|In war the only sure defense is offense, and the efficiency of the offense depends on the war-like souls of those conducting it.|
|General George S. Patton Jr.
War as I Knew It
7-1. The offense is the decisive form of war. Offensive operations aim to destroy or defeat an enemy. Their purpose is to impose US will on the enemy and achieve decisive victory. While immediate considerations often require defending, decisive results require shifting to the offense as soon as possible.
7-2. Offensive operations seek to seize, retain, and exploit the initiative to defeat the enemy decisively. Army forces attack simultaneously throughout the area of operations (AO) to throw enemies off balance, overwhelm their capabilities, disrupt their defenses, and ensure their defeat or destruction. The offense ends when the force achieves the purpose of the operation, reaches a limit of advance, or approaches culmination. Army forces conclude a phase of an offensive by consolidating gains, resuming the attack, or preparing for future operations. Additional tasks offensive operations accomplish include
7-3. Army operational commanders conduct offensive campaigns and major operations to achieve theater-level effects based on tactical actions. They concentrate on designing offensive land operations. They determine what objectives will achieve decisive results; where forces will operate; the relationships among subordinate forces in time, space, and purpose; and where to apply the decisive effort. Operational commanders assign AOs to, and establish command and support relationships among, tactical commanders. Tactical commanders direct offensive operations to achieve objectivesdestroying enemy forces or seizing terrainthat produce the theater-level effects operational commanders require.
7-4. At the operational level, offensive operations directly or indirectly attack the enemy center of gravity. Commanders do this by attacking enemy decisive points, either simultaneously or sequentially. Massed effects of joint and multinational forces allow attackers to seize the initiative. They deny the enemy freedom of action, disrupt his sources of strength, and create the conditions for operational and tactical success.
7-5. To attain unity of effort, operational commanders clearly identify objectives and reinforce the relationships among subordinate forces. By minimizing interoperability challenges and harnessing system capabilities, commanders tailor their forces to achieve decisive effects. They allocate sufficient joint and multinational forces to achieve their objectives.
7-6. Tactical commanders exploit the effects that joint and multinational forces contribute to the offense. They synchronize these forces in time, space, resources, purpose, and action to mass the effects of combat power at decisive points. Commanders direct battles as part of major operations. Battles are related in purpose to the operational commander's objectives.
7-7. Battles may be linear or nonlinear and conducted in contiguous or noncontiguous AOs. Tactical commanders receive their AO, mission, objectives, boundaries, control measures, and intent from their higher commander. They determine the decisive, shaping, and sustaining operations within their AO. They direct fires and maneuver to attack and destroy the enemy and attain terrain objectives. Tactical commanders normally have clearly defined tasks-defeat the enemy and occupy the objective.
7-8. Surprise, concentration, tempo, and audacity characterize the offense. Effective offensive operations capitalize on accurate intelligence and other relevant information regarding enemy forces, weather, and terrain. Commanders maneuver their forces to advantageous positions before contact. Force protection, including defensive information operations (IO), keeps or inhibits the enemy from acquiring accurate information about friendly forces. The enemy only sees what the friendly commander wants him to see. Contact with enemy forces before the decisive operation is deliberate, designed to shape the optimum situation for the decisive operation. The decisive operation is a sudden, shattering action that capitalizes on subordinate initiative and a common operational picture (COP) to expand throughout the AO. Commanders execute violently without hesitation to break the enemy's will or destroy him.
7-9. In the offense, commanders achieve surprise by attacking the enemy at a time or place he does not expect or in a manner for which he is unprepared. Estimating the enemy commander's intent and denying him the ability to gain thorough and timely situational understanding is necessary to achieve surprise. Unpredictability and boldness help gain surprise. The direction, timing, and force of the attack also help achieve surprise. Surprise delays enemy reactions, overloads and confuses his command and control (C2) systems, induces psychological shock in enemy soldiers and leaders, and reduces the coherence of the defense. By diminishing enemy combat power, surprise enables attackers to exploit enemy paralysis and hesitancy.
7-10. Operational and tactical surprise complement each other. Operational surprise creates the conditions for successful tactical operations. Tactical surprise can cause the enemy to hesitate or misjudge a situation. But tactical surprise is fleeting. Commanders must exploit it before the enemy realizes what is happening.
7-11. Outright surprise is difficult to achieve. Modern surveillance and warning systems, the availability of commercial imagery products, and global commercial news networks make surprise more difficult. Nonetheless, commanders achieve surprise by operating in a way the enemy does not expect. They deceive the enemy as to the nature, timing, objective, and force of an attack. They can use bad weather, seemingly impassable terrain, feints, demonstrations, and false communications to lead the enemy into inaccurate perceptions. Sudden, violent, and unanticipated attacks have a paralyzing effect. Airborne, air assault, and special operations forces (SOF) attacks combined with strikes by Army and joint fires against objectives the enemy regards as securecreate disconcerting psychological effects on the enemy.
7-12. Surprise can come from an unexpected change in tempo. Tempo may be slow at first, creating the conditions for a later acceleration that catches the enemy off guard and throws him off balance. US forces demonstrated such a rapid change in tempo before Operation Just Cause in 1989. Accelerated tempo resulted in operational and tactical surprise despite increased publicity and heightened tensions beforehand.
7-13. Commanders conceal the concentration of their forces. Units mask activity that might reveal the direction or timing of an attack. Commanders direct action to deceive the enemy and deny his ability to collect information.
7-14. Concentration is the massing of overwhelming effects of combat power to achieve a single purpose. Commanders balance the necessity for concentrating forces to mass effects with the need to disperse them to avoid creating lucrative targets. Advances in ground and air mobility, target acquisition, and long-range precision fires enable attackers to rapidly concentrate effects. C2 systems provide reliable relevant information that assists commanders in determining when to concentrate forces to mass effects.
7-15. Attacking commanders manipulate their own and the enemy's force concentration by combining dispersion, concentration, military deception, and attacks. By dispersing, attackers stretch enemy defenses and deny lucrative targets to enemy fires. By massing forces rapidly along converging axes, attackers overwhelm enemy forces at decisive points with concentrated combat power. After a successful attack, commanders keep their forces concentrated to take advantage of their momentum. Should enemy forces threaten them, they may disperse again. Commanders adopt the posture that best suits the situation, protects the force, and sustains the attack's momentum.
7-16. Concentration requires coordination with other services and multinational partners. At every stage of an attack, commanders integrate joint intelligence assets with joint fires. They capitalize on air superiority to deny the enemy the ability to detect or strike friendly forces from the air. Commanders direct ground, air, and sea resources to delay, disrupt, or destroy enemy reconnaissance elements or capabilities. They also direct security, IO, and counterfire to protect friendly forces as they concentrate.
7-17. Controlling or altering tempo is necessary to retain the initiative. At the operational level, a faster tempo allows attackers to disrupt enemy defensive plans by achieving results quicker than the enemy can respond. At the tactical level, a faster tempo allows attackers to quickly penetrate barriers and defenses and destroy enemy forces in depth before they can react.
7-18. Commanders adjust tempo as tactical situations, combat service support (CSS) necessity, or operational opportunities allow to ensure synchronization and proper coordination, but not at the expense of losing opportunities to defeat the enemy. Rapid tempo demands quick decisions. It denies the enemy the chance to rest and continually creates opportunities.
7-19. By increasing tempo, commanders maintain momentum. They identify the best avenues for attack, plan the action in depth, provide for quick transitions to other operations, and concentrate and combine forces effectively. Commanders and staffs ensure that CSS operations prevent culmination. Once combat begins, attackers execute violently. They follow reconnaissance units or successful probes and quickly move through gaps before defenders recover. Attackers shift combat power quickly to widen penetrations, roll up exposed flanks, and reinforce successes. Friendly forces attack in depth with fires and maneuver to shatter the enemy's coherence and overwhelm his C2. While maintaining a tempo faster than the enemy's, attackers balance the tempo with the ability to exercise C2. Commanders never permit the enemy to recover from the shock of the initial assault. They prevent defenders from massing effects against the friendly decisive operation.
7-20. Audacity is a simple plan of action, boldly executed. Commanders display audacity by developing bold, inventive plans that produce decisive results. Commanders demonstrate audacity by violently applying combat power. They understand when and where to take risks and do not hesitate as they execute their plan. Commanders dispel uncertainty through action; they compensate for lack of information by seizing the initiative and pressing the fight. Audacity inspires soldiers to overcome adversity and danger.
7-21. Commanders conduct offensive operations within the operational framework (AO, battlespace, and battlefield organization). They synchronize their forces in time, space, resources, purpose, and action to conduct simultaneous and sequential decisive, shaping, and sustaining operations in depth (see Figure 7-1). In certain situations, commanders designate deep, close, and rear areas.
Figure 7-1. Operational Framework in the Offense.
7-22. Decisive offensive operations are attacks that conclusively determine the outcome of major operations, battles, and engagements. At the operational level, decisive operations achieve the goals of each phase of a campaign. Ground operations within campaigns may include several phases. Within each phase is a decisive operation. Its results substantially affect the course of the campaign. At the tactical level, decisive battles or engagements achieve the purpose of the higher headquarters mission. Commanders win decisive operations through close combat that physically destroys the enemy; overcomes his will to resist; or seizes, occupies, and retains terrain.
7-23. Commanders weight the decisive operation with additional resources and by skillful maneuver. For example, commanders may fix part of the enemy force with a frontal attack (a shaping operation), while the majority of the force envelops it to seize a decisive point. Commanders decide when, where, and if to commit additional supporting fires and reserves. Commanders shift priority of fires as necessary. Maneuvering forces positions them to mass fires against the enemy.
7-24. Commanders designate a reserve to provide additional combat power at the decisive time and place. The more uncertain the situation is, the larger the reserve. Once the reserve is committed, the commander designates another. The initial strength and location of reserves vary with
- Potential missions, branches, and sequels.
- Form of maneuver.
- Possible enemy actions.
- Degree of uncertainty.
Reserves provide a hedge against uncertainty. Commanders assign them only those tasks necessary to prepare for their potential mission. Only the commander who designates the reserve can commit it, unless he specifically delegates that authority.
7-25. Shaping operations create conditions for the success of the decisive operation. They include attacks in depth to secure advantages for the decisive operation and to protect the force. Commanders conduct shaping operations by engaging enemy forces simultaneously throughout the AO. These attacks deny the enemy freedom of action and disrupt or destroy the coherence and tempo of his operations. Attacking enemy formations in depth destroys, delays, disrupts, or diverts enemy combat power. They may expose or create vulnerabilities for exploitation. Shaping operations in the offense include
- Shaping attacks designed to achieve one or more of the following:
- Deceive the enemy.
- Destroy or fix enemy forces that could interfere with the decisive operation.
- Control terrain whose occupation by the enemy would hinder the decisive operation.
- Force the enemy to commit reserves prematurely or into an indecisive area.
- Reconnaissance and security operations.
- Passages of lines.
- Breaching operations.
- Unit movements that directly facilitate shaping and decisive operations.
- Operations by reserve forces before their commitment.
- Interdiction by ground and air movement and fires, singularly or in combination.
- Offensive IO.
Other shaping operations include activities in depth, such as counterfire and defensive IO. These shaping operations focus on effects that create the conditions for successful decisive operations.
- Provide early warning.
- Find gaps in defenses.
- Provide time to react and space to maneuver.
- Develop the situation.
- Orient on the force or facility to be secured.
- Perform continuous reconnaissance.
- Maintain enemy contact.
In extended and noncontiguous AOs, commanders secure or conduct surveillance of the gaps between subordinate units. Commanders secure gaps by assigning a force to secure the area, dedicating surveillance efforts to monitor it, designating a force to respond to an approaching enemy, or by installing and overwatching obstacles.
7-27. Sustaining operations in the offense ensure freedom of action and maintain momentum. They occur throughout the AO. CSS unit locations need not be contiguous with those of their supported forces. An extended major operation may place tactical units far from the original support area. Commanders may separate attacking forces from the CSS base, thus extending their lines of communication (LOCs). Commanders provide security to CSS units when operating with extended LOCs.
7-28. Nonlinear offensive operations can occur in both contiguous and noncontiguous AOs. The size of an AO is normally very large compared to the number of soldiers deployed. The AO may also encompass diverse terrain. Enemy forces will be widely dispersed and may be numerically superior. Attacking forces must focus offensive actions against decisive points, while allocating the minimum essential combat power to shaping operations. Reserves must have a high degree of tactical mobility. Forces conducting nonlinear operations require robust communications and sustainment capabilities. Commanders may dedicate forces for LOC security operations beyond that provided by available military police.
7-29. The higher headquarters conducts security operations in those portions of the AO not allocated to subordinates. Flank security importance increases as operations extend and attacking forces expose their flanks. Linkup operations often occur in this environment. Linkup operations, particularly those involving vertical envelopments, require extensive planning and rehearsal. The potential for fratricide increases due to the fluid nature of the nonlinear battlefield and the changing disposition of attacking and defending forces. The presence of noncombatants in the AO further complicates operations. In this setting, commanders exercise prudent judgment in clearing fires, both direct and indirect.
7-30. The five forms of maneuver are the envelopment, turning movement, infiltration, penetration, and frontal attack. While normally combined, each form of maneuver attacks the enemy differently. Each poses different challenges for attackers and different dangers for defenders. Commanders determine the form of maneuver to use by analyzing the factors of METT-TC.
7-31. (see Figure 7-2). Envelopments avoid the enemy front, where he is protected and can easily concentrate fires. Single envelopments maneuver against one enemy flank; double envelopments maneuver against both. Either variant can develop into an encirclement.
Figure 7-2. Envelopment
7-32. To envelop the enemy, commanders find or create an assailable flank. Sometimes the enemy exposes a flank by advancing, unaware of friendly locations. In other conditions, such as a fluid battle involving forces in noncontiguous AOs, a combination of air and indirect fires may create an assailable flank by isolating the enemy on unfavorable terrain.
7-33. Attackers may also create an assailable flank by arriving from an unexpected direction. A vertical envelopment (an air assault or airborne operation) is an example of such a shaping operation. Attackers may also fix defenders' attention forward through a combination of fires and shaping or diversionary attacks. Attackers maneuver against the enemy's flanks and rear and concentrate combat power on his vulnerabilities before he can reorient his defense.
7-34. An envelopment may result in an encirclement. Encirclements are operations where one force loses its freedom of maneuver because an opposing force is able to isolate it by controlling all ground lines of communications. An offensive encirclement is typically an extension of either a pursuit or envelopment. A direct pressure force maintains contact with the enemy, preventing his disengagement and reconstitution. Meanwhile, an encircling force maneuvers to envelop the enemy, cutting his escape routes and setting inner and outer rings. The outer ring defeats enemy attempts to break through to his encircled force. The inner ring contains the encircled force. If necessary, the encircling force organizes a hasty defense along the enemy escape route, while synchronizing joint or multinational fires to complete his destruction. All available means, including obstacles, should be used to contain the enemy. Then friendly forces use all available fires to destroy him. Encirclements often occur in nonlinear offensive operations.
7-35. A turning movement is a form of maneuver in which the attacking force seeks to avoid the enemy's principal defensive positions by seizing objectives to the enemy rear and causing the enemy to move out of his current positions or divert major forces to meet the threat (see Figure 7-3). A major threat to his rear forces the enemy to attack or withdraw rearward, thus "turning" him out of his defensive positions. Turning movements typically require greater depth than other forms of maneuver. Deep fires take on added importance. They protect the enveloping force and attack the enemy. Operation Chromite, the amphibious assault at Inchon during the Korean War, was a classic turning movement that achieved both strategic and operational effects.
Figure 7-3. Turning Movement
7-36. An infiltration is a form of maneuver in which an attacking force conducts undetected movement through or into an area occupied by enemy forces to occupy a position of advantage in the enemy rear while exposing only small elements to enemy defensive fires (see Figure 7-4). The need to avoid being detected and engaged may limit the size and strength of infiltrating forces. Infiltration rarely defeats a defense by itself. Commanders direct infiltrations to attack lightly defended positions or stronger positions from the flank and rear, to secure key terrain to support the decisive operation, or to disrupt enemy sustaining operations. Typically, forces infiltrate in small groups and reassemble to continue their mission.
Figure 7-4. Infiltration
7-37. (see Figure 7-5). Commanders direct penetrations when enemy flanks are not assailable or time does not permit another form of maneuver. Successful penetrations create assailable flanks and provide access to enemy rear areas. Because penetrations frequently are directed into the front of the enemy defense, they risk significantly more friendly casualties than envelopments, turning movements, and infiltrations.
Figure 7-5. Penetration
7-38. Swift concentration and audacity are particularly important during a penetration. Commanders mass effects from all available fires at the point of penetration to make the initial breach. Then they widen the penetration by enveloping enemy units on its shoulders and pass forces through to secure objectives in the enemy rear or defeat the penetrated enemy forces in detail. Forces making the initial breach move rapidly to avoid enemy counterattacks to their flanks. Follow-on forces secure the shoulders and widen the breach. Throughout all phases, fires in depth target enemy indirect fire assets, units along the shoulders of the penetration, and counterattack forces. Other friendly forces fix enemy forces that can move against the penetration with attacks, fires, feints, and demonstrations.
7-39. If sufficient combat power is available, operational commanders may direct multiple penetrations. Commanders carefully weigh the advantage of such attacks. Multiple penetrations force the enemy to disperse his fires and consider multiple threats before committing his reserves. Commanders then decide how to sustain and exploit multiple penetrations and whether penetrating forces converge on one deep objective or attack multiple objectives. At the tactical level, there is normally insufficient combat power to conduct more than one penetration.
7-40. (see Figure 7-6). At the tactical level, an attacking force can use a frontal attack to rapidly overrun a weaker enemy force. A frontal attack strikes the enemy across a wide front and over the most direct approaches. Commanders normally use it when they possess overwhelming combat power and the enemy is at a clear disadvantage. Commanders mass the effects of direct and indirect fires, shifting indirect and aerial fires just before the assault. Success depends on achieving an advantage in combat power throughout the attack.
Figure 7-6. Frontal Attack
7-41. The frontal attack is frequently the most costly form of maneuver, since it exposes the majority of the attackers to the concentrated fires of the defenders. As the most direct form of maneuver, however, the frontal attack is useful for overwhelming light defenses, covering forces, or disorganized enemy resistance. It is often the best form of maneuver for hasty attacks and meeting engagements, where speed and simplicity are essential to maintain tempo and the initiative. Commanders may direct a frontal attack as a shaping operation and another form of maneuver as the decisive operation. Commanders may also use the frontal attack during an exploitation or pursuit. Commanders of large formations conducting envelopments or penetrations may direct subordinate elements to conduct frontal attacks as either shaping operations or the decisive operation.
7-42. The four types of offensive operations are movement to contact, attack, exploitation, and pursuit. Commanders direct these offensive operations sequentially and in combination to generate maximum combat power and destroy the enemy. For instance, a successful attack may lead to an exploitation, which can lead to a pursuit. A deliberate attack to complete the enemy's destruction can follow a pursuit. In other cases, commanders may direct an attack against the enemy during a pursuit to slow his withdrawal.
7-43. Commanders combine and sequence movements to contact, attacks, exploitations, and pursuits to gain the greatest advantage. Attacks do not always lead to exploitations and pursuits. For example, spoiling attacks, feints, and demonstrations rarely develop into exploitations; however, circumstances may allow commanders to exploit an unexpected success with a full-scale attack.
7-44. Commanders recognize that the many types of offensive and defensive operations may run together with no discernible break. They employ spoiling attacks while defending to slow the enemy tempo until they are ready to attack. As they prepare to transition from one offensive operation to another, or from offense to defense, commanders can conduct a feint in one area to divert enemy attention from operations elsewhere.
7-45. A form of troop movement often precedes an offensive operation. The three forms of troop movement are administrative movement, tactical road march, and approach march.
- An administrative movement is a movement in which troops and vehicles are arranged to expedite their movement and conserve time and energy when no enemy interference, except by air, is anticipated. Administrative movements occur in areas where enemy forces do not pose an immediate threat to operations and heightened security is not necessary.
- A tactical road march is a rapid movement used to relocate units within an area of operations to prepare for combat operations. Although contact with enemy forces is not anticipated, security against air attack, enemy SOF, and sympathizers is maintained and the unit is prepared to take immediate action against an enemy threat. Tactical road marches occur when a force must maintain security or when movements occur within range of enemy influence. Commanders may still execute tactical road marches in low-threat environments to maintain C2 and meet specific movement schedules.
- An approach march is the advance of a combat unit when direct contact with the enemy is intended. Soldiers are fully or partially deployed. Commanders direct an approach march when they are relatively certain of the enemy location and are a considerable distance from it. They decide where their forces can deploy into attack formations that facilitate the initial contact and still provide freedom of action for the bulk of their forces. In contiguous AOs, a passage of lines often precedes or follows an approach march.
7-46. . Forces conducting a movement to contact seek to make contact with the smallest force feasible. On contact, the commander has five options: attack, defend, bypass, delay, or withdraw.
7-47. A successful movement to contact requires units with sufficient mobility, agility, and combat power to gain enemy contact and rapidly develop the situation. Six fundamentals apply:
- Focus all efforts on finding the enemy.
- Make initial contact with the smallest element possible, consistent with protecting the force.
- Make initial contact with small, mobile, self-contained forces to avoid decisive engagement of the main body on ground chosen by the enemy. Doing this allows the commander maximum flexibility to develop the situation.
- Task organize the force and use movement formations to deploy and attack rapidly in any direction.
- Keep forces postured within supporting distances to facilitate a flexible response.
- Maintain contact once gained.
7-48. Commanders organize forces to provide all-around security. This normally requires advance, flank, and rear guards. They lead with a combined arms security force to locate and fix the enemy. Corps and divisions normally organize a powerful, self-contained covering force to do this. Smaller formations organize security forces within the limits of their resources. Commanders employ the security force far enough ahead of the main body to provide enough time and space to react to enemy contact. Guard formations remain within supporting range of the main body. Advance and flank guards perform continuous reconnaissance to the front and flanks of the main body. They destroy or suppress small enemy forces so they cannot threaten the main body. The advance guard moves as fast and as far ahead of the main body as possible without moving beyond supporting range. The main body provides the advance guard, normally organized as a separate element. Main body units normally provide and control flank and rear security forces.
7-49. Security forces remain oriented on the main body, taking into account enemy capabilities and the terrain. They bypass or breach obstacles in stride. Commanders decentralize movement authority to leaders on the front and flanks. Normally, commanders should position themselves well forward during movements to contact.
Search and Attack
7-50. . Light and medium maneuver units, attack aviation, air cavalry, and air assault units normally conduct them. The purpose of a search and attack operation is to destroy enemy forces, protect the friendly force, deny an area to the enemy, or collect information. Commanders direct search and attack when the enemy disperses in close terrain unsuited for heavy forces, when they cannot find enemy weaknesses, or when they want to deny the enemy movement in an area. They also direct search and attack against enemy infiltrators or SOF operating in a given area. Search and attack is useful in area security missions, such as clearing AOs.
7-51. . Such encounters normally occur by chance in small unit operations, typically when two moving forces collide. They may result in brigade or larger unit operations when intelligence, surveillance, and reconnaissance (ISR) operations have been ineffective. Meeting engagements can also occur when opposing forces are aware of the general presence but not the exact location of each other and both decide to attack immediately. On contact, commanders quickly act to gain the advantage. Speed of action and movement, coupled with both direct and indirect fires, are essential. To maintain momentum, lead elements quickly bypass or fight through light resistance. Freedom to maneuver is always advantageous; however, commanders may choose to establish a hasty defense if the enemy force is larger or the terrain offers a significant benefit.
7-52. The initiative and audacity of small unit leaders are essential for the friendly force to act faster than the enemy. Commanders balance focusing combat power rapidly with keeping other options open and maintaining pressure on the enemy. In meeting engagements, the force that gains and retains the initiative wins. Commanders seize and maintain the initiative through battle command: rapidly visualizing the situation, deciding what to do, and directing forces to destroy enemy combat power. A successful meeting engagement fixes or reduces the enemy force with maneuver and massed, overwhelming fires-both direct and indirect-while the friendly force bypasses or attacks it.
7-53. . Attacks incorporate coordinated movement supported by direct and indirect fires. They may be either decisive or shaping operations. Attacks may be hasty or deliberate, depending on the time available for assessing the situation, planning, and preparing. Commanders execute hasty attacks when the situation calls for immediate action with available forces and minimal preparation. They conduct deliberate attacks when there is time to develop plans and coordinate preparations (see FM 3-90). The same fundamentals of the offense apply to each type of attack. Success depends on skillfully massing the effects of combat power.
7-54. Commanders direct hasty attacks to seize opportunities to destroy the enemy or seize the initiative. These opportunities are fleeting. They usually occur during movements to contact and defensive operations. In a hasty attack, commanders intentionally trade the advantages of thorough preparation and full synchronization for those of immediate execution. In a movement to contact, commanders launch hasty attacks to destroy enemy forces before they concentrate or establish a defense. In the defense, commanders direct hasty attacks to destroy an exposed or overextended attacker. On-order and be-prepared missions allow units to respond quickly in uncertain situations.
7-55. Once they decide to attack, commanders execute as quickly as possible. While hasty attacks maximize the effects of agility and surprise, they incur the risk of losing some synchronization. To minimize this risk, commanders make maximum use of standing operating procedures (SOPs) that include standard formations and well-understood and rehearsed battle drills. Supporting arms and services organize and position themselves to react quickly, using prearranged procedures. Habitual relationships among supported and supporting units at all echelons facilitate these actions.
7-56. In contrast to hasty attacks, deliberate attacks are highly synchronized operations characterized by detailed planning and preparation. Deliberate attacks use simultaneous operations throughout the AO, planned fires, shaping operations, and forward positioning of resources needed to sustain momentum. Commanders take the time necessary to position forces and develop sufficient intelligence to strike the enemy with bold maneuver and accurate, annihilating fires. Because of the time required to plan and prepare deliberate attacks, commanders often begin them from a defensive posture. However, an uncommitted force may conduct a deliberate attack as a sequel to an ongoing offensive operation.
7-57. Time spent preparing a deliberate attack may allow the enemy to improve defenses, retire, or launch a spoiling attack. Therefore, commanders direct deliberate attacks only when the enemy cannot be bypassed or overcome with a hasty attack. Commanders maintain pressure on the enemy while they plan and prepare. They aggressively disrupt enemy defensive preparations through aggressive patrolling, feints, limited-objective attacks, harassing indirect fires, air strikes, and offensive IO.
7-58. Deliberate attacks require extensive planning and coordination, to include positioning reserves and follow-on forces while preparing troops and equipment. Commanders and staffs refine plans based on rehearsals and intelligence from reconnaissance and surveillance. Commanders conduct IO to deceive the enemy and prevent him from exercising effective C2. Effective IO mask attack preparations and conceal friendly intentions and capabilities. Commanders direct reconnaissance and surveillance missions to collect information about the enemy and AO. The intelligence system analyzes this information to find weaknesses in enemy capabilities, dispositions, or plans. Friendly forces exploit enemy weaknesses before and during the attack. Effective information management (IM) routes data collected by reconnaissance and surveillance assets to the right place for analysis. IM also facilitates rapid dissemination of intelligence products to forces that need them.
Special Purpose Attacks
7-59. Certain forms of attack employ distinctive methods and require special planning. Commanders direct these special purpose attacks to achieve objectives different from those of other attacks. Spoiling attacks and counterattacks are usually phases of a larger operation. Raids and ambushes are generally single-phased operations conducted by small units. Feints and demonstrations are military deception operations.
7-60. . Normally conducted from a defensive posture, spoiling attacks strike where and when the enemy is most vulnerable-during preparations for attack in assembly areas and attack positions or while he is moving toward his line of departure. Therefore, proper timing and coordinating with higher headquarters are critical requirements for them. Spoiling attacks are highly dependent on accurate information on enemy dispositions. Commanders are alert for opportunities to exploit advantages created by a spoiling attack.
7-61. . Commanders normally conduct counterattacks from a defensive posture; they direct them to defeat or destroy enemy forces or to regain control of terrain and facilities after enemy successes. Commanders direct counterattacks with reserves, lightly committed forward elements, or specifically assigned forces. They counterattack after the enemy launches an attack, reveals his main effort, or offers an assailable flank.
7-62. Commanders conduct counterattacks much like other operations, synchronizing them within the overall effort. When possible, units rehearse and prepare the ground. Counterattacking forces may conduct local exploitations to take advantage of tactical opportunities, but then usually resume a defensive posture. Large-unit headquarters preplan counterattacks as major exploitations and pursuits. In those cases, a counterattack may be the first step in seizing the initiative and transitioning to offensive operations. A counterattack is the decisive operation in a mobile defense.
7-63. . A raid is a form of attack, usually small scale, involving a swift entry into hostile territory to secure information, confuse the enemy, or destroy installations. It usually ends with a planned withdrawal from the objective area upon mission completion. Raids have narrowly defined purposes. They require both detailed intelligence and deliberate planning. Raids may destroy key enemy installations and facilities, capture or free prisoners, or disrupt enemy C2 or other important systems.
7-64. . An ambush destroys enemy forces by maximizing the element of surprise. Ambushes can employ direct fire systems or other destructive means, such as command-detonated mines, nonlethal fires, and indirect fires. Ambushes can disrupt enemy cohesion, sense of security, and confidence. They are particularly effective against enemy sustaining operations.
7-65. . Feints divert attention from the decisive operation and prevent the enemy from focusing combat power against it. They are usually shallow, limited-objective attacks conducted before or during the decisive operation. During Operation Desert Storm, units of the 1st Cavalry Division conducted feints in the Ruqi pocket before 24 February 1991. The purpose of these feints was to fix Iraqi frontline units and convince Iraqi commanders that the coalition decisive operation would occur along the Wadi al-Batin.
7-66. . Demonstrations are also shaping operations. They seek to mislead the enemy concerning the attacker's true intentions. They facilitate decisive operations by fixing the enemy or diverting his attention from the decisive operation. Commanders allow the enemy to detect a demonstration. However, doing this without revealing the demonstration's true purpose requires skill. If a demonstration reveals an enemy weakness, commanders may follow it with another form of attack.
7-67. An exploitation is a type of offensive operation that usually follows a successful attack and is designed to disorganize the enemy in depth. Exploitations seek to disintegrate enemy forces to the point where they have no alternative but surrender or flight. Commanders of exploiting forces receive the greatest possible latitude to accomplish their missions. They act with great aggressiveness, initiative, and boldness. Exploitations may be local or major. Local exploitations take advantage of tactical opportunities, foreseen or unforeseen. Division and higher headquarters normally plan major exploitations as branches or sequels.
7-68. Attacks that completely destroy a defender are rare. More often, the enemy attempts to disengage, withdraw, and reconstitute an effective defense as rapidly as possible. In large-scale operations, the enemy may attempt to mass combat power against an attack by moving forces from less active areas or committing reserves. During exploitations, commanders execute simultaneous attacks throughout the AO to thwart these enemy actions.
7-69. During attacks, commanders remain alert to opportunities for exploitation. Indicators include
7-70. Commanders plan to exploit every attack unless restricted by higher headquarters or exceptional circumstances. Exploitation pressures the enemy, compounds his disorganization, and erodes his will to resist. Upon shattering enemy coherence, attacking forces strike targets that defeat enemy attempts to regroup. Attackers swiftly attack command posts, sever escape routes, and strike enemy reserves, field artillery, and critical combat support and CSS assets.
7-71. Opportunities for local exploitations may emerge when the main effort is elsewhere in the AO. Commanders vary tempos among subordinate commands to take advantage of these opportunities while continuing to press the main effort. Simultaneous local exploitations at lower echelons can lead to a major exploitation that becomes the decisive operation.
7-72. Exploiting success is especially important after a deliberate attack in which the commander accepted risk elsewhere to concentrate combat power for the decisive operation. Failure to exploit aggressively the success of the decisive operation may allow the enemy to detect and exploit a friendly weakness and regain the initiative.
7-73. When possible, lead forces transition directly into an exploitation. If that is not feasible, commanders pass fresh forces into the lead. Exploitations require the physical and mental aggressiveness to combat the friction of night, bad weather, possible fratricide, and extended operations.
7-74. Successful exploitations demoralize the enemy and disintegrate his formations. Commanders of exploiting units anticipate this situation and prepare to transition to a pursuit. They remain alert for opportunities that develop as enemy cohesion and resistance break down. Commanders posture CSS forces to support exploitation opportunities.
7-75. A pursuit is a type of offensive operation designed to catch or cut off a hostile force attempting to escape with the aim of destroying it. Pursuits are decisive operations that follow successful attacks or exploitations. They occur when the enemy fails to organize a defense and attempts to disengage. If it becomes apparent that enemy resistance has broken down entirely and the enemy is fleeing, a force can transition to a pursuit from any type of offensive operation. Pursuits encompass rapid movement and decentralized control. Unlike exploitations, commanders can rarely anticipate pursuits, so they normally do not hold forces in reserve for them.
7-76. For most pursuits, commanders designate a direct pressure force and an encircling or enveloping force. The direct pressure force maintains pressure against the enemy to keep him from establishing a coherent defense. The encircling force conducts an envelopment or a turning movement to block the enemy's escape and trap him between the two forces. The trapped enemy force is then destroyed. The encircling force must have greater mobility than the pursued enemy force. Joint air assets and long-range precision fires are essential for slowing enemy movement.
7-77. Exploitations and pursuits test the audacity and endurance of soldiers and leaders. After an attack, soldiers are tired and units have suffered personnel and materiel losses. As an exploitation or pursuit unfolds, LOCs extend and commanders risk culmination. Commanders and units must exert extraordinary physical and mental effort to sustain momentum, transition to other operations, and translate tactical success into operational or strategic victory.
7-78. Commanders direct the operations process. They strive for continuous attacks at tempos the enemy cannot match. Commanders visualize the situation, make effective decisions, and assess the planning, preparation for, and execution of offensive operations. Staffs help commanders anticipate the outcome of current and planned operations. Commanders apply judgment to develop the situational understanding upon which they base decisions that lead to mission success (see FM 6-0).
7-79. Commanders plan to attack enemy forces and systems simultaneously throughout the AO to seize the initiative, exploit success, and maintain momentum. In the decisive operation, commanders focus combat power to defeat the enemy. They conceive simple plans by assessing and visualizing their battlespace and mission. Commanders select the best course of action and develop a concept of operations that ensures mission accomplishment.
7-80. Commanders tailor their concept of operations to the situation. Offensive plans
Offensive planning may occur while units defend. Plans anticipate shifting efforts and transitioning to other forms of attack to exploit opportunities. By planning to exploit success, commanders avoid losing momentum.
7-81. Staffs analyze the situation in terms of METT-TC to understand the mission and to prepare estimates. Staff sections maintain current estimates for their functional fields or battlefield operating system throughout an offensive operation. Commanders incorporate staff estimates into their visualization. As the operation unfolds and the situation changes, commanders continuously assess threats and opportunities and decide whether to modify the concept of operations (see FM 5-0).
7-82. Commanders provide their subordinates with a clear statement of what to accomplish and whythe mission. They anticipate likely developments. To prepare subordinates for subsequent actions, commanders give them their superior's mission and intent, tell them what they envision for the future, and issue warning orders as appropriate. To maintain momentum, they assign subordinates tasks that encompass the full scope of the operation. Some offensive operations, such as deliberate attacks, require greater control and coordination. However, whenever possible, commanders assign force-oriented objectives and AOs and avoid restrictive control measures.
7-83. In offensive operations, commanders look for gaps or weaknesses in enemy defenses. They study enemy defensive preparations and direct actions to obstruct and frustrate them. They set priorities for ISR operations. They plan to penetrate enemy security areas, overcome obstacles, avoid enemy strengths, and destroy the coherence of the defense. Success requires an active, responsive intelligence effort oriented on critical units and areas.
Terrain and Weather
7-84. Commanders select avenues of approach that orient on key terrain and provide maneuver opportunities for attackers. Good avenues of approach permit rapid advance, provide cover and concealment, allow good communications, and are hard to block with obstacles. Commanders exploit weather conditions that affect mobility, concealment, and air support. They need tactical weather forecasts that focus on how weather might affect the operation.
7-85. Terrain designated for the decisive operation should allow for rapid movement into the enemy rear. Commanders typically identify and avoid terrain that will hinder a rapid advance; however, an initial maneuver over difficult terrain may surprise defenders. Commanders personally reconnoiter the terrain whenever possible, particularly the terrain where they will conduct the decisive attack.
7-86. Attackers pay particular attention to obstacles. Commanders plan to negotiate or avoid urban areas, rivers, extreme slopes, thick forests, or soft ground. Such terrain, when it parallels axes of advance, can protect attackers' flanks. Light forces can use such areas as avenues of approach, or they can defend from them, freeing heavier forces for maneuver. To deny key terrain to the enemy, commanders seize it or control it by fire. Most offensive operations are force-oriented; however, attacks can focus on decisive terrain.
7-87. Weather and visibility conditions affect offensive operations. Concealment and protection from air attacks that weather or light conditions offer is important, especially for air assault and airborne operations. Ground conditions affect the number of avenues available and movement speed. Inclement weather also increases heavy force maintenance and CSS requirements.
Troops and Support Available
7-88. Commanders consider a unit's readiness and its leaders' experience when assigning missions. They take into account their force's mobility, protection, and firepower relative to enemy capabilities.
7-89. Commanders employ units according to their capabilities and limitations. The number of possible force combinations enhances agility. Dismounted infantry can attack through heavy cover or penetrate antiarmor defenses to open approaches for armored and mechanized forces. Air assault and airborne units can seize objectives in depth to block enemy reserves or secure choke points. Armor can move rapidly through gaps to disorganize the defense. Field and air defense artillery, engineer, and chemical units provide critical support. Aviation maneuvers to attack the enemy throughout the AO.
7-90. Attackers carefully integrate CSS operations into plans. Effective CSS is especially important during high-tempo operations. Habitually associating combat units with the CSS units that support them facilitates it. When plans call for attacking units to pass through defending units, defending units assist CSS operators in conducting sustaining operations.
7-91. Commanders consider the risk involved when deciding how much time to allocate to planning and preparing an offensive operation. The more time attackers take to plan and prepare, the more time defenders have to improve their defenses. Attackers reduce the time available to the enemy by operating at a high tempo, achieving surprise, and avoiding detection. Defenders gain time by delaying and disrupting attacks. In all cases, commanders give as much time as possible to their subordinates for planning.
7-92. Modern telecommunications capabilities and activities in the information environment may reduce the time available to plan and prepare. Modern information systems reduce the time required to collect and process information. This reduction may provide advantages for either attackers or defenders. Commanders who act quickly and make good decisions retain the initiative in fast-moving situations. Activities in the information environment, such as live news broadcasts of pending or ongoing attacks, may reduce the time available to accomplish a mission.
7-93. Civil considerations are present throughout offensive operations. Commanders focus their staffs on considerations that may affect mission accomplishment. These factors include care and support for civilians within the AO and the possible effect of refugees on operations and movements. Other considerations include enemy locations with respect to civil populations, political and cultural boundaries, and language requirements. Civil considerations may preclude the attack of some targets, such as infrastructure and historically significant areas. They may also limit the use of land mines.
7-94. Enemy propaganda may affect the attitude of civilians in the AO. It may also affect domestic and foreign support for the operation. Operational commanders pay particular attention to the effects of actions in the information environment. Tactical commanders may have limited awareness of media reporting and its effect on public opinion. Operational commanders gauge the effect of public opinion and keep their subordinates informed.
7-95. Preparation postures the force to begin offensive operations. It includes assembling and positioning necessary resources. At the operational level, commanders arrange forces and resources to allow dispersion, responsiveness, protection, and sustainment, while retaining the ability to mass effects quickly. Commanders assign units a position and time to begin or support the attack. Selected friendly forces start conducting shaping and sustaining operations to develop opportunities for the entire force. To preserve surprise, attacking forces avoid and mask actions that could alert the enemy.
7-96. Preparation includes reconnaissance operations conducted concurrently with planning (see FM 5-0). Reconnaissance collects information that is processed into intelligence and incorporated into plans. Intelligence tasks for offensive operations include identifying and locating enemy reserves, locating and tracking enemy fire support systems, and gathering information about enemy intelligence, air, and air defense capabilities. Conducting aggressive reconnaissance and surveillance, integrating joint collection assets, and exploiting the capabilities of information systems allow commanders to assess enemy capabilities and anticipate his reactions. Rehearsals help subordinates fully understand the commander's intent and how their actions relate to those of other friendly forces and contribute to the overall operation.
7-97. Sustaining operations create conditions for executing an attack suddenly, violently, and efficiently. More important, they help preserve freedom of action as one operation or phase ends and another begins. At the operational level, sustainment is a key consideration in linking battles within major operations. CSS forces prepare by positioning supplies and units to support the operation. Movement control, terrain management, and engineer- conducted mobility operations contribute to efficient movements. Engineers also conduct countermobility operations to protect flanks. As in all operations, air defense forces protect the force from air and missile attack.
7-98. Offensive operations require rapid shifts in the focus of combat power to take advantage of opportunities. Sustaining a tempo the enemy cannot match is vital to success. Commanders vary the tempo and methods of attack, while maintaining momentum. Units press the fight. A commander's ability to continually anticipate and visualize both enemy and friendly situations is essential. Making timely decisions is likewise important.
7-99. Commanders increase the tempo of an operation through reconnaissance and by providing the proper field artillery and other combat support, including air support. They maintain a high tempo by passing forces forward and minimizing the time friendly forces spend under fire. Attacks succeed only if they achieve their objective before the enemy recovers his balance, identifies the threat, and masses combat power against it. Attackers must keep the enemy off balance as long as possible and maintain the momentum of the attack. Successful attacks maintain a tempo and degree of lethality that the enemy cannot match.
7-100. ISR and IM provide commanders with enough relevant information to direct their attack. Commanders attack once they have sufficient information, even if it is not comprehensive. They can seize the initiative by attacking, even without a detailed operational picture or COP.
7-101. The violence and intensity of the assault unhinges the coherence of the enemy's defense. Precision fires and IO allow attackers to strip away enemy security forces, cripple enemy C2 and CSS, and mislead defenders as to the true objective of the attack. The combined effects of these and other actions hinder the enemy's ability to make decisions. As attacking forces assault the objective, fires shift, fixing the enemy in depth and denying him the use of reserves. Whether seeking to destroy an enemy force or to seize terrain, the attacking force does not slow until it achieves success. A high tempo contributes to protection and enhances security.
7-102. Commanders integrate fires with maneuver throughout offensive operations. Accomplishing this requires detailed planning and coordination between assaulting and supporting forces, precise execution, and careful control of fire support. Dismounted assault forces move as closely behind their fires as possible. Armored forces attack under overhead field artillery fire. Air assault and airborne forces land directly on or as near to objectives as possible, once defenders and supporting field and air defense artillery have been suppressed or destroyed. As attackers near the enemy force, they overcome resistance with violent, massed firepower and rapid movement. Speed during this phase is essential to reduce casualties and avoid becoming stalled. Air defense and joint air assets destroy enemy air threats. Attack aviation strikes against uncommitted forces and reserves to isolate current engagements, shape future battles, and deny the enemy options.
7-103. Attackers quickly move through the objective, destroying remaining enemy resistance. They anticipate a counterattack by maneuver forces, indirect fires, or aircraft. Security is paramount, as the attacker now occupies a position known to the enemy. Attackers consolidate on the objective, reorganize to meet a counterattack, prepare for the next mission, or continue the attack. If the situation allows, commanders immediately begin an exploitation, either with the same force or by passing follow-on forces through the objective area. Reconstitution may be necessary to return units to the fight. Initial attacking forces may reconstitute as follow-on forces pass forward.
7-104. To maintain offensive momentum, commanders direct the introduction of fresh troops into the attack. Passing follow-on forces allows commanders to rest soldiers, resupply units, and move them to new areas and missions. The introduction of fresh troops is most common when forces enter an exploitation or pursuit, but may be necessary during the attack itself if committed forces cannot reach their objectives. Commanders usually commit fresh troops through a forward passage of lines to maintain the tempo and avoid a significant pause. A forward passage may occur before or after the attack starts. For it to be successful, a forward passage must be concealed from the enemy.
7-105. Forward passages of lines and offensive reliefs require detailed planning and preparation. Planning a passage includes determining the battle handover criteria that designate when the passing force assumes the fight from the stationary force. The common higher headquarters of the two forces designates control measures for the passage. Subordinate commanders coordinate the details. During a passage, the stationary force provides all possible support to the passing force. The stationary force integrates its direct and indirect fires into the fire support plan of the passing force.
7-106. Technology is changing the ways that modernized Army forces attack. Information technology allows commanders and subordinates to share a COP tailored to each echelon. Commanders throughout the attacking force use it to achieve greater situational understanding. They conduct operations based on more accurate and current information than ever before. Commanders may now lead from the front while remaining fully connected to the C2 system and the information it provides. Situational understanding, supported by the COP, allows commanders to synchronize their forces effectively and make rapid adjustments as the situation changes. Subordinates can view the overall situation and exercise initiative to achieve the commander's intent without waiting for higher headquarters to provide direction.
7-107. Situational understanding based on an accurate COP changes the nature of maneuver before and during attacks. With it, Army forces depend less on movements to contact and meeting engagements to create the conditions to attack. Modernized Army forces may avoid movements to contact altogether, developing the situation largely out of contact. Advanced surveillance and reconnaissance assets refine the picture of the enemy, while precision fires and IO destroy enemy cohesion. Reconnaissance and security elements maintain contact only as required to collect information that unmanned sensors cannot. Commanders maneuver forces into position to begin the attack before major forces make contact. Attacks unfold as simultaneous sets of blows that bewilder and shock enemy forces. Attacks become opportunistic and fluid as commanders mass the effects of combat power swiftly and decisively and exploit the results ruthlessly.
7-108. Fusing information from C2, ISR, indirect fire, and CSS systems increases tempo and the number of offensive options. Greater awareness of enemy and friendly forces means attacks need not originate from one place. Better situational understanding allows commanders to shift forces and efforts from one area to another to exploit opportunities. Nonlinear operations in noncontiguous AOs occur more frequently. Commanders project attacking forces on multiple axes throughout the AO. Lines of operations in the offense are related less by space than they are by purpose; thus, commanders bypass some enemy forces while focusing combat power at the decisive point. Exploiting opportunities that result from efficiently fusing information and determining its significance secures the initiative with attackers.
|Join the GlobalSecurity.org mailing list|

I gcogadh an chosaint cinnte amháin is ionsaí, agus an éifeachtúlacht an ionsaí ag brath ar an saol cogadh-mar na daoine a stiúradh é.
An Ghinearál George S. Patton Jr.
Cogadh mar a Bhí a fhios agam air
7-1. Is é an t-ionsaí an fhoirm chinnte cogaidh. Tá sé mar aidhm ag oibríochtaí ionsaitheacha namhaid a scriosadh nó a shárú. Is é a gcuspóir toil na Stát Aontaithe a fhorchur ar an namhaid agus bua chinnte a bhaint amach. Cé go mbíonn gá le cosaint go minic le breithniú láithreach, ní mór torthaí cinntitheacha a aistriú go dtí an cion a luaithe is féidir.
7-2. Tá oibríochtaí ionsaitheacha ag iarraidh an tionscnamh a ghabháil, a choinneáil agus a shaothrú chun an namhaid a shárú go cinntitheach. Déantar ionsaí ag fórsaí arm ag an am céanna ar fud limistéar na n-oibríochtaí (AO) chun naimhde a chur as cothromaíocht, a gcumas a shárú, a n-iarmhairtí a chur ar ceal, agus a n-díomá nó a n-díothú a chinntiú. Críochnaíonn an cion nuair a shroich an fórsa cuspóir na hoibríochta, nuair a shroich siad teorainn dul chun cinn, nó nuair a d'fhág siad an ceann is airde. Cuirtear céim de ionsaí i gcrích ag fórsaí arm trí bhuaigh a dhaingniú, an t-ionsaí a athghiniúint, nó ullmhú le haghaidh oibríochtaí amach anseo. I measc na gcúraimí breise a chomhlíonann oibríochtaí ionsaitheacha tá:
7-3. Tá sé seo go maith. Déanann ceannasaithe oibríochtúla na n-arm feachtais ionsaitheacha agus oibríochtaí móra chun éifeachtaí ar leibhéal an theatre a bhaint amach bunaithe ar ghníomhartha tactacha. Díríonn siad ar oibríochtaí talún ionsacha a dhearadh. Cinntíonn siad cé na cuspóirí a bhaint amach torthaí cinntitheacha; áit a mbeidh fórsaí ag feidhmiú; na caidrimh idir fórsaí fo-ordú in am, spás, agus cuspóir; agus cá háit a gcuirfear an iarracht cinntitheach i bhfeidhm. Cuirtear AOs ar fáil ag ceannairí oibríochtúla do mháistir tacticí, agus bunaítear caidrimh ordaithe agus tacaíochta eatarthu. Tá an t-ordú ar an gcúram seo ag baint le go leor de na cuspóirí atá ag an gcúram seo, agus tá sé ag cur leis an gcúram sin a bheith ina chuid den chúrsa.
7-4. Ar an leibhéal oibríochtúil, ionsaíonn oibríochtaí ionsaitheach go díreach nó go hindíreach ar lár troma na namhaid. Déantar é seo trí ionsaí a dhéanamh ar phointí cinntitheacha na namhaid, go comhuaineach nó go seasta. Ligeann éifeachtaí ollmhóra fórsaí comhpháirteacha agus ilnáisiúnta d'ionsaitheoirí an t-ionsaí a ghabháil. Diúltaíonn siad saoirse gníomhaíochta don namhaid, cur isteach ar a fhoinsí neart, agus na coinníollacha a chruthú le haghaidh rath oibríochtúil agus tactach.
7-5. - Tá sé ar bun. Chun aontacht iarrachta a bhaint amach, sainaithníonn ceannairí oibríochtúla cuspóirí go soiléir agus cuireann siad na caidrimh idir fórsaí faoi réir. Trí dhúshláin idir-inoibritheachta a íoslaghdú agus cumas na gcóras a shaothrú, déanann ceannairí a gcuid fórsaí a oiriúnú chun éifeachtaí cinntitheacha a bhaint amach. Tá neart comhpháirteach agus ilnáisiúnta tugtha acu chun a gcuspóirí a bhaint amach.
7-6. - Tá sé seo. Baineann ceannairí tacticúla leas as na héifeachtaí a chuireann fórsaí comhpháirteacha agus ilnáisiúnta leis an gcion. Déanann siad na fórsaí seo a shíncronachtú in am, spás, acmhainní, cuspóir, agus gníomh chun éifeachtaí cumhachta cogaidh a mhaisiú ag pointí cinntitheacha. Déanann ceannairí cathanna a threorú mar chuid d'oibríochtaí móra. Tá baint ag cathanna le cuspóirí an ceannasaí oibríochtúil.
7-7. - Tá sé seo. D'fhéadfadh cathanna a bheith líneach nó neamhlínéadach agus a dhéantar i AOs contiguous nó neamh-contíguous. Faigheann ceannairí tacticí a n-AO, a misean, a gcuspóirí, a dteorainneacha, a mbeart rialaithe, agus a n-intinn óna gceannas níos airde. Cinntíonn siad na hoibríochtaí cinntitheacha, cruthúcháin agus cothabhála laistigh dá n-AO. Déanann siad tine a threorú agus a bheith ag casadh chun ionsaí agus an namhaid a scriosadh agus cuspóirí talún a bhaint amach. De ghnáth bíonn cúraimí sainithe go soiléir ag ceannairí tacúla - an namhaid a shárú agus an cuspóir a áitiú.
7-8. - Tá sé seo. Is é an t-ionsaí ná ionadh, díriú, luas, agus an t-ádh. Baineann oibríochtaí ionsaitheacha éifeachtacha leas as faisnéis chruinn agus faisnéis ábhartha eile maidir le fórsaí naimhde, aeráid agus tírdhreach. Déanann ceannairí a gcuid fórsaí a chur i bhfeidhm go dtí poist buntáistí sula ndéantar teagmháil. Coinníonn cosaint fórsa, lena n-áirítear oibríochtaí faisnéise cosanta (IO), nó cuireann sé cosc ar an namhaid faisnéis chruinn a fháil faoi fhórsaí cairde. Ní fheiceann an namhaid ach an méid a theastaíonn ón gcaptaen cairdeach a fheiceáil. Tá teagmháil le fórsaí naimhde roimh an oibríocht chinnte deartha go rúnda, chun an cás is fearr a mhúnlú don oibríocht chinnte. Is gníomh tobann, scriosach é an oibríocht chinnte a chaipitlíonn ar thionscnamh fo-ordú agus ar phictiúr oibríochtúil choitinn (COP) chun leathnú ar fud an AO. Cuirtear na haidhmeannaigh chun báis go foréigneach gan leisce chun toil an namhaid a bhriseadh nó é a scriosadh.
7-9. Tá sé seo. Sa ghníomh, baineann ceannairí le iontas trí ionsaí a dhéanamh ar an namhaid ag am nó áit nach bhfuil súil aige leis nó ar bhealach nach bhfuil sé ullamh air. Tá sé riachtanach intinn an choimisinéara namhaid a mheas agus an cumas a bheith aige tuiscint chuimsitheach agus tráthúil a fháil ar an staid chun ionadh a bhaint amach. Cuidíonn neamh-in-intinn agus boldness iontas a fháil. Cuidíonn treo, am, agus neart an ionsaithe freisin le haon ionadh a bhaint amach. Cuireann ionadh moill ar imoibrithe an namhaid, ró-ualach agus mearbhall ar a chórais ordaithe agus rialaithe (C2), spreagann sé shock síceolaíoch i saighdiúirí agus ceannairí namhaid, agus laghdaíonn sé comhsheasmhacht na cosanta. Trí chumhacht chomhrac na namhaid a laghdú, cuireann iontas ar chumas ionsaitheoirí leas a bhaint as paraisiú agus leisce an namhaid.
7-10. Comhlánaíonn ionadh oibríochtúil agus tactach a chéile. Cruthaíonn ionadh oibríochtúil na coinníollacha le haghaidh oibríochtaí tacúla rathúla. Is féidir le hiontas tactach an namhaid a chur ar amhras nó mí-mheas a dhéanamh ar chás. Ach tá iontas tactic fleeting. Ní mór do na haidhmeannaigh é a shaothrú sula dtuigeann an namhaid cad atá ag tarlú.
7-11. Tá sé deacair iontas iomlán a bhaint amach. Déanann córais nua-aimseartha faireachais agus rabhaidh, na táirgí íomháireachta tráchtála atá ar fáil, agus líonraí nuachta tráchtála domhanda iontas a dhéanamh níos deacra. Mar sin féin, baineann ceannairí le iontas trí oibriú ar bhealach nach bhfuil súil ag an namhaid leis. Déanann siad an namhaid a mheabhrú maidir le cineál, am, cuspóir agus neart an ionsaithe. Is féidir leo droch-aimsir, tírdhreach nach féidir a shroicheadh, feint, taispeántais, agus cumarsáid bhréagach a úsáid chun an namhaid a threorú i dtuairimí mícheart. Tá éifeacht mhíchumas ag ionsaithe tobann, foréigneacha, agus gan choinne. Tá ionsaí aertharraingthe, ionsaí aer, agus fórsaí oibríochtaí speisialta (SOF) i dteannta le stailceanna an Airm agus le haiscí comhpháirteacha i gcoinne cuspóirí a mheasann an namhaid a bheith slán ag cruthú éifeachtaí síceolaíocha míshásta ar an namhaid.
7-12. Is féidir le iontas teacht ó athrú gan choinne ar an timpeall. D'fhéadfadh go mbeadh an luas mall ar dtús, ag cruthú na coinníollacha le haghaidh luasghéarú ina dhiaidh sin a ghabháil leis an namhaid gan choinne agus a chur as cothromaíocht. Léirigh fórsaí na SA athrú tapa den sórt sin ar luas roimh Oibríocht Just Cause i 1989. Mar thoradh ar an luas luathaithe, tháinig iontas oibríochtúil agus tactach in ainneoin an fhógraíochta méadaithe agus na teannas ard roimh ré.
7-13. Clúdaíonn ceannairí tiúchan a gcuid fórsaí. Tá gníomhaíocht masc ag na haonaid a d'fhéadfadh treo nó am ionsaí a nochtadh. Déanann ceannairí gníomh díreach chun an namhaid a mhealladh agus a chumas faisnéis a bhailiú a dhiúltú.
7-14. Is éard atá i ndíriú ná éifeachtaí ollmhóra cumhacht cogaidh a mhaolú chun cuspóir amháin a bhaint amach. Déanann ceannairí cothromaíocht idir an gá atá le fórsaí a dhíriú chun éifeachtaí mais a bhaint amach leis an ngá atá le scaipeadh orthu chun spriocanna brabúsach a sheachaint. Cuireann dul chun cinn i soghluaisteacht talún agus aeir, gnóthachan sprioc, agus tinte cruinne fadtéarma ar chumas ionsaitheoirí éifeachtaí a dhíriú go tapa. Soláthraíonn córais C2 faisnéis ábhartha iontaofa a chabhraíonn le haikomandóirí a chinneadh cathain a dtabharfar fórsaí a dhíriú ar éifeachtaí mais.
7-15. Déanann ceannairí ionsaithe a gcuid féin agus tiúchan fórsa an namhaid a ionramháil trí scaipeadh, tiúchan, mealladh míleata agus ionsaithe a chur le chéile. Trí scaipeadh, déanann ionsaitheoirí cosaint na namhaid a shíneadh agus spriocanna brabúsacha a chealú ó dhóiteáin na namhaid. Trí fórsaí a bhailiú go tapa ar feadh eicheacha comhghabhála, cuireann ionsaitheoirí fórsaí naimhde i gcroí cinntitheacha le cumhacht chomhrac tiubhaithe. Tar éis ionsaí rathúil, coinníonn ceannairí a gcuid fórsaí dírithe chun leas a bhaint as a gcuid luas. Má chuireann fórsaí naimhde bagairt orthu, d'fhéadfadh siad scaipeadh arís. Glacann ceannairí an seasamh is fearr a oireann don staid, a chosnaíonn an fórsa, agus a choinníonn luas an ionsaí.
7-16. Éilíonn tiúchan comhordú le seirbhísí eile agus le comhpháirtithe ilnáisiúnta. Ag gach céim d'ionsaí, comhtháthaíonn ceannairí sócmhainní faisnéise comhpháirteacha le tine comhpháirteacha. Baineann siad leas as uasmhéide aeir chun an cumas a bheith ag an namhaid fórsaí cairde a bhrath nó a bhualadh ón aer a dhiúltú. Déanann ceannairí acmhainní talún, aeir agus farraige a threorú chun eilimintí nó cumais scoilithe namhaid a mhoilliú, a bhriseadh nó a scriosadh. Déanann siad slándáil, IO, agus frith-áite a threorú freisin chun fórsaí cairdiúla a chosaint agus iad ag tiúchan.
7-17. Tá sé riachtanach an luas a rialú nó a athrú chun an tionscnamh a choinneáil. Ar an leibhéal oibríochtúil, tugann luas níos tapúla deis d'ionsaitheoirí pleananna cosanta na namhaid a chur ar ceal trí thorthaí a bhaint amach níos tapúla ná mar is féidir leis an namhaid freagairt. Ar an leibhéal tactach, tugann luas níos tapúla deis d'ionsaitheoirí go tapa bacainní agus cosanta a shárú agus fórsaí naimhde a scriosadh go domhain sula bhféadfaidh siad freagairt.
7-18. Déantar an t-athrú ar an luas de réir mar a chuireann cásanna tacúla, riachtanas tacaíochta seirbhíse cogaidh (CSS), nó deiseanna oibríochtúla ar chumas na hachtamhairc agus an comhordú cuí a chinntiú, ach ní ar chostas deiseanna a chailleadh chun an namhaid a bhuachan. Éilíonn luas tapa cinntí tapa. Diúltaíonn sé an deis don namhaid scíth a ligean agus deiseanna a chruthú go leanúnach.
7-19. Trí luas a mhéadú, coinníonn ceannairí luas. Aithníonn siad na bealaí is fearr chun ionsaí a dhéanamh, pleanáil an ghnímh go domhain, foráil a dhéanamh le haistrithe tapa go hoibríochtaí eile, agus fórsaí a thiomáint agus a chomhcheangal go héifeachtach. Cinntíonn na haidhmeannaigh agus na foirne go gcuirtear cosc ar imeachtaí CSS ar chríochnú. Nuair a thosaíonn an troid, déanann ionsaitheoirí foréigean. Leanann siad aonad scoiúcháin nó sondes rathúla agus bogann siad go tapa trí bhearnaí sula ndéanann cosantóirí a aisghabháil. Athraíonn ionsaitheoirí cumhacht chomhrac go tapa chun iontrálacha a leathnú, cnámha nochta a rolladh suas, agus rathanna a dhaingniú. Déantar ionsaí domhain ag fórsaí cairdeacha le tine agus le haisteacht chun comhsheasmhacht an namhaid a bhriseadh agus a C2 a shárú. Cé go gcoinníonn siad luas níos tapúla ná an namhaid, déanann ionsaitheoirí an luas a chothromú leis an gcumas C2 a fheidhmiú. Ní cheadaíonn ceannairí riamh don namhaid a ghnóthú as an turraing an ionsaí tosaigh. Cuireann siad cosc ar chosantóirí éifeachtaí a mhaisiú i gcoinne an oibríochta cinnte daor.
7-20. Is plean gníomhaíochta simplí é an t-ádh, a fhorghníomhú go cróga. Léiríonn ceannairí misneach trí phleananna fionn, cruthaitheacha a fhorbairt a tháirgeann torthaí cinntitheacha. Léiríonn ceannairí a ndúthracht trí chumhacht chomhrac a chur i bhfeidhm go foréigneach. Tuigeann siad cathain agus cá háit a nglacfaidh siad rioscaí agus ní bhíonn aon leisce orthu a phlean a chur i gcrích. Tá an t-eagrán ag an gceannas ar an neamhchinnteacht trí ghníomhaíocht; déanann siad cúiteamh as easpa faisnéise trí thogra an tionscnaimh a ghlacadh agus brú a chur ar an gcath. Spreagann an t-ádh na saighdiúirí chun dul thar na hacmhainní agus na contúirtí.
7-21. Déanann ceannairí oibríochtaí ionsaitheacha laistigh den chreat oibríochtúil (AO, spás cath, agus eagraíocht chathair cath). Déanann siad a gcuid fórsaí a shíncróchadh in am, spás, acmhainní, cuspóir agus gníomh chun oibríochtaí cinntitheacha, cruthúcháin agus cothabhála a dhéanamh go comhuaineach agus go seasta go domhain (féach Fíor 7-1). I gcásanna áirithe, ainmníonn ceannairí limistéir domhain, dlúth agus cúlra.
Figiúr 7-1. Creat Oibríochta sa Chéim.
7-22. Is ionsaithe iad oibríochtaí ionsaitheacha cinntitheacha a chinneann toradh na n-oibríochtaí móra, na gcathracha agus na gcomhghuaillithe go cinntitheach. Ag an leibhéal oibríochtúil, baineann oibríochtaí cinntitheacha le spriocanna gach céim de fheachtas a bhaint amach. D'fhéadfadh go mbeadh roinnt chéimeanna ag oibríochtaí talún laistigh de fheachtais. Laistigh de gach céim tá oibríocht cinntitheach. Bíonn tionchar suntasach ag a thorthaí ar chúrsa na feachtais. Ar an leibhéal tactach, déantar cathanna nó comhghabhálacha cinntitheacha chun cuspóir misean na príomhcheartlann a bhaint amach. Faigheann ceannairí oibríochtaí cinntitheacha trí chomhrac gar a scriosann an namhaid go fisiciúil; a chuid toil chun seasamh a shárú; nó a ghabháil, a bheith i seilbh, agus talamh a choinneáil.
7-23. Cuirtear acmhainní breise agus beart beartúil ar fáil do mháistir chun an oibríocht chinnte a mhaolú. Mar shampla, d'fhéadfadh ceannairí cuid de fhórsa an namhaid a shocrú le hionsaí frontala (oibríocht mhúnlaithe), agus an chuid is mó den fhórsa ábalta é a ghabháil le pointe cinntitheach. Cinntíonn na hacmhainní nuair, cá háit, agus má dhéanann siad dóiteáin tacaíochta agus cúlchistí breise. Athraíonn na haidhmeannaigh tosaíocht na tine de réir mar is gá. Fórsaí maneuvering iad a chur i láthair chun tine ollmhór i gcoinne an namhaid.
7-24. Ceapann ceannairí cúlchiste chun cumhacht chomhrac breise a sholáthar ag an am agus an áit chinnte. An níos éiginnte atá an staid, is mó an cúlchiste. Nuair a bheidh an cúlchiste tiomanta, ainmníonn an ceannasaí ceann eile. Athraíonn neart agus suíomh tosaigh na gcúlchistí de réir mar a théann an t-am
- Miseáin féideartha, brainsí, agus seicheamh.
- Foirm de maneuver.
- Gníomhartha naimhde féideartha.
- Céim neamhchinnteachta.
Soláthraíonn cúlchistí cosaint i gcoinne éiginnteachta. Ní thugann na haidhmeannaigh dóibh ach na cúraimí is gá chun iad a ullmhú lena misean féideartha. Ní féidir leis an gcaptaen a ainmníonn an cúlchiste é a chur i gcrích, mura ndéanann sé an t-údarás sin a tharmligean go sonrach.
7-25. Cruthaíonn oibríochtaí cruthúcháin na coinníollacha chun go n-éireoidh leis an ngníomhaíocht chinnte. Áirítear ionsaithe domhain orthu chun buntáistí a chinntiú don oibríocht chinnte agus chun an fórsa a chosaint. Déanann ceannairí oibríochtaí foirmiú trí fhórsaí namhaid a chur i ngleic ag an am céanna ar fud an AO. Ní cheadaíonn na hionsaithe seo saoirse gníomhaíochta an namhaid agus cuireann siad isteach nó scriosann siad comhsheasmhacht agus luas a chuid oibríochtaí. Ag ionsaí foirmiúí namhaid i ndlúth, scriosann, moilleann, cur isteach nó aistrithe cumhacht troid namhaid. Féadfaidh siad leochaileachtaí a nochtadh nó a chruthú lena n-úsáid. I measc na n-oibríochtaí foirmiú san ionsaí tá:
- ionsaithe a shaothraíonn a bhfuil sé de chuspóir acu ceann amháin nó níos mó de na nithe seo a leanas a bhaint amach:
- A mheabhrú ar an namhaid.
- Síneadh nó a shocrú fórsaí namhaid a d'fhéadfadh cur isteach ar an oibríocht cinntitheach.
- Tír a rialú a mbeadh a n-oifig ag an namhaid ina bhac leis an ngníomhaíocht chinnte.
- Éilíonn sé ar an namhaid cúlchistí a dhéanamh go luath nó i limistéar neamhchinnteach.
- Oibríochtaí imscrúdaithe agus slándála.
- Pasanna línte.
- Oibríochtaí Breach.
- Ghluaiseachtaí aonad a éascaíonn go díreach oibríochtaí foirmiú agus cinntitheacha.
- Oibríochtaí ag fórsaí cúltaca sula ndéantar a gcuid tiomantais.
- Toirmeasc ar ghluaiseacht talún agus aeir agus ar theine, go haonar nó i gcomhcheangal.
- IO ionsaitheach.
I measc oibríochtaí eile foirmiú tá gníomhaíochtaí i bhfolach, mar shampla frith-áite agus IO cosanta. Díríonn na hoibríochtaí cruthúcháin seo ar éifeachtaí a chruthaíonn na coinníollacha le haghaidh oibríochtaí cinntitheacha rathúla.
- Tóg rabhadh luath.
- Faigh bearnaí sa chosaint.
- Cuir am ar fáil chun freagairt agus spás chun maireachtáil.
- Forbraigh an staid.
- Díriú ar an gcumhacht nó ar an saoráid atá le slánú.
- Déan scoir leanúnach.
- Coinnigh teagmháil namhaid.
I AOs leathnaithe agus neamh-chomhchruinnithe, déanann ceannairí slándáil nó faireachán ar na bearnaí idir aonad faoi réir. Cinntíonn ceannairí bearnaí trí fhoireann a shannadh chun an limistéar a dhaingniú, trí iarrachtaí faireachais a thiomnú chun monatóireacht a dhéanamh air, trí fhoireann a ainmniú chun freagairt do namhaid atá ag teacht, nó trí bhacainní a shuiteáil agus a faire.
7-27. Coinníonn oibríochtaí sa chion go n-áiritheoidh siad saoirse gníomhaíochta agus go gcoinníonn siad luas. Tá siad ar fud an AO. Ní gá go mbeadh suíomhanna aonad CSS in aice le suíomhanna a gcuid fórsaí tacaíochta. D'fhéadfadh oibríocht mhór leathnaithe aonad tactach a chur i bhfad ón limistéar tacaíochta bunaidh. Féadfaidh ceannairí fórsaí ionsaithe a scaradh ó bhonn CSS, rud a leathnóidh a línte cumarsáide (LOCanna). Soláthraíonn ceannairí slándáil d'aonad CSS agus iad ag feidhmiú le LOCanna fairsinge.
7-28. Is féidir oibríochtaí ionsaitheacha neamhlíneacha a bheith ann i AOanna comhghaolta agus neamhchoimhlánacha araon. De ghnáth bíonn méid AO an-mhór i gcomparáid le líon na saighdiúirí a imscaradh. Féadfaidh an AO réimse leathan talún a chuimsiú freisin. Beidh fórsaí naimhde scaipthe go forleathan agus b'fhéidir go mbeidh siad níos mó i líon. Ní mór do na fórsaí ionsaitheacha gníomhartha ionsaitheacha a dhíriú i gcoinne pointí cinntitheacha, agus an chumhacht chomhrac riachtanach íosta á leithdháileadh ar oibríochtaí cruthúcháin. Ní mór go mbeadh ardchéim soghluaisteachta tactach ag cúlchistí. Éilíonn fórsaí a dhéanann oibríochtaí neamhlíneacha cumarsáid láidir agus cumas cothabhála. Féadfaidh ceannairí fórsaí a shaincheapadh le haghaidh oibríochtaí slándála LOC seachas an méid a sholáthraíonn póilíní míleata atá ar fáil.
7-29. Déanann an ceanncheathrú níos airde oibríochtaí slándála sna codanna den AO nach bhfuil leithdháilte do fhoireann faoi réir. Méadaíonn tábhacht slándála na mbóithre de réir mar a leathnaíonn oibríochtaí agus a nochtann fórsaí ionsaitheacha a mbóithre. Is minic a tharlaíonn oibríochtaí nascála sa timpeallacht seo. Éilíonn oibríochtaí nascála, go háirithe iad siúd a bhaineann le hachrúpaí ingearacha, pleanáil agus cleachtadh fairsing. Méadaíonn an cumas frith-mharú mar gheall ar nádúr sreabhach an chathair cath neamhlíneach agus an dearcadh ag athrú fórsaí ionsaí agus cosanta. Cuireann láithreacht neamh-chombataithe san AO oibríochtaí i gcontúirt. Sa suíomh seo, cleachtann na haidhmeannaigh breithniú stuama i dtionól dóiteáin, go díreach agus go hindíreach.
7-30. Is iad na cúig chineál beart ná an t-ainneall, an ghluaiseacht casadh, an t-infiltireacht, an t-idirghabháil agus an t-ionsaí tosaigh. Cé go n-aistrigh siad le chéile de ghnáth, ionsaíonn gach cineál maneuver an namhaid ar bhealach difriúil. Cuireann gach ceann dúshláin éagsúla ar ionsaitheoirí agus contúirtí éagsúla ar chosantóirí. Cinntíonn na hacmhainní an fhoirm maneuver a úsáid trí anailís a dhéanamh ar fhachtóirí METT-TC.
7-31. (Fig. 7-2). Éiríonn le cuairteanna aghaidh an namhaid a sheachaint, áit a bhfuil sé cosanta agus inar féidir dó tinte a thiomáint go héasca. Maoineamh imghabhála aonair i gcoinne taobh amháin naimhde; maoineamh imghabhála dúbailte i gcoinne an dá thaobh. Is féidir le gach ceann de na hairíonna dul chun cinn go dtí imscrúdú.
Figiúr 7-2. Clúdach
7-32. Chun an namhaid a chlúdach, aimsíonn ceannairí nó cruthaíonn siad taobh ionsaí. Uaireanta nochtann an namhaid taobh trí dhul chun cinn, gan a bheith ar an eolas faoi áiteanna cairdiúla. I gcoinníollacha eile, mar shampla cath sreabhach a chuimsíonn fórsaí in AOs neamh-chomhthimpeall, d'fhéadfadh teaglaim de thine aeir agus neamhdhíreach flanc ionsaí a chruthú trí naimhde a leithdháileadh ar thalamh neamhfhabhrach.
7-33. D'fhéadfadh ionsaitheoirí taobh ionsaí a chruthú freisin trí theacht ó threo gan choinne. Is sampla de oibríocht mhúnlaithe den sórt sin é clúdach ingearach (ionsaí aeir nó oibríocht aertharraingthe). Is féidir le ionsaitheoirí aird cosantóirí a shocrú freisin ar aghaidh trí chomhcheangal de thine agus ionsaithe cruthúcháin nó dífhuaime. Déanann ionsaitheoirí beart i gcoinne cnámha an namhaid agus cúl agus cuireann siad a chumhacht chomhrac i gcroílár a leochaileachtaí sula bhféadann sé a chosaint a athsheasamh.
7-34. D'fhéadfadh sé go mbeadh timpeallacht mar thoradh ar imghabháil. Is oibríochtaí iad imghabháil ina gcailltear saoirse gluaiseachta ag fórsa amháin toisc go bhfuil fórsa i gcoinne in ann í a leithdháileadh trí rialú a dhéanamh ar gach líne talún cumarsáide. Is gnách go bhfuil imghabháil ionsaitheach mar leathnú ar shaothrú nó ar imghabháil. Coinníonn fórsa brú díreach teagmháil leis an namhaid, ag cur cosc ar a dícheangal agus athdhéanamh. Idir an dá linn, déanann fórsa imghabhála beart chun an namhaid a chlúdach, ag gearradh a bhealaí éalaithe agus ag cur fáinne istigh agus lasmuigh ar bun. Déanann an fáinne seachtrach iarracht naimhde a shárú go dtí a fhórsa timpeallaithe. Tá an fórsa imshruthaithe sa fáinne istigh. Más gá, eagraíonn an fórsa imghabhála cosanta mearthana ar feadh bealaigh teipeanna naimhde, agus comhshínithe comhpháirteach nó ilnáisiúnta ag tine chun a scrios a chríochnú. Ba cheart gach bealach atá ar fáil, lena n-áirítear constaicí, a úsáid chun an namhaid a choinneáil. Ansin úsáideann fórsaí cairde gach tine atá ar fáil chun é a scriosadh. Is minic a tharlaíonn imghabháil i ngníomhaíochtaí ionsaitheacha neamhlínéar.
7-35. Is cineál beart é gluaiseacht casadh ina ndéanann an fórsa ionsaí iarracht príomh-shuímh cosanta an namhaid a sheachaint trí chuspóirí a ghabháil ar chúl an namhaid agus a chur ar an namhaid bogadh as a shuímh reatha nó fórsaí móra a atreorú chun dul i ngleic leis an mbagairt (féach Fíor 7-3). Má bhíonn bagairt mhór ar a chúl, bíonn ar an namhaid ionsaí nó tarraingt siar ar chúl, agus ar an gcaoi sin "a chasadh" as a shuíomhanna cosanta. De ghnáth, teastaíonn níos mó doimhneachta ó ghluaiseachtaí casadh ná cineálacha eile gluaiseachta. Tá tábhacht bhreise ag teacht le tinte domhain. Cosnaíonn siad an fórsa a chlúdaíonn agus ionsaí an namhaid. Ba ghluaiseacht clasaiceach casadh é Operation Chromite, an ionsaí amphibious ag Inchon le linn Chogadh na Cóiré a bhain éifeachtaí straitéiseacha agus oibríochtúla araon amach.
Fíor 7-3. Gluaiseacht Timthriall
7-36. Is cineál maneuver é infiltration ina ndéanann fórsa ionsaithe gluaiseacht gan a bheith ar eolas tríd nó isteach i limistéar a bhfuil fórsaí namhaid ag gabháil leis chun seasamh buntáiste a bheith aige i gcúl na namhaid agus gan ach gnéithe beaga a nochtadh do thine cosanta namhaid (féach Fíor 7-4). D'fhéadfadh an gá a bheith le bheith gan a bheith le feiceáil agus ag dul i ngleic go gcuirfí teorainn le méid agus le neart na fórsaí infiltrating. Is annamh a bhuaileann iontráil cosanta leis féin. Déanann ceannairí infiltrations a threorú chun ionsaí a dhéanamh ar phoist a bhfuil cosaint éadrom orthu nó ar phoist níos láidre ón gcodla agus ón gcúl, chun príomh-thír a chinntiú chun tacú leis an oibríocht chinnte, nó chun oibríochtaí cothaithe naimhde a chur ar ceal. De ghnáth, téann fórsaí isteach i ngrúpaí beaga agus athchruinníonn siad chun leanúint lena misean.
Figiúr 7-4. Infiltration
7-37. (féach Figiúr 7-5). Déanann ceannairí iontrálacha díreacha nuair nach féidir an namhaid a ionsaí nó nuair nach gceadaíonn am cineál eile maoineoireachta. Cruthaíonn iontrálacha rathúla taobhanna ionsaí agus soláthraíonn siad rochtain ar cheantair chúl naimhde. Toisc go mbíonn iontrálacha dírithe go minic ar aghaidh cosanta an namhaid, tá riosca i bhfad níos mó caillteanais cairdeacha acu ná imlíneacha, gluaiseachtaí casadh agus infiltrations.
Fíor 7-5. Tromú
7-38. Tá díriú tapa agus boldness tábhachtach go háirithe le linn iontráil. Treoir na n-eitiltí mais ó gach tine atá ar fáil ag an bpointe iontrála chun an sárú tosaigh a dhéanamh. Ansin leathnaíonn siad an iontráil trí aonad naimhde a chlúdach ar a ghualainn agus fórsaí a chur tríd chun cuspóirí a dhaingniú i gcúl naimhde nó na fórsaí namhaid a shárú go mion. Glacann fórsaí a dhéanann an sárú tosaigh gluaiseacht go tapa chun frith-ionsaithe namhaid ar a gcuid flancanna a sheachaint. Déantar na fórsaí leanúnacha a chur ar na gualainn agus an sárú a leathnú. I rith na gcéimeanna go léir, díreoidh tineanna domhain ar shócmhainní tine indíreach an namhaid, ar aonáin ar feadh ghualainn an iontrála, agus ar fhórsaí frith-ionsaithe. Déanann fórsaí cairde eile fórsaí namhaid a shocrú ar féidir leo bogadh i gcoinne an ionsaithe le hionsaithe, dóiteáin, feint, agus taispeántais.
7-39. Má tá neart cogaidh leordhóthanach ar fáil, féadfaidh ceannairí oibríochtúla iontrálacha iomadúla a threorú. Measann ceannairí go cúramach buntáiste ionsaithe den sórt sin. Cuireann iontrálacha iomadúla iallach ar an namhaid a chuid tine a scaipeadh agus bagairtí iomadúla a mheas sula ndéanann sé a chuid cúlchistí a dhéanamh. Cinntíonn na hacmhainní ansin conas iontrálacha iomadúla a chothabháil agus a shaothrú agus cibé an dtagann fórsaí iontrála isteach ar chuspóir domhain amháin nó ionsaí a dhéanamh ar chuspóirí iomadúla. Ar an leibhéal tactach, de ghnáth níl neart cogaidh leordhóthanach ann chun níos mó ná dul isteach amháin a dhéanamh.
7-40. (féach Figiúr 7-6). Ar leibhéal tactach, is féidir le fórsa ionsaithe ionsaí frontale a úsáid chun fórsa namhaid níos laige a shárú go tapa. Buaileann ionsaí frontale an namhaid ar fud an fhronta leathan agus thar na hiarratais is díreacha. Úsáidtear é de ghnáth ag ceannairí nuair a bhíonn cumhacht chomhrac mór acu agus go bhfuil míbhuntáiste soiléir ag an namhaid. Déanann ceannairí na héifeachtaí a bhaineann le tine dhíreach agus indíreach a mhaisiú, ag aistriú tine indíreach agus aeir díreach roimh an ionsaí. Braitheann rath ar bhuntáiste a bhaint amach i gcumhacht cogaidh le linn an ionsaithe.
Fíor 7-6. Ionsaí Frontale
7-41. Is minic gurb é an t-ionsaí frontale an cineál maoineoireachta is costasaí, ós rud é go nochtann sé formhór na n-ionsaitheoirí do thine tiubhaithe na cosantóirí. Mar an fhoirm is díreacha de mheanbhraíocht, áfach, tá an t-ionsaí frontail úsáideach chun cosaintí éadroma a shárú, fórsaí clúdach, nó frithsheasmhacht naimhde neamh-eagraithe. Is minic gurb é an cineál beart is fearr é le haghaidh ionsaithe mear agus teagmhálacha cruinnithe, áit a bhfuil luas agus simplíocht riachtanach chun an luas agus an tionscnamh a choinneáil. Féadfaidh ceannairí ionsaí frontale a threorú mar oibríocht mhúnlaithe agus cineál eile maneuver mar oibríocht chinnte. Féadfaidh ceannairí an t-ionsaí frontail a úsáid freisin le linn saothrú nó d'fhostú. Féadfaidh ceannairí foirmiú mór a dhéanann imghabháil nó iontrálacha eilimintí faoi réir a threorú chun ionsaithe tosaigh a dhéanamh mar oibríochtaí foirmiú nó mar oibríocht chinnte.
7-42. Is iad na ceithre chineál oibríochtaí ionsaitheach gluaiseacht chun teagmháil a dhéanamh, ionsaí, saothrú, agus leanúint. Stiúrann ceannairí na hoibríochtaí ionsaitheacha seo i ndiaidh a chéile agus i gcomhcheangal chun uasmhéid cumhachta cogaidh a ghiniúint agus an namhaid a scriosadh. Mar shampla, d'fhéadfadh ionsaí rathúil a bheith ina chúis le saothrú, rud a d'fhéadfadh a bheith ina chúis le hacmhainn. D'fhéadfadh ionsaí stuama chun an namhaid a scriosadh go hiomlán a leanúint de shaothrú. I gcásanna eile, d'fhéadfadh ceannairí ionsaí a threorú i gcoinne an namhaid le linn a shaothrú chun a tharraingt siar a mhoilliú.
7-43. Comhcheanglaíonn ceannairí agus sreabhann siad gluaiseachtaí chun teagmháil, ionsaithe, saothrú, agus cuardach a dhéanamh chun an buntáiste is mó a fháil. Ní i gcónaí a bhíonn ionsaithe mar thoradh ar shaothrú agus ar shaothrú. Mar shampla, is annamh a thagann ionsaithe spoilers, feintings, agus taispeántais chun cinn go saothrú; áfach, d'fhéadfadh cúinsí a cheadú do mháistir rath gan choinne a shaothrú le hionsaí ar scála iomlán.
7-44. Aithníonn na haidhmeannaigh go bhféadfadh na cineálacha éagsúla oibríochtaí ionsaitheach agus cosanta a bheith ag rith le chéile gan aon bhriseadh intuigthe. Baineann siad úsáid as ionsaithe spoiling agus iad ag cosaint chun luas an namhaid a mhoilliú go dtí go mbeidh siad réidh le hionsaí. Agus iad ag ullmhú chun aistriú ó oibríocht ionsaitheach amháin go ceann eile, nó ó ionsaí go cosaint, is féidir le haidhmeannaigh feint a dhéanamh i gceantar amháin chun aird an namhaid a dhíriú ó oibríochtaí in áiteanna eile.
7-45. Is minic a bhíonn cineál gluaiseachta trúpaí roimh oibríocht ionsaitheach. Is iad na trí chineál gluaiseachta trúpaí gluaiseacht riaracháin, imeacht bóthair tactach, agus imeacht cur chuige.
- Is éard atá i gluaiseacht riaracháin ná gluaiseacht ina ndéantar trúpaí agus feithiclí a chur ar bun chun a ngluaiseacht a luathú agus am agus fuinneamh a chaomhnú nuair nach bhfuil aon idirghabháil namhaid, ach amháin ó aer, ag súil leis. Tarlaíonn gluaiseachtaí riaracháin i gceantair nach bhfuil fórsaí namhaid ina mbagairt láithreach ar oibríochtaí agus nach bhfuil gá le slándáil ard.
- Is éard atá i mars tactach bóthair ná gluaiseacht tapa a úsáidtear chun aonaid a athlonnú laistigh de limistéar oibríochtaí chun iad a ullmhú le haghaidh oibríochtaí cogaíochta. Cé nach bhfuil teagmháil le fórsaí namhaid ag súil leis, coinnítear slándáil i gcoinne ionsaí aeir, SOF namhaid, agus comhbhróntaithe agus tá an t-aonad réidh chun gníomh láithreach a dhéanamh i gcoinne bagairt namhaid. Tarlaíonn máirseacha bóthair tactach nuair a chaithfidh fórsa slándáil a chothabháil nó nuair a tharlaíonn gluaiseachtaí laistigh de raon tionchair naimhde. Féadfaidh ceannairí imeachtaí bóthair tactach a chur i gcrích i dtimpeallachtaí ísealthreasa chun C2 a chothabháil agus sceidil ghluaiseachta ar leith a chomhlíonadh.
- Is éard atá i mBaile Átha Cliath ná dul chun cinn aonad comhraic nuair a bhíonn teagmháil dhíreach leis an namhaid i gceist. Tá saighdiúirí imscaradh go hiomlán nó go páirteach. Déanann ceannairí imeacht cur chuige nuair a bhíonn siad réasúnta cinnte de shuíomh an namhaid agus go bhfuil siad i bhfad uaidh. Cinntíonn siad cá háit ar féidir lena gcuid fórsaí a imscaradh i bhfoirmiúcháin ionsaithe a éascaíonn an teagmháil tosaigh agus a sholáthraíonn saoirse gníomhaíochta fós don chuid is mó dá gcuid fórsaí. I AOs cuairteacha, is minic a théann pas de línte roimh mháras cur chuige nó tar éis.
7-46. . Déantar iarracht ag fórsaí a dhéanann gluaiseacht chun teagmháil a dhéanamh leis an bhfeidhm is lú is féidir. Nuair a bhíonn teagmháil déanta leis, tá cúig rogha ag an gceannasaí: ionsaí, cosaint, seachbhóthar, moill, nó tarraingt siar.
7-47. Chun gluaiseacht rathúil chun teagmháil a dhéanamh, teastaíonn aonad le soghluaisteacht, solúbthacht agus cumhacht chomhrac le go leor chun teagmháil a dhéanamh leis an namhaid agus an cás a fhorbairt go tapa. Baineann sé bhunriachtanach leis:
- Díriú gach iarracht ar an namhaid a aimsiú.
- Déan teagmháil tosaigh leis an eilimint is lú is féidir, i gcomhréir leis an bhfeidhm a chosaint.
- Déan teagmháil tosaigh le fórsaí beaga, soghluaiste, féin-chomhcheangailte chun teagmháil chinnte an phríomhchrom a sheachaint ar thalamh a roghnaigh an namhaid. Ag déanamh seo tugtar an solúbthacht is mó don choimandóir chun an cás a fhorbairt.
- Tasc eagraíonn an fórsa agus úsáid foirmiú gluaiseachta a imscaradh agus ionsaí go tapa i ngach treo.
- Coinnigh fórsaí postáilte laistigh de achar tacaíochta chun freagairt solúbtha a éascú.
- Coinnigh teagmháil a fháil uair amháin.
7-48. Eagraíonn ceannairí fórsaí chun slándáil uile-thimpeall a sholáthar. De ghnáth, éilíonn sé seo gardaí tosaigh, taobh, agus cúl. Tosaíonn siad le fórsa slándála arm chomhcheangailte chun an namhaid a aimsiú agus a shocrú. De ghnáth eagraíonn coirp agus rannáin fórsa clúdach cumhachtach, féin-chomhsholáthair chun é seo a dhéanamh. Eagraíonn foirmiú níos lú fórsaí slándála laistigh de theorainneacha a n-acmhainní. Fostaíonn ceannairí an fórsa slándála i bhfad go leor roimh an bpríomh-fhórsa chun go leor ama agus spáis a sholáthar chun freagairt do theagmháil namhaid. Coinníonn foirmiúí garda laistigh de raon tacaíochta an phríomhchróit. Déanann gardaí tosaigh agus cúlra fiosrúchán leanúnach ar aghaidh agus ar chlé an phríomhchróit. Déanann siad fórsaí beaga namhaid a scriosadh nó a chur faoi chois ionas nach féidir leo bagairt a chur ar an bpríomh-fhórsa. Bogann an garda tosaigh chomh tapa agus chomh fada agus is féidir roimh an bpríomh-chorp gan bogadh thar raon tacaíochta. Soláthraíonn an príomhchorp an garda tosaigh, arna eagrú de ghnáth mar ghné ar leithligh. De ghnáth soláthraíonn agus rialaíonn príomh-aonad comhlacht fórsaí slándála cúlra agus cúlra.
7-49. Fanann fórsaí slándála dírithe ar an bpríomh-chorp, ag cur acmhainní na namhaid agus an tírdhreach san áireamh. Déantar iad a shárú nó a bhriseadh isteach ar bhacainní ag stride. Déantar údarás gluaiseachta a dhí-lárú ag ceannairí ar an mbonn agus ar na taobhanna. De ghnáth, ba cheart do mháistir seasamh go maith chun tosaigh le linn gluaiseachtaí chun teagmháil a dhéanamh.
Cuardach agus Ionsaí
7-50. . Déantar iad de ghnáth ag aonaid léasair agus meán-imní, eitlíocht ionsaithe, cabhlaigh aeir, agus aonad ionsaí aeir. Is é cuspóir oibríocht cuardaigh agus ionsaí fórsaí namhaid a scriosadh, an fórsa chairde a chosaint, limistéar a dhiúltú don namhaid, nó faisnéis a bhailiú. Déantar cuardach agus ionsaí díreach ag ceannairí nuair a scaiptear an namhaid i dtalamh dlúth nach oireann do fórsaí troma, nuair nach féidir leo laigí namhaid a aimsiú, nó nuair a theastaíonn uathu gluaiseacht namhaid a dhiúltú i gceantar. Tá an t-ionad seo ar fáil do na hoifigigh agus do na hoifigigh a bhfuil an t-ionad acu. Tá cuardach agus ionsaí úsáideach i misin slándála limistéir, mar shampla AOs a ghlanadh.
7-51. . Is gnách go dtarlaíonn bualadh den sórt sin de dheasca teagmhais i ngníomhaíochtaí aonaid bheaga, de ghnáth nuair a bhíonn dhá fhórsa gluaiseachta ag bualadh le chéile. D'fhéadfadh go mbeadh oibríochtaí brigáid nó oibríochtaí aonad níos mó mar thoradh orthu nuair nach raibh oibríochtaí faisnéise, faireachais agus fiosrúcháin (ISR) éifeachtach. Is féidir le comhghabhálacha cruinnithe tarlú freisin nuair a bhíonn fórsaí freasúracha ar an eolas faoi láithreacht ghinearálta ach ní faoi shuíomh cruinn a chéile agus nuair a chinneann an dá cheann ionsaí láithreach. Nuair a bhíonn teagmháil acu, gníomhóidh na haidhmeannaigh go tapa chun an buntáiste a fháil. Tá luas gníomhaíochta agus gluaiseachta, in éineacht le tine dhíreach agus indíreach araon, ríthábhachtach. Chun luas a choinneáil, déanann eilimintí luaidhe cosc solais a shárú go tapa nó troid trína chéile. Tá saoirse chun beartú i gcónaí buntáisteach; áfach, d'fhéadfadh ceannairí a roghnú cosaint mear a bhunú má tá fórsa na namhaid níos mó nó má thairgeann an tírdhreach buntáiste suntasach.
7-52. Tá tionscnamh agus misneach ceannairí aonaid bheaga riachtanach chun go ngníomhódh an fórsa chairde níos tapúla ná an namhaid. Coibhéisíonn ceannairí cumhacht chomhrac a dhíriú go tapa le roghanna eile a choinneáil ar oscailt agus brú a choinneáil ar an namhaid. I gcomhlíonadh na n-iomaíochtaí, buaíonn an fórsa a fhaigheann agus a choinníonn an tionscnamh. Glacann ceannairí an t-iomaíocht trí cheannas cath: ag samhlú an staid go tapa, ag cinneadh cad atá le déanamh, agus ag treorú fórsaí chun cumhacht chomhrac naimhde a scriosadh. Déantar comhghabháil buailte ag cruinniú a shocrú nó a laghdú ar fhórsa naimhde le haisteacht agus le hais, le tine ollmhór - go díreach agus go hindíreach - agus an fórsa cairdeach ag dul timpeall nó ag ionsaí é.
7-53. . Cuimsíonn ionsaithe gluaiseacht chomhordaithe le tacaíocht ó thineanna díreacha agus indíreacha. D'fhéadfadh siad a bheith ina ngníomhaíochtaí cinntitheacha nó ina ngníomhaíochtaí cruthúcháin. D'fhéadfadh ionsaithe a bheith mearbhall nó intinn, ag brath ar an am atá ar fáil chun an staid a mheas, pleanáil, agus ullmhú. Déanann ceannairí ionsaithe mearbhall nuair a éilíonn an staid gníomh láithreach le fórsaí atá ar fáil agus ullmhúchán íosta. Déanann siad ionsaithe intinne nuair a bhíonn am ann pleananna a fhorbairt agus ullmhúcháin a chomhordú (féach FM 3-90). Baineann na bunphrionsabail chéanna den chion le gach cineál ionsaithe. Braitheann rath ar mhaisiú scileanna éifeachtaí cumhacht cogaidh.
7-54. Déanann ceannairí ionsaithe mearbhall chun deiseanna a bhaint as an namhaid a scriosadh nó an tionscnamh a ghabháil. Tá na deiseanna seo imthosca. Is gnách go dtarlaíonn siad le linn gluaiseachtaí chun teagmháil a dhéanamh le hoibríochtaí cosanta. I dtionscnamh mear, déanann ceannairí an t-aistriú go ciallmhar ar na buntáistí a bhaineann le ullmhúchán críochnúil agus sioncróint iomlán le haghaidh na n-eisiúintí láithreach. I dtreo teagmháil, seolann ceannairí ionsaithe mear chun fórsaí namhaid a scriosadh sula ndéanann siad tiúchan nó cosaint a bhunú. Sa chosaint, stiúrann ceannairí ionsaithe mear chun ionsaitheoir nochtaithe nó ró-ionsonraithe a mharú. Ligeann misin ar ordú agus a ullmhú do na haonaid freagairt go tapa i gcásanna éiginnte.
7-55. Tá sé seo go maith. Nuair a shocraíonn siad ionsaí a dhéanamh, déanann na haidhmeannaigh iad a fhorghníomhú chomh tapa agus is féidir. Cé go gcuireann ionsaithe mearbhall ar éifeachtaí an tsléibhe agus an iontas, bíonn baol ann go gcaillfidh siad roinnt sioncróine. Chun an riosca seo a íoslaghdú, déanann na haidhmeannaigh úsáid uasta as nósanna imeachta oibríochtúla seasmhacha (SOPanna) lena n-áirítear foirmiú caighdeánach agus drills cath a thuiscint agus a thriail go maith. Tá na hairm agus na seirbhísí tacaíochta ag eagraíocht agus ag seasamh chun freagairt go tapa, ag baint úsáide as nósanna imeachta réamhshocraithe. Éascaíonn na caidrimh thraidisiúnta idir na haonaid tacaíochta agus na haonaid tacaíochta ag gach leibhéal na gníomhaíochtaí sin.
7-56. I gcodarsnacht le hionsaithe mearbhall, is oibríochtaí ard-shinchrónach iad ionsaithe intinne a bhfuil pleanáil agus ullmhúchán mionsonraithe mar thréithe orthu. Baineann ionsaithe déine úsáid as oibríochtaí comhuaineacha ar fud an AO, tinte pleanáilte, oibríochtaí cruthúcháin, agus suíomh chun cinn acmhainní a theastaíonn chun luas a chothabháil. Tógann ceannairí an t-am is gá chun fórsaí a shuíomh agus faisnéis leordhóthanach a fhorbairt chun an namhaid a bhualadh le haisteacht bhuan agus le tine cruinn, scriosúil. Mar gheall ar an am a theastaíonn chun ionsaithe stuama a phleanáil agus a ullmhú, is minic a thosaíonn ceannairí iad ó sheasamh cosanta. Mar sin féin, d'fhéadfadh fórsa neamh-comhalta ionsaí deartha a dhéanamh mar leanúnachas d'oibríocht ionsaitheach atá ar siúl.
7-57. D'fhéadfadh an t-am a chaitear ag ullmhú ionsaí d'aon ghnó ligean don namhaid cosaintí a fheabhsú, éalú, nó ionsaí scriosach a sheoladh. Dá bhrí sin, ní dhéanann ceannairí ionsaí deartha ach amháin nuair nach féidir an namhaid a sheachaint nó a shárú le hionsaí mearbhall. Coinníonn ceannairí brú ar an namhaid agus iad ag pleanáil agus ag ullmhú. Cuireann siad isteach go forleathan ar ullmhúcháin cosanta naimhde trí phaitriliú ionsaitheach, feint, ionsaithe cuspóir teoranta, dóiteáin indíreacha a bhac, ionsaithe aeir, agus IO ionsaitheach.
7-58. Éilíonn ionsaithe déine pleanáil agus comhordú fairsing, lena n-áirítear cúlchistí agus fórsaí leantacha a shuíomh agus trúpaí agus trealamh á n-ullmhú. Déanann ceannairí agus foirne pleananna a shaothrú bunaithe ar phréimheanna agus faisnéis ó fhís-eisithe agus faireachán. Déanann ceannairí IO chun an namhaid a mhealladh agus a chosc ó C2 éifeachtach a fheidhmiú. ullmhúcháin ionsaithe masc IO éifeachtach agus rún agus cumais chairdeacha a cheilt. Déanann ceannairí misin scoite agus faireachais a threorú chun faisnéis a bhailiú faoin namhaid agus faoi AO. Déanann an córas faisnéise anailís ar an bhfaisnéis seo chun laigí a aimsiú i gcumas, i dispositions nó i bpleananna naimhde. Baineann fórsaí cairde leas as laigí na namhaid roimh an ionsaí agus le linn an ionsaí. Baineann bainistíocht faisnéise éifeachtach (BA) le sonraí a bhailítear ag sócmhainní fiosrúcháin agus faireachais a sheoladh chuig an áit cheart chun anailís a dhéanamh orthu. Is é an IM an t-aistriúchán is fearr ar an eolas atá ar fáil.
Ionsaí le Céim Speisialta
7-59. Tá sé seo go maith. Baineann cineálacha áirithe ionsaithe le modhanna sainiúla agus éilíonn siad pleanáil speisialta. Déanann ceannairí na hionsaithe cuspóir speisialta seo a threorú chun cuspóirí a bhaint amach atá difriúil ó na hionsaithe eile. Is gnách go mbíonn ionsaithe spoilers agus frith-ionsaithe mar chéimeanna d'oibríocht níos mó. Is oibríochtaí aon chéim iad raids agus ambushes de ghnáth a dhéanann aonaid bheaga. Is oibríochtaí meabhlaíochta míleata iad feint agus taispeántais.
7-60. . De ghnáth a dhéantar ó sheasamh cosanta, buaileann ionsaithe spoiling áit agus nuair is mó an namhaid leochaileach - le linn ullmhúcháin le haghaidh ionsaí i limistéir tionóil agus i bpoist ionsaithe nó agus é ag bogadh i dtreo a líne imeartha. Dá bhrí sin, tá riachtanais ríthábhachtacha acu maidir le huaireachas ceart agus comhordú le ceanncheathrú níos airde. Tá ionsaithe spoilers ag brath go mór ar fhaisnéis chruinn faoi dhreamhanna naimhde. Tá na haidhmeannaigh ag faire ar dheiseanna chun buntáistí a chruthaíonn ionsaí spoiling a shaothrú.
7-61. . De ghnáth, déanann ceannairí frith-ionsaithe ó sheasamh cosanta; treoraíonn siad iad chun fórsaí naimhde a bhuachan nó a scriosadh nó chun smacht a fháil ar thír agus ar áiseanna tar éis rath naimhde. Déanann ceannairí frith-ionsaithe díreacha le cúlchistí, eilimintí tosaigh a bhfuil cion beag orthu, nó fórsaí a shanntar go sonrach. Déantar ionsaí ar ais orthu tar éis don namhaid ionsaí a sheoladh, a phríomhfheidhm a nochtadh, nó taobh ionsaí a thairiscint.
7-62. Déanann ceannairí frith-ionsaithe cosúil le hoibríochtaí eile, ag comhshínithe iad laistigh den iarracht foriomlán. Nuair is féidir, déan na haonaid ag déanamh cleachtadh agus ag ullmhú an talamh. D'fhéadfadh fórsaí frith-ionsaithe saothrú áitiúil a dhéanamh chun leas a bhaint as deiseanna tacúla, ach ansin de ghnáth téann siad ar ais go seasamh cosanta. Tá ceanncheathrú na n-aonad mór ag pleanáil frith-ionsaithe mar shaothrú agus ionchúisimh mhóra. Sna cásanna sin, d'fhéadfadh sé go mbeadh frith-ionsaí mar an chéad chéim chun an tionscnamh a ghabháil agus aistriú go hoibríochtaí ionsaitheacha. Is é an frith-ionsaí an oibríocht chinnte i gcosaint soghluaiste.
7-63. . Is cineál ionsaí é raid, de ghnáth ar scála beag, a chuimsíonn dul isteach go tapa i gcríoch naimhdeach chun faisnéis a fháil, an namhaid a chur i bhfolach, nó saoráidí a scriosadh. De ghnáth, críochnaíonn sé le tarraingt siar pleanáilte ón limistéar cuspóir tar éis an misean a chríochnú. Tá cuspóirí teoranta teoranta ag ráidí. Éilíonn siad faisnéis mhionsonraithe agus pleanáil bheartaithe araon. D'fhéadfadh ráidí príomh-shuiteálacha agus saoráidí naimhde a scriosadh, príosúnaigh a ghabháil nó a shaoradh, nó C2 naimhde nó córais thábhachtacha eile a chur ar ceal.
7-64. . Déanann an luí fórsaí naimhde a scriosadh trí an gné iontas a uasmhéadú. Is féidir córais dóiteáin dhíreacha nó modhanna eile scriosúla a úsáid, mar shampla mianaigh a thit le haitheantas, tinte neamh-mharaitheach, agus tinte indíreacha. Is féidir le hionsaithe a chur i gcontúirt dlúthpháirtíocht, mothú slándála agus muiníne naimhde. Tá siad éifeachtach go háirithe i gcoinne oibríochtaí cothabhála naimhde.
7-65. . Déantar feintí chun aird a dhíriú ar an oibríocht chinnte agus cosc a chur ar an namhaid cumhacht cathartha a dhíriú ina choinne. Is ionsaithe lom, spriocdhírithe teoranta iad de ghnáth a dhéantar roimh an oibríocht chinnte nó le linn na hoibríochta. Le linn Oibríocht Stoirm an Desert, rinne aonaid den 1ú Rannán Cavalry feint sa phóca Ruqi roimh 24 Feabhra 1991. Ba é cuspóir na feintings seo aonad líne tosaigh na hIaráige a shocrú agus ceannairí na hIaráige a chur ina luí go dtarlódh oibríocht chinnte na comhrialta ar feadh Wadi al-Batin.
7-66. . Tá taispeántais ag cruthú oibríochtaí freisin. Tá siad ag iarraidh an namhaid a mheabhrú maidir le fíor-mheasanna an ionsaitheora. Éascaíonn siad oibríochtaí cinntitheacha trína bhfógrú ar an namhaid nó trína dtarraingt a aird ón oibríocht chinnte. Ligeann ceannairí don namhaid taispeántas a bhrath. Ach, ní mór a bheith cliste chun é seo a dhéanamh gan fíorchuspóir an taispeántais a nochtadh. Má nochtann taispeántas laige namhaid, d'fhéadfadh ceannairí é a leanúint le foirm eile ionsaí.
7-67. Is cineál oibríochta ionsaitheach é saothrú a leanann ionsaí rathúil de ghnáth agus atá deartha chun an namhaid a dhíeagraíocht go domhain. Tá baint ag baint le hionstraimí chun fórsaí naimhde a dhíscaoileadh go dtí an pointe nach bhfuil aon rogha acu ach a thabhairt suas nó teitheadh. Tugtar an t-ardleitheanas is mó is féidir do cheannadóirí na bhfórsaí saothrúcháin chun a gcuid misean a chur i gcrích. Gníomhaíonn siad le mór-ionsaí, tionscnamh, agus misneach. D'fhéadfadh go mbeadh baint ag na saothrúcháin le háiteanna áitiúla nó le háiteanna móra. Baineann saothrú áitiúla leas as deiseanna tacúla, dá mbeifeá ag súil leo nó nach mbeifeá ag súil leo. De ghnáth, déanann na Rannpháirtithe agus na príomhchúirteanna níos airde pleanáil ar shaothrú mór mar bhrainse nó mar leanúna.
7-68. Tá ionsaithe a scriosann cosantóir go hiomlán annamh. Go minic, déanann an namhaid iarracht dícheangal, tarraingt siar, agus cosaint éifeachtach a athshocrú chomh tapa agus is féidir. I ngníomhaíochtaí ar scála mór, d'fhéadfadh an namhaid iarracht a dhéanamh cumhacht chomhrac a mhaolú i gcoinne ionsaí trí fórsaí a bhogadh ó limistéir nach bhfuil chomh gníomhach sin nó trí chúlchistí a dhéanamh. Le linn na n-úsáideanna, déanann ceannairí ionsaithe comhuaineacha ar fud an AO chun na gníomhartha namhaid seo a throid.
7-69. Le linn ionsaithe, fanann ceannairí ar airdeall ar dheiseanna chun saothrú. Áirítear ar tháscairí
7-70. Tá sé beartaithe ag na haidhmeannaigh gach ionsaí a shaothrú mura bhfuil srian air ag ceanncheathrú níos airde nó faoi chúinsí eisceachtúla. Cuireann an t-easpa brú ar an namhaid, cuireann sé a neamhordú i gcrích, agus laghdaíonn sé a toil chun seasamh. Nuair a bhriseann siad comhsheasmhacht na namhaid, buaileann fórsaí ionsaithe spriocanna a sháraíonn iarrachtaí na namhaid athghrúpaithe. Déantar ionsaí go tapa ar phoist rialaithe, ar bhealaí éalaithe, agus ar chúlchistí naimhde, ar an artillery réimse, agus ar thacaíocht chogaidh ríthábhachtach agus ar shócmhainní CSS.
7-71. D'fhéadfadh deiseanna a bheith ann d'úsáidí áitiúla nuair a bhíonn an príomh-iarracht in áiteanna eile san AO. Athraíonn ceannairí tempos i measc na gceannas faoi réir chun leas a bhaint as na deiseanna seo agus iad ag leanúint ar aghaidh ag brú an phríomhfheidhm. Is féidir le saothrú áitiúla ag an am céanna ag céimeanna níos ísle a bheith ina chúis le saothrú mór a éiríonn an oibríocht chinnte.
7-72. Tá sé tábhachtach go háirithe rath a bhaint as tar éis ionsaí déanach ina nglac an ceannasaí riosca in áit eile chun cumhacht chomhrac a dhíriú ar an ngníomhaíocht chinnte. Má mhainníonn an namhaid leas a bhaint as rath an oibríochta cinntitheach go hionsaitheach, d'fhéadfadh sé go bhfiosfadh sé agus go n-úsáidfeadh sé laigse cairde agus go dtabharfadh sé an t-iomairt ar ais.
7-73. Nuair is féidir, déantar forálacha luaidhe a aistriú go díreach go saothrú. Mura féidir é sin a dhéanamh, cuireann ceannairí fórsaí nua isteach sa cheannas. Éilíonn saothrú an ionsaí fisiceach agus mheabhrach chun dul i ngleic le frith-ghéarú na hoíche, droch-aimsir, frith-mharú féideartha, agus oibríochtaí leathnaithe.
7-74. Déanann saothrú rathúil an namhaid a demoralize agus a fhoirmiúcháin a scriosadh. Tá na haonaid a úsáideann na haonaid ag súil leis an staid seo agus ullmhaíonn siad aistriú go hiarracht. Fanann siad ar airdeall ar dheiseanna a fhorbraíonn mar a bhriseann comhtháthaíocht agus friotaíocht naimhde. Cuirfidh na haidhmeannaigh fórsaí CSS i láthair chun tacú le deiseanna saothrú.
7-75. Is cineál oibríochta ionsaitheach é an t-ionsaí a ceapadh chun fórsa naimhdeach a bhfuil iarracht á dhéanamh éalú a ghabháil nó a ghearradh amach leis an gcuspóir é a scriosadh. Is oibríochtaí cinntitheacha iad na hionsaithe nó na saothrúcháin rathúla a leanann forghníomhú. Tarlaíonn siad nuair a mhainníonn an namhaid cosaint a eagrú agus iarracht a dhéanamh dícheangal. Má bhíonn sé soiléir go bhfuil friotaíocht na namhaid briste go hiomlán agus go bhfuil an namhaid ag teitheadh, is féidir le fórsa aistriú go hiarracht ó aon chineál oibríochta ionsaitheach. Cuimsíonn na hiarrachtaí gluaiseacht tapa agus rialú díláraithe. Murab ionann agus saothrú, is annamh a fhéadann ceannairí forghníomhú a thuar, mar sin de ghnáth ní choinníonn siad fórsaí i gcúlchiste dóibh.
7-76. I gcás an chuid is mó de na hiarrachtaí, ainmníonn ceannairí fórsa brú díreach agus fórsa timpeall nó imghabhála. Coinníonn an fórsa brú díreach brú i gcoinne an namhaid chun a choinneáil ó chosaint comhsheasmhach a bhunú. Déanann an fórsa imghabhála imghabhála nó gluaiseacht casadh chun teitheadh an namhaid a bhac agus é a ghabháil idir an dá fhórsa. Déantar an fórsa namhaid atá gafa a scriosadh ansin. Ní mór móibilis níos mó a bheith ag an bhfoireann imghabhála ná an fórsa namhaid atá á lorg. Tá sócmhainní aeir chomhpháirteacha agus tine cruinneas fad-réimse ríthábhachtach chun gluaiseacht naimhde a luamhadh.
7-77. Déanann baint úsáide agus cuardach triail a bhaint as d'fhiúchas agus as seasmhacht na saighdiúirí agus na gceannairí. Tar éis ionsaí, tá saighdiúirí tuirseach agus tá caillteanais pearsanra agus ábhair ag aonaid. De réir mar a bhíonn saothrú nó cuardach ag teacht chun cinn, leathnaíonn LOCanna agus tá an ceannasaí i mbaol a bheith i gcruinniú mullaigh. Ní mór do mháistir agus do na haonaid iarracht fhisiciúil agus mheabhrach a dhéanamh chun an luas a chothabháil, aistriú go hoibríochtaí eile, agus rath tactach a aistriú go bua oibríochtúil nó straitéiseach.
7-78. Tá na haidhmeannaigh ag stiúradh an phróisis oibríochta. Tá siad ag iarraidh ionsaithe leanúnacha a dhéanamh ar luasanna nach féidir leis an namhaid a mheaitseáil. Déanann ceannairí an staid a shamhlú, cinntí éifeachtacha a dhéanamh, agus measúnú a dhéanamh ar phleanáil, ullmhúchán agus cur i gcrích oibríochtaí ionsaitheacha. Cabhraíonn foirne le ceannairí toradh oibríochtaí reatha agus beartaithe a thuar. Baineann na hacmhainní a bhaineann le measúnú agus le tuiscint a fháil ar an staid ar a bhfuil na cinntí a bhaineann le rath na misean bunaithe (féach FM 6-0).
7-79. Tá sé beartaithe ag na haidhmeannaigh ionsaí a dhéanamh ar fhórsaí agus ar chórais naimhde ag an am céanna ar fud an AO chun an t-iomaíocht a ghabháil, rath a shaothrú, agus luas a choinneáil. Sa oibríocht chinnte, déanann na haidhmeannaigh cumhacht chomhrac a dhíriú chun an namhaid a shárú. Déanann siad pleananna simplí trína gcuid spás cath agus misean a mheas agus a shamhlú. Roghnaíonn na haidhmeannaigh an cúrsa gníomhaíochta is fearr agus forbraíonn siad coincheap oibríochtaí a chinntíonn go gcomhlíonfar an misean.
7-80. Déantar a gcoincheap oibríochtaí a oiriúnú do na cásanna. Pleananna ionsaitheacha
D'fhéadfadh pleanáil ionsaitheach tarlú agus aonad ag cosaint. Tá sé beartaithe go n-athrófar iarrachtaí agus go rachaidh siad ar aghaidh chuig cineálacha eile ionsaithe chun deiseanna a shaothrú. Trí phleanáil a dhéanamh chun rath a shaothrú, seachnaíonn ceannairí luas a chailleadh.
7-81. Déantar anailís ar an staid ó thaobh METT-TC de chun an misean a thuiscint agus meastacháin a ullmhú. Coinníonn rannáin foirne meastacháin reatha dá réimsí feidhmiúla nó dá gcóras oibriúcháin réimse cath le linn oibríocht ionsaitheach. Cuimsíonn ceannairí meastacháin foirne ina gcuid léargas. De réir mar a bhíonn an oibríocht ag forbairt agus an staid ag athrú, déanann na hacmhainní agus na bagairtí a mheasúnú go leanúnach ag na hacmhainní agus ag na hacmhainní agus ag cinneadh an bhfuil coincheap na n-oibríochtaí le hathrú (féach FM 5-0).
7-82. Soláthraíonn ceannairí ráiteas soiléir dá bhfoireann ar cad atá le déanamh agus cén fáth an misean. Tá siad ag súil le forbairtí a d'fhéadfadh tarlú. Chun a fho-fhoirne a ullmhú le haghaidh gníomhartha ina dhiaidh sin, tugann ceannairí misean agus intinn a gcuid níos airde dóibh, insíonn siad dóibh cad a shamhlaíonn siad don todhchaí, agus eiseoidh siad orduithe rabhaidh de réir mar is cuí. Chun luas a choinneáil, sannann siad tascanna faoi réir a chuimsíonn raon feidhme iomlán an oibríochta. Éilíonn roinnt oibríochtaí ionsaitheacha, mar shampla ionsaithe intinne, níos mó rialaithe agus comhordú. Mar sin féin, nuair is féidir, sannann ceannairí cuspóirí agus AOs atá dírithe ar fhórsaí agus seachnaíonn siad bearta rialaithe sriantacha.
7-83. I ngníomhaíochtaí ionsaitheacha, cuireann ceannairí le bearnaí nó laigí i gcosaintí na namhaid. Déanann siad staidéar ar ullmhúcháin cosanta na namhaid agus ar ghníomhartha díreacha chun cosc agus frustrachas a chur orthu. Leagtar amach tosaíochtaí do oibríochtaí ISR iontu. Tá sé beartaithe acu dul isteach i limistéir slándála naimhde, constaicí a shárú, láidreachtaí naimhde a sheachaint, agus comhsheasmhacht na cosanta a scriosadh. Éilíonn rath iarracht faisnéise gníomhach, freagartha atá dírithe ar aonad agus ar limistéir criticiúla.
Tírdhreach agus Aeráid
7-84. Roghnaíonn ceannairí bealaí cur chuige a bhfuil a ndíriú ar thalamh ríthábhachtach agus a sholáthraíonn deiseanna maneuver do ionsaitheoirí. Ligeann bealaí maithe cur chuige dul chun cinn tapa, soláthar clúdach agus cúlchiste, cumarsáid mhaith a cheadú, agus tá sé deacair bacainní a bhac. Baineann na hacmhainneoirí leas as coinníollacha aimsire a théann i bhfeidhm ar ghluaiseacht, dífhillteacht, agus tacaíocht aeir. Tá réamh-mheastacháin aimsire tactach de dhíth orthu a dhíríonn ar an tionchar a d'fhéadfadh a bheith ag an aimsir ar an oibríocht.
7-85. Ba cheart go gceadódh an talamh a ainmnítear don oibríocht chinnte gluaiseacht tapa isteach i gcúl an namhaid. De ghnáth, aithníonn ceannairí agus seachnaíonn siad tírdhreach a chuirfidh bac ar dhul chun cinn tapa; áfach, d'fhéadfadh maitéar tosaigh thar tírdhreach deacair ionadh a dhéanamh ar chosantóirí. Déantar léargas pearsanta ag ceannairí ar an tírdhreach nuair is féidir, go háirithe an tírdhreach ina ndéanfaidh siad an t-ionsaí cinntitheach.
7-86. Tugann ionsaitheoirí aird ar leith ar chonstaicí. Tá sé beartaithe ag na haidhmeannaigh limistéir uirbeacha, aibhneacha, cladach iomarcach, foraoisí tiubh, nó talamh bog a chaibidlíocht nó a sheachaint. Is féidir le tírdhreach den sórt sin, nuair a bhíonn sé comhthreomhar le haiseanna an fhás, taobh ionsaitheoirí a chosaint. Is féidir le fórsaí éadrom limistéir den sórt sin a úsáid mar bhealaí cur chuige, nó is féidir leo cosaint a dhéanamh uathu, ag scaoileadh fórsaí níos troma le haghaidh maoineoireachta. Chun príomh-thírlíne a dhiúltú don namhaid, glacann ceannairí é nó rialaíonn siad é le tine. Tá an chuid is mó d'oibríochtaí ionsaitheacha dírithe ar fhórsa; áfach, is féidir le hionsaithe díriú ar thírdhreach cinntitheach.
7-87. Bíonn tionchar ag na coinníollacha aimsire agus infheictheachta ar oibríochtaí ionsaitheacha. Tá sé tábhachtach go ndéanfaí ionsaí aer agus oibríochtaí aerthronnta a cheilt agus a chosaint ó ionsaithe aer a thairgeann aimsir nó coinníollacha solais. Bíonn tionchar ag coinníollacha na talún ar líon na mbóithre atá ar fáil agus ar luas na gluaiseachta. Méadaíonn aimsir dheacair freisin caomhnú fórsa trom agus riachtanais CSS.
Tropaí agus Tacaíocht Ar fáil
7-88. Déantar a mheas ag ceannairí ullmhacht aonad agus taithí a cheannairí agus misin á n-ailt acu. Glacann siad le soghluaisteacht, cosaint agus cumhacht tine a gcuid fórsa i gcomparáid le cumais naimhde.
7-89. Tá sé seo go maith. Fostaíonn ceannairí aonad de réir a gcumas agus a dteorainneacha. Feabhsaíonn líon na gcomhcheangail fhórsa is féidir an solúbthacht. Is féidir le haiséirí a scaoileadh ionsaí a dhéanamh trí chlúdach trom nó cosaintí frith-armchaoire a shásamh chun cur chuige a oscailt d'fhórsaí armtha agus meicniúla. Is féidir le hionsaí aeir agus aonad aerloingseoireachta cuspóirí a ghabháil go domhain chun cúlchistí namhaid a bhac nó pointí chlog a dhaingniú. Is féidir le harmad bogadh go tapa trí bhearnaí chun an chosaint a dhíordú. Soláthraíonn artillery réimse agus cosanta aeir, innealtóirí, agus aonad ceimiceach tacaíocht ríthábhachtach. Bearta eitlíochta chun ionsaí a dhéanamh ar an namhaid ar fud an AO.
7-90. Comhtháthaíonn ionsaitheoirí oibríochtaí CSS go cúramach i bpleananna. Tá CSS éifeachtach tábhachtach go háirithe le linn oibríochtaí ardluais. De ghnáth, cuireann sé éascaíocht ar aonad comhrac a chur i gcomhar leis na haonaid CSS a thacaíonn leo. Nuair a éilíonn pleananna go rachaidh aonad ionsaithe trí aonad cosanta, cabhraíonn aonad cosanta le hoibreoirí CSS oibríochtaí cothabhála a dhéanamh.
7-91. Measann ceannairí an riosca a bhaineann leis nuair a chinneann siad cé mhéad ama a leithdháileadh ar oibríocht ionsaitheach a phleanáil agus a ullmhú. An níos mó ama a thógann ionsaitheoirí chun pleanáil agus ullmhú, is mó ama a bhíonn ag cosantóirí chun a gcuid cosanta a fheabhsú. Laghdaíonn ionsaitheoirí an t-am atá ar fáil don namhaid trí oibriú ag luas ard, ag cur ionadh ar a chéile, agus ag seachaint a bhrath. Faigheann cosantóirí am trí ionsaithe a mhoilliú agus a bhriseadh. I ngach cás, tugann ceannairí an oiread ama agus is féidir dá gcuid fo-rialaithe le haghaidh pleanála.
7-92. D'fhéadfadh cumais theileacumarsáide nua-aimseartha agus gníomhaíochtaí san timpeallacht faisnéise an t-am atá ar fáil le pleanáil agus ullmhú a laghdú. Laghdaíonn córais faisnéise nua-aimseartha an t-am a theastaíonn chun faisnéis a bhailiú agus a phróiseáil. D'fhéadfadh an laghdú seo buntáistí a sholáthar d'ionsaitheoirí nó do chosantóirí. Coinníonn ceannasaigh a ghníomhaíonn go tapa agus a dhéanann cinntí maithe an tionscnamh i gcásanna a théann go tapa. Féadfaidh gníomhaíochtaí i dtimpeallacht na faisnéise, amhail craoltaí nuachta beo d'ionsaithe atá le teacht nó atá ar siúl, an t-am atá ar fáil chun misean a chur i gcrích a laghdú.
7-93. Tá meastóireachtaí sibhialta i láthair i rith oibríochtaí ionsaitheacha. Díríonn na haidhmeannaigh ar a gcuid foirne ar bhreithniú a d'fhéadfadh tionchar a bheith acu ar chomhlíonadh misean. Áirítear leis na tosca seo cúram agus tacaíocht do shibhialtaigh laistigh den AO agus an tionchar a d'fhéadfadh a bheith ag dídeanaithe ar oibríochtaí agus ar ghluaiseachtaí. I measc na gcúinsí eile tá láithreacha naimhde i ndáil le daonra sibhialta, teorainneacha polaitiúla agus cultúrtha, agus riachtanais teanga. D'fhéadfadh go gcuirfeadh cúinsí sibhialta cosc ar ionsaí ar roinnt spriocanna, amhail bonneagar agus limistéir atá tábhachtach go stairiúil. Féadfaidh siad úsáid mianaigh talún a theorannú freisin.
7-94. D'fhéadfadh sé go mbeadh tionchar ag propaganda naimhde ar dearcadh na sibhialtaigh san AO. D'fhéadfadh sé difear a dhéanamh freisin do thacaíocht intíre agus eachtrach don oibríocht. Tabharfaidh ceannairí oibríochtúla aird ar leith ar éifeachtaí gníomhaíochtaí san timpeallacht faisnéise. D'fhéadfadh go mbeadh eolas teoranta ag ceannairí tacúla ar thuairisc na meán agus a éifeacht ar an tuairim phoiblí. Déanann ceannairí oibríochtúla éifeacht an phobail a thomhas agus coinníonn siad a gcuid fo-ordúithe ar an eolas.
7-95. Cuireann an ullmhúchán an fórsa i láthair chun tús a chur le hoibríochtaí ionsaitheacha. Áirítear leis na hacmhainní riachtanacha a chur le chéile agus a chur in áit. Ag an leibhéal oibríochtúil, socraíonn ceannairí fórsaí agus acmhainní chun scaipeadh, freagarthacht, cosaint agus cothabháil a cheadú, agus an cumas chun éifeachtaí mais a choinneáil go tapa. Ceapann ceannairí aonad suíomh agus am chun an t-ionsaí a thosú nó a thacú leis. Tosaíonn fórsaí cairdiúla roghnaithe ag déanamh oibríochtaí foirmiú agus cothaithe chun deiseanna a fhorbairt don fhórsa ar fad. Chun ionadh a chaomhnú, seachnaíonn fórsaí ionsaitheacha agus mascann siad gníomhartha a d'fhéadfadh an namhaid a chur ar an eolas.
7-96. Áirítear ar ullmhúchán oibríochtaí fiosrúcháin a dhéantar i gcomhthráth le pleanáil (féach FM 5-0). Bailíonn an t-eispéireas faisnéise faisnéis a phróiseáiltear ina ghrianghraf agus a chuirtear isteach i bpleananna. I measc na gcúraimí faisnéise le haghaidh oibríochtaí ionsaitheacha tá cúlchistí naimhde a aithint agus a aimsiú, córais tacaíochta tine naimhde a aimsiú agus a rianú, agus faisnéis a bhailiú faoi chumas faisnéise, aeir agus cosanta aeir naimhde. Trí fhís agus faireachán ionsaitheach a dhéanamh, sócmhainní bailiúcháin chomhpháirteacha a chomhtháthú, agus cumas na gcóras faisnéise a shaothrú, tugtar deis do mháistir cumas na namhaid a mheas agus a imoibrithe a thuar. Cabhraíonn cleachtaí le fo-fhoirne intinn an cheannaire a thuiscint go hiomlán agus conas a bhaineann a ngníomhartha le hoibrithe fórsaí cairde eile agus a rannchuidíonn leis an oibríocht foriomlán.
7-97. Cruthaíonn oibríochtaí leanúnacha coinníollacha chun ionsaí a chur i gcrích go tobann, go foréigneach, agus go héifeachtach. Níos tábhachtaí fós, cabhraíonn siad le saoirse gníomhaíochta a chaomhnú nuair a chríochnaíonn oibríocht nó céim amháin agus a thosaíonn ceann eile. Ag leibhéal oibríochtúil, is príomh-bhreithniú é an cothabháil chun cathanna a nascadh laistigh de mhór-oibríochtaí. Déanann fórsaí CSS ullmhú trí sholáthar agus aonad a shuíomh chun tacú leis an oibríocht. Cuidíonn rialú gluaiseachta, bainistíocht talún, agus oibríochtaí soghluaisteachta arna stiúradh ag innealtóirí le gluaiseachtaí éifeachtacha. Déanann innealtóirí oibríochtaí frith-ghluasachta freisin chun na taobhanna a chosaint. Mar a tharlaíonn i ngach oibríocht, cosnaíonn fórsaí cosanta aeir an fórsa ó ionsaí aeir agus mionsclaíoch.
7-98. Éilíonn oibríochtaí ionsaitheacha athruithe tapa i bhfócas cumhacht cogaidh chun leas a bhaint as deiseanna. Tá sé ríthábhachtach go mbainfidh an namhaid an luas nach féidir leis a shárú a choimeád chun rath a bhaint amach. Athraíonn ceannairí an luas agus na modhanna ionsaí, agus luas na hionsaithe á choimeád acu. Aonad brú an troid. Tá sé riachtanach go mbeadh cumas ceannaire ag súil go leanúnach agus ag samhlú cásanna namhaid agus cairdeacha araon. Tá sé tábhachtach freisin cinntí a dhéanamh in am.
7-99. Tá sé seo go maith. Méadaíonn ceannairí luas oibríochta trí fhís agus trí na gunnaí réimse cuí agus tacaíocht chomhrac eile a sholáthar, lena n-áirítear tacaíocht aeir. Coinníonn siad luas ard trí fórsaí a chur ar aghaidh agus an t-am a chaitheann fórsaí cairde faoi dhó a íoslaghdú. Ní bheidh ionsaí rathúil ach amháin má shroich siad a gcuspóir sula bhfaigheann an namhaid a chothromaíocht, a aithníonn an bagairt, agus a n-chumhacht troid ollmhór ina choinne. Ní mór do ionsaitheoirí an namhaid a choinneáil as cothromaíocht chomh fada agus is féidir agus luas an ionsaithe a chothabháil. Coinníonn ionsaithe rathúla luas agus leibhéal marfach nach féidir leis an namhaid a mheaitseáil.
7-100. Soláthraíonn ISR agus IM go leor faisnéise ábhartha do mháistir chun a n-ionsaí a threorú. Déantar ionsaí ag ceannairí nuair a bhíonn go leor faisnéise acu, fiú mura bhfuil sé cuimsitheach. Is féidir leo an t-iomaíocht a ghabháil trí ionsaí a dhéanamh, fiú gan pictiúr oibríochtúil mionsonraithe nó COP.
7-101. Cuireann foréigean agus déine an ionsaí mí-chomhleanúnacht cosanta an namhaid. Ligeann tineanna cruinne agus IO d'ionsaitheoirí fórsaí slándála naimhde a bhaint, C2 agus CSS naimhde a mhíchumas, agus cosantóirí a mhealladh maidir le fíorchuspóir an ionsaithe. Cuireann na héifeachtaí comhcheangailte seo agus gníomhartha eile bac ar chumas an namhaid cinntí a dhéanamh. De réir mar a ionsaíonn fórsaí ionsaí ar an gcuspóir, athraíonn na tineanna, ag socrú an namhaid go domhain agus ag diúltú dó úsáid a bhaint as cúlchistí. Cibé an bhfuil sé ag iarraidh fórsa namhaid a scriosadh nó talamh a ghlacadh, ní mhaolann an fórsa ionsaithe go dtí go mbainfidh sí rath uirthi. Cuidíonn luas ard le cosaint agus le slándáil a fheabhsú.
7-102. Comhtháthaíonn ceannairí tine le haisteacht le linn oibríochtaí ionsaitheacha. Chun é seo a bhaint amach, teastaíonn pleanáil mhionsonraithe agus comhordú idir fórsaí ionsaithe agus tacaíochta, cur i gcrích beacht, agus rialú cúramach ar thacaíocht tine. Téann fórsaí ionsaí a scaoiltear ar a gcuid tine chomh gar agus is féidir. Déantar ionsaí armáilte faoi thine ardaithe talún. Téann ionsaí aeir agus fórsaí aerloingseoireachta go díreach ar chuspóirí nó chomh gar dóibh agus is féidir, nuair a bhíonn cosantóirí agus ardaitheoir réimse agus aerchosaint tacaíochta curtha i gcló nó scriosadh. Mar ionsaitheoirí in aice le fórsa na namhaid, déanann siad dul thar friotaíocht le cumhacht dóiteáin foréigneach, maisithe agus gluaiseacht tapa. Tá luas le linn na céime seo ríthábhachtach chun na báis a laghdú agus chun go seachnófar go mbeidh siad ag dul i stailc. Déanann cosaint aeir agus sócmhainní aeir chomhpháirteacha bagairtí aeir naimhde a scriosadh. Scaoilfidh eitlíocht ionsaithe i gcoinne fórsaí agus cúlchistí neamh-iontaofa chun comhghabháil reatha a leithdháileadh, cathanna cathanna sa todhchaí a mhúnlú, agus roghanna naimhde a dhiúltú.
7-103. Téann ionsaitheoirí go tapa tríd an gcuspóir, ag scriosadh friotaíocht naimhde atá fágtha. Tá siad ag súil le frith-ionsaí ag fórsaí maneuver, dóiteáin indíreacha, nó aerárthaí. Tá slándáil ar an mbonn, mar go bhfuil an t-ionsaí anois ag seasamh ar a bhfuil a fhios ag an namhaid. Déantar ionsaí a chomhdhlúthú ar an gcuspóir, athchóirigh chun aghaidh a thabhairt ar ionsaí frith-ionsaithe, ullmhaigh don chéad mhisean eile, nó lean an t-ionsaí. Má cheadaíonn an staid, tosaíonn ceannairí le saothrú láithreach, leis an bhfórsa chéanna nó trí fhoirne leantacha a chur tríd an limistéar cuspóir. D'fhéadfadh go mbeadh gá le hathchruthú chun aonad a thabhairt ar ais chun troid. D'fhéadfadh fórsaí ionsaithe tosaigh athdhéanamh de réir mar a théann fórsaí leantacha ar aghaidh.
7-104. Chun luas na hionsaithe a choinneáil, treoraíonn ceannairí isteach trúpaí úra san ionsaí. Trí na fórsaí leantacha a rith, tugtar deis do mháistir na saighdiúirí a gcuid saighdiúirí a chur ar scor, aonaid a athsholáthar, agus iad a aistriú go ceantair agus misin nua. Is é an t-aistriú de thrúpaí nua is coitianta nuair a théann fórsaí i mbun saothrú nó ionsaithe, ach d'fhéadfadh sé a bheith riachtanach le linn an ionsaithe féin mura féidir le fórsaí tiomanta a gcuspóirí a bhaint amach. De ghnáth cuireann ceannairí trúpaí úra trí thuras tosaigh líne chun an luas a choinneáil agus sos suntasach a sheachaint. D'fhéadfadh pas a dhéanamh ar aghaidh roimh an ionsaí nó ina dhiaidh sin. Chun go mbeadh rath air, ní mór pas a fháil ar aghaidh a cheilt ón namhaid.
7-105. Éilíonn pasanna tosaigh líne agus faoiseamh ionsaitheach pleanáil agus ullmhúchán mionsonraithe. Áirítear ar phleanáil a dhéanamh ar thrasnú na critéir a chinneadh a thugann le fios nuair a ghlacann an fórsa a théann tríd an troid ón bhfoireann seasta. Ceapann príomh-chathaoirleach comhchoiteann na n-aonad dhá fheidhm bearta rialaithe don chaiteachas. Déanann ceannasaithe faoi réir na mionsonraí a chomhordú. Le linn pas, soláthraíonn an fórsa seasta gach tacaíocht is féidir don fhórsa pas. Comhtháthaíonn an fórsa seasta a tineanna díreacha agus indíreacha i bplean tacaíochta tine an fhórsa a théann thart.
7-106. Tá an teicneolaíocht ag athrú na bealaí a n-ionsaíonn fórsaí arm nua-aimseartha. Ligeann teicneolaíocht na faisnéise do mháistir agus do fhoireann comhpháirtíocht a roinnt ar an gClár um Choimisiúnú Coiste a oiriúnaítear do gach leibhéal. Úsáideann ceannairí ar fud na fórsa ionsaithe é chun tuiscint níos fearr ar an staid a bhaint amach. Déanann siad oibríochtaí bunaithe ar fhaisnéis níos cruinne agus níos nuashonraithe ná riamh roimhe seo. Is féidir le haidhmeannaigh a bheith i gceannas ón tosaigh anois agus iad fós ceangailte go hiomlán leis an gcóras C2 agus leis an bhfaisnéis a sholáthraíonn sé. Cuireann tuiscint staidúil, le tacaíocht ó COP, ar chumas ceannairí a gcuid fórsaí a shíncronacht go héifeachtach agus coigeartuithe tapa a dhéanamh de réir mar a athraíonn an staid. Is féidir le fo-oibrithe an staid fhoriomlán a fheiceáil agus tionscnamh a fheidhmiú chun intinn an cheannaire a bhaint amach gan fanacht le ceanncheathrú níos airde treoir a sholáthar.
7-107. Athraíonn tuiscint staidúil bunaithe ar COP cruinn nádúr an mheabhráin roimh ionsaithe agus le linn ionsaithe. Leis, ní bhíonn fórsaí Arm ag brath níos lú ar ghluaiseachtaí chun teagmháil a dhéanamh agus bualadh le chéile chun na coinníollacha a chruthú chun ionsaí a dhéanamh. D'fhéadfadh fórsaí Arm nuachóiriúcháin gluaiseachtaí a sheachaint chun teagmháil a dhéanamh go hiomlán, ag forbairt an staid go mór as teagmháil. Déantar trealamh faireachais agus scoir chun cinn chun pictiúr an namhaid a shaincheapadh, agus déantar tinte cruinne agus IO a scriosadh comhtháthú namhaid. Ní choinníonn eilimintí scoir agus slándála teagmháil ach amháin mar is gá chun faisnéis a bhailiú nach féidir le braiteoirí gan duine a bhailiú. Déanann ceannairí fórsaí a chur i bhfeidhm chun tús a chur leis an ionsaí sula ndéanann fórsaí móra teagmháil. Déantar ionsaithe mar shraith de bhuailte comhuaineacha a chuireann forálacha naimhde i bpríomh agus i bpríomh. Tá ionsaí ag éirí opportunistic agus sreabhach de réir mar a bhíonn ceannairí ag cur éifeachtaí cumhacht cogaidh i mbaol go tapa agus go cinntitheach agus ag baint leas as na torthaí go neamhthrócaireach.
7-108. Ag cur le faisnéis ó chórais C2, ISR, tine indíreach, agus CSS méadaíonn sé luas agus líon na roghanna ionsaitheach. Ciallaíonn feasacht níos mó ar fhórsaí namhaid agus cairde nach gá ionsaithe a thionscnamh ó áit amháin. Ligeann tuiscint níos fearr ar an staid do mháistir fórsaí agus iarrachtaí a aistriú ó cheantar amháin go cheantar eile chun deiseanna a shaothrú. Tarlaíonn oibríochtaí neamhlíneacha i AOs neamh-chomhthimpeallach níos minice. Tá na haidhmeannaigh ag pleanáil fórsaí ionsaithe ar aiseanna éagsúla ar fud an AO. Tá nasc idir línte oibríochtaí an ionsaithe níos lú le spás ná mar atá siad le cuspóir; dá bhrí sin, déanann ceannairí roinnt fórsaí namhaid a sheachaint agus cumhacht chomhrac á dtabhairt chun cinn ag an bpointe cinntitheach. Is é an leas a bhaint as deiseanna a thagann as faisnéis a chomhcheangal go héifeachtach agus a suntas a chinneadh an tionscnamh a dhaingniú le hionsaitheoirí.
Bí ar liosta ríomhphoist GlobalSecurity.org