Typowymi skałami strefy hemipelagicznej związanymi ze stożkami napływowymi są: zlepieńce, piaskowce, łupki mułowcowe i łupki ilaste. Rozległe obszary poza sedymentacją fliszową budują mułowce o różnych barwach związanych z zawartością związków żelaza, substancji organicznej i glaukonitu (Rys. 7, Rys. 8).


Rys. 2c przedstawia inny równoważny opis niespolaryzowanej fali poprzecznej: traktujemy ją jako złożenie dwóch spolaryzowanych liniowo fal o przypadkowo zmiennej różnicy faz. Oznacza to, że wypadkowy wektor  \( E \) ma zmienną (ale prostopadłą) orientację względem kierunku rozchodzenia się fali. Orientacja kierunków drgań składowych pól  \( E \) jest też przypadkowa chociaż zawsze prostopadła względem kierunku rozchodzenia się fali.


Jednak kwota przeznaczona na wypłatę dywidend, zgodnie z art. 348. § 1 Ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1467, 1488, 2280, 2436, z 2023 r. poz. 739) [2] (dalej: ksh):


W skałach dynamometamorfizmu (zob.  Skały dynamometamorfizmu  ), dla których charakterystyczne są deformacje nieciągłe, wyróżniane są struktury kataklazowe i mylonityczne [6], [2], [1], [5]. Struktura kataklazowa to typ struktury zbrekcjowanej, określa skałę składającą się z ostrokrawędzistych klastów, znajdujących się w otoczeniu drobnoziarnistego, roztartego materiału, a mylonityczna odnosi się do skał składających się z drobnoziarnistego, roztartego materiału, w którym znajdują się porfiroblasty.


Generowane promienie (np. rentgenowskie przez lampę katodową) jest filtrowane w celu wytworzenia promieniowania monochromatycznego, kolimowane w celu koncentracji i kierowane w kierunku badanego materiału. Wiązka promieniowania padającego uderzając w badany materiał napotyka na swej drodze uporządkowaną i powtarzającą się we wszystkich trzech wymiarach w przestrzeni sieć atomów/cząsteczek, której rozstaw zachowuje się jak siatka dyfrakcyjna. Na tej sieci, w zależności od współczynnika pochłaniania badanego materiału i długości fali wiązki padającej, wiązka może tracić częściowo energię w wyniku absorbcji energii przez elektrony atomów badanego materiału lub ulegać rozproszeniu na każdym atomie dając wiele wiązek rozproszonych. Kierunki możliwych dyfrakcji zależą od wielkości i kształtu komórki elementarnej materiału, a intensywność fal ugiętych zależy od rodzaju i rozmieszczenia atomów w krysztale. Promieniowanie rozproszone, którego długość fali różni się od długości fali promieniowania padającego, jest rozpraszaniem niespójnym i wnosi wkład do tła rozproszonego obserwowanego wzoru dyfrakcyjnego. Najczęściej jednak dochodzi do rozpraszania bez zmiany długości fali (rozpraszanie spójne). Wiązka rozproszona ma różne fazy, ponieważ odległość przebyta przez wiązkę zależy od płaszczyzny odbicia, co zostało pokazane na Rys. 1, gdzie odległość A, B, C jest mniejsza niż D, E, F, w wyniku czego powstaje różnica faz w odbitej wiązce. W przypadku, gdy fale ugięte są w fazie, fale spójnie rozproszone na atomach z sąsiednich płaszczyznach ulegają konstruktywnej interferencji i następuje wzrost intensywności (wzmocnienie). Natomiast dla fal rozproszonych będących poza fazą dochodzi do destrukcyjnej interferencji (wygaszania). Prawo Bragga opisuje dyfrakcję promieni rentgenowskich na kryształach ( 1 ):


Nieliniowe polimery nazywa się podając nazwy monomerów wchodzących w skład polimeru. Nazwy poszczególnych monomerów poprzedzone są przedrostkami zapisanymi kursywą, które definiują strukturę, jaką tworzą dane monomery w łańcuchu polimeru. Rys. 4 podaje stosowane przedrostki określające polimery rozgałęzione, grzebieniowe, cykliczne, szczepione, sieciowe i gwiezdne, a także zespoły polimerów, takie jak przenikające się i pół-przenikające się sieci polimerowe, mieszaniny polimerów i kompleksy polimer-polimer.


Komunikowanie medialne i jego cechy Upowszechnienie internetu w latach 90. XX w. mocno wpłynęło na sposób komunikowania pomiędzy instytucjami medialnymi a odbiorcami. I chociaż media tradycyjne (radio, prasa i telewizja) próbowały w tamtym czasie wejść z odbiorcą w interakcję poprzez zachętę do kontaktu telefonicznego lub pisemnego czy tworząc kanały z bardziej zindywidualizowaną ofertą, to za sprawą internetu każdy użytkownik sieci mógł być producentem i odbiorcą treści jednocześnie. Decentralizacja komunikacji i jej demokratyzacja zarazem przyczyniły się do wyłonienia się nowego sposobu komunikacji nazywanego komunikowaniem medialnym [2]. W takiej rzeczywistości komunikacyjnej przekaz mógł być produkowany i rozpowszechniany nie przez wąsko wyspecjalizowane instytucje, ale potencjalnie przez każdego użytkownika podłączonego do sieci. Ponadto wielość kanałów komunikacji (blogi, strony internetowe, portale społecznościowe, grupy dyskusyjne, czaty) i treści dostępnych w komunikacji zapośredniczonej przez internet doprowadziła do „odmasowienia” mediów, wzmocnienia niezależności jednostek i tym samym utraty kontroli przez nadawców nad publicznością, która mogła konsumować treści medialne w dowolnym czasie (zob. Tabela 1 ).


Komercjalizacja („uwolnienie”) i upowszechnienie internetu Przez niemal trzy pierwsze dekady swojego rozwoju internet – a konkretniej poprzedzająca go sieć ARPANET – stanowił medium wyjątkowo elitarne, gdyż dostęp do jego zasobów miała wąska grupa naukowców związanych z wojskiem i uczelniami wyższymi – najpierw amerykańskimi, a wraz z rozwojem współpracy także wybranymi jednostkami naukowymi na pozostałych kontynentach. Zmiana oblicza internetu i jego przekształcenie zdaniem niektórych badaczy w medium masowe były możliwe dzięki komercjalizacji, co nastąpiło w latach 90. XX w., chociaż jeszcze u swego początku internet łączył niewiele komputerów, do których dostęp miało zaledwie pół procenta ludzi na świecie [5]. Komercjalizacja internetu polegała na jednoczesnej deregulacji, prywatyzacji i otwarciu na usługi komercyjne. W praktyce polegało to na odejściu od modelu centralnego zarządzania sprawowanego przez agencje rządowe w USA w stronę lokalnych sieci utrzymywanych przez komercyjnych operatorów komunikacyjnych [6]. Ta zmiana z jednej strony budziła obawy o upadek wolnościowych ideałów, jakie towarzyszyły twórcom Sieci i zalanie jej treściami marketingowymi, ale z drugiej była niezbędna do jej upowszechnienia, bez którego to medium nie odcisnęłoby takiego piętna na funkcjonowaniu ludzi, firm i instytucji z niemal całego świata. Jak zauważa Manuel Castells, istotne dla rozwoju internetu okazały się także: swobodny dostęp do protokołów komunikacji, możliwość bezpłatnej dystrybucji oprogramowania i jego modyfikacji, a także usieciowione i wspólnotowe wykorzystywanie wytworzonych w internecie treści [7].


W swoim pomiarze Cavendish wykorzystał fakt, że siła potrzebna do skręcenia długiego, cienkiego włókna kwarcowego jest bardzo mała. Natakim włóknie zawiesił pręt z dwiema małymi kulkami ołowianymi  \( (m) \) na końcach ( Rys. 1 ). Następnie w pobliżu każdej z kulek umieścił większą kulę ołowianą  \( (M) \) i zmierzyłprecyzyjnie kąt  \( \alpha  \) o jaki obrócił się pręt.


W cyborgicznej przestrzeni awatarów współistniejące struktury mapy i terytorium (zob. Mapa i terytorium ) ulegają zasadniczym transformacjom. Wynika to przede wszystkim z faktu, że rzeczywistość wirtualna, która jawiła się początkowo jako przedłużenie poznawczych map, zyskuje właśnie terytorialną autonomię. Wypracowanie nowych narzędzi komunikacyjnych właściwych dla tej sytuacji, stanowi obecnie jedno z najważniejszych kulturowych wyzwań.


gdzie  \( n \) koncentracją atomów (cząsteczek), tj. ilością atomów w jednostce objętości  \( n = N/(Sd)n \). Ostatecznie więc


Omawiając w module  Pole grawitacyjne, pola sił przedstawialiśmy siłę działającą na umieszczony w tym polu obiekt jako iloczyn natężenia pola i masy tego obiektu. Stwierdziliśmy, że jedna masa wytwarza pole, a następnie to pole działa na drugą masę. Inaczej mówiąc rozdzieliliśmy siłę na dwie części i w ten sposób uniezależniliśmy nasz opis od masy obiektu wprowadzanego do pola. Podobnie możemy postąpić z energią potencjalną. Zauważmy, że zgodnie z wyrażeniem ( 3 ) możemy ją przedstawić jako iloczyn masy  \( m \) i pewnej funkcji  \( V(r) \)


Stała Avogadra  \( N_{Av} = 6.023·10^{23} \) 1/mol, określa liczbę cząsteczek w jednym molu. Przypomnijmy, że mol jest ilością materii układu zawierającego liczbę cząsteczek równą liczbie atomów zawartych w 0.012 kg węgla  \( ^{12}C \) (równą  \( N_{Av} \)).


W kolejnych stadiach rozwoju deformacji dochodzi do izolacji się pogrązów i powstania swobodnych form, które podlegają indywidualnemu przemieszczaniu. W zależności od kształtu nazywane są one:


Atom, według pierwotnej koncepcji Daltona, miał stanowić cząstkę niepodzielną. Dopiero w latach 90. XIX wieku stwierdzono, iż atom, to twór o skomplikowanej strukturze. Wiek XX, jako wiek przełomowy w nauce, rzucił nowe światło na nasze rozumienie budowy materii. Ewoluowało ono od struktury atomowej po kwarkową:


Ofiolit sudecki przypuszczalnie jest efektem kolizji kontynentalnej [13].  Rys. 4   przedstawia obdukcję tego ofiolitu. Litosfera oceaniczna powstała na początku dewonu (wiek ofiolitu to 400 mln lat) w basenie załukowym, zwanym Oceanem Renohercyńskim, pomiędzy kontynentem Laurosji, a teranem Gór Sowich. Teran ten był oddzielony Oceanem Rei od elementów tektonicznych związanych z kontynentem Gondwany, takich jak Saksoturungia. Późnopaleozoiczna orogeneza waryscyjska zamknęła kolejno Ocean Rei i Ocean Renohercyński. Fragmenty litosfery Oceanu Renohercyńskiego zostały nasunięte na teran Gór Sowich tworząc ofiolit sudecki. Ofiolit ten zawiera elementy górnego płaszcza w postaci kumulatów perydotytowych (zob.  Skały zasadowe, ultrazasadowe i ultramaficzne  ), jak i skorupy oceanicznej w postaci gabr i bazaltów (zob.  Skały obojętne  ), [11].


Warstwowanie rynnowe, występuje gdy spągi zestawów lamin lub warstw mają charakter siodłowaty i są wygięte ku dołowi.


Często określenie zależności  \( x(t) \) nie jest możliwe, np. przy oszacowaniu czasu dojazdu do wybranej miejscowości nie jesteśmy w stanie przewidzieć wszystkich parametrów podróży wpływających na prędkość takich, jak natężenie ruchu, konieczność ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym, itp. Posługujemy się wtedy pojęciem prędkości średniej. Prędkość średnia ciała w przedziale czasu  \( t \) jest zdefiniowana jako


W poprzednim paragrafie dowiedzieliśmy się, że zmianom pola magnetycznego towarzyszy zawsze powstanie pola elektrycznego. Teraz zajmiemy się powiązaniem prędkości zmian pola elektrycznego z wielkością wywołanego tymi zmianami pola magnetycznego.


Oddziaływanie to jest związane z przesunięciami ładunków w cząsteczkach. Cząsteczki zachowują się jak dipole elektryczne i oddziaływanie pomiędzy dipolami stanowi siłę wiążącą kryształ.


Jednostką przepuszczalności jest darcy, który jest równoważny przepływowi jednego centymetra sześciennego cieczy na sekundę przez próbkę o powierzchni jednego centymetra kwadratowego w polu przekroju poprzecznego pod ciśnieniem jednej atmosfery na centymetr kwadratowy.


Uwzględniając ostatnią równość rozwiązanie  \( \hskip 0.3pc v\hskip 0.3pc \)  możemy zapisać w postaci:


Jednak istnieje przeszkoda w otrzymywaniu energii tą metodą. Jest nią odpychanie kulombowskie, które nie pozwala zbliżyć się deuteronom na odległość niezbędną do ich połączenia (porównywalną z zasięgiem przyciągających sił jądrowych). Reakcja ta nie jest możliwa w temperaturze pokojowej, ale byłaby możliwa, gdyby deuter mógł być ogrzany do temperatury około 5·10 \( ^{7} \) K.


Aby obliczyć wszystkie niewiadome (współczynniki), stosujemy metodę Lagrange'a według następującego algorytmu:


Najbardziej znane i widoczne formy występowania wody w przyrodzie to deszcze, wody płynące: strumienie, rzeki oraz wody stojące: jeziora, oceany i morza. Jednak niezwykle istotną rolę w bilansie wody w przyrodzie pełnią także wody podziemne i lodowce.


Fala jest poprzeczna gdy kierunek drgań cząstek ośrodka jest prostopadły do kierunku rozchodzenia się fali i zarazem kierunku transportu energii (zob. Rys. 3 ). Przykładem mogą tu być drgania naprężonego sznura, którego końcem poruszamy cyklicznie w górę i w dół.


Trzęsienia ziemi na powierzchniach normalnych uskoków w ryfcie kontynentalnym (zob.  Geneza ryftu  ) są przedstawione na  Rys. 4  .


Gdy rzutnia znajduje się przed środkiem rzutu, wówczas obraz ma taką samą orientację jak rzutowane obiekty (przedmioty), gdy rzutnia jest za środkiem rzutu wówczas obraz jest odwrócony o 180\(\mathtt {^o}\), co pokazuje Rys. 1.


Im większa (mniejsza) zmiana potencjału na jednostkę długości tym większe (mniejsze) pole elektryczne w danym kierunku. Znak minus odzwierciedla fakt, że wektor  \( \bf E \) jest skierowany w stronę malejącego potencjału. Kierunek pola elektrycznego w dowolnym punkcie odpowiada kierunkowi, wzdłuż którego potencjał spada najszybciej, co oznacza, że linie sił pola są prostopadłe do powierzchni (linii) ekwipotencjalnych. Zostało to zilustrowane na Rys. 2, gdzie pokazane są powierzchnie ekwipotencjalne (linie ich przecięcia z płaszczyzną rysunku) oraz linie sił pola (a) ładunku punktowego, (b) dipola elektrycznego (porównaj z  ).


\( C_M \) – stężenie molowe,  \( n \) – liczba moli substancji rozpuszczonej,  \( v \) – objętość roztworu w  \( dm^3 \),  \( m_s \) – masa substancji rozpuszczonej,  \( M_s \) – masa molowa substancji rozpuszczonej


Polipropylen PP otrzymuje się przez polimeryzację propylenu w obecności katalizatorów. Reakcja zachodzi w temperaturze około  \( 100^oC \) w środowisku ciekłych węglowodorów alifatycznych. W zależności od rodzaju katalizatora i warunków polimeryzacji otrzymuje się polimery o różnej budowie przestrzennej:


Prądy powrotne wynoszą część materiału okruchowego z plaży do morza, szczególnie w warunkach sztormowych.


Te jak i jeszcze inne wady soczewek można korygować, stosując zestawy soczewek oraz wykonując soczewki o odpowiednich krzywiznach i z materiału o odpowiednim współczynniku załamania.


Oznacza to de facto, że gdy  \( n \) rośnie, to uzyskane podprzedziały (czyli części, na które dzielimy przedział  \( [a,b] \)) są coraz mniejsze.


Metody otrzymywania poliestrów Poliestry mogą być otrzymywane na drodze polimeryzacji kondensacyjnej (najpopularniejsza metoda reakcji), polimeryzacji z otwarciem pierścienia.


Gdy rozpatrywaliśmy (w module Siły zachowawcze i niezachowawcze ) ruch ciała pod wpływem siły grawitacji lub siły sprężystości widzieliśmy, że energia kinetyczna poruszającego się ciała zmieniała się (malała i rosła) podczas ruchu, tak że w cyklu zamkniętym powracała do początkowej wartości. W tej sytuacji, gdy działają siły zachowawcze, do opisania tych zmian celowe jest wprowadzenie pojęcia energii potencjalnej  \( E_{p} \). Mówimy, że zmianie energii kinetycznej ciała o wartość  \( \Delta E_k \) towarzyszy zmiana energii potencjalnej  \( \Delta E_p \) tego ciała równa co do wartości, ale przeciwnego znaku, tak że suma tych zmian jest równa zeru


Zmiany klimatyczne i postępująca degradacja środowiska naturalnego wymuszają konieczność przeprowadzenia zmian w gospodarce energetycznej. Dużo uwagi i prac poświęca się odnawialnym źródłom energii. Jednym z rozwiązań jest energetyka oparta na wodorze. Wodór w reakcji z tlenem uwalnia aż 143,1  \( MJ/kg \) energii. Największą zaletą tej reakcji jest fakt, że w jej wyniku nie trafiają do środowiska żadne zanieczyszczenia, bo jedynym produktem jest woda.


Grupa FEPM (TFEP) – kauczuk będący kopolimerem tetrafluoroetylenu i propylenu. Produkowany pod nazwą Aflas®. W porównaniu z innymi fluoroelastomerami jego wadami są [8], [9]:


Depolaryzatorami mogą być nie tylko jony wodoru i cząsteczki tlenu, ale wszystkie układy oksydacyjno-redukcyjne o wyższym potencjale standardowym od potencjału standardowego korodującego metalu. W związku z tym depolaryzatorami bardzo często są jony metali szlachetnych. Charakterystyczną cechą procesów korozji zachodzącej z depolaryzacją tlenową jest zjawisko pasywacji metali. Pasywacja metali polega na pokrywaniu się powierzchni metalu warstwą tlenku, który utrudnia jego rozpuszczanie. Pewne metale wykazują bardzo duże powinowactwo do tlenu i bardzo łatwo ulegają pasywacji. Do takich metali należą:  \( \ce{Al, Cr, Ni, Ti, Mo, Ta} \). Metale te są stosowane jako dodatki stopowe, które podnoszą odporność na korozję stopów. Rys. 1 przedstawia krzywe polaryzacji dla metalu ulegającemu aktywnemu roztwarzaniu (aktywnej korozji, krzywa czerwona) i dla metalu ulegającego pasywacji (krzywa zielona). W przypadku metalu aktywnego ze wzrostem potencjału prąd anodowy wzrasta. W przypadku metalu ulegającego pasywacji, w obszarze anodowym ze wzrostem potencjału, metal ulega utlenianiu, co przejawia się wzrostem prądu i obecnością piku anodowego. Następnie jony metalu przechodzące do roztworu reagują z cząsteczkami wody, co prowadzi do tworzenia się tlenków na powierzchni metalu. Prąd anodowy gwałtownie spada i osiąga stabilną wartość, co na krzywej polaryzacyjnej widoczne jest jako plateau (zielona krzywa, Rys. 1 ). Prąd anodowy odpowiadający plateau jest nazywany prądem pasywacji.


Średnia droga swobodna jest równa całkowitej odległości przebywanej przez cząstkę podzielonej przez liczbę zderzeń (zob. Rys. 1).


Jako istota społeczna człowiek potrzebuje innych ludzi. Dzięki nim zaspokaja swoje potrzeby fizjologiczne (np. aby mógł coś zjeść lub wypić, zdany jest na innych – ktoś musi  pożywienie dla niego wyprodukować) i psychologiczne (szuka poczucia bezpieczeństwa w obecności innych ludzi, zaspokaja potrzebę miłości, akceptacji i przynależności, wchodząc w  związek z drugim człowiekiem, pragnie być szanowany przez innych, zdobywa od innych ludzi wiedzę i informacje potrzebne do przetrwania lub do wykonania pracy etc.). Człowiek zmuszony jest więc do komunikowania się z innymi, jeśli te potrzeby chce skutecznie zaspokoić. Musi to jednak robić w określony sposób. Taki, dzięki któremu zostanie właściwie zrozumiany i otrzyma to, czego potrzebuje. Poprzez komunikację tworzymy związki z innymi ludźmi w różnych kontekstach społecznych i zawodowych.


Źródło: Big Think, The Birth of Datafication, 10.04.2013 (dostęp 20.09.2020). Dostępne w YouTube: https://youtu.be/FUj9Ug5kGHM


Generalnie można wymienić kilka rodzajów ryzyka, na które mogą być narażeni posiadacze papierów dłużnych (na przykładzie  obligacji):


Zastygająca w głębi Ziemi magma tworzy różnego kształtu i wielkości ciała skał magmowych wśród innych skał.


Erving Goffman pokazał, że ludzie w ciągu swojego życia odgrywają różne społeczne role – rodzinne, czy zawodowe, które w dużej mierze określają ich sposób bycia i ubioru w danej sytuacji [1]. Rzeczywistość wirtualna otwarła nową przestrzeń dla teatru życia codziennego i wygenerowała kreacje, w których szczególną rangę zyskały awatary [2], [3]. Słowo to wywodzi się z sanskrytu (avatāra) i w tradycji hinduistycznej oznacza wcielenie bóstwa przyjmującego postać człowieka, zwierzęcia lub ich hybrydy. W świecie elektronicznym awatar zostaje wybrany przez użytkownika, który posługuje się tym wizerunkiem na przykład w grach, czy na forach społecznościowych. Wykorzystanie wirtualnej postaci w komunikacji z jednej strony ujawnia osobowość danego internauty, z drugiej – pozostaje swoistą maską, za którą ukrywa się rzeczywisty człowiek, dlatego Anna Tylikowska nazywa ten stan „e-maskacją” [4]. Ta diagnoza nie wyczerpuje jednak opisu funkcji awatara, które sięgają daleko poza sferę oddziaływania obrazu, gdyż jego użycie wydatnie wiąże się z kreowaniem tożsamości użytkowników sieci, a także z ich postrzeganiem własnego ciała.


Podobnie na gruncie fizyki kwantowej można wyjaśnić powstawanie widma liniowego (charakterystycznego).


Mateusz Żurawik, Gianpiero Petriglieri. Gianpiero Petriglieri: Organizacja dla myśliwych i eksploratorów, ICAN Institute, 1.07.2017 (dostęp 14.08.2020). Dostępne w: https://www.ican.pl/b/gianpiero-petriglieri-organizacja-dla-mysliwych-i-eksploratorow/P5xClqQ8Y


Pokazuje, że kierunek prądu indukowanego w pętli i wytwarzanego przez niego pola magnetycznego zależy od tego czy strumień pola magnetycznego pochodzącego od przesuwanego magnesu rośnie, czy maleje czyli od tego czy zbliżamy, czy oddalamy magnes od przewodnika.


Jednym z modeli, który uwzględnia rozwój kompetencji w trakcie trwania komunikacji międzykulturowej jest model zaproponowany przez King i Baxter Magoldę (2005), którzy identyfikują poziomy rozwoju kompetencji międzykulturowych: początkowy, średniozaawansowany i dojrzały. Jest to model w którym podkreślony jest proces dojrzewania i próbuje na różnych jego etapach określić poziom świadomości, wrażliwości i zdolności do przyjmowania różnic między kulturami. Niski poziom świadomości i wrażliwości reprezentuje niższy model kompetencji międzykulturowych, a im wyższy poziom tym wyższe kompetencje. Założenie modelu jest takie, iż człowiek przechodzi na wyższy poziom kompetencji tylko w trakcie nauki, obserwacji i interakcji z reprezentantami innej kultury. King i Baxter Magolda zauważają, iż człowiek zazwyczaj w trakcie zdobywania kompetencji międzykulturowych przechodzi od postawy etnocentrycznej do relatywistycznej. Podstawowym założeniem modelu jest to, że gdy doświadczenie różnicy kulturowej staje się bardziej złożone i wyrafinowane, wzrasta potencjalna kompetencja w relacjach międzykulturowych. Im człowiek bardziej przyjmuje perspektywę relatywistyczną, tym bardziej jest zdolny patrzeć również na własną kulturę z perspektywy innych kultur. Przyjęcie postawy, iż własna kultura jest tylko jedną z możliwych wersji kultury jest początkiem akceptacji [6], [4]. Interakcja prowadząca do rozwoju kompetencji międzykulturowych jest w stanie wytworzyć u jednostki poziom akceptacji w procesie dostosowywania zachowania do standardów obecnych w innej kulturze. Jeśli interakcja będzie się rozwijała w kierunku relatywistycznej komunikacji, proces doprowadzi do integracji własnego i innych kulturowych światopoglądów [4].


Oczywiście wzdłuż krzywej  \( \hskip 0.3pc \Gamma  \hskip 0.3pc \) rozwiązanie  \( \hskip 0.3pc u  \hskip 0.3pc \) przyjmuje wartości


Ogniska trzęsień ziemi występują na różnych głębokościach. Rozlokowane są pomiędzy powierzchnią Ziemi, a głębokością około 700 km. W zależności od głębokości dzielimy trzęsienia ziemi na:


gdzie  \( \hskip 0.3pc V=D\times \mathbb  R\hskip 0.3pc \). Niech  \( \hskip 0.3pc P_0=(x_0,y_0)\in D\hskip 0.3pc \) i niech  \( \hskip 0.3pc S(P_0,at)\hskip 0.3pc \) i  \( \hskip 0.3pc K(P_0,at)\hskip 0.3pc \) oznacza, odpowiednio sferę i kulę w przestrzeni  \( \hskip 0.3pc \mathbb R^2\hskip 0.3pc \) zawarte w  \( \hskip 0.3pc D\hskip 0.3pc \) o środku w  punkcie  \( \hskip 0.3pc P_0\hskip 0.3pc \) i promieniu  \( \hskip 0.3pc a t\hskip 0.3pc \),  a     \( \hskip 0.3pc \widetilde S(\widetilde P_0,at)\hskip 0.3pc \) i  \( \hskip 0.3pc \widetilde K(\widetilde P_0,at)\hskip 0.3pc \), gdzie  \( \hskip 0.3pc \widetilde P_0=(x_0,y_0,z_0)\hskip 0.3pc \),  \( \hskip 0.3pc z_0 \in \mathbb R\hskip 0.3pc \),  sferę i kulę w przestrzeni  \( \hskip 0.3pc \mathbb R^3\hskip 0.3pc \). Niech  \( \hskip 0.3pc \widetilde P = (\xi, \eta, \zeta) \hskip 0.3pc \) będzie punktem bieżącym na sferze  \( \hskip 0.3pc  \widetilde S(\widetilde P_0,at)\hskip 0.3pc \). Na mocy wzoru Kirchhoffa


Członków zarządu (na okres do pełnych 5 lat) powołuje i odwołuje (może to zrobić w każdej chwili) rada nadzorcza. Jednak wymagania, jakie powinni spełniać kandydaci na stanowisko członka zarządu określa już statut spółki lub uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy. Członek zarządu reprezentuje spółkę we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych spółki. Choć członek zarządu nie musi posiadać akcji, niemniej ma prawo uczestniczyć w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy.


W dalszym ciągu będziemy rozważać pewne szczególne przypadki równań różniczkowych cząstkowych.  Równaniem różniczkowym cząstkowym liniowym pierwszego rzędu nazywamy równanie  postaci ( 1 ),  jeśli funkcja  \( \hskip 0.3pc F \hskip 0.3pc \) jest liniowa względem funkcji  \( \hskip 0.3pc u \hskip 0.3pc \) oraz jej pochodnych  \( \hskip 0.3pc u_{x_1}, \ldots ,u_{x_n}, \hskip 0.3pc \) czyli równanie postaci


Po uproszczeniu przez  \( \hskip 0.3pc \Delta t \hskip 0.3pc \) i wykorzystaniu twierdzenia Gaussa - Greena (zob. twierdzenie A.2) otrzymamy


Ze względu na formę organizacyjno-prawną prowadzonej działalności gospodarczej kapitał założycielski nosi różne nazwy:


Komentarz Z definicji Asymptota pionowa lewostronna i Asymptota pionowa prawostronna wynika, że dla argumentów zbliżających się do punktu  \( x_0 \) od strony lewej lub prawej, wykres funkcji nieograniczenie (asymptotycznie) zbliża się do prostej  \( x=x_0 \) nigdy jej nie dotykając. Poszukiwania prostych które mogą być asymptotami pionowymi wykresu funkcji  \( f(x) \) zaczynamy od wyznaczania punktów, które nie należą do dziedziny funkcji, ale w sąsiedztwie lewo lub prawostronnym których funkcja jest określona, a następnie obliczamy odpowiednie granice jednostronne, aby sprawdzić, czy są to granice niewłaściwe.


Równanie ( 2 ) pokazuje, że gdy nie występuje zmienny (w czasie) strumień magnetyczny, to praca pola  \( E \) wzdłuż dowolnej zamkniętej drogi jest równa zeru - pole elektrostatyczne jest polem zachowawczym i do jego opisu możemy posłużyć się pojęciem potencjału.


W tym równaniu  \( j \) jest gęstością strumienia (gęstość prądu) wielkości fizycznej  \( \varphi  \), a  \( K \) jest stałą charakteryzującą daną sytuację fizyczną. Stałą  \( K \) wiążemy z właściwościami mikroskopowymi rozpatrywanego układu statystycznego. Jest to tak zwany współczynnik transportu.


Na przybrzeżu rewowym występują najczęściej 2 lub 3 piaszczyste wały podwodne, równoległe do brzegu, zwane rewami. Ich wysokość dochodzi do 2-3 m, a długość wynosi zazwyczaj kilkaset metrów; czasami jednak dochodzi nawet do kilku kilometrów. Rewy charakterystyczne są dla wybrzeży o umiarkowanym falowaniu i małej skali pływów (Rys. 2), [2], [3], [5]. W warunkach długotrwale wiejącego od morza wiatru rewa może zostać przesunięta w stronę brzegu, a czasami połączona z brzegiem rozbudowując plażę.


Materiał piroklastyczny deponowany w środowisku wodnym, który zawiera minimum 25% piroklastów tworzy skałę nazywaną tufitem (Rys. 4), [1], [3], [4], [6], [5], [8]. Oprócz ziaren piroklastycznych w tufitach występują inne allo- lub autigeniczne składniki skał osadowych. Klasyfikacje tufitów oparte o frakcję prowadzone są z użyciem nomenklatury właściwej dla skał detrytycznych i w ich obrębie wydziela się konglomeraty i brekcje, piaskowce, mułowce i iłowce. Do powstania tufitów zwykle dochodzi w środowiskach niskoenergetycznych, które cechuje wolne tempo sedymentacji tła. Wykształcają się w nich struktury sedymentacyjne właściwe dla środowiska depozycji.


Beryl jest twardym, kruchym metalem w powietrzu pokrywającym się warstwą tlenku. Związki berylu są silnie trujące. Pozostałe berylowce to miękkie, lekkie metale o srebrzystym połysku. Podobnie, jak litowce, niektóre berylowce zabarwiają płomień na charakterystyczny kolor, np. Mg spala się jaskrawym, białym płomieniem, wapń barwi płomień na kolor ceglasto-czerwony, stront na karminowo-czerwony, a bar na zielony ( Rys. 4 ). Zjawisko charakterystycznego zabarwienia płomienia można wykorzystywać do wykrywania tych pierwiastków w związkach.


W pierwszym przypadku sprzedaż na rynku pierwotnym nie może przekroczyć 3 miesięcy, licząc od dnia rozpoczęcia emisji (art. 43 ust. 1). W drugim zaś – 3 tygodnie (dla pierwszej propozycji) i następne 3 tygodnie (dla kolejnych propozycji) (art. 44). Przy czym emitent może ustalić tzw. próg emisji, czyli minimalną liczbę subskrybowanych obligacji, która wyznacza sukces emisji. Jeśli próg nie został osiągnięty, to uznaje się, że emisja nie doszła do skutku.


co oznacza, że funkcja  \( \hskip 0.3pc w\hskip 0.3pc  \) spełnia równanie ( 5 ). Ponieważ w oczywisty sposób funkcja   \( \hskip 0.3pc w\hskip 0.3pc  \) spełnia również warunki początkowe ( 6 ), jest ona rozwiązaniem problemu ( 5 ), ( 6 ). Zgodnie z zasadą liniowości rozwiązanie problemu ( 1 ), ( 2 ) możemy uzyskać jako sumę rozwiązań problemu ( 3 ), ( 4 ) oraz problemu ( 5 ), ( 6 ), czyli


Z rozkładu Boltzmana wynika, że w danej temperaturze liczba atomów w stanie podstawowym jest większa niż liczba atomów w stanach o wyższej energii. Jeżeli zatem taki układ atomów (cząsteczek) oświetlimy odpowiednim promieniowaniem to światło padające jest silnie absorbowane, a emisja wymuszona jest znikoma.


Lapille (wł. małe kamyczki) są to fragmenty wielkości ziaren grochu powstałe z zakrzepnięcia lawy lub z rozdrobnienia starszych, zakrzepłych law wewnątrz stożka wulkanicznego ( Rys. 3 ). Rzadziej są to obtopione na krawędziach kryształy, co świadczy o częściowej krystalizacji magmy przed erupcją.


Z tego powodu wektor przeciwny do wektora  \(  \overrightarrow{AB}  \) będziemy również oznaczać jako  \(  - \overrightarrow{AB}  \), tj.


Fluoroelastomery – kauczuki fluorowe o wysokiej odporności na działanie czynników termicznych i chemicznych, powracające do formy po znacznej deformacji. Różne rodzaje fluoroelastomerów otrzymuje się w wyniku rodnikowej polimeryzacji monomerów winylowych.


Innymi słowami,  ciąg  \( \hskip 0.3pc \{\varphi_i\}\hskip 0.3pc \) jest zbieżny do funkcji  \( \hskip 0.3pc \varphi,\hskip 0.3pc \) jeśli zarówno ciąg funkcji jak i ciągi ich pochodnych dowolnego rzędu są  jednostajnie zbieżne odpowiednio do funkcji  \( \hskip 0.3pc \varphi\hskip 0.3pc \)  oraz jej stosownej pochodnej. Zauważmy, że jest to zbieżność bardzo silna. W dalszym ciągu tak zdefiniowaną zbieżność będziemy nazywać zbieżnością w  \( \hskip 0.3pc D(\Omega).\hskip 0.3pc \)


Wprowadzenie „Zaangażowanie” (engagement) i „uczestnictwo” (participation) to dwa kluczowe pojęcia często służące do opisywania relacji pomiędzy światem mediów cyfrowych a jego beneficjentami, czyli użytkownikami. Mogą wydawać się synonimiczne, jednak uczestnictwo należy traktować bardziej jako wspólnotową i społeczno-kulturową formę zaangażowania. Obie te aktywności należy rozpatrywać nie tylko w kontekście szerokich możliwości, jakie daje usieciowiona komunikacja, ale również w kontekście modelu biznesowego przemysłu nowomedialnego, dla którego stanowią one bezcenne źródło danych i informacji na temat rzeczywistej konsumpcji treści kulturowych oraz nawyków związanych z użytkowaniem nowych mediów i technologii, a także możliwości technologicznych.


Grupa FFKM – to rodzaj kauczuków perfluorowanych. Jest jednym z najdroższych elastomerów. Charakteryzuje się podobnymi właściwościami jak FKM jednak ma wyższą odporność na wysokie temperatury w pracy ciągłej, do 327°C, oraz jest bardziej odporny na środowisko silnie alkaliczne. Jest najbardziej odpornym chemicznie elastomerem [2], [5], [6], [7].


Teoria Schrödingera zakłada, że ruch elektronu wokół jądra można opisać matematycznie, jako równanie, którego rozwiązanie nosi nazwę funkcji falowej lub orbitalu. Funkcja ta jest amplitudą prawdopodobieństwa w punkcie przestrzeni określonym współrzędnymi x, y, z:


W przykładach pokazujących zastosowanie zasad dynamiki Newtona opisywaliśmy ruch ciał z punktu widzenia inercjalnych układów odniesienia, to znaczy takich, w których ciało nie poddane działaniu sił pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym. Teraz zajmiemy się układami nieinercjalnymi i występującymi w nich siłami bezwładności.


Woda podziemna wydostaje się na powierzchnię w źródłach (zob.  Odpływ powierzchniowy wód gruntowych i źródła), wpływa też do rzek, jezior i mórz. Przepływ wód podziemnych od czasu infiltracji do czasu wydostania się na powierzchnię nazywany jest odpływem wód gruntowych, można też używać terminu odpływ całkowity. Dla określenia ilości wody podziemnej odpływającej z określonego obszaru w danym czasie, np. dniu, miesiącu, roku [3], [4], [5] stosuje się termin odpływ podziemny.


Do źródeł nie zaliczają się źródliska, czyli nieskoncentrowane wypływy, które mają formę wielu sączeń (Rys. 1A). Źródliska obejmujące znaczne obszary i powodujące zabagnienia lub rozwój torfowisk nazywane są młakami, zaś małe źródliska nie tworzące bagien są określane jako wysięki lub wycieki. Termin źródlisko może stosowany również na określenie zespołu źródeł występujących blisko siebie [1].


Gaz elektronowy działa na każdy jon siłą przyciągania większą od odpychania pozostałych jonów w wyniku czego tworzy się wiązanie. Ponieważ istnieje wiele nie obsadzonych stanów elektronowych (na zewnętrznych powłokach są wolne miejsca) to elektrony mogą poruszać się swobodnie w krysztale od atomu do atomu. W konsekwencji kryształy metaliczne są doskonałymi przewodnikami elektryczności i ciepła. Przykładem kryształów metalicznych są kryształy tworzone przez metale alkaliczne.


Gezy i opoki formowane są w zbiornikach morskich i oceanicznych, a krzemionka w nich występująca ma zwykle pochodzenie gąbkowe.


Spotykane są także pewne specyficzne odmiany dajek: – dajki pierścieniowe tworzące kilka współśrodkowych pierścieni. Często każdy pierścień buduje inna skała magmowa. Zwykle występują w zespołach, tworząc zespół koncentrycznych żył okalających pnie magmowe. – dajki stożkowe ułożone są współśrodkowo i zapadają stromo ku centrum, do jednego wierzchołka. Powstają w efekcie wniknięcia magmy w system tektonicznych szczelin powstałych pod wpływem ciśnienia intrudującej magmy.


Układ taki jest niezmienny. Stan taki zostaje zrealizowany, gdy w temp.  \( 0,15^oC \) obok pary wodnej, roztworu nasyconego, kryształków bezwodnego   \( \ce{NaCl} \) pojawią się także kryształy dwuhydratu  \( \ce{NaCl-2H_{2}O} \), tworzące nową fazę stałą.


Kwarc, muskowit, apatyt, magnetyt, granaty, cyrkon, rutyl i korund są bardzo trwałe i praktycznie nie ulegają wietrzeniu, natomiast pozostałe ulegają zupełnemu rozkładowi i stąd ich brak w zwietrzelinie.


Lodowiec dolinny (alpejski) jest lodowcem prostym (Rys. 1, Rys. 2). Składa się z jednego jęzora lodowego, który zasilany jest z pojedynczego pola firnowego (ewentualnie kilku blisko siebie położonych pól). Wielkość jęzora około dwukrotnie przewyższa wielkość pola firnowego.


Nabywcy akcji zwykłych posiadają równe prawa. Tego typu akcje mogą być zarówno akcjami na okaziciela, jak i imiennymi. Natomiast posiadacz akcji uprzywilejowanych ma większe uprawnienia niż posiadacz akcji zwykłych, określone w danym przywileju. Przy czym akcje uprzywilejowane (z wyjątkiem akcji niemych) muszą być imienne.


Teoria ta określa prawa ruchu falowego cząstek w dowolnym układzie mikroskopowym. Formułuje równanie opisujące zachowanie się funkcji falowej (funkcja opisująca fale materii) dla takiego układu i określa związek pomiędzy zachowaniem się cząstek, a zachowaniem funkcji falowej opisującej cząstki. Teoria Schrödingera stanowi uogólnienie hipotezy de Broglie'a.


Przyjrzyjmy się przykładowym zastosowaniom tego kryterium, w którym dopuszczamy również możliwość, że  \( b=+\infty \).


Zależność ta jest wykreślona na Rys. 1 poniżej. Widać, że po odpowiednio długim czasie prędkość osiąga wartość graniczną.


Jeśli aktywność jonów metalu w roztworze jest równa jedności, to potencjał równowagowy jest nazywany potencjałem standardowym metalu.


Podstawą gospodarki kapitalistycznej jest prywatna własność, która stanowi podstawę prowadzenia działalności gospodarczej. Aby mogła ona sprawnie funkcjonować, musi być dobrze rozwinięty i zorganizowany                                                                                system wymiany towarowo-pieniężnej, czyli rynek i jego otoczenie regulacyjno-prawne. Poza tym, ważnymi warunkami są swoboda prowadzenia działalności gospodarczej i konkurencja między podmiotami gospodarczymi. Rola państwa jest ograniczona do niezbędnego minimum.


Kolejnym czynnikiem stanowiącym otoczenie mediów są odbiorcy, którzy  z jednej strony stanowią jedno z istotnych pól konkurencji, ale sami są też otoczeniem społecznym mediów i zgłaszają swoje potrzeby względem nich. Podstawowy mechanizm relacji media – odbiorcy jest klarowny. Określany jest on terminem „ekonomia uwagi”. Na rynku konsumenci otrzymują różne usługi w zamian za swoją uwagę. Ostatecznym celem jest transakcja sprzedaży, która jednak nie musi nastąpić natychmiast ani bezpośrednio, może to być zwrócenie uwagi na reklamę produktów lub usług. Podobnie funkcjonują wyszukiwarki internetowe pokazujące ogłoszenia „w zamian” za pomoc w odnalezieniu poszukiwanej zawartości [6].


Rozpatrzmy rakietę, w której znajduje się przyrząd wysyłający impuls światła z punktu A, który następnie odbity przez zwierciadło Z, odległe o  \( d \), powraca do tego punktu A, gdzie jest rejestrowany (zob. Rys. 1 ).


Negocjacje to zatem specyficzny rodzaj rozmowy, w której o rozwiązaniu zadowalającym osoby w niej uczestniczące, decydują ich umiejętności i kompetencje komunikacyjne [4]. Pozostają one w ścisłym związku z czynnikami, które determinują przebieg negocjacji. Można je ująć w zaproponowany przez Roberta Mayera akronim LANCET [5]:


W Tabela 2 zebrano przykłady polimerów otrzymywanych za pomocą polimeryzacji addycyjnej i kondensacyjnej.


Standaryzacja dotyczy pewnych (znanych z góry) parametrów przedmiotów obrotu, mianowicie minimalnego pakietu instrumentów finansowych, ich rodzaju i terminu wygaśnięcia. Przy większym zapotrzebowaniu istnieje możliwość zakupu więcej niż jednego pakietu, jednak nie ma możliwości jego podziału.


Wiemy, z doświadczenia, że ciepło przepływa od ciała cieplejszego do ciała zimniejszego. Żeby zmienić ten kierunek musi zostać wykonana praca przez czynnik zewnętrzny. Nie można więc zbudować doskonałej maszyny chłodzącej, która bez dodatkowych efektów (wydatkowania pracy z zewnątrz) przenosiłaby w sposób ciągły ciepło z ciała zimniejszego do cieplejszego.


Celuloza jest liniowym polisacharydem składającym się z jednostek D – glukozy połączonych wiązaniami β-1,4-glikozydowymi. Wzór strukturalny celulozy przedstawiono na Rys. 1.


Dla przyjętej konwencji obrotów można zapisać transformację współrzędnych z układu kamery \(xyz\) do układu \(\dot {x}\dot {y}\dot {z}\) jako zespół kolejno po sobie następujących transformacji elementarnych, wyrażających obroty \( \omega , \phi , \kappa \) wokół kolejno obracanych osi \(\dot {x}, \dot {y}, \dot {z}\) (każdy kolejny obrót powoduje nowe położenie układu). Transformacje elementarne są pokazane na Rys. 2, pod którym są umieszczone macierze transformacji \(\mathbf {R_{\omega }}, \mathbf {R_{\phi }}, \mathbf {R_{\kappa }}\).


Do organicznych deformacji zaliczane są również ryzoidy, czyli zaburzenia osadu, najczęściej nieciągłe, które powstają podczas penetracji osadu przez systemy korzeniowe roślin.


Jądro ziemskie, zwane barysferą, stanowi najbardziej wewnętrzną część globu. Ma średnicę około 3480 km. Cechują go najwyższe temperatury, ciśnienia i gęstości w globie [1]. Na granicy z płaszczem notowany jest skokowy wzrost gęstości materii, która w górnej części jądra wynosi około 10 \(g/cm^3\). Głównym składnikiem jądra jest stop żelazowo-niklowy ( Nie znaleziono skrótu dla otoczenia (1)   oprac. na podstawie [2]), [3], [4].


Z dotychczas omawianych doświadczeń z interferencją i dyfrakcją nie wynika poprzeczny charakter fal świetlnych bo fale podłużne też interferują i ulegają ugięciu. Natomiast zjawisko polaryzacji jest charakterystyczne dla fal poprzecznych. Jednak, aby móc odróżnić od siebie różne fale poprzeczne biegnące w tym samym kierunku potrzebna jest metoda, która pozwoliłaby rozdzielić fale o różnych płaszczyznach drgań. Dotyczy to również badania fal świetlnych niespolaryzowanych.


System finansowy to inne określenie sfery finansowej gospodarki. Z upływem lat jego rola i wpływy stawały się coraz większe, a w ślad za tym jego struktura oraz wzajemne powiązania stawały się coraz bardziej rozbudowane i skomplikowane. Obecnie system finansowy jest nazywany „układem krwionośnym” sfery realnej, gdyż bez niego gospodarka już nie może funkcjonować. Ułatwia on nie tylko krążenie siły nabywczej (pieniądza), lecz również:


Konkretna powierzchnia będzie zadana w sposób jednoznaczny, jeżeli wskazana będzie gładka krzywa przestrzenna, w całości należąca do tej powierzchni. Ponieważ krzywa w  \( R^3 \) jest miejscem geometrycznym przecięcia się pary powierzchni, można ją zadać podając parę równań


Jeżeli zbadamy obie wychodzące wiązki za pomocą płytki polaryzującej, to okaże się, że obie wiązki są spolaryzowane liniowo, przy czym ich płaszczyzny drgań są wzajemnie prostopadłe. Wiązki te noszą odpowiednio nazwy promienia zwyczajnego (o) i promienia nadzwyczajnego (e). Ponadto okazuje się, że promień zwyczajny spełnia prawo załamania (tak, jak dla ośrodka izotropowego), a promień nadzwyczajny tego prawa nie spełnia.


Zauważmy, że jeśli funkcja   \( \hskip 0.3pc u=u(x,t)\hskip 0.3pc \) jest rozwiązaniem równania ( 8 ), to również funkcja  \( \hskip 0.3pc u=u(\lambda x,\,\lambda^2t),\hskip 0.3pc \) dla dowolnego  \( \hskip 0.3pc \lambda \in \mathbb R,\hskip 0.3pc \) jest również rozwiązaniem równania ( 8 ). Nasuwa się stąd pomysł, aby szukać rozwiązań wzdłuż krzywych  \( \hskip 0.3pc \{\big(\lambda x,\,\lambda^2t\big):\hskip 0.2pc \lambda \in\mathbb R\},\hskip 0.3pc  \) tzn. krzywych wyznaczonych przez stosunek  \( \hskip 0.3pc\dfrac{ (\lambda x)^2}{\lambda ^2t},\hskip 0.3pc  \)  czyli rozwiązań postaci


Do rozchodzenia się światła nie jest potrzebny ośrodek (światło może rozchodzić się w próżni) ponadto, zgodnie ze szczególną teorią względności Einsteina, prędkość światła nie zależy od układu odniesienia i dlatego częstotliwość fali świetlnej odbieranej przez obserwatora zależy tylko od prędkości względnej źródła światła i obserwatora. Jeżeli źródło i obserwator poruszają się wzdłuż łączącej ich prostej to


Mediatyzacja pozwala lepiej zrozumieć współzależności pomiędzy przeobrażeniami z jednej strony mediów i komunikacji oraz z drugiej strony kultury i społeczeństwa. Pokazuje, w jaki sposób zmiany społeczno-kulturowe są wplecione w specyficzne przemiany technicznych środków komunikowania, stanowi „proces pogłębiania się współzależności opartej na technologii” [1]. Ma ona charakter zarówno zmiany „ilościowej”, wpływającej na rodzaje mediów, czas i miejsce korzystania czy zakres użycia, jak i „jakościowej” (konsekwencje ich pojawienia się oraz wpływ na praktyki społeczne).


Mity życia codziennego „Świat jest nieskończenie wyzywający. Każdy przedmiot na świecie może przejść z istnienia zamkniętego, niemego, w stan podatny na zawłaszczenie przez społeczeństwo w postaci mowy, bo żadne prawo – naturalne czy nie – nie broni mówić o rzeczach” [1]. Słowami tymi poststrukturalista Roland Barthes podsumowuje swoje wieloletnie przedsięwzięcie polegające na śledzeniu „mitów życia codziennego”. Od lat pięćdziesiątych Barthes przyglądał się kulturze Francji i poddawał analizie semiologicznej przejawy perswazyjnego użycia języka, które nazywał „współczesnymi mitami” [2]. Do takich mitów mogą należeć np. artykuły w gazetach, fotografie w czasopismach, filmy, wystawy, reklamy, napisy na opakowaniach kosmetyków a nawet striptiz. Każde znaczenie – głosił Barthes – podatne jest na to, żeby nadpisać na nim nowe, naginając je i w ten sposób „kradnąc” jego pierwotny sens. Taka manipulacja językiem może przynieść szereg korzyści: pomóc sprzedać produkt, przekonać o czyjejś racji, wpłynąć na zmianę poglądów politycznych bądź przekonań społecznych. Nic dziwnego więc, że w kulturze stosowana jest powszechnie, dzisiaj równie aktywnie, jak ponad pół wieku temu, gdy zjawisko to zaczynało być analizowane w kręgu poststrukturalistów [3].


By być skutecznym w wywieraniu wpływu, niezbędne jest zyskanie wiarygodności w określonych okolicznościach i wśród konkretnych odbiorców. Kluczowe w tym procesie jest  posługiwanie się faktami zamiast opiniami czy emocjami oraz przypisane do osoby, która stara się wywrzeć wpływ, wiedza, doświadczenie i kompetencje w wybranej dziedzinie. Ogromne znaczenie ma nie tylko ich posiadanie, ale umiejętne posługiwanie się nimi. Chodzi tu zarówno o dobór argumentów, jak i sposób ich prezentowania. Argumenty, którymi staramy się przekonać do naszych racji rozmówców, powinny tworzyć szereg od prostych do złożonych lub od  znanych do nieznanych oraz układać się w szyk dostosowany do odbiorcy (jego hierarchii wartości, możliwości intelektualnych, posiadanej wiedzy). Korzystne jest także pozostawienie silnego argumentu na zakończenie wypowiedzi, można też stosować szyk polegający na umieszczeniu mocnych argumentów na początku i na końcu komunikatu. Argumenty istotnie na siebie oddziałują, ale jeżeli na początku przedstawia się silne argumenty, a na końcu nieprzekonujące, to wypowiedź w całości może być uznana za pozbawioną sensu [7]. Duże znaczenie ma też kreatywność, jaką wykażemy, przedstawiając swoje argumenty – warto posługiwać się obrazami, metaforami, symbolami. Równie ważnym narzędziem dla skutecznego wywierania wpływu jest technika łączenia punktów widzenia własnych i innej osoby – budowanie między nimi mostu, tak by stworzyć wspólny grunt. Pomaga to w tworzeniu  wzajemnego zrozumienia i dochodzenia do wspólnych rozwiązań. Podobną rolę spełnia technika posługiwania się pozytywnym językiem w miejsce negatywnego. Ludzie są bardziej otwarci na zmianę, jeśli sformułuje się swoją propozycję w sposób pozytywny [8].


Zwróćmy uwagę, że od strony czysto formalnej liczenie pracy jest równoważne liczeniu sumy powierzchni kolejnych prostokątów o podstawie  \( \Delta x \) i wysokości  \( F_i. \)


Pierwotna porowatość, czyli obecność wolnych przestrzeni w skale jest cechą niektórych skał osadowych oraz wulkanicznych i jest ona formowana na etapie powstawania skały. Porowatość wtórna jest efektem zmian zachodzących w skałach i powstaje na etapie diagenezy lub ich wietrzenia. Szczególne znaczenie ma ługowanie oraz sufozja (Rys. 1A), (Rys. 1B). Wolne przestrzenie mogą też powstawać w skonsolidowanym podłożu na skutek ubytku lub przemieszczenia gazów lub wody podziemnej, jak również przez stopnienie lodu znajdującego się pod powierzchnią Ziemi.


Druga część zasady nieoznaczoności dotyczy pomiaru energii i czasu potrzebnego na wykonanie tego pomiaru.


Najsilniejsze pole występuje w pobliżu końców magnesu czyli w pobliżu biegunów magnetycznych. Koniec magnesu, z którego wychodzą linie nazywamy północnym biegunem magnesu (N), a ten do którego wchodzą linie biegunem południowym (S).


Skłon kontynentalny pokrywa gruby (nawet do 2 km) kompleks różnego rodzaju mułów. Muły różnią się barwami: szare, zielone, czerwone, czarne – zabarwione glaukonitem, pirytem, tlenkami żelaza i materią organiczną. Stosunkowo łatwo powstają w nich osuwiska podmorskie przeradzające się w prądy zawiesinowe. Fragmenty lepiej skonsolidowane często przemieszczają się w całości, tworząc tzw. bloki ześlizgowe [5], [6].


Na Rys. 2 zaznaczono następujące elementy tektoniczne: 1-Astenosfera; 2-Litosfera; 3-Plama gorąca; 4-Skorupa oceaniczna; 5-Subdukująca płyta; 6-Skorupa kontynentalna; 7-Dolina ryftowa (młoda granica płyt); 8-Zbieżna granica płyt; 9-Rozbieżna granica płyt; 10-Uskok transformujący; 11-Wulkan tarczowy; 12-Grzbiet śródoceaniczny; 13-Zbieżna granica płyt; 14-Stratowulkan; 15-Łuk wyspowy; 16-Płyta litosfery; 17-Astenosfera; 18-Rów oceaniczny (element zbieżnej granicy płyt).


Membrana elektrolityczna jest zbudowana materiału o nazwie Nafion. Jest to syntetyczny kopolimer tetrafluoroetenu i perfluorowanego eteru oligowinylowego zakończonego silnie kwasową resztą sulfonową. Membrana jest pokryta porowatą platyną pełniącą funkcje katalizatora. Z kolei anoda pokryta jest dwoma katalizatorami platyną i rutenem, które przyspieszają rozkład metanolu (Pt) i wody (Ru). W ogniwie tym, czysty metanol nie może być stosowany jako paliwo ze względu na to, że przechodzi on na drodze osmozy przez membranę w kierunku katody. Do zalet metanolowego ogniwa paliwowego należy: niska temperatura eksploatacji, bezpieczna praca, tanie paliwo i łatwe do transportu. Wadami ogniwa metanolowego są: niskie parametry prądowo-napięciowe w porównaniu do ogniwa wodorowego, wysoka toksyczność metanolu i jego zdolność do wywoływania korozji materiałów metalicznych, ponadto wydzielanie się tlenku węgla IV i wody utrudnia stosowanie tego typu ogniw w układach zamkniętych.


Wulkany błotne Wulkany błotne to pewna odmiana gorących źródeł, w których woda wymieszana jest z iłem i piaskiem [3], [5]. Erupcja jest zróżnicowana – od eksplozywnych, wyrzucających na niewielką wysokość błotną mieszaninę, po spokojnie wylewające się niewielkie porcje ( Rys. 7 ). Podkreślić należy, że nie wszystkie wulkany błotne związane są z terenami powulkanicznymi. W wielu rejonach przyczyną powstania chłodnych wulkanów błotnych są emanacje gazu ziemnego przebijające się przez zawodnione warstwy iłów, piasków, glin (Rumunia, Azerbejdżan, Iran, Pakistan, Wenezuela, Kolumbia, Indie).


Procesy sedymentacyjne oraz powstający w ich efekcie osad uzależnione są od czynników środowiskowych takich jak [6]:


Ratę kapitałową oblicza się dzieląc wielkość zaciągniętego kredytu przez liczbę okresów procentowych. Przykładowo przy kredycie w wysokości 24 000 zł spłacanym co miesiąc przez 2 lata, rata kapitałowa wyniesie 1 000 zł. Odsetki są płacone od wielkości kredytu pozostałego do spłaty na początku danego okresu procentowego


Źródło: TED, How to speak up for yourself: Adam Galinsky at  TEDxNewYork, 16.12.2016 (dostęp 21.08.2020). Dostępne w Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=MEDgtjpycYg


Pokażemy, że funkcja  \( \hskip 0.3pc w\hskip 0.3pc \) jest rozwiązaniem problemu ( 5 ), ( 6 ). Istotnie, zauważmy najpierw, że


Na postmodernizm mocno wpłynęli francuscy poststrukturaliści. Granica między postmodernizmem a poststrukturalizmem nie jest jednak ostra. Niektórzy poststrukturaliści, jak Jacques Derrida, zyskali także etykietę postmodernistów. Derridzie zawdzięczamy nowe podejście do tekstu. Głosząc wraz z Rolandem Barthesem „śmierć autora”, postulował on usunąć z tekstu autora jako autorytet, źródło wiedzy na temat prawidłowego odczytania tekstu. Pytanie „co autor miał na myśli?” jest bezpodstawne – twierdził – bo nie istnieje jedna, najsłuszniejsza interpretacja. Każdy tekst jest polifoniczny: możemy w nim znaleźć krzyżujące się sieci znaczeń, odniesień, zapożyczeń z innych tekstów, w których intencja autora się rozpływa. Mało tego! Derrida jasno mówi: w ogóle nie ma czegoś takiego, jak prawda tekstu, jak jakiś czysty sens, który możemy w nim odnaleźć. Porzućmy interpretacje, bawmy się, czerpmy przyjemność z tekstu. Pod wpływem francuskiego poststrukturalizmu postmodernizm lat 70. przybiera nowe oblicze. Literatura, kino, architektura kierują się w stronę wyswobodzonego tekstu, gier językowych i zabaw ze znakiem. Nikogo już nie obchodzi realizm, reprezentacja, czy sens. Królują językowe eksperymenty, puste formy, pastisz [4].


Badania metodą spektroskopii fluorescencyjnej (spektrofluorymetria) dostarczają cennych informacji na temat dynamiki łańcuchów polimeru (fluorescencja ekscymerowa), granicy faz i dyspersji polimeru (rezonansowy transfer energii Förstera, FRET), procesów transportu, czy degradacji polimerów oraz zjawiska zmiękczania naprężeń w wypełnionych elastomerach, znanego jako efekt Mullinsa i charakteryzującego się wyraźnym obniżeniem naprężenia przy drugim rozciąganiu materiału po zwolnieniu pierwszego obciążenia.


Składniki skały, które zorientowane są względem punktów należą do grupy tekstur kulistych ( Rys. 5  ). Dzielone są na:


Źródło: Salesforce.org, Professor Noreena Hertz, Generation K: How to Engage the Post-Millennials, 29.11.2018 (dostęp 10.09.2020). Dostępne w YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=ZC3SvAnADss.


Podamy teraz niektóre z zastosowań całek oznaczonych w fizyce. Załóżmy, że pewien punkt  \( A \) porusza się w momencie  \( t_0 \) z prędkością chwilową opisaną równaniem  \(  v_0=v(t_0)  \). Zmienną prędkość punktu  \( A \) w całym czasie poruszania się tego punktu określa więc pewna funkcja  \( v(t) \).


Amfibole to grupa uwodnionych glinokrzemianów, z których znaczenie skałotwórcze w skałach magmowych ma hornblenda \(NaCa_2(Mg,Fe,AL)_3(SiAl)_8O_{22}(OH)_2\)( Rys. 1  ), [1], [2], [3], [4].


Cząsteczka porusza się ruchem jednostajnym jeśli siła tarcia i siła wyporu równoważą siłę odśrodkową:


Perswazyjna moc dyskursu wykorzystywana jest często w reklamie, prasie bądź w przekazie politycznym.  Roland Barthes mówił w odniesieniu do tego o „naginaniu języka”, w którego efekcie powstaje szereg współczesnych „mitów”. Barthes przez wiele lat z uwagą śledził je we francuskich mediach oraz poddawał semiologicznym analizom. W skład „mitologii” danego społeczeństwa mogą wejść reklamy, pomniki, propagandowe plakaty czy szczególnie sugestywne nagłówki artykułów, które powoli, ale skutecznie oddziałują na społeczną świadomość [4]. Dla poststrukturalistów kultura „mówi” językiem perswazji i ideologii [5].


W wielu ze skał głębinowych kwaśnych występują duże, łatwo identyfikowalne kryształy, co sprzyja ich analizie makroskopowej. Trudności może sprawiać diagnostyka poszczególnych grup skaleni, zwłaszcza w odmianach drobnokrystalicznych. W granitoidach powszechnie występują struktury średnio- i gruboziarniste oraz porfirowate (zob.  Struktury skał magmowych  ), z reguły są to skały zbite i masywne, podrzędnie występują miarole (zob.  Tekstury skał magmowych  ). Obecność skaleni alkalicznych, w tym ortoklazu w granitach powoduje, że mają one zabarwienie różowawe. Granodioryty oraz tonality występują w odcieniach szarości ( Rys. 2  ), [4].


Jeziora funkcjonują we wszystkich strefach klimatycznych. Ich wody mają różne parametry temperaturowe i skład chemiczny. Ze względu na chemizm wód wyróżnia się [3], [5], [4], (Rys. 1):


U ujścia tych kanałów usypywane są tzw. loby depozycyjne (Rys. 2), które nakładając się na siebie tworzą stożek napływowy.


Hydrofony mierzą fale dźwiękowe rozchodzące się w wodzie, a wywołane przez wstrząsy na dnie morza lub innego zbiornika wodnego ( Rys. 3  ). Membrana drga pod wpływem fal dźwiękowych. Drgania te rejestrowane są przez system elektromagnetyczny, wzmacniane i przetwarzane następnie w komputerze.


Wyznaczając temperaturę i stężenie roztworu określamy jednocześnie prężność pary nasyconej. Układ staje się jednozmienny dopiero wówczas, gdy pojawi się w nim jeszcze jedna faza, np. chlorek sodu w stanie stałym:


Whorf pokazał, że Indianie Hopi posługują się językiem pozbawionym oznaczenia czasów, a wszystkie wydarzenia są w nim ukazane w dwóch kontekstach – tego, co już ujawnione i tego, co właśnie się ujawnia. Kontekst pierwszy ma charakter obiektywny i obejmuje teraźniejszość, a także wydarzenia z niedalekiej przeszłości. Kontekst drugi, uznawany za subiektywny, odnosi się do obszarów refleksji istniejących wyłącznie w umyśle. Wyraża on również nadzieję i oczekiwanie na to, co przyniesie przyszłość. W tym trybie opowiada się mity i podania historyczne, rozumiane jako rodzaj domniemania, którego nikt nie może sprawdzić w gwarantującym obiektywizm „teraz”. Dzięki temu, obraz świata Hopi charakteryzuje się rozciągłością i cyklicznością, która nie występuje w kulturach bazujących na językach temporalnych. Whorf mocno to podkreślał: „U Hopi nie istnieje (...) przyszłość temporalna; na płaszczyźnie subiektywnej nie ma niczego, co stanowiłoby ekwiwalent owych ciągów i następstw sprzężonych z przestrzenią i zmiennością konfiguracji fizycznych, jakich my upatrujemy na płaszczyźnie obiektywnej” [2]. Zupełnie inną sytuację można zaobserwować w języku Indian Nutka, w którym: „(...) wszelkie wyrazy zdają się być czasownikami i brak jest rozróżnienia dwu podstawowych gramatycznych kategorii. (...) W języku nutka nie mówi się «dom», lecz raczej «pojawia się dom» czy «domuje się»” [3]. W konsekwencji, w zdaniach wypowiadanych w tym języku nie ma podziału na podmiot i orzeczenie. Zestawiając tak różnorodne systemy lingwistyczne, Whorf udowadniał, że język, którym ludzie operują od dzieciństwa określa ich rozumienie świata, a co za tym idzie – w kulturze nie występuje uniwersalne pojmowanie czasu i przestrzeni, gdyż lokalne modele tych idei są uzależnione od języka danej społeczności.


Lawy zasadowe mają niską lepkość, dlatego łatwo płyną i rozlewają się na dużym obszarze lub tworzą długie potoki.


Wody proglacjalne gromadzą się w zagłębieniach przed czołem lodowca, tworząc jeziora proglacjalne (zob. Zbiorniki i osady limnoglacjalne) lub odpływają rzekami proglacjalnymi (Rys. 5). Górne części rzek proglacjalnych mają rozwój roztokowy (zob.  Osady fluwioglacjalne). Po przekroczeniu bramy lodowej zmienia się reżim ich przepływu i spływ jednokorytowy zostaje przekształcony na wielokorytowy. Ostatecznie wody odprowadzane z różnych części dużego lodowca lub sąsiednich lodowców łączą się w jeden duży ciek, który dalej transportuje wody jako rzeka proglacjalna.


Podążając tym tropem, Kurt Lewin (1890-1947) powiązał koncepcję Gestalt z teorią pola, tworząc tzw. psychologię topologiczną. Udowadniał on, że człowiek postrzega sytuacje, w których funkcjonuje jako pewne całości i w taki sposób, że pole jego świadomości tworzy całość ze środowiskiem zewnętrznym, a jego zachowanie jest wypadkową obydwu tych warunków. Fritz Perls (1890-1970) na bazie badań psychologii postaci, koncepcji Lewina oraz psychoanalizy opracował po wojnie terapię Gestalt. Jej celem stała się holistyczna integracja człowieka, przy czym kwestie badań nad percepcją nie odegrały w tym przypadku już żadnej roli [7].


Zwróćmy uwagę, że rozdzieliliśmy siłę na dwie części. Stwierdzamy, że jedna masa wytwarza pole, a następnie to pole działa na drugą masę. Taki opis pozwala uniezależnić się od obiektu (masy  \( m') \) wprowadzanego do pola.


Do najważniejszych związków chemicznych wanadowców zaliczamy tlenki, siarczki, sole, kwasy oraz związki z fluorowcami. Wanad na niższych stopniach utlenienia tworzy następujące tlenki  \( \ce{VO} \) (czarny o strukturze chlorku sodu),  \( \ce{V_2O_3} \) (czarny o strukturze korundu),  \( \ce{VO_2} \) (ciemnoniebieski o zdeformowanej strukturze rutylu). Tlenki   \( \ce{VO} \) i  \( \ce{V_2O_3} \) mają właściwości zasadowe, a tlenki  \( \ce{VO_2} \) i  \( \ce{V_2O_5} \) mają właściwości amfoteryczne. Niob i tantal tworzą na +4 stopniu utlenienia następujące tlenki  \( \ce{NbO_2} \) i  \( \ce{TaO_2} \). Tlenki wanadowców, w których metal jest na +5 stopniu utlenienia są najtrwalsze. Tlenek wanadu V  \( \ce{(V_2O_5)} \) jest pomarańczowym proszkiem, słabo rozpuszczalnym w wodzie i jest związkiem silnie trującym. Kryształy tlenku wanadu (V) wykazują bardzo dobrą łupliwość. Właściwość ta jest związana ze strukturą krystalograficzną tlenku wanadu (V). Rozmieszczenie atomów tlenu wokół atomu wanadu przedstawia Rys. 2.


Jeżeli potraktujemy, w naszym uproszczonym modelu, chmurę elektronową jako jednorodnie naładowaną kulę o promieniu  \( R \) to pole elektryczne wytworzone przez chmurę elektronową w odległości  \( r \)  \( (r < R) \)od jej środka jest dane wzorem Prawo Gaussa-( 7 )


Widzimy, że najsilniej są wiązane nukleony w jądrach pierwiastków ze środkowej części układu okresowego. Gdyby każdy nukleon w jądrze przyciągał jednakowo każdy z pozostałych nukleonów to energia wiązania byłaby proporcjonalna do  \( A \) (wielkość  \( \Delta E/A \) byłaby stała). To, że tak nie jest wynika głównie z krótkiego zasięgu sił jądrowych.


Ilościowy próg rentowności dla produkcji jednoasortymentowej można obliczyć według poniższego wzoru:


Warstwy skał krzemionkowych nazywane są rogowcami (Rys. 2). Zwykle przewarstwiają one inne odmiany skał osadowych, np. węglanowych czy detrytycznych. Kompleksy jednorodne, składające się tylko z warstw skał krzemionkowych są rzadkie. Rogowce są skałami masywnymi lub laminowanymi (zwykle z laminacją równoległą). Mają wyraźne zaznaczone powierzchnie graniczne i z reguły niewielkie miąższości. W większości są skałami pierwotnymi, czyli powstałymi przez depozycję materiału krzemionkowego w zbiorniku sedymentacyjnym. Mają barwy beżowe lub szare, ale występujące w nich domieszki mogą wpływać na zmianę ich zabarwienia. Szczególną odmianą są lidyty, czyli równolegle laminowane czarne rogowce, które zawierają związki węgla organicznego. W rogowcach czerwonych, które zaliczane są do jaspisów, barwa pochodzi od tlenków żelaza [6], [4], [3].


Redyskonto weksla – jest to kupno przez bank centralny (w Polsce – Narodowy Bank Polski) od banku komercyjnego weksla wcześniej w nim zdyskontowanego, przed terminem jego wygaśnięcia, za kwotę                                                                                pomniejszoną o kolejne dyskonto (nazywane redyskontem).


Niech  \( \hskip 0.3pc V \hskip 0.3pc \)  będzie zadanym obszarem jednospójnym o regularnej powierzchni  \( \hskip 0.3pc S. \hskip 0.3pc \) Załóżmy, że przez obszar  \( \hskip 0.3pc V \hskip 0.3pc \) przepływa ciecz lub gaz z prędkością  \( \hskip 0.3pc \vec{v} =\vec{v}(x,y,z,t). \hskip 0.3pc \) Przez  element powierzchni  \( \hskip 0.3pc \Delta S \hskip 0.3pc \) w czasie  \( \hskip 0.3pc \Delta t \hskip 0.3pc \) przepływa następująca ilość substancji


Platynowce są szarobiałymi, lśniącymi (oprócz niebieskoszarego osmu), twardymi i kruchymi metalami o wysokich temperaturach topnienia. Zaliczane są do metali szlachetnych, ponieważ wykazują wysokie potencjały standardowe. Pallad i platyna posiadają zdolność rozpuszczania wodoru – w temperaturze pokojowej, mogą rozpuścić objętość wodoru 350-850 razy większą od własnej objętości. Wynika to z faktu, że niewielkich rozmiarów cząsteczki wodoru mogą lokować się w przestrzeniach pomiędzy ogromnymi, w porównaniu do nich, atomami Pd lub Pt. Platyna ( Rys. 2 ) wykazuje najniższe nadnapięcie wydzielania wodoru (przechodzenia wodoru ze stanu jonowego do pierwiastkowego), wynoszące <0,4V  w środowisku kwaśnym [3].


Obydwie sfery muszą ściśle współpracować z systemem prawnym oraz innymi systemami w gospodarce (Rys. 3).


Haktywizm – zalety i wady Haktywiści mają udział w nagłaśnianiu kwestii, które z różnych względów rządzący próbują maskować. Było to widoczne w przypadku działań Anonymous i protestów społeczeństwa przeciwko uchwaleniu ACTA. Na tym przykładzie możemy zobaczyć zatem, że haktywizm może stanowić swoisty wentyl bezpieczeństwa, mobilizować ludzi wokół konkretnego problemu i chronić społeczeństwo przed nadużyciami władzy. Przy użyciu odpowiednich narzędzi Internet jest w stanie zapewnić ludziom anonimowość, pozwala wyrażać poglądy, które mogą być niepopularne z linią rządzących, co może sprzyjać zaangażowaniu obywateli bez narażania ich na ewentualne sankcje.


Każda kropla to ”mały reaktor” polimeryzacji w masie. Polimeryzacja zachodzi wewnątrz kropli a powstały polimer jest nierozpuszczalny w wodzie. Polimer otrzymuje się w postaci kulistych perełek lub koralików (stąd nazwa "polimeryzacja perełkowa"). Otrzymany polimer poddaje się filtracji i płukaniu w celu usunięcia środków powierzchniowo czynnych.


Termin zderzenia obejmuje w fizyce szeroką klasę zjawisk. Dotej kategorii zaliczamy na przykład zderzenia kul bilardowych czy uderzenia piłki o ścianę. W tych przypadkach zderzające się ciała stykają się bezpośrednio i w punkcie ich zetknięcia pojawia się bardzo duża siła kontaktowa. Jednak oddziaływujące ciała nie muszą się stykać ze sobą, a i tak możemy mówić o ich zderzeniu. Dotyczy to na przykład oddziaływania cząstek naładowanych za pośrednictwem pola elektrycznego: odpychanie elektrostatyczne wpływa na ruch "zderzających się" cząstek. Pod pojęcie zderzeń możemy podciągnąć również reakcje jądrowe. Przykładowo, proton w trakcie zderzenia zjądrem może wniknąć do niego. Możemy również rozszerzyć definicję zderzeń o rozpady cząstek. Cechą charakterystyczną tych wszystkich zjawisk jest występowanie sił impulsowych, to jest sił działających przez bardzo krótki czas.


Z wymienionymi powyżej prawami związane jest prawo stosunków objętościowych. Przykładowo, w reakcji spalania wodoru dwie jednostki objętości (np.  \( 2\text{ ml} \),  \( 2\text{ dm}^{3} \),  \( 2\text{ m}^{3} \) itp.) gazowego wodoru reagują z jedną jednostką objętości gazowego tlenu dając dwie objętości wody w stanie gazowym. Stwierdzenie to jest prawdziwe dla objętości reagujących gazów zmierzonych w tych samych warukach temperatury i ciśnienia.


Komunikacja pozawerbalna to zagadnienie, co do którego istnieje wiele mitów. Czy rzeczywiście nasza komunikacja odbywająca się poza warstwą słowną ma aż tak duże znaczenie? Przywiązujemy wagę do słowa mówionego i pisanego, ale świadomość roli, jaką komunikacja pozawerbalna pełni w naszych codziennych kontaktach, skłania nas do myślenia. Komunikacja pozawerbalna to jeden z tych tematów, które obrosły różnorodnymi mitami i pozanaukowymi przekonaniami. W tym rozdziale postaramy się zweryfikować, co tak naprawdę wiemy o komunikacji niewerbalnej na podstawie literatury tematu i dostępnych badań. Umiejętności w obrębie komunikacji niewerbalnej mogą bowiem znacząco zwiększać naszą ogólną kompetencję w zakresie komunikowania się, co sprawia, że jest to temat zasługujący na uwagę.


Jeżeli do przewodnika przyłożymy napięcie  \( U \) (różnicę potencjałów  \( \Delta V \)), to przez przewodnik płynie prąd, którego natężenie I jest proporcjonalne do przyłożonego napięcia. Ten ważny wynik doświadczalny jest treścią prawa Ohma, które stwierdza, że


Wodór jednoatomowy „in statu nascendi” (łac. w chwili tworzenia) charakteryzuje się czasem półtrwania 0,3-0,5s i jest bardzo aktywny chemicznie.


Osady nieorganiczne reprezentowane są przez brunatny ił głębinowy oraz muły powstające przez opadanie ziaren z powierzchni oceanu.


Zauważmy, że  \( \hskip 0.3pc \delta_a\hskip 0.3pc \) jest dystrybucją na  \( \hskip 0.3pc \Omega\hskip 0.3pc \). Istotnie, w oczywisty sposób  \( \hskip 0.3pc \delta_a\hskip 0.3pc \) jest funkcjonałem liniowym na  \( \hskip 0.3pc D(\Omega).\hskip 0.3pc \) Ponadto  dla dowolnego ciągu   \( \hskip 0.3pc \{\varphi_k\}\subset D(\Omega)\hskip 0.3pc \) zbieżngo do  \( \hskip 0.3pc \varphi\hskip 0.3pc \) mamy


gdzie  \( m \) jest masą przemieszczonej objętości  \( V \) płynu. Dzieląc stronami równanie ( 3 ) przez objętość  \( V \), a następnie wprowadzając gęstość cieczy  \(  \rho = m/V  \) można, grupując odpowiednio wyrazy, przekształcić to równanie do postaci


Takie opcje są mało wrażliwe na chwilowe wahania ceny instrumentu bazowego, więc zabezpieczają przed działaniami niekiedy podejmowanymi przez spekulantów tuż przed wygaśnięciem opcji o  europejskim stylu wykonania.


Dla kolejnych rozważań zakładamy, że ciąg  \(  (a_n)  \) jest nieskończony. Zastanówmy się, jak zachowują się wyrazy ciągu  \(  (a_n)  \), jeżeli  \( n \) jest coraz większe, czyli mówimy, że  \( n \) zmierza do nieskończoności. Na Rys. 1 widzimy ciąg o wyrazach dodatnich, którego wyrazy, wraz ze wzrostem wartości  \( n \), coraz bardziej zbliżają się do liczby zero, nigdy tej wartości nie osiągając. Jeżeli jednak wybierzemy liczbę  \(  \varepsilon \gt 0 \), dowolnie bliską zeru, to nieskończenie wiele wyrazów ciągu leży w przedziale  \(  \lbrack - \varepsilon, \varepsilon\rbrack \).


Skały metamorfizmu szokowego występują lokalnie, w podłożu oraz bezpośrednim otoczeniu krateru impaktowego (aureola impaktowa) ( Rys. 3 ). Wraz z odległością od krateru maleje stopień zaawansowania zmian metamorficznych.


Kierunek pola jest wyznaczony poprzez linie pola wektorowego, do których wektor pola jest styczny w każdym punkcie. Skorzystamy teraz, z wprowadzonego w module Dodatek: Dielektryk w polu elektrycznym - rozważania ilościowe, operatora wektorowego nabla  \( \nabla\left(\widehat{i}\frac{\partial}{\partial x },\widehat{j}\frac{\partial}{\partial y },\widehat{k}\frac{\partial}{\partial z }\right) \) do zdefiniowania operatorów dywergencji i rotacji.


Podkreśla to Sidey Myoo (Michał Ostrowicki), który rozwija "filozofię awataryzmu", będącą refleksją dotyczącą kondycji i komunikowania w "elektronicznej antroposferze" [5]. Wyróżnikiem tego stanu pozostaje immersyjność i hybrydalność. Zauważmy, że jednym z elementów oswajania komunikacji w rzeczywistości wirtualnej stało się wprowadzenie do tego obszaru szumu charakterystycznego dla zewnętrznego świata (zob. Cybernetyczne ujęcie komunikacji ). Wprawdzie może on przeszkadzać w interakcjach, jednak gdy otoczenie zostaje go pozbawione, komunikowanie staje się nienaturalne lub wręcz niemożliwe. Tom Boellstroff zwraca uwagę, że przestrzeń gier jest pełna szumów – mogą to być odgłosy natury, na przykład wiatru, czy płynącej rzeki, gwar rozmowy, szczęk oręża, wystrzały rakiet, a także muzyka [6]. W takim kontekście komunikowanie nabiera cech "naturalnych" i integruje  biologiczne ciało człowieka z jego elektroniczną inkarnacją. Tym samym, awatary są ważnym czynnikiem cyborgizacji, w procesie której przestrzenią działalności i nabywania doświadczeń staje się świat wykreowany przez zaawansowaną technologię.


Równanie ( 2 ) opisujące położenie kątowe maksimów interferencyjnych może posłużyć do wyznaczenia długości fali


Podobieństwo w przebiegu pewnych odcinków linii brzegowych we współczesnych kontynentach było jednym z koronnych dowodów Wegenera. Zbieżność przebiegu linii brzegowych (zwana przystawaniem) szczególnie widoczna jest wzdłuż wschodniej granicy Ameryki Południowej i zachodniej Afryki ( Rys. 2  A). Podobieństwo zaznacza się tylko w ogólnym zarysie linii brzegowej. Nie jest ono całkiem dokładne, gdyż zmiany, które nastąpiły po rozpadzie superkontynentu przemodelowały strefy brzegowe [3]. Przykładem struktur geologicznych, pierwotnie jednolitych a rozerwanych w wyniku procesów geotektonicznych, są kaledonidy ( Rys. 2  B). Znajdują się obecnie po przeciwnych stronach oceanu w strefach brzegowych różnych kontynentów. Część ich znajduje się w Norwegii, w płycie eurazjatyckiej, a część na Grenlandii, w                                                                                płycie północnoamerykańskiej. Góry te powstały w paleozoiku w wyniku orogenezy kaledońskiej [4].


Kultura uczestnictwa Nowe media spowodowały powstanie kultury uczestnictwa, w której żyjemy i partycypujemy codziennie i stale, jako odbiorcy jesteśmy zachęcani do uczestnictwa – od serwisów społecznościowych, przez portale z wiadomościami, fora, blogi po sklepy internetowe – wszędzie współczesny człowiek ma możliwość zabierania głosu, opublikowania swoich opinii, wyrażania myśli i emocji. W rezultacie w modelu idealnym konsument staje się jednocześnie jej twórcą treści kulturowych. Buduje to potrzebę nazwania tego nowego fenomenu, który pozwali odróżnić go od kultury masowej. Różnice są widoczne przede wszystkim  na płaszczyźnie technologicznej w kulturze uczestnictwa symetryczne media zastępują  typowe dla kultury masowej formy komunikacji antysymetryczne, co sprawia, że uczestnictwo w kulturze staje się łatwiejsze, a przez to może być bardziej powszechne [1].


tworzą zatem nierozpuszczalne w wodzie tlenki i wodorotlenki. Reagują z kwasami z wydzieleniem wodoru:


W naszych rozważaniach ograniczymy się do przepływów ustalonych, bezwirowych, nieściśliwych i nielepkich.


W temperaturze powyżej 130  \( ^oC \) kadm i siarka reagują wybuchowo tworząc  \( \ce{CdS} \). Wiele metali ogrzanych w parach siarki spala się podobnie jak w atmosferze. Spala się niebieskim płomieniem dając duszący i drażniący  \( \ce{SO_2} \). Siarka jest nierozpuszczalna w wodzie, ale rozpuszcza się w dwusiarczku węgla  \( \ce{CS_2} \) oraz w niewielkim stopniu w innych organicznych rozpuszczalnikach niepolarnych (benzen, toluen). Najczęściej występuje na +6 i +4 stopniu utlenienia, a w siarczkach na -2 stopniu utlenienia. Reaguje prawie ze wszystkimi pierwiastkami, za wyjątkiem gazów szlachetnych. Gdy siarka reaguje z łagodnymi utleniaczami w silnie kwaśnym roztworze, daje barwne polikationy siarki:  \( \ce{S_8^{2+}} \) – ciemnoniebieski,  \( \ce{S_4^{2+}} \) – żółty,  \( \ce{S_{16}^{2+}} \) – czerwony [6].


Zwróćmy jeszcze raz uwagę, że określenie stycznej do wykresu funkcji jako prostej, która ma dokładnie jeden punkt wspólny z wykresem funkcji, jest błędne. Przykład stycznej do wykresu funkcji w punkcie  \( x_0 \), która ma więcej niż jeden punkt wspólny z wykresem przedstawia poniższy rysunek.


Przy makroskopowym opisie uwzględniany jest podział frakcji psamitowej na 5 części i zgodnie z nim wyróżnia się klasy skalne, odrębnie dla skał luźnych i zwięzłych [6], [3] według schematu:


Geometrycznie jest to przekątna równoległoboku zbudowanego na tych wektorach. Różnicę dwóch wektorów przedstawia druga przekątna (zob. Rys. 2 ).


Warto zauważyć, że dowolna macierz kwadratowa stopnia  \( n \) ma dokładnie jeden minor stopnia  \( n \). Jest nim mianowicie jej wyznacznik.


Skały wieloziarniste rozpadają się na poszczególne ziarna – jest to tzw. rozpad ziarnisty (Rys. 1). Skały monomineralne i twarde wieloziarniste (np. granit), wskutek silniejszego nagrzewania się części przypowierzchniowej, ulegają eksfoliacji (łuszczeniu się, ang. exfoliation) polegającej na odspojeniu się warstw (o grubości od kilku mm do kilkudziesięciu cm) od calizny. Odpowiedzialny jest za to proces odciążania - wierzchnia, rozgrzana warstwa, nie przykryta nadległymi skałami, jest lżejsza i odspaja się od calizny [5]. Jeśli skała rozpada się na duże fragmenty wzdłuż szczelin spękań, to dochodzi wówczas do rozpadu blokowego.


Podstawowym uwarunkowaniem ruchów stokowych jest występowanie stoku, który może powstać w wyniku różnych procesów morfotwórczych, np. tektoniki, erozji, sedymentacji, również jako efekt masowych ruchów niestokowych, np. formowania niecki z osiadania lub zapadania.


Niech  \( \hskip 0.3pc u \hskip 0.3pc \)   będzie rozwiązaniem równania ( 1 ) w obszarze \( \hskip 0.3pc D.  \hskip 0.3pc \)  Rozważmy krzywą  \( \hskip 0.3pc \Gamma  \hskip 0.3pc \) zawartą w  \( \hskip 0.3pc D \hskip 0.3pc \)  daną równaniami


Traktując stałe  \( x_0, \,\,y_0 \) oraz funkcję  \( f(x,\,y) \) jako znane wielkości, Euler zaproponował opis łamanej przybliżającej rozwiązanie na odcinku  \( [a=x_0,\,b] \) w postaci następującego algorytmu:


Podobnie jak chwilowe przyspieszenie liniowe  \( a \) zostało zdefiniowane chwilowe przyspieszenie kątowe  \( {\alpha} \)


Czysty glin jest otrzymywany na drodze elektrolizy tlenku glinu rozpuszczonego w kriolicie  \( \ce{Na_{3}AlF_{6}} \), który oprócz tlenku glinu zawiera także fluorki glinu i wapnia. Elektroliza aluminium jest prowadzona po stopieniu kriolitu w temperaturze około  \( 950^{0}C \) i przy gęstości prądu około  \( 0,5 \frac{A}{cm^{2}} \). Podczas elektrolizy na katodzie zachodzi reakcja redukcji jonów glinu, a dokładnie jonów tetrafluoroglinianowych, które powstają podczas topienia elektrolitu. Z kolei na grafitowych anodach zachodzi reakcja utleniania jonów tetrafluorodioksoglinianowych, co prowadzi do powstania tlenku węgla(IV). Równania ( 1 ) i ( 2 ) przedstawiają reakcje redukcji i anodowego utleniania zachodzące podczas elektrolizy aluminium.


Jest to rozkład Boltzmana, który mówi, że prawdopodobna ilość cząstek układu w równowadze w temperaturze  \( T \), znajdujących się w stanie o energii  \( E \) jest proporcjonalna do  \( \exp(-E/kT) \). Sposób wyboru stałej proporcjonalności A zależy od tego jaki układ rozważamy.


Na ukształtowanie koncepcji językoznawczych ważnych dla najnowszej postaci antropologii komunikacji, znaczący wpływ wywarły badania Benjamina Lee Whorfa (1897-1941) i Alfreda Korzybskiego (1879-1950). Whorf studiował najpierw inżynierię chemiczną w Massachusetts Institute of Technology. Jeszcze przed ukończeniem studiów rozpoczął pracę w sektorze ubezpieczeń przeciwpożarowych, która przynosiła mu znaczne zyski. W 1931 roku po raz kolejny zapisał się na studia, ponieważ interesowały go rozmaite kwestie językoznawcze, na które natknął się w trakcie samodzielnej nauki języka hebrajskiego, a następnie języków mezoamerykańskich. Tym razem wybrał lingwistykę. O ukierunkowaniu jego pasji naukowej w dużej mierze zdecydowało spotkanie z wybitnym antropologiem i językoznawcą, Edwardem Sapirem (1884-1939) [1], który uznał Whorfa za swego najwybitniejszego ucznia. Whorf wyspecjalizował się w językach Indian Środkowej i Północnej Ameryki, a zwłaszcza ludu Hopi. W latach 1937-38 został wykładowcą antropologii na Uniwersytecie Yale, zastępując w tym czasie Sapira, nie porzucił jednak swojej działalności biznesowej. Jego wystąpienia i prace spotkały się z bardzo dobrym przyjęciem. Nie zdążył rozwinąć wielu swoich naukowych pomysłów, gdyż zmarł przedwcześnie na raka.


Z twierdzenia o ruchu środka masy wynika, że nawet ciała materialne będące układami złożonymi z dużej liczby punktów materialnych możemy w pewnych sytuacjach traktować jako pojedynczy punkt materialny. Tym punktem jest środek masy. To twierdzenie obowiązuje dla każdego układu punktów materialnych. W szczególności układ może być ciałem o budowie ciągłej (np. ciało stałe). Wtedy przy obliczeniach środka masy sumowanie występujące w równaniach Środek masy-( 3 ) i Środek masy-( 4 ) zastępujemy całkowaniem. Układ może też być zbiorem cząstek, w którym występują wszystkie rodzaje ruchu wewnętrznego. Pojęcie środka masy jest bardzo użyteczne np. do obliczania energii kineycznej.


Gdy błąd reprojekcji jest większy od oczekiwanego, wówczas odrzuca się obserwacje uznane za odstające. W przypadku dużej liczby promieni wcinających dobrą praktyką jest pominięcie tych promieni, pomiędzy którymi kąt wcinający jest bardzo mały (teoretycznie im większy kąt wcinający, tym wyższa dokładność współrzędnej \(Z\)).


Analiza wstępna polega na analizie poszczególnych pozycji bilansu, rachunku zysków i strat oraz rachunku przepływów pieniężnych i obejmuje:


Na Rys. 1 poniżej jest przedstawiona konstrukcja geometryczna, za pomocą której obliczymy natężenie światła w przypadku dyfrakcji na jednej szczelinie.


Stosując do tego zderzenia zasadę zachowania pędu oraz zasadę zachowania energii otrzymujemy wyrażenie na przesunięcie Comptona


Największe wpadki reklamowe Reklamowanie tego samego produktu, lecz skierowanego do przedstawicieli innych kultur musi pociągać za sobą zupełnie inne strategie komunikacyjne. Nie zastosowanie się do tej reguły często pociąga za sobą porażkę komunikacyjną lub wręcz konsekwencją jest strata wizerunkowa dla firmy. Należy również pamiętać, iż różne produkty w zależności od kultury mogą mieć różny status – w jednych krajach uchodząc za produkt luksusowy, w innych będąc produktami codziennego użytku nie kojarzonymi z wysokimi kosztami.


gdzie: \({X}, {Y}, {Z}\) – obliczane współrzędne terenowe punktu odwzorowanego na \(j\) zdjęciach, \(j=1...\geq 2\), \(X_{o_j}, Y_{o_j}, Z_{o_j}, \omega _j, \phi _j, \kappa _j \) – EOZ zdjęcia \(j\), \(x_{Pj}, y_{Pj}\) – współrzędne obrazu punktu \(P\) na zdjęciu \(j\), \(c\) – stała kamery.


Do grupy litowców zaliczamy pierwiastki pierwszej grupy układu okresowego, leżące poniżej wodoru: lit, sód, potas, rubid, cez oraz frans ( Rys. 1 ).


Badania tradycyjnych kultur służyły Levi-Straussowi do zgłębiania wiedzy na temat myślowych struktur, które leżą u podstaw nie tylko kultur społeczeństw pierwotnych, ale także złożonych cywilizacji. Nowością w antropologii było przekonanie francuskiego badacza, że pomiędzy umysłowością człowieka pierwotnego i współczesnego nie ma zasadniczych różnic. Fundament kultury zachodniej jest dokładnie taki sam jak kultury ludu Bororo, Trobriandów czy pierwotnych plemion afrykańskich. Różnica leży tylko w tym, że w bardziej złożonej kulturze znacznie trudniej te struktury rozpoznać bo przysłania je bogaty dorobek cywilizacyjny. Badając kulturę tradycyjną dowiadujemy się zatem bardzo dużo o naszej kulturze – w „nagiej” formie widzimy to, co jest w niej ukryte.


Podstawowym miejscem, gdzie we współczesnym świecie będzie dochodziło do edukacji kulturowej jest szkoła i uczelnia wyższa. Nie są one jedynie miejscem zdobywania wiedzy, to także obszar życia i doświadczenia, solidarności i wzajemnej akceptacji. Konieczne jest, aby również nauczyciele czy wykładowcy prezentowali postawy otwarte i mieli odpowiednie kompetencje międzykulturowe, a samo miejsce edukacji międzykulturowej i jej forma sprzyjały nabywaniu odpowiednich postaw [3]. Kompetencje międzykulturowe są zwykle trenowane poprzez uczestniczenie w kontaktach z innymi kulturami np. poprzez wyjazdy zagraniczne. W dzisiejszym świecie, gdzie dystans między różnymi kręgami kulturowymi się zasadniczo skrócił, jest to znacznie prostsze niż dawniej. Dotyczy nie tylko możliwości wyjazdu w celach turystycznych, ale młodzi ludzie, głównie studenci i uczniowie maja wiele możliwości skorzystania z szerokiej oferty stypendialnej w innych krajach, czego przykładem może być chociażby popularny wśród studentów program Erasmus [7]. Jednak nie należy zapominać, iż różni ludzie mogą mieć zupełnie inne postrzeganie tego, co stanowi inność i różnicę. Dlatego w procesie edukacji międzykulturowej nauczyciele, wykładowcy czy edukatorzy muszą wiedzieć, jak te różnice są przez konkretne grupy społeczne kodowane, jak wygląda proces przypisywania im znaczenie i jak wiążą oni nowe doświadczenia z istniejącymi układami odniesienia. W przeciwnym razie może być trudne podniesienie świadomości wśród młodych ludzi na temat takich kwestii, jak np. rasizm, które są oparte na określonych konstrukcjach różnic kulturowych, z którymi mogą się nie identyfikować, ponieważ nigdy ich nie doświadczyli. Trudne może stać się również skłonienie młodych ludzi do oderwania się od własnej perspektywy w stopniu potrzebnym do zaangażowania się w światopogląd innych w sposób, który przypuszczalnie wzmocni ich kompetencje międzykulturowe [4].


Skorzystamy teraz z twierdzenia o pracy i energii, które mówi, że praca wykonana przez wypadkową siłę jest równa zmianie energii układu. Siłami, które wykonują pracę są  \( F_{1} \) i  \( F_{2} \). Obliczamy więc całkowitą pracę


Kolejnym ważnym aspektem kultury i etykiety biznesowej w krajach Ameryki Południowej są kwestie związane z punktualnością i rozumieniem czasu. Czas jest pojęciem abstrakcyjnym dla Latynosów, dlatego też umówione spotkanie niezależnie od charakteru może opóźnić się nawet o kilkadziesiąt minut i nie należy odbierać tego jako afrontu. W tym rejonie świata Wenezuelczycy oraz Chilijczycy należą do najbardziej punktualnych [7]. Kontaktów biznesowych nie inicjuje się przez telefon, ważne są spotkania osobiste [4]. Ze względu na relacyjny charakter tej kultury biznesowej mile widziane są wszelkie podarunki, drobne, którymi można obdarować kontrahenta z Ameryki Południowej [8].


W układach bardziej skomplikowanych dla znalezienia liczby składników niezależnych najlepiej posługiwać się metodą, która polega na tym, że od całkowitej liczby składników (liczby substancji obecnych w układzie) odejmuje się liczbę niezależnych od siebie reakcji chemicznych, jakie w danym układzie mogą zachodzić. Tak więc, układ składający się z: \( \ce{C, CO, CO_{2}, H_{2}} \) i  \( \ce{H_{2}O_{2}} \)  jest układem o trzech niezależnych składnikach. Mamy w nim bowiem łącznie pięć składników i mogą w nim zachodzić dwie niezależne od siebie reakcje chemiczne:


Ponieważ w dowolnym punkcie powierzchni Gaussa pole  \( {\bf E} \) ma tę samą wartość i jest prostopadłe do powierzchni więc


Łupliwości nie wykazują mineraloidy oraz niektóre minerały, wówczas taka cecha nazywana jest przełamem.


Ze względu na podstawy komunikacji możemy kultury podzielić na protransakcyjne i propartnerskie. Rozróżnienie to jest szczególnie ważne w sferze biznesowej, gdzie nieznajomość kultury partnera, zwłaszcza w tym wymiarze, może mieć wymierne konsekwencje.


Pochodną wyższego rzędu w przedziale definiujemy analogicznie do pochodnej rzędu pierwszego w przedziale:


2. Pomiar gęstości areometrem Metoda stosowana dla  polimerów w formie ciekłej. Pomiar polega na zanurzeniu w naczyniu z badaną cieczą areometru z podziałką, na której odczytuje się gęstość. Link kieruje do strony objaśniającej budowę areometru.


cząsteczka wody jest dawcą pary elektronowej jest więc zasadą, a jon wodorowy akceptorem pary elektronowej, więc jest kwasem.


gdzie  \( N \) jest liczbą elektronów zawartych w danym przewodniku o długości  \( l \) i przekroju poprzecznym  \( S \), a  \( v_{u} \) ich średnią prędkością unoszenia. Jeżeli  \( n \) jest koncentracją elektronów (ilością elektronów w jednostce objętości) to


Gips to najczęściej spotykany w środowisku powierzchniowym Ziemi siarczan. Ma różne wykształcenie, może występować w ponad 70 postaciach [1]. Wykazuje tendencję do jawnokrystaliczności i znany jest z tego, że tworzy największe kryształy pośród minerałów autigenicznych. Kryształy gipsu szablastego, o charakterystycznej formie łukowato wygiętych długich listewek, osiągają nawet po kilka metrów długości. Charakterystyczną cechą gipsu jest niska twardość (ulega on zarysowaniu paznokciem). Jest minerałem wskaźnikowym w skali Mohsa i definiuje 2 stopień twardości (zob.  Właściwości fizyczne minerałów [w:] Geologia. Ziemia i procesy endogeniczne). Poza twardością, do zespołu jego cech swoistych należą połysk, łupliwość oraz forma kryształów. Gips tworzy kryształy tabliczkowe lub słupowe (w różnych odmianach                                                                                tego pokroju, czyli pręcikowe i włókniste). Słupy gipsowe wykazują podłużne prążkowanie [1].


Martin Jay określił dominację wizualności w kulturze współczesnej mianem okulocentryzmu (wzrokocentryzmu) [1]. Magdalena Szpunar, podążając za Gillian Rose, dzieli wizualność na dwie sfery określone jako przedstawienia i przejawy wizualne: „Przedstawienia wizualne to celowo tworzone obrazy (sztuka, reklama), a przejawy wizualne to wszystko to, co możemy poddać percepcji wzrokowej i przetworzyć, np. w obraz trwały za pomocą aparatu fotograficznego. Łatwo więc skonstatować, że niemal cała rzeczywistość społeczna mieści się w zakresie przejawów wizualnych i tylko od nas zależy, jak je zinterpretujemy i czy uznamy za wystarczająco znaczące, by poddać utrwaleniu” [2]. Niewątpliwie ten aspekt kultury zaznacza się dzisiaj szczególnie mocno, gdyż jesteśmy odbiorcami komunikatów ikonicznych, a jednocześnie bierzemy aktywny udział w ich generowaniu.


Wyższą cenę emisyjną stosuje się wtedy, gdy trzeba obniżyć nieco dochodowość obligacji. Zdarza się to w sytuacji, gdy:


Zjawisko odchylania toru naładowanych cząstek w polu magnetycznym znalazło szerokie zastosowanie w technice i nauce. Jednym z przykładów jest lampa kineskopowa w telewizorze czy monitorze. Na Rys. 3 pokazany jest przykładowy tor wiązki elektronów w lampie.


Z wektorów  \( \overrightarrow{v_{1}} \),  \( \overrightarrow{v_{2}} \) oraz  \( \overrightarrow{P_{2}P_{1}} \) możemy zatem utworzyć równoległościan (zob. Rys. 10 ), którego objętość, równa iloczynowi pola podstawy  \( \left\Vert\overrightarrow{v_{1}}\times\overrightarrow{v_{2}}\right\Vert \) i wysokości  \( h \), można również wyrazić przy pomocy Iloczyn mieszany-Zastosowanie iloczynu mieszanego trójki wektorów  \( \overrightarrow{v_{1}} \),  \( \overrightarrow{v_{2}} \) oraz  \( \overrightarrow{P_{2}P_{1}} \)


Pomiędzy metalami, ciałami o bardzo wysokim przewodnictwie elektrycznym wynoszącym  \( 10^4 - 10^6 \ \Omega^{-1} \cdot cm^{-1} \), a dielektrykami, o przewodnictwie   \( 10^{-24} - 10^{-12} \ \Omega^{-1} \cdot cm^{-1} \), znajduje się jeszcze jedna klasa przewodników wykazujących przewodnictwo pośrednie. Są to półprzewodniki (zob. moduły: Podstawowe informacje o fizyce półprzewodników oraz Zastosowania półprzewodników ).


Ze względu na cykliczne zmiany kierunku prądów pływowych, osady wykazują na zmianę grubsze i drobniejsze ziarna oraz warstwowania soczewkowe, faliste i przekątne o przemiennie przeciwnych kierunkach nachylenia [1], [2], [3].


Przy zawieraniu transakcji na rynku walutowym należy pamiętać, że niewielkie zmiany kursu mogą spowodować duże straty (zyski), a ich skala zależy od wysokości kwoty wymienianej waluty.


Prawo dyfuzji Grahama zostało praktycznie wykorzystane do rozdzielenia gazów (np. argonu i neonu). Można je wykorzystać do wyznaczania masy molowej gazów.


Ryzyko inflacji jest nieco podobne do ryzyka stopy procentowej. W okresach wzrostu stopy inflacji rośnie też rynkowa stopa procentowa, która przewyższa oprocentowanie obligacji, na skutek czego obligacja staje się mniej atrakcyjna dla inwestorów. W rezultacie zmniejszenia popytu wobec zwiększonej podaży, cena rynkowa obligacji maleje.


Moment  \( p \) zgodnie z oczekiwaniami jest proporcjonalny do natężenia zewnętrznego pola elektrycznego  \( E \).


Związki koordynacyjne stosowane są w wielu dziedzinach. W chemii analitycznej do ustalania składu jakościowego i ilościowego danego materiału często stosuje się reakcje kompleksowania jonów. Istnieje cały dział chemii analitycznej, nazwany kompleksometrią, który obejmuje wszystkie metody miareczkowe, w których oznaczenie polega na tworzeniu się związków kompleksowych o charakterystycznych właściwościach, które są niezbędne do oznaczenia składu danej substancji. Większość metali przejściowych tworzy barwne kompleksy absorbujące promieniowanie elektromagnetyczne w zakresie UV-VIS. Dlatego kompleksy te znalazły zastosowanie w analizie chemicznej metodami spektrofotometrycznymi.


Halit powstaje w wyniku ewaporacji wód słonych. Chlorek sodu jest standardowym składnikiem wód morskich oraz oceanicznych i stanowi przeciętnie 75-80% wszystkich rozpuszczonych substancji (zob.  Chemizm, temperatura i ruch wód oceanów i mórz), [1]. Występuje również w wodach jezior słonych (zob.  Zbiorniki limniczne i warunki ich funkcjonowania). Halit jest głównym minerałem skałotwórczym halitytu, jako składnik poboczny lub akcesoryczny wchodzi w skład skał gipsowych i ilastych.


Zatem przy dzieleniu liczb zespolonych w postaci trygonometrycznej ich moduły się dzieli, a argumenty odejmuje.


Gdzie:  \( \ce{M} \) – metal, lub grupa amonowa  \( \ce{NH_4^+} \)  \( \ce{R} \) – reszta kwasowa,  \( \ce{n,m, k} \) – współczynniki stechiometryczne


Widzimy, że zaproponowane równanie ( 2 ) jest rozwiązaniem równania ruchu oscylatora harmonicznego ( 3 ) przy warunku, że  \( {\omega = \sqrt{k/m}} \).


Fluor i chlor w warunkach normalnych są  gazami o żółtozielonym zabarwieniu, brom jest brunatną cieczą, a jod fioletowym ciałem stałym ( Rys. 2 ). Fluorowce są trujące, ich gazy i pary drażnią drogi oddechowe.


Zauważamy, że ciągi z Rys. 2 zachowują się, przy  \( n \) zmierzającym do nieskończoności, inaczej niż ciąg zbieżny do pewnej granicy  \( g \). Jeżeli wybierzemy dowolnie dużą liczbę  \(  E>0 \), to nieskończenie wiele wyrazów ciągu pierwszego jest większych od liczby  \( E \), oraz nieskończenie wiele wyrazów ciągu drugiego jest mniejszych od liczby  \( -E \). Z dowolności wyboru liczby  \( E \) wnioskujemy, że wyrazy żadnego z obydwu ciągów nie lokalizują się w pobliżu żadnej liczby rzeczywistej. Mówimy wtedy, że ciąg jest rozbieżny do  \( + \infty  \), w pierwszym przypadku, albo do  \( - \infty  \), w drugim przypadku.


Zauważmy, że dla danego  \( t \) mamy równanie  \( f(x) \)opisujące kształt sznura w danej chwili, a dla danego miejsca sznura  \( x \) mamy równanie  \( f(t) \) opisujące poprzeczne drgania cząstki sznura w punkcie  \( x \).


Wyrazem budowy krystalicznej minerału jest jego postać zewnętrzna, czyli wytworzenie form wielościanów, ograniczonych płaskimi powierzchniami, które liczą odpowiednią ilość ścian, krawędzi i naroży ( Rys. 2  C). Forma ta jest powtarzalna i charakterystyczna dla danego minerału. Osiągana jest przy swobodnym wzroście kryształu. Wyznaczenie elementów zewnętrznych kryształu, czyli ścian, naroży i krawędzi oraz określenie osi symetrii pozwala na przyporządkowanie danego kryształu do właściwego układu krystalograficznego.


Poddamy pod ocenę trzy scenariusze zarządzania obszarem komunikacji wewnętrznej przez trzy potencjalnie zainteresowane piony funkcyjne w organizacjach: dział PR, dział HR, dział marketingu.


Zdaniem Oh, Bellur i Sundara [3] zaangażowanie użytkowników mediów interaktywnych zależy od czterech czynników: a) oceny interfejsu (interface assessments); b) fizycznej interakcji (physical interaction), c) skupieniu na treści (absorption) oraz d) cyfrowego działania (digital outreach), czyli podejmowanych aktywności wobec treści, takich jak udostępnianie czy komentowanie. Badacze ci postrzegają zaangażowanie jako proces, rozpoczynający się od fazy fizycznej interakcji oraz fazy oceny interfejsu medium (działanie wzajemnie się warunkujące), po których następuje faza skupienie na treści/zawartości, zaś kończy faza cyfrowych działań na treści. Jeśli interfejs ma estetyczną oprawę graficzną oraz jest przyjazny dla użytkownika (czyli kieruje jego uwagą, uwzględniając sposób przetwarzania informacji przez mózg, pozwala mu znaleźć odpowiednie treści, eliminuje ryzyko powstawania błędów), bardziej sprzyja poznawczemu skupieniu na treści, a to z kolei wpływa na zachowanie podejmowane wobec niej, w tym jej społeczne rozpowszechnianie.


Cechy strukturalne i teksturalne skał żyłowych zależą od głębokości, na której dochodzi do krzepnięcia magmy oraz od wielkości krzepnącego ciała ( Rys. 5  ). W ich obrębie może występować szerokie spektrum cech [2]. Zwykle w skałach żyłowych występują struktury fanerokrystaliczne, drobnoziarniste, fanerokrystaliczno-porfirowe i porfirowate. Powszechne są tekstury kierunkowe fluidalne, jak i tekstury bezładne (zob.  Tekstury skał magmowych  ). Drobne żyły magmowe lub ciała powstające blisko powierzchni Ziemi mają cechy skał wulkanicznych, cechuje je struktura afanitowa lub porfirowa. Z kolei, skały powstające na głębokościach kilku kilometrów mogą mieć cechy skał głębinowych. Duża różnorodność cech strukturalnych w skałach żyłowych powoduje, że identyfikacja oparta o struktury i tekstury nie jest miarodajna, powinna być uzupełniona o ustalenie geometrii ciała magmowego.


Przypadek III.  \( \Delta <0. \) Równanie ( 1 ) ma wtedy dwa różne  pierwiastki zespolone wzajemnie sprzężone


Niniejszy podręcznik powstał przy wsparciu naszych przyjaciół, którym pragniemy złożyć podziękowania za zaangażowanie oraz użyczenie prywatnych materiałów.


Przyjmując, że  \( \hskip 0.3pc  T\neq 0\hskip 0.3pc \hskip 0.3pc \) i  \( \hskip 0.3pc X\neq 0 \hskip 0.3pc  \) możemy  ostatnie równanie przekształcić do postaci


Skreślając pierwszą kolumnę macierzy  \( J \), otrzymamy macierz kwadratową wymiaru  \( (n-1)\,\times\,(n-1)  \)


Prawidłowo uzgodnione równanie chemiczne podaje stosunki molowe substratów i produktów biorących udział w danej reakcji. Dzięki znajomości tych realcji można z kolei obliczyć masy bądź objętości poszczególnych reagentów i odwrotnie, znając masy bądź objętości reagujących substancji można określić współczynniki stechiometryczne występujące w równaniu reakcji lub wzorze chemicznym. W module tym przedstawione zostały przykłady obliczeń dla substancji czystych (np. nie będących składnikiem mieszaniny). Przykłady obliczeń dla roztworów (mieszanin) można znaleźć w module Reakcje chemiczne w roztworach.


W czasach Warburga funkcjonowało wyraziste rozgraniczenie między sztuką wysoką i wyobrażeniami ludowymi, czy użytkowymi. Uczony zauważył jednak, że wyodrębnione przez niego ujęcia można znaleźć w przedstawieniach reprezentujących wszystkie poziomy wizualnego przekazu, dlatego gromadził zarówno zdjęcia i ryciny znanych arcydzieł malarstwa i rzeźby, jak też numizmaty, wycinki prasowe zawierające ilustracje lub fotografie, pocztówki, znaczki czy reklamy (wśród nich znalazła się nawet reklama papieru toaletowego) i wiele innych. Tworzył z tych przedstawień specyficzne kolaże, układane na tablicach, na których umieszczał uszeregowany tematycznie materiał ikonograficzny. Przygotował początkowo 40 tablic. Potem powstały jeszcze dwie wersje "Atlasu". Ostatnia z 1929 roku zawierała 79 tablic. Z powodu przedwczesnej śmierci autora, wiele z tych plansz zostało niedokończonych. Warburg zamierzał napisać książkę zawierającą niezbędne wyjaśnienia wszystkich zestawień, zawartych w omawianej książce, nie zdążył jednak ukończyć i tej pracy, dlatego dysponujemy raczej szkicem projektu niż gotowym dziełem.


Jeszcze przed sformułowaniem przez Newtona prawa powszechnego ciążenia, Johannes Kepler zauważył, że ruch planet stosuje się do trzech prostych praw, które zgadzały się z wynikami pomiarowymi pozycji planet z bardzo dużą dokładnością.


Do tlenków niemetali stosuje się najczęściej tradycyjne nazwy, które mają końcówkę rzeczownikową niemetalu, natomiast wartościowość wskazuje się za pomocą przedrostków. Nazwy systematyczne tworzy się podobnie jak w przypadku tlenków metali.


Według niektórych teoretyków osobowość reprezentuje takie cechy charakterystyczne, z których w sposób jednoznaczny i przewidywalny można wnioskować o zachowaniu danej osoby [1]. Nie wszyscy badacze akceptują jednak utrwalony w powszechnej definicji zestaw zasad: 1/ że to wyłącznie cechy osobowości wpływają na nasze zachowanie, 2/ że są one stałe, nie zmieniają się w czasie i 3/ że są specyficzne dla każdej osoby. Peter Hartley twierdzi, że mamy wiele indywidualnych cech charakteru, że mają one wpływ na nasze zachowanie i komunikowanie się z innymi i są tylko jednym z czynników je determinujących. Uważa on również, że cechy osobowości wpływają na nasze sposoby komunikacji w dwojaki sposób: predestynują nas do określonych zachowań, ale równocześnie stwarzają wiele ograniczeń w sposobie komunikowania się z innymi. Optymistyczne jest jednak to, że możemy te ograniczenia przekraczać, pod warunkiem, że będziemy ich świadomi. W tym celu powinniśmy dobrze poznać swój typ osobowości i pracować nad świadomą zmianą nieefektywnych (z punktu widzenia skutecznej komunikacji) sposobów zachowań [2]. Pomocne w tej zmianie są treningi asertywności. Próbny trening asertywności dostosowany do warunków polskich stworzyła w 1988 roku Maria Król-Fijewska. Zmodyfikowaną jego wersję, przetestowaną na grupie dwustu uczestników, autorka opublikowała 5 lat później [3]. Pozostaje on do dzisiaj jednym z najlepszych podręczników do samodzielnego przeprowadzenia treningu asertywności.  Program tego treningu obejmuje uczenie się nowych umiejętności w następujących obszarach: obrona swoich praw, wyrażanie uczuć negatywnych i pozytywnych, przyjmowanie uczuć i opinii innych osób, stanowienie swoich praw, wyrażanie swoich opinii i przekonań, publiczne zabieranie głosu, asertywne reakcje na poczucie krzywdy lub winy. Ostatnim tematem programu treningu jest praca nad swoim monologiem wewnętrznym, czyli rozpoznawanie i zamiana takich przekonań na własny temat, które blokują zachowania asertywne.


Kultura arabska Kultura krajów arabskich jest zdeterminowana religią wyznawaną przez większość społeczeństwa. Należy jednak pamiętać, iż trudno mówić o jednym islamie. Jest to religia złożona, która ma swoje lokalne odmiany, nie tylko związane z podziałem na sunnitów i szyitów. W świecie muzułmańskim bardzo trudno rozróżnić to, co świeckie od tego co związane ze sferą religijną, gdyż ta ostania przenika wszystkie aspekty życia społecznego. Wpływa na stosunki między ludźmi, kontakt przedstawicieli odmiennych płci, role zawodowe i sposób prowadzenia biznesu. Będzie również w jakimś stopniu determinować kulturę komunikacyjną w tym typie społeczeństw.


gdzie czynnik 2 odpowiada dwóm podstawom walca (linie pola wychodzą w obie strony). Ostatecznie więc


Ponieważ funkcja ciągła w przedziale  \( [a,b] \) posiada własność Darboux, to dla każdej wartości  \( y \in [m,M] \) istnieje taki argument  \( x \in [a,b] \), że  \( y=f(x) \). W szczególności dla zdefiniowanego powyżej elementu  \( y_0 \) można znaleźć taki argument  \( c \in [a,b] \), że  \( y_0=f(c) \), co oznacza, że


Radio w dobie nowych mediów Pojawienie się technologii cyfrowych i nowych mediów od początku XXI wieku wymusiło na radiu wprowadzenie wielu zmian: