من المقرر أن يكون موعد زواج الشابة، التي تعيش في كاليفورنيا، في شهر يوليو/تموز من العام المقبل، وفي الولايات المتحدة تحمل 70 بالمئة تقريبا من النساء ألقاب أزواجهن عند إنهاء مراسم الزفاف، في حين تبلغ هذه النسبة في المملكة المتحدة 90 بالمئة وفقا لبيانات صدرت عام 2016. علما أن 85 من هؤلاء النساء تتراوح أعمارهن ما بين 18 و30 عاما. ورغم أنه هذه الموضة حاليا أصبحت أقل رواجا عما كانت عليه بين أبناء الجيل الماضي، إلا أن هذه العادة الثقافية مستمرة بقوة في كثير من الدول الغربية، مع أن المجتمعات حاليا أكثر انتباها لموضوع الجندر. ورغم أن تعريف النسوية يختلف، إلا أن أكثر من 68 بالمئة من النساء تحت عمر الثلاثين في الولايات المتحدة الأمريكية، و60 بالمئة من الفئة العمرية نفسها في بريطانيا يصفن أنفسهن بأنهن نسويات. يقول الأستاذ في جامعة برادفورد البريطانية، سايمون دنكن، الذي يدرس هذا التقليد وأسباب قوته: "يبدو الأمر مفاجئا جدا كون أصوله تعود إلى تاريخ أبويّ؛ إذ كان العرف السائد هو أن المرأة تصبح عندما تتزوج من ممتلكات زوجها". مواضيع قد تهمك نهاية وهذا التقليد سائد منذ زمن في معظم الدول المتحدثة بالإنجليزية رغم أن مفهوم "تملك" الزوجات لم يعد مستخدما في بريطانيا منذ أكثر من قرن من الزمن ورغم أنه لا يوجد إلزام قانوني لتبني اسم الزوج. وتتبع معظم الدول في أوروبا الغربية هذا العرف، باستثناء إسبانيا وأيسلندا، حيث تحتفظ النساء بأسماء عائلاتهنّ، وكانت اليونان قد اتخذت إجراءا قانونيا عام 1983 لكي تبقي النساء على ألقابهن مدى الحياة. وحتى في النرويج، المصنفة كواحدة من أكثر الدول تطبيقا للمساواة الجندرية، وذات التاريخ الأقل ذكورية في التعامل مع النساء، تستمر النساء في تبني ألقاب أزواجهنّ. ولكن نحو نصف النساء اللاتي حملن ألقاب أزواجهن، حافظن على أسماء عوائلهن قبل الزواج إلى جانب اللقب الجديد. يقول البروفسور دنكن: "هل هو تقليد غير مؤذ أم أن بعض المفاهيم تتسرب إلينا من الماضي؟". تقاليد أبوية هناك أسباب عديدة تدفع النساء لتغيير اسم العائلة، منها كره الاسم أو رغبة بالانفصال عن أهل غائبين أو في حال كان أفراد العائلة مسيئين. لكن فريق دنكن تمكن من تحديد سببين رئيسين بعد إجراء مقابلات مع عدد من الأشخاص المخطوبين أو أولئك الذين تزوجوا حديثا. الأول هو استمرارية الفكر الأبوي، والثاني هو الفكرة المثالية المتعلقة بالعائلة "الجيدة"؛ فالاعتقاد السائد هو أن حمل اسم الشريك يرمز للالتزام ويوحد المرأة مع أولادها المحتملين. ويقبل بعض الأشخاص بتغيير الاسم ببساطة لأنه جزء من العادات، في حين يظهر آخرون حماسة كبيرة لفكرة مشاركة لقب الزوج. يشرح ذلك الأستاذ دنكن: "لا يزال بعض الرجال يصر على الحفاظ على هذا الاستحقاق الأبوي القادم من الماضي. وتوافق على ذلك بعض النساء؛ ومنهن من يكن حريصات جدا على أخذ لقب الزوج". ويرى فريقه أن هذا التقليد مرتبط بعادات أبوية أخرى مثل تسليم الأب ابنته للعريس، وتقدّم الرجل، في الغالب، للمرأة للزواج منها. تقاليد الزواج هذه، كما يشرح البروفسور، التي تنتقل فيها العروس من أبيها إلى زوجها هي جزء من "حزمة الزواج" بالنسبة لكثير من الأزواج. تقول كورينا هيرش، 32 عاما، وهي ألمانية مقيمة في استوكهولم وحملت اسم عائلة زوجها: "هذه الطقوس فيها شيء من الرومانسية". "أمضينا الليلة التي سبقت الزواج في غرف منفصلة. ألقى كل من والدي وزوجي كلمة في الحفل، أما أنا فلم ألق أي خطاب". وتعتقد أن هذه التقاليد قد ساعدت على تقوية الرابط الذي يجمعها بزوجها رغم أنهما معا منذ أكثر من ثماني سنوات. "لم نكن نتوقع أننا سنقترب من بعض أكثر بعد الزواج، لكن حدث ذلك بعد أن حضرنا لحفل يكون كبيرا وقررنا أن يجمعنا لقب واحد". "عائلة جيدة" والسبب الثاني الذي درسه فريق دنكن مبني على نظرة المجتمع للزواج؛ إذ توصل إلى أن تبني اسم عائلة الزوج يظهر للعيان التزاما ووحدة بين الشخصين. وتوصل الباحثون إلى أن سردية "العائلة الجيدة" تمتعت بقوة خاصة بين النساء اللاتي أنجبن؛ فحتى النساء اللاتي لم يحملن اسم الزوج عدلن عن ذلك بعد الإنجاب. تقول راقصة البالية الأمريكية، جيمي بيرغ ذات الـ36 عاما: "أردت القيام بذلك لأقوي علاقتي بابني، ليس فقط علاقتنا العاطفية بل أردت شيئا على الورق". وبعد أن حافظت لسنين على لقب عائلتها، لأن الحفاظ عليه كان مهما لأنه ارتبط بمهنتها، أضافت اسم زوجها إلى جواز السفر بعد ولادة ابنهما بحيث يكون لدى ثلاثتهم اسم العائلة ذاته. "وبهذا نتجنب أي فوضى إدارية، عند السفر على سبيل المثال". التقاليد مقابل النسوية؟ ينقسم الباحثون حول ما إذا كان هذا التقليد يعمل ضد الجهود الرامية لتحقيق العدالة الجندرية. ويرى دنكن أنه أمر "خطير للغاية" في حال كان الزوجان يقومان به فقط للالتزام بالعادات أو ببساطة لأنهما يعتبرانه أمرا لا بد منه. "إنه يديم فكرة وجود السلطة بيد الزوج.. ويعيد إنتاج التقليد القائل بأن الزوج هو رأس العائلة". تدعم هذه الحجة نساء مثل نيكي هيسفورد، 34 عاما، وهي سيدة أعمال في شمالي إنجلترا. هي الآن مطلقة وكانت قد رفضت أن تحمل لقب زوجها في السابق، وتقول إنها فوجئت لدى معرفة أن نساء قليلات يفعلن مثلما فعلت. "دائما ما تشتكي النساء من أن الأمر ينتهي بهن كمسؤولات رعاية؛ أي أنهن يضعن العمل جانبا عند مرض أحد الأولاد لأخذه إلى المستشفى، ويعانين على الصعيد المهني. لكن بداية كل ذلك تكون عند القبول بتغيير الاسم وكأن المرأة تقول للرجل 'أنت أكثر أهمية مني، أنت الأساس وأنا آتي في المرتبة التالية"، حسب ما تراه نيكي. وتضيف: "يقول لي الناس إنني أبالغ بالتفكير وأن الأمر لا معنى له، لكنني لا أتفق معهم". لكن هيلدا بورك، وهي متخصصة في تقديم الاستشارات للأزواج، تعتقد أنه لا ينبغي على النساء اللاتي يبقين على أسمائهن انتقاد الأخريات بسرعة. وتقول إن هذه المفاهيم "المرتبطة بأفكار رومانسية بالية"، قد تعززت بفعل السينما والأدب وتبناها المجتمع. وهذا يعني أن تأثر النساء مستمر بهذا النوع من الرسائل رغم حقيقة أن الفكر النسوي في انتشار كبير هذه الأيام. وتشرح هيلدا فكرتها قائلة: "إن معظم مضمون ما تبثه المؤثرات على السوشال ميديا يدور حول الحصول على حبيب، وحفلة زفاف كبيرة وشهر عسل. ورغم أن هؤلاء النساء يعرفن عن أنفسهن كنسويات، فإنهن يعتبرن الأمر رومانسيا". وتعتقد المختصة النفسية أنه، بالنسبة لكثيرين، فإن تغيير الاسم إلى اسم عائلة الزوج أمر عملي ولا علاقة له بالنسوية. وهناك حجة ثانية مفادها أن النسوية تعني في نهاية الأمر منح المرأة حرية الاختيار. وهذا يعني أنه ما دامت النساء هن من يتخذن القرار، فلا يجب أن نفكر ما إذا كان الأمر يصب في صالح العادات الأبوية. هل سيغير أشخاص أكثر أسماءهم في المستقبل؟ يحتد نقاش الباحثين حول مدى انتشار تقليد حمل لقب الزوج في المستقبل؛ ليست هناك بحوث أكاديمية تنبؤية، رغم أن المؤشرات تقول إنه رغم التقدم البطيء في جانب البيانات، فإن الرجال والنساء على استعداد لتقبل البدائل. في بحث أجري في بريطانيا عام 2016 وشمل أكثر من 1500 شخصا، تبين أن 59 بالمئة من النساء لا يزلن يرغبن في حمل لقب الزوج عند الزواج، و61 من الرجال يرغبون بذلك. ورغم أن هذه الأرقام عالية، إلا أنها أقل بنسبة 30 بالمئة من نسبة البريطانيين الذين يتبعون التقاليد. وأظهر مسح آخر أن 11 بالمئة من الأشخاص الذين تتراوح أعمارهم بين 18-34 ويعيشون في بريطانيا يستخدمون ألقابا تجمع بين اسم عائلة المرأة والرجل عند الزواج. وكان هذا التقليد متبعا في القديم من قبل العائلات الثرية. يقول نيك نلسون-بيين، 36 عاما وهو بريطاني يعيش في السويد: "تحدثنا عن الموضوع سابقا وقررنا أن نتشارك كل شيء في الحياة بما في ذلك أسماءنا". لذا جمع في كنيته هو أيضا اسمه واسم زوجته. وعلّق على ذلك: "بدا الأمر لنا باليا وتقليدا عفا عليه الزمن بأن تحمل زوجتي اسم عائلتي فقط". هناك أيضا اتجاه متنام في الولايات المتحدة الأمريكية بخصوص استخدام ألقاب غير متصلة من أجل أن تكون واضحة عند البحث عنها على الإنترنت لأسباب مهنيّة. كما أن بعض الأزواج يجمعون لقب كليهما من أجل اختراع لقب جديد يجمعهما، وهناك بعض الرجال الذين يحملون لقب الزوجة - لكن يبقى هذان الاتجاهان غير منتشرين. يقول المهندس البريطاني كيرن ماكويد، 39 عاما، والذي اعتمد لقب زوجته: "لست مهووسا بكل هذه العادات الذكورية والأبوية وأعرف أهمية الحفاظ على هوية زوجتي". ونظرا لتقدم عمر الزواج في عدد من الدول الأوروبية كبريطانيا وإيطاليا وإسبانيا (35 عاما أو أكثر) و28 عاما في الولايات المتحدة الأمريكية، فإن هذا يؤثر على قرار تغيير اسم الزوجة أو لا في المستقبل. ففي دراسة نرويجية-أمريكية مشتركة، تبين أن النساء المتعلمات والمستقلات اقتصاديا هن أميل للمحافظة على الأسماء التي أعطيت لهن عند الولادة، في حين أن هذا الإجراء أقل شيوعا لدى الشابات الأصغر سنا، وذوات الدخل الأقل وأيضا أقل شيوعا بين النساء في الجاليات الأفريقية الأمريكية. تقول الأمريكية نازار، 50 عاما، والتي تعيش في النرويج ولم تغير اسمها عند زواجها العام الماضي: "أمتلك منزلي ولدي شهادة جامعية وسيارة وأشياء عديدة. إن غيرت اسمي فسينبغي علي تغيير كل الوثائق التي بحوزتي". كما يشير باحثون آخرون إلى تأثير مجتمات المثليين؛ إذ أن لديهم مرونة أكثر عندما يتعلق الأمر بتغيير الأسماء. تتوقع المعالجة النفسية في جامعة كاليفورنيا في بيركلي، د.هييث شيشنغر أن الأزواج المغايريين في توجهاتهم الجنسية قد يتشجعون للحفاظ على أسمائهم لأن مفهوم العائلة يتغير. تتفق معها مديرة التسويق فيريتي سيشنز، 35 عاما، وهي من إنكلترا: "بعض أصدقائي الذكور قرروا أخذ اسم عائلة الزوجة وأحبهم بسبب ذلك". لكنها تقول إنها تتفهم أن أزواجا آخرين "يحبون التقاليد" أو ربما أنهم يميلون للخيار المعتاد الذي يجعل شجرة العائلة أكثر سهولة عند تنظيمها. وتعتقد الأخصائية النفسية في لندن بورك أن تقاليد التسمية ستتغير، رغم أن الأوليات الآن في زمن وباء كورونا مختلفة. فمحبو تقليد حمل اسم الزوج، مثل كورينا هيرش، يتمنون ألا يختفي هذا التقليد. "أرغب باستمراره طالما أنه لا يفرض على الناس".

ในสหรัฐฯ ผู้หญิงส่วนใหญ่ใช้นามสกุลของสามีหลังแต่งงาน ในสหรัฐฯ มีผู้หญิงราว 70% ใช้นามสกุลของสามีหลังจากแต่งงานกัน ส่วนในสหราชอาณาจักร ตัวเลขนี้อยู่ที่เกือบ 90% ตามข้อมูลในปี 2016 และ 85% ของผู้หญิงเหล่านี้มีอายุระหว่าง 18 ถึง 30 ปี ลินด์เซย์ อีวานส์ วัย 30 ปี ต้องการใข้นามสกุลของสามีในอนาคต แม้ว่าแนวโน้มนี้จะลดลงเมื่อเทียบกับคนรุ่นก่อน แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่า บรรทัดฐานทางวัฒนธรรมนี้ยังคงมีในหลายประเทศของโลกตะวันตก ทั้งที่สังคมปัจจุบันมีความเป็นปัจเจกและตระหนักถึงเรื่องเพศมากขึ้น แม้ว่า คำว่า สตรีนิยม (feminism) อาจจะมีหลากหลายนิยาม แต่ 68% ของผู้หญิงที่อายุต่ำกว่า 30 ปี นิยามตัวเองว่า เป็นนักสตรีนิยม ในสหรัฐฯ ส่วนในสหราชอาณาจักรอยู่ที่ราว 60% ไซมอน ดันแคน ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยแบรดฟอร์ด (University of Bradford) ของสหราชอาณาจักร ซึ่งได้ศึกษาประเพณีนี้ กล่าวว่า "ค่อนข้างน่าประหลาดใจ เพราะประเพณีนี้มาจากประวัติศาสตร์ที่ชายเป็นใหญ่ มาจากแนวคิดที่ว่า ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเป็นสมบัติอย่างหนึ่งของผู้ชาย" ประเพณีนี้มีมายาวนานในประเทศส่วนใหญ่ที่พูดภาษาอังกฤษ แม้ว่าแนวคิด "การเป็นเจ้าของ" ภรรยา ไม่เป็นที่ยอมรับในสหราชอาณาจักรมานานกว่า 1 ศตวรรษแล้วก็ตาม และปัจจุบันนี้ก็ไม่มีกฎหมายบังคับให้เปลี่ยนไปใช้นามสกุลของสามีด้วย ยุโรปตะวันตกหลายประเทศได้หันมาทำตาม ยกเว้นสเปนและไอซ์แลนด์ ซึ่งผู้หญิงใช้นามสกุลของตัวเองอยู่แล้ว และกรีซ ซึ่งออกกฎหมายบังคับในปี 1983 ว่า ให้ผู้หญิงคงนามสกุลของตัวเองไว้ตลอดชีวิต แม้แต่ในนอร์เวย์ ซึ่งได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในประเทศชั้นนำของโลกในด้านความเท่าเทียมทางเพศ และมีประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชายเป็นใหญ่น้อยกว่าที่อื่น ผู้หญิงส่วนใหญ่ในนอร์เวย์ก็ยังคงเลือกใช้นามสกุลสามี แต่มีผู้หญิงราวครึ่งหนึ่งที่ใช้นามสกุลเดิมของตัวเองเป็นชื่อกลาง หรือทำหน้าที่เหมือนกับเป็นนามสกุลที่สอง ดันแคน ซึ่งเพิ่งร่วมงานกับนักวิชาการจากมหาวิทยาลัยออสโล (University of Oslo) และมหาวิทยาลัยเวสต์ออฟอิงแลนด์ (University of the West of England) ในการศึกษาถึงเหตุผลที่ประเพณีนี้ยังคงอยู่ในปัจจุบัน ตั้งคำถามว่า "ประเพณีนี้มีพิษภัยอะไรไหม หรือมีความหมายบางอย่างที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อนมาจนถึงตอนนี้หรือเปล่า" ประเพณีชายเป็นใหญ่ มีเหตุผลจำนวนมากว่าทำไมผู้หญิงอาจจะต้องการเปลี่ยนนามสกุลก่อนแต่งงานของตัวเอง อาจจะมีทั้งการที่เธอไม่ชอบนามสกุลเดิม หรือเพราะต้องการตัดขาดกับสมาชิกในครอบครัวที่ใช้ความรุนแรงกับเธอ หรือพ่อแม่ที่ไม่ได้เหลียวแลเลี้ยงดูเธอ แต่หลังจากมีการวิเคราะห์การวิจัยนี้อย่างละเอียดและมีการสัมภาษณ์คู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันหรือคนที่เพิ่งหมั้นหมายกันหลายคู่ในสหราชอาณาจักรและนอร์เวย์ คณะทำงานของดันแคนได้ระบุว่า มี 2 เหตุผลหลัก ประการแรกคือ การคงอยู่ของอำนาจแบบชายเป็นใหญ่ ประการที่สองคือ "ครอบครัวที่ดี" ในอุดมคติ คือการต้องใช้นามสกุลของคู่ครองเพื่อสื่อถึงพันธะสัญญาที่ให้ไว้ต่อกันและนั่นจะทำให้คุณและลูก ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น มีความเป็นหนึ่งเดียวกัน คู่แต่งงานบางคู่ยอมรับการเปลี่ยนนามสกุลเพียงเพราะว่า มันเป็นประเพณี ขณะที่อีกหลายคู่ยอมรับแนวคิดในการสืบทอดนามสกุลของฝ่ายชายอย่างเต็มที่ "ผู้ชายบางคนยังคงยืนกรานที่จะรักษาแนวคิดที่สรุปว่าชายเป็นใหญ่ที่มีมาตั้งแต่ในอดีต ผู้หญิงบางคนยอมทำเช่นนั้นและไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไร มีผู้หญิงหลายคนที่อยากจะใช้นามสกุลของสามีอย่างมากด้วย" ดันแคนอธิบาย การเปลี่ยนนามสกุลมีความเกี่ยวข้องกับธรรมเนียมหลายอย่างเช่น ผู้ชายเป็นฝ่ายขอผู้หญิงแต่งงาน การวิจัยของคณะทำงานของเขาระบุว่า แนวปฏิบัติในการเปลี่ยนนามสกุลของผู้หญิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับประเพณีชายเป็นใหญ่อื่น ๆ อย่างเช่น พ่อของเจ้าสาวต้องเป็นคนยกลูกสาวให้ และฝ่ายชายมักเป็นคนขอแต่งงาน ดันแคนบอกว่า พิธีที่สำคัญเหล่านี้ เป็นส่วนหนึ่งของ "แพ็กเกจการจัดพิธีแต่งงาน" สำหรับหลายคู่ โครินนา เอิร์ช ชาวเยอรมันวัย 32 ปี ที่อาศัยอยู่ในกรุงสตอกโฮล์มของสวีเดน เห็นด้วยว่า "มันคือส่วนหนึ่งของความรัก" เธอเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของสามีหลังแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว "เรานอนแยกห้องกันในคืนก่อนวันงาน พ่อและสามีของฉันกล่าวสุนทรพจน์ แต่ฉันไม่ได้พูด" เธอกล่าวเพิ่มเติม เอิร์ช เชื่อว่า ประเพณีเหล่านี้ช่วยให้เธอและคู่ครองมีความผูกพันกันมากยิ่งขึ้น แม้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมากก่อนแต่งงานแล้วกว่า 8 ปีก็ตาม "เราไม่ได้คาดหวังว่า จะรู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้นหลังแต่งงาน แต่การที่เราจัดงานแต่งใหญ่โตและเพียงแค่เปลี่ยนมาใช้นามสกุลเดียวกัน มันส่งผลเช่นนั้น" "ครอบครัวที่ดี" เหตุผลที่สองที่ดันแคนและคณะทำงานของเขาศึกษาเป็นเรื่องเกี่ยวกับมุมมองของสาธารณชนมากกว่า พวกเขาได้สรุปว่า คนมองว่าการใช้นามสกุลของคู่ครอง เป็นวิธีการแสดงออกถึงการมีพันธะสัญญาต่อกันและความเป็นหนึ่งเดียวกันต่อคนภายนอก ลินด์เซย์ อีวานส์ จากแคลิฟอร์เนีย เห็นด้วย "ฉันรู้สึกว่า มันทำให้เรามีเอกลักษณ์ในฐานะของการเป็นครอบครัว ไม่ใช่การเป็นปัจเจกชน" ผู้หญิงหลายคนเลือกที่จะใช้นามสกุลเดียวกับคู่ครอง เพื่อแสดงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของครอบครัว งานวิจัยของดันแคน สรุปว่า คำพูดที่ว่า "ครอบครัวที่ดี" มีอิทธิพลอย่างยิ่งในกลุ่มผู้หญิงที่มีลูกแล้ว แม้ว่าผู้หญิงบางส่วนที่ตอนแรกไม่ยอมใช้นามสกุลของสามี ก็ยอมเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของสามีหลังจากมีลูก เจมี เบิร์ก นักเต้นบัลเล่ต์และนักยิมนาสติกชาวอเมริกันวัย 36 ปี ในกรุงออสโลของนอร์เวย์ กล่าวว่า "ฉันอยากทำเช่นนี้เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์กับลูกชายของฉัน ไม่ใช่แค่เรื่องความสัมพันธ์ของเรา แต่เป็นเรื่องของเอกสารด้วย" หลังจากใช้นามสกุลของตัวเองที่ใช้มาตั้งแต่เกิดมานานหลายปี เพราะมันมีความสำคัญต่อตัวตนในหน้าที่การงานของเธอ เธอได้เพิ่มนามสกุลของสามีเข้าไปในหนังสือเดินทางของเธอและเอกสารอื่น ๆ หลังจากที่ลูกชายเกิด เพื่อที่ "ทั้งสามคนจะได้มีนามสกุลเดียวกัน" เธอหวังว่า การทำเช่นนี้ จะทำให้ไม่ต้องเผชิญความยุ่งยากกับเจ้าหน้าที่ทางการ อย่างเวลาที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ การศึกษาของดันแคน ได้เน้นย้ำถึงความรู้สึกร่วมกันอีกอย่างหนึ่งในหมู่ผู้ที่เป็นพ่อแม่ และนั่นก็คือการที่ลูก ๆ รู้สึกสับสนและไม่พอใจ จากการที่พ่อแม่ของตัวเองใช้นามสกุลต่างกัน แต่เขาแย้งว่า แม้ว่าเรื่องนี้จะสร้างความรู้สึกไม่สบายใจสำหรับผู้ใหญ่ แต่การวิจัยทางสังคมระบุว่า เรื่องนี้มีผลกระทบที่จำกัดต่อตัวเด็ก และเด็กส่วนใหญ่ก็ไม่รู้สึกสับสนเลยว่าใครเป็นส่วนหนี่งของครอบครัวพวกเขาบ้าง ไม่ว่าจะใช้นามสกุลใดก็ตาม ประเพณีต่อต้านแนวคิดสตรีนิยม นักวิชาการเห็นต่างกันในเรื่องที่แนวปฏิบัตินี้มีผลต่อความพยายามในการทำให้เกิดความเท่าเทียมทางเพศอย่างไร ดันแคน เรียกมันว่า "ค่อนข้างอันตราย" ถ้าคู่สามีภรรยาทำเช่นนี้ เพราะพวกเขาเปิดรับประเพณีนี้ หรือยอมรับมันตั้งแต่ต้น "มันเป็นตัวบงการแนวคิดที่ว่า สามีคือผู้มีอำนาจ... ผลิตซ้ำประเพณีที่สามีเป็นหัวหน้าครอบครัว" นักวิจัยรายนี้อธิบาย ข้อโต้แย้งดังกล่าว ได้รับการสนับสนุนอย่างหนักแน่นจากผู้หญิงอย่าง นิกกิ เฮสฟอร์ด วัย 34 ปี เจ้าของธุรกิจทางเหนือของอังกฤษ ปัจจุบันเธอหย่ากับสามีแล้ว แต่เธอไม่ยอมใช้นามสกุลของสามีตั้งแต่ตอนแต่งงานกัน เธอบอกว่า เธอประหลาดใจที่เห็นผู้หญิงเพียงส่วนน้อยที่ทำเช่นเดียวกับเธอ ผู้หญิงบางคนคิดว่า การใช้นามสกุลของผู้ชายไม่ช่วยสนับสนุนการเคลื่อนไหวของฝ่ายสตรีนิยม "ผู้หญิงบ่นว่า พวกเธอต้องเป็นฝ่ายคอยเอาอกเอาใจเสมอ เป็นคนที่ต้องทิ้งงานไว้ก่อนเมื่อลูกไม่สบาย และต้องพาลูกไปโรงพยาบาล หรือเป็นคนที่ได้รับผลกระทบจากความก้าวหน้าในอาชีพการงาน แต่นั่นมันมาจากจุดเริ่มต้นที่พวกเธอกำหนดแต่แรก (การเปลี่ยนนามสกุล) ด้วยการบอกว่า 'คุณสำคัญกว่าฉัน คุณเป็นเสาหลัก และฉันเป็นรอง'" เฮสฟอร์ด กล่าว "บางคนบอกฉันว่า ฉันคิดมากเกินไปในเรื่องนี้ และบอกว่า มันไม่ได้มีความหมายในทุกเรื่อง แต่ฉันไม่เห็นด้วย" เธอกล่าวเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม ฮิลดา เบิร์ก นักบำบัดที่เป็นคู่สามีภรรยาชาวไอริช เชื่อว่า ผู้หญิงที่เลือกใช้นามสกุลเดิมของตัวเองไม่ควรด่วนตัดสินคนอื่น ผู้เชี่ยวชาญรายนี้ชี้ว่า แนวคิดเหล่านี้ "ความรักที่ล้าสมัย" ซึ่งถูกปลูกฝังมาจากภาพยนตร์และวรรณกรรม ถูกนำมาขยายด้วยเครือข่ายสังคมต่าง ๆ นั่นหมายความว่า ผู้หญิงจะยังคงได้รับอิทธิพลจากข้อความประเภทนี้ต่อไป แม้ว่าความจริงแล้ว สตรีนิยมมีการพูดถึงกันมากขึ้นในปัจจุบัน "เนื้อหาจำนวนมากของบรรดาอินฟลูเอนเซอร์วนเวียนอยู่กับการมีแฟน การจัดงานแต่งงานใหญ่โต และการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ แม้ว่า ผู้หญิงเหล่านี้จะเป็นนักสตรีนิยม แต่วิถีชีวิตที่พวกเธอแสดงออกมานั้นมาจากความรักในอุดมคติ" เบิร์ก กล่าว ผู้เชี่ยวชาญรายนี้เชื่อว่า สำหรับหลายคน การเปลี่ยนไปใช้นามสกุลสามี เป็นทางเลือกที่ทำได้ และไม่ได้เกี่ยวกับการเป็นนักสตรีนิยมที่มากหรือน้อยแต่อย่างใด อีกข้อโต้แย้งหนึ่งคือ สุดท้ายแล้ว สตรีนิยมคือการให้เสรีภาพในการเลือกแก่ผู้หญิง นั่นหมายความว่า ตราบใดที่พวกเธอเป็นผู้ตัดสินใจเลือกนามสกุลที่จะใช้ได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญว่า เธอจะเลือกตามบรรทัดฐานที่ชายเป็นใหญ่ "แฟนของฉันไม่เคยบอกฉันให้ใช้นามสกุลของเขา ในฐานะนักสตรีนิยม ฉันสามารถตัดสินใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉัน โดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับบทบาททางเพศ" อีวานส์ กล่าว จะมีคนเปลี่ยนมาใช้นามสกุลสามีมากขึ้นในอนาคตหรือไม่ นักวิจัยถกเถียงกันอย่างร้อนแรงว่า ประเพณีการใช้นามสกุลตามสามีในอนาคตว่าจะแพร่หลายมากแค่ไหน มีการวิจัยเชิงวิชาการที่ออกแนวคาดการณ์เล็กน้อยระบุว่า มีข้อบ่งชี้หลายอย่างว่า ผู้หญิงและผู้ชายต่างก็เปิดรับทางเลือกต่าง ๆ มากขึ้น แม้ว่าจะเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ในสหราชอาณาจักร การสำรวจคนมากกว่า 1,500 คนในปี 2016 เผยให้เห็นว่า 59% ของผู้หญิงจะยังเลือกที่จะใช้นามสกุลของคู่สมรสหลังจากแต่งงาน และ 61% ของผู้ชายยังคงต้องการให้ผู้หญิงเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของพวกเขา อีกการสำรวจหนึ่งเผยว่า 11% ของผู้ที่มีอายุ 18-34 ปี ในสหราชอาณาจักร ขณะนี้ใช้นามสกุลของตัวเองและสามีรวมกันหลังจากแต่งงาน นี่คือแนวปฏิบัติที่ยึดถือกันในครอบครัวที่ร่ำรวยมาแต่โบราณ นิก นิลส์สัน-บีน ชายชาวอังกฤษวัย 36 ปี ที่อาศัยอยู่ในสวีเดน ซึ่งใช้นามสกุลของตัวเองและภรรยารวมกัน กล่าวว่า "เราคุยกันถึงเรื่องนี้มาก่อน และตัดสินใจว่า ในเมื่อเราจะต้องเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกันในทุก ๆ ด้านการใช้นามสกุลร่วมกันก็สมเหตุสมผล" คู่แต่งงานบางคู่เลือกที่จะรวมนามสกุลเข้าด้วยกัน เขาอธิบายว่า "มันค่อนข้างเชยและล้าสมัยในการใช้เฉพาะนามสกุลของตัวผมเอง" ในสหรัฐฯ มีผู้หญิงจำนวนมากขึ้นที่พบเห็นในโลกออนไลน์ที่เลือกใช้นามสกุลของตัวเอง ด้วยเหตุผลของหน้าที่การงาน ขณะที่คู่สามีภรรยาบางคู่เลือกที่จะผสมนามสกุลของตัวเองเข้าด้วยกัน หรือตั้งนามสกุลใหม่ขึ้นมาใช้ร่วมกัน และบางคู่ผู้ชายก็เปลี่ยนมาใช้นามสกุลของผู้หญิง แต่กรณีเหล่านี้ก็ยังไม่พบเห็นบ่อยนัก เคียราน แม็กเควด วิศวกรชาวอังกฤษวัย 39 ปี ซึ่งเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของภรรยาหลังแต่งงาน กล่าวว่า "ผมไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับความเป็นชาย หรือการที่ผู้ชายเป็นใหญ่ และผมรู้ว่า การรักษาเอกลักษณ์ให้ภรรยาผมเป็นเรื่องสำคัญมาก" เมื่อพิจารณาถึงผู้หญิงที่จะแต่งงานในอนาคต (อายุเฉลี่ยตอนนี้คือ 35 ปี ในประเทศแถบยุโรป รวมถึงสหราชอาณาจักร, อิตาลี และสเปน และประมาณ 28 ปี ในสหรัฐฯ) เรื่องนี้อาจจะส่งผลต่อการเลือกใช้นามสกุลของพวกเธอในอนาคตก็ได้ การศึกษาร่วมกันจากนอร์เวย์และสหรัฐฯ แสดงให้เห็นว่า ยิ่งผู้หญิงมีอิสระทางการเงินมาก มีการศึกษามาก และอายุมากขึ้น ก็ยิ่งมีโอกาสที่พวกเธอจะเลือกใช้นามสกุลของตัวเองมากขึ้น ขณะที่การทำเช่นนี้ได้รับความนิยมน้อยกว่าในหมู่ผู้หญิงที่มีรายได้น้อยกว่าและอายุน้อยกว่าในชุมชนชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ผู้หญิงอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันเลือกที่จะใช้นามสกุลเดิมของตัวเองหลังแต่งงานน้อยกว่า อเมริกา นาซาร์ ทันตแพทย์วัย 50 ปี ที่อาศัยอยู่ในนอร์เวย์ ซึ่งไม่ได้เปลี่ยนนามสกุลหลังจากแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว อธิบายว่า "ฉันมีบ้านของตัวเองแล้ว ฉันมีวุฒิการศึกษาของตัวเอง มีรถยนต์ และอื่น ๆ อีกหลายอย่าง ดังนั้น ถ้าฉันต้องเปลี่ยนนามสกุล ฉันก็จะต้องเปลี่ยนชื่อสกุลฉันที่อยู่ในโฉนดและใบอนุญาตต่าง ๆ เหล่านี้ทั้งหมด" นักวิจัยอีกหลายคนเน้นย้ำถึงอิทธิพลของกลุ่มคนหลากหลายทางเพศ ซึ่งมีแนวโน้มที่จะยืดหยุ่นมากกว่ากับการเปลี่ยนชื่อ ดร.ฮีธ เชชิงเกอร์ นักจิตวิทยาและนักบำบัดที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย (University of California) ในเมืองเบิร์กลีย์ ทำนายว่า คู่สามีภรรยาต่างเพศ อาจจะเลือกที่จะใช้นามสกุลของตัวเองต่อไป ในขณะที่ "แนวคิดของคำว่า 'ครอบครัว' แผ่ขยายออกไป" เวริที เซสชันส์ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดอายุ 35 ปี จากอังกฤษ ซึ่งเลือกใช้นามสกุลของตัวเองหลังแต่งงาน กล่าวว่า "ถึงเวลาแล้วที่เรื่องนี้จะมีการพูดคุยกันอย่างเปิดเผยระหว่างคู่ชีวิต และไม่ใช่เรื่องที่จะทึกทักเอาเองหรือ ถูกกำหนดไว้แล้ว" เธอกล่าวว่า "เพื่อนผู้ชายบางคนของเธอตัดสินใจที่จะเลือกใช้นามสกุลของภรรยาพวก ฉันชอบที่พวกเขาทำเช่นนั้น" อย่างไรก็ตาม เธอกล่าวว่า เธอเข้าใจว่า คู่แต่งงานคู่อื่น ๆ "ชอบทำตามประเพณี" หรืออาจจะเลือกการเปลี่ยนนามสกุลเพื่อ "ให้ผังตระกูลเข้าใจง่ายขึ้น" ในกรุงลอนดอน เบิร์ก นักบำบัดจิต เชื่อเช่นกันว่า ข้อตกลงการเปลี่ยนนามสกุลตามประเพณีนั้นจะเปลี่ยนแปลงไป แม้ว่าขณะนี้มีเรื่องสำคัญกว่าอื่น ๆ ที่จะต้องจัดการก่อนในช่วงต่อสู้กับโควิด-19 อย่างไรก็ตาม ผู้ที่นิยมการใช้นามสกุลผู้ชายตามประเพณีอย่าง โครินนา เอิร์ช หวังว่า ประเพณีนี้จะไม่สูญหายไป "มันคงจะดีถ้ามีการสืบทอดต่อไป แต่เกิดจากการที่ไม่ถูกบังคับเท่านั้น" เธอกล่าว


باغويزا وزوجته ويعرب موسيز باغويزا عن ندمه إزاء ماضيه، وكيف كان يعامل زوجته جوليين بعنف ويغتصبها. وقال باغويزا:"إن الجنس معها كان أشبه بالمصارعة، لم يكن يهمني ما كانت ترتديه فقد كنت ببساطة أمزقه." "الإجهاض الأمريكي" يخفف قرارا أمميا عن العنف الجنسي في الحرب هل تعمل منتجات "منع الاغتصاب" حقا؟ سيراليون تعلن الطوارئ إثر تضاعف حوادث الاغتصاب والاعتداءات الجنسية وفي كوخ متواضع بقرية روتشورو، شرقي الكونغو، هاجم باغويزا زوجته وهي حامل في شهرها الرابع. يقول:"ركلتها في بطنها"، فوقعت على الأرض وهي تنزف ونقلها الجيران إلى المستشفى. وكانت جريمتها أنها كانت تدخر بعض المال ليعينها على مصاريف البيت. ورغم أن المال مالها إلا أنها تعرضت للاعتداء. وقبل هذا الهجوم كانت رفضت منحه المال ليشتري حذاء جديدا. أفكار تقليدية عن الذكورة يبدو أن غضب باغويزا راجع لما يمكن وصفه بأزمة الذكورية الافريقية في الوقت الراهن. فخلال قرون كانت تنشئة الرجل تتم من خلال فكرة واضحة عما تعنيه الرجولة وهي : القوة، والقدرة على حماية وإعالة الأسرة. يقول باغويزا إنه لم يكن هناك جنس بدون عنف لكن مع تغير الدور الجندري والذي شمل تمكين المرأة وارتفاع البطالة بين الرجال بات من الصعب على الرجل التعايش مع الأفكار الذكورية القديمة. وبالنسبة لباغويزا فإن النساء المستقلات ماديا يشكلن تهديدا لذكورة الرجل ويلقين به في أتون أزمة. ويقول باغويزا، وهو عامل بناء:" اعتقدت أنها تعود لي، اعتقدت أن بوسعي عمل أي شيء بها، وعندما كنت أعود إلى المنزل وتطلب مني شيئا أدفعها بعيدا." تعويض الخسارة الذكورية قضية باغويزا ليست فريدة من نوعها في الكونغو اليدمقراطية التي تشهد أحد أعلى معدلات العنف ضد النساء في العالم حيث تتعرض 48 امرأة للاغتصاب كل ساعة، وذلك بحسب دراسة نشرتها صحيفة الصحة العامة الأمريكية. ويرجع محللون أزمة الاغتصاب إلى النزاع الدائر منذ فترة طويلة شرقي البلاد حيث تلجأ الميليشيا المتنازعة لسلاح الاغتصاب الجماعي والعبودية الجنسية في الحرب. كان باغويزا يعتقد أن زوجته ملكه ولكن بحسب لوت ألفونس المؤسس المشارك لجمعية شبكة رجال الكونغو Comen غير الحكومية فإن جذور أزمة الاغتصاب أعمق من ذلك. ويقول:"عندما نتحدث عن العنف الجنسي من منظور النزاع المسلح فقط فإننا ننحرف عن الطريق الصحيح، فلقد ورثنا هذه الطريقة في معاملة الفتيات كمتاع لنا، فالرجال يعلمون أن من حقهم ممارسة الجنس طول الوقت، وسبب العنف الجنسي هو السلطة التي يريد الرجل في الكونغو الديمقراطية أن يبقيها في يده دائما." مشاركة نسائية في النقاش وتوافق دانييل هوفميستر، من معهد العدالة والمصالحة في جنوب افريقيا، على ذلك. فهي تعتقد أن العنف على أساس جندري مرتبط بتنشئة الفتيان في أجواء الذكورية الافريقية. وتضيف قائلة:"إن هذه التربية تدفعهم لمحاولة تعويض خسارتهم الذكورية بطرق عنيفة." ويقول ألفونس:" لقد كنت الجاني والضحية للعنف، ففي المدرسة كنا نضرب، وفي المنزل كنا نضرب، وفي القرية كنا ننظم جلسات قتال، لقد تحول الأمر لاحقا إلى وسيلة تواصل." لوت ألفونس المؤسس المشارك لجمعية شبكة رجال الكونغو Comen غير الحكومية ف ويتابع:"أحيانا كنت أضرب صديقتي، وكان عليها أن تعتذر، وأتذكر عندما كنت حدثا أن تشاجرت مع أختي وألقيت سكينا نحوها." وتركز مبادرات مكافحة الاغتصاب في افريقيا على النساء الضحايا. ويرى ألفونس أن هذه المبادرات تركز على أعراض المشكلة وليس جذورها. ويقول:"إننا نكافح عنفا على أساس جندري وبالتالي لابد من مشاركة الرجال والفتيان فهم جزء من المشكلة ولديهم القدرة على إحداث تغيير في المجتمع." وهذا ما يفعله ألفونس وزملاؤه الذين ينظمون جلسات للرجال لبحث مشاكلهم وتعريف الفتية بمعاني الرجولة. تغير الأزواج ويلتقي نحو 20 رجلا أسبوعيا في هذه الجلسات لمدة ساعتين لتعلم الذكورية الإيجابية والمساواة بين الجنسين والأبوة. اجتماعات الرجال لبحث مشاكلهم ويتم تنظيم ورش عمل يشرف عليها رجل ونساء تقدم أفلاما وكتبا توضيحية للتعريف بالعنف الجنسي. وقال ألفونس إن أغلب الزوجات قلن إن أزواجهن تغيروا بعد حضور الورش. وتابع:" قلن إن أزواجهن ذهبوا إلى رجال الدين والزعماء التقليديين ولم يتغيروا ومنهم من تعرض للاعتقال مرات عديدة، ولكن بعد الورش تغيروا وصاروا غير عنيفين، ويعودون إلى المنزل في موعدهم." وباغويزا أحد هؤلاء الأزواج، ويقول:" بالطبع لم أتغير بنسبة مئة في المئة فنحن بشر، ولكن الكثير من الأشياء تحسنت بشكل كبير، فنحن نتحدث بشكل لائق الآن، وتحسنت علاقتنا الجنسية." ويسعى ألفونس للوصول إلى كل رجل في الكونغو الديمقراطية لنشر فلسفته عن الذكورية الإيجابية. وقال:"نحلم بنهاية العنف في هذا البلد ليصبح الجميع قادرين على الحياة فيه رجال ونساء وفتيان وفتيات."

โมอิเซส แบกวิซา เคยทั้งข่มขืนและทุบตีภรรยาตัวเอง โมอิเซส แบกวิซา เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เสียใจกับอดีตของตัวเอง สิ่งที่เขาเคยทำไว้กับจูเลียนน์ ภรรยา มีตั้งแต่การปฏิบัติอย่างเลวร้ายต่อเธอไปจนถึงการขืนใจ "การมีเซ็กส์กับเธอก็เหมือนการต่อสู้กัน ผมไม่สนว่าเธอจะแต่งตัวอย่างไร ผมฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ" เขาเล่า ที่บังกาโลธรรมดา ๆ หลังหนึ่ง ในหมู่บ้านรัทชูรู อันเงียบสงบทางภาคตะวันออกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก นายแบกวิซา กำลังเล่าเรื่องที่เขาซ้อมภรรยาตอนที่เธอตั้งครรภ์ได้สี่เดือน "ผมหันมาเตะเบา ๆ เข้าที่ท้องของเธอ" เขาบอก ตอนนั้นภรรยาร่วงลงไปกองกับพื้น เลือดไหลออกมา ชาวบ้านที่เป็นห่วงเป็นใยพากันมาช่วยพาตัวภรรยาเขาไปส่งโรงพยาบาล เธอผิดอะไรหรือ "ความผิด" ของเธอคือ แอบเก็บสะสมเงินสำหรับเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน โดยเอาไปฝากไว้ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง จูเลียนน์ ภรรยาของโมอิเซส ก่อนซ้อมเธอนั้น เขาขอเงินเธอไปซื้อรองเท้า แต่เธอไม่ยอมให้ "ก็จริงครับ ที่เงินมันเป็นของเธอ" นายแบกวิซา บอก "แต่อย่างที่คุณก็รู้ ทุกวันนี้ เมื่อไหร่ที่ผู้หญิงมีเงิน เธอจะรู้สึกว่าตัวเองมีอำนาจ และแสดงออกมาให้เห็น" ความเป็นชายแบบเดิม ๆ ความไม่พึงพอใจนี้เกิดขึ้นท่ามกลางสิ่งที่บางคนเรียกว่าเป็นวิกฤตของความเป็นชายแอฟริกันยุคใหม่ เป็นเวลาหลายศตวรรษมาแล้วที่ผู้ชายนั้นเติบใหญ่มากับแนวคิดเรื่องความเป็นชายที่ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความแข็งแกร่ง ความอดทนอดกลั้นทางอารมณ์ สามารถเลี้ยงดูและคุ้มครองครอบครัวได้ แต่ด้วยพัฒนาการที่เปลี่ยนแปลงไประหว่างเพศหญิงและชาย รวมทั้งการที่ฝ่ายหญิงมีความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ประกอบกับการที่ฝ่ายชายว่างงานมากขึ้น ทำให้ผู้ชายนั้นไม่อาจคงสถานะความเป็นชายอย่างที่เคยเป็นในอดีตได้เต็มที่ และสำหรับผู้ชายอย่างนายแบกวิซาแล้ว การที่ผู้หญิงไม่ต้องพึ่งพิงฝ่ายชายในเรื่องเงินทอง ถือเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อสถานะความเป็นชายของตัวเอง ช่างก่อสร้างคนหนึ่งในหมู่บ้านบอกว่า เขาเห็นว่าการใช้ความรุนแรงเป็นหนทางเดียวที่เขาสื่อสารกับภรรยาได้ "ผมคิดว่าเธอเป็นสมบัติของผม" เขาบอก "ผมคิดว่าผมจะทำอะไรกับเธอก็ได้ทั้งนั้น ถ้าผมกลับมาบ้าน แล้วเธอตั้งคำถามอะไรกับผม ผมก็จะต่อยเธอเข้าให้" ชดเชยความเป็นชายที่ 'ล้มเหลว' กรณีของนายแบกวิซานั้นไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ คองโกนั้นเป็นประเทศที่อัตราการขืนใจสูงที่สุดในโลก เคยมีรายงานการศึกษาที่จัดทำโดยวารสารสาธารณสุขอเมริกันพบว่าทุกหนึ่งชั่วโมงมีผู้หญิงถูกข่มขืน 48 คน อัลฟอนเซ บอกว่า เคยเป็นทั้งผู้กระทำและเหยื่อของความรุนแรง ผู้เชี่ยวชาญหลายคนให้น้ำหนักไปที่เรื่องความขัดแย้งที่เกิดขึ้นทางภาคตะวันออกของประเทศ ซึ่งกลุ่มนักรบที่เป็นศัตรูกันมักจะใช้วิธีการข่มขืนและหน่วงเหนี่ยวผู้หญิงเป็นเครื่องมือประหัตประหาร แต่อิลอต อัลฟอนเซ ผู้ร่วมก่อตั้ง Congo Men's Network (Comen) องค์กรไม่แสวงหากำไร มองว่าแท้จริงแล้วรากเหง้าของปัญหาข่มขืนที่เกิดขึ้นหยั่งลึกไปกว่านั้น "เวลาที่เราพูดถึงเรื่องความรุนแรงทางเพศโดยเน้นไปที่ความขัดแย้งของกลุ่มต่าง ๆ นั้น เราออกจะหลงประเด็นไปสักนิด" เขาบอก "เราสืบทอดวิธีปฏิบัติกับผู้หญิงราวกับว่าพวกเธอเป็นวัตถุที่เราเป็นเจ้าของ ผู้ชายรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะมีเซ็กส์กับผู้หญิงได้ตลอดเวลา ต้นเหตุของการใช้ความรุนแรงทางเพศนั้นเป็นเรื่องของอำนาจ และสถานะที่ชายคองโกอยากจะคงไว้อยู่เสมอ" ให้ผู้หญิงมีส่วนร่วม ดาเนียล ฮอฟฟ์มีสเตอร์ เจ้าหน้าที่ประจำสถาบันเพื่อความยุติธรรมและการปรองดอง (Institute for Justice and Reconciliation) ในแอฟริกาใต้ เห็นด้วยว่า ความรุนแรงทางเพศเกี่ยวข้องโดยตรงกับวิธีที่ผู้ชายถูกสอนในการเข้ากับสังคมเมื่อตอนเด็ก และการที่พวกเขาไม่สามารถมีความเป็นชายตามธรรมเนียมแอฟริกาได้ "การหาเลี้ยงครอบครัวเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชาย และบ่อยครั้งที่ผู้ชายหลายคนที่ไม่สามารถหาเลี้ยงและดูแลครอบครัวได้ชดเชยความล้มเหลวด้วยวิธีที่รุนแรง" ฮอฟฟ์มีสเตอร์ กล่าว อัลฟอนเซ บอกว่า เขาเคยเป็นทั้งผู้กระทำและเหยื่อของความรุนแรง โดยอธิบายว่าความรุนแรงได้กลายเป็นธรรมชาติของเขาไปแล้ว และในเวลาต่อมาก็เป็นวิธีที่เขาใช้ในการสื่อสาร "บางทีผมก็จะซ้อมแฟนตัวเอง และก็เป็นหน้าที่เขาที่ต้องมาขอโทษด้วย ผมจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ มีอยู่วันหนึ่งทะเลาะกับน้องสาว และผมก็ขว้างมีดใส่น้อง" อัลฟอนเซ เล่า โดยทั่วไปแล้ว โครงการต่อต้านการข่มขืนในแอฟริกามุ่งความสนใจไปที่ผู้หญิง ซึ่งเป็นเหยื่อข่มขืนส่วนใหญ่ ส่วนผู้ชาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้กระทำ ไม่ได้มีส่วนร่วม แต่สำหรับ อัลฟอนเซ แล้ว โครงการเหล่านี้แก้ที่ "อาการ" มากกว่าสาเหตุที่แท้จริงของปัญหาความรุนแรงทางเพศ "เรากำลังต่อสู้ปัญหาความรุนแรงทางเพศ และเราต้องให้ผู้ชายและเด็กผู้ชายซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา เข้ามามีส่วนร่วมด้วย พวกเขาจะได้มีพื้นที่ที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงเพราะพวกเขาก็มีอิทธิพลในชุมชน" และนี่ก็คือสิ่งที่อัลฟอนเซและเพื่อนร่วมงานของเขาทำ โมอิเซส แบกวิซา เข้าร่วมการประชุม พวกเขาก่อตั้งการประชุมที่เรียกว่า "Baraza Badilika" แต่เป็นรูปแบบสมัยใหม่ Baraza Badilika คือการชุมนุมตั้งแต่โบราณที่ผู้ชายจะมารวมตัวกันหารือประเด็นปัญหาในชุมชนและช่วยให้เด็กหนุ่มเข้าสู่การเป็นลูกผู้ชายอย่างสมบูรณ์ อัลฟอนเซบอกว่า หลังจากเหตุขัดแย้งสร้างความเสียหายทั้งหมู่บ้านและทำให้มีผู้เสียชีวิต สถานที่ประชุมลักษณะนี้ก็ถูกทำลายไป และเด็กวัยรุ่นชายก็ไม่มีผู้ที่จะมาเป็นแบบอย่างให้ ในขณะที่ Baraza Badilika รูปแบบโบราณอนุญาตให้แค่ผู้ชายเข้าร่วม รูปแบบสมัยใหม่ให้ผู้หญิงถือตำแหน่งผู้นำสำคัญ ๆ "ถึงเวลาแล้วที่ผู้หญิงจะบุกรุกเข้ามาในพื้นที่นี้" อัลฟอนเซ กล่าว สามีเริ่มเปลี่ยนแปลง ทุกสัปดาห์ ผู้ชายราว 20 คนจะมารวมตัวกัน 2 ชั่วโมงเพื่อเรียนรู้ถึงความเป็นชายในแง่บวก ความเท่าเทียมทางเพศ และความเป็นพ่อ ผู้นำเวิร์คชอป(กลาง) นำเวิร์คชอปที่พูดถึงความเป็นชายในเชิงบวกในคองโก ผู้นำเวิร์คชอปชายหนึ่งคนและหญิงหนึ่งคน จะใช้ภาพยนตร์ หนังสือภาพ และการแสดงละครสะท้อนชีวิตจริง เพื่อปรับวิธีคิดของผู้ก่อเหตุรุนแรงทางเพศเสียใหม่ อัลฟอนเซบอกว่า ผู้หญิงส่วนใหญ่บอกเขาว่า สามีเปลี่ยนพฤติกรรมหลังจากเข้าร่วมเวิร์คชอปนี้ หลังจากที่เคยทุบตีภรรยาซึ่งตั้งครรภ์อยู่ แบกวิซา เปลี่ยนแปลงตัวเองไปมาก "แน่นอนว่ายังไม่ 100% เราก็ยังเป็นแค่มนุษย์ แต่หลายสิ่งหลายอย่างพัฒนาไปมาก ตอนนี้เรามานั่งหารือคุยกันจริงจัง และความสัมพันธ์ทางเพศของเราก็ดีขึ้นมาก" อัลฟอนเซ ตั้งใจจะนำปรัชญาเรื่องความเป็นชายเชิงบวกให้เข้าถึง "ผู้ชายทุกคน" ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก "เราฝันที่จะเห็นความรุนแรงทุกรูปแบบในประเทศนี้จบสิ้นลง เราจะได้มีประเทศที่อยู่ได้ทั้งสำหรับผู้ชาย ผู้หญิง เด็กผู้ชาย และผู้หญิง"


بوريس جونسون وفاز جونسون على جيرمي هانت بأغلبية كبيرة، إذ حصل على 92,153 صوتا، بينما نال منافسه 46,656 صوتا. ويتولى عمدة لندن السابق الأربعاء مهام منصبه رئيسا للوزراء من تريزا ماي، التي أعلنت استقالتها من منصبها بعد إخفاقها المتكرر في تمرير اتفاق ينظم عملية خروج بريطانيا من الاتحاد الأوروبي "بريكست". ووعد جونسون في خطاب ألقاه بعد إعلان فوزه بـ"تنفيذ بريكست، وتوحيد البلاد، وهزيمة جيرمي كوربن"، زعيم حزب العمال المعارض. وقال: "سوف ننشط البلاد. وسوف نطبق بريكست في 31 أكتوبر (تشرين الأول)، وننتهز كل الفرص التي سيجلبها خروج بريطانيا من الاتحاد الأوروبي بروح جديدة. وسنعيد الإيمان بأنفسنا، وسوف ننهض ببطء، مثل أي عملاق، لنتخلص من الشكوك والسلبية". وشكر جونسون رئيسة الوزراء السابقة، قائلا إنه كان "شرفا لأن أعمل في مجلس وزرائها". وكان جونسون وزير خارجية ماي حتى استقال بسبب بريكست. وهنأت ماي بدورها خليفتها، واعدة إياه بـ"الدعم الكامل من مكانها في مقاعد البرلمان الخلفية". وقال وزير الخارجية، جيرمي هانت إنه يشعر "بخيبة أمل"، مضيفا أن جونسون سيؤدي "عملا رائعا". وقال إن لديه "ثقة لا تتزعزع في بلادنا"، وهذه ميزة قيمة في هذا الوقت الحرج. وأرسل الرئيس الأمريكي، دونالد ترامب، تهنئته إلى جونسون، مغردا بأنه "سيكون عظيما". وقد شارك في اقتراع انتخاب زعيم حزب المحافظين الجديد 160.000 عضو في الحزب، يحق لهم التصويت، وكانت نسبة المشاركة 87.4 في المئة. وتبلغ النسبة التي حصل عليها جونسون من مجموع الأصوات 66.4 في المئة، وهي نسبة أقل مما حصل عليه ديفيد كاميرون في 2005 في انتخابات زعامة الحزب.

สมาชิกพรรคคอนเซอร์เวทีฟลงมติให้นายจอห์นสัน เป็นผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคคนใหม่ด้วยคะแนนเสียง 92,153 คะแนน ก่อนหน้านี้มีผู้สมัครชิงชัยในตำแหน่งหัวหน้าพรรคคอนเซอร์เวทีฟสองคน คือนายจอห์นสัน และนายเจเรมี ฮันต์ ผู้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนปัจจุบัน อย่างไรก็ดี พรรคได้ลงมติให้นายจอห์นสัน เป็นผู้ดำรงตำแหน่งด้วยคะแนนเสียง 92,153 คะแนน โดยนายฮันต์ ได้คะแนน 46,656 คะแนน โดยสมาชิกพรรค 87.4% ร่วมออกเสียง นายจอห์นสัน เคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีกรุงลอนดอน และเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลภายใต้การนำของนางเมย์ ทั้งยังเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการรณรงค์ ให้สหราชอาณาจักรถอนตัวออกจากสหภาพยุโรป (อียู) นายบอริส จอห์นสัน (ขวา) กับนายเจเรมี ฮันต์ คู่แข่งชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคคอนเซอร์เวทีฟ หลังการประกาศผลนายจอห์นสัน กล่าวต่อหน้าสมาชิกพรรคว่าจะทำให้อังกฤษก้าวต่อไป ด้วยการพัฒนาทั้งด้านการศึกษา ระบบสาธารณูปโภคพื้นฐาน เพิ่มกำลังตำรวจ และให้ทุกครัวเรือนเข้าถึงระบบอินเตอร์เน็ตไร้สายความเร็วสูง (บรอดแบนด์) รวมทั้งรับปากจะทำให้อังกฤษมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน นายกรัฐมนตรีอังกฤษคนใหม่ยังรับปากจะเดินหน้าเรื่องการถอนตัวออกจากอียู และจะทำให้นายเจเรมี คอร์บิน หัวหน้าพรรคเลเบอร์ ต้องพบกับความพ่ายแพ้ ลอรา คุนสเบิร์ก บรรณาธิการข่าวการเมืองของบีบีซีบอกว่า มีภารกิจท้าทายที่รอนายจอห์นสันอยู่ เพราะเขาจะก้าวขึ้นเป็นหัวหน้ารัฐบาลที่ไม่ได้กุมเสียงข้างมากโดยสิ้นเชิง รวมทั้งยังต้องเผชิญกับ ปมปัญหาทั้งทางการเมืองและนโยบายที่ทั้งอังกฤษและอียูยังสางกันไม่ออก


ارتفع عدد الحالات المبلغ عنها يومياً بشكل مطرد، وتم إرجاع بعض ذلك إلى زيادة عدد الأشخاص الذين يخضعون إلى الاختبار. ويمثل هذا الرقم أعلى رقم تم الإبلاغ عنه في يوم واحد منذ 22 أيار/ مايو الماضي وارتفاعاً قدره 1175 يوم السبت، وفقاً لقائمة معلومات فيروس كورونا التابعة للحكومة البريطانية. وقال وزير الصحة مات هانكوك إنه "قلق" بشأن ارتفاع عدد الحالات "في الغالب بين الشباب". وتم تسجيل حالتي وفاة أخرتين في غضون 28 يوماً من الاختبار الإيجابي، ما رفع العدد الإجمالي للوفيات في المملكة المتحدة إلى 41551. وأضاف هانكوك: "من المهم جداً أن يقوم كل شخص بواجبه ويطبق التباعد الاجتماعي لأنه لا يهم كم عمرك، ومدى تأثرك بهذا المرض، لا يزال بإمكانك نقل المرض إلى الآخرين". مواضيع قد تهمك نهاية "لذا لا تنقل المرض إلى جدّيك إذا كنت شاباً، يجب على الجميع اتباع التباعد الاجتماعي. "وعلى الرغم من الارتفاع الحاد في عدد الحالات، قال هانكوك إن الحكومة كانت محقة في إعادة فتح المدارس "بسبب تأثير عدم حصول الأطفال على التعليم" ، مضيفاً أن أماكن العمل التي أعيد فتحها هي آمنة من فيروس كورونا. وسجلت اسكتلندا 208 حالات إصابة جديدة يوم الأحد، وهي أعلى زيادة يومية منذ أكثر من 17 أسبوعا. وسجلت ويلز 98 حالة أخرى، وهو أعلى ارتفاع يومي لها منذ 30 حزيران/ يونيو، وسجلت إيرلندا الشمالية 106 حالات جديدة، وهو أعلى ارتفاع منذ 25 نيسان/ أبريل الماضي. وبشكل عام، منذ بداية الوباء، تم تأكيد 347152 حالة في المملكة المتحدة. "ارتفاع جديد كبير" ارتفع عدد الحالات المبلغ عنها يومياً بشكل مطرد، وقد تم إرجاع بعض ذلك إلى زيادة عدد الأشخاص الذين يخضعون إلى الاختبار. ببساطة، كلما اختبرت المزيد كلما وجدت حالات جديدة. لكن القفزة التي تزيد عن ألف في اليوم هي قفزة جديدة مهمة. ويقول وزير الصحة إن الحكومة قلقة وجددت الدعوات الرسمية لمزيد من اليقظة بشأن التباعد الاجتماعي. ما يقلق مات هانكوك ومسؤولي الصحة هو أن المملكة المتحدة قد تتبع المسار نفسه الذي اتبعته فرنسا وإسبانيا، حيث أدت الزيادات في الإصابات بين البالغين الأصغر سناً بعد أسابيع قليلة إلى ارتفاع أعداد المقبولين في المستشفيات من المرضى الأكبر سناً والأكثر ضعفا. وانخفض عدد الأشخاص المصابين في المستشفى بصورةٍ خطرة بـ"كوفيد-19" ولم يتم الإبلاغ سوى عن حالتي وفاة جديدتين يوميا. ويمكن للقادة الطبيين والوزراء أن يأملوا فقط في ألا ينتقل انتشار الفيروس بين الشباب إلى كبار السن وأولئك الذين يعانون من مشاكل صحية أساسية. وجاء الارتفاع في الاختبارات الإيجابية مع اتخاذ إجراءات أكثر صرامة تحدّ من الاتصالات المنزلية في بولتون، في محاولة لوقف ارتفاع حالات الإصابة بفيروس كورونا وتجنب الإغلاق المحلي الكامل. وارتفع معدل الإصابة في المنطقة إلى 99 حالة لكل 100 ألف شخص في الأسبوع - وهو أعلى معدل في إنجلترا. وتعليقًا على الزيادة في اسكتلندا، قالت رئيسة الوزراء نيكولا ستورغون: "في حين أن هذا يعكس الانفتاح الكبير للاقتصاد، فإنه يذكرنا بالحاجة إلى اتخاذ إجراءات وقائية". وأضافت أن "خط الدفاع الأول" هو "الحرص بشكل أكبر على أغطية الوجه والنظافة والمسافة". ودفعت زيادة الطلب الرؤساء المسؤولين عن نظام اختبار فيروس كورونا إلى الاعتذار بعدما تبين أن المعامل البريطانية تكافح من أجل مواكبة تلك الزيادة. وتم وصف قدرة الفحص الأسبوع الماضي بأنها "تجاوزت الحد الأقصى" – يتم إجراء 170 ألف اختبار يومياً، بزيادة من مئة ألف في منتصف حزيران/ يونيو. في غضون ذلك، قال وزير الخارجية دومينيك راب، في وقت سابق الأحد، إن الاقتصاد "يحتاج إلى عودة الناس إلى العمل". وأقر راب بأنه من المحتمل أن يكون هناك "أكثر بقليل" من العمل عن بعد في المستقبل. ومع ذلك، أضاف: "من المهم إرسال رسالة مفادها أننا بحاجة إلى إعادة بريطانيا إلى العمل، وتحريك الاقتصاد بكامل طاقته". كما قلل راب من شأن الاقتراحات التي تقول إن اختبار فيروس كورونا في المطارات سيساعد المسافرين على تجنب الحجر الصحي الإلزامي.

สธ.ขอความร่วมมือประชาชนจำกัดการเดินทาง โดยเฉพาะการเดินทางข้ามจังหวัด หลังพบจำนวนผู้ติดเชื้อในต่างจังหวัดเพิ่มขึ้น นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ไทยยืนยันผู้ติดเชื้อรายแรกเมื่อวันที่ 13 ม.ค. 2563 ที่ สธ.แถลงยืนยันพบผู้ติดเชื้อรายใหม่ในรอบ 24 ชั่วโมงเป็นหลักร้อยคน ทั้งนี้ จำนวนผู้ติดเชื้อโควิด-19 รายใหม่ที่มีการยืนยันในรอบ 5 วัน เป็นดังนี้ นพ.ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน โฆษก สธ. กล่าวว่าผู้ติดเชื้อรายใหม่ส่วนใหญ่พบในกรุงเทพฯ เป็นคนวัยหนุ่มสาวที่มีอาการเล็กน้อย จึงยังคงออกไปใช้ชีวิตตามปกติ นอกจากนี้ นพ.ทวีศิลป์ยังได้ขอความร่วมมือประชาชนทุกคนว่าอย่าเดินทางกลับภูมิลำเนา แม้ว่าจะมีการหยุดงาน เนื่องจากอาจแพร่เชื้อสู่คนในต่างจังหวัดได้ ขณะที่คนในต่างจังหวัดก็ไม่ควรเดินทางข้ามจังหวัด เพราะอาจเสี่ยงต่อการติดเชื้อได้ สำหรับผู้ติดเชื้อรายใหม่ 188 ราย แบ่งเป็นกลุ่ม ดังนี้ กลุ่ม 1 ผู้ที่มีประวัติสัมผัสกับผู้ป่วยหรือเกี่ยวข้องกับสถานที่ที่พบผู้ป่วยก่อนหน้า 65 ราย กลุ่ม 2 ผู้ติดเชื้อรายใหม่ 15 ราย กลุ่ม 3 ยืนยันการพบเชื้อแล้ว แต่รอสอบสวนโรค 108 ราย ในจำนวนผู้ป่วยโควิด-19 ทั้งหมด มีผู้ที่อาการหนัก 7 ราย ทุกรายใส่เครื่องช่วยหายใจและต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด โฆษก สธ. ยอมรับว่าจำนวนผู้ติดเชื้อที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วส่งผลให้หน่วยงานรัฐต้องยกระดับการควบคุมโรคระบาด โดยสิ่งที่ให้ความสำคัญในขณะนี้คือพยายามจำกัดวงการติดเชื้อให้ไม่แพร่ไปยังประชาชนในต่างจังหวัด เนื่องจากขณะนี้มีข้อบ่งชี้ว่าจำนวนผู้ติดเชื้อที่พบในต่างจังหวัดกำลังเพิ่มขึ้น คือ จาก 59 คน เมื่อวันที่ 19 มี.ค. เป็น 122 คน ในวันที่ 21 มี.ค. สำหรับจังหวัดที่มีจำนวนผู้ป่วยมากที่สุด 5 อันดับแรก คือ กรุงเทพฯ 284 ราย สมุทรปราการ 28 ราย ภูเก็ต 13 ราย ปัตตานี 11 ราย และนนทบุรี 9 ราย หวั่นประกาศปิดสถานที่ของ กทม. ทำให้คนแห่กลับภูมิลำเนา นพ.ทวีศิลป์กล่าวว่า ประกาศ กทม.เรื่องการปิดสถานประกอบการหลายแห่งซึ่งมีผลตั้งแต่วันนี้ (22 มี.ค.) ถึงวันที่ 12 เม.ย. อาจส่งผลให้คนต่างจังหวัดจำนวนมากที่ทำงานในกรุงเทพฯ เดินทางกลับภูมิลำเนาซึ่งจะทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายโรคไปด้วย คณะกรรมการโรคติดต่อแห่งชาติจึงได้ทำหนังสือถึงผู้ว่าราชการจังหวัดทุกจังหวัดให้ทำแผนปฏิบัติการค้นหา เฝ้าระวังและป้องกันโรคในระดับอำเภอและหมู่บ้าน รวมทั้งจัดทำฐานข้อมูลของผู้ที่เดินทางกลับจากกรุงเทพฯ และปริมณฑล และกำชับให้คนกลุ่มนี้ปฏิบัติตามคำแนะนำในการป้องกันการติดเชื้ออย่างเคร่งครัด พนักงานทำความสะอาดกระจกบริเวณสกายวอล์คสี่แยกปทุมวันซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมาตรการลดการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ หยุดอยู่บ้านและอย่ากลับภูมิลำเนา นพ.ชิโนรส ลี้สวัสดิ์ รองอธิบดีกรมสุขภาพจิตอธิบายว่า ที่ผ่านมา สธ.ได้ย้ำให้ใช้มาตรการรักษาระยะห่างในสังคม คือ แต่ละคนอยู่ห่างกันอย่างน้อย 1-2 เมตร แต่มาตรการนี้จะได้ผลก็ต่อเมื่อใช้ร่วมกับมาตรการจำกัดการเดินทาง "ตอนนี้ต้องถือว่าสถานการณ์ในกรุงเทพฯ ไม่ต่างจากสถานการณ์ในญี่ปุ่นเมื่อเดือน ก.พ. ดังนั้นตอนนี้เราจำเป็นต้องใช้มาตรการจำกัดการเดินทาง ผู้ที่อยู่ในกรุงเทพฯ ไม่ควรออกไปจากต่างจังหวัด ผู้ที่อยู่ในต่างจังหวัดก็ไม่ควรเดินทางเข้ากรุงเทพฯ หากไม่มีความจำเป็นอย่างที่สุด" นพ.ชิโนรส กล่าว รองอธิบดีกรมสุขภาพจิตอธิบายเพิ่มเติมว่า การเดินทางทำให้คนที่ไม่ติดเชื้อมีโอกาสติดเชื้อระหว่างการเดินทาง หรือหากเป็นผู้ที่ติดเชื้อโดยยังไม่รู้ตัว ก็อาจจะนำเชื้อนั้นไปแพร่ให้บุคคลที่รักในครอบครัว นอกจากนี้ โรงพยาบาลต่างจังหวัดยังไม่มีความพร้อมในการดูแลผู้ป่วยโควิด-19 โรงพยาบาลที่มีความพร้อมที่สุดยังอยู่ในกรุงเทพฯ "ดังนั้นการออกไปต่างจังหวัดจึงเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ อยู่ในกรุงเทพฯ ดีที่สุดแล้ว" นพ.ชิโนรสระบุ นอกจากนี้ ยังทำหนังสือถึงอธิบดีกรมการขนส่งทางบกและผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทย ขอความร่วมมือในการคัดกรองผู้โดยสารที่เดินทางออกจากกรุงเทพฯ และปริมณฑล โดยขอให้บริษัทขนส่งและผู้ประกอบการรถโดยสารสาธารณะทำความสะอาดพาหนะก่อนและหลังการเดินทาง โดยเน้นพื้นที่สัมผัสร่วม , เก็บบันทึกข้อมูลชื่อ-นามสกุล และเบอร์โทรศัพท์ของผู้โดยสาร และคัดกรองผู้โดยสาร หากพบว่ามีไข้หรือไอ ขอให้งดการเดินทาง และขอให้จัดที่นั่งโดยเว้นระยะห่าง "ถ้ารักพ่อแม่ อย่ากลับบ้าน" นพ.โสภณ เอี่ยมศิริถาวร ผู้อำนวยการกองโรคติดต่อทั่วไป กรมควบคุมโรค แสดงความกังวลถึงการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ในต่างจังหวัด เนื่องจากพบว่าจำนวนผู้ติดเชื้อที่ในต่างจังหวัดกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ "การที่รัฐบาลและ กทม.ประกาศปิดสถานที่ต่าง ๆ นั้นวัตถุประสงค์หลัก คือ เพื่อให้อยู่บ้าน เพื่อที่คนที่มีเชื้อแล้วจะได้ไม่ไปแพร่เชื้อให้ผู้อื่น แต่ถ้าใครที่ไม่ทำตามวัตถุประสงค์ คือ ยังคงเดินทาง ไปอยู่กับคนจำนวนมาก จะเป็นการเพิ่มเชื้อ" จำนวนผู้ติดเชื้อที่พบในต่างจังหวัดกำลังเพิ่มขึ้นจาก 59 คน เมื่อวันที่ 19 มี.ค. เป็น 122 คน ในวันที่ 21 มี.ค. นพ.โสภณย้ำว่าคนต่างจังหวัดที่อยู่ในกรุงเทพฯ ไม่ควรเดินทางกลับภูมิลำเนาในช่วงนี้ เพราะแม้ว่าขณะนี้จะไม่มีอาการป่วย แต่หากติดเชื้อโควิด-19 แล้วก็อาจจะไปแพร่เชื้อให้คนที่บ้านในต่างจังหวัดได้ ซึ่งจะทำให้ความเสี่ยงมากขึ้นกว่าที่เกิดขึ้นในกรุงเทพฯ ในช่วงที่ผ่านมาด้วยซ้ำ "ถ้ารักพ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่ อย่าเพิ่งเดินทางกลับบ้านต่างจังหวัด ให้กักตัวเองอยู่ที่นี่ให้ครบ 14 วันเป็นอย่างน้อย เพราะช่วงที่ผ่านมาจำนวนผู้ติดเชื้อในกรุงเทพฯ มีเพิ่มขึ้น บางคนอาจได้รับเชื้อไปแล้วและอยู่ระยะฟักตัว...ขอให้เข้าใจว่าช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงวันหยุดพิเศษที่จะให้เดินทางกลับต่างจังหวัด เพราะระหว่างเดินทาง เรามีทั้งโอกาสได้รับเชื้อจากคนอื่น และแพร่เชื้อให้คนอื่นได้" "อยากสื่อสารกับครอบครัวของแรงงานที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ว่า ถึงแม้ว่าลูกหลานจะได้หยุดงานในช่วงนี้ แต่การที่พวกเขาไม่กลับไปหาท่านเท่ากับเป็นการดูแลอีกแบบหนึ่ง ถ้ารักพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย ก็อย่าเพิ่งกลับบ้าน เพราะว่ามันจะทำให้เกิดการติดเชื้อในต่างจังหวัด และหากป่วยขึ้นมาจริง จะยิ่งไม่คุ้ม ค่ารักษาพยาบาลที่ต้องดูแลกันต่อก็อาจจะมากกว่าค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นหากอยู่ในกรุงเทพฯ" นพ.โสภณกล่าว นพ.โสภณกล่าวว่า สธ.ตระหนักดีว่าการปิดสถานประกอบการจะส่งผลกระทบต่อลูกจ้างที่จะขาดรายได้ ดังนั้นจึงขอความร่วมมือจากนายจ้างให้ดูแลลูกจ้างด้วย เหมือนในต่างประเทศที่แม้จะหยุดกิจการชั่วคราว แต่นายจ้างยังช่วยดูแลลูกจ้างอย่างต่อเนื่อง "ขณะนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของเรา ถ้าลูกจ้างเราแข็งแรงและทุกคนหยุดงาน การแพร่ระบาดก็จะลดลง และสถานการณ์ก็จะกลับมาเป็นปกติในเวลาไม่นานมาก เศรษฐกิจก็จะฟื้นได้เร็ว แต่ถ้าปล่อยให้ระบาดหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน สถานการณ์จะแย่กว่านี้ เพราะฉะนั้นผมคิดว่าคนที่มีฐานะดีกว่าเช่นผู้ประกอบการก็ต้องช่วยดูแลในส่วนนี้"


احتشد المشيعون منذ الصباح الباكر لتشييع جثمان سليماني والمهندس في بغداد. وبدأ المشيعون بالتجمع في بغداد منذ الساعات الأولى من صباح السبت، قبل بدء المسيرة، وهم يلوحون بالعلم العراقي وأعلام أخرى ويهتفون "الموت لأمريكا". كما حمل بعضهم صورا لسليماني والمرشد الأعلى في إيران. وكان سليماني مهندس عمليات إيران في الشرق الأوسط، وقد تعهدت إيران بالانتقام الشديد لموته. ويمثل هذا التشييع في بغداد بداية أيام الحداد على سليماني. وسيعاد جثمان سليماني إلى إيران حيث ستتم مراسم الجنازة والدفن في مسقط رأسه في كرمان وسط إيران. مواضيع قد تهمك نهاية ويشارك المحتشدون أيضا في تشييع جنازة قائد حزب الله العراقي ونائب رئيس هيئة الحشد الشعبي في العراق أبومهدي المهندس الذي اغتيل في الغارة نفسها. وأفادت تقارير أن جثامين القتلى الإيرانيين ستنقل مساء السبت إلى إيران، التي أعلنت الحداد لمدة ثلاثة أيام. وعلى العكس من ذلك، احتفل بعض العراقيين في شوارع بغداد بأخبار مقتل سليماني. المتهم باستخدام العنف ضد الاحتجاجات السلمية المؤيدة للديمقراطية في العراق في الأشهر الأخيرة الماضية. وقالت الولايات المتحدة إنها نشرت ثلاثة آلاف جندي إضافي في الشرق الأوسط تحسبا لأي رد فعل من إيران. حمل المشيعون العلم العراقي وأعلاما أخرى، كما حملوا صورًا لسليماني والمهندس. وقال الرئيس الأمريكي دونالد ترامب في مؤتمر صحفي في منتجع مار لاغو في فلوريدا "نفذ الجيش الأمريكي ضربة دقيقة لا تشوبها شائبة أدت إلى مقتل الإرهابي رقم واحد في العالم، قاسم سليماني". وأضاف ترامب إن سليماني "كان يخطط لشن هجمات وشيكة على الدبلوماسيين والعسكريين الأمريكيين، لكننا كشفناه متلبسا وقمنا بإنهائه". لكن مسؤولي إدارة ترامب لم يقدموا أية تفاصيل حول الهجمات التي قالت إن سليماني كان يخطط لها والتي دفعتهم إلى التحرك بسرعة لقتله. "رد حاسم" وكان المتحدث باسم الخارجية الإيرانية، عباس موسوي، أعلن الجمعة أن بلاده تلقت رسالة من الإدارة الأمريكية عبر السفارة السويسرية في طهران. وقال وزير الخارجية محمد جواد ظريف، إن السويسريين، بصفتهم راعین للمصالح الأمريكية، "أرسلوا رسالة سخيفة للغاية" إلى إيران و"تلقوا ردا حاسما" منا بعد ظهر يوم أمس الجمعة. وقال مندوب إيران الدائم في الأمم المتحدة، مجيد تخت راونجي، إن اغتيال سليماني عمل عسكري وإن "الرد على العمل العسكري سيكون عسكريا بالتأكيد". ونقلت وكالة "مهر" الإيرانية للأنباء عن نائب قائد الحرس الثوري، علي فدوي، قوله إن "الرسالة الرسمية الأمريكية طلبت ألا يتجاوز حجم الرد الإيراني سقف الانتقام لسليماني فقط". وأضاف أنه "لا يمكن لواشنطن أن تحدد شكل وطبيعة وسقف الرد الإيراني بعد اغتيالها سليماني ..الخبراء يعرفون أن جريمة أمريكا تفتقر لأي قيمة أمنية فتحركات سليماني لم تكن سراً". ولم يصدر أي تأكيد من قبل واشنطن على فحوى تلك الرسالة. "لم يكن الأوروبيون مفيدين بالقدر الذي كنت أتمناه" وأصدرت وزارة الخارجية الأمريكية تحذيرا في أعقاب اغتيال سليماني ونصحت المواطنين الأمريكيين بمغادرة العراق على الفور. تحولت سيارة سليماني إلى حطام محترق خارج مطار بغداد الدولي جراء الضربة الجوية من جانبه صرح وزير الخارجية الأميركي، مايك بومبيو الجمعة، أن الأوروبيين "لم يكونوا مفيدين" بالقدر الذي كانت تأمله واشنطن بشأن اغتيال سليماني في العراق. وقال بومبيو "أمضيت اليومين الماضيين أتحدث مع شركائنا في المنطقة لأطلعهم على ما كنا نفعله ولماذا كنا نفعل ذلك، سعيا للحصول على مساعدتهم. جميعهم كانوا رائعين". وأضاف "ثم تحدثنا مع شركائنا الآخرين في أماكن أخرى ولم يكن تفاعلهم جيدا. بصراحة لم يكن الأوروبيون مفيدين بالقدر الذي كنت أتمناه". وقال بومبيو "على البريطانيين والفرنسيين والألمان أن يدركوا أن ما فعلناه أنقذ أرواحهم في أوروبا كذلك" وكان منسق الشؤون الخارجية بالاتحاد الأوروبي، جوزيب بوريل، قد دعا في أعقاب التفجير، جميع الأطراف "إلى ممارسة أقصى درجات ضبط النفس وإظهار المسؤولية في هذه اللحظة الحاسمة". كما حث الرئيس الفرنسي إيمانويل ماكرون كافة الأطراف على التحلي "بضبط النفس"، في حين قال وزير الخارجية البريطاني دومينيك راب إن وقف التصعيد سيكون مفتاح الحل. غارات جوية جديدة في العراق وأفاد التلفزيون الحكومي العراقي مساء الجمعة، بوقوع غارة جوية أخرى في البلاد بعد 24 ساعة من اغتيال سليماني. وقال مصدر بالجيش العراقي لوكالة رويترز للأنباء إن ستة أشخاص قتلوا في الضربة الجديدة التي استهدفت قافلة من الميليشيات العراقية في الساعات الأولى من صباح السبت بالتوقيت المحلي. ونفى متحدث باسم الجيش الأمريكي علاقة قوات التحالف، الذي تقوده الولايات المتحدة ضد تنظيم الدولة الإسلامية، بهذه الغارة. وقال الكولونيل مايلز كاجينز في تغريدة على موقع تويتر "الحقيقة: لم يقم التحالف بقيادة الولايات المتحدة بشن غارات جوية بالقرب من معسكر التاجي (شمال بغداد) في الأيام الأخيرة". كان سليماني مشرفا على العمليات العسكرية الإيرانية في الشرق الأوسط. وقتل سليماني الجمعة في غارة جوية على مطار بغداد أمر بها الرئيس الأمريكي، دونالد ترامب. وكان سليماني الرجل الثاني في إيران بعد خامنئي. وقائد فيلق القدس التابع للحرس الثوري الإيراني الذي يتبع المرشد الأعلى شخصيا. وكان الجنرال، 62 عاما، مشرفا على العمليات العسكرية الإيرانية في الشرق الأوسط.، وخلال 21 عاما من قيادته، تمكن فيلق القدس من تعزيز قوة حزب الله وتوسع وجوده العسكري. وشارك في الحرب التي قادها النظام السوري على المعارضة المسلحة. ويمثل اغتيال سليماني تصعيدًا كبيرًا في التوترات بين واشنطن وطهران. وتزايد التوتر بين الولايات المتحدة وإيران في المنطقة إثر فرض واشنطن عقوبات اقتصادية على طهران عقب انسحاب الولايات المتحدة من الاتفاق النووي بين إيران والدول الكبرى.

ไออาร์จีซีมีกองกำลังทางเรือและอากาศของตนเอง และควบคุมดูแลอาวุธเชิงยุทธศาสตร์ของอิหร่าน ผู้เข้าร่วมเดินขบวนต่างชูธงอิรัก และธงประจำกองกำลังติดอาวุธ ชูรูปภาพของสุเลมานี และผู้นำสูงสุดอิหร่าน พร้อมตะโกนว่า "อเมริกาจงพินาศ" ขณะที่ ชาวอิรักบางส่วนในกรุงแบกแดดเฉลิมฉลองการสังหารสุเลมานี เพราะเชื่อว่านายพลอิหร่านผู้นี้ อยู่เบื้องหลังการปราบปรามผู้ประท้วงเรียกร้องประชาธิปไตยในอิรักในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พิธีศพในแบกแดด ถือเป็นการเริ่มต้นช่วงเวลาไว้อาลัยให้สุเลมานี ที่จะดำเนินไปอีกหลายวัน ขณะที่ ร่างของเขาจะถูกส่งกลับอิหร่าน เพื่อประกอบพิธีและฝังในบ้านเกิดต่อไป ด้านรัฐบาลอิหร่านประกาศกร้าวจะล้างแค้นอเมริกาอย่างสาสม หลังผู้นำทางทหารที่ทรงอำนาจที่สุดของประเทศถูกประธานาธิบดีสหรัฐฯ สั่งสังหาร ด้วยการใช้โดรนโจมตีที่สนามบินแบกแดด ในอิรัก "อเมริกาจงพินาศ" อยาตอลเลาะห์ อาลี คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดอิหร่าน ประกาศว่า "การล้างแค้นอย่างสาสม" กำลังรอเหล่าผู้อยู่เบื้องหลังการสังหารนายพลคาเซ็ม สุเลมานี แล้วแสนยานุภาพกองทัพอิหร่านมีมากแค่ไหน ทีมตรวจสอบข้อเท็จจริง หรือ Reality Check ของบีบีซีได้ตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับกองทัพอิหร่าน ได้ข้อสรุปดังนี้ ขนาดกองทัพอิหร่าน สถาบันระหว่างประเทศว่าด้วยการศึกษาด้านยุทธศาสตร์ของสหราชอาณาจักร ประเมินว่า อิหร่านมีทหารที่พร้อมประจำการรบ 523,000 นาย ในจำนวนนี้ รวมถึงทหารในกองทัพปกติ 350,000 นาย และอีกอย่างน้อย 150,000 นาย ในกองกำลังพิทักษ์การปฏิวัติอิสลาม หรือไออาร์จีซี นอกจากนี้ ยังมีกำลังพลของไออาร์จีซีอีก 20,000 นาย ซึ่งทำหน้าที่ใช้เรือรบลาดตระเวนในช่องแคบฮอร์มุซ ซึ่งเป็นจุดที่เกิดการเผชิญหน้ากับเรือบรรทุกน้ำมันต่างชาติหลายครั้งในปี 2019 ไออาร์จีซี ยังควบคุมหน่วยบาซีจ (Basij) ซึ่งเป็นกองกำลังอาสาที่ช่วยปราบปรามความไม่สงบในประเทศ อิหร่านสามารถระดมพลจากกองกำลังนี้ได้หลายแสนคนเลยทีเดียว สำหรับไออาร์จีซีนั้น ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 40 ปีก่อน เพื่อพิทักษ์ระบอบอิสลามในอิหร่าน และได้กลายเป็นกองทัพขนาดใหญ่ ขั้วอำนาจการเมือง และผู้ทรงอิทธิพลทางเศรษฐกิจของอิหร่าน แม้ว่าไออาร์จีซีมีกำลังพลน้อยกว่ากองทัพหลักของอิหร่าน แต่ถือว่าเป็นกองกำลังทหารที่มีอำนาจเด็ดขาดมากที่สุดในประเทศ แสนยานุภาพในต่างแดน หน่วยรบพิเศษคุดส์ ที่นำโดยพลตรีสุเลมานี ได้ดำเนินปฏิบัติการลับในต่างประเทศให้กับไออาร์จีซี และขึ้นตรงต่อผู้นำสูงสุดอิหร่าน อยาตอลเลาะห์ อาลี คาเมเนอี โดยเชื่อว่าหน่วยคุดส์มีกองกำลังมากถึง 5,000 นาย ผู้นำสูงสุดอิหร่าน ประกาศว่า "การล้างแค้นอย่างสาสม" กำลังรอเหล่าผู้อยู่เบื้องหลังการสังหารนายพลคาเซ็ม สุเลมานี หน่วยพิเศษคุดส์ถูกส่งไปปฏิบัติการในซีเรีย ให้คำแนะนำทางการสู้รบกับกองกำลังที่ภักดีกับประธานาธิบดีบาชาร์ อัล อัสซาดของซีเรีย และกองกำลังติดอาวุธชาวมุสลิมชีอะห์ ส่วนในอิรัก หน่วยคุดส์ได้สนับสนุนกองกำลังกึ่งทหารชาวชีอะห์ ที่ช่วยรบมีชัยเหนือกลุ่มไอเอส หรือรัฐอิสลาม อย่างไรก็ดี รัฐบาลสหรัฐฯ ระบุว่า หน่วยรบพิเศษคุดส์มีบทบาทมากกว่านั้น ทั้งการสนับสนุนเงินทุน การฝึกฝน อาวุธ และยุทโธปกรณ์ให้กับองค์กรในตะวันออกกลางที่สหรัฐฯ ขึ้นบัญชีเป็นองค์กรก่อการร้าย รวมถึงกลุ่มฮิซบอลเลาะห์ในเลบานอน และกลุ่มฮามาสในดินแดนปาเลสไตน์ แต่ปัญหาเศรษฐกิจและมาตรการคว่ำบาตร เป็นอุปสรรคต่อการนำเข้าอาวุธ ทำให้อิหร่านมีอาวุธยุทโธปกรณ์น้อยกว่าประเทศอื่นในภูมิภาค กองกำลังไออาร์จีซีของอิหร่านควบคุมเรือบรรทุกน้ำมันอังกฤษในช่องแคบฮอร์มุซ ปี 2019 สถาบันวิจัยสันติภาพระหว่างประเทศสตอกโฮล์มของสวีเดนชี้ว่า อิหร่านนำเข้ายุทโธปกรณ์จากต่างประเทศ ช่วงปี 2009 ถึง 2018 มีมูลค่าเพียง 3.5% ของการนำเข้าอาวุธของซาอุดีอาระเบียในช่วงเวลาเดียวกัน อิหร่านนำเข้าอาวุธส่วนใหญ่จากรัสเซีย ที่เหลือนั้นมาจากประเทศจีน อิหร่านมีขีปนาวุธหรือไม่ คำตอบคือ 'มี' และขีปนาวุธถือเป็นแสนยานุภาพทางทหารที่สำคัญ เพราะอิหร่านขาดแคลนแสนยานุภาพทางอากาศ เมื่อเทียบกับชาติคู่อริอย่างอิสราเอล และซาอุดีอาระเบีย รายงานฉบับหนึ่งของกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ ระบุว่า อิหร่านมีขีดความสามารถด้านขีปนาวุธมากที่สุดในตะวันออกกลาง ขีปนาวุธที่อิหร่านมีส่วนใหญ่เป็นแบบพิสัยใกล้ และพิสัยกลาง รายงานยังชี้ว่า อิหร่านดำเนินการทดสอบเทคโนโลยีอวกาศ เป็นฉากหน้า เพียงเพื่อพัฒนาขีปนาวุธข้ามทวีป ซึ่งสามารถโจมตีเป้าหมายได้ไกลขึ้น แต่สถาบันรอยัลยูไนเต็ดเซอร์วิส หรือรูซิ (RUSI) ซึ่งเป็นองค์กรวิจัยอิสระระดับโลก ระบุว่า โครงการพัฒนาขีปนาวุธพิสัยไกลของอิหร่านต้องชะงักลง ตามข้อตกลงนิวเคลียร์เมื่อปี 2015 กับนานาชาติ แต่ก็เสริมว่า โครงการอาจกลับมาเดินหน้าต่อ เพราะข้อตกลงนิวเคลียร์ขาดความชัดเจน ไม่ว่าอย่างไร ขีปนาวุธพิสัยใกล้และพิสัยกลางของอิหร่าน สามารถโจมตีเป้าหมายในซาอุดีอาระเบียและชาติในแถบอ่าวอาหรับ รวมถึงมีความเป็นไปได้ที่จะโจมตีเป้าหมายได้ไกลถึงอิสราเอล แสนยานุภาพขีปนาวุธของอิหร่านเป็นกุญแจสำคัญ นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานว่าพันธมิตรในภูมิภาคของอิหร่านได้ใช้ขีปนาวุธและระบบนำวิถีที่อิหร่านสนับสนุน เพื่อโจมตีเป้าหมายในอิสราเอล ซาอุดีอาระเบีย และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ด้วย เมื่อเดือน พ.ค. ปีที่แล้ว สหรัฐฯ ได้ส่งระบบต่อต้านขีปนาวุธแพทริออตไปยังตะวันออกกลาง หลังความตึงเครียดกับอิหร่านทวีความรุนแรงขึ้น โดยระบบแพทริออตมีจุดประสงค์เพื่อต้านทานขีปนาวุธนำวิถี ขีปนาวุธนำวิถีแบบความเร็วคงที่ และอากาศยานระดับสูง อาวุธอื่น ๆ ที่มี แม้เผชิญมาตรการคว่ำบาตรหนักหน่วงหลายปี แต่อิหร่านประสบความสำเร็จในการพัฒนาอากาศยานไร้คนขับ หรือ โดรน ข้อมูลจากรูซิระบุว่า อิหร่านได้ใช้โดรนในอิรักมานับแต่ปี 2016 เพื่อต่อสู้กับกลุ่มไอเอส อิหร่านยังบังคับโดรนติดอาวุธจากฐานทัพในซีเรียเข้าไปในน่านฟ้าอิสราเอล ในเดือน มิ.ย. 2019 อิหร่านยิงโจมตีโดรนสังเกตการณ์ของสหรัฐฯ โดยอ้างว่า ล่วงล้ำน่านฟ้าอิหร่านเหนือช่องแคบฮอร์มุซ สหรัฐฯ กล่าวหาอิหร่านว่าสนับสนุนอาวุธให้กลุ่มกบฏในเยเมน โจนาธาน มาร์คัส ผู้สื่อข่าวสายกลาโหมและการทูตของบีบีซี วิเคราะห์ว่า สิ่งที่น่าพิจารณา สำหรับโครงการโดรนของอิหร่าน คือ ความยินยอมพร้อมใจที่จะขายหรือถ่ายโอนเทคโนโลยีโดรนให้กับพันธมิตร และกองกำลังตัวแทนของอิหร่านในภูมิภาค ในปี 2019 เกิดการโจมตีด้วยโดรนและขีปนาวุธ สร้างความเสียหายต่อสิ่งก่อสร้างในโรงกลั่นน้ำมัน 2 แห่งของซาอุดีอาระเบีย ทั้งรัฐบาลสหรัฐฯ และซาอุดีอาระเบียเชื่อมโยงการโจมตีดังกล่าวกับอิหร่าน แม้ว่าอิหร่านปฏิเสธไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง และชี้ว่ากลุ่มกบฏในเยเมนเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง แสนยานุภาพด้านไซเบอร์เป็นอย่างไร นับแต่สำนักงานโครงการนิวเคลียร์ของอิหร่านถูกโจมตีทางไซเบอร์ครั้งใหญ่ในปี 2010 อิหร่านได้ยกระดับความสามารถในโลกไซเบอร์มากขึ้น เชื่อกันว่า ไออาร์จีซี มีศูนย์ปฏิบัติการไซเบอร์ของตนเอง เพื่อใช้ในการจารกรรมทางการพาณิชย์และการทหาร รายงานฉบับหนึ่งของกองทัพสหรัฐฯ ในปี 2019 ระบุว่า อิหร่านได้พุ่งเป้าจารกรรมทางไซเบอร์ไปยังบริษัทด้านอากาศยาน ผู้รับเหมาทางกลาโหม บริษัทด้านพลังงานและทรัพยากรธรรมชาติ รวมถึงบริษัทโทรคมนาคม ทั่วโลก บริษัท ไมโครซอฟต์ ในปี 2019 ยังระบุว่า กลุ่มแฮคเกอร์ที่ "มาจากอิหร่านและมีส่วนเชื่อมโยงกับรัฐบาลอิหร่าน" ได้พุ่งเป้าโจมตีการรณรงค์หาเสียงการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ และพยายามเจาะบัญชีส่วนบุคคลของเจ้าหน้าที่อเมริกันหลายคน


ودعا المحتجون في مختلف المدن المشرعين والرئيس دونالد ترامب إلى التصدي لهذه القضية. وتهدف المسيرات إلى إنهاء مأزق تشريعي يعرقل منذ وقت طويل تشديد القيود المفروضة على بيع الأسلحة في بلد صارت حوادث إطلاق النار شائعة ومتكررة الحدوث خاصة في المدارس والجامعات. وانبثقت حركة "المسيرة من أجل حياتنا" بعد مقتل 17 شخصا في حادث إطلاق نار في مدرسة ثانوية في باركلاند بولاية فلوريدا الشهر الماضي. ماذا حدث في واشنطن؟ حشود غفيرة، بينهم كثيرون من الشباب والأطفال، تجمعت في بنسلفانيا أفينيو بالعاصمة واشنطن، رافعين لافتات مكتوب عليها عبارات من قبيل "احموا الأطفال لا الأسلحة" و"هل أكون التالي؟". إيما غونزاليس، التي نجت من حادث باركلاند، تبكي أثناء خطاب أمام الحشود في واشنطن وعلى منصة أقيمت قبالة مقر البرلمان الأمريكي (الكونغرس)، قدم الفنانون أريانا غراندي ومايلي سايرس ولين مانويل ميراندا عروضا فنية. وتخلل العروض الفنية خطب ألقاها زعماء التحرك من الشباب. وقال المتحدث ديلاني تار وهو طالب من باركلاند "سنواصل النضال من أجل أصدقائنا الذين لقوا حتفهم". كيف بدأت الحركة؟ عقب وقوع حادث إطلاق النار يوم 14 فبراير/ شباط الماضي في مدرسة مرغوري ستونمان دوغلاس الثانوية في باركلاند بفلوريدا، والذي أسفر عن مقتل 17 شخصا، دعا الناجون من المذبحة إلى إطلاق هذه الحركة لإقناع المشرعين باتخاذ إجراءات لحظر بيع الأسلحة الهجومية. وقد انضم أسر ضحايا وناجون من حوادث إطلاق نار أخرى إلى الحركة. ما هو حجم التأييد الذي تتمتع به الحركة؟ رغم أن حجم المشاركة في مسيرات السبت كان كبيرا إلا أن هذه القضية مازالت تشهد انقساما بين الأمريكيين. فحق حمل السلاح مكفول بالدستور وفقا للتعديل الثاني ومازالت جماعات الضغط لاتحاد السلاح الوطني تتمتع بنفوذ كبير. متظاهرون يحملون صورا لضحايا اعتداءات مسلحة في الولايات المتحدة وأصدر البيت الأبيض بيانا السبت يثني فيه على "الشباب الأمريكي الشجاع الذي يمارس اليوم حقه بموجب الدستور". وأشار البيان إلى إجراءات سيتخذها من أجل معالجة العنف المسلح، من بينها منع بيع الأسلحة نصف الآلية المطورة، وتعزيز الإجراءات الأمنية حول المدارس، وتدريب الطلبة والمعلمين وأفراد الأمن المحليين. وهناك مشاريع لتشديد التحقيق مع الأشخاص الذين يشترون أسلحة. وقد أعرب بعض المحتجين عن إحباطهم لأن ترامب، الذي يقضي عطلة نهاية الأسبوع في منتجع بفلوريدا، لم يعرب عن التأييد لحركتهم عبر موقع تويتر للتواصل الاجتماعي. كيف انضمت المدن الأخرى؟ انتشرت المسيرات في كل أنحاء البلاد من نيويورك إلى لوس أنجليس وهيوستن وحتى أنشوراغ في ألاسكا. كما شهدت باركلاند في فلوريدا مسيرة شارك فيها أقارب الضحايا الذين تحدثوا للحشود. جانب من المسيرات في واشنطن وفي اسكتلندا نظمت أسر ضحايا حادث مدرسة دونبلان عام 1996 تجمعا حاشدا أمام مقر القنصلية الأمريكية في إدنبرة. وفي لندن، قام المئات، وهم خليط من مهاجرين أمريكيين وأنصارهم، بتنظيم تجمع حاشد أمام مبنى السفارة الأمريكية الجديد في ضاحية فوكسهول. ما هي الخطوات الأخرى التي تم اتخاذها منذ حادث باركلاند؟ أقرت ولاية فلوريدا قوانين جديدة ترفع سن حيازة السلاح وتسمح بتسليح أعضاء هيئة التدريس. وقد رفع اتحاد السلاح الوطني دعوى ضد الولاية، بزعم عدم دستورية هذه القوانين. وقاطعت العديد من الشركات الرئيسية اتحاد السلاح الوطني مثل وولمارت وديكس سبورتينغ غودز، حيث أعلنت فرض قيود على مبيعات السلاح. ووفقا لاستطلاعات رأي حديثة، يعتقد 69 في المئة من الأمريكيين بضرورة تشديد قوانين السلاح وذلك مقارنة بـ 61 في المئة في أكتوبر/ تشرين الأول 2016.

มีการเดินขบวนและชุมนุมปราศรัยดังกล่าวในเมือง 800 แห่งทั้งในสหรัฐฯ และในต่างประเทศ ซึ่งรวมถึงที่กรุงลอนดอนและเมืองเอดินบะระของสหราชอาณาจักร ที่นครเจนีวาของสวิตเซอร์แลนด์ นครซิดนีย์ของออสเตรเลีย และกรุงโตเกียวของญี่ปุ่นด้วย ที่เวทีชุมนุมใหญ่ซึ่งจัดตั้งขึ้นหน้าอาคารรัฐสภาในกรุงวอชิงตัน บรรดาผู้ประท้วงซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กและเยาวชนต่างชูป้ายข้อความที่ระบุว่า "ปกป้องเด็กไม่ใช่ปืน" และ "ฉันคือเหยื่อคนต่อไปหรือเปล่า ?" นางสาวเอ็มมา กอนซาเลซ นักเรียนผู้รอดชีวิตจากเหตุกราดยิงที่โรงเรียนมัธยมในเมืองพาร์กแลนด์ รัฐฟลอริดา เมื่อเดือนที่แล้ว ขึ้นกล่าวปราศรัยในฐานะผู้นำคนหนึ่งของขบวนการต่อต้านอาวุธปืน โดยได้ยืนสงบนิ่งเป็นเวลา 6 นาที 20 วินาที ซึ่งเท่ากับช่วงเวลาที่มือปืนไล่ยิงสังหารเพื่อนนักเรียนในโรงเรียนของเธอ ส่วนผู้ขึ้นกล่าวปราศรัยคนอื่น ๆ ย้ำว่าจะยังคงต่อสู้เพื่อเพื่อนที่เสียชีวิตจากอาวุธปืนต่อไป เยาวชนอเมริกันเรียกร้องควบคุมอาวุธปืน ขบวนการ "เดินเพื่อชีวิตของเรา" เกิดขึ้นหลังเหตุกราดยิงที่โรงเรียนมัธยมปลายมาร์จอรี สโตนแมน ดักลาส เมื่อวันที่ 14 ก.พ. ที่ผ่านมา ได้ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 17 คน บรรดานักเรียนผู้รอดชีวิตจึงรวมตัวกับญาติมิตรของเหยื่อเหตุกราดยิงในโรงเรียนทั่วสหรัฐฯ เรียกร้องให้รัฐบาลควบคุมการซื้อขายและครอบครองอาวุธปืนอย่างเข้มงวดขึ้น โดยได้รับเสียงสนับสนุนจากผู้คนจำนวนมากทั่วประเทศ นับแต่เกิดเหตุกราดยิงในโรงเรียนเมื่อเดือนที่แล้ว รัฐฟลอริดาได้ออกกฎหมายควบคุมอาวุธปืนที่เพิ่มอายุขั้นต่ำของผู้ซื้อปืนให้สูงขึ้น และให้เจ้าหน้าที่ของโรงเรียนพกพาอาวุธปืนได้ กิจการขนาดใหญ่หลายแห่งยังตัดความสัมพันธ์กับสมาคมปืนไรเฟิลแห่งชาติ (NRA) ที่คัดค้านการควบคุมอาวุธปืนอย่างเข้มงวด เจนนิเฟอร์ ฮัดสัน ซึ่งสูญเสียแม่ น้องชาย และหลานชาย ไปในเหตุรุนแรงที่มีการใช้อาวุธปืน ร้องเพลง The Times They Are a-Changin ด้านทำเนียบประธานาธิบดีสหรัฐฯ ออกแถลงการณ์ว่า การชุมนุมประท้วงครั้งนี้ถือเป็นการที่เยาวชนอเมริกันผู้กล้าหาญออกมาใช้สิทธิ์ที่มีอยู่ตามรัฐธรรมนูญ และทางรัฐบาลจะดำเนินมาตรการเพื่อแก้ไขปัญหาความรุนแรงจากอาวุธปืน เช่น จะสั่งห้ามการขายอุปกรณ์เสริมที่ทำให้ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติยิงได้เหมือนปืนกล ออกกฎหมายยุติความรุนแรงในโรงเรียน และจะปรับปรุงกระบวนการตรวจสอบประวัติอาชญากรรมของผู้ชื้อปืนให้ละเอียดถี่ถ้วนขึ้น


قضية نساء المتعة الجنسية أثرت في علاقات اليابان بكوريا الجنوبية وعثر باحثون تمولهم حكومة كوريا الجنوبية في جامعة سيول الوطنية على المقطع - الذي صوره بعض أفراد قوات الولايات المتحدة في الصين - في سجلات الولايات المتحدة. ويظهر المقطع - الذي يستغرق عرضه 18 ثانية - عددا من النساء يصطففن في طابور ويتحدثن إلى جندي صيني. ويقدر نشطاء كوريون جنوبيون عدد النساء اللائي أجبرن على العمل في بيوت للدعارة للجيش الياباني بحوالي 200,000 امرأة. ويعتقد أن معظمهن من كوريا، وأن أخريات من الصين، وإندونيسيا، والفلبين، وتايوان. First known footage of 'comfort women' ولا تتعدى سجلات النساء اللائي أجبرهن الجيش الياباني على البغاء خلال فترة الحرب العالمية الثانية حتى الآن بعض الصور وشهادات الناجين من الحرب. ويقول فريق البحث إن مقطع الفيديو صورته قوات أمريكية-صينية في إقليم يونان الصيني الذي كانت تحتله اليابان. وقد أطلق سراح النساء السبعة اللائي ظهرن في المقطع في عام 1944 - بحسب ما يقوله فريق البحث - وقيل إن الضابط الذي ظهر معهن هو قائد القوات الأمريكية - الصينية المشتركة. وأدت تلك القضية إلى توتر علاقات كوريا الجنوبية مع اليابان، وذلك لعدم صدور اعتذار كاف أو منح تعويضات، من اليابان. ولكن البلدين توصلا في 2015 إلى تسوية اعتذرت بمقتضاها طوكيو رسميا، ووافقت على دفع مليار "ين" (أي ما يعادل 8 ملايين و300 ألف دولار) لتمويل الضحايا. وبالرغم من ذلك فلا تزال القضية تؤثر في علاقات البلدين، وكان آخر حادث عندما سحبت اليابان مؤقتا سفيرها في كوريا الجنوبية بسبب وضع تمثال لـ"نساء البغاء" خارج القنصلية اليابانية في بوسان. ووضع تمثال آخر مماثل خارج القنصلية اليابانية في سيول، وعبرت طوكيو عن رغبتها في إزالة التمثالين. كيفية الاتصال بك Sign me up for your newsletter! لا تنشروا اسمي رجاء أنا أكثر من 16 عاما أوافق على شروط الخدمة

First known footage of 'comfort women' นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติกรุงโซลซึ่งได้รับทุนจากรัฐบาลเกาหลีใต้ เป็นผู้ค้นพบคลิปวิดีโอดังกล่าวซึ่งมีความยาว 18 วินาที โดยเป็นวิดีโอที่กองกำลังร่วมจีน-สหรัฐฯ บันทึกไว้ได้ที่มณฑลยูนนานของจีนเมื่อปี 1944 หลังปลดปล่อยพื้นที่ดังกล่าวจากการยึดครองของญี่ปุ่นแล้ว ภาพในวิดีโอเผยให้เห็นหญิงบำเรอ 7 คนยืนเรียงแถวพูดคุยกับทหารจีนยศร้อยเอกผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นผู้บังคับการกองทหารจีนที่อยู่ในกองกำลังร่วมจีน-สหรัฐฯ ประเด็นเรื่องหญิงบำเรอในประวัติศาสตร์ กระทบต่อความสัมพันธ์ญี่ปุ่น-เกาหลีใต้ มานานหลายปี กลุ่มนักรณรงค์เคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้หญิงบำเรอประมาณการว่า มีหญิงจำนวนมากถึง 200,000 คนจากเกาหลี จีน อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และไต้หวัน ถูกบังคับเกณฑ์ไปเป็นทาสบำเรอกามให้ทหารญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ประเด็นดังกล่าวถือเป็นปมขัดแย้งสำคัญในความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีใต้และญี่ปุ่นและ โดยเกาหลีใต้มองว่าญี่ปุ่นแสดงการขออภัยต่อเหตุการณ์ในอดีตและมอบเงินชดเชยให้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อบำเรอกามไม่มากพอ เมื่อปี 2015 เกาหลีใต้และญี่ปุ่นบรรลุข้อตกลงให้รัฐบาลญี่ปุ่นแถลงขออภัยอย่างเป็นทางการและจ่ายเงินชดเชยมูลค่า 1 พันล้านเยน (ราว 300 ล้านบาท) ให้อดีตหญิงบำเรอชาวเกาหลีใต้ที่ยังมีชีวิตอยู่ 46 คนด้วย รูปปั้นสัญลักษณ์ผู้หญิงที่ถูกบังคับเป็นหญิงบำเรอ ของทหารญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งในเรื่องดังกล่าวยังคงไม่จบสิ้นลง โดยเมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมา รัฐบาลญี่ปุ่นได้เรียกตัวเอกอัครราชทูตประจำเกาหลีใต้กลับประเทศชั่วคราว หลังมีการนำรูปปั้น "อนุสาวรีย์สันติภาพ" ซึ่งเป็นรูปปั้นหญิงสาววัยรุ่นที่เป็นสัญลักษณ์แทนหญิงบำเรอ ไปตั้งไว้หน้าสถานกงสุลญี่ปุ่นในเมืองปูซาน และที่หน้าสถานกงสุลญี่ปุ่นในกรุงโซล ซึ่งทางการญี่ปุ่นไม่พอใจและเรียกร้องให้นำรูปปั้นดังกล่าวออกไปเสีย


الإنفلونزا الإسبانية تسببت في وفاة عشرات الملايين في دول العالم تسبب ذلك الوباء، الذي درج على وصفه "بأم الجوائح"، في موت ما بين 40 إلى 50 مليون إنسان في غضون عامين بين عامي 1918 و1920، حسب احصاءات منظمة الصحة العالمية ومركز السيطرة على الأوبئة الأمريكي. ويعتقد علماء ومؤرخون أن ثلث سكان الأرض- والذين كان تعدادهم آنذاك يناهز 1,8 مليار نسمة - أصيبوا بالفيروس. تسبب ذلك الوباء بخسائر بشرية تجاوزت خسائر الحرب العالمية الأولى التي كانت على وشك الانتهاء عند بدء انتشاره. وبينما يواصل العالم التصدي لأزمة فيروس كورونا، نلقي هنا نظرة على الجائحة السابقة التي أوقفت العالم وكيف كان شكل الحياة بعد انحسارها. مواضيع قد تهمك نهاية 1921 - عالم مختلف جدا كان الطب والعلم في عام 1918 أقل قدرة واستعدادا للتعامل مع الأمراض مما هو عليه الحال اليوم. فكان الأطباء يعرفون بأن سبب الإصابة بالإنفلونزا الإسبانية يأتي من عالم الأحياء المجهرية، وأن بإمكان المرض الانتقال بين شخص وآخر، ولكنهم كانوا يظنون بأن المرض بكتيري وليس فيروسيا. وكانت سبل العلاج محدودة أيضا، إذ لم يكتشف أول مضاد حيوي إلا في عام 1928، أما أول لقاح للإنفلونزا فلم يوفر للعامة إلا في الأربعينيات. الإنفلونزا الإسبانية وقعت في وقت لم يكن الطب بالتقدم الذي هو عليه الآن ومن الأمور المهمة والحاسمة أن العالم كان يفتقر آنذاك إلى أنظمة صحية تشمل الجميع، وكان الصرف الصحي لعموم السكان ما يزال ترفا غير متوفر للجميع. وتقول لورا سبيني، وهي كاتبة متخصصة بالشؤون العلمية ومؤلفة كتاب عن الإنفلونزا الإسبانية وتأثيرها على العالم، "كان معظم الأطباء في العالم الصناعي آنذاك يعملون إما لحسابهم الخاص أو أنهم كانوا ممولين من جمعيات خيرية أو مؤسسات دينية، ولم يكن بإمكان العديد من الناس الاستفادة من خدماتهم إطلاقا". أصغر سنا وأفقر حالا ومما زاد الطين بلة إن الإنفلونزا الإسبانية اجتاحت العالم بطريقة مختلفة عن أوبئة الإنفلونزا السابقة، كالوباء الذي انتشر في عامي 1889 و1890، والذي أودى بحياة أكثر من مليون إنسانحول العالم. فكانت أعمار معظم الذين ماتوا جراء الإنفلونزا الإسبانية تتراوح بين الـ 20 والـ 40، معظمهم منالذكور، ربما لأن بؤرة الوباء كانت معسكرات الجيوش المكتظة في الجبهة الغربية في أوروبا إبان الحرب العالمية الأولى، وانتشر المرض عندما عاد الجنود إلى بلدانهم بعد أن وضعت الحرب أوزارها. كما ضرب الوباء الدول الفقيرة بشكل أكثر شدة. فحسب دراسة شارك فيها عدد من العلماء بقيادة الباحث روبرت بارو من جامعة هارفارد ونشرت نتائجها في عام 2020، تسبب وباء الإنفلونزا الإسبانية بموت 0,5 في المئة من سكان الولايات المتحدة (نحو 550 ألف شخص)، بينما فقدت الهند 5,2 في المئة من سكانها (17 مليون حالة وفاة تقريبا). كما كانت الأضرار الاقتصادية هائلة أيضا، إذ يقدر بارو وفريقه أن الجائحة تسببت في انخفاض قيمته 6 في المئة في الناتج المحلي الإجمالي لكل دول العالم. الوباء تسبب في موت الكثير من صغار السن وتقول الكاتبة كاثرين أرنولد، مؤلفة كتاب "جائحة 1918"، "إن خسائر الحرب العالمية الأولى والإنفلونزا الإسبانية تركت خلفها عواقب اقتصادية كارثية". وكان جدا أرنولد من ضمن الذين قضوا جراء الإنفلونزا الإسبانية في بريطانيا. وتقول "في العديد من البلدان لم يتبق شباب يمكنهم ادارة المحال التجارية أو العمل في المزارع أو التدريب للمهن والحرف المختلفة أو الزواج لتكوين أسر تأخذ مكان الملايين الذين فقدوا". "وأدى شح الرجال المناسبين إلى نشوء ما يطلق عليها "مشكلة النساء الزائدات"، إذ لم تكن الملايين من النسوة قادرات على إيجاد أزواج لهن". النساء في مواقع العمل وبينما لم يسبب وباء الإنفلونزا الإسبانية تغيرات مجتمعية كتلك التي حصلت عقب وباء الطاعون الذي وقع في القرن الرابع عشر، والذي أدى في نهاية المطاف إلى انهيار النظام الإقطاعي، فهو أدى مع ذلك إلى تخلخل التوازن بين الجنسين في العديد من البلدان. توصلت كريستين بلاكبرن، الباحثة في جامعة تكساس أي أند أم الأمريكية، إلى أن شح العمالة في الولايات المتحدة الذي نتج عن الإنفلونزا الإسبانية والحرب العالمية الأولى مهد الطريق للنساء للانضمام إلى القوى العاملة". وتقول "بحلول عام 1920، كانت النساء يشكلن نحو 21 في المئة من مجموع العاملين في البلاد". وفي نفس ذلك العام، صدّق الكونغرس على التعديل الـ 19 للدستور الأمريكي، وهو التعديل الذيمنح النساء حق التصويت. وتضيف بلاكبرن "هناك ما يكفي من الأدلة للإثبات بأن وباء 1918 أثر على حقوق النساء فيالعديد من البلدان". كما استفاد العاملون من رفع أجورهم نتيجة شح القوى العاملة. ففي الولايات المتحدة، تشير الإحصاءات إلى أن الأجور التي يتقاضاها العاملون في القطاع الصناعي ارتفعت من 21 سنتا في الساعة في عام 1915 إلى 56 في 1920. إرث صعب للمواليد الجدد كما بحث علماء أحوال الرضّع الذين ولدوا إبان وباء الإنفلونزا الإسبانية، ووجدوا أن هؤلاء أكثر عرضة للإصابة ببعض الأمراض، ومنها أمراض القلب، مقارنة باللذين ولدوا قبل انتشار الوباء وبعده. وأظهرت بحوث أجريت في بريطانيا والبرازيل تراجع فرص الأطفال الذين ولدوا في عامي 1918 و1919 في أن يكونوا موظفين في مراكز رسمية أو أن يكونوا من الحائزين على شهادات جامعية. وتشير بعض النظريات إلى أن الضغوط التي تعرضت لها الأمهات جراء الجائحة أثرت سلبا على تطور الأجنة التي كنّ يحملنها. كما يشير تحليل للمعلومات المتعلقة بالمجندين الأمريكيين المولودين بين عامي 1915 و1922 إلى أن الذين ولدوا في عام 1919 أقل طولا بمعدل 1 ملم من الآخرين. الإنفلونزا الإسبانية ساهمت في تمكين المرأة التعاون الدولي ومقاومة الاستعمار كانت الهند تخضع للحكم الاستعماري البريطاني لأكثر من قرن بحلول عام 1918. ضربت جائحة الإنفلونزا الإسبانية الهند في شهر مايو من تلك السنة، وضربت الهنود بشكل أشد مما أثرت على المقيمين البريطانيين. وتشير الإحصاءات إلى أن معدلات الموت بين الهندوس من الطبقات الدنيا وصلت إلى 61,6 لكل ألف إنسان، بينما كانت بين ذوي الأصول الأوروبية أقل من 9 لكل ألف. واستغل القوميون الهنود هذه الفروق لاتهام الحكام البريطانيين بإساءة إدارة الأزمة. وفي عام 1919، انتقدت مجلة "الهند الشابة" التي كان يحررها المهاتما غاندي السلطات البريطانية انتقادا حادا. وجاء في إحدى افتتاحيات المجلة "لا يمكن لحكومة في أي بلد متحضر أن تترك الأمور على حالتها كما فعلت حكومة الهند خلال هذه الجائحة الرهيبة والكارثية". إلا أن جائحة الإنفلونزا الإسبانية كشفت أيضا عن أهمية التعاون الدولي، رغم الكوابيس الجيوسياسية التي خلفتها الحرب العالمية الأولى. ففي عام 1923، أعلنت عصبة الأمم، الهيئة الدولية التي سبقت الأمم المتحدة، عن تأسيس منظمةالصحة. كانت المنظمة وكالة فنية أسست أنظمة دولية للسيطرة على الأوبئة، وكان يديرها أطباء عوضا عن دبلوماسيين كما كانت المنظمة الأولى. ولم تؤسس منظمة الصحة العالمية إلا في عام 1948. تطورات في إجراءات الصحة العامة دفعت الأضرار التي سببها الوباء إلى إجراء تطورات في مجال الصحة العامة، وعلى وجه الخصوص في تطوير الطب الاشتراكي. ففي عام 1920، أصبحت روسيا أولى الدول التي دشنت نظاما صحيا مركزيا متاحا للجميع. وبعدفترة، دشنت دول أخرى أنظمة مشابهة. وكتبت لورا سبيني "أسست العديد من الدول أو طورت وزارات للصحة في العشرينيات. كانت هذه الخطوات نتائج مباشرة للجائحة، عندما كان خبراء الصحة العامة مستثنين تماما من الاجتماعات الوزارية أو لم يكن لهم أي دور عدا استجداء الأموال والسلطات من وزارات أخرى". وتقول جنيفر كول، عالمة الاجتماع في جامعة رويال هولواي في لندن، إن ثنائية الجائحة والحرب غرستا بذور الدولة الرعاية الاجتماعية في كثير من أرجاء العالم. وتقول "ولدت فكرة أن توفر الدولة الرعاية لمواطنيها في هذا المنطوق، لكثرة عدد الأرامل واليتامى والمعوقين". إجراءات العزل والابتعاد أتت أكلها إنها قصة شهيرة لمدينتين. ففي سبتمبر 1918، كانت المدن الأمريكية تنظم مواكب للترويج لسندات الحرب لتمويل المجهود الحربي. ولكن اثنتين من تلك المدن اعتمدتا اجراءات مغايرة تماما عندما بدأت الإصابات بالإنفلونزا الإسبانية بالارتفاع. فبينما مضت مدينة فيلادلفيا قدما بخططها، قررت مدينة سنت لوي إلغاء الموكب المقرر. وبعد مضي شهر واحد، كان أكثر من 10 آلاف إنسان قد ماتوا في فيلادلفيا بينما لم يزد عدد الموتى في سانت لوي عن الـ 700. وأصبح هذا الفرق الشاسع درسا نموذجيا لمنافع اتباع إجراءات التباعد الاجتماعي كإستراتيجية للتصدي للأوبئة. وأشار أحد التحاليل للإجراءات التي اتخذت في عدد من المدن الأمريكية في عام 1918 إلى أن تلك المدن التي حظرت التجمعات الجماهيرية الكبيرة وأغلقت المسارح والمدارس والكنائس فيها شهد تعددا أقل بكثير من الوفيات. كما حلل فريق من الاقتصاديين الأمريكيين من جامعة برينستون إجراءات الإغلاق التي طبقت في عام 1918، وتوصل إلى أن المدن التي طبقت إجراءات أكثر شدة شهدت تماثلا اقتصاديا أسرع وتيرة في أعقاب الوباء. مع ذلك، يقدر أن الإنفلونزا الإسبانية فتكت بحوالي 700 ألف أمريكي، ويقول روبرت بارو منجامعة هارفارد إن سبب ذلك هو أن إجراءات الإغلاق رفعت في وقت مبكر. ويقول "لم تدم الإجراءات لأكثر من 4 أسابيع، خففت بعدها استجابة للضغوط الشعبية". ويعتقد بارو أن النتيجة كانت ستكون أفضل لو أتبعت إجراءات الإغلاق لحوالي 12 أسبوعا. ويضيف "من الواضح أن هذا الأمر وثيق الصلة بما يحصل اليوم". تزايدت نبرة انتقاد غاندي وغيره من الساسة القوميين الهنود للسلطة الاستعمارية في الهند بسبب تعاملها مع الإنفلونزا الإسبانية جائحة منسية؟ رغم الدروس العديدة التي طرحتها، ما زالت جائحة الإنفلونزا الإسبانية في العديد من الأوجه جائحة منسية. فمثلها مثل جائحة كوفيد 19، أصابت الإنفلونزا الإسبانية عددا من المشاهير من أمثال الرئيس الأمريكي، وودرو ويلسون، ورئيس الحكومة البريطانية، لويد جورج، وقتلت الرئيس البرازيلي رودريغيس ألفيس. ولكن انتباه العالم كان مركزا آنذاك على الحرب العالمية الأولى وتطوراتها، ربما لأن العديد من الحكومات فرضت حظرا على وسائل الإعلام نشر أخبار عن تأثيرات الوباء في زمن الحرب. وبما أن التغطية الإعلامية للجائحة كانت ضعيفة، لا نجد لها إلا القليل من الذكر في كتب التاريخ والثقافة الشعبية. يقول المؤرخ الطبي مارك هونيغسباوم "لم نشاهد أي مناسبات تذكارية للإنفلونزا الإسبانية في ذكراها المئوية في عام 2018، ولا توجد إلا القلة من القبور والشواهد للأطباء والممرضات الذين قضوا فيها. كما لا يوجد إلا عدد قليل من الروايات والأغاني والأعمال الفنية من تلك الفترة والتي تشير إلى جائحة 1918". إحدى الاستثناءات كانت لوحة "صورة ذاتية مع الإنفلونزا الإسبانية"، التي رسمها الفنان النرويجي، أدفارد مونش، عندما كان يعاني من الإصابة بالمرض. ويشير هونيغسباوم إلى أنه حتى إصدار عام 1924 للموسوعة البريطانية "لم يأت حتى على ذكر الجائحة في استعراضها لأكثر الأعوام الحافلة بالأحداث في القرن العشرين"، وأن أول كتب التاريخ التي ناقشت الوباء لم يصدر إلا في عام 1968.

คาดว่าการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปน ได้คร่าชีวิตผู้คนราว 40-50 ล้านคนภายในระยะเวลา 2 ปี คือระหว่างปี 1918-1920 การระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปน ที่เกิดขึ้นเมื่อกว่า 100 ปีก่อน มักถูกเรียกว่า "มารดาแห่งโรคระบาดทั้งปวง" ข้อมูลจากองค์การอนามัยโลก (WHO) รวมทั้งจากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค (CDC) ของสหรัฐฯ ระบุว่า เชื้อไวรัสนี้ได้คร่าชีวิตผู้คนราว 40-50 ล้านคนภายในระยะเวลา 2 ปี คือระหว่างปี 1918-1920 เหล่านักวิทยาศาสตร์และนักประวัติศาสตร์เชื่อว่า ราว 1 ใน 3 ของประชากรโลกในขณะนั้น หรือราว 1.8 พันล้านคน ติดเชื้อไวรัสมรณะชนิดนี้ ไข้หวัดใหญ่ได้คร่าชีวิตผู้คนไปมากกว่าจำนวนผู้เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งสิ้นสุดลงในช่วงที่โรคกำลังเริ่มแพร่ระบาดไปทั่วโลก ในขณะที่โลกในยุคปัจจุบันกำลังต่อสู้กับวิกฤตโควิด-19 เราขอชวนมองย้อนประวัติศาสตร์ของการเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ที่ทำให้โลกต้องหยุดนิ่ง และสิ่งที่เกิดขึ้นตามมาหลังจากภัยพิบัติในครั้งนั้น ปี 1921 กับโลกที่เปลี่ยนไป ในปี 1918 แวดวงการแพทย์และวิทยาศาสตร์ยังมีข้อจำกัดอยู่มากในการรับมือกับโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ เมื่อเทียบกับในปัจจุบัน แพทย์ในยุคนั้นยังไม่มีความรู้เรื่องจุลชีพ ซึ่งเป็นตัวการหลักที่ทำให้เกิดไข้หวัดใหญ่สเปน รวมทั้งยังไม่ทราบว่าโรคนี้สามารถแพร่กระจายจากคนสู่คนได้ แต่คิดว่าเป็นโรคที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย ไม่ใช่เชื้อไวรัส วิธีการรักษาก็มีอยู่อย่างจำกัด ยกตัวอย่างเช่น ยาปฏิชีวนะ ที่เพิ่งค้นพบในปี 1928 ขณะที่วัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่เพิ่งจะมีการผลิตให้ประชาชนทั่วไปได้ใช้กันในช่วงทศวรรษที่ 1940 ที่สำคัญ ในยุคนั้นยังไม่มีระบบสาธารณสุขแบบถ้วนหน้า และแม้แต่ในประเทศร่ำรวย การสุขาภิบาล ยังถือเป็นสิ่งหรูหรา ลอรา สปินนีย์ นักเขียนหนังสือแนววิทยาศาสตร์เรื่อง Pale Rider: The Spanish Flu of 1918 and How it Changed the World เล่าว่า "ในประเทศที่มีความเจริญทางอุตสาหกรรม แพทย์ส่วนใหญ่มักทำงานในคลินิกของตัวเองหรือได้รับเงินสนับสนุนจากองค์กรด้านการกุศลหรือศาสนา และผู้คนจำนวนมากก็เข้าไม่ถึงการรักษาของพวกเขาเลย" คนหนุ่มสาวและคนจน ไข้หวัดใหญ่สเปนส่งผลกระทบต่อผู้คนในรูปแบบที่แตกต่างออกไปจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่ครั้งก่อน ๆ สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีกคือการที่ไข้หวัดใหญ่สเปนส่งผลกระทบต่อผู้คนในรูปแบบที่แตกต่างออกไปจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่ครั้งก่อน ๆ เช่น การระบาดเมื่อปี 1889-90 ที่คร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 1 ล้านคนทั่วโลก สำหรับครั้งนี้ เหยื่อของไข้หวัดใหญ่สเปนคือคนอายุระหว่าง 20-40 ปี และผู้ชายเป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบมากกว่า นี่อาจเป็นเพราะการระบาดที่เชื่อว่าได้เริ่มเกิดขึ้นในค่ายทหารที่ "แนวรบด้านตะวันตก" (Western Front) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จากนั้นเชื้อได้แพร่กระจายไปทั่วโลกเมื่อทหารเหล่านี้เดินทางกลับบ้านหลังสงครามสิ้นสุดลง ไข้หวัดใหญ่สเปนยังส่งผลกระทบอย่างหนักต่อผู้คนในประเทศยากจน การศึกษาในปี 2020 ที่นำทีมโดย โรเบิร์ต บาร์โร นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ประเมินว่า ในขณะที่ประชากรราว 0.5% (ราว 550,000 คน) ในสหรัฐฯ ขณะนั้นเสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่สเปน แต่โรคร้ายนี้ได้คร่าชีวิตผู้คนราว 5.2% ของประชากรในอินเดีย หรือเกือบ 17 ล้านคน โรคระบาดที่เกิดขึ้นยังความสร้างเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อเศรษฐกิจ โดยบาร์โรและคณะประเมินว่า ไข้หวัดใหญ่สเปน ทำให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) ของประเทศต่าง ๆ ลดลง 6% โดยเฉลี่ย แคทเธอรีน อาร์โนลด์ ผู้เขียนหนังสือเรื่อง Pandemic 1918 ระบุว่า "การเสียชีวิตของผู้คนในสงครามโลกครั้งที่ 1 บวกกับการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนทำให้เกิดหายนะทางเศรษฐกิจหลังจากนั้น บรรพบุรุษของ อาร์โนลด์ เองก็เป็นเหยื่อของไข้หวัดใหญ่สเปนที่ระบาดในสหราชอาณาจักร "ในหลายประเทศ แทบไม่มีผู้ชายวัยหนุ่มเหลือให้สืบทอดธุรกิจของครอบครัว, ทำเรือกสวนไร่นา, ฝึกวิชาชีพและการค้า แต่งงานและมีลูกมาทดแทนประชากรที่ล้มหายตายจากไปหลายล้านคนในช่วงนั้น" อาร์โนลด์ กล่าว "การขาดแคลนผู้ชายที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้นำไปสู่ปัญหาที่เรียกว่า "สาวขึ้นคาน" ซึ่งผู้หญิงหลายล้านคนไม่สามารถหาคู่ครองที่เหมาะสมได้" ผู้หญิงในที่ทำงาน ปัญหาขาดแคลนแรงงานที่เกิดจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปน และสงครามโลกครั้งที่ 1 ได้เปิดทางให้ผู้หญิงได้เข้าสู่ระบบงานมากขึ้น แม้การระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนจะไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงทางสังคมได้มากเท่าเหตุการณ์ "กาฬมรณะ" หรือ Black Death ซึ่งเป็นการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคสมัยศตวรรษที่ 14 ที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตราว 75-100 ล้านคน และนำไปสู่ความตกต่ำของการปกครองระบบศักดินา แต่ไข้หวัดใหญ่สเปนก็สร้างความสั่นสะเทือนต่อความเสมอภาคระหว่างชายหญิงในหลายประเทศ คริสทีน แบล็กเบิร์น นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม พบว่า ปัญหาขาดแคลนแรงงานในสหรัฐฯ ที่เกิดจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปน และสงครามโลกครั้งที่ 1 ได้เปิดทางให้ผู้หญิงได้เข้าสู่ระบบงานมากขึ้น "ภายในปี 1920 มีผู้หญิงอยู่ราว 21% ของแรงงานทั้งหมดในประเทศ" แบล็กเบิร์น กล่าว ในปีเดียวกัน สภาคองเกรสให้สัตยาบันบทบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ มาตรา 19 ให้พลเมืองสตรีชาวอเมริกันมีสิทธิเลือกตั้ง (Women's Suffrage) ในระดับชาติได้เป็นครั้งแรก (19th Amendment) ซึ่งให้สิทธิ์ในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งแก่สตรีชาวอเมริกันทุกคน แบล็กเบิร์น กล่าวเสริมว่า "มีหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าไข้หวัดใหญ่สเปนระบาดเมื่อปี 1918 ได้ส่งผลต่อสิทธิสตรีในหลายประเทศ" นอกจากนี้ ลูกจ้างยังได้ประโยชน์จากค่าแรงที่เพิ่มสูงขึ้นจากปัญหาการขาดแคลนแรงงาน ข้อมูลของรัฐบาลสหรัฐฯ บ่งชี้ว่า ค่าแรงในภาคการผลิตพุ่งขึ้นจาก ชั่วโมงละ 21 เซนต์ ในปี 1915 ไปอยู่ที่ชั่วโมงละ 56 เซนต์ ในปี 1920 ความทุพพลภาพที่ทิ้งไว้ให้ทารกรุ่นหลัง นักวิทยาศาสตร์ได้ศึกษาทารกที่เกิดในช่วงที่ไข้หวัดใหญ่สเปนระบาด และพบว่าเด็กกลุ่มนี้มีแนวโน้มจะเกิดมาพร้อมความผิดปกติต่าง ๆ เช่น โรคหัวใจ มากกว่าเด็กที่เกิดก่อนและหลังการระบาด ผลการวิเคราะห์ในสหราชอาณาจักรและบราซิล พบว่า ทารกที่เกิดในปี 1918-1919 ยังมีแนวโน้มน้อยกว่าที่จะได้รับการจ้างงานอย่างเป็นทางการ หรือได้รับการศึกษาในระดับอุดมศึกษา บางทฤษฎีตั้งข้อสันนิษฐานว่า ความเครียดของมารดาที่เกิดขึ้นในช่วงโรคระบาดอาจส่งผลกระทบต่อพัฒนาการของทารกในครรภ์ นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลการรับทหารเข้าในกองทัพสหรัฐฯ ของชายที่เกิดระหว่างปี 1915 - 1922 ยังพบว่า ผู้ที่เกิดในปี 1919 มีส่วนสูงน้อยกว่าคนส่วนใหญ่ 1 มิลลิเมตร กระแสต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคม และความร่วมมือระหว่างประเทศ ปี 1918 อินเดียได้อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษมานานกว่า 1 ศตวรรษ ไข้หวัดใหญ่สเปนได้ระบาดไปถึงอินเดียในเดือน พ.ค.ปีนั้น และมันส่งผลกระทบต่อคนอินเดียหนักกว่าคนอังกฤษที่อาศัยอยู่ในอินเดีย มีสถิติที่บ่งชี้ว่า อัตราการเสียชีวิตของชาวฮินดูวรรณะต่ำอยู่ที่ 61.6 คนต่อประชากร 1,000 คน ในขณะที่อัตราการเสียชีวิตในหมู่ชาวยุโรปอยู่ที่ไม่ถึง 9 คน ต่อประชากร 1,000 คน ชาวอินเดียที่มีแนวคิดชาตินิยมจึงฉวยโอกาสในช่วงที่สังคมกำลังมองว่าผู้ปกครองชาวอังกฤษบริหารจัดการกับวิกฤตโรคระบาดที่เกิดขึ้นอย่างผิดพลาด โดยในปี 1919 หนังสือพิมพ์ Young India ของ มหาตมะ คานธี ได้ตีพิมพ์บทบรรณาธิการ วิพากษ์วิจารณ์ผู้ปกครองอังกฤษอย่างดุเดือด "ไม่มีประเทศอารยะใดที่รัฐบาลจะปล่อยให้สถานการณ์เลวร้ายโดยไม่ทำอะไรได้มากมายเท่ากับรัฐบาลอินเดียในช่วงที่เกิดโรคระบาดอันเลวร้ายและสร้างความหายนะเช่นนี้ ไข้หวัดใหญ่สเปนได้นำไปสู่การก่อตั้งองค์การด้านสาธารณสุขระหว่างประเทศขึ้น อย่างไรก็ตาม โรคระบาดที่เกิดขึ้นยังเผยให้เห็นความสำคัญของความร่วมมือระหว่างประเทศ แม้สงครามโลกครั้งที่ 1 จะทำให้โลกเกิดการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายทางการเมืองก็ตาม ในปี 1923 สันนิบาตชาติ (League of Nations) องค์การระหว่างประเทศที่ในเวลาต่อมาได้ถูกแทนที่ด้วยองค์การสหประชาชาติ (ยูเอ็น) ได้ก่อตั้งองค์การอนามัย (Health Organisation) ที่ต่อมากลายเป็นองค์การอนามัยโลก (WHO) องค์การนี้ได้สร้างระบบใหม่ในการควบคุมโรคระบาดระหว่างประเทศขึ้น ซึ่งดำเนินงานโดยกลุ่มผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ มากกว่านักการทูต ความก้าวหน้าด้านสาธารณสุข หลายประเทศได้ก่อตั้งหรือยกระดับกระทรวงสาธารณสุขในช่วงทศวรรษที่ 1920 ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากโรคระบาดได้นำไปสู่การพัฒนาและความก้าวหน้าทางด้านสาธารณสุขของโลก ในปี 1920 รัสเซียเป็นชาติแรกในโลกที่มีระบบสาธารณสุขที่ให้บริการประชาชนอย่างถ้วนหน้าและบริหารจัดการโดยรัฐบาลกลาง ก่อนที่ประเทศอื่น ๆ จะดำเนินรอยตามหลังจากนั้นไม่นาน ลอรา สปินนีย์ เขียนในหนังสือแนววิทยาศาสตร์ของเธอว่า "หลายประเทศได้ก่อตั้งหรือยกระดับกระทรวงสาธารณสุขในช่วงทศวรรษที่ 1920...นี่เป็นผลโดยตรงที่เกิดขึ้นจากโรคระบาด" ขณะที่เจนนิเฟอร์ โคล นักมานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยรอยัลฮาโลเวย์ ในกรุงลอนดอน ชี้ว่า สงครามการต่อสู้กับโรคระบาดได้ทำให้เกิดรัฐสวัสดิการขึ้นในหลายพื้นที่ทั่วโลก "การจัดหาสวัสดิการโดยรัฐถือกำเนิดมาจากสถานการณ์นี้ เนื่องจากมีหญิงม่าย เด็กกำพร้า และผู้ทุพพลภาพ เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก" เธออธิบาย การล็อกดาวน์ และการเว้นระยะห่างทางสังคมใช้ได้ผลในตอนนั้น การเว้นระยะห่างทางสังคมแสดงให้เห็นว่าสามารถช่วยสกัดการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนในปี 1918 ได้ ย้อนกลับไปช่วงเดือน ก.ย.ปี 1918 หลายเมืองในสหรัฐฯ กำลังตระเตรียมจัดพาเหรดเพื่อโฆษณาขาย "พันธบัตรเสรีภาพ" เพื่อนำเงินไปทำสงครามในยุโรป ผู้บริหารของเมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย เองก็ตัดสินใจเดินหน้าจัดงาน แม้มีทหารกว่า 600 นาย ในเมืองป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่สเปนแล้ว ส่วนที่เมืองเซนต์หลุยส์ ในรัฐมิสซูรี ทางการได้ยกเลิกงานดังกล่าว แล้วได้บังคับใช้มาตรการต่าง ๆ เพื่อจำกัดการรวมกลุ่มกันของผู้คนจำนวนมากแทน เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน เมืองฟิลาเดลเฟีย มีผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่สเปนกว่า 10,000 คน ส่วนเมืองเซนต์หลุยส์ นั้นมีไม่ถึง 700 ราย เหตุการณ์ดังกล่าวได้กลายเป็นกรณีศึกษาที่โด่งดังที่แสดงให้เห็นถึงประโยชน์จากการใช้มาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมเพื่อต่อสู้กับโรคระบาด นอกจากนี้ ทีมนักเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ยังวิเคราะห์การใช้มาตรการล็อกดาวน์ในปี 1918 และพบหลักฐานบ่งชี้ว่า เมืองที่ใช้มาตรการล็อกดาวน์ที่เข้มงวดกว่าสามารถฟื้นตัวทางเศรษฐกิจได้รวดเร็วกว่าหลังการเกิดวิกฤตโรคระบาด โรคระบาดที่ถูกลืม ? ภาพวาดตัวเองของเอ็ดเวิร์ด มุนช์ ขณะป่วยด้วยไข้หวัดใหญ่สเปน คือผลงานศิลปะเพียงไม่กี่ชิ้นที่บันทึกเรื่องราวของโรคระบาดที่เกิดขึ้น แม้จะให้บทเรียนแก่ชาวโลกมากมาย แต่ดูเหมือนว่า ไข้หวัดใหญ่สเปนจะเป็นโรคระบาดที่ถูกลืม เช่นเดียวกับโรคโควิด-19 ไข้หวัดใหญ่สเปนส่งผลกระทบต่อบุคคลผู้มีชื่อเสียงจำนวนมาก เช่น ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน ของสหรัฐฯ และนายกรัฐมนตรีลอยด์ จอร์จ ของอังกฤษ ต่างล้มป่วยด้วยไข้หวัดใหญ่สเปน ขณะที่ประธานาธิบดีรูดริกิส อัลวิส ของบราซิลต้องเสียชีวิตจากโรคร้ายนี้ อย่างไรก็ตาม ไข้หวัดใหญ่สเปนกลับถูกบดบังความสนใจของชาวโลกด้วยสงครามโลกครั้งที่ 1 ส่วนหนึ่งเป็นเพราะขณะนั้นรัฐบาลหลายประเทศใช้มาตรการเซ็นเซอร์ไม่ให้สื่อมวลชวนรายงานผลกระทบจากโรคระบาดครั้งนี้ในช่วงสงคราม นอกจากจะถูกปิดกั้นการรายงานข่าว การระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนยังแทบไม่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์หรือวัฒนธรรมสมัยนิยมต่าง ๆ เช่น นวนิยาย บทเพลง หรืองานศิลปะ แต่หนึ่งในศิลปินที่สร้างสรรค์ผลงานไว้ในช่วงนั้นคือ เอ็ดเวิร์ด มุนช์ จิตรกรชาวนอร์เวย์ที่วาดภาพของตัวเองในขณะป่วยด้วยไข้หวัดใหญ่สเปน แม้การระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนอาจถูกลืมเลือนไปจากความทรงจำของผู้คนหรือจากหน้าประวัติศาสตร์โลก แต่การระบาดครั้งใหญ่ของโควิด-19 ที่กำลังเกิดขึ้นได้รื้อฟื้นความทรงจำ และย้ำเตือนถึงความรุนแรงของโรคระบาดที่นำหายนะมาสู่โลกเมื่อกว่า 100 ปีที่แล้ว


ويذكر موقع المنظمة أن العام 2020 "محوري للنهوض بالمساواة بين الجنسين في جميع دول العالم"، وعلى رأسها بالطبع الدول العربية. لا مساواة بين الجنسين وتقيّم المنظمة هذا العام التقدم الذي أحرزه العالم في ما يتعلق بحقوق المرأة والمساواة بين الجنسين، وذلك بمناسبة مرور 25 عاما على إعلان بكين في المؤتمر العالمي الرابع المعني بالمرأة، والذي يعتبر خارطة الطريق للنهوض بأوضاع النساء والفتيات. وتقر المنظمة بأنه رغم إحراز بعض التقدم، "إلا أن التغيير الحقيقي كان بطيئا بشكل مؤلم بالنسبة لغالبية النساء والفتيات في العالم." وأنه "لا يمكن لبلد واحد أن يدعي أنه حقق المساواة بين الجنسين بالكامل." وهذا ما تكشفه الأرقام والإحصائيات المتعلقة بالمرأة عالميا، وبالطبع عربيا. مواضيع قد تهمك نهاية ووفقا لمنظمة الأمم المتحدة للمرأة، تتعرض حوالي ثلث النساء حول العالم لأحد أشكال العنف الأسري أو الجنسي، وتزيد النسبة قليلا في العالم العربي لتصل إلى 37 في المئة. وقد تصل نسبة النساء المعنفات في بعض الدول إلى 70 في المئة. كما تتعرض 133 مليون امرأة على مستوى العالم لعملية الختان، وتصل النسبة في مصر مثلا إلى 92 في المئة من الفتيات. أما بالنسبة للزواج المبكر، فقدرت المنظمة نسبة الفتيات العربيات المتزوجات أقل من 18 عاما بحوالي 14 في المئة. التعليم لا يضمن الوظيفة وتشير البيانات التي نشرتها المنظمة في فبراير/شباط الماضي إلى أن حصول الفتيات على قدر أكبر من التعليم لم يقابله قدر متساوٍ من المشاركة في سوق العمل، خاصة القطاعات الخدمية والمهن الأقل أجرا. ورصدت المنظمة أنه في الدول النامية تحديدا، تظل النساء رهنا للعمالة المنزلية غير المدفوعة أو زهيدة الأجر. وتظل قطاعات، مثل العلوم والبحث العلمي، ساحة ذكورية إلى حد كبير، إذ تلجأ حوالي 30 في المئة فقط من الفتيات عالميا لدراسة العلوم والرياضيات. كما أن نسبة النساء ضمن الباحثين على مستوى العالم تقل عن 30 في المئة. التقدم الأبرز كان في ساحة التعليم، فتكشف إحصائيات البنك الدولي لدول الشرق الأوسط أن نسبة التعليم بين النساء بلغت 87.7 في المئة عام 2018، مقارنة بـ 81.3 في المئة عام 2000. لكن هذا التقدم لا يقابله زيادة فرص النساء في سوق العمل، إذ بلغت نسبة البطالة 17.7 في المئة عام 2018، مقابل 17.2 في المئة عام 2000. في حين تراجعت نسبة البطالة بين الرجال في الشرق الأوسط من 10.9 في المئة عام 2000 إلى 7.8 في المئة عام 2018. وسياسيا، توجد حتى الآن عشر نساء فقط في مناصب الرئاسة، و13 امرأة في رئاسة الحكومات، وكلهن يتركزن في 22 دولة. كما لا تتعدى نسبة تمثيل المرأة في البرلمانات عالميا 24.9 في المئة. ويقول نشطاء إن النساء في العصر الحديث، رغم حصولهن على قدر أوفر من التعليم وفرص أكثر نسبيا للحصول على دخل مادي، إلا أنهن يعانين من ازدواج الأدوار وفقر الوقت بسبب استمرار تحملهن لنفس القدر من الأعباء المنزلية. برأيكم ما أبرز القضايا التي تواجهها المرأة العربية اليوم؟ هل المساواة في فرص التعليم وسوق العمل هي ما يحقق لها التمكين؟ أم أن هناك عوامل أخرى، اقتصادية كانت أم اجتماعية، تعرقل أي فرصة لتحسين أوضاع النساء؟ وما تقييكم لجهود المنظمات النسوية والنشطاء العرب في التعامل مع قضايا المرأة؟ وهل تتفق الجهود العالمية والغربية مع القضايا التي تخص المرأة العربية؟ سنناقش معكم هذه المحاور وغيرها في حلقة الجمعة 6 مارس/اذار من برنامج نقطة حوار الساعة 16:06 جرينتش. خطوط الاتصال تفتح قبل نصف ساعة من البرنامج على الرقم 00442031620022. إن كنتم تريدون المشاركة عن طريق الهاتف يمكنكم إرسال رقم الهاتف عبر الإيميل على nuqtat.hewar@bbc.co.uk يمكنكم أيضا إرسال أرقام الهواتف إلى صفحتنا على فيسبوك من خلال رسالة خاصة Messageكما يمكنكم المشاركة بالرأي على الحوارات المنشورة على نفس الصفحة، وعنوانها: https://www.facebook.com/hewarbbc أو عبر تويتر على الوسم @nuqtat_hewar

สตรีในบราซิลเรียกร้องให้เกิดความเสมอภาคทางเพศในวันสตรีสากลปี 2020 วันนี้มีประวัติความเป็นมาอย่างไร ใครเป็นผู้ริเริ่ม และมีจุดประสงค์อะไร จุดกำเนิด วันสตรีสากล (International Women's Day หรือ IWD) ถือกำเนิดมาจากขบวนการต่อสู้เพื่อสิทธิของคนงาน จนกลายเป็นวันสำคัญประจำปีของโลกที่องค์การสหประชาชาติ (ยูเอ็น) ให้การรับรอง จุดเริ่มต้นของวันนี้เกิดขึ้นในปี 1908 เมื่อผู้หญิง 15,000 คน เดินขบวนไปทั่วนครนิวยอร์กเพื่อเรียกร้องให้นายจ้างลดเวลาการทำงานลงเหลือวันละ 8 ชั่วโมง เพิ่มค่าแรง และให้สตรีมีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง หนึ่งปีต่อมา พรรคสังคมนิยมแห่งอเมริกา (Socialist Party of America) ได้ประกาศให้มีวันสตรีแห่งชาติ (National Woman's Day) เป็นครั้งแรก แต่แนวคิดที่ทำให้วันดังกล่าวกลายเป็นวันสากลสำหรับทั่วโลกนั้นมาจาก คลารา เซทคิน นักการเมืองผู้สนับสนุนสิทธิสตรีชาวเยอรมัน ที่เสนอแนวคิดในปี 1910 ต่อที่ประชุมนานาชาติของผู้หญิงทำงาน ในกรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ซึ่งมีผู้หญิงเข้าร่วม 100 คนจาก 17 ประเทศ และทั้งหมดมีมติเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์ คลารา เซทคิน เสนอแนวคิดให้มีวันสตรีสากลเมื่อปี 1910 การเฉลิมฉลองวันสตรีสากลครั้งแรกจึงมีขึ้นในปี 1911 ที่ประเทศออสเตรีย เดนมาร์ก เยอรมนี และสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนการฉลองครบรอบ 100 ปีมีขึ้นเมื่อปี 2011 ดังนั้นในปีนี้จึงเป็นการเฉลิมฉลองวันสตรีสากลเป็นปีที่ 110 แล้ว วันสตรีสากลได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากยูเอ็น เมื่อปี 1975 และในปี 1996 ยูเอ็นได้กำหนดคำขวัญประจำปีขึ้นเป็นครั้งแรกว่า "เฉลิมฉลองอดีต และวางแผนเพื่ออนาคต" วันสตรีสากลได้กลายเป็นวันแห่งการเฉลิมฉลองความสำเร็จและความก้าวหน้าของผู้หญิงทางด้านสังคม การเมือง และเศรษฐกิจ ในขณะที่รากเหง้าทางการเมืองของวันนี้คือการผละงานประท้วงเพื่อจัดกิจกรรมรณรงค์เรียกร้องให้เกิดความเสมอภาคทางเพศต่อไป เหตุใดจึงเป็นวันที่ 8 มีนาคม ผู้หญิงในตุรกีออกมาเดินขบวนในวันสตรีสากลเมื่อปี 2016 แนวคิดดั้งเดิมเรื่องวันสตรีสากลของคลาราไม่ได้กำหนดวันที่ตายตัวไว้ ยังไม่มีการกำหนดวันที่ตายตัวจนกระทั่งช่วงสงครามในปี 1917 ซึ่งผู้หญิงรัสเซียเรียกร้อง "ขนมปังและสันติภาพ" โดยในวันที่สี่ของการผละงานประท้วงของผู้หญิง พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซียได้ถูกขับลงจากราชบัลลังก์ และรัฐบาลเฉพาะกาลได้อนุมัติให้ผู้หญิงมีสิทธิ์ในการลงคะแนนเลือกตั้ง วันที่ผู้หญิงรัสเซียผละงานประท้วงตรงกับวันอาทิตย์ที่ 23 กุมภาพันธ์ตามปฏิทินจูเลียนที่ใช้กันในรัสเซีย ซึ่งวันดังกล่าวตรงกับวันที่ 8 มีนาคมตามปฏิทินเกรโกเรียนที่ใช้กันแพร่หลายในประเทศตะวันตก และเป็นวันที่ยึดถือเป็นวันสตรีสากลมาจนถึงปัจจุบัน สีประจำวันสตรีสากล สีม่วง สีเขียว และสีขาว คือสีประจำวันสตรีสากล สีม่วง มีความหมายถึง ความยุติธรรม และความมีเกียรติ สีเขียว เป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง สีขาว เป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์ ถึงแม้จะเป็นแนวคิดที่มีการถกเถียงเป็นวงกว้างก็ตาม สีเหล่านี้มาจากสหภาพสังคมและการเมืองสตรี (Women's Social and Political Union หรือ WSPU) ในสหราชอาณาจักรเมื่อปี 1908 การเฉลิมฉลอง ในอิตาลีมักมีการมอบดอกมิโมซาให้แก่ผู้หญิงในวันสตรีสากล วันสตรีสากลถูกกำหนดให้เป็นวันหยุดราชการในหลายประเทศทั่วโลก รวมถึงรัสเซีย ซึ่งมักมียอดขายดอกไม้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในช่วง 3-4 วันใกล้กับวันที่ 8 มีนาคม ในจีนลูกจ้างหญิงจำนวนมากจะได้รับอนุญาตให้ทำงานครึ่งวันในวันนี้ ขณะที่ในอิตาลีมักมีการมอบดอกมิโมซา (mimosa) ให้แก่ผู้หญิง แม้จะไม่ทราบเหตุผลแน่ชัดของการให้ดอกไม้ชนิดนี้ แต่เชื่อกันว่าธรรมเนียมนี้เริ่มขึ้นในกรุงโรม ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในสหรัฐฯ มีนาคมถือเป็นเดือนแห่งประวัติศาสตร์สตรี ที่แต่ละปีจะมีการออกประกาศประธานาธิบดีเชิดชูความสำเร็จของผู้หญิงอเมริกัน แต่สถานการณ์โรคโควิด-19 ที่ระบาดในปีนี้ทำให้คาดว่าจะมีการจัดงานเฉลิมฉลองทางออนไลน์แทน ซึ่งในปี 2021 มีคำขวัญประจำปีว่า "เลือกที่จะท้าทาย" (Choose To Challenge) ผู้จัดงานสตรีสากลปีนี้ระบุว่าคำขวัญปีนี้สื่อถึงการที่ผู้หญิงสามารถเลือกที่จะท้าทายอคติและความไม่เสมอภาคทางเพศ และเลือกที่จะใฝ่หาและเฉลิมฉลองความสำเร็จของผู้หญิง เพื่อช่วยกันสร้างโลกที่เปิดกว้างสำหรับคนทุกคน วันสตรีสากลสำคัญอย่างไร ในปีนี้ นางกมลา แฮร์ริส สร้างประวัติศาสตร์เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีสหรัฐฯ ผู้จัดงานวันสตรีสากลระบุว่า "ความเสมอภาคทางเพศอย่างแท้จริงจะยังไม่เกิดขึ้นในอีกเกือบหนึ่งศตวรรษ" "เราจะยังไม่ได้เห็นความเสมอภาคทางเพศในชั่วอายุของเรา หรือในรุ่นลูกของเรา" ข้อมูลล่าสุดจากยูเอ็นระบุว่า การระบาดใหญ่ของเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่อาจทำลายความคืบหน้าในการสร้างความเท่าเทียมทางเพศในช่วง 25 ปีที่ผ่านมา ผู้หญิงต้องทำงานบ้านและดูแลครอบครัวมากขึ้นในวิกฤตโรคระบาด ซึ่งส่งผลกระทบต่อโอกาสในหน้าที่การงานและการศึกษาของพวกเธอ มีวันบุรุษสากลหรือไม่ มี ตรงกับวันที่ 19 พฤศจิกายน วันบุรุษสากลเพิ่งจะเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1990 และยังไม่ได้รับการรับรองจากยูเอ็น มีผู้คนเฉลิมฉลองวันนี้ในกว่า 80 ประเทศทั่วโลก เพื่อฉลอง "คุณค่าเชิงบวกที่ผู้ชายนำมาสู่โลก ครอบครัว และสังคม" โดยมีกิจกรรมที่เน้นย้ำถึงต้นแบบเชิงบวก และการสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับความสุขกายสบายใจของผู้ชาย โดยคำขวัญประจำปี 2020 คือ "สุขภาพที่ดีขึ้นสำหรับผู้ชายและเด็กผู้ชาย"


ولاية سيكيم إحدى المناطق الحدودية بين الصين والهند التي تشهد توترا (صورة أرشيفية) وتفيد التقارير بأن ولاية سيكيم شمالي الهند شهدت يوم الأربعاء الماضي صِدامًا وصفه الجيش الهندي بـ "الخفيف" معلنًا أنه قد تمّ حلّه. وتحتدّ التوترات في هذه المنطقة التي تشهد نزاعا حدوديا يُعدّ الأطول في العالم؛ إذ يدّعي كل طرف ملكية مساحة كبيرة من الأرض في هذه المنطقة. وسقط أكثر من 20 جنديا هنديا قتلى في مناوشات شهدتها ولاية لداخ الواقعة على هضبة التبت في يونيو/حزيران الماضي. اشتباكات الصين والهند: الهند تتهم الصين بالاستفزاز المتعمد مواضيع قد تهمك نهاية ماذا حدث في الواقعة الأخيرة؟ وقعت الأحداث في ممرّ ناتولا بولاية سيكيم الحدودية الواقعة بين مملكة بوتان وجمهورية نيبال، على مسافة نحو 2,500 كيلو متر إلى الشرق من ولاية لداخ. وحاولت دورية حدود صينية دخول أراض هندية لكنها أُجبرت على الرجوع، بحسب مسؤولين هنود. وقلّل بيان للجيش الهندي من أهمية الواقعة، قائلا إن "مواجهة خفيفة وقعت في منطقة ناتولا بولاية سيكيم يوم 20 يناير/كانون الثاني 2021، وإن قادة محليين حلّوا المشكلة طبقا للبروتوكولات المعمول بها". ما سبب هذا النزاع الحدودي؟ تحول الظروف الطبيعية في هذه المنطقة دون وضع نقاط لترسيم الحدود بشكل نهائي على طول مسافة تناهز 3,440 كيلو مترا. وتزخر المنطقة بأنهار متدفقة وبحيرات وقمم ثلجية معرضة للذوبان، مما يعني تغيرًا محتملا بشكل دائم في النقاط الحدودية. وأحيانا يجد جنود البلدين أنفسهم في مواجهات قد تتطور إلى ما لا يحمد عقباه. ووقعت المواجهات الأكثر دموية في وادي غالوان بولاية لداخ في يونيو/حزيران الماضي. وتشير تقارير إلى وقوع إصابات على الجانب الصيني، لكن بكين لم تعلق. وفي أعقاب هذه المواجهات الدامية، أجرى الجانبان محادثات لنزع فتيل التوتر، كان آخرها أمس الأحد بين قيادات عسكرية من الجانبين. ولدى الطرفين ما يخشى خسارته؛ إذ تعدّ الصين من بين أكبر شركاء الهند التجاريين. وساءت العلاقات بين البلدين في ظل هذه المواجهات الحدودية، وشرع كل طرف في تعزيز البنية التحتية على طول المناطق الحدودية. ولم ينخرط البلدان في حروب إلا مرة واحدة عام 1962 مُنيت فيها الهند بهزيمة ثقيلة.

สิกขิม เป็นหนึ่งในหลายพื้นที่ที่เป็นกรณีพิพาทระหว่างจีนและอินเดีย (แฟ้มภาพ) เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทางตอนเหนือของรัฐสิกขิมเมื่อวันพุธที่ผ่านมา กองทัพอินเดียระบุว่า เกิดการปะทะกัน "แบบย่อม ๆ" ซึ่งสถานการณ์ "คลี่คลาย" แล้ว ความตึงเครียดเพิ่มสูงขึ้นตามแนวพรมแดนที่เป็นข้อพิพาทมายาวนานที่สุดของโลก โดยทั้งสองฝ่ายต่างอ้างกรรมสิทธิ์เหนือพื้นที่ขนาดใหญ่ ทหารอินเดียอย่างน้อย 20 นาย เสียชีวิตระหว่างการปะทะกันในภูมิภาคลาดักห์ เมื่อเดือน มิ.ย. ปีที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นในการปะทะกันครั้งล่าสุด รายงานจากสื่อหลายแห่งระบุว่า เกิดเหตุปะทะที่เมืองนากู ลา (Naku La) ทางตอนเหนือของรัฐสิกขิม โดยสิกขิมเป็นรัฐของอินเดียที่ถูกขนาบข้างโดยภูฏานและเนปาล อยู่ห่างจากภูมิภาคลาดักห์ไปทางตะวันออกราว 2,500 กิโลเมตร เจ้าหน้าที่ทางการรายงานว่า หน่วยลาดตระเวนจากฝ่ายจีนพยายามที่จะเข้ามาในเขตแดนของอินเดียและถูกบีบให้ถอยกลับไป รายงานบางแห่งระบุว่า มีการใช้ไม้และหินในการปะทะ แต่ไม่มีการยิงกัน แถลงการณ์ของกองทัพอินเดียไม่ได้ให้ความสำคัญกับเหตุการณ์นี้มาก โดยระบุว่า "มีการเผชิญหน้ากันเล็กน้อยในพื้นที่เมืองนากู ลา ทางตอนเหนือของรัฐสิกขิม เมื่อวันที่ 20 ม.ค. 2021 และการปะทะนี้ได้รับการไกล่เกลี่ยโดยผู้บัญชาการในพื้นที่เช่นเดิม ตามระเบียบที่ได้มีการกำหนดกันไว้" แหล่งข่าวคนหนึ่งบอกกับ ไทมส์ ออฟ อินเดีย (Times of India) ว่า ทั้งสองฝ่ายได้เสริมกำลังทหารหลังจาก "ปะทะ" กัน แต่ไม่มีการยิงกัน และสถานการณ์ยังควบคุมได้ เจ้า ลี่เจียน โฆษกกระทรวงต่างประเทศจีน ไม่ได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ แต่ระบุว่าทหารของจีน "รักษาคำมั่นในการยึดมั่นในสันติภาพ" และเรียกร้องให้อินเดีย "ละเว้นการกระทำใด ๆ ที่อาจเป็นการยกระดับ หรือทำให้สถานการณ์ตามแนวชายแดนยุ่งยากมาขึ้น" บรรณาธิการบริหารของโกลบอล ไทมส์ (Global Times) สื่อของทางการจีน ได้ทวีตข้อความว่า "ไม่มีบันทึกการปะทะครั้งนี้ในรายงานการลาดตระเวนของฝ่ายจีน" จุดเดือดและการเจรจา บทวิเคราะห์โดย วิคาส ปันเดย์ บีบีซี นิวส์ กรุงนิวเดลี รายงานล่าสุดเกี่ยวกับการปะทะครั้งต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงความตึงเครียดที่ยังคงเพิ่มสูงขึ้น แถลงการณ์ของกองทัพอินเดียแสดงให้เห็นว่า ทั้งสองฝ่ายยังคงต้องการที่จะเปิดทางให้มีการเจรจากันอยู่ และไม่ต้องการให้การปะทะส่งผลกระทบต่อกระบวนการการเจรจา อินเดียและจีนได้จัดการเจรจาทางทหารขึ้นหลายครั้งเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด แต่ยังไม่มีผลที่เป็นรูปธรรมออกมา ทหารยังคงเผชิญหน้ากันในจุดสุ่มเสี่ยงหลายจุดตามแนวชายแดนพิพาท อดีตเจ้าหน้าที่ทางการอินเดียบางส่วนบอกว่า ไม่อาจหลีกเลี่ยงการปะทะกันได้ ในเมื่อสถานการณ์ยังไม่มั่นคง แต่พวกเขาเห็นด้วยว่าจำเป็นต้องมีการเจรจากันต่อไป เพราะทั้งสองชาติไม่ต้องการให้เกิดสงคราม ต่อให้เป็นสงครามในบริเวณจำกัดก็ตาม ทำไมถึงมีข้อพิพาททางพรมแดน พื้นที่ขนาดใหญ่ตามแนวพรมแดนยาว 3,440 กิโลเมตร ไม่ได้มีการกำหนดแนวเขตที่ชัดเจน การใช้แม่น้ำ ทะเลสาบ และภูเขาที่มีหิมะปกคลุมยอดเขา ทำให้เส้นพรมแดนเปลี่ยนแปลงได้ ทหารจึงต้องเผชิญหน้ากันในหลายจุด ซึ่งบางครั้งก็นำไปสู่การปะทะ เคยเกิดเหตุปะทะขนาดเล็กครั้งหนึ่งเมื่อเดือน พ.ค. ปีที่แล้ว ในเมืองนากู ลา ซึ่งตั้งอยู่ที่ระดับความสูงกว่า 5,000 เมตร หนึ่งเดือนต่อมา ได้มีการปะทะกันจนทำให้มีผู้เสียชีวิตบริเวณหุบเขากาลวาน (Galwan Valley) ในภูมิภาคลาดักห์ นอกจากการเสียชีวิตของฝ่ายอินเดียแล้ว ยังมีรายงานว่า จีนก็มีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตเช่นกัน แต่ไม่มีการแสดงความเห็นในเรื่องนี้อย่างเป็นทางการ นับตั้งแต่มีการปะทะกันแบบตัวต่อตัวโดยไม่มีการใช้อาวุธปืนยิงกันที่นั่น ทั้งสองฝ่ายได้จัดการเจรจาเพื่อบรรเทาสถานการณ์ความตึงเครียดหลายครั้ง ในการเจรจากันรอบที่ 9 เกิดขึ้นระหว่างผู้บัญชาการทหารของทั้งสองฝ่ายเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา บริเวณทางตะวันออกของลาดักห์ แต่ไม่มีรายละเอียดว่าได้บรรลุข้อตกลงใด ๆ กันขึ้น จีนและอินเดียต่างเป็นประเทศเพื่อนบ้านของกันและกันซึ่งมีอาวุธนิวเคลียร์ในครอบครองทั้งคู่ ต่างฝ่ายต่างสูญเสีย โดยจีนเป็นหนึ่งในคู่ค้าที่ใหญ่ที่สุดของอินเดีย ความสัมพันธ์เลวร้ายยิ่งขึ้นท่ามกลางการเผชิญหน้าตามแนวชายแดน ทั้งสองฝ่ายได้เพิ่มการก่อสร้างในพื้นที่ตามแนวชายแดนหลายแห่ง อะไรอยู่เบื้องหลังความขัดแย้งจีน-อินเดีย? รัฐบาลอินเดียสั่งห้ามใช้แอปพลิเคชันของจีนกว่า 200 แอปพลิเคชัน โดยอ้างความกังวลด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ ทั้งสองประเทศเคยทำสงครามกันมาแล้วหนึ่งครั้งในปี 1962 ซึ่งอินเดียเผชิญกับความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ ข้อตกลงที่ลงนามกันในปี 1996 ห้ามการใช้อาวุธปืนและระเบิดจากแนวเส้นแบ่งเขตควบคุมตามความเป็นจริง (Line of Actual Control) โดยมีการทำตามข้อตกลงนี้ แม้ว่าจีนจะกล่าวหาว่า ทหารอินเดียได้ยิงปืนเตือนในลาดักห์ เมื่อเดือน ก.ย. ปีที่แล้ว สิกขิมมีความสำคัญในเชิงยุทธศาสตร์อย่างไร ภูมิภาคเล็ก ๆ ทางตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย เป็นพื้นที่จุดเดือดระหว่างอินเดียและจีนมานานหลายสิบปีแล้ว เกิดการปะทะกันหลายครั้งในช่วงที่เกิดสงครามปี 1962 การปะทะกันตามแนวพรมแดนในอีก 5 ปีต่อมา ทำให้ทหารทั้งสองฝ่ายเสียชีวิตหลายร้อยนาย อดีตราชอาณาจักรแห่งนี้เป็นดินแดนในอารักขาของอินเดียในขณะนั้น และกลายเป็นรัฐที่ 22 ของอินเดียอย่างเป็นทางการ หลังการลงประชามติในปี 1975 สิกขิมอยู่ใกล้กับที่ราบสูงที่อินเดียเรียกว่า ดอกลัม (Doklam) หรือที่จีนเรียกว่า ต้งหลาง (Donglang) อินเดียกังวลว่าการที่จีนทำถนนเข้าไปยังที่ราบสูงจะเป็นการคุกคาม "คอไก่" ซึ่งเป็นพื้นที่อ่อนไหวทางยุทธศาสตร์ของอินเดียที่มีขนาดกว้างเพียง 20 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างหลายรัฐทางตอนเหนือของอินเดีย รวมถึงรัฐอัสสัม กับส่วนอื่น ๆ ของประเทศ นอกจากนี้ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พรมแดนในสิกขิมมีความสำคัญ ผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารของอินเดียระบุว่า บริเวณนั้นเป็นพื้นที่เพียงจุดเดียวที่อินเดียสามารถตอบโต้การจู่โจมของจีนได้ และเป็นพื้นที่ตามแนวพรมแดนหิมาลัยเพียงแห่งเดียวที่ทหารอินเดียมีความได้เปรียบในทางกลยุทธ์และภูมิประเทศ เนื่องจากอินเดียอยู่ในจุดที่สูงกว่า และหลายพื้นที่ของจีนในบริเวณนั้นถูกขนาบด้วยอินเดียและภูฏาน