W 1912 roku niemiecki filozof i psycholog Max Wertheimer (1880-1943) opublikował wyniki prowadzonych przez siebie badań nad zjawiskiem percepcji. Ludziom biorącym udział w eksperymencie pokazywał w specjalnych okularach dwa umieszczone obok siebie i migające naprzemienne światełka. Badani postrzegali je jednak jako jeden obiekt, znajdujący się w ruchu. Wertheimer nazwał to efektem lub fenomenem phi (niem. Phi-Phänomen). Jego badania kontynuowali Wolfgang Köhler (1887-1967) i Kurt Kofka (1886-1941). Zainicjowali oni nurt określany mianem Gestalt, czyli psychologią postaci, zwaną również konfiguracjonizmem lub formizmem [1], [2]. Podobne łączenie odrębnych bodźców w określone całości badacze zauważyli także w przestrzeni słyszenia.


W trakcie deglacjacji frontalnej (Rys. 3) strefa zaniku lodowca ograniczona jest tylko do wąskiej, obejmującej czoło strefy. Systematyczny zanik lodu i depozycja materiału klastycznego prowadzi do powstania pokrywy osadowej, której miąższość ma podobne wartości. Zdeponowana morena ma powierzchnię falistą, urzeźbioną płytkimi i łagodnymi deniwelacjami. Inny typ morfologii, powstaje podczas deglacjacji arealnej. Charakteryzuje ją występowanie szerokiej strefy zaniku lodowca, która obejmuje strefę czołową i jej zaplecze. W strefie zaniku pokrywa lodowa podlega rozpadowi na bloki lodowe, z których część zostaje przysypana moreną. Wytopienie pogrzebanych bloków‘z pokrywy osadowej następuje po deglacjacji. Jest związane z ruchami grawitacyjnymi, które kompensują ubytek lodu przez przemieszczenie materiału klastycznego w jego miejsce. W efekcie czego na powierzchni moreny, bezpośrednio nad miejscem po wytopionym bloku, powstaje kielichowate zagłębienie. W wielu takich obniżeniach rozwijają się jeziora oczkowe.


Jeżeli chcemy poprawić pomiar położenia  \( y \) (zmniejszyć  \( \Delta y \)), to w wyniku zmniejszenia szerokości szczeliny otrzymujemy szersze widmo dyfrakcyjne (mocniejsze ugięcie). Innymi słowy, zwiększone zostało  \( \Delta p_{y} \).


Rozwiązanie problemu ( 3 ), ( 4 ) dane jest wzorem Kirchhoffa (zob. twierdzenie 1 w module "Równanie fal kulistych. Metoda uśredniania").   Aby znaleźć rozwiązanie problemu ( 5 ), ( 6 ) rozważmy problem pomocniczy


Subakwalny ruch osuwiskowy jest wywoływany przez różne zjawiska. Uważa się, że trzęsienia ziemi są najważniejszym czynnikiem inicjującym większość dużych osuwisk podmorskich, a w obszarach płytkomorskich i jeziornych istotne znaczenie mają również fale sztormowe i huragany.                                                                                Coraz większą rolę w inicjacji powierzchniowych ruchów masowych przypisuje się hydratom gazu, które znajdują się pod wieloma podwodnymi stokami. Są to zamknięte w lodzie inkluzje gazu ziemnego, które stają się niestabilne przy wzroście temperatury lub ciśnienia. Dysocjacja hydratów i uwolnienie gazu prowadzi do zmniejszenia stabilności zbocza. Przesiąkanie wód gruntowych i podwyższone ciśnienie wody, wpływające na zmniejszenie tarcia w porach może inicjować ruch osuwający.


Ponieważ inwestor jest jednocześnie akcjonariuszem (współwłaścicielem spółki), musi być świadom tego, że wszystkie rodzaje ryzyka, jakie zagrażają spółce, są też jego ryzykami.


Pojęcie stycznej do wykresu funkcji  \( f \) w danym punkcie wykresu  \( P(x_0,f(x_0)) \) jest ściśle związane z pochodną funkcji  \( f \) w punkcie  \( x_0 \). Styczną możemy traktować jako geometryczną interpretację pochodnej funkcji. Pojęcie stycznej w sensie rachunku różniczkowego jest czymś innym niż styczna do figury czyli prosta mająca dokładnie jeden punkt wspólny z figurą, którą poznaje się w szkole średniej.


Należy podkreślić, że właściwości chemiczne niobu i tantalu są bardzo podobne, promienie atomowe tych pierwiastków nieznacznie się różnią ( Tabela 1 ). Takie podobieństwo stwarza duże trudności przy rozdzielaniu tych pierwiastków. Niewielki wzrost promienia atomowego tantalu w porównaniu do promienia atomowego niobu jest pewnym odstępstwem od prawa okresowości. Zgodnie z prawem okresowości w grupie ze wzrostem liczby atomowej pierwiastka rośnie promień atomowy.


Wszystkie skandowce występują na +3 stopniu utlenienia. Są metalami aktywnymi, szybko matowieją na powietrzu, pokrywając się pasywną warstwą tlenkową. Pod względem właściwości chemicznych przypominają magnez, są łatwopalne. Wióry skandu palą się na powietrzu jaskrawożółtym płomieniem. Skandowce reagują z wodą w wydzieleniem wodoru, jednak z biegiem czasu reakcja ulega zahamowaniu na skutek pasywacji. Metal pokrywa się nierozpuszczalną warstwą wodorotlenku, która blokuje dostęp cząsteczek wody do powierzchni.


dla  \( \hskip 0.3pc s\in J, \hskip 0.3pc \)  \( \hskip 0.3pc P=\big(X(s,0), Y(s,0),Z(s,0)\big)=\big(\gamma_1(s),\gamma_2(s),\gamma_3(s)\big).  \hskip 0.3pc \) Warunek ( 18 ) możemy zapisać w postaci


Ketozy i aldozy mogą zostać przemienione w związki homologiczne zawierające mniejszą lub większą liczbę atomów w cząsteczce. Degradacja Ruffa pozwala skrócić łańcuch sacharydów o jeden atom węgla (reakcja ( 2 ) ), podczas gdy synteza Kiliani-Fischera wydłuża łańcuch cukru o jeden atom węgla (reakcja ( 3 ) ).


Orbitale można traktować jako rozkłady ładunku elektronu wokół jądra. Gdy mówimy, że jądro atomowe jest otoczone chmurą elektronową mamy właśnie na myśli orbitale.


Transport materiału w rzece opisuje kilka parametrów: obciążenie, nośność i wydolność. Obciążeniem nazywamy masę materiału przenoszoną przez cały przekrój rzeki w jednostce czasu (\(\frac {m^3}{s}\)). Nośność jest to masa materiału przenoszona przez rzekę przy najwyższych stanach wody. Wydolność oznacza maksymalną wielkość materiału skalnego przenoszonego przez rzekę.


Wektory na Rys. 1 odpowiadają amplitudom pola elektrycznego. Żeby otrzymać natężenie światła trzeba amplitudy podnieść do kwadratu, więc na podstawie równania ( 5 ) otrzymujemy


Wiemy już, że jeżeli wypadkowa sił zewnętrznych działających na układ jest równa zeru, to spełniona jest zasada zachowania pędu. W takim układzie mogą jednak działać siły wewnętrzne, na przykład siły występujące przy zderzeniach między cząsteczkami gazu. I właśnie dlatego możemy skorzystać z zasady zachowania pędu do opisu zderzeń.


Niech  \( \hskip 0.3pc \Omega\subset \mathbb R^n\hskip 0.3pc \)  będzie obszarem ograniczonym o gładkim brzegu  \( \hskip 0.3pc \partial \Omega\hskip 0.3pc \) i niech  \( \hskip 0.3pc u:\Omega\times (0,+\infty )\to \mathbb R\hskip 0.3pc \) będzie funkcją posiadającą pochodne drugiego rzędu względem zmiennych  \( \hskip 0.3pc x_1, \ldots ,x_n.\hskip 0.3pc \)  Rozważmy operator


Jeżeli wektor natężenia pola  \( {\bf E} \), w różnych punktach powierzchni  \( S \), ma różną wartość i przecina tę powierzchnię pod różnymi kątami (zob. Rys. 2 ) to wówczas dzielimy powierzchnię na małe elementy  \( dS \) i obliczamy iloczyn skalarny wektora powierzchni  \( dS \) i lokalnego natężenia pola elektrycznego.


Opal i kwarc powszechnie występują w skałach osadowych. Są podstawowymi składnikami skał krzemionkowych, tj. rogowce, opoki, krzemienie i czerty (zob.  Skały krzemionkowe). W wyniku nagromadzeń biominerałów krzemionkowych powstają odmiany skał organogenicznych, tj. radiolaryty, spongiolity, diatomity. Minerały krzemionkowe wstępują pospolicie jako komponent spoiw skał okruchowych, np. piaskowców i zlepieńców lub składnik skał drobnoklastycznych, tj. mułowce (zob.  Psefity,  Psamity,  Pelity i aleuryty).


Kwity depozytowe mogą być wystawiane również na inne rodzaje papierów wartościowych. Dawniej umożliwiały inwestowanie na rynkach zagranicznych i wykonywania swoich praw z papierów wartościowych, bez konieczności podróżowania do kraju, gdzie znajduje się emitent. Obecnie ta zaleta nie ma już tak wielkiego znaczenia, jednak pozostają inne zalety, jak np. zakup/sprzedaż walorów według zasad i zwyczajów w kraju ojczystym (które inwestorom lepiej znane), wykonywanie czynności w języku ojczystym, brak ryzyka kursowego (gdyż kwity wystawiane w walucie krajowej).


Newralgicznym elementem mozaikowania ortoobrazów powstałych na podstawie NMT jest trasowanie linii wzdłuż której następuje połączenie ortoobrazów. Linia mozaikowania musi omijać obiekty wystające nad teren, jak pokazuje Rys. 4. W przeciwnym wypadku zetkną się niepasujące geometrycznie obiekty (budynki, drzewa) i powstają artefakty. Stosowane są różne metody automatycznego trasowania linii mozaikowania [7]. Poprawność przebiegu linii wymaga jednak weryfikacji, jest to jeden z nielicznych etapów opracowania                                                                                ortofotomapy z NMT, w którym potrzebny jest nadzór obserwatora.


Ciekłe kryształy, w których właściwości ciekłokrystaliczne występują w określonym przedziale temperatur noszą nazwę ciekłych kryształów termotropowych. Ogólnie można je podzielić na nematyki, cholesteryki i ciekłe kryształy smektyczne ( Rys. 2 ). Podział ten jest związany z lepkością tych substancji, która znajduje odbicie w strukturze i przestrzennym ułożeniu cząsteczek omawianych ciekłych kryształów. Najmniej lepkie spośród cieklych kryształów termotropowych są nematyki, których lepkość można przyrównać do lepkości mleka. W dalszej kolejności wyróżniamy cholesteryki, a największą lepkość wykazują smektyki.


gdzie  \( Q_{wewn.} \) jest ładunkiem wewnątrz powierzchni Gaussa. Ponieważ kula jest naładowana równomiernie to


Mezoformy tworzą związki o cząsteczkach płaskich wydłużonych i usztywnionych podwójnymi wiązaniami. U wielu substancji stwierdzono występowanie dwu lub kilku faz mezomorficznych w zakresie pomiędzy temperaturą topnienia, a temperaturą przejścia w ciecz izotropową. Schemat ułożenia cząsteczek w fazach mezomorficznych przedstawiono na Rys. 1. Różnią się one stopniem uporządkowania. Cząsteczki mogą być ułożone warstwami o niezupełnie zapełnionych przestrzeniach. Uporządkowanie może polegać jedynie na zorientowaniu długich łańcuchów równolegle do siebie. Kierunek w jakim ustawione są długie cząsteczki nie jest stały, zmienia się stopniowo, tworząc jak gdyby spiralę. Formy te mają duże możliwości zmian struktury pod wpływem słabych bodźców fizycznych, np. temperatury, pola elektrycznego.


W polimeryzacji z otwarciem pierścienia można otrzymać polimery, które mają taką samą lub niższą gęstość niż monomery. Tego typu polimeryzacja znalazła zastosowanie np. w stomatologii (wypełnianie zębów), w przemyśle elektrycznym, elektronicznym (np. powłoki polimerowe).


Zastosowana w powyższych przykładach metoda wyznaczania funkcji Greena nosi nazwę  metody punktów symetrycznych.


Pierwsze emitują certyfikaty publiczne, czyli dopuszczone do obrotu na rynku publicznym. Natomiast drugie – certyfikaty niepubliczne.


tego układu. Funkcje  \( \psi^1,....\psi^{n-1}    \) nazywane są charakterystykami. Żeby przekonać się, że charakterystyki są niezależne, wystarczy sprawdzić, czy rząd macierzy Jacobiego


Kryształy cząsteczkowe (molekularne) składają się ze stabilnych cząsteczek, oddziaływujących ze sobą słabymi siłami wiążącymi, tzw. siłami van der Waalsa, takimi jakie występują pomiędzy cząsteczkami w fazie gazowej.


co oznacza, że wektor  \( \hskip 0.3pc \big(a(P_0),\,b(P_0),\,c(P_0)\big) \hskip 0.3pc \) jest prostopadły do wektora  \( \hskip 0.3pc \vec n(x_0,y_0), \hskip 0.3pc \) a zatem jest styczny do wykresu rozwiązania  \( \hskip 0.3pc u \hskip 0.3pc \) w punkcie \( \hskip 0.3pc P_0. \hskip 0.3pc \) Rozważmy układ równań


Potrzebujemy jeszcze znaleźć wartość  \( E_{0} \). Obliczenia te choć proste wykraczają poza ramy tego wykładu. Wystarczy więc zapamiętać, że  \( E_{0} = kT \), toznaczy jest równa średniej energii układu cząstek w temperaturze  \( T \). Ostatecznie więc


Do wcięcia z wielu zdjęć przystępuje się z założeniem, że przyczyną braku idealnego przecięcia promieni w przestrzeni 3D są błędy pomierzonych na zdjęciach współrzędnych. Za optymalne wcięcie uznaje się takie, przy którym poprawki losowe do pomierzonych współrzędnych spełniają warunek minimum sumy kwadratów [1, 4]. Algorytm wcięcia bazuje na równaniach kolinearności zestawionych dla                                                                                wszystkich punktów homologicznych będących obrazami punktu \(P\) o nieznanych współrzędnych \(X,Y,Z\) (Rys. 3).


W strefie saturacji, która występuje poniżej swobodnego zwierciadła wód podziemnych, woda wypełnia wszystkie pustki i szczeliny w skałach. W strefie tej znajdują się wody [1] (zob.  Woda w skałach):


Efektem rozwoju ryftu jest również trójzłącze Afar [6], w którym spotykają się 3 płyty tektoniczne: afrykańska (nubijska), arabska i somalijska. Od trójzłącza odchodzą 3 ramiona: Morze Czerwone, wielki ryft afrykański i Zatoka Adeńska ( Rys. 3  ).


Równanie stanu gazu doskonałego  \( {{pV}={nRT}} \) (zob. moduł Temperatura, równanie stanu gazu doskonałego ) dobrze opisuje gazy rzeczywiste ale przy małych gęstościach. Przy większych gęstościach nie można pominąć faktu, że cząstki zajmują część objętości dostępnej dla gazu oraz że działają na siebie siłami przyciągania lub odpychania w zależności od odległości między nimi. Van der Waals zmodyfikował równanie stanu gazu doskonałego, tak aby uwzględnić te czynniki.


Podstawiając ( 6 ) do równania ( 1 ), mnożąc przez  \( -u_z \) i przenosząc wszystkie wyrazy na lewą stronę, otrzymamy liniowe jednorodne równanie względem funkcji  \( u \):


Ruchy pionowe (zob.  Ruchy epejrogeniczne i ich przyczyny  ) powodują zmiany stosunku powierzchni morza do kontynentu, co skutkuje zmianami w położeniu linii brzegowej [1], [2], [3], [4], [5], [6]. Wkraczanie morza na ląd nazywa się transgresją morską, używa się również terminu onlap; wycofywanie się morza nazywa się regresją morską, używa się również terminu offlap [7].


Odmiany pierwiastków, które można opisać taką samą liczbą protonów, różną zaś liczbą neutronów w jądrze nazywa się izotopami. Rozpatrzmy ten wątek na przykładzie atomów żelaza  \( \ce{_{26}^{56}Fe} \) i  \( \ce{_{26}^{58}Fe} \). Kolejno, w skład pierwszego atomu żelaza wchodzi 26 protonów, 26 elektronów i 30 neutronów (A – Z = 56 – 26 = 30), natomiast drugi atom żelaza zawiera w swojej strukturze 26 protonów, 26 elektronów oraz 32 neutrony (A – Z = 58 – 26 = 32), tzn. że atomy te różnią się liczbą neutronów – są względem siebie izotopami.


Dotyczy to dowolnej funkcji okresowej więc można na przykład skonstruować za pomocą fal sinusoidalnych (które są wszędzie zakrzywione) przebieg piłokształtny, który jest złożony z odcinków prostych.


Jednym z kluczowych odkryć psychologii postaci było określenie relacji figury i tła w percepcji. Ten wątek potwierdzili również inni uczeni, na przykład duński psycholog Edgar Rubin (1886-1951), który zajmował się złudzeniami wzrokowymi. Wskazał on, że w zależności od tego, na którym z elementów obecnych w polu widzenia się koncentrujemy, możemy dostrzegać odmienne kształty i inaczej rozumieć rzeczywistość. Ilustracją tego stała się słynna figura wazonu, która jednocześnie obrazuje dwie profilowo zwrócone do siebie twarze ( Rys. 1 ).


Rys. 1 przedstawia wykres funkcji  \( f \) z zaznaczonym na osi odciętych punktem  \( x_0 \), w którym funkcja nie ma wartości, ale w lewostronnym sąsiedztwie którego jest określona. Na osi rzędnych zaznaczono liczbę  \( g \). Chcemy pokazać, że liczba  \( g \) jest granicą lewostronną funkcji  \( f \) w punkcie  \( x_0 \). W tym celu bierzemy dowolne  \( \epsilon > 0 \) i wyznaczamy przedział  \( (g-\epsilon,g+\epsilon) \), który przedłużamy do pasa wzdłuż osi odciętych. Wyznaczamy punkty przecięcia prostych  \( y=g-\epsilon \) i  \( y=g+\epsilon \) z wykresem funkcji  \( f \), które rzutujemy prostopadle na oś odciętych. Przez  \( \delta \) oznaczymy odległość punktu  \( x_0 \) od tego ze zrzutowanych punktów, który leży na lewo od punktu  \( x_0 \). Pokazujemy, że dla dowolnego argumentu  \( x \) należącego do przedziału  \( (x_0-\delta,x_0) \) wartość funkcji  \( f \) dla tego argumentu  \( f(x) \) wpada do przedziału  \( (g-\epsilon,g+\epsilon) \), co spełnia warunki definicji Cauchy’ego granicy lewostronnej funkcji w punkcie.


Wielkość   \( r  \) nazywamy ramieniem siły. Z równania ( 1 ) wynika, że tylko składowa siły prostopadła do ramienia  \( {F_{\bot}=F\text{sin}\theta } \) wpływa na moment siły.


Cechą niektórych minerałów jest przeźroczystość(transparentność, przezierność), czyli przepuszczanie promieni światła przez kryształ [2]. Zwykle, w minerałach allochromatycznych lub w minerałach achromatycznych, których kryształy posiadają defekty strukturalne lub inkluzje, przepuszczalność ulega ograniczaniu. Dla celów opisowych stosowane są następujące stopnie transparentności: przeźroczysty, półprzezroczysty, przeświecający i nieprzeźroczysty.


Kultury  umiarkowanie pro-transakcyjne, ceremonialne, umiarkowanie monochroniczne, ekspresyjne: Francja, Belgia, Hiszpania, Węgry, Włochy Kultury  umiarkowanie protransakcyjne, ceremonialne, umiarkowanie monochroniczne, powściągliwe: Litwa, Łotwa, Estonia


Z reguły stosuje się połączenie metody bezpośredniej i pośredniej, rozwijające się w kierunku osiągnięcia wysokiej automatyzacji, czego przykładem jest  Metoda SfM.


Fotogrametria, dzięki automatycznemu generowaniu gęstej chmury punktów (zob.  Metoda SfM) jest podstawową, obok skanowania laserowego, metodą dostarczania danych dla potrzeb modelowania 3D oraz 4D (czas jako czwarty wymiar). Chmura punktów jest zbiorem niezorganizowanym, któremu stosunkowo łatwo można nadać formę siatki mesh [32, 28]. Taki model 3D ma charakter poglądowy, nadaje się głównie do wizualizacji i pomiarów po interpretacji treści (analogia do ortofotomapy jako poglądowego modelu 2D). W przypadku modeli semantycznych, w których wydziela się obiekty i opisuje atrybutami [33], dane źródłowe 3D wymagają dość złożonego przetworzenia (identyfikacja obiektów, poprawa topologii, wprowadzenie atrybutów opisowych).


Woda jest zasadą, ponieważ przyjmuje proton od kwasu (kwasu octowego). Sprzężonym kwasem będzie wzbogacona o proton cząsteczka wody, czyli kation hydroniowy. Reszta kwasowa \( CH_3COO^- \)  jest sprzężoną zasadą. Ujęcie Brönsteda i Lowry'ego pozwala na lepsze zaobserwowanie właściwości słabych zasad i słabych kwasów. Cechą charakterystyczną wszystkich kwasów Brønsteda-Lowry'ego jest to, że posiadają tzw. kwaśne (ruchliwe) atomy wodoru. Natomiast wspólną cechą zasad w tej teorii jest posiadanie wolnej pary elektronowej, która może być przyłączona do pozbawionego elektronów jonu  \( H^+ \).


Jeżeli ramka jest wykonana z przewodnika o oporze  \( R \), to w obwodzie płynie prąd indukcji (zob. Rys. 2 ) o natężeniu


Rozwiązanie problemu niejednorodnego uzyskujemy metodą uzmienniania stałej. Polega ona na zamianie stałej  \( C \) w powyższeym wzorze przez pewną nieznaną funkcję  \( C(t) \). Rozwiązanie poszukujemy w postaci  \( x(t)=C(t)\,e^{-F(t)}  \),  \( F(t)=\int{p(t)\,d\,t} \). Po podstawieniu do równania wyjściowego  otrzymamy:


Na poniższym filmie przedstawiono przykład wystąpienia rezonansu w układzie wahadeł. UWAGA: Na filmie we wzorze na okres drgań wahadła jest błąd w ułamku pod pierwiastkiem. Poprawny zapis to: l - długość wahadła powinno być w liczniku, g - przyśpieszenie ziemskie w mianowniku.


Rozpatrzmy obwód złożony z szeregowo połączonych indukcyjności  \( L \) (cewki) i pojemności  \( C \) (kondensatora) pokazany na Rys. 1. Przyjmijmy, że opór elektryczny (omowy) obwodu jest równy zeru ( \( R = 0 \)). Załóżmy też, że w chwili początkowej na kondensatorze  \( C \) jest nagromadzony ładunek  \( Q_{0} \), a prąd w obwodzie nie płynie ( Rys. 1a). W takiej sytuacji energia zawarta w kondensatorze


Obniżanie temperatury prowadzi do przemian odwrotnych. Ciało stałe może powstawać w wyniku albo krzepnięcia cieczy, albo zestalenia pary (resublimacji).


W miarę wzrostu temperatury obserwujemy szybki wzrost przewodności półprzewodników związany z termicznym wzbudzeniami elektronów walencyjnych, które stają się elektronami przewodnictwa.


Źródło: Diggit magazine, Professor José van Dijck on today's 'platform society', 09.02.2019 (dostęp 21.09.2020). Dostępne w YouTube: https://youtu.be/g2rVuDQeAeg


Otrzymaliśmy równanie paraboli (skierowanej ramionami w dół) i taki kształt ma tor ruchu  \( y(x) \) pokazany na rysunku poniżej.


Celem trzeciej części podręcznika jest przedstawienie podstawowych zagadnień związanych z finansami przedsiębiorstw. Opisano w niej własne i obce źródła finansowania podmiotów gospodarczych oraz omówiono sposoby ustalania kosztu kapitału własnego i obcego. Pokazano, jak można ocenić zyskowność działalności gospodarczej na podstawie analizy progu rentowności. Opisano możliwe formy opodatkowania podatkiem dochodowym, w zależności od formy organizacyjno-prawnej prowadzonej działalności gospodarczej. Omówiono sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa i pokazano, jak na jego podstawie można ocenić kondycję finansową przedsiębiorstw w aspekcie ich płynności, zadłużenia, sprawności działania i rentowności. Przedstawiono również metody oceny efektywności projektów inwestycyjnych. Do trzeciej części zalicza się więc poniższe rozdziały:


Ryzyko podatkowe oznacza możliwość poniesienia strat na skutek zapłacenia kary za niewłaściwe rozliczanie podatku związanego z daną transakcją na rynku papierów wartościowych.


Na Rys. 1 pokazany jest rozkład Maxwella prędkości dla dwóch różnych temperatur; gdzie zaznaczono prędkość średnią, prędkość średnią kwadratową i prędkość najbardziej prawdopodobną.


Dowód nieadekwatności modelu Thomsona podał jego uczeń Rutherford, analizując wyniki rozpraszania cząstek alfa na atomach złota. Z przeprowadzonej przez Rutherforda analizy wynikało, że ładunek dodatni nie jest rozłożony równomiernie wewnątrz atomu, ale skupiony w małym obszarze zwanym jądrem (o rozmiarze 10 \( ^{-15} \) - 10 \( ^{-14} \) m) leżącym w środku atomu.


Kultury protransakcyjne Jest to typ kultury, gdzie komunikacja między ludźmi polega na jasnych i prostych komunikatach, ponieważ zrozumienie się jest niezwykle ważne, zatem zazwyczaj komunikaty są wypowiadane wprost, bez konieczności denotowania całego kontekstu społecznego. Dodatkowo większość spraw, zwłaszcza dotyczących wspólnych interesów można uzgodnić i rozwiązać raczej przez telefon czy za pośrednictwem maili, niż na spotkaniach twarzą w twarz. W kulturze protransakcyjnej ustalenia, które zostały podjęte, są obowiązujące i rzadko jest możliwość ich renegocjacji.


Interpretacja obrazów odbywa się w kontekście reżimów skopicznych [8], które wyznaczają kulturowe ramy kształtowania widzialności, a wynikają z wszechobecności obrazowych komunikatów, a zarazem z przymusu ich śledzenia. Jednocześnie postępuje nieuchronna subiektywizacja tego procesu, wynikająca z podkreślania wagi indywidualnego odbioru wizualnego przekazu. Odruchowe dekodowanie treści zawartych w danym obrazie Ned Racine powiązał z umiejętnością wizualnej piśmienności (visual literacy) [9]. Ta zdolność pozwala na przykład na trafne odczytywanie emotikonów (ideogramów uzyskanych przez odpowiednie wpisanie znaków typograficznych) oraz emoji (emotikonów przekształconych w rysunek), którymi chętnie posługują się użytkownicy nowych mediów w przekazywaniu informacji. Dzieje się tak, ponieważ wskazane elementy graficzne wyrażają proste do rozszyfrowania emocje, nastroje i nastawienia, jak pokazują to Rys. 1 i Rys. 2. Pierwszy z nich przedstawia typowe emoji ilustrujące zadowolenie i radość.


Litosfera (zob. Geosfery ), która jest sztywną zewnętrzną powłoką Ziemi, obejmującą skorupę i część górnego płaszcza, jest podzielona na płyty tektoniczne. Pyty te zwane są płytami litosfery  ; używa się też nazwy kry litosfery [2], [3]. Ich grubości wynoszą około 120 km, osiągając maksymalnie 200 km [4], [5], [6].


Na zewnątrz fotosfery rozciąga się atmosfera słoneczna, którą dzieli się na chromosferę, warstwę przejściową, koronę słoneczną i heliosferę. Chromosfera, warstwa przejściowa i korona są znacznie gorętsze niż powierzchnia Słońca. Temperatura w chromosferze stopniowo wzrasta do około 20 000 K. Jest ona widoczna jako kolorowy błysk podczas zaćmień Słońca. Powyżej chromosfery znajduje się cienka (około 200 km) warstwa przejściowa, w której temperatura wzrasta gwałtownie do blisko miliona kelwinów. W koronie słonecznej temperatura osiąga 2 000 000 K. Generowany jest w niej wiatr słoneczny, który dochodzi do Ziemi. Heliosfera jest zewnętrzną warstwą atmosfery słonecznej. Wypełnia ją plazma wiatru słonecznego.


W metodzie roztworowo-strąceniowej stosuje się rozpuszczalnik, który rozpuszcza tylko monomer, a nie rozpuszcza polimeru. Dzięki temu powstający polimer wypada ze środowiska reakcji w postaci bardzo drobnego proszku lub zawiesiny. Polimer oddziela się od roztworu poprzez sączenie lub wirowanie.


Fale dźwiękowe czy też fale jakie obserwujemy na powierzchni wody posiadają jednak inną naturę niż fale elektromagnetyczne. Światło będące przykładem fali elektromagnetycznej rozchodzi się nie tylko w ośrodkach materialnych, ale również w próżni. Przykładem jest docierające do nas światło słoneczne. Natomiast do rozchodzenia się fal dźwiękowych niezbędny jest ośrodek materialny.


Nieco bardziej zabezpieczone są pozycje w kontraktach futures. Co prawda nie chronią one przed zmiennością i ryzykiem na rynku instrumentu bazowego, jednak gwarantowane (przez giełdę) jest wykonanie tego typu kontraktów. Poza tym giełda (rozliczając codziennie kontrakty) na bieżąco sygnalizuje o zmianach na rynku kasowym instrumentu bazowego.


Na koniec należy jeszcze wspomnieć że wizualna twórczość post-millenialów obejmuje nie tylko własne fotografie i memy. Gdy wybuchła pandemia jedną z osób przedstawiających jej przebieg w Polsce stał się uczeń klasy maturalnej, Michał Rogalski. Jego Twitterowe konto, na którym zamieszczał kolejne raporty dotyczące zachorowań w Polsce, zwizualizowane na przejrzystych i bardzo profesjonalnie przygotowanych wykresach było jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w sieci. Rogalski zainicjował też powstanie całego ruchu wolontariuszy, gromadzących i przetwarzających dane, dotyczące postępów epidemii w Polsce (zob. Wizualne przekazy wiedzy; Infografika ). Pracę tę docenili naukowcy, politycy i dziennikarze, którzy komentowali prezentowane przez niego dane. Rzecz znamienna, podstawowym narzędziem stały się w tym przypadku elementy wizualnego przedstawiania danych statystycznych. Dzięki działalności Rogalskiego kolejne wydarzenia związane z rozprzestrzenianiem się choroby w kraju były bardziej zrozumiałe, a jego systematycznie uzupełniany zbiór danych okazał się ostoją racjonalności w dopływie sprzecznych, zideologizowanych i niejednokrotnie histerycznych doniesień. Przykład ten jest może najwyraźniejszym świadectwem, że narzędzia komunikacji wizualnej budują ważny sposób ekspresji młodych ludzi, który kształtuje wyobrażenia o świecie również innych pokoleń.


Maksima gęstości prawdopodobieństwa, zaznaczone linią przerywaną, odpowiadają promieniom orbit w modelu Bohra dla  \( n \) =1, 2, 3 ( \( r_{n} = r_{1}n^{2} \)).


Te trudności zostały rozwiązane w synchrotronie. W tego typu akceleratorze pole magnetyczne  \( B \) i częstotliwość oscylacji pola elektrycznego są zmieniane tak, że utrzymywana jest cały czas synchronizacja z krążącymi cząstkami co pozwala na osiąganie dużych (relatywistycznych) prędkości (energii).


Magmy pierwotne pochodzą z obszaru źródłowego zlokalizowanego w zewnętrznej części płaszcza Ziemi lub głębokich strefach skorupy ziemskiej.


Strefy sedymentacji grubo- i średnioklastycznej znajdują się w strefach zewnętrznych jeziora i obejmują:


Podatek CIT jest uregulowany w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, która była wielokrotnie nowelizowana [1].


Przypadek  \( \hskip 0.3pc  \delta=0.\hskip 0.3pc \)  Załóżmy, że  \( \hskip 0.3pc \delta(x,y)=0 \hskip 0.3pc \)  dla  \( \hskip 0.3pc (x,y)\in D. \hskip 0.3pc \) Oznacza to, że  \( \hskip 0.3pc a_{11}a_{22}-a_{12}^2=0, \hskip 0.3pc \) czyli  \( \hskip 0.3pc a_{12}= \sqrt{a_{11}a_{22}}  \hskip 0.3pc \) lub   \( \hskip 0.3pc a_{12}=- \sqrt{a_{11}a_{22}}.  \hskip 0.3pc \) Załóżmy, że  \( \hskip 0.3pc a_{12} \hskip 0.3pc \) przyjmuje pierwszą z wymienionych wartości, a ponadto  \( \hskip 0.3pc a_{11}>0. \hskip 0.3pc \)  Korzystając z ostatniej równości otrzymamy


Informacja zwrotna  Na koniec ostatnia wskazówka. Omówiliśmy już wartościową technikę, jaką jest trenowanie wystąpienia przed bliskimi osobami i korzystanie z ich wskazówek. Warto jednak zebrać takie informacje zwrotne także i od odbiorców naszych wystąpień. O ile będzie na to miejsce, warto zaplanować przeprowadzenie nawet krótkiej ankiety wśród słuchaczy i słuchaczek. Może to być w wersji papierowej lub za pomocą jednej z dostępnych aplikacji na telefony. Taka ankieta powinna być bardzo krótka i umożliwiać zarówno ocenę na skali, jak i miejsce na luźne własne wnioski. Dzięki otrzymanej informacji zwrotnej możemy dowiedzieć się, czy nasze obawy, co do naszego sposobu prezentowania były słuszne (zazwyczaj nie) albo co można jeszcze zrobić w przyszłości. Oczywiście nie jest tak, że musimy uwzględniać każdą sugestię słuchaczy – to byłoby niemożliwe. Ale taki wgląd w perspektywę odbiorcy pozwoli nam np. zrozumieć, jaki jest odbiór pewnych prezentowanych przez nas treści. Takie informacje możemy wykorzystać np. do lepszego wyjaśnienia zakresu prezentacji, a nie koniecznie do zmiany jej treści.


Fyllity ( Rys. 1  C, D, E) to skały o strukturach drobnoblastycznych, często skrytoblastycznych, homeoblastycznych i zabarwieniu szarym, zielonkawym lub brunatnawym. Cechą typową fyllitów jest wyraźny jedwabisty lub/i srebrzysty połysk na powierzchniach oddzielności [2], [4]. Nazwa fyllit pochodzi od słowa liść (z gr.) i podkreśla typową dla fyllitów, bardzo dobrą oddzielność cienko- i średniopłytkową, określaną powszechnie jako liściowa. Wiele fyllitów wykazuje deformacje fałdowe. Fyllity składają się z serycytu i kwarcu, które stanowią około połowy składników w skale (zob.  Minerały protolitów  ). Obok nich wstępuje powszechnie chloryt, skalenie i węglany [1].


Polimery samoregenerujące to nowa klasa materiałów inteligentnych, które mają zdolność do samodzielnego naprawiania własnych uszkodzeń bez zewnętrznej interwencji człowieka. Autonomiczne samonaprawiające się polimery przechodzą trójetapowy proces bardzo podobny do reakcji biologicznej ( Rys. 1 ). W przypadku uszkodzenia (1) pierwszą reakcją jest wyzwolenie lub zadziałanie fazy ruchomej (2), które następuje niemal natychmiast po wystąpieniu uszkodzenia. Drugą odpowiedzią jest transport materiałów do dotkniętego obszaru (3), co również następuje bardzo szybko. Trzecią odpowiedzią jest proces naprawy chemicznej (4) i unieruchomienie fazy ruchomej po "wyleczeniu" [1].


Komunikacja międzyludzka stanowi złożony proces, wynikający z określonych i stałych zasad, a jednocześnie podatny na różnorodne zmiany, płynące ze strony osób komunikujących się i z ich otoczenia [1], [2], [3]. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że dany sygnał może zostać odczytany inaczej w zależności od sytuacji, w której się pojawia, a jego znaczenie niejednokrotnie ulega daleko idącym przekształceniom. Komunikacyjne kody są czytelne przede wszystkim w ramach danej kultury i w jej kontekście powinny być rozpatrywane. Wszystkie aspekty kulturowych trybów porozumiewania się są przedmiotem badań antropologii komunikacji. Dyscyplina ta wywodzi się z szerokiego nurtu badań antropologii kulturowej, w której podkreśla się zarówno funkcje przekazu językowego, jak i rolę interakcji niewerbalnych, kształtujących charakter danej relacji i nadających jej odpowiedni status społeczny [4]. W tej perspektywie ukształtowały się koncepcje kinezyki [5], zajmującej się tematyką komunikacji niewerbalnej oraz proksemiki, mówiącej o znaczeniu relacji przestrzennych w komunikowaniu [6] (zob. Kulturowe znaczenia komunikacji niewerbalnej ). Antropologowie zwrócili też uwagę na fakt, że ludzie mówiący różnymi językami inaczej postrzegają i wyrażają świat, co prowadziło do ustalenia koncepcji relatywizmu językowego (zob. Języki komunikacji ).


Pryzma akrecyjna tworzy się z materiału narastającego w strefie subdukcji (zob.  Architektura strefy subdukcji  ), [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7] na zbieżnej granicy płyt litosfery. W skład tego materiału wchodzą:


AAS – absorpcyjna spektroskopia atomowa może być stosowana do analizy śladowych pierwiastków. Zasada pomiaru opiera się na zjawisku absorpcji promieniowania o specyficznej długości fali przez swobodne atomy uwalniane w trakcie atomizacji np. pod wpływem temperatury lub poprzez odparowanie rozpuszczalnika. Do najważniejszych atomizerów należą: płomieniowe, elektrotermiczne i plazma niskotemperaturowa (do 4000 K). Elektrony na powłokach walencyjnych mogą zostać wzbudzone i przeskoczyć na wyższe powłoki pod wpływem źródła energii. Przejściom elektronów pomiędzy różnymi poziomami energetycznymi odpowiadają różne częstotliwości promieniowania, których zbiór stanowi charakterystyczne dla danego pierwiastka widmo atomowe (widmo liniowe). Źródłem promieniowania w spektrometrze AAS są specjalne lampy emitujące energię charakterystyczną dla danego metalu. Detektory przekształcają sygnał w wersję cyfrową. Metoda AAS jest metodą identyfikacji jakościowej i ilościowej.


Telewizja najczęściej kojarzona jest z technologicznym urządzeniem, swoistą skrzynką elektroniczną, za pośrednictwem której można doświadczać różnorodności rzeczywistości. Jednak jej status jest o wiele bardziej złożony, bowiem wciąż stanowi swoisty fenomen społeczno-kulturowy ze względu na rolę i znaczenie, jaką ogrywa w życiu jednostek i zbiorowości, co ujmowano w formę różnych metafor (lustra, okna, szkoły, obrazu czy mapy). Wielowymiarowość telewizji wiąże się także z tym, że jest ona medium społecznym, wciąż silnie oddziałującym na zachowania odbiorców, a także medium swoistej kultury telewizyjnej ze swoistym systemem ideologicznym, kształtującym nawyki, utrwalającym bądź podważającym stereotypy. Jak trafnie ujęła to amerykańska badaczka telewizji Amanda Lotz: „telewizja to więcej niż technologia, więcej niż połączenie przewodów, metalu i szkła. W jej naturze leży powiązanie z kontekstem, z tym, jak ta skrzynka jest używana, gdzie się znajduje, co przez nią przepływa i jak ludzie z niej korzystają – i to niezależnie od wyraźnego zróżnicowania tych elementów” [1]. Z tej perspektywy dla tak rozumianego kulturowo medium nie jest ważne to ani na jakim ekranie ją oglądamy, ani w jaki sposób dociera do nas przekaz, lecz istotna jest sama aktywność oglądania oraz związane z nią doświadczenia, przeżycia czy praktyki.


Równanie to uwzględnia fakt, że w przypadku rakiety zmienia się zarówno jej masa jak i prędkość, podczas gdy spaliny są wyrzucane ze stałą prędkością.


Siła jest równa zeru gdy cząstka nie porusza się oraz gdy wektor prędkości jest równoległy do wektora  \( \mathbf{B} \) ( \( \theta  \) =  \( 0^{\circ} \)) lub do niego antyrównoległy ( \( \theta \)=  \( 180^{\circ} \)). Natomiast maksimum siły występuje gdy wektor prędkości  \( \mathbf{v} \) jest prostopadły do wektora  \( \mathbf{B} \) ( \( \theta  \) =  \( 90^{\circ} \)).


Do erupcji dochodzi w środowiskach lądowych oraz podwodnych. Szczególne są erupcje podwodne, które mają miejsce na dnie morskim, oceanicznym lub jeziornym i tylko te płytsze (do około 2 km) dają objawy widoczne na powierzchni wody ( Rys. 6 ).


3.	Wsparcie techniczne i zadaniowe. W zespołach o niskim zaufaniu członkowie grupy często komunikowali trudności techniczne lub niejasności samego zadania. Przeciwnie w grupach o wysokim zaufaniu wprowadzono różne formy rozwiązywania powstających problemów technicznych i takie metody komunikacji, które usprawniały pracę (np. system kodowania przychodzących wiadomości minimalizujący prawdopodobieństwo ominięcia ważnej informacji).


Bilans przedstawia składniki majątkowe (aktywa) jednostki gospodarczej i źródła ich finansowania (pasywa) na dzień bilansowy. Rachunek zysków i strat jest zestawieniem przychodów i kosztów ich uzyskania oraz wyników finansowych na różnych poziomach działalności przedsiębiorstwa osiągniętych w okresie sprawozdawczym. Informacja dodatkowa zawiera opis przyjętych przez przedsiębiorstwo zasad (polityki) rachunkowości, szczegółowe dane na temat poszczególnych pozycji bilansu i rachunku zysków i strat oraz inne istotne dane i objaśnienia, które mają ułatwić zrozumienie sytuacji finansowej i majątkowej przedsiębiorstwa przez odbiorców sprawozdania finansowego.


Wzór empiryczny można otrzymać dzieląc współczynniki stechiometryczne stojące przy symbolach pierwiastków we wzorze sumarycznym przez ich największy wspólny dzielnik. Przykładowo, pojedyncza cząsteczka glukozy zbudowana jest z sześciu atomów węgla, dwunastu wodoru i sześciu tlenu:


Na Rys. 1 przedstawione są dwa prostoliniowe przewodniki z prądem umieszczone równoległe w próżni w odległości  \( d \) od siebie.


Jednak w tym przypadku światło widzialne jest bezużyteczne, ponieważ długość jego fal jest dużo większa od odległości między atomami  \( \lambda \) a. Przykładowo, światło żółte ma długość równą 589 nm, a odległość między najbliższymi atomami w krysztale NaCl wynosi a  \( {\approx} \) 0.281 nm.


gdzie: \(X,Y,Z\) – współrzędne punktu \(P\) w układzie terenowym \(XYZ\), \(x,y,-c\) – współrzędne punktu \(P'\) (obraz \(P\)) w układzie kamery, skorygowane o EOW i dystorsję (zob. wzór   (7) w Elementy orientacji wewnętrznej i dystorsja).


Ważną i charakterystyczną cechą plagioklazów wapniowych, szczególnie labradoru i bytownitu, jest występowanie iryzacji (zob.  Cechy optyczne minerałów  ), w tym przypadku określanej jako labradoryzacja ( Rys. 4  B), [1]. Jest to efekt optyczny, w którym odbijane promienie światła dają efekt gry barw w kolorach                                                                                niebieskich, szarych, złocistych i zielonkawych.


gdzie: \(\Delta Z\) – wysokość kamery nad terenem, \(h \) – wysokość obiektu nad terenem, \( r', \; (r)\) – odległość od środka zdjęcia do obrazu punktu szczytowego na zdjęciu (odpowiednik w terenie), \( \Delta r', \, (\Delta r)\) – odległość od środka zdjęcia do obrazu punktu szczytowego na zdjęciu (odpowiednik w terenie).


Opracowano metodę szacowania wartości przybliżonych opartą na sukcesywnym budowaniu bloku w układzie lokalnym (zob.  Metoda SfM), w której nie jest potrzebny  Bezpośredni pomiar EOZ a zdjęcia mogą mieć dowolne nachylenie.


W przypadku związków, których cząsteczki zawierają pojedynczy atom przynajmniej jednego pierwiastka, wzór sumaryczny jest tożsamy ze wzorem empirycznym. Przykładem takiego związku jest kwas azotowy(V)  \( \text{HNO}_{3} \), w którego cząsteczce występują pojedyncze atomy wodoru i azotu, a więc nie ma możliwości dalszego uproszczenia współczynników stechiometrycznych stojących przy symbolach tych pierwiastków. Bez znajomości masy cząsteczkowej danego związku nie jest możliwa jego jednoznaczna identyfikacja w oparciu tylko o wzór empiryczny, który może być wspólny dla kilku zupełnie różnych związków posiadających własne wzory sumaryczne. Na przykład,  \( \text{CH}_{2}\text{O} \) jest wspólnym wzorem empirycznym m. in. dla:


Powołując się na twierdzenie , wnioskujemy, że dla każdego  \( x \) leżącego między  \(  x_0  \) a  \(  b  \) istnieje punkt  \(  c \in (x_0, x)  \) taki, że


Natomiast rozwiązanie równania ( 7 ) z warunkiem początkowym  \( \hskip 0.3pc x(t_0)=x_0\hskip 0.3pc \)  gdzie  \( \hskip 0.3pc x_0=\begin{bmatrix}x_{01}\\ \vdots \\x_{0n}\end{bmatrix}\hskip 0.3pc \) można zapisać następująco:


Do węglowców, oprócz opisanych w innych rozdziałach (zob. Węgiel i Krzem ), zaliczamy german, cynę i ołów ( Rys. 1 ).


Wszystkie punkty stacjonarne układu (3) leżą na osi poziomej. Współrzędna  \( x \) punktu stacjonarnego należy do zbioru  \( \left\{0,\,\pm \pi,\,\pm 2\,\pi,...,\pm\,k\,\pi,...\right\}  \)  \( \left\{0,\,\pm \pi,\,\pm 2\,\pi,...,\pm\,k\pi,...\right\}, k\in\ N \). Typy poszczególnych punktów stacjonarnych określa zachowanie funkcji


Przedsiębiorstwa mogą korzystać z kredytów w celu finansowania bieżącej działalności (np. zakupu towarów, wypłaty wynagrodzeń pracownikom, spłaty zobowiązań wobec dostawców) lub finansowania przedsięwzięć inwestycyjnych (np. zakupu linii produkcyjnej, rozbudowy zakładu produkcyjnego). W pierwszym przypadku mamy do czynienia z kredytami obrotowymi, w drugim – z kredytami inwestycyjnymi. Kredyty obrotowe są udzielane na krótsze okresy niż kredyty inwestycyjne. Jedynymi podmiotami uprawnionymi do udzielania kredytów są banki. Zgodnie z przepisami ustawy                                                                                Prawo bankowe „przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu [1]”. Kredytobiorca jest obowiązany umożliwić podejmowanie przez bank czynności związanych z oceną jego sytuacji finansowej oraz kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.


Teraz przejdziemy do drugiego prawa Keplera. Na Rys. 1 zaznaczona jest powierzchnia zakreślana w czasie  \( \Delta t \) przez linię łączącą planetę ze Słońcem.


Odrębną grupę tworzą tlenki i wodorotlenki manganu i baru (np. w formie hollandytu), które wraz z tlenkami manganu wchodzą w skład psylomelanu (romanechitu) [1]. Powstają w wyniku wietrzenia, wytrącają się w środowiskach płytko- i głębokomorskich, jak również ze stagnujących wód jeziornych.


Obraz graficzny takiego pola kierunków można uzyskać w każdym z dostępnych pakietów matematyki komputerowej (MathCad, MathLab, Maple, Mathematica ). Tutaj i dalej będziemy przytaczać "orfografię" pakietu Mathematica. Zobrazujemy, dla przykładu, pole kierunków funkcji


Cykliczne oddziaływanie zamrozu, czyli multigelifrakcja ma istotne znaczenie dla procesów erozyjnych. Prowadzi do mechanicznego rozpadu skał. Zmiany objętości zamarzającej i odmarzającej wody w szczelinach i porach skalnych, powodują powstawanie czasowo działających naprężeń rozciągających, które prowadzą do dezintegracji skały.


Przesunięcia mas skalnych mogą być związane z nowo utworzonym uskokiem lub też z uskokiem już istniejącym, w którym występuje zjawisko narastania naprężenia spowodowanego oporem tarcia na płaszczyźnie uskoku, a następnie gwałtownego uwolnienia. Można to porównać z przesuwaniem mebli, na przykład ciężkiego kredensu wypełnionego szkłem i porcelaną. Jeżeli mamy do czynienia  z siłą oporu tarcia większą niż siła, którą przykładamy, kredens jest nieruchomy. Jeżeli zwiększamy przyłożoną siłę poprzez poproszenie o pomoc sąsiadów, w pewnym momencie kredens dość gwałtownie zacznie się przesuwać. Ruchowi towarzyszyć będzie drżenie i brzęczenie szkła i porcelany. Podobne drżenie występuje w przypadku uskoku. Jeżeli opór tarcia jest znaczny, naprężenia rosną, aż do ich nagłego uwolnienia. Taki uskok nazywamy uskokiem zakleszczonym. Wielkie trzęsienia ziemi mogą być związane z uskokami zakleszczonymi. Jeżeli opór tarcia jest stosunkowo niewielki masy skalne przesuwają się w sposób ciągły, a trzęsienia ziemi nie występują, albo są niewielkie. Takie uskoki nazywamy pełzającymi [5]. Wulkaniczne trzęsienia ziemi są związane z aktywnością wulkaniczną, najczęściej z gwałtownymi eksplozywnymi erupcjami (zob. Przebieg i mechanizmy erupcji ) lub naprężeniami wywołanymi przemieszczaniem się stopu wewnątrz Ziemi. Istotne znaczenie ma gromadzenie się gazu pod ciśnieniem. Pomiary aktywności sejsmicznej uśpionych wulkanów ma znaczenie dla przewidywania erupcji. Erupcje są często związane z przesuwaniem mas skalnych i towarzyszących im odprężeń sprężystych. Około 7 \( \% \) trzęsień ziemi związanych jest ze zjawiskami wulkanicznymi. Zapadowe  (zapadliskowe, kolapsyjne, kolapsacyjne) trzęsienia, stanowiące około 2 \( \% \) trzęsień, wywołane są zawalaniem  stropów jaskiń i występują lokalnie, na obszarach krasowych. Do innych należą trzęsienia ziemi impaktowe, czyli wywołane przez uderzenia meteorytów  o powierzchnię Ziemi, zwłaszcza skorupy kontynentalnej [6], [7]. Trzęsienia te występują rzadko, natomiast mogą być bardzo silne i spowodować ogromne zniszczenia. Uderzenia meteorytów  pozostawiały po sobie kratery, świadczące o sile uderzenia ( Rys. 4 ).


Jest to równanie drgań w obwodzie  \( LC \). Równanie to opisujące oscylacje ładunku ma identyczną postać, jak równanie Siła harmoniczna i drgania swobodne-( 3 ) drgań swobodnych masy zawieszonej na sprężynie, przy czym następujące wielkości elektryczne odpowiadają wielkościom mechanicznym: ładunek  \( Q  \)  \( \rightarrow \) przesunięcie  \( x \); indukcyjność  \( L \rightarrow \) masa  \( m \); pojemność  \( C \rightarrow \) odwrotność współczynnika sprężystości  \( 1/k \); prąd  \( I = dQ/dt{ }\rightarrow \) prędkość  \( v = dx/dt \).


Ruch lodowca może być wspomagany przez ślizg denny. Odbywa się on przy współudziale wody występującej w stopie lodowca. Woda zmniejsza tarcie i ułatwia ruch. Tworzy cienką warstwę pomiędzy lodem a podłożem. Może też występować w stropowych częściach podłoża lub znajdować się w obrębie warstewki regelacyjnej. Proces, który odbywa się przez cykliczne topienie lodu i zamarzanie wody w stopie lodowca nazywa się regelacją (Rys. 3). Jest on wywołany przez niewielkie zmiany ciśnienia, które są wynikiem miejscowego zwiększenia nadkładu lodowo-śnieżnego lub powstają przy pokonywaniu nierówności podłoża. Przy zwiększonym ciśnieniu następuje wytapianie wody z lodu i jej odprowadzanie do stref objętych niższym ciśnieniem, gdzie następuje jej powtórne zamarznięcie. W stopie lodowców tworzy się cienka warstewka regelacyjna, po której, zwłaszcza na podłożu nachylonym, dochodzi do przemieszczeń lodu. Jest ona utworzona z wody, kryształów lodu oraz drobno- i średnioziarnistego materiału klastycznego [1], [12], [14].


Adaptacja kulturowa Media społecznościowe mają swe niebagatelne zastosowanie w procesie adaptacji międzykulturowej, podczas której osoby nowo przybyłe wykorzystują social media, by zdobyć informacje o kraju, w którym obecnie się znajdują, zawiązać i utrzymać relacje społeczne i jednocześnie by nie stracić kontaktu ze społecznością z której się z różnych powodów wyemigrowało [15]. Jest to dziś ważne, ponieważ liczba osób migrujących rośnie. Jest to spowodowane przymusową migracją z ziem objętych konfliktami zbrojnymi, z miejsc gdzie zmiany klimatyczne uniemożliwiają życie, ale również wiele osób dziś migruje w celach zarobkowych lub by np. studiować.


W praktyce przyjęte są różne sposoby wyznaczania stopy dyskontowej (por. Rys. 1). Można ją ustalić na poziomie:


Teoria ta choć chętnie stosowana przez chemików, posiada pewne ograniczenia. Nie wyjaśnia dlaczego niektóre sole, które wg tej teorii są substancjami obojętnymi, w roztworach wodnych zachowują się jak kwasy lub zasady (np. węglan sodu ma odczyn alkaliczny, a siarczan(VI) miedzi(II) odczyn kwaśny). Kolejnym ograniczeniem jest fakt, że stosuje się tylko do roztworów wodnych. Niektóre substancje zmieniają swoje właściwości w roztworach gdzie rozpuszczalnik jest inny niż woda. Za przykład można podać mocznik. Substancja ta w roztworze wodnym jest obojętna, natomiast w bezwodnym, ciekłym amoniaku zachowuje się jak typowy kwas. Swoje właściwości zmienia w bezwodnym kwasie octowym, w którym wykazuje właściwości zasadowe.


Pamiętamy, że w mechanice praca sił zachowawczych wykonana nad punktem materialnym poruszającym się między dwoma punktami zależała tylko od tych punktów, a nie od łączącej je drogi. W termodynamice stwierdzamy, że


Ciekawe spojrzenie na fanów zaproponowali Nicholas Abercrombie i Brian Longhurst w książce „Audiences: A Sociological Theory of Performance and Imagination” wydanej w 1998 roku. Dokonali oni rozróżnienia fanów ze względu na trzy kategorie: korzystanie z mediów (dystrybucja i dostępność mediów), łączność (stopień zaangażowania w sieci/wspólnoty), oraz zainteresowanie, w ten sposób wyróżniając:


gdzie: \(v_x, v_y\) – losowe poprawki uzyskane dla wszystkich obserwacji \(x\) i \(y\) punktów osnowy na zdjęciach, \(n\) – liczba wszystkich pomiarów punktów osnowy na zdjęciach (obserwowana para współrzędnych \(x,y\) jest rozumiana jako jeden pomiar).


Równanie ( 2 ) opisuje falę biegnącą w kierunku dodatnim osi  \( {x} \) (w prawo) o kształcie danym właśnie przez funkcję  \( f(x,t) \). Zauważmy, że kształt jest taki sam w chwili  \( {t} \) w punkcie  \( x = vt \) jaki był w chwili  \( t = 0 \) w punkcie  \( x = 0 \) (argument funkcji ma tę samą wartość równą zeru). Zatem równanie opisujące falę biegnącą w kierunku ujemnym osi  \( x \) (w lewo) będzie miało postać


Na podstawie tego typu map sporządzono mapę obszarów zagrożenia sejsmicznego ( Rys. 3 ). Zagrożenie sejsmiczne (używa się również określenia hazard sejsmiczny) jest to prawdopodobieństwo wystąpienia na rozpatrywanym obszarze trzęsień ziemi o magnitudzie, która spowoduje szkodliwe skutki, takie jak ofiary w ludziach, zniszczenia budynków i infrastruktury. Przedział czasowy takiego zagrożenia jest dłuższy, niż w przypadku przewidywania zagrożenia krótkoterminowego (predykcji, zob. Przewidywanie i zapobieganie trzęsieniom ziemi ), a więc liczony w latach. Mapy zagrożenia są używane do odpowiedniego planowania przestrzennego, ustalania norm i przepisów budowlanych, a także  stawek ubezpieczeniowych.


W kolejnych przykładach oprócz twierdzenia o całkowaniu przez podstawianie będziemy wykorzystywać wzory podstawowe, twierdzenie o całce sumy oraz twierdzenie o wyciąganiu stałej przed znak całki.


Obraz drgań złożonych można otrzymać w prosty sposób za pomocą oscyloskopu. Wiązki elektronów w lampie oscyloskopowej są odchylane przez dwa zmienne, prostopadłe pola elektryczne. Na ekranie oscyloskopu obserwujemy więc obraz odpowiadający złożeniu drgań wiązki elektronów wywołany przez te zmienne pola elektryczne, których amplitudy, częstości fazy możemy regulować.


Przykładem idealnego diamagnetyka, który całkowicie wypycha pole magnetyczne ze swego wnętrza, są nadprzewodniki, czyli materiały wykazujące m.in. zerowy opór elektryczny w niskich temperaturach. Pokazano to na poniższym filmie:


Przestrzeń  \( \hskip 0.3pc S( \mathbb R^n )\hskip 0.3pc \) posiada szereg interesujących własności.  Niektóre z nich zostały przedstawione w poniższych uwagach.


Możemy teraz obliczyć natężenie prądu, wstawiając za prędkość wyrażenie ( 3 ) do wzoru Natężenie prądu elektrycznego-( 5 )


Epidoty tworzą szereg izomorficzny z klinozoisytem (zob.  Budowa wewnętrzna i postać minerałów  ). Powstają podczas przeobrażeń kontaktowych oraz metamorfizmu regionalnego [2]. Stanowią częsty składnik poboczny lub                                                                                akcesoryczny zieleńców oraz łupków facji zieleńcowej i amfibolitowej (zob.    ),    . W łupkach epidototowo-chlorytowych należą do minerałów głównych (zob.    ). Krystalizacja epidotu może być związana również z procesami hydrotermalnymi.


W przypadku jonizacji polem elektrycznym (FI – Field Ionisation), próbka w stanie gazowym zbliża się do powierzchni anody o dużej krzywiźnie i o wysokim potencjale dodatnim, który jest odpowiedzialny za silne pole w pobliżu powierzchni anody (rzędu 10 \( {^7} \) V/cm). Pod wpływem tego pola, zachodzi tunelowanie kwantowe elektronu walencyjnego z próbki do powierzchni anody prowadzące do utworzenia  \( {M}{^+}{^•} \). Jony  \( {[M + H]}{^+} \) mogą również zostać utworzone w przypadku próbek polarnych poprzez oderwanie wodoru z powierzchni anody lub jej pobliża. Jony molekularne wytwarzane metodą FI mają niższe energie wewnętrzne niż te wytwarzane przez EI, a zatem ich zdolność do fragmentacji próbki jest mniejsza. Czasy przebywania jonów w źródłach FI i EI wynoszą odpowiednio około 10 \( {^–}{^1}{^2} \) s i 10 \( {^–}{^6} \) s. Krótszy czas przebywania jonów próbki w źródle FI eliminuje lub zmniejsza zakres przegrupowań, dzięki czemu np. izomery dające bardzo podobne widma EI można rozróżnić na podstawie ich widm FI.


W takim przypadku podnoszenie temperatury powoduje przesunięcie równowagi w lewo, co skutkuje mniejszą rozpuszczalnością. Jeżeli proces rozpuszczania jest endotermiczny, schematycznie zapisujemy go równaniem:


Grafit ( Rys. 1  A) należy do gromady pierwiastków rodzimych (zob.  Minerały  ). Zwykle występuje w skupieniach zbitych, pojedyncze kryształy nie są częste. Jego nazwa pochodzi od słowa pisać, nawiązuje do łatwo uzyskiwanej barwnej rysy minerału. Grafit jest produktem metamorfizmu regionalnego i kontaktowego (zob.  Rodzaje metamorfizmu  ), [5] lub związany jest z krystalizacją stopów resztkowych [3]. Jest charakterystycznym składnikiem łupków grafitowych (zob.    ). Występuje powszechnie jako minerał poboczny lub akcesoryczny w innych odmianach skał metamorficznych [1]. Znany jest również z meteorytów [6], [4].


Bon skarbowy ma charakter dyskontowy, tzn. odsetki z tego papieru wartościowego są liczone jako różnica między jego nominałem (ceną, po której będzie wykupywany przez emitenta) a ceną zapłaconą przez inwestora. Wielkość odsetek jest niezmienna w czasie.


Podstawiając te wzory do ( 2 ) i mnożąc wynik przez  \( -{\partial\,\Phi}/{\partial\,z}\,\,  \) otrzymamy, po elementarnych przeksztalceniach, żądaną tezę.


Poziom kompensacji kalcytu (ang. CCD) jest to głębokość, na której ilość dostarczonych do osadu substancji węglanowych jest równoważona przez stopień rozpuszczania kalcytu [1], [7].


Model transmisji, w kolejnych latach doczekał się wielu modeli, które oddawały złożoną strukturę procesu komunikowania, rozwój tego modelu wynikał z wyników uzyskiwanych badań nad komunikowaniem masowym, które powodowały konieczność modyfikacji podstawowej wersji modelu transmisji, np. w wyniku prowadzonych badań zauważono, że przekazy masowe nie zawsze docierają do odbiorców bezpośrednio, często są one zapośredniczone przez szczególną kategorię odbiorców, którzy zostali określeni jako przywódcy opinii. Spowodowało to  stworzenie w 1955 modelu dwustopniowego przepływu informacji i opinii  [4].


Przepisując równanie w postaci  \( {d\,x}=\psi(t)\,d\,t \), a następnie całkując, otrzymujemy rozwiązanie w postaci:


Funkcja  \( V(x) \) ma dwa minima lokalne (zwane jamami potencjalnymi). Dąży ona asymptotycznie do  \( +\infty , \) gdy  \( |x| \to \pm \infty \). Na Rys. 2 przedstawione są również poziomice funkcji  \( H_0=H(x,\,y) \). Na Rys. 3 przedstawione są trajektorie fazowe odpowiadające tym poziomicom. Trajektorie okresowe otaczające środki odpowiadają poziomicom leżącym wewnątrz jam potencjalnych; trajektorie homokliniczne, bi-asymptotyczne do siodła, odpowiadają poziomicom przechodzącym przez maksimum lokalne (pogrubione linie przerywane na Rys. 2; poziomicy najwyżej położonej odpowiada trajektoria okresowa otaczająca oba środki.


W zależności od wielkości i znaku podatności magnetycznej  \( \chi \) , dzielimy ciała na następujące trzy grupy:


Związki koordynacyjne metali stosowane są również w diagnostyce medycznej jako środek kontrastowy w celu poprawy jakości obrazu. Dobiera się go tak, aby gromadził się wybiórczo w danym narządzie. Najważniejszymi środkami kontrastowymi są kompleksy gadolinu (III), żelaza (III) w przypadku jądrowego rezonansu magnetycznego; w pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) kompleksy technetu, gadolinu, indu, itru, cyrkonu i miedzi [2].


Cykl środków pieniężnych wyraża liczbę dni, na jaką przedsiębiorstwo musi pozyskać inne niż zobowiązania wobec dostawców źródła finansowania podstawowej działalności operacyjnej. Zatem im krótszy cykl środków pieniężnych, tym korzystniejsza sytuacja finansowa dla przedsiębiorstwa. Może wystąpić również ujemny cykl środków pieniężnych, czyli sytuacja, w której przedsiębiorstwo wcześniej otrzymuje zapłatę od swoich odbiorców niż reguluje zobowiązania wobec dostawców (por. Rys. 2). W praktyce gospodarczej występuje duże zróżnicowanie przedsiębiorstw pod względem długości cyklu środków pieniężnych.


zachodzi tylko wówczas, gdy    \( \hskip 0.3pc\lambda_1 =  \cdots =  \lambda_m =0.\hskip 0.3pc \) Przypomnijmy, że punkt   \( \hskip 0.3pc\stackrel{o}{x}\in \Omega\hskip 0.3pc \)  nazywamy  punktem  równowagi  (lub  stacjonarnym) układu ( 2 ), jeśli prawe strony tego układu zerują się w tym punkcie, czyli


Krzywe na Rys. 1 różnią się natężeniem padającego światła. Zauważmy, że przy silniejszym oświetleniu (krzywa 'a') otrzymujemy większy prąd nasycenia, ale takie samo napięcie hamowania jak dla układu oświetlonego słabiej (krzywa 'b').


Właściwości stereogramu normalnego powodują, że punkty homologiczne lokują się na prostych równoległych do bazy (które na Rys. 2B są symbolicznie zaznaczone odcinkami czerwonymi) – stąd paralaksa poprzeczna \(p_y=0\).


Siła wypadkowa  \( {\bf F}_{\text{wyp}} \) jest sumą wektorową wszystkich sił działających na ciało. Jeżeli  \( {\bf F}_{\text{wyp}}=0 \), to również przyspieszenie ciała  \( {\bf a}=0 \), a to oznacza, że nie zmienia się ani wartość ani kierunek prędkości, tzn. ciało jest w stanie spoczynku lub porusza się ze stałą co do wartości prędkością po linii prostej.


Kapitał obcy ma zawsze określony termin zwrotu. Dzieli się na kapitał krótko- i długoterminowy, tj. o terminie zwrotu - odpowiednio - do jednego roku i powyżej jednego roku. Kapitał obcy stanowią zaciągnięte kredyty i pożyczki oraz wyemitowane obligacje i inne dłużne papiery wartościowe.


Dla uzyskania minimum natężenia światła w punkcie  \( P \), odcinek  \( S_{1}B \) musi zawierać połówkową liczbę długości fal, to jest


Przyłożenie napięcia  \( U \) (różnicy potencjałów  \( \Delta V \)) pomiędzy końcami przewodnika wytwarza pole elektryczne  \( E \), które działa siłą na ładunki, powodując ich ruch w określonym kierunku w przewodniku. Ruch chaotyczny każdego elektronu zostaje zmodyfikowany. W przewodniku płynie prąd elektryczny. Na Rys. 1 zaznaczona jest prędkość ruchu elektronów uzyskana dzięki przyłożonemu polu elektrycznemu.


Wiązka światła ( Rys. 2 ) docierająca do powierzchni metalu zostaje odbita  we wszystkich kierunkach, dając charakterystyczny efekt połysku metalicznego.


Fragmenty, nie pokazane na przedstawionym rysunku, uzyskuje się przeniesieniem portretu odpowiadającego odcinkowi  \( (-\pi,\,\,\pi) \) o  \( 2\,\pi \) w lewo i w prawo. Zauważmy że trajektoriom zamkniętym (oznaczonym kolorem niebieskim) odpowiadają nieliniowe rozwiązania okresowe, trajektoriom łączącym siodła (oznaczonym kolorem czerwonym) - rozwiązania heterokliniczne, trajektoriom leżacym poniżej lub powyżej heteroklinik (oznaczonym kolorem zielonym) - rozwiazania nieograniczone względem współrzędnej  \( x \).


Oprócz jednostek w fizyce posługujemy się pojęciem wymiaru jednostki danej wielkości fizycznej. Wymiarem jednostki podstawowej jest po prostu ona sama. Natomiast dla jednostek pochodnych wymiar jest kombinacją jednostek podstawowych (w odpowiednich potęgach). Na przykład, jednostka siły ma wymiar kgm/s \( {^2} \) wynikający ze wzoru \( F = ma \). Niektóre jednostki pochodne mają swoje nazwy tak jak jednostka siły - Niuton.


Wspólną cechą instrumentów dłużnych jest to, że zaciągnięta przez emitenta pożyczka musi zostać zwrócona wierzycielowi w określonym czasie wraz z opłatą za jej korzystanie. Najbardziej popularne w tej grupie instrumentów są obligacje, które mogą być emitowane zarówno przez instytucje finansowe, jak i niefinansowe.


Położenie punktu w chwili  \( t \) przedstawia wektor  \( {\bf r}(t) \) ; prędkość wektor  \( {\bf v}(t) \) , przyspieszenie wektor  \( {\bf a}(t) \) . Wektory \( {\bf r}(t), {\bf v}(t), {\bf a}(t) \) są wzajemnie zależne od siebie i dadzą się przedstawić za pomocą wersorów  \( {\bf i} \text{ oraz } {\bf j} \) czyli wektorów jednostkowej długości zorientowanych odpowiednio wzdłuż osi  \( x \) i  \( y \).


W przypadku przepływu warstwowego, laminarnego siła styczna  \( F \) potrzebna do wywołania różnicy szybkości dwóch warstw jest proporcjonalna do różnicy tej prędkości  \( dv \) i do wielkości powierzchni, a odwrotnie proporcjonalna do odległości


Równania kolinearności  (6) stanowią punkt wyjścia dla sformułowania równań obserwacyjnych w procesie obliczania najbardziej prawdopodobnych EOZ (zob.  Estymacja EOZ - aerotriangulacja).


Jeżeli stan podstawowy jest jednoznacznie określony ( \( G_{o} = 1 \)), to powyższe wyrażenie sprowadza się do postulatu Plancka. W przypadku gdy  \( G_{o} \neq 1 \), otrzymujemy wartość entropii resztkowej. Ponieważ  \( k \) jest bardzo małe,  \( G_{o} \) musi mieć dość znaczną wartość, aby entropia resztkowa była mierzalna. Posiadając zatem dane spektroskopowe oraz opierając się na mechanice kwantowej i termodynamice statystycznej można obliczyć zarówno entropię resztkową, jak i przyrost entropii w określonej temperaturze.


Normalne uskoki i doliny ryftowe w obrębie litosfery kontynentalnej są również miejscem trzęsień ziemi o względnie płytkim hipocentrum (zob.  Trzęsienia ziemi - definicje podstawowe  ).


Zaletą opcji dla jej wystawcy jest pobierana premia opcyjna (dochód wystawcy), która może być natychmiast zainwestowana w zyskowny sposób. Z kolei nabywcy opcja daje możliwość kupna/sprzedaży instrumentu bazowego po gwarantowanej cenie, co chroni go przed dodatkowymi kosztami przyszłych transakcji na rynku spot instrumentu bazowego, wynikającymi ze zmienności jego ceny (wartości).


Na ortofotomapie opracowanej z NMT obiekty wystające nad teren są pokazane w jednej perspektywie z przesunięciem radialnym, a przez to nie jest widoczny obszar zasłonięty przez dany obiekt. Jeśli zamiast ortofotomapy wykorzystywane są poszczególne ortoobrazy, to w miejscu ich pokrycia istnieje możliwość obserwacji terenu z różnych perspektyw, odpowiednio do ukierunkowania kamery w momencie fotografowania (Rys. 5). Daje to pełniejszy obraz zagospodarowania terenu, ale wymaga włączania/wyłączania poszczególnych ortoobrazów.


jest dystrybucją w  \( \hskip 0.3pc D^*(\mathbb R)\hskip 0.3pc \) ale nie jest dystrybucją temperowaną. Istotnie, funkcja  \( \hskip 0.3pc \varphi (x)=e^{-x^2}\hskip 0.3pc \) jest elementem przestrzeni      \( \hskip 0.3pc S(\mathbb R),\hskip 0.3pc \) a szereg


Ozon otrzymuje się poprzez zastosowanie wyładowań elektrycznych w urządzeniach zwanych ozonatorami lub generatorami ozonu. Ze względu na to, że jest nietrwały i szybko przechodzi w tlen, nie da się go magazynować, czy dostarczać w zbiornikach. W razie zapotrzebowania, produkuje się go na miejscu. Możemy go wytwarzać na dwa sposoby, które wykorzystują zasadę, na jakiej powstaje on w naturze. Możemy go wytwarzać przy pomocy promieni ultrafioletowych, albo przy pomocy wyładowań koronowych. W obu przypadkach, energia dostarczona do cząsteczki tlenu rozszczepia ją na pojedyncze atomy tlenu, które łączą się z cząsteczkami  \( \ce{O_2} \) dając ozon  \( \ce{O_3} \). Produkcja ozonu przy pomocy promieni ultrafioletowych polega na tym, że wytworzone w lampie UV światło o długości fali 254 nm uderza w cząsteczki tlenu rozrywając wiązanie pomiędzy atomami. Tak otrzymany tlen atomowy reaguje z cząsteczką tlenu. Częściej do otrzymania ozonu stosuje się ozonatory, które wykorzystują metodę wyładowań koronowych. Symuluje ona uderzenie pioruna, który wytwarza go w przyrodzie. Ozonator wyposażony jest w elektrody wyładowań koronowych, do których doprowadza się bardzo wysokie napięcie (powyżej 3kV). Ozon generowany jest z tlenu zawartego w powietrzu  [4].


Przewaga wizualności w kulturze ponowoczesnej budzi wiele głosów krytycznych. Giovanni Sartori przedstawił ją, opisując fenomen homo videns, czyli „człowieka widzącego”, który zatracając się w świecie obrazów gubi zdolność do abstrakcyjnego i krytycznego myślenia, odbierając i przekazując jedynie nieskomplikowane komunikaty, dotyczące najprostszych informacji i emocji. Wszechobecność obrazów sprawia, że widzenie dominuje nad innymi zmysłami, które wycofują się, a w każdym razie stają na drugim planie codziennej praktyki komunikacyjnej [10]. Utrzymanie tej tendencji może więc prowadzić do destabilizacji międzyludzkich relacji. Według Andrzeja Leśniaka dominacja obrazowania w komunikacji niejednokrotnie zaburza jasność przekazu, gdy występuje jako „wizualność spotęgowana” [11]. Jednym ze skutków tej nadmiarowości staje się postępująca inflacja transferu obrazów, która przyczynia się do ich nieuchronnej degradacji.


Prawa fizyki wyrażają związki między różnymi wielkościami fizycznymi. Prawa te formułowane są w postaci równań matematycznych wyrażających ścisłe ilościowe relacje między tymi wielkościami, a to wiąże się zawsze z pomiarami określającymi liczbowo stosunek danej wielkości do przyjętej jednostki.


Jedną z przyczyn tej społecznej transformacji Maffesoli upatrywał w zaniku tradycyjnych wzorców komunikowania, a zarazem braku jego nowych modeli, odpowiadających wyzwaniom przyszłości. Pisał: „Nowoczesność, mnożąc możliwości relacji społecznych, opróżniła je po części z wszelkich realnych treści. Było to w szczególności cechą nowoczesnych metropolii i wiemy dobrze, że proces ten nie pozostawał bez znaczenia dla samotności w tłumie, o której tyle już naopowiadano” [8]. Maffesoli miał w swoich przewidywaniach wiele racji, jednak w życiu i poglądach przedstawicieli generacji młodych oprócz dążenia do wolności i indywidualizmu, ujawniły się też mroczne strony, choćby związane ze wspomnianym przez niego doświadczeniem samotności, alienacji i niemożności porozumienia, a kwestia wypracowania nowych szlaków komunikacyjnych w rzeczywistości on- i offline pozostaje ciągle otwarta i pełna nierozwiązanych problemów.


Wszystkie działania trolli internetowych są dobrze zaplanowane, często koordynowane przez organizacje nazywane „farmami trolli”, które nierzadko działają pod przykrywką agencji PR lub badawczych. W Rosji za jedną z takich farm jest uważana Internetowa Agencja ds. Badań (Internet Research Agency), instytucja finansowana przez biznesmena należącego do bliskiego otoczenia prezydenta Putina. Także w Polsce śledztwa dziennikarskie zdemaskowały kilka farm trolli.


Związki kompleksowe metali znajdują zastosowanie w katalizie, a ich działanie jest podobne do katalizatorów enzymatycznych, które wykazują wysoką selektywność, czyli mają zdolność wytwarzania jednego produktu reakcji z większą wydajnością. Stosuje się je do syntezy związków chemicznych o specjalnym przeznaczeniu, np.  związki zapachowe, związki dla rolnictwa, leki i witaminy [2].


Przytoczone typy erupcji nie zawsze występują w czystej postaci. Często wykazują cechy pośrednie lub pewne, indywidualne zjawiska.


Okazuje się, że we współrzędnych sferycznych można funkcję falową przedstawić najogólniej jako iloczyn dwóch funkcji: funkcji radialnej  \( R(r) \) zależnej tylko od promienia  \( r \) oraz funkcji kątowej  \( Y \)( \( \theta  \),  \( \phi \)) zależnej tylko od kątów.


Metody wykorzystujące efekty termiczne, które są stosowane do  wyznaczania średniej masy cząsteczkowej polimerów wykorzystują zjawisko efektu krioskopowego oraz ebuliskopowego. Są to efekty związane ze zmianą temperatury krzepnięcia lub wrzenia roztworu w stosunku do temperatur charakterystycznych dla  czystego rozpuszczalnika.


Siarka w temperaturze pokojowej wykazuje słabą reaktywność chemiczną. W tych warunkach reaguje  bardzo powoli z miedzią, rtęcią i srebrem.


Bywa, że łatwo jest odgadnąć jeden z pierwiastków z danej liczby zespolonej. Przykładowo liczba  \( w_{0}=1 \) jest jednym z pierwiastków (dowolnego stopnia) z liczby  \( z=1 \). W takiej sytuacji do obliczenia pozostałych pierwiastków wygodnie jest zastosować następujące twierdzenie:


Odległość punktu  \(  P\left(  x_{0},y_{0},z_{0}\right)  \) od płaszczyzny  \(  \pi:Ax+By+Cz+D=0 \) wyraża się wzorem (zob. Rys. 8a)


Podczas dostawy materiału klastycznego do zbiornika objętego sedymentacją biogeniczną powstają skały o niższej kaloryczności. Należą do nich łupki palne, będące utworami drobnoklastycznymi, ilastymi lub mułowcowymi, które zawiewają domieszki węgli oraz łupki bitumiczne, zawierające domieszki kaustobiolitów płynnych i stałych [4].


Model przestrzenny utworzony po orientacji wzajemnej pary zdjęć jest wyrażony w układzie modelu o nieznanym położeniu względem terenu, ma przypadkową skalę. Transformacja modelu do układu terenowego jest złożona z przesunięcia, przeskalowania i obrotu [3] (transformacja Helmerta 3D), co wyraża wzór  (2) i pokazuje symbolicznie Rys. 3.


Dla  \( n \) ładunków punktowych pole elektryczne (zgodnie z zasadą superpozycji) jest równe sumie wektorowej pól elektrycznych od poszczególnych ładunków


Skorupa ziemska, od strony zewnętrznej, kontaktuje z atmosferą lub hydrosferą ziemską, a jej powierzchniowe partie znajdują się pod wpływem tych sfer oraz biosfery. Od wewnątrz skorupa graniczy z płaszczem ziemskim. Strefę graniczną stanowi nieciągłość Mohorovičicia, popularnie nazywana nieciągłością Moho (zob. Geosfery  ), [5], [6], [1]. Ma ona grubość kilkuset metrów. W jej obrębie następuje skokowy wzrost                                                                                prędkości fal sejsmicznych od ok. 7 km/s do powyżej 8 km/s. Położenie Moho uzależnione jest od grubości nadkładu, zatem pod skorupą kontynentalną znajduje się głębiej, a pod skorupą oceaniczną płycej. Skały ze strefy Moho, podścielające skorupę oceaniczną, są składnikami niektórych sekwencji ofiolitowych i dostępne są bezpośrednim analizom ( Rys. 1  ), (zob.  Ofiolity i obdukcja ).


Do grupy manganowców zaliczamy pierwiastki 7 grupy układu okresowego: mangan, technet, ren oraz bohr ( Rys. 1 ).


Działając siarkowodorem na wodne roztwory soli kobaltu i niklu strącają się czarne krystaliczne osady siarczków kobaltu i niklu  \( \ce{CoS} \) i  \( \ce{NiS} \). Kobalt i nikiel tworzą również siarczki bogatsze w siarkę typu  \( \ce{CoS_2} \) i  \( \ce{NiS_2} \) tworzące sieć przestrzenną pirytu oraz siarczki o sieci typu spineli  \( \ce{Co_3S_4} \) i  \( \ce{Ni_3S_4} \).


Istnieją zarówno ultralekkie polimery, jak aerożele o gęstości niewiele wyższej od gęstości powietrza – ok. 0,001 \( \frac{g}{cm^3} \) [1], jak i superciężkie kompozyty polimerowe o gęstości dochodzącej do 4  \( \frac{g}{cm^3} \).


Zabieg przesunięcia i deformacji znajdziemy także u przedstawicieli dekonstrukcji w modzie. Dzięki jej zastosowaniu twórcy poddają krytyce kulturowe wizje kobiecości i męskości, kanony piękna a także dokonują autokrytyki odsłaniając absurdy branży modowej. Do najsłynniejszych przedstawicieli tego nurtu należą japońscy projektanci tacy jak Yohji Yamamoto i Rei Kawakubo (założycielka marki Comme des Garçons), Vivienne Westwood i Martin Margiela. Jako przykład może posłużyć kolekcja Body Meets Dress—Dress Meets Body des Garçons, w której Kawakubo w wykrzywiony sposób nawiązała do praktyki podkreślania za pomocą konstrukcji odzieży seksualnych atrybutów kobiecego ciała. Stosując zabieg przesunięcia, Kawakubo w sposób dobitny zwróciła uwagę na mechanizm seksualnego uprzedmiotowienia kobiet.


Obecnie w ortorektyfikacji dominują NMPT i NMT o drobnych oczkach (Rys. 1), gdyż istnieją techniki pomiarowe, które sprawnie dostarczają danych 3D o wysokiej gęstości. Jedną z tych technik jest  lotnicze skanowanie laserowe, a drugą automatyczne opracowanie gęstej chmury punktów ze zdjęć (zob.  Metoda SfM). Obie techniki generują zbiory punktów osadzonych na powierzchniach obiektów pokrycia terenu widocznych z perspektywy lotniczej (głównie dachy i korony drzew), a w miejscach otwartych – na terenie (w przypadku skanowania laserowego powierzchnie ażurowe jak drzewa i krzewy powodują, że część punktów przenika w głąb, aż do terenu). Tak uzyskane dane pomiarowe są zbiorami punktów o nieregularnym rozłożeniu, na drodze interpolacji uzyskuje się regularne siatki NMT/NMPT. Przed interpolacją NMT chmury punktów są poddawane filtracji, aby wydzielić z nich punkty terenu. Przygotowanie NMT dla ortorektyfikacji z reguły wymaga interwencji operatora, ale jest to zadanie mniej pracochłonne niż korekta automatycznie opracowanego NMPT, zapewniająca poprawne odwzorowanie krawędzi budynków na true ortofoto.


Z naszych poprzednich rozważań wiemy, że praca wykonana przez siłę grawitacji podczas ruchu ciała w górę jest ujemna, bo siła jest skierowana przeciwnie do przemieszczenia (kąt pomiędzy przemieszczeniem i siłą wynosi  \( 180°; \cos 180° = -1  \)). Gdy ciało przemieszcza się w dół, to siła grawitacji i przemieszczenie są jednakowo skierowane, praca jest dodatnia. Natomiast przy przemieszczaniu w bok, siła grawitacji nie wykonuje żadnej pracy, bo jest prostopadła do przemieszczenia ( \( \cos90° = 0 \)). Widzimy, że przesunięcia w górę znoszą się z przemieszczeniami w dół, tak że wypadkowe przemieszczenie w pionie wynosi  \( h \) i w konsekwencji wypadkowa praca wykonana przez siłę grawitacji wynosi  \( W = mgh \) bez względu na wybór drogi. Praca w polu grawitacyjnym nie zależy od wyboru drogi łączącej dwa punkty, ale od ich wzajemnego położenia.


Do identyfikacji makroskopowej dolomitu i syderytu, podobnie jak do innych minerałów węglanowych, wykorzystywane są kwasy. Minerały te słabo reagują z kwasem solnym, do „burzenia” dochodzi dopiero po sproszkowaniu minerału. Reakcja ta ma przebieg mniej gwałtowny, w porównaniu do analogicznej reakcji z kalcytem. Makroskopowe odróżnienie form skrytokrystalicznych dolomitu od syderytu może być problematyczne. Zwykle przy identyfikacji zwraca się uwagę na istotną różnicę w ciężarze właściwym, która jest wyższa u syderytu oraz na zabarwienie. Syderyt powszechnie występuje w odcieniach beżowo-brunatnych. W wyniku wietrzenia chemicznego dochodzi do utleniania żelaza w syderycie, dlatego pokrywa się on warstwą, charakterystycznie zabarwionych na rdzawo tlenków i wodorotlenków żelaza. Aczkolwiek, zarówno dolomit, jak i syderyt mogą być zabarwione na różne kolory.


Rys. 4 przedstawia wykres funkcji  \( f \) z zaznaczonym na osi odciętych punktem  \( x_0 \), w którym funkcja nie ma wartości, ale w prawostronnym sąsiedztwie którego jest określona. Na osi rzędnych zaznaczono liczbę  \( g \). Chcemy pokazać, że liczba  \( g \) jest prawostronną granicą funkcji  \( f \) w punkcie  \( x_0 \). W tym celu wybieramy kolejne wyrazy ciągu argumentów funkcji  \( f \)  \( x_1,x_2,x_3,\dots \)  większe od  \( x_0 \) który ma granicę  \( x_0 \) i zaznaczamy na osi rzędnych wartości funkcji  \( f \) dla tych argumentów. Sprawdzamy, czy ciąg wartości funkcji  \( f(x_n) \) lokalizuje się wokół liczby  \( g \). Jeżeli tak jest, to spełniony jest warunek definicji Heinego.


Fosforany wapnia wchodzą w skład apatytów, wśród których najbardziej popularny jest fluoroapatyt (Tabela 1) (minerał wzorcowy w skali Mohsa i definiujący twardość o wartości 5) oraz jego odmiany, tj., kolofan o charakterystycznej szaro-brunatnej lub żółtawej barwie i frankolit, który wzbogacony jest w jon węglanowy, przez co zwany jest potocznie apatytem węglanowym [3]. Apatyty są najważniejszym składnikiem skał fosforanowych (zob.  Skały fosforanowe i manganowe). Fosforany występują w formie skrytokrystalicznej, najczęściej budują konkrecje.


Stosujemy podstawienie  \( z=\frac{x}{t} \). Wówczas  \( x=z\,t \) i  \( x'=t\,z'+z.  \) Otrzymamy wtedy


Takie ułożenie atomów w powtarzający się regularny wzór powoduje, że krystaliczne ciało stałe stanowi naturalny, trójwymiarowy układ szczelin (przeszkód) czyli trójwymiarową siatkę dyfrakcyjną.


Jedną z najczęściej stosowanych metod wyznaczania mas cząsteczkowych polimerów jest chromatografia żelowo-permeacyjna, zwana częściej chromatografią wykluczania zależnego od wielkości cząsteczek GPC/SEC(GPC – Gel Permeation /SEC – Size Exclusion Column Chromatography. Metoda ta została szerzej opisana w module Chromatografia wykluczenia zależnego od wielkości cząsteczek.


FTIR – spektroskopia w podczerwieni z transformacją Fouriera. Obszar widma elektromagnetycznego pomiędzy zakresem światła widzialnego a promieniowaniem mikrofalowym nazywamy podczerwienią (IR), obszar ten można podzielić na trzy podzakresy:


Przypadek I.  Jeśli  \( \hskip 0.3pc F(t,y^{\prime},y^{\prime\prime})=0.\hskip 0.3pc \) W tym równaniu  \( \hskip 0.3pc y\hskip 0.3pc \) nie występuje w sposób jawny. Dokonujemy podstawienia:


Niech  \( \hskip 0.3pc f:[a,b]\times \mathbb R^2\to\mathbb R\hskip 0.3pc \) będzie funkcją klasy  \( \hskip 0.3pc C^1.\hskip 0.3pc \) Rozważmy funkcjonał


Maksymalna energia jaką uzyskują cząstki w cyklotronie jest ograniczona relatywistycznym wzrostem ich masy. Powyżej pewnej prędkości masa cząstek wzrasta i maleje częstotliwość krążenia cząstek co prowadzi do utraty synchronizacji.


Wzór ten wyraża pH roztworu buforowego. Ponieważ roztwór buforowy stanowi mieszaninę jonów  \( \ce{CH_3COO^-} \),  \( \ce{Na^+} \) i niezdysocjowanych cząsteczek  \( \ce{CH_3COOH} \). Dodatek niewielkiej ilości mocnego kwasu wprowadza do roztworu jony  \( [\ce{H^+}] \). Jony te będą natychmiast wiązane przez jony  \( \ce{CH_3COO^-} \) na niezdysocjowany w tych warunkach kwas octowy  \( \ce{CH_3COOH} \).


Rozpatrzmy teraz kilka przypadków. W każdym z nich, posługując się zależnościami ( 3 ) i ( 4 ), obliczymy prędkości ciał po zderzeniu  \( u_1 \) i  \( u_2 \).


gdzie   \( \hskip 0.3pc  k = (k_1, \ldots ,k_n)\hskip 0.3pc \),  \(  | k |=k_1+ \ldots +k_n\hskip 0.3pc  \).


Spoiwa chemiczne mogą budować wszystkie minerały autigeniczne. Do najczęściej spotykanych spoiw należą spoiwa [5], [6]:


Dodatkowo w celu określenia czy materiał jest termoplastyczny (topliwy) czy termoutwardzalny (nietopliwy) metalowy lub szklany pręt do mieszania podgrzewa się do momentu, gdy zacznie świecić na czerwono lub pomarańczowo (do około 260 °C), a następnie dociska się go do próbki. Polimer termoplastyczny zmięknie po dociśnięciu, a polimer termoutwardzalny nie zmięknie.


Zestawmy teraz odpowiednie wielkości obliczone dla ruchu obrotowego z ich odpowiednikami dla ruchu postępowego.


Naszkicowana w module  Od zdjęcia do ortofotomapy idea ortorektyfikacji, jest w praktyce realizowana metodą "wstecz", opartą na projekcji pikseli hipotetycznego ortoobrazu na zdjęcie (a nie projekcji zdjęcie -> orto) [1]. Metoda wstecz wymaga prognozy granic obszaru który będzie zajęty przez ortoobraz. Zadanie jest łatwe dla regularnych bloków zdjęć prawie pionowych, zorientowanych w przybliżeniu równolegle do osi układu terenowego. W przypadku bloków skręconych do układu terenowego lub zdjęć ukośnych, zdefiniowanie prostokąta otaczającego wymaga projekcji narożnych pikseli zdjęcia na płaszczyznę o średniej wysokości terenowej.


Wskaźnik szybkiej płynności informuje, czy przedsiębiorstwo jest w stanie pokryć całość zobowiązań bieżących łatwo upłynnianymi aktywami obrotowymi, czyli inwestycjami krótkoterminowymi i należnościami bieżącymi. Należności można zamienić na gotówkę m.in. dzięki faktoringowi. Inwestycje krótkoterminowe obejmują krótkoterminowe aktywa finansowe (akcje, udziały, udzielone pożyczki), środki pieniężne w kasie i na rachunku bankowym i inne środki pieniężne. Prawidłowa wielkość wskaźnika szybkiej płynności wynosi powyżej 1,0. Wskaźniki bieżącej i szybkiej płynności powinny zachowywać się zgodnie z tym samym trendem [2]. Duże rozbieżności między tymi dwoma wskaźnikami mogą świadczyć o występowaniu znacznych lub nadmiernych                                                                                zapasów.


Jednak w pewnych wyjątkowych sytuacjach, a mianowicie wówczas, gdy  dane początkowe są zadane niepoprawnie, rozwiązanie wciąż będzie niejednoznaczne. Może też  powstać sytuacja, że przy źle postawionych danych początkowych rozwiązanie nie będzie w ogóle istnieć.


NPVR może być przydatny w szczególności przy porównywaniu efektywności projektów inwestycyjnych różniących się wielkością i/lub rozłożeniem w czasie wydatków inwestycyjnych, tj. w sytuacji, kiedy nie można wykorzystać NPV jako metody oceny efektywności.


Możemy również dokonać podziału ze względu na rodzaj zaburzenia. Ważnymi przykładami są impuls falowy i fala harmoniczna.


Zatem rozwiązanie ogólne układu ( 7 ) przy użyciu macierzy  \( \hskip 0.3pc e^{tA}\hskip 0.3pc \) można zapisać następująco:


Pokażemy najpierw, że  \( \hskip 0.3pc F\hskip 0.3pc \) jest funkcjonałem liniowym na  \( \hskip 0.3pc D(\mathbb R).\hskip 0.3pc \) Niech  \( \hskip 0.3pc \varphi_1,\hskip 0.3pc \)  \(  \hskip 0.1pc \varphi_2 \in D(\mathbb R),\hskip 0.3pc \)  \(  \alpha_1,\hskip 0.3pc \)  \(  \alpha_2 \in \mathbb R.\hskip 0.3pc \) Zgodnie z lematem 1


O mocy wydzielanej w obwodzie prądu stałego mówiliśmy w module Praca i moc prądu elektrycznego, straty cieplne. W obwodzie prądu zmiennego moc dana jest takim samym wyrażeniem


Tantal ekstrahuje się z roztworu słabo kwaśnego, niob z roztworu silnie kwaśnego poprzez wytrząsanie tych roztworów z ketonem metylowo-izobutylowym. Związki otrzymane podczas ekstrakcji przeprowadza się do tlenków  \( \ce{Nb_2O_5} \) i  \( \ce{Ta_2O_5} \), które następnie redukuje się do metalu za pomocą węgla lub sodu [1].


Teraz poszukujemy odpowiedzi napytanie jak zmienia się prędkość podczas ruchu. W tym celu korzystamy z Zasady dynamiki Newtona-Druga zasada dynamiki Newtona, która przyjmuje postać równania


Z lodowcami kontynentalnymi zwykle są związane lodowce szelfowe (pływające) [1], [2], [3]. Mają one formę tafli lodowej przykrywającej obszar zbiornika morskiego, która jest kontynuacją lodowca znajdującego się na lądzie (Rys. 1, Rys. 3). Ze względu na mniejszą gęstość w stosunku do wody lodowiec szelfowy unosi się na jej powierzchni. Czoła lodowców szelfowych są poddawane intensywnemu niszczeniu przez falowanie. Odspojone od nich bloki lodu martwego tworzą góry lodowe i dryfują w zbiorniku. Duże pływające bloki nazywane są górami lodowymi, mniejsze - glowlerami. Trwałość bloków lodowych jest niewielka i podlegają one szybkiej ablacji. Lodowce szelfowe powstają również przez wpływanie do akwenów wodnych lodowców piedmontowych.


Dobór stopy dyskontowej w ocenie opłacalności inwestycji dokonywany jest często przez menedżerów i analityków w sposób subiektywny. Stosowanym podejściem jest uwzględnianie w analizie różnych poziomów stopy dyskontowej i przeprowadzanie analizy wrażliwości uzyskanych wyników opłacalności inwestycji ze względu na stopę dyskontową. Stopa dyskontowa wykorzystywana w dynamicznych metodach oceny efektywności projektów inwestycyjnych może być stała w całym okresie obliczeniowym lub zmienna, ustalana oddzielnie dla każdego roku względnie dla faz cyklu inwestycyjnego, w zależności od ryzyka ponoszonego przez inwestora. Zastosowanie zmiennej stopy dyskontowej jest uzasadnione w przypadku projektów długoterminowych (np. przedsięwzięć geologiczno-górniczych), których horyzont czasowy uwzględniany w rachunku efektywności wynosi ponad 20-30 lat. Jeśli prognoza przepływów pieniężnych związanych z podjęciem przedsięwzięcia inwestycyjnego wyrażona jest w cenach stałych, czyli z pominięciem inflacji, to stopa dyskontowa także powinna być ujęta w wymiarze realnym, tj. bez uwzględnienia inflacji. W przypadku prognozowania przepływów pieniężnych w cenach bieżących, należy korzystać z nominalnej stopy dyskontowej, uwzględniającej przyszłą inflację. Zależność pomiędzy realną i nominalną stopą dyskontową (procentową) wyraża równanie I. Fishera:


Umysł uniwersalny Claude Levi-Strauss, ojciec strukturalistycznej teorii kultury, wypracował metodę, którą stosował we własnej pracy terenowej [1]. Francuski uczony prowadził badania w rejonie Mato Grosso i dżungli amazońskiej, jakiś czas mieszkał wśród ludów Bororo i Guaycuru, zetknął się też bliżej z Nambikwara i Tupi-Kawahib.


Charakter pierwiastków w grupie tlenowców zmienia się od niemetalicznego tlenu do metalicznego polonu i liwermoru. Pierwsze dwa tlen i siarka są niemetalami. Właściwości fizyczne tych dwóch tlenowców zebrano w Tabela 1.


Podstawowymi składnikami skał alitowych są tlenki i wodorotlenki glinu, głównie gibbsyt (zob.  Tlenki i wodorotlenki), diaspor i bohemit [1], [5]. Minerałom tym towarzyszą tlenki i wodorotlenki żelaza, w formie lepidokrokitu i getytu, które powodują charakterystyczne czerwone zabarwienie tych skał (zob.  Tlenki i wodorotlenki). Zaawansowane wietrzenie, prowadzące do powstania regolitów alitowych odbywa się w warunkach wilgotnego i gorącego lub ciepłego klimatu tropikalnego i subtropikalnego. W jego wyniku ze skał macierzystych zostaje odprowadzona krzemionka i węglany. Ten typ wietrzenia nazywany jest alitowym lub laterytowym [1], [6].


Sandry mają strukturę typową dla stożków napływowych. Większość grubszego materiału deponowana jest w obszarze proksymalnym sandru, czyli w pobliżu bramy lodowej, natomiast ku peryferiom sukcesywnie spada frakcja materiału klastycznego, a wraz z tym poprawia się jego wysortowanie. W osadach sandrowych                                                                                powszechnie występują struktury przekątnych warstwowań o typie rynnowym [7], [6]. Powstają one przez wypełnianie niewielkich wcięć erozyjnych materiałem, który jest niesiony przez strumienie o słabnącym przepływie. W okresach większego dopływu wód, w warunkach zalewów warstwowych (czyli powierzchniowego przemywania stożka przez warstwę wody), powstają warstwy o znacznie większym zasięgu lateralnym, obejmującym całą lub cześć powierzchni stożka. W ich obrębie zwykle wykształcają się warstwowania tabularne.


v - szybkość reakcji elektrochemicznej m - masa substancji wydzielona na elektrodzie F - stała Fradaya n - liczba elektronów wymieniona w reakcji elektrodowej M - masa molowa substancji wydzielonej na elektrodzie i - prąd przepływający podczas reakcji elektrochemicznej Równanie ( 4 ) wskazuje, że prąd przepływający przez granicę elektroda/elektrolit jest proporcjonalny do szybkości reakcji elektrochemicznej zachodzącej na elektrodzie. W stanie równowagi elektrochemicznej szybkości reakcji katodowej i anodowej są sobie równe co do wartości bezwzględnej. Prąd przy którym wartości prądów katodowych i anodowych są równe nazywany jest prądem wymiany i oznaczony jest symbolem  \( i^{0} \).


Gospodarka naturalna opierała się na naturalnym podziale pracy i była nastawiona na zaspokojenie własnych potrzeb konsumpcyjnych. Podstawą jej organizacji i funkcjonowania były zwyczaje i tradycje, a nie prawo własności.


Wskutek nagrzewania się fotodiod podczas procesu zamiany światła na elektrony powstają szumy losowe, które zniekształcają jasności przypisane pikselom. Zbyt ciepła fotodioda wyzwala „niechciane” elektrony co zaburza ostateczny wynik pomiaru padającego na fotodiodę światła. Szumy rosną gdy zdjęcie wykonywane jest przy słabym naświetleniu. Większa powierzchnia fotodiody zmniejsza szumy.


Należy jednak być ostrożnym, jeśli walne zgromadzenie akcjonariuszy nadal przeznacza duże kwoty na wypłatę dywidend, w sytuacji, gdy spółka kolejny rok z rzędu odnotowuje straty. Poza tym, bardzo wysokie dywidendy mogą być wypłacane kosztem zmniejszenia inwestycji na rozwój spółki, co też stanowi sygnał ostrzegawczy, zwłaszcza jeśli inwestycji dokonuje pasywny inwestor.


Do kolmatacji zaliczane jest również sztuczne osadzanie związków chemicznych [7]. Proces ten jest jedną z metod poprawy własności geotechnicznych podłoża budowlanego.


Wapienie ooidowe i onkoidowe (oolity i onkolity) [2], [3], [1], [11], [4], [10] to skały, które zbudowane są głównie z ziaren obleczonych (Rys. 4), (zob.  Składniki teksturalne skał węglowych). Tworzą się w środowiskach płytkich o wysokiej ruchliwości wód. Oolity cechuje nieduży rozrzut wielkości ziarna i wysoki stopień upakowania. Zawierają niewielką ilość mułu węglanowego oraz mocno rozdrobnione bioklasty (zob.  Składniki teksturalne skał węglowych). Powszechnie występują w nich struktury sedymentacyjne (najczęściej laminacje przekątne) (zob.  Struktury depozycyjne), związane z depozycją lub przerabianiem materiału na dnie basenowym. Wapienie onkoidowe charakteryzuje większy rozrzut wielkości ziarna, mniejszy stopień upakowania (zob.  Tekstury skał okruchowych) i obecność większej ilości mułu węglanowego. Towarzyszące onkoidom bioklasty zwykle wykazują różny stopień rozdrobnienia.


Laguny są płytkie, a powstające w nich osady zależą od warunków klimatycznych i zasolenia. Generalnie w lagunach przeważa drobnoziarnista sedymentacja klastyczna (ił, muł).


Równanie ( 1 ) opisuje zależność pomiędzy objętością eluenta ( \( {V} \)), a masą cząsteczkową ( \( {M} \)) polimerów, gdzie:  \( {b} \) i \( {c} \) są stałym.


Na podstawie powyższego rysunku można stwierdzić, iż aminokwasy zawierają w swojej strukturze atomy: C, H, O i N. Cysteina i metionina zawierają w swych strukturach dodatkowo atom S. Ogólny wzór aminokwasów ma postać:  \( \ce{NH}{_2}{–}\ce{CH(}{–}\ce{R)}{–}\ce{COOH} \), gdzie:  \( \ce{R}{–} \) oznacza łańcuch boczny aminokwasu (zob. Rys. 2 ).


Dla układu, w którym zachodzi proces izobaryczno-izotermiczny, zmiana entalpii swobodnej równa jest także maksymalej pracy nieobjętościowej, jaką może wykonać układ (jest to praca nie związana ze zmianą jego objętości). Przykładem takiej pracy jest praca elektryczna dla ogniwa galwanicznego. Praca nieobjetościowa jest z kolei różnicą prac maksymalnej (odwracalnej) oraz objętościowej.


gdzie  \( U_{L} \) i  \( U_{C} \) są napięciami odpowiednio na cewce i kondensatorze. Korzystając z równań Indukcyjność-( 10 ) i Pojemność elektryczna-( 1 ), otrzymujemy


Aparaty fotograficzne instalowane w smartfonach mają znacznie mniejsze rozmiary w stosunku do klasycznych aparatów fotograficznych, matryce są miniaturowe, obiektywy plastikowe [4]. Z tych powodów aparaty smarfonowe cechuje zmienność EOW (dystorsja jest relatywnie stała). Niezależnie od tych uwarunkowań aparaty smartfonowe mogą być stosowane do zastosowań pomiarowych w których wystarczają mniejsze dokładności [5].


Zwrócić trzeba też uwagę, że nowe media nie rozwiązały problemów, które pojawiły się już wcześniej w przestrzeni komunikacji masowej a nawet je wzmocniły. Taki charakter ma zjawisko określane przez Kazimierza Krzysztofka jako „terror klikalności”. Jest to świadome dezorientowanie odbiorcy tytułami wiadomości lub fragmentami tytułów, aby skłonić go do otwarcia komunikatu. Jest to szerszy problem tabloidyzacji starych i nowych mediów, które walczą o odbiorcę „podkręcając” jego doznania związane z odbiorem przekazów, aby przetrwać na rynku za nawet  za cenę obniżania standardów dziennikarstwa [5].


Będziemy zakładać, że funkcje  \( f_i, \,\,i=1,...n,\, \) są różniczkowalne w sposób ciągły po wszystkich zmiennych  \( x_i. \) Układ ( 1 ) nazywa się układem autonomicznym, albo też układem dynamicznym.


W powyższym przykładzie liczba obserwacji nadliczbowych jest niewielka, gdyż blok zdjęć jest bardzo mały, a liczba punktów wiążących praktycznie najmniejsza z dopuszczalnych. Nadliczbowość rośnie ze wzrostem pokrycia zdjęć i liczby punktów osnowy (zwłaszcza punktów wiążących odwzorowanych na wielu zdjęciach).


dodając warunek  \( u_z\left(x_1,\,x_2,....x_n;\,z   \right)\,\neq\,0, \) który umożliwia przejście do jawnej postaci. Traktując w powyższym wzorze  \( z  \) jako funkcję zmiennych  \(  x_1,\,x_2,....x_n \) i różniczkując względem  \( x_i \) lewą i prawą stronę wzoru


Aby przetestować nasze możliwości pomiarowe rozważmy wiązkę elektronów padających z prędkością  \( v_{0} \) na szczelinę o szerokości  \( \Delta y \), tak jak na Rys. 1.


Prześledzenie na przestrzeni rozwoju stuleci sposobów komunikacji pozwala uchwycić istotę mediatyzacji, w wyniku czego można wyróżnić cztery jej fale: mechanizację, elektryfikację, cyfryzację i danetyzację. Przyniosły one wraz z pojawiającymi się w danym okresie medialnymi wynalazkami technicznymi fundamentalną zmianę jakościową w świecie społecznym [2] Tabela 1. Dwie ostatnie fale (cyfryzacja i danetyzacja) składają się na głęboką mediatyzację (deep mediatization) (zob. Głęboka mediatyzacja ), ponieważ o wiele bardziej niż w poprzednich okresach media cyfrowe stanowią nieodłączny element procesów społecznych i przemian.


Zwróćmy uwagę, że  \( Q \) jest ładunkiem na każdym przewodniku, a nie ładunkiem wypadkowym na kondensatorze (ładunek wypadkowy równy jest zeru). Pojemność kondensatora płaskiego możemy obliczyć z definicji ( 1 ), korzystając z równania Obliczanie potencjału elektrycznego-( 9 ).


Popyt na rynku finansowym kreują jednostki, potrzebujące kapitału do realizacji zamierzonych przedsięwzięć konsumpcyjnych i produkcyjnych. Nazywa się ich użytkownikami kapitału.


Kategoria antropologii komunikacji pojawiła się po raz pierwszy w latach sześćdziesiątych w artykule Della Hymesa (1927-2009), który wskazał na swoistą hierarchię badań dotyczących komunikacji kulturowej [5], [6]. Na pierwszym miejscu uplasował on etnografię mówienia (ethnography of speaking), która określa wszelkie badania nad komunikowaniem się stosunkowo niewielkich grup i wspólnot lokalnych. Zdaniem tego uczonego, wyróżniona na drugim miejscu etnografia komunikacji (etnography of communication), wymaga poszerzenia obszaru badawczego i prowadzenia obserwacji w większym kręgu społecznym. Pisząc o tym poziomie badań, Hymes podkreślił doniosłe znaczenie komunikatów niewerbalnych, stwierdzając, że prowadzone analizy komunikacji powinny ujmować wszystkie konteksty obserwowanych wystąpień, a nie tylko przekaz słowny. Na trzecim miejscu znalazła się antropologia komunikacji, obejmująca badania porównawcze nad procesami i kodami komunikacji, występującymi w różnych, często bardzo odmiennych kulturach. Etnograficzny aspekt badań nad komunikacją długo był uznawany za jeden z najistotniejszych wyróżników tej dziedziny antropologii, a zapoznanie się ze wszystkimi elementami ekspresji, budującymi komunikacyjne interakcje stało się warunkiem sine qua non funkcjonowania tej dyscypliny. Takie podejście utrzymał również Yves Winkin, będący jednym ze współczesnych klasyków antropologii komunikacji [7].


Obligacje korporacyjne mogą emitować tylko podmioty ściśle określone w ustawie z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 454, 872) [1]. Najczęściej czynią to duże spółki prawa handlowego (spółki akcyjne, spółki z o.o., spółki komandytowo-akcyjne), stąd też nazwa tych                                                                                obligacji. Emitent ma trzy możliwości plasowania swoich obligacji na rynku pierwotnym:


Niech  \( \hskip 0.3pc f:[0,+\infty )\to \mathbb R\hskip 0.3pc \) będzie funkcją całkowalną  taką, że  \( \hskip 0.3pc |f(x)|\leq Me^{\alpha x}.\hskip 0.3pc \) Niech  \( \hskip 0.3pc a>0.\hskip 0.3pc \) Można pokazać, że


Konsekwencje i przykłady Ludzie pochodzący z różnych kultur patrząc na to samo zjawisko mogą widzieć je i zapamiętać zupełnie inaczej. Na przykład osoba anglojęzyczna, patrząc na wydarzenie, zapamięta kto to zrobił (ktoś zbił szklankę), a ktoś mówiący po polsku zapamięta je jako przypadek (szklanka się zbiła – wiadomo, że nie sama, ale skoro to przypadek to nie potrzeba szukać winnego). Nasz język może wpłynąć również na to, jak szybko określimy różnicę między kolorami. W języku angielskim niebieski jest niebieski i może ewentualnie być ciemny lub jasny. W języku rosyjskim funkcjonuje osobne słowo na ciemny niebieski i osobne na jasny. Zatem Rosjanin znacznie szybciej zauważy różnicę w tych kolorach. Podobnie w języku angielskim występuje rozróżnienie między kolorami zielonym i niebieski, podczas gdy Tarahumara, język Uto-Azteków z północnego Meksyku, nie ma tego rozróżnienia i zamiast tego ma kolor siydname, który oznacza zielony lub niebieski [4]. Analizując subiektywną ocenę tego, jak podobne lub różne są kolory badano czy różnica językowa – zielony / niebieski a nazwa siydname spowoduje różnicę w subiektywnej odległości między kolorami. Kolory w pobliżu zielono-niebieskiej granicy będą subiektywnie rozróżniane przez osoby mówiące po angielsku znacznie szybciej, ponieważ język angielski zawiera słowa zielony i niebieski, podczas gdy osoby mówiące Tarahumara, bez tego rozróżnienia leksykalnego, nie będą rozróżniać tych kolorów [4]. Znaczenie ma również rodzaj gramatyczny przypisywany przedmiotom. Opisując rzeczowniki, które są rodzaju żeńskiego częściej będziemy używać określeń stereotypowo uważanych za kobiece np. ładny, elegancki itp. i odwrotnie, często rzeczowniki rodzaju męskiego opiszemy cechami stereotypowo uznawanymi za męskie. Należy jednak pamiętać, iż w różnych językach ten sam przedmiot może być rodzaju żeńskiego a w innych męskiego. Zatem ten sam przedmiot będziemy patrzeć zupełnie inaczej w zależności od tego jakim językiem mówimy.


W związku z tym również  ryzyko stron nie jest jednakowe (symetryczne). Ryzyko wystawcy opcji jest podobne do ryzyka w kontraktach forward, futures i swap, natomiast ryzyko nabywcy opcji jest ograniczone do wysokości zapłaconej premii opcyjnej.


Zaspy piaszczyste są eolicznymi formami akumulacyjnymi, które towarzyszą niewielkim przedmiotom lub stabilnym elementom podłoża (Rys. 2). Tworzone są przez depozycję materiału w cieniu wiatrowym przeszkód (np. kęp traw, krzewów, fragmentów drewna, niewielkich ostańców deflacyjnych lub większych ziaren skalnych), które znajdują się w strefie miecenia [8], [3], [5], [6]. Depozycja materiału za przeszkodą jest spowodowana obniżeniem zdolności transportowych uderzającego o przeszkodę strumienia powietrza. Zaspa piaszczysta to forma pagórkowata, wydłużona w kierunku zgodnym z kursem wiejących wiatrów. Ma asymetryczny profil                                                                                podłużny. Jej stok dowietrzny jest stromy i szeroki, natomiast zawietrzny jest długi, połogi i ulega sukcesywnemu zwężeniu. Zaspy są formami niewielkimi, ich wysokości mierzone są w centymetrach i decymetrach.


Zwróćmy jeszcze raz uwagę na fakt, że w drugiej zasadzie dynamiki Newtona występuje siła wypadkowa. Oznacza to, że trzeba brać sumę wektorową wszystkich sił działających na ciało. Możesz się o tym przekonać rozwiązując podane poniżej zadanie.


Z równania ( 4 ) wynika, że chwilowa prędkość polowa (prędkość z jaką promień  \( R \) zakreśla powierzchnię) jest równa


Drgania ładunku, prądu i napięcia w obwodzie odbywają się z częstością zasilania  \( \omega  \) (częstością wymuszającą). Analogicznie jak dla mechanicznych drgań wymuszonych (zob. moduł Drgania wymuszone i rezonans ) amplituda tych drgań zależy od  \( \omega  \) i osiąga maksimum dla pewnej charakterystycznej wartości tej częstości. Przypomnijmy, że zjawisko to nazywamy rezonansem.


gdzie:  \( \nu \) są współczynnikami stechiometrycznymi w reakcji,  \( C_{p}^{\Theta} \) oznacza standardowe ciepło molowe danego reagenta. Przy niewielkiej różnicy temperatur (do  \( 100{\text{ K}} \)) przyjmuje się, że  \( C_{p}^{\Theta} \) nie zależy od temperatury - ma stałą wartość w danym zakresie. Dla większych różnic temperatur, stosuje się funkcję:


Względem wzajemnych relacji wielkościowych pomiędzy składnikami skały metamorficznej wydzielana jest ( Rys. 1  ), [2]:


(iv)   \( \hskip 0.3pc PC\big([a,b], \mathbb R\big)\hskip 0.3pc \) - przestrzeń funkcji kawałkami ciągłych na  \( \hskip 0.3pc [a,b]\hskip 0.3pc \) o wartościach w   \( \hskip 0.3pc \mathbb R\hskip 0.3pc  \) z normą jednostajnej zbieżności. (Funkcje  \( \hskip 0.3pc f:[a,b]\to \mathbb R\hskip 0.3pc \) nazywamy kawałkami ciągłą, jeśli istnieje podział  \( \hskip 0.3pc a=x_0 <x_1< \ldots <x_m=b\hskip 0.3pc \) przedziału  \(  \hskip 0.3pc [a,b]\hskip 0.3pc \) taki, że na każdym podprzedziale   \( \hskip 0.3pc (x_{i-1},x_i)\hskip 0.3pc  \) funkcja  \( \hskip 0.3pc f\hskip 0.3pc \) jest ciągła).