اشتراکات خلاق ابزار مؤثرتری برای هنرمندان برای ایجاد و گسترش دامنه و بازارهای خود نسبت به ترتیبات سنتی صدور مجوز کپی رایت است. ماهیت اینترنت و رسانه های جمعی در قرن بیست و یکم به گونه ای است که بسیاری از هنرمندان می توانند از آزادی و انعطاف پذیری مشترک خلاق بهره ببرند. مجوز به آنها داده شود. استفاده گسترده‌تر توسط سایر هنرمندان و افراد غیرمستقیم به طور یکسان به آثار هنری کمک می‌کند تا آثار هنری «ویروسی شوند» و تأثیرات عمده‌ای به دست آورند که به هنرمند اجازه می‌دهد نامی برای خود بیافریند و به سطوح درآمدی دست یابد. همسترینگ آنها یک نمونه اصلی از این گروه Nine Inch Nails است که در سال 2008 شروع به انتشار آلبوم های خود از طریق عوام خلاق کرد. [1] مجوزهای Creative Commons بسیار قابل توجه هستند زیرا می توانند توسط هنرمندان برای گسترش بازارهای خود و کسب سود بیشتر از شناخت بیشتر آنها به کار گرفته شوند. به هر حال، هنرمندان همچنان کنترل استفاده‌های تجاری از آثار خود را حفظ می‌کنند و تحت مقررات مجوز مشترک خلاقانه تضمین می‌شوند که توسط کاربران محتوایشان اعتبار داده شود. [2] اعطای کنترل هنری و توزیع ناروا به هنرمندان از طریق محدود کردن و منسوخ شدن حق چاپ ممکن است به معنای دسترسی و تأثیر کمتر اثر باشد. بنابراین، دولت باید با اجباری کردن توزیع هنر از هر نوع تحت مجوزهای مشترک خلاق، اشتراک گذاری را تسهیل کند.  [1] اندرسون، ن.، «آلبوم‌های رایگان نه اینچ نیلز برترین نمودارهای فروش آمازون MP3 2008»، arstechnica، 7 ژانویه 2009، [2] Creative Commons. \درباره مجوزها\. 2010.


هزینه های نظارت بر کپی رایت توسط ایالت ها، هنرمندان و وکلا بسیار بیشتر از مزایای آن است، و اغلب به سادگی بی اثر است. دولت متحمل هزینه های هنگفتی در نظارت بر نقض حق نسخه برداری، در دستگیری مظنونین مجرمین، در زندانی کردن کسانی می شود که مجرم شناخته می شوند، حتی اگر در واقعیت هیچ چیز وجود نداشته باشد. دزدیده شد اما ایده ای که پس از انتشار در اختیار آن، کم و بیش به مالکیت عمومی تعلق داشت. [1] علاوه بر این، اثر بازدارنده برای دزدی حق چاپ که توسط تمام تلاش‌های دولت و شرکت‌ها ایجاد شده است، به طور کلی ثابت شده است. در واقع، میزان دزدی اینترنتی کتاب، موسیقی و فیلم چندین سال است که سال به سال افزایش چشمگیری داشته است و تنها در سال 2011 30 درصد افزایش یافته است. [2] این به این دلیل است که در بسیاری از موارد قوانین کپی رایت تقریباً غیرقابل اجرا هستند، زیرا صنایع موسیقی و فیلم در سال‌های اخیر آزاردهنده خود شده‌اند، برای مثال نود درصد دی‌وی‌دی‌هایی که در چین فروخته می‌شوند، بی‌تأثیر هستند در حالی که حتی مصرف‌کنندگان غربی به طور فزاینده‌ای حق چاپ را دور می‌زنند. با استفاده از شبکه های همتا به همتا. [3] تنها بخش کوچکی از مجرمان تا به حال دستگیر می‌شوند، و اگرچه اغلب در تلاش برای جلوگیری از جنایت در آینده به شدت مجازات می‌شوند، اما این امر کمک چندانی به جلوگیری از وقوع آنها نکرده است. کپی رایت، در بسیاری از موارد، در عمل به سادگی و به سادگی کار نمی کند. انتشار آثار تحت یک طرح مجوز خلاق مشترک برای مقابله با این فشارها بسیار مفید است. در وهله اول، این یک رژیم کمتر ظالمانه است، بنابراین افراد تمایل بیشتری به خرید آن به عنوان یک ادعای مشروع از سوی هنرمندان دارند تا یک خفه کردن طاقت فرسا بر کار. این باعث افزایش انطباق با قانون ساده می شود. ثانیاً، انطباق به این معنی است که هنرمندان طبق قوانین مجوز، اعتبار صوتی دریافت می‌کنند که به آن‌ها در معرض دید عمومی بیشتری نسبت به کپی کردن مخفیانه می‌دهد. در نهایت این اقتباس از قانون حق چاپ فعلی به نفع هنرمند و مصرف کننده متقابل خواهد بود.  [1] سازمان جهانی مالکیت فکری. «مسائل نوظهور در مالکیت فکری». 2011 [2] Hartopo، A. \گذشته، حال و آینده دزدی اینترنتی\. جاکارتا گلوب. 26 جولای 2011. [3] کویرک، ام.، «دزدان دریایی فیلم»، آتلانتیک، 19 نوامبر 2009،


هنرمندان باید حق کنترل تعامل اثر خود با فضای عمومی را حفظ کنند، حتی اگر اثرشان از بودجه عمومی برخوردار باشد، هنر بیانگر احساس خالق آن از درک جهان است، و بنابراین این بیان همیشه برای او معنای خاصی خواهد داشت که هیچ مقدار تفسیر مجدد یا قدردانی خارجی می تواند نادیده گرفته شود. نحوه استفاده از یک اثر پس از انتشار در حوزه عمومی، چه بسط داده شود، چه تجدید نظر شود، چه پاسخ داده شود، یا صرفاً بدون رضایت مستقیم آنها نشان داده شود، بنابراین یک موضوع فعال برای هنرمند باقی می ماند، زیرا آن تجربیات جایگزین همگی استفاده از یک قطعه از هنرمند در تلاش های آن هنرمندان سزاوار این هستند که با آن قطعه از آنها به گونه ای رفتار شود که آنها منطقی می دانند. این یک مسئله ساده عدالت است که هنرمندان مجاز به حفظ سطح کنترل مورد نظر خود باشند، و این عدالتی است که به بهترین وجه از طریق مکانیسم مرسوم حق چاپ فراهم می شود که حداکثر حمایت از آثار را برای سازندگان آنها فراهم می کند و به آنها اجازه می دهد تا استفاده‌ها و حقوق مربوط به آن آثار را با شرایط خاص خود منعقد کنید. بسیاری از هنرمندان به میراث خود و آینده آثار هنری خود اهمیت می دهند و بنابراین باید این حمایت را توسط دولت از طریق حمایت از کپی رایت انجام دهند، نه اینکه توسط کاربران شسته نشده عوام خلاق کنار گذاشته شود. ساموئل بکت نمونه بزرگی از این نیاز است. بکت معیارهای دقیقی در مورد مدی داشت که در نمایشنامه هایش می توانست اجرا شود. [1] برای او معنای هنر مستلزم قدردانی از اجرای دقیق بدون تقلب در تفسیر مجدد بود. او تحت این سیاست فاقد آن قدرت خواهد بود، به این معنی که یا جهان به دلیل کمبود نمایشنامه‌هایش فقیر می‌شد، یا او به دلیل کمبود حقوقش برای آثارش فقیر می‌شد. این حقوق به بهترین وجه از طریق حمایت از حق نسخه‌برداری آنچنان که هست، متعادل می‌شوند، نه تحت مجوز رایگان برای همه از خلاقیت مشترک.  [1] Catron، L. \قوانین حق چاپ برای افراد تئاتر\. 2003.


هنرمندان اغلب برای حمایت مالی از خود و خانواده‌شان به حمایت از حق چاپ تکیه می‌کنند. هنرمندان، زیرا اغلب برای هیچ چیز دیگری پولی دریافت نمی‌کنند، ممکن است برای حمایت از خود به تولیدات خلاقانه خود متکی باشند. این مطمئناً جرم نیست و قوانین کپی رایت موجود این واقعیت را تأیید می کند. هنرمندان اغلب به طور کامل به توانایی خود برای فروش و کسب سود از آثار خود متکی هستند. این سیاست در خدمت آنهاست که آنها را از این درآمد بالقوه تخلیه کند، زیرا کار آنها به اشتراکات خلاقانه منتقل می شود و در دسترس همه است. هنرمندان اغلب خانواده‌هایی نیز دارند که باید حمایت کنند، و تحمیل بار مالی اضافی بر دوش آن‌ها که موجب سلب حق چاپ آنها می‌شود، تنها به افزایش این مشکلات کمک می‌کند. یک سیستم قوی کپی رایت محافظت بسیار بهتری از هنرمندان مبارز و موفقی است که مانند همه افراد با استعداد به دنبال رفع نیازهای مادی خود هستند. هنرمندان نمی توانند تنها با قدردانی زندگی کنند. با حق چاپ بسیار کمتر ایمن، بسیاری باید کار دیگری پیدا کنند.


فقدان کنترل و کسب سود از هنر به عنوان یک عامل بازدارنده جدی برای بازده هنری عمل خواهد کرد. بدون ضمانت مالکیت بر اثر هنری، انگیزه سرمایه گذاری در خلق آن قطعا کاهش می یابد. در یک سیستم قوی کپی رایت، افراد احساس آزادی می‌کنند که برای کارهایشان وقت بگذارند، زیرا می‌دانند که محصول نهایی کارشان برای لذت بردن از آن‌ها خواهد بود. [1] بدون حمایت از کپی رایت، موارد حاشیه‌ای، مانند افرادی که می‌ترسند برای ساختن یک اثر هنری اینستالیشن به جای ساعت‌های بیشتر در کارشان وقت بگذارند، تصمیم به ایجاد نمی‌کنند. اگر کار آنها فوراً کنترل آنها را ترک می کرد، مطمئناً تمایل کمتری به این کار داشتند. علاوه بر این، ناتوانی دیگران در تکثیر ساده آثار موجود به‌عنوان خود به این معنی است که آنها نیز به جای بازخوانی مجدد ایده‌های فعلی و انطباق آثار موجود با بازار، برای شکستن ایده‌های جدید گالوانیزه می‌شوند. هنر با جدید و بدیع بودن شکوفا می شود. حفاظت از حق نسخه‌برداری از تنبلی هنری محافظت می‌کند و تمایلات خلاقانه افرادی را که از نظر هنری تمایل دارند به سمت زمینه‌های جالب‌تر هدایت می‌کند.  [1] گرینبرگ، ام. \دلیل یا جنون: دفاع از دردهای رو به رشد حق چاپ\. بررسی جان مارشال در حقوق مالکیت فکری. 2007.


هنرمندان یک حق مالکیت اساسی بر محصول خلاق خود دارند هر محصول نهایی، خواه موسیقی، فیلم، مجسمه سازی یا نقاشی باشد، آثار هنری مخلوقات افراد هستند و حق مالکیت در درون آنها متعلق به خالقانشان است. یک ایده فقط یک ایده است تا زمانی که در ذهن کسی قفل شده باشد یا به عنوان طرحی ناتمام رها شود و غیره. اما وقتی اجازه داده می شود هنر به طور کامل شکوفا شود، فقط به خاطر هنرمند و هنرمند است. وسواس، زمان، استعداد خام مورد نیاز برای خلق واقعی هنر یک تجارت باورنکردنی است که نیاز به سرمایه گذاری عظیم در انرژی، زمان و تلاش دارد. این یک موضوع ابتدایی‌ترین و بدیهی‌ترین اصل است که می‌توان امیدوار بود فردی که برای ارائه یک اثر هنری فداکاری زیادی کرده است، باید تمام حقوق آن را حفظ کند و به‌ویژه حق بهره‌برداری از آن را داشته باشد. . [1] استدلال در غیر این صورت به معنای چشم پوشی از سرقت آشکار است. کار اثیری هنرمند به اندازه کار سخت یک ماشین واقعی است. اجباری کردن همه اشکال هنر تحت مجوز عوام خلاق یک سیلی مطلق به هنرمندان و کل تلاش هنری است. این نشان می‌دهد که اثر به نحوی کاملاً متعلق به هنرمند نیست، زیرا از آنجایی که هنری است آنقدر متفاوت است که بدون رضایت واقعی هنرمند شایسته است که به حوزه عمومی منتقل شود. این یک غارت فاحش از حق هنرمند بر اثر خودش است. اگر قرار است حقوق مالکیت معنایی داشته باشد، باید از حمایت جهانی برخوردار باشد. این سیاست نشان دهنده فرسایش اساسی حق مالکیت است و به بخشی از زندگی مولد حمله می کند که برای رنگ دادن به تجربه انسانی ضروری است. این سیاست فقط در خدمت کاهش ارزش آن سهم است.  [1] گرینبرگ، ام. \دلیل یا جنون: دفاع از دردهای رو به رشد حق چاپ\. بررسی جان مارشال در حقوق مالکیت فکری. 2007.


غذاهای اصلاح شده ژنتیکی خطری برای اکوسیستم ها هستند.  غذاهای تراریخته نیز برای محیط زیست خطرناک هستند. استفاده از این محصولات باعث می شود که سویه های کمتری کاشته شوند. در یک اکوسیستم سنتی مبتنی بر 100 نوع برنج، بیماری که یک سویه را از بین می‌برد، مشکل چندانی نیست. با این حال، اگر فقط دو گونه کاشته شود (همانطور که اکنون اتفاق می افتد) و یکی از آنها از بین برود، نتیجه فاجعه بار است. علاوه بر این، حذف انواع خاصی از محصولات باعث می شود ارگانیسم هایی که از این محصولات تغذیه می کنند نیز از بین بروند، مانند جمعیت پروانه هایی که توسط آزمایش مزرعه اخیر مونسانتو از بین رفته است. [1] این نگرانی‌ها را پشتیبانی می‌کند که گیاهان تراریخته یا تراریخته‌ها می‌توانند به محیط بگریزند و تأثیرات علف‌کش‌های طیف وسیعی که با محصولات GM مقاوم به علف‌کش استفاده می‌شوند بر اکوسیستم‌های حومه شهر عواقبی دارد. یکی از تاثیرات این بود که سم باسیلوس تورینگینسیس توسط محصولات Bt (GMOs) بر روی گونه های بدون هدف (پروانه ها) تولید شد که منجر به مرگ آنها می شود. [2] نگرانی دیگر همچنین این است که گرده تولید شده از محصولات تراریخته می تواند به مزارع مجاور دمیده شود، جایی که محصولات اصلاح نشده را بارور می کند. این فرآیند (گرده افشانی متقاطع) مخزن ژن طبیعی را آلوده می کند. [3] این به نوبه خود برچسب زدن را غیرممکن می کند که انتخاب مصرف کننده را کاهش می دهد. با ژن پایان دهنده می توان از این امر جلوگیری کرد. با این حال، استفاده از این به دلایلی که در زیر ذکر شده است غیراخلاقی است. علاوه بر این، همه شرکت ها به فناوری پایان دهنده دسترسی ندارند.  [1] ویتمن دی.، غذاهای اصلاح شده ژنتیکی: مضر یا مفید، منتشر شده در آوریل 2000، مشاهده شده در 2011/09/02 [2] WWF سوئیس، ارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی (GMOs): خطری برای توسعه پایدار کشاورزی، منتشر شده در مه 200 ، www.panda.org/downloads/trash/gmosadangertosustainableagriculture.pdf، p.4، مشاهده 09/02/2011 [3] Whitman D., Genetically Modified Foods: Harmful or Helpful, منتشر شده در آوریل 2000، مشاهده شده در 09/02 2011


غذای اصلاح شده ژنتیکی بسیار جدید است و تحقیقات کمی برای استفاده عمومی انجام شده است.  دو مشکل در ارتباط با آزمایش علمی تأثیر تغییر ژنتیکی مواد غذایی وجود دارد. اولین مورد این است که «بررسی همتایان» (بررسی نتایج آزمایش های علمی توسط دانشمندان همکار) اغلب به دلیل عدم تمایل شرکت های بیوتکنولوژی به چشم پوشی از نتایج خود برای بررسی غیرممکن می شود. [1] علاوه بر این، سازمان‌های دولتی اغلب تمایلی به جلوگیری از رسیدن مواد غذایی تراریخته به قفسه ندارند، زیرا این شرکت‌ها با دولت خود دارای نفوذ هستند. بنابراین در رابطه با تحقیقات، هنوز یافته‌های بی‌طرفانه‌ای مبنی بر ایمن بودن محصولات GMO وجود ندارد.  درست است که در ایالات متحده، بیش از 500 انتشار میدانی در ایالات متحده پیامدهای نامطلوبی نداشته است. وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) در سال 1993 داده های موجودات اصلاح شده ژنتیکی را در مورد ادعاهای ایمنی ارزیابی کرد. اتحادیه دانشمندان نگران (UCS) معتقد است که ارزیابی USDA در مقیاس بسیار کوچک برای ارزیابی واقعی خطرات بود. همچنین بسیاری از گزارش‌ها به ذکر یا حتی اندازه‌گیری خطرات زیست‌محیطی مرتبط با تجاری‌سازی مواد غذایی تراریخته ناکام ماندند. [2] همچنین، تعدادی از خطرات مربوط به خود غذا، حتی بدون ارزیابی علمی، وجود دارد. به عنوان مثال، افزودن پروتئین آجیل به دانه سویا باعث شد افرادی که به آجیل آلرژی دارند پس از خوردن سویا دچار شوک شوند. اگرچه این در آزمایش تشخیص داده شد، دیر یا زود یک ژن منتقل شده برای سلامتی انسان خطراتی ایجاد می کند زیرا دانشمندان تصور نمی کردند که ممکن است مشکلی باشد. [3] این به یک مشکل بزرگ تبدیل خواهد شد که اصلاحات بیشتر معرفی شود. همچنین خطرات احتمالی مربوط به خود تکنیک علمی که توسط آن DNA اصلاح می شود وجود دارد، به عنوان مثال گسترش مقاومت آنتی بیوتیکی است.  [1] Pusztai A.، غذاهای اصلاح شده ژنتیکی: آیا آنها خطری برای سلامت انسان/حیوان هستند؟، منتشر شده در ژوئن 2001، مشاهده شده در 09/02/2011 [2] Shah A., Is GE food safe?, Global Issues, , مشاهده شده در 2011/09/02 [3] فدراسیون بیوتکنولوژی اروپا، آلرژی از مواد غذایی تراریخته، منتشر شده در سپتامبر 2000، مشاهده شده در 09/02/2011


GMOs وابستگی بیش از حد به شرکت‌های بیوتکنولوژی ایجاد می‌کند. چارچوب قانونی و رفتار تاریخی حاکم و هدایت کننده عملیات کسب‌وکارهای بزرگ به سمت حداکثر کردن بازده سهامداران است. این تمایل بارها و بارها نشان داده شده است و ممکن است نشان دهد که شرکت‌های GM مواد غذایی را به نفع سلامتی بهتر اصلاح نمی‌کنند، بلکه برای سود بهتر. این به دلیل ماهیت بسیاری از اصلاحات GM، از جمله دانه های پایان دهنده (دانه های نابارور که نیاز به خرید مجدد ذخایر بذر در هر فصل دارند)، اشکال مختلف مقاومت در برابر آفات و علف کش ها که به طور بالقوه منجر به آفات (و علف های هرز) مقاوم در برابر فعلی می شود، تقویت شده است. محصول دفاع شیمیایی یکی از آزاردهنده‌ترین جلوه‌های این موضوع، مجوز دادن به ژن‌هایی است که به‌طور طبیعی وجود دارند و شکایت از کسانی که جرات رشد آن‌ها را دارند، حتی اگر به دلیل آلودگی متقاطع توسط دانه‌های بادی یا مکانیسم‌های دیگر وجود داشته باشند. [1] فقط باید به تاریخچه شرکت‌ها تحت قوانین آمریکای شمالی و شرکت‌های مشابه نگاه کرد تا تأثیر این فشار برای انجام کار از طرف سهام‌دار را دید. آلودگی منابع آب، ادامه فروش تنباکو، دیوکسین، آزبست و این فهرست ادامه دارد. بسیاری از این نمونه های ضد اجتماعی با آگاهی کامل از شرکت درگیر انجام می شود. [2] مثال کشاورزان سیب زمینی در ایالات متحده وابستگی شرکت های بزرگ را نشان می دهد: \با \باز کردن و استفاده از این محصول\ بیان شده است که کشاورزان فقط مجوز کشت این سیب زمینی ها را برای یک نسل دارند. مشکل اینجاست. که ژن‌ها مالکیت معنوی مونسانتو باقی می‌مانند که تحت اختراعات متعدد ایالات متحده محافظت می‌شوند (شماره‌های 5،196،525، 5،164،316، 5،322،938 و 5،352،605)، تحت این پتنت‌ها، مردم اجازه ندارند حتی محصول را برای سال آینده ذخیره کنند، زیرا با این اختراع می‌توانند حتی محصول را برای سال آینده ذخیره کنند. قانون فدرال مالکیت فکری [3] [1] Barlett D., Monsanto's Harvest of Fear، منتشر شده در مه 2008، مشاهده شده در 2011/08/27 [2] Hurt H., The Toxic Ten, منتشر شده در 2008/02/19. ، مشاهده شده در 2011/09/05 [3] Pollan M., Playing God in the Garden, منتشر شده در 1998/10/25, بازدید 09/02/2011


ارگانیسم های اصلاح شده ژنتیکی می توانند مشکل تامین غذا در کشورهای در حال توسعه را حل کنند.  فواید احتمالی مواد غذایی تراریخته بسیار زیاد است. تغییراتی که گیاهان را در برابر آفات آسیب پذیرتر می کند منجر به استفاده کمتر از آفت کش ها می شود که برای محیط زیست بهتر است. سایر اصلاحات منجر به عملکرد محصول بالاتر می شود که منجر به کاهش قیمت مواد غذایی برای همه می شود. با این حال، این فناوری واقعاً در کشورهای در حال توسعه به وجود می آید. در اینجا که آب با کمبود مواجه است، اصلاحات (که باعث می‌شود محصولات کشاورزی به آب کمتری نیاز داشته باشند) از اهمیت حیاتی برخوردار است. سازمان جهانی بهداشت پیش بینی می کند که کمبود ویتامین A با استفاده از GMOs می تواند به سرعت در دنیای مدرن از بین برود. دانشمندان سویه‌ای از برنج به نام «برنج طلایی» ابداع کردند که بتاکاروتن بیشتری تولید می‌کند و از این طریق 20 برابر بیشتر از سایر گونه‌ها ویتامین تولید می‌کند و در کشورهای در حال توسعه درمانی برای نابینایی کودکان ایجاد می‌کند. [1] این واقعیت که ندارد، گویای فقدان اراده سیاسی و اقتصادی برای حل این مشکلات است. غذای تراریخته راه حلی را ارائه می دهد که به خیریه دولت های غربی متکی نیست. با افزایش جمعیت جهان و بدتر شدن بیشتر محیط، این فناوری نه تنها مفید بلکه ضروری خواهد بود.  [1] Black R.، GM \برنج طلایی\ ویتامین A را تقویت می کند، منتشر شده در 2005/03/25، مشاهده شده در 2011/09/02


ارگانیسم های اصلاح شده ژنتیکی از گرسنگی ناشی از تغییرات آب و هوایی جهانی جلوگیری می کنند.  دمای زمین در حال افزایش است و سرعت افزایش خود در حال افزایش است. با ادامه این روند، غذاهایی که اکنون رشد می کنند، با شرایط گرمتر سازگار نمی شوند. تکامل سال‌ها طول می‌کشد و ما زمانی که منتظر وقوع این اتفاق هستیم، به سادگی وقت گرسنگی نداریم. در حالی که ممکن است در حال حاضر عرضه وسیعی از مواد غذایی وجود داشته باشد، ما باید به آینده و اینکه چگونه محصولات فعلی ما در برابر محیط در حال تغییر ما مقاومت می کنند، نگاه کنیم. اگر اکنون روی محصولات تراریخته سرمایه گذاری کنیم، می توانیم عرضه مواد غذایی خود را برای آینده بهبود بخشیم. این محصولات را می توان به طور خاص برای مقابله با شرایط گرمتر تولید کرد.  علاوه بر این، رودومیرو اورتیز، مدیر بسیج منابع در مرکز بین المللی بهبود ذرت و گندم در مکزیک، در حال حاضر آزمایشاتی را با محصولات تراریخته انجام می دهد تا آنها را در شرایط خشکسالی رشد دهند. [1] این قبلاً در سال 2007 توسط مونسانتو در آفریقای جنوبی اجرا شد و نشان داد که ذرت اصلاح شده ژنتیکی می تواند در آفریقای جنوبی رشد کند و بنابراین از گرسنگی جلوگیری می کند. [2] در کشورهای دیگر، این بدان معناست که غذاها را می توان در جایی کشت کرد که غذاهای ارگانیک قادر به انجام آن نیستند. این بدان معناست که کشورهای جهان سوم می توانند محصولات خود را در خاک کم مواد مغذی خود بکارند. این مزیت اضافی این است که بر محیط زیست تأثیر نمی گذارد زیرا برای بردن غذا به مکان های مورد نیاز به حمل و نقل نیاز نیست. این باید در مورد غذاهای ارگانیک که در مناطقی با خاک و شرایط آب و هوایی خوب رشد می کنند رخ دهد. [3] [1] Ortiz R.، مروری بر مهندسی ژنتیک محصولات کشاورزی برای محیط‌های مستعد خشکسالی، منتشر شده در دسامبر 2007، مشاهده شده در 09/05/2011 [2] مرکز آفریقایی ایمنی زیستی، ذرت مقاوم به خشکی اصلاح‌شده ژنتیکی مونسانتو در آفریقای جنوبی، , مشاهده شده در 2011/09/02 [3] Rosenthal E., Environmental Costs of Shipping Groceries سراسر جهان، منتشر شده در 2008/04/26، مشاهده شده در 2011/09/02


غذای اصلاح شده ژنتیکی با هیچ پیشرفت علمی دیگری تفاوتی ندارد، بنابراین استفاده از آن باید قانونی باشد.  اصلاح ژنتیکی کاملا طبیعی است. فرآیند کشت محصولات با اصلاح انتخابی، که هزاران سال است توسط کشاورزان انجام شده است، دقیقاً به همان تغییراتی در DNA منجر می شود که تکنیک های اصلاح مدرن انجام می دهند. تکنیک‌های فعلی سریع‌تر و انتخابی‌تر هستند. در واقع، با توجه به دو رشته DNA که از همان رشته اصلی ایجاد شده‌اند، یکی از طریق اصلاح انتخابی و دیگری با تکنیک‌های اصلاح مدرن، نمی‌توان تشخیص داد کدام رشته است. تغییرات ناشی از پرورش انتخابی به اندازه اصلاحات فعلی اساسی بوده است. به عنوان مثال، گندم، از طریق اصلاح انتخابی، از یک محصول تقریباً بدون محصول از نوع برنج به محصول فوق العاده امروزی کشت شد. [1] [1] Trewas A. and Leaver C., How Nature خود از اصلاح ژنتیکی استفاده می کند, منتشر شده در 6 ژانویه 2000, Nature, , مشاهده شده در 09/05/2011


نمایه سازی می توانست بسیاری از عاملان تروریسم را در سال های اخیر دستگیر کند.  نمایه سازی ویژگی های بسیار بیشتری را نسبت به قومیت افراد در نظر می گیرد. چک های هدفمند، برای مثال، به اصطلاح بمب افکن روز کریسمس را می گرفت. افرادی که مانند عمر فاروق عبدالمطلب [من] برای یک پرواز یک طرفه پول نقد می پردازند و بدون چمدان می پردازند، گروه نسبتاً کوچکی هستند و هدف قرار دادن آنها منطقی است.  نمایه سازی بسیار ظریف تر از تصمیم برای هدف قرار دادن یک گروه قومی است. شناسایی الگوهای رفتار تروریست ها، قاطرهای مواد مخدر و قاچاقچیان و پاسخگویی به آن کاملاً ممکن است.  بدیهی است که هرچه نمایه بیشتر باشد، بهتر است. بعید است که یک تاجر ثروتمند قفقازی با بلیط برگشت برای روز بعد، یا یک بمب گذار انتحاری یا یک قاچاقچی مواد مخدر باشد. هم عقل سلیم و هم آمار این را نشان می دهد.  [i] \اوباما متعهد شد که شکاف های اطلاعاتی پشت حادثه هواپیمای دیترویت را ترمیم کند\. واشنگتن پست، 30 دسامبر 2009.


وقتی می‌دانید که تروریست‌ها احتمالاً اعضای گروه‌های ملی و قومی خاصی هستند، تمرکز جستجو بر روی آن گروه‌ها به سادگی عملی‌تر است.  واقعیت این است که تمام حملات تروریستی بزرگ علیه اهداف غربی در سال‌های اخیر توسط مردان جوان مسلمان انجام شده است. اصلاً نیازی به هیچ تعصبی نیست تا متوجه شوید که آنها معقول ترین گروه برای بررسی و بررسی مجدد هستند.  اگرچه رعایت حقوق و آزادی های مردم صرف نظر از قومیت یا اعتقاد مذهبی مهم است، اما یک سیاست امنیتی معقول باید افسران پلیس و مقامات امنیتی را وادار به تصمیم گیری بر اساس اطلاعات واقعی کند. همه - از جمله بیشتر اعضای گروه‌هایی که با نمایه‌سازی مشخص شده‌اند - علاقه دارند که در هواپیما منفجر نشوند. بنابراین آنها می پذیرند که این یک ضرورت تاسف بار است. کارکنان فرودگاه فقط می توانند بسیاری از افراد را متوقف کنند و هدف قرار دادن گروه هایی که تروریست ها احتمالاً بخشی از آنها هستند منطقی است.


تجربه اسرائیل ثابت می‌کند که کارهای پروفایل‌سازی اسرائیل برای دهه‌ها برای شناسایی افرادی که باید متوقف شوند، بازجویی شوند و چمدان‌هایشان به طور کامل بررسی شود، از پروفایل‌سازی استفاده کرده است.  علیرغم تهدیدهای گسترده ای که اسرائیل با آن مواجه است، دولت اسرائیل نیازی به تجاوز به حریم خصوصی بیشتر مسافران احساس نمی کند، زیرا آنها به سادگی می دانند به دنبال چه هستند و به دنبال چه کسانی هستند. این رویکرد به این معنی است که، علیرغم احتمالات زیاد، هواپیماربایی و بمب گذاری امور معمولی در پروازهای ال آل نیست که می توان انتظار داشت.  از آنجایی که تمرکز جنایات تروریستی اکنون ایالات متحده و بریتانیا شده است، پیروی از الگوی کشوری که از زمان ایجاد چنین هدفی بوده است، منطقی است.  [i] \افشا کردن قصد خصمانه\. SecuritySolutions.com


بررسی تصادفی هویت مسافران بسیار ایمن تر از این است که به تروریست ها اجازه دهیم از قبل بدانند مقامات به دنبال چه کسانی هستند.  بیانیه های قبلی در مورد اینکه چه کسانی در فرودگاه ها متوقف می شوند خطرناک ترین اقدامی است که هر دولت می تواند انجام دهد. راه های بی شماری وجود دارد که از طریق آنها انجام یک عمل تروریستی امکان پذیر است، و بررسی های تصادفی به این معنی است که همه مسیرهای ممکن به یک اندازه به احتمال زیاد دستگیر می شوند.  در مقابل، قرار دادن فعال و مشهود اعضای گروه‌های قومی خاص تحت بازرسی‌های امنیتی شدیدتر، تروریست‌ها را قادر می‌سازد تا تعیین کنند که نظارت در فرودگاه‌ها در کجا کمتر است. خطرناک ترین گروه های تروریستی در سطح بین المللی عمل می کنند و مهاجمانی را از طیف وسیعی از پیشینه ها و گروه های قومی جذب می کنند. بنابراین، برای سازمانی مانند القاعده نسبتاً آسان است که فقط با استفاده از افرادی که با مشخصات مقامات از یک تروریست بالقوه مطابقت ندارند، حمله کند.  مهمتر از آن، بررسی های تصادفی به این معنی است که همه افراد، صرف نظر از پیشینه، سن یا ظاهر، به یک اندازه از در نظر گرفتن اعمال جنایی یا تروریستی منصرف می شوند.  بر این اساس که جستجوی همه افراد در یک فرودگاه بین‌المللی بزرگ غیرممکن است، عامل بازدارندگی ارائه شده توسط توقف‌های تصادفی بسیار مؤثرتر از جستجوی بخش کوچکی از یک گروه تعیین‌شده است.


نمایه سازی تروریسم را تشدید می کند زیرا این تصور را تقویت می کند که مسلمانان و گروه های قومی به حاشیه رانده شده با تعصب روبرو هستند.  واقعیت این است که اگر بتوان هواپیما را با جعبه برش نگه داشت، یک بطری شیشه ای شکسته از الکل بدون عوارض یا قابل اشتعال از همان منبع می تواند به همان اندازه تهدید کننده باشد.  با این حال، افزایش استفاده از مارشال های هوایی - افسران پلیس لباس شخصی مسلح که به طور مخفیانه در برخی پروازها سفر می کنند - به این معنی است که حتی این تاکتیک های ناامیدکننده نیز احتمالاً بی اثر خواهند بود.  نهادینه کردن تعصب و فرضیات به تبلیغات تروریستی که به دنبال افراطی کردن جوانان کنجکاو یا سردرگم است، مشروعیت و مشروعیت می بخشد.  پروفایل نه تنها بی اثر است، بلکه احتمالاً وضعیت را تشدید می کند.


پروفایل سازی صرفاً به معنای نهادینه کردن نژادپرستی است و اقلیت ها را به وضعیت شهروندان درجه دوم تقلیل می دهد. بریتانیا برای دهه‌ها از نگرش «بی‌گناه تا اثبات شده ایرلندی» نیروهای امنیتی خود رنج می‌برد، که چیزی جز ایجاد خشم در میان افراد ایرلندی که تلاش می‌کردند در بریتانیا زندگی و کار کنند، برانگیخت. برای کشورهای غربی که در برخورد با مسلمانان همین اشتباه را مرتکب شوند، بزرگترین حماقت خواهد بود.  مقامات هوانوردی در نهایت تحت کنترل دولت هستند و اگر دولتی اعلام کند که همه اعضای یک گروه را مجرمان بالقوه می داند، پیامی بسیار تحریک آمیز ارسال می کند.


فیس بوک یک نقطه اطلاعاتی ارائه می دهد بدون شک یکی از مهم ترین جنبه هایی که بر تلاش های شما برای بهبود زندگی تأثیر می گذارد، توانایی شما در استفاده از هر فرصتی است که پیش می آید. بدیهی است که یکی از بهترین راه‌ها، اگر نگوییم، این است که با دنیای اطراف خود در ارتباط باشید، این به شما این امکان را می‌دهد تا بتوانید به سرعت از فرصت‌های شغلی، مسابقات ورزشی یا رویدادهای اجتماعی در منطقه خود مطلع شوید. فیس بوک یک پلت فرم کارآمد و بسیار پربازدید ایجاد و توسعه داد که میلیون ها کاربر می توانند با یکدیگر در تماس باشند. این می تواند یک ابزار بسیار مفید برای شرکت ها یا برنامه ریزان رویداد و مشتریان مستقیم باشد. مهم نیست که در مورد سیاست استخدام جدید گوگل صحبت می کنیم یا تخفیف جدید تویوتا، یک جشنواره موسیقی آینده یا یک تورنمنت فوتبال برای بازیکنان آماتور، فیس بوک به افراد در مورد این رویدادها اطلاع می دهد و آنها را با جامعه خود در ارتباط نگه می دارد.  شبکه‌های اجتماعی به دلیل رایگان بودن، نسبت به سایر ابزارهای معمولی مانند تبلیغات تلویزیونی برای انجام این هدف کارآمدتر هستند. یک مثال بسیار خوب برای این کار، کمپین Kony 2012 است که مردم را از جنایاتی که در آن زمان در اوگاندا رخ داد، عمدتاً تنها با تکیه بر رسانه های اجتماعی آگاه می کرد. ویدیوی یوتیوب که داستان خود را روایت می کند بیش از 98 میلیون بازدید داشته است و همچنین پست های بیشتری در فیس بوک در مورد Kony در 6 و 7 مارس از حتی نسخه های جدید اپل یا تلویزیون اپل منتشر شده است. (1) مهم نیست که در مورد تبلیغات تلویزیونی، تبلیغات رادیویی یا بیلبوردهای تبلیغاتی صحبت کنیم، هزینه ای که باید برای تبلیغ یک رویداد پرداخت شود، برای هر کسی که می خواهد به مردم اطلاع دهد یک اشکال بزرگ است. در نتیجه، فیس بوک مانند سایر رسانه های اجتماعی معادل آنلاین، ارزان و کارآمد یک نقطه اطلاعاتی است.  (1) Kyle Willis “Kony 2012 Social Media Case Study”, 8 مارس 2012


فیس بوک اجتماعی شدن را تشویق می کند یکی از مهم ترین عناصر در رشد هر کودک، توانایی اجتماعی شدن با همسالان است. با داشتن دایره بزرگی از دوستان برای گفتگو و به اشتراک گذاشتن علایق، کودک اعتماد، عزت نفس و اعتماد به نفس پیدا می کند. اگر وقتی مشکلی دارید افرادی دارید که با آنها صحبت کنید، غلبه بر مشکلات بسیار آسان تر است.  فیس بوک و شبکه های اجتماعی به طور کلی به نوجوانان در سطوح مختلف کمک می کنند تا دایره دوستان خود را حفظ کرده و گسترش دهند. اولاً، به شما این امکان را می دهد که با دوستانتان در ارتباط باشید حتی اگر خیلی از هم دور هستید. از آنجایی که ما در جهانی به طور فزاینده جهانی زندگی می کنیم، حلقه های دوستان به راحتی از هم پاشیده می شوند. در نتیجه، افراد باید بتوانند با وجود فاصله فیزیکی در تماس باشند. فیس بوک آنها را قادر به انجام این کار می کند. (1) ثانیاً، شبکه‌های اجتماعی با اجازه دادن به افراد دارای نظرات مشترک، سرگرمی‌ها یا علایق، به کاربران اجازه می‌دهند تا دایره دوستان خود را گسترش دهند، چیزی که هر چه شبکه اجتماعی بزرگ‌تر باشد، کاربردی‌تر است. ثالثاً، به جوانان این امکان را می دهد که از طریق گفتگوهای چت، عکس های به اشتراک گذاشته شده یا به روز رسانی وضعیت، زمان بیشتری را با دوستان و افرادی که از قبل می شناسند بگذرانند. در نتیجه، افرادی که در این شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند، عزت نفس بیشتری دارند، به آن‌ها اعتماد بیشتری دارند، احساس قدردانی بیشتری می‌کنند و به‌دلیل دایره وسیع دوستانشان، به‌طور کلی تمایل دارند که شادتر باشند. (2) (1) کیت ویلکاکس و اندرو تی استفن «آیا دوستان نزدیک دشمن هستند؟ شبکه های اجتماعی آنلاین، عزت نفس، و خودکنترلی» مجله تحقیقات مصرف کننده، 2012 (2) بریتنی جنتیلا، ژان ام. تونگب، الیز سی فریمنب، دبلیو. کیث کمپلا «اثر وب سایت های شبکه های اجتماعی بر خود- مثبت دیدگاه ها: یک بررسی تجربی” 2012


فیس بوک برای دموکراسی خوب است شبکه های اجتماعی در سطوح مختلف به جامعه ما کمک می کنند که یکی از آنها فرآیند دموکراتیک است. این اتفاق هم در حکومت‌های استبدادی، جایی که فرآیند دموکراتیک اساساً وجود ندارد و هم در دموکراسی‌های لیبرال غربی که فیس‌بوک به‌عنوان یک مگافون برای اراده مردم عمل می‌کند، اتفاق می‌افتد.  اولاً، وقتی از رژیم های سرکوبگر صحبت می شود، فیس بوک به مردم اجازه می دهد تا خود را در اعتراضات گسترده سازماندهی کنند که به مرور زمان می تواند دولت را سرنگون کند. این امر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا مردم نمی‌توانند تظاهرات را «آفلاین» در دنیای واقعی سازماندهی کنند، زیرا نیروهای دولتی به سرعت آن‌ها را پیدا کرده و حتی قبل از شروع اعتراض‌ها را متوقف می‌کنند. این افراد به خانه ای امن نیاز دارند که دخالت دولت در آن به حداقل برسد تا بتوانند اخبار را منتشر کنند و اعتراضات را سازماندهی کنند. محیط آنلاین بهترین گزینه است. ما این اتفاق را در بهار عربی (1)، برزیل (2)، ترکیه (3) و همچنین برای اعتراضات در دموکراسی ها مانند ویسکانسین (4) مشاهده کرده ایم. فرآیند حتی در یک دموکراسی، دولت اغلب درگیر سیاست‌های غیرمردمی است. متأسفانه، همانطور که ما در مورد کشورهایی با ده ها میلیون نفر صحبت می کنیم، شهروندان اغلب احساس می کنند که نمی توانند تفاوتی ایجاد کنند. خوشبختانه، اینجا جایی است که فیس بوک وارد می شود. همه افرادی را که با اقدامات دولت موافق نیستند را به هم متصل می کند و این احساس را از بین می برد که شما نمی توانید کاری انجام دهید زیرا کسی پشتیبان شما نیست. میلیون ها نفر می توانند دور هم جمع شوند تا نظرات خود را بیان کنند. بنابراین احتمال وجود مخالفت بیشتر است. علاوه بر این، اینترنت به افراد اجازه داد تا کمپین‌های گسترده جمع‌آوری دادخواست آنلاین را آغاز کنند، که بعداً از آن به عنوان استدلالی انکارناپذیر برای دولت استفاده خواهند کرد که تمایل به تغییر را نشان می‌دهد. سایت های زیادی وجود دارد که یکی از بزرگترین آنها Avaaz.org است که این روند را تسهیل می کند، که از فیس بوک به عنوان رسانه ای استفاده می کنند که از طریق آن درخواست به اشتراک گذاشته می شود و بنابراین رشد می کند.  (1) سونیا آنجلیکا دیهن «استفاده از رسانه‌های اجتماعی در حال تکامل در مصر»، DW، 04.07.2013 (2) کارولین استافر «رسانه‌های اجتماعی گسترش می‌یابند و اعتراضات برزیل را منشعب می‌کنند»، رویترز، 22 ژوئن 2013 (3) «فعالان در ترکیه از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند. رسانه ها برای سازماندهی، فرار از سرکوب با ادامه اعتراضات در سراسر ترکیه علیه دولت» (4) ویکی پدیا


فیس بوک دارای عواقب خطرناکی است که فیس بوک روز به روز بیشتر و بیشتر در زندگی ما ادغام می شود، اما متأسفانه عدم اطمینان از اینکه چه کسی در انتهای دیگر رایانه قرار دارد، به عنوان یک تهدید بزرگ برای ایمنی روحی و جسمی ما ثابت شده است.  اول از همه، بدون شک، تجاوز جنسی یکی از جدی ترین و غیرقابل بخشش ترین جنایاتی است که هر کسی می تواند مرتکب شود، زیرا زخم های جسمی و روحی دائمی بر روی زنان می گذارد. متاسفانه، فیس بوک توسط مردان مشکل استفاده می شود تا از زنان ساده لوح سوء استفاده کنند. آنها از فیس بوک برای برقراری ارتباط با قربانیان خود استفاده می کنند (اغلب به عنوان کسی که او نیست) و بعد از اینکه یکدیگر را شناختند، پس از جلب اعتماد قربانیان، او را فریب داد تا با او ملاقات کند، اشتباهی که او انجام می دهد. پشیمانی برای همیشه از آنجایی که تمامیت فیزیکی یکی از اساسی ترین حقوق است و فیس بوک نقض این حق را تسهیل می کند، کاملاً واضح است که این شبکه های اجتماعی برای جامعه مضر هستند. مضر است قلدری سایبری بسیاری از نوجوانان و نوجوانان را به طور روزانه تحت تأثیر قرار می دهد. قلدری سایبری شامل استفاده از فناوری برای قلدری یا آزار و اذیت دیگران است. ارسال پیام‌ها یا تهدیدهای بد فیس‌بوک برای یک فرد، پخش شایعات آنلاین یا ارسال پیام‌های آزاردهنده یا تهدیدآمیز در سایت‌های شبکه‌های اجتماعی تنها چند مورد از راه‌هایی است که در آن تعداد زیادی از کودکان هر روز مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.  «علیرغم آسیب‌های احتمالی قلدری سایبری، به طور نگران‌کننده‌ای در بین نوجوانان و نوجوانان رایج است. طبق آمار قلدری سایبری از بنیاد i-SAFE: بیش از نیمی از نوجوانان و نوجوانان به صورت آنلاین مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند و تقریباً همین تعداد نیز درگیر قلدری سایبری شده اند. بیش از 1 نفر از هر 3 جوان تهدیدهای سایبری را به صورت آنلاین تجربه کرده اند.» (3) (1) جاستین داونپورت «پیش از اینکه بتوانند دوباره حمله کنند به دنبال متجاوزین در فیس بوک» لندن ایونینگ استاندارد، 15 نوامبر 2012 (2) «تجاوز گروهی دو مرد» دختری در کوتا پس از دوستی با او در فیس بوک، Times of India، 21 اوت 2013 (3) آمار قلدری


فیس بوک تأثیر منفی بر یادگیری دارد برای بسیاری از دانش آموزان، جریان مداوم اخبار، به روز رسانی وضعیت، تصاویر و نظراتی که هر ساعت از طریق فیس بوک ارسال می شود، بسیار حواس پرتی است، که جای تعجب ندارد که بر پیشرفت تحصیلی آنها تأثیر بگذارد. تأثیر منفی بر یادگیری دارد. مطالعات نشان می‌دهد که دانش‌آموزانی که در حین تحصیل در شبکه‌های اجتماعی ثبت نام کرده‌اند، نمراتشان 20 درصد کمتر از نمرات افرادی است که این کار را نکرده‌اند. دانشگاه مجبور به ثبت نام در کالج محلی، یا به راحتی بین قبولی و رد شدن. آموزش یکی از مهم ترین چیزها در زندگی هر کسی است، زیرا بر چشم انداز آینده تأثیر می گذارد. البته معاشرت نیز مهم است، اما باید سعی کنیم از تأثیر منفی یکی بر دیگری جلوگیری کنیم.  (1) جولی دی اندروز «فیسبوک برای دانش‌آموزان خوب است یا بد؟ مناظره آغاز شد» 28 آوریل 2011 (2) لری رز «تأثیر خوب و بد شبکه های اجتماعی بر کودکان» انجمن روانشناسی آمریکا 6 اوت 2011


فیس بوک برای رضایت از زندگی مضر است هر روز میلیون ها کاربر در سراسر فیس بوک عکس ها، پیام ها و نظرات خود را به اشتراک می گذارند. متأسفانه، این نوع «اجتماعی‌سازی آنلاین» که فیس‌بوک آغاز کرده است، چیزی جز مضر برای نوجوانان، رایج‌ترین کاربران این پلتفرم نیست. احساسی که در زمان آنلاین ماندن رایج است حسادت است. «مقایسه بی‌پایان خود با همتایان خود که عکس‌های خود را اصلاح کرده‌اند، دستاوردهای خود را تقویت کرده‌اند و به نشانه‌های سرقت ادبی خود دستبرد زده‌اند، می‌تواند کاربران فیس‌بوک را بیش از کمی سبز چشم کند.» (1) آنها نه تنها حسادت می‌کنند، بلکه عزت نفس خود را نیز از دست می‌دهند. . در نتیجه، آنها تمایل به منزوی شدن دارند و به دلیل برداشت بدی که از خود دارند، برای معاشرت و یافتن دوستان جدید دشوارتر می شوند. در یک نظرسنجی، 53 درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند راه‌اندازی سایت‌های شبکه‌های اجتماعی رفتار آنها را تغییر داده است - و از این میان، 51 درصد گفتند که تأثیر منفی بوده است. بیشتر شرکت کنندگان از سایت استفاده می کردند، سطح رضایت از زندگی آنها کاهش می یافت. (3) در نتیجه، استفاده روزانه از شبکه های اجتماعی تأثیر منفی بر سلامت همه کودکان و نوجوانان دارد و آنها را بیشتر در معرض اضطراب، افسردگی و غیره قرار می دهد. اختلالات روانی. (4) (1) \فیس بوک برای شما بد است\، اکونومیست، 17 آگوست 2013 (2) لورا دانلی \اضطراب فیس بوک و فید توییتر، یافته های مطالعه\ تلگراف، 08 ژوئیه 2012 (3) \استفاده از فیس بوک «مردم را نسبت به خودشان احساس بدتری می‌کند»، بی‌بی‌سی نیوز، 15 اوت 2013 (4) لری رز «تأثیر خوب و بد شبکه‌های اجتماعی بر کودکان» انجمن روان‌شناسی آمریکا 6 اوت 2011


زنان بیشتر در بازار کار منجر به تولید ناخالص داخلی بالاتر می‌شود با معرفی سهمیه‌های جنسیتی برای تضمین برابری جنسیتی، نه تنها می‌توان نیروی کار را با آوردن زنان بیشتر افزایش داد، بلکه بهره‌وری نیروی کار و استعدادهای موجود را در یک کشور افزایش داد. این امر باعث تحریک کسب و کارها به گسترش، نوآوری و رقابت می شود. این روند در افزایش درآمد مالیاتی و پرداخت های تامین اجتماعی تاثیر دارد. اثر کلی آن رشد مثبت اقتصاد است.  بنابراین، رسیدگی به بی عدالتی اجتماعی و بازده اقتصادی بالاتر از اهداف حمایتی متقابل هستند.  این استدلال به ویژه برای زنان واجد شرایطی است که می‌توانند در پست‌های اجرایی استخدام شوند، اما به دلیل اعتقادات فرهنگی، عملکردهای اجتماعی و عدم حمایت اقتصادی و نهادی از این کار منع می‌شوند. مطالعه ای توسط آسا لوفستروم در مورد پیوندهای بین رشد اقتصادی و بهره وری در بازار کار استدلال می کند که اگر سطح بهره وری زنان به سطح مردان افزایش یابد، تولید ناخالص داخلی اروپا می تواند 27 درصد رشد کند که باعث می شود مشارکت زنان برای اقتصاد اروپا اهمیت حیاتی داشته باشد. [1] سهمیه ها امکان استفاده بهتر از استخر استعداد را فراهم می کند. همانطور که در حال حاضر، 59٪ از دانشجویان فارغ التحصیل از موسسات آموزش عالی اروپا را زنان تشکیل می دهند. [2] با دسترسی کنونی به آموزش و معرفی سهمیه‌ها در برابر موانع پیش‌داوری‌های موجود، زنان مشوق‌ها و حمایت‌هایی برای افزایش بهره‌وری خود خواهند داشت. - شرکت‌های شهرداری و تعاونی حداقل 40 درصد از زنان را در هیئت مدیره خود در سال 2008 منصوب کنند. این قانون منجر به افزایش سریع 6 درصدی زنان در هیئت مدیره شرکت‌های سهامی عام در سال 2002 به 36 درصد در سال 2008 شد. [3] [1] لوفستروم. ، آسا. برابری جنسیتی، رشد اقتصادی و اشتغال. ریاست سوئد اتحادیه اروپا، 2009. وب.  [2] پارلمان اروپا، \سهمیه های جنسیتی در هیئت های مدیریت\، 2012 [3] مقاله کاری: \ابزار سهمیه: رویکردهای مختلف در سراسر اروپا\. N.p.: شبکه کمیسیون اروپا برای ارتقای زنان در تصمیم گیری در سیاست و اقتصاد، 2011. وب.


برابری جنسیتی مبتنی بر حقوق اساسی بشر است که توسط اتحادیه اروپا تأیید شده است و باید به آن توجه شود برابری جنسیتی در محل کار یک اصل مهم است که مشاغل باید از آن پیروی کنند. اگر زن و مرد را برابر بدانیم، باید به طور مساوی در سطوح بالای سیاست، جامعه و تجارت حضور داشته باشند. این صرفاً یک مسئله ملی نیست، بلکه مشکل عدالت و حقوق برابر در سراسر اتحادیه اروپاست. برابری جنسیتی با حقوق اساسی بشری که اتحادیه اروپا تأیید می کند مرتبط است و عدم پیشرفت در زمینه زنان در مناصب بالای اروپا مستلزم یک موضع فعال است. همانطور که مورین-چارتیه استدلال می کند، دستورالعمل های اتحادیه اروپا در مورد الگویی برای یکدیگر هستند و سهمیه ها به عنوان یک کهن الگو برای دیگران در سراسر جهان عمل می کنند. بنابراین، سهمیه بندی ها برای تشویق پیشرفت در این زمینه ضروری است، زیرا سایر ابزارها نمایندگی برابر جنسیتی را به همراه نداشته اند.


سهمیه‌ها زنان را تشویق می‌کند تا به دنبال تحصیل و موقعیت‌های شغلی حرفه‌ای باشند تلاش برای به حداکثر رساندن تعداد زنان تحصیل‌کرده و ماهر در پست‌های اجرایی می‌تواند عملکرد شرکت را بهبود بخشد و به افزایش بهره‌وری ملی کمک کند. اما انجام این کار به نگه داشتن زنان جاه طلب و با صلاحیت بالا در رده های مدیریتی بستگی دارد. سهمیه‌های جنسیتی زنان بیشتری را تشویق می‌کند تا گزینه‌های تحصیلی و شغلی را که منجر به کسب بالاترین پست‌های اجرایی می‌شود، دنبال کنند. سهمیه‌ها انگیزه‌هایی را برای زنان ایجاد می‌کند تا ترجیحات شغلی خود را با موقعیت‌های در دسترس‌تر در اتاق هیئت مدیره تطبیق دهند و مهارت‌های لازم را توسعه دهند که نیاز به تبعیض مثبت را در آینده کاهش می‌دهد. زنان با تشویق به توسعه مهارت‌های مرتبط، به جمع استعدادهای بلندمدت و اقتصاد کمک خواهند کرد. طبق گزارش مک کینزی، علاقه زنان به رهبر بودن با پیشرفت آنها از سطح ابتدایی به مدیریت میانی افزایش می‌یابد [1] که دقیقاً همان چیزی است که هدف اصلی پشت سر سهمیه‌ها تشویق می‌شود - زنان بیشتر به دنبال پیشرفت حرفه‌ای هستند. این در کوتاه‌مدت بسیار مهم است که طی آن، طبق تحقیقات، زنانی که موقعیت بالایی دارند، علاقه زنان دیگر را به بخش‌های سنتی تحت سلطه مردان تحریک می‌کنند و آنها را تشویق می‌کنند تا مسیرهای شغلی مشابهی را دنبال کنند. [2] [1] بارش، جوانا، و لارینا یی. \باز کردن پتانسیل کامل زنان در اقتصاد ایالات متحده.\ McKinsey & شرکت. N.p., 2011. وب.  [2] کمیسیون حقوق بشر استرالیا، \زنان در رهبری\


برابری جنسیتی مبتنی بر سهمیه در هیئت‌های اجرایی به شکل‌گیری یک محیط تجاری حساس و با عملکرد بالا کمک می‌کند.  گزارش های زیادی وجود دارد که نشان می دهد بین تعداد زنان در پست های بالا و عملکرد شرکت ها همبستگی مثبت وجود دارد. گزارشی از شاخص سلامت سازمانی McKinsey (OHI) استدلال می‌کند که شرکت‌هایی با سه یا بیشتر زن در پست‌های بالا (کمیته اجرایی و بالاتر) امتیاز بیشتری نسبت به همتایان خود کسب کردند. شرکت‌هایی که در تمام معیارهای OHI امتیاز بالایی کسب کرده‌اند، عملکرد مالی برتری را نیز نشان داده‌اند. [1] این اغلب به سطح بالای تحصیلات کلی زنان در هیئت مدیره مربوط می شود. در نروژ، در نتیجه سهمیه بندی ها، پیشرفت هایی در سرمایه انسانی شرکت ها حاصل شده است که ممکن است به دلیل افزایش تعداد زنان تحصیل کرده، در آینده منجر به افزایش سود شود.  مدیران زن تمایل به ترویج سبک رهبری مشترک و مشارکتی دارند که می تواند عملکرد و فرهنگ کاری شرکت را بهبود بخشد. سازمان‌هایی که زنان در پست‌های رهبری بالا قرار دارند نیز به احتمال زیاد به همه کارمندان کمک می‌کنند. [3] محققان نروژی دریافته اند که افزایش تعداد زنان در هیئت مدیره منجر به تصمیم گیری متمرکزتر و استراتژیک تر، افزایش ارتباطات و کاهش تعارض شده است. [4] در واقع، بسیاری از زنان موفق تجاری، مانند شریل سندبرگ، همچنین استدلال می‌کنند که تعداد بیشتری از زنان در کسب‌وکار می‌توانند اخلاق تجاری و تصویر مرتبط با مردان از مدل کسب‌وکار موفق را تغییر دهند که مزیت‌های رقابتی را برای شرکت‌ها و در نتیجه اتحادیه اروپا به ارمغان می‌آورد. اقتصادها [5] [1] بارش، جوانا، و لارینا یی. \باز کردن پتانسیل کامل زنان در اقتصاد ایالات متحده.\ McKinsey & شرکت. N.p., 2011. وب.  [2] سندبرگ، شریل، ناب: زنان، کار، و اراده برای رهبری، نیویورک، 2013 [3] ماتوس، کنت، و گالینسکی، الن، \2012 مطالعه ملی کارفرمایان\، خانواده و موسسه کار، 2012 ، ص45 [4] سویگارت، آن. \زنان در هیئت مدیره برای تغییر: مدل نروژ از سهمیه اتاق های هیئت مدیره به عنوان ابزاری برای پیشرفت در ایالات متحده و کانادا.\ مجله حقوق بین الملل شمال غربی & Business 32.4، 2012 [5] سندبرگ، شریل، ناب: زنان، کار، و اراده برای رهبری، نیویورک، 2013


موسسات دولتی و خصوصی باید افراد را بر اساس مهارت‌ها و نه جنسیت استخدام کنند تا به تأثیر اقتصادی مثبت برسند. این ویژگی ها فردی هستند و از طریق آموزش به جای اینکه جنسیت خاص نباشند، تقویت می شوند. اجازه دادن به شرکت های خصوصی و دولتی برای استخدام بر اساس نیازهای خود و کسانی که آنها را برآورده می کنند، راه کارآمدتری برای تضمین رشد اقتصادی است.  در برخی از کشورهای اتحادیه اروپا نسبت زنان با تحصیلات مرتبط کمتر است و چنین اقدامی ناکارآمدی ساختاری را در کوتاه‌مدت تا میان‌مدت برای شرکت‌ها و کل اقتصاد به همراه خواهد داشت. برای مثال، داده‌های تجربی نروژ نشان می‌دهد که هیئت‌های مدیره پس از قرار گرفتن در معرض محدودیت شدید در انتخاب مدیران، کاهش زیادی در ارزش خود تجربه کردند. [1] اغلب زنانی که پس از اجرای سهمیه‌ها استخدام می‌شوند، نسبت به کارمندانی که قبلاً استخدام شده بودند، تجربه مدیریت بالاتر کمتری داشتند. با این حال، از آنجایی که میانگین اندازه هیئت مدیره ها افزایش پیدا نکرد، کارمندان مرد اخراج شدند و متخصصان زن با تجربه کمتری استخدام شدند تا شرکت ها بتوانند سهمیه ها را برآورده کنند.  [1] آهرن، کنت، و امی دیتمار. «تغییر هیئت‌ها: تأثیر بر ارزش‌گذاری شرکت موظف به نمایندگی زنان در هیئت مدیره». فصلنامه اقتصاد، 1391.


گزینه های سیاست دیگری وجود دارد که کمتر تحریف کننده و سودمندتر برای اقتصاد است.  سهمیه‌ها تبعیض‌آمیز هستند و می‌توانند در کشورهایی مانند فرانسه ضد قانون اساسی باشند، در حالی که ابزارهای سیاسی دیگری وجود دارند که می‌توانند آسان‌تر اجرا شوند.  برای مثال، به جای اجرای سهمیه ها به عنوان یک رویکرد از بالا به پایین، می تواند دسترسی بیشتر به سرمایه و موانع نظارتی کمتری برای راه اندازی مشاغل برای زنان وجود داشته باشد. با این حال، زنان در شرکت های OECD به طور متوسط 30 درصد از کل کارآفرینان را تشکیل می دهند و تعداد بیشتری از صاحبان مشاغل آزاد یا صاحبان شرکت وجود دارند. این شکاف های جنسیتی به ویژه در ایرلند، ایسلند و سوئد زیاد است. [1] کارآفرینان یا افرادی که شرکت‌های جدید را راه‌اندازی می‌کنند برای بهره‌وری در همه کشورها حیاتی هستند. در منطقه OECD، سطوح کارآفرینی در کشورهایی که سریع ترین رشد را نشان می دهند، بالاترین میزان است. تعداد زنان کارآفرین، همانطور که در نسبت راه اندازی زن به مرد مشاهده می شود، در این کشورها، از جمله ایالات متحده و کانادا، سریع ترین رشد را دارد. افزایش دسترسی به اعتبار و تشریفات اداری کمتر برای سرمایه گذاری های تحت مالکیت زنان منبع امیدوارکننده ای برای ایجاد مشاغل و مشاغل بدون تأثیرات مخرب سهمیه ها بر رقابت پذیری کسب و کار است.  سایر ابزارهای غیرقانونی تشویق کننده برابری جنسیتی در شرکت ها، برچسب ها، جوایز، امضای منشور، و رتبه بندی هستند. [2] آنها نیازی به تغییرات ساختاری تحمیلی خارجی ندارند، اما شرکت ها را تشویق می کنند تا به برابری جنسیتی به شیوه ای قابل قبول برای خود متعهد شوند.  علاوه بر این، حتی در صورت اجرای سهمیه ها، باید انعطاف پذیر و داوطلبانه باشد. یک طرح سهمیه بندی الزام آور یک اندازه می تواند به راحتی به اقتصادهای ملی بیش از آن که کمک کند آسیب برساند. حتی با اجرای سهمیه‌های داوطلبانه و نه اجباری، علاوه بر تلاش‌های ملی موجود برای برابری جنسیتی، اتحادیه اروپا می‌تواند از انحرافات اقتصادی و پیچیدگی‌های قانون اساسی جلوگیری کند.  [1] OECD، \جنسیت و توسعه پایدار: به حداکثر رساندن نقش اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی زنان\، 2008، ص 35 [2] پارلمان اروپا، \سهمیه های جنسیتی در هیئت مدیره\، 2012


هیچ ارتباط واضحی بین سهمیه جنسیتی و رشد اقتصادی وجود ندارد همانطور که پانده و فورد در گزارش خود دریافتند، کشورها اغلب سهمیه های جنسیتی را به عنوان پاسخی به تغییر نگرش نسبت به زنان اتخاذ می کنند. با این حال، این کشورها اغلب اقتصادهای پیشرفته غربی هستند که با کارایی مشخص می شوند. [1] بنابراین، نمی توان همبستگی بین سهمیه های جنسیتی و عملکرد خوب اقتصادی را به طور کامل به معیارهای برابری جنسیتی نسبت داد.  علاوه بر این، رقابت‌پذیری اقتصادهای اتحادیه اروپا توسط سیاست‌های داخلی و بحران بدهی دولتی آسیب دیده است که به جای این اقدام، تأثیر منفی بیشتری بر اقتصادهای اروپایی خواهد داشت. بنابراین، بعید است که اثرات سرریز مورد انتظار بر اقتصاد محقق شود. [2] نهادهای بین المللی مانند سازمان بین المللی کار (ILO) چنین دیدگاه های بدبینانه ای را در مورد سهمیه ها در صورت همراهی با عوامل بد اقتصادی دارند. شکستن سقف شیشه ای ممکن است نیاز به اقدام مثبتی مانند سهمیه بندی جنسیتی داشته باشد، اما اگر موانع طرف عرضه باقی بمانند، حتی چنین سیاست های فعالانه ای لزوماً به نتیجه مطلوب برابری جنسیتی و مزیت های اقتصادی منجر نخواهد شد. [3] [1] Pande، Rohini & دینا فورد، «سهمیه‌های جنسیتی و رهبری زنان: مروری»، مقاله پیش‌زمینه گزارش توسعه جهانی در مورد جنسیت، 2011 [2] همان [3] Gerecke، Megan، «یک ترکیب سیاست برای برابری جنسیتی؟ درس هایی از کشورهای با درآمد بالا، سازمان بین المللی کار، 2013، ص13


پورن ذاتاً غیرانسانی‌کننده است پورنوگرافی لزوماً افراد را عینیت می‌بخشد: میل جنسی را نشان می‌دهد، تمایلی که بلافاصله توسط شخص دیگری جلب می‌شود، اغلب اعمالی را انجام می‌دهد که به نظر ما تحقیرآمیز است، تا زمانی که میل اولیه ارضا شود. استفاده از دیگران برای لذت با آنها به عنوان وسیله ای برای رسیدن به اهداف خود رفتار می کند و از آنها به عنوان سوژه های عقلانی با اراده خود انکار می کند. این به طور طبیعی بر شرکت‌کنندگان در پورنوگرافی تأثیر می‌گذارد، بلکه بینندگان آن‌ها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد که تصورات فاسد از آنچه در دیگران ارزش قائل هستند را اتخاذ می‌کنند، و به‌علاوه بر زنان دیگری که بعداً توسط مردان از همان معیار برای تعامل با آنها استفاده می‌کنند، تأثیر می‌گذارد.


جنبش فمینیستی نباید به زنان اجازه دهد که خود را بفروشند در بیشتر موارد، پورنوگرافی با میل وارد نمی شود. مانند فحشا، فروش جسد و حیثیت خود به قدری شدید است که رضایت اغلب به اندازه کافی برای مشروع بودن اطلاع رسانی نمی شود. ساختارهای مردسالارانه ای در جامعه وجود دارد که زنان را مجبور به ورود به این صنایع می کند، به ویژه زمانی که آسیب پذیر هستند و به نظر می رسد این آخرین راه حل خوبی باشد. این امر منجر به از بین رفتن یکپارچگی، انگ شدید در جامعه و از همه مهمتر شرایط سوء در فرآیند تولید می شود. علاوه بر خطر بالای بارداری ناخواسته یا بیماری های مقاربتی، اعمال جنسی خشونت آمیز و شرایط آزاردهنده پس از فیلمبرداری اغلب رخ می دهد (Lubben). [1] علاوه بر این، مضرات پورنوگرافی به طور انحصاری بر شرکت کنندگان رضایت تأثیر نمی گذارد. سایر زنان در سرتاسر جهان که از این صنعت حمایت نمی کنند قربانیان برابر جامعه و هنجارهایی هستند که توسط پورنوگرافی ترویج می شود که زنان چگونه باید باشند و رفتار قابل قبول با آنها چگونه است. این افراد رضایت نداده اند.  [1] لوبن، شلی. \استار سابق پورن حقیقت را در مورد صنعت پورن می گوید.\ چشم عهد. 28 اکتبر 2008.


پورنوگرافی به ایده آل های دست نیافتنی دامن می زند پورنوگرافی ادراک تحریف شده ای از افراد، تمایلات جنسی و روابط ارائه می دهد که تأثیر بیشتری بر سطح اجتماعی گسترده تر دارد. این ایده‌آل‌های دست نیافتنی را ترویج می‌کند که زنان و مردان چگونه باید در رختخواب باشند، و هر دو را به سمت چیزی که در پورنوگرافی ایده‌آل شده است، سوق می‌دهد. این ممکن است مردان را به سمت سلطه پذیری بیشتر از موارد دیگر سوق دهد و زنان را از بی اشتهایی، اعتماد به نفس پایین و هرزگی رنج ببرد. ما می توانیم انتظار داشته باشیم که زنان بیش از همه تحت تأثیر این موضوع قرار گیرند، صرفاً به این دلیل که صنعت پورن تقریباً به طور کامل در اختیار مردان است، و به این دلیل که ساختارهای مردسالار از قبل موجود در جامعه آماده ترویج این ایده هستند که زنان برای خدمت به مردان آنجا هستند.  در مجموع، پورنوگرافی صرفاً یک کلیشه جدید را ترویج می‌کند: این که زنان عموماً از داشتن رابطه جنسی در هر زمانی خوشحال هستند، به پیشرفت‌های هر مردی پاسخ مثبت می‌دهند، و اگر زنی این کار را نکند، مشکلی برای او وجود دارد.


هرزه‌نگاری خشونت را شهوانی می‌کند بسیاری از اشکال رسانه‌ها اغلب به تحریک خشونت، ترویج کلیشه‌ها یا تلقین به شکلی متهم می‌شوند. در حالی که این موضوع بحث برانگیز است، اصل کلیدی که \سکس می فروشد\ واضح تر است. پورنوگرافی از این نظر مانند رسانه های دیگر نیست، در حالی که بیشتر فیلم های دیگر با هدف سرگرمی ساخته می شوند، اما هدفشان برانگیختگی است. یعنی لذت آنی و کاملاً خودخواهانه را هدف قرار می دهد که بسیار نیرومندتر و اعتیادآورتر از خنده صرف است.  تأثیر روانی پورنوگرافی به دلیل تداعی هایی که مخاطبان خود را به آن وادار می کند مضر است. خشونت را از طریق به تصویر کشیدن (جعلی یا واقعی) تجاوز جنسی و رفتار کلی با زنان که با شکنجه قابل مقایسه است، اما در زمینه‌ای ارائه می‌شود که لزوماً بینندگانش را به‌طور بیولوژیکی هیجان‌زده می‌کند، به هیجان می‌آورد. از طریق قرار گرفتن مداوم در معرض ارتباط بین سوء استفاده و لذت شدید، این پیوند به راحتی به روابط شخصی تعمیم می یابد. دیالکتیک ارباب-برده ناگهان قابل قبول می شود. متجاوزان اجباری، مانند تد باندی، اغلب دریافتند که مقادیر زیادی پورنوگرافی مصرف کرده اند (بنسون). [1] ظریف‌تر، اما قطعاً هنوز هم وجود دارد، نیروی چنین تداعی‌هایی بر نوجوانان جوانی است که هنوز رابطه جنسی نداشته‌اند و برای راهنمایی به پورنوگرافی تکیه می‌کنند. با توجه به اینکه 11 سالگی میانگین سنی اولین قرار گرفتن در معرض پورن اینترنتی (شبکه Techmedia) است، این تأثیر بالقوه عظیمی دارد. [2] [1] بنسون، زنگ زده. \علاقه های پلید.\ مجله AFA اوت 2002. [2] شبکه فناوری. جایزه پورن فمینیستی


پورنوگرافی زنان را آزاد می کند پورنوگرافی به طور انبوه تولید و توزیع می شود: این به زنان بستر وسیعی را می دهد که از طریق آن هویت جنسی خود را تعریف کنند. این یک ابزار عالی در گذشته بوده است: در آمریکای دهه 1920، فلپر با ترویج ارزش‌های انقلابی یک زن قوی و جنسی به یک الگوی بزرگ برای زنان تبدیل شد: او در کلوپ‌های جاز می‌رقصید، آشکارا لزبین بود و از نظر جنسی فعال بود. این تصویر به لطف رونق صنعت فیلم در دهه بیستم (روزنبرگ) در سراسر کشور پخش شد. [1] اکنون پورنوگرافی همین نقش را بازی می کند، یا حداقل می تواند ایفا کند.  پورنوگرافی تابوی جنسی را برای زنان می شکند و ترویج تداوم تابوها یک برچسب و کلیشه ای است که جنبش فمینیستی باید با آن مخالفت کند. در عوض، باید از پورنوگرافی برای گسترش ارزش های خود استفاده کند. هیچ چیز ذاتی در مورد پورنوگرافی وجود ندارد که آن را ضد زنان کند. پورنوگرافی برای زنان وجود دارد، و در واقع جوایز پورن فمینیستی از سال 2006 هر سال اعطا می شود (شبکه Techmedia). [2] همچنین پورن و پورن همجنس‌گرایانه وجود دارد که زنان را مسلط نشان می‌دهد: این می‌تواند زنان را قدرتمند کند و کلیشه‌های فعلی را بشکند، نه تنها اینکه زنان جنسی نیستند، بلکه زنان به طور کلی نمی‌توانند در جامعه قدرتمند باشند. جنبش فمینیستی باید به دنبال ترویج این جریان از ایده ها در مورد جنسیت باشد و به زنان اجازه دهد تا بر نحوه درک جنسی خود توسط مردان تأثیر بگذارند.  [1] روزنبرگ، جنیفر. فلپرها در دهه بیست خروشان. About.com، [2] شبکه فناوری. جایزه پورن فمینیستی


جنبش فمینیستی نمی تواند خود را از جامعه بیگانه کند. اصطلاح «فمینیسم» اغلب با تنفر از مردان و این دیدگاه رادیکال که زنان در مقابل برابری جنسیتی برتر از مردان هستند، همراه است. این به این دلیل اتفاق می‌افتد که فمینیست‌های افراطی که از چنین نظراتی حمایت می‌کنند، به دلیل داشتن بلندترین صداها و ایجاد سرفصل‌هایی که می‌فروشند، پیوسته پوشش رسانه‌ای بیشتری دریافت می‌کنند. در نتیجه، جنبش فمینیستی در حال حاضر فاقد حمایتی است که شایسته آن است و حتی کسانی که مواضع فمینیستی دارند اغلب نمی خواهند خود را فمینیست بنامند. (شارف) [1] حرکت بدی برای آن خواهد بود که بیشتر خود را رادیکال کند و تلاش کند چیزی به اندازه پورنوگرافی در جامعه ممنوع شود. این هرگز کارساز نخواهد بود، و صرفاً باعث می‌شود که زنان و مردان به دلیل ترس از مرتبط شدن با یک «گروه نفرت» تمایلی به حمایت از ایدئولوژی‌های فمینیستی نداشته باشند.  [1] شارف، کریستینا، «افسانه‌های فمینیست‌های متنفر از مرد، فمینیسم را منفور می‌سازد»، اقتصادی و amp; شورای تحقیقات اجتماعی، 7 مارس 2013،


تلاش برای ممنوع کردن آن فقط مشکلات بیشتری ایجاد می کند هیچ تضمینی وجود ندارد که ممنوعیت پورنوگرافی کلیشه های جنسیتی را بهبود بخشد: در واقع، به نظر می رسد کاملا برعکس است. پورنوگرافی صنعتی در حال شکوفایی با تقاضای فوق‌العاده بالا است، و مانند موارد ممنوعیت در گذشته، ساده‌لوحانه است که باور کنیم ممنوعیت می‌تواند تفاوت ایجاد کند. در واقع با پورنوگرافی سخت تر است، زیرا به راحتی می توان آن را از طریق شبکه توزیع کرد. در عوض، یک ممنوعیت بازار سیاه را با تمام مشکلاتی که امروز به همراه دارد گسترش می‌دهد: پورنوگرافی کودکان و غیرقانونی، خشونت، شرایط ناسالم، و فقدان مقررات عمومی. علاوه بر این، تا جایی که ممنوعیت می تواند پورنوگرافی را محدود کند، این امر منجر به مشکلات بیشتری می شود. از یک سو، جنبش فمینیستی پیام نگران‌کننده‌ای می‌فرستد که رابطه جنسی برای زنان مضر است و در نتیجه رابطه جنسی به نفع مردان است. بازگرداندن یک تابو در مورد تمایلات جنسی زنان را به طور فعال محدود می کند تا در رختخواب و به طور کلی در جامعه تحت سلطه قرار گیرند.  ثانیاً، اگر پورنوگرافی محدود باشد، رگ هایی که مردان می توانند از طریق آن میل جنسی خود را ارضا کنند نیز محدود می شود. این می تواند در بهترین حالت منجر به آزار و اذیت جنسی بیشتر، فشار بیشتر بر زنان برای ارائه خدمات جنسی و خیانت بیشتر شود. در بدترین حالت، و به احتمال زیاد، منجر به سطوح بالاتر تجاوز می شود.


آزادی بیان برای زنان ضروری است جنبش‌های اجتماعی باید خود را به تلاش برای حقوق گروه‌های اجتماعی محدود کنند، نه محدود کردن آنها. جنبش فمینیستی به عنوان یک جنبش اجتماعی نباید صدای زنان را به همان شکلی که سرکوبگران آنها در طول تاریخ داشته اند محدود کند. ممنوعیت هرزه‌نگاری مستقیماً آزادی انتخاب زنانی را که می‌خواهند تمایلات جنسی خود را نشان دهند و خود را به شیوه‌های انقلابی در هنر و رسانه بیان کنند، محدود می‌کند. نمونه هایی مانند پورن آماتوری و بداهه که مستقل از کارگردان هستند، ارزش عمیق ابراز وجود و تعریفی که زنان می توانند در این شکل از هنر پیدا کنند را نشان می دهد. تمایل برخی از بازیگران زن برای به رسمیت شناخته شدن در سطح بین المللی به عنوان \نمادهای جنسی\، تبدیل شدن به ستاره های پورن، یا به سادگی بیان اینکه سکس برای زنان نیز هست، یک امر مشروع است و نه یک عمل ناامیدی. این باید در موارد پورنوگرافی بین بزرگسالان رضایت‌دهنده در نظر گرفته شود.


اثرات بیکاری بیکاری با چندین اثر بهداشتی و رفاهی مرتبط است. اولاً، تأثیر روانی بیکاری شامل طیف وسیعی از مسائل است - از اعتماد به نفس گرفته تا رفاه روانی. مسائل مربوط به مشکلات سلامت روان - مانند افسردگی، خودکشی، اضطراب و سوء مصرف مواد، در آفریقا نیاز به شناسایی دارند. تأثیر سلامت روان ممکن است نه تنها بر روی فرد باشد، بلکه در خانواده ها و بین نسل ها پراکنده باشد. ثانیاً، بیکاری ممکن است منجر به از دست دادن شبکه های اجتماعی و مهارت های شبکه شود. قدرت سرمایه اجتماعی یا شبکه ها در کاهش آسیب پذیری به طور گسترده مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین تشویق زنان به مشارکت در بازار کار تضمین می‌کند که شبکه‌های جدید از طریق مهارت‌های ارتباطی حیاتی مورد استفاده ساخته و حفظ می‌شوند. در نهایت. بیکاری ممکن است بر وضعیت سلامت جسمانی تأثیر بگذارد.  بیکاری ممکن است افراد را در یک مارپیچ نزولی قرار دهد و ورود مجدد به بازار کار را دشوارتر کند.


اهمیت شغل در معیشت - پول شغل ها توانمندسازی هستند. ایجاد معیشت پایدار، و مقابله با فقر در دراز مدت، مستلزم امکان دسترسی به دارایی های سرمایه ای است. یک دارایی کلیدی سرمایه مالی است. مشاغل و اشتغال وسیله ای برای دسترسی و ایجاد سرمایه مالی مورد نیاز، چه از طریق وام یا دستمزد، فراهم می کند. هنگامی که یک زن قادر به کار باشد، بنابراین می تواند کنترل زندگی خود را در دست بگیرد. علاوه بر این، او ممکن است دستمزد دوم را ارائه دهد به این معنی که بار فقر بر دوش خانوارها به طور تجمعی کاهش می یابد. داشتن شغل و امنیت مالی که به ارمغان می آورد به این معنی است که می توان از مزایای دیگری مانند سرمایه گذاری در مراقبت های بهداشتی و آموزش خوب استفاده کرد. [1].  زنانی که از خانه در کنیا کار می کنند و جواهرات طراحی می کنند، ارتباط بین اشتغال و کسب درآمد را نشان می دهد [2]. زنان برای بهبود شیوه زندگی خود توانمند شده اند.  [1] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: الیس و همکاران، 2010. [2] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: پتی، 2013.


مشارکت کارگری و حقوق مشارکت کارگری امکان آگاهی و کسب حقوق برابر جنسیتی را فراهم می کند. اولاً، مشارکت کارگری ایدئولوژی ها و هنجارهای فرهنگی چالش برانگیز است که مسئولیت زنان را محدود به حوزه تولید مثل می دانند. ورود به عرصه تولید، حقوق برابر کار و حق ورود به فضای عمومی را برای زنان به ارمغان می آورد. با چنین تغییری هنجارهای جنسیتی نان آور مرد به چالش کشیده می شود. ثانیاً، مشارکت زنان در نیروی کار منجر به ظهور وکلای اجتماعی و سازمان هایی برای نمایندگی آنها شده است. بیانیه شبکه کارگران خانگی منطقه ای آفریقا نمونه ای در این زمینه است. [1] با افزایش تعداد کارگران زن خانگی، شبکه در حال تلاش برای تغییر شرایط است - حمایت از کنفرانس ها، به اشتراک گذاری اطلاعات، و اقدام.  [1] ببینید


زنان برای توانمندسازی به جایگزین هایی نیاز دارند. توانمندسازی زنان از طریق اشتغال به دست نمی آید، جایگزین هایی لازم است. باید از همان ابتدا لنز جنسیتی در مسیر زندگی زنان اعمال شود. برای مقابله با علل تبعیض آمیز نابرابری جنسیتی، دسترسی زنان به حقوق سلامت جنسی و باروری ضروری است. دسترسی به چنین حقوقی تضمین می کند که زنان در آفریقا می توانند بدن خود را کنترل کنند، به مدرسه بروند و نوع شغلی را که می خواهند وارد کنند انتخاب کنند.  اهمیت فعال کردن حقوق جنسی و باروری برای زنان در دستور کار آفریقا قرار گرفته است [1]. کارهای زیادی فراتر از مشارکت نیروی کار وجود دارد - پایان دادن به خشونت علیه زنان، ترویج دسترسی برابر به منابع، فرصت ها و مشارکت. چنین ویژگی هایی مشارکت زنان در بازار کار را تقویت می کند، اما در مشاغلی که آنها می خواهند.  [1] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: Chissano، 2013; پوری، 2013.


مردا کجان؟  آیا زنانه شدن نیروی کار با مردانگی زدایی از مشاغل در حال ظهور است؟ اگر چنین است، زنان چگونه در محیط کار کنار می آیند؟ آیا روش ها برای اطمینان از حفظ یک محیط کاری عادلانه یکپارچه شده اند؟  مطالعه اورا (2007) در مورد روابط جنسیتی در اقتصاد غیررسمی نشان می‌دهد که چگونه تنش‌ها با زنان و مردانی که مجبور به انجام مشاغل مشابه هستند، پدیدار می‌شوند. با ورود مردان به مشاغل زنانه، اقتصاد غیررسمی خرده فروشی در غنا در حال شلوغ شدن است. رقابت باعث کاهش بازده می شود و علاوه بر این، ناامیدی ها علیه دولت افزایش می یابد. بنابراین اگر زنان بیشتری وارد مشاغل مردانه شوند، چه واکنشی نشان می دهد؟


زنان چه کسانی هستند؟  زنان گروه متنوعی هستند و زنانه شدن نیروی کار طیفی از زنان را در سنین مختلف، نژاد، زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مختلف در خود جای داده است. تشخیص چنین تقاطع‌هایی مهم است، زیرا همه زنان توانمند نیستند و توانمندسازی برابر نیست.  به عنوان مثال، مطالعه آتینو (2006) نشان داد که مشارکت زنان در بازار کار تحت تأثیر تحصیلات است. سرمایه انسانی بر گذار به کار تأثیر گذاشت: چه کسی توانست به فرصت های کار دسترسی داشته باشد و چه فرصت هایی. بنابراین نابرابری در میان زنان تعیین کننده درجات و قابلیت های توانمندسازی است، بنابراین مشارکت نیروی کار نیست بلکه آموزش است.


بار مضاعف با وجود بازار کار زنانه، هیچ همگرایی یا برابری در کارهای خانگی و مراقبتی بدون مزد وجود ندارد. زنان هنوز نقش کلیدی در کار در حوزه تولید مثل و مراقبت از خانواده دارند. بنابراین مشارکت نیروی کار بار کلی که بر دوش زنان گذاشته می شود را افزایش می دهد. بار بر روی زمان، خواسته های جسمی و روحی قرار می گیرد.  ما باید اضطراب ها و بارهایی را که زنان برای نان آور بودن با آن روبرو هستند، بشناسیم، زیرا بقا در حال «زنانه شدن» است (ساسن، 2002). علاوه بر این، زنان همیشه سهم قابل توجهی از بازار کار را به خود اختصاص داده اند - اگرچه کار آنها به رسمیت شناخته نشده است. بنابراین تا چه حد می توان ادعا کرد که افزایش مشارکت نیروی کار زمانی که به تازگی به رسمیت شناخته شده است، توانمند است؟


ثبت اختراع به اشتراک گذاری دانش را امکان پذیر می کند اختراعات معمولاً فقط برای بیست سال اعطا می شوند. پس از این دوره انحصار پایان می یابد. تمام درخواست شرکت ها این است که برای مدت محدودی بتوانند از سرمایه گذاری های خود بهره مند شوند و در آن دوره اگر شرکت دیگری مایل به پیگیری پروژه ای در منطقه خود است، باید مجوز استفاده از پتنت را بدهد. ثبت اختراع به معنای پنهان نگه داشتن اطلاعات به صورت محرمانه نیست.  برعکس، ثبت اختراع به طور فعال باز بودن در علم را تشویق می کند، زیرا اگر نمی توانستید یافته های خود را بدون ترس از بهره برداری افشا کنید، یافته های خود را مخفی نگه می داشتید. این به ضرر پیشرفت پزشکی خواهد بود.  به عنوان مثال، علوم ژنوم انسانی کشف ژن گیرنده CCR5 را به ثبت رساند، که سپس توسط دانشمندان دیگر در مؤسسه ملی بهداشت کشف شد، که به نظر می رسد تعداد کمی از افرادی که گیرنده را از دست می دهند در برابر HIV 1 مصون هستند. انجام می شود زیرا علوم ژنوم انسانی این سیاست را دارد که \ما از پتنت های خود استفاده نمی کنیم تا کسی را در دانشگاه ها یا جهان غیرانتفاعی از استفاده از این مواد برای هر چیزی که می خواهند، تا زمانی که تجاری نباشد، جلوگیری کنیم.\ ثبت اختراع اطمینان حاصل می کند که اطلاعات ثبت و به اشتراک گذاشته شده است. گزینه دیگر، که به موجب آن شرکت‌ها اطلاعات را ثبت اختراع نمی‌کنند و آن را به عنوان یک «راز تجاری» نگه می‌دارند، بیشتر به همه آسیب می‌زند و سرعت پیشرفت علمی را کاهش می‌دهد.  1. داتفیلد جی.، ثبت اختراع DNA: مفاهیمی برای تحقیقات بهداشت عمومی، WHO 2. Chartrand، Sabra، \ژن انسانی ثبت شده به عنوان مبارز بالقوه علیه ایدز\ نیویورک تایمز، 6 مارس 2000،


ژن ها دارای مالکیت معنوی هستند بنابراین قابل ثبت هستند اداره ثبت اختراع تصریح می کند که متقاضی ثبت اختراع موفق باید چیزی را در طبیعت پیدا کرده باشد، آن را جدا کرده باشد و راهی برای ساختن چیزی مفید با آن پیدا کرده باشد. تحقیقات ژنومی شرکت ها این معیارها را برآورده می کند، پس چرا باید چنین باشد. متفاوت است؟ شرکت‌های ژنومی منابعی را برای ایجاد مالکیت معنوی (پتنت) سرمایه‌گذاری کرده‌اند که به «آفریده‌های ذهن» اشاره دارد. طبق قوانین ایالات متحده شامل اختراعات مالکیت معنوی، آثار ادبی و هنری، نمادها، نام ها، تصاویر، طرح ها و اسرار تجاری می شود. این قانون بیان می‌کند که هر فردی که هر فرآیند، ماشین، ساخت، یا ترکیب ماده جدید و مفیدی را اختراع یا کشف کند، می‌تواند یک حق اختراع دریافت کند. در پزشکی زیستی، اختراعات قابل ثبت اختراع شامل موادی مانند داروهای جدید یا رده های سلولی جدید، و روش هایی برای استخراج یا رشد آنها، مانند تکنیک های استخراج یا شبیه سازی است. مردم نگران آنها هستند؟، ژنتیک جامعه 2005


ثبت اختراع مانع از تحقیقات و درمان می‌شود. باور غالب این است که این حوزه از اهمیت بالایی برخوردار است و منافع بالقوه‌ای برای بشریت دارد، بنابراین نباید مانعی برای تحقیقات ژنومی وجود داشته باشد. تنها موانع باید موانع وجدان باشد.  پروژه ژنوم انسانی یکی از پروژه های دولتی است که تمام تحقیقات خود را آزادانه و در دسترس عموم قرار می دهد. آنها بر اساس سود هدایت نمی شوند و اطلاعاتی را در مورد اکتشافات خود به صورت رایگان ارائه می دهند و دیگران را قادر می سازند تا بر اساس یافته های خود بنا کنند.  مشکل ثبت اختراع این است که شرکت ها بدون توجه به مسائل اخلاقی ادعای مالکیت می کنند. صرفاً به دنبال سود خود است که تصمیم می‌گیرند به دیگران اجازه ندهند که بر یافته‌هایشان تکیه کنند و روند کشف درمان‌ها را بسیار دشوارتر کنند. نمونه ای از این شرکت Myriad است که در حالی که دارای حق ثبت اختراع بر روی BRCA 1 & 2، ژن‌های مرتبط با سرطان سینه، دانشگاه پنسیلوانیا را از استفاده از آزمایشی برای این ژن‌ها که بسیار ارزان‌تر از روش غربالگری خود شرکت بود، باز داشت. 1 شرکت‌ها باید به جای حفاظت از سرمایه‌گذاری تحقیقاتی خود، وظیفه اخلاقی داشته باشند که به هر طریقی که می‌توانند توسعه درمان‌ها و غربالگری‌های ارزان و در دسترس را برای بیماری‌هایی که برای بسیاری از مردم بسیار خطرناک هستند، تسهیل کنند.  1. اسپکتور، میشل، \ژن ها هنوز قابل ثبت هستند، قوانین دادگاه تجدید نظر فدرال\، پیشرفت علمی، 17 اوت 2011،


یک رژیم مسئولیتی که حق اختراع ندارد.  جایگزین هایی برای نوع پتنت پتویی وجود دارد که نوآوری را خفه می کند و قیمت ها را بالا می برد. بدیهی ترین چیز این است که هیچ حق ثبت اختراعی برای ژن هایی که منجر به رایگان برای همه می شود، نداشته باشیم، اما ممکن است نتیجه ای داشته باشد که گزاره استدلال می کند که بدون هیچ گونه بازپرداختی برای تحقیق، هیچ کس تحقیق را در ابتدا انجام نخواهد داد. محل  با این حال، جایگزین هایی وجود دارد که از بسیاری از مشکلات ثبت اختراع جلوگیری می کند و در عین حال بسیاری از مزایای آن را به همراه دارد. این به معنای داشتن نوعی حقوق برای کشف است. برخلاف حق ثبت اختراع، هیچ حقی برای امتناع یا فراهم کردن شرایط برای دسترسی به کشف وجود نخواهد داشت. این می تواند یک سیستم استفاده از now pay later. هرکسی می‌توانست با استفاده از این کشف تحقیق کند یا به دنبال تجاری‌سازی آن باشد، اما باید هزینه‌ای بپردازد که بستگی به نوع برنامه دارد. پالمبی ایجاد \حقوق توالی ژنتیکی\ را پیشنهاد کرده است \GSR با استفاده از... سیستم ثبت اختراع \بین المللی\ فعلی اداره می شود تا هزینه های تاسیس را به حداقل برساند و پذیرش آن را تسهیل کند. یک GSR به اولین فردی اعطا می شود که توالی ژنتیکی را که ماده ژنتیکی با هر منشأ را تعریف می کند و کارکرد و کاربرد آن را توضیح می دهد، تشکیل می دهد و فاش می کند... GSR بخشی از یک پایگاه داده الکترونیکی بین المللی می شود که برای هر شخصی آزادانه قابل دسترسی خواهد بود.  پس از ثبت نام، دارنده GSR حق دریافت هزینه استفاده از GSR (هزینه GSR) را خواهد داشت. هزینه GSR بسته به ماهیت استفاده متفاوت است. برای مؤسسات دارای بودجه عمومی مانند دانشگاه ها، استفاده آزمایشی هزینه GSR را جذب نمی کند، اما برای نهادهای تجاری، هزینه GSR متناسب با ماهیت استفاده اعمال می شود. بنابراین این سیستم بسیار منصفانه تری ایجاد می کند که هم تحقیق را برای اهداف تجاری و هم برای اهداف دانشگاهی تشویق می کند.  1. Dutfield G.، ثبت اختراع DNA: مفاهیم برای تحقیقات بهداشت عمومی، WHO 2. Palombi، Luigi، \The Genetic Sequence Right: A Sui Generis Alternative to the Patenting of Biological Materials\، Patenting Lives Conference، 1-2 دسامبر 2005، ص 18.  ،


داشتن زندگی انسانی غیراخلاقی است ثبت اختراع ژن ها و قطعات DNA به دلیل اهمیت آنها برای زندگی و رفاه انسان غیراخلاقی است. داشتن اجزای سازنده زندگی انسان غیراخلاقی است. تجاری سازی ژن های انسانی ارزش زندگی انسان را پایین می آورد. زمانی که به مردم این امکان را می‌دهیم که برچسب مالکیت را روی ژن‌ها بگذارند (مبانی زندگی)، افرادی هستند که زندگی انسان را صرفاً بر اساس ارزش پولی ارزش می‌دهند. مناقصه برای بهترین ژن، بالاترین قیمت و ساختن اصول اولیه زندگی مانند خرید ماشین. اندی میا در مقاله‌اش درباره مسائل اخلاقی در ژنتیک استدلال می‌کند: «شواهد چنین نارضایتی اخیراً از ظهور فرشتگان رون، شرکتی که برای حراج تخمک‌های ماده و اسپرم‌های مرد به زوج‌های نابارور که به‌دنبال بچه‌های «استثنایی» راه‌اندازی شده بود، ظاهر شده است. در حالی که شرکت های متعددی از این دست در حال حاضر وجود دارند، رونز فرشتگان صرفاً به دلیل تعیین قیمت استاندارد و معقول برای چنین ژن هایی جالب توجه است، بلکه همانطور که در بالا ذکر شد، تخمک ها و اسپرم ها به بالاترین پیشنهاد داده می شوند ساختن تصوری از زندگی انسان که مردم معتقدند \پرداخت عادلانه\ است و مسابقه ای برای یافتن ارزان ترین راه های خرید اعضای بدن انسان ایجاد می کند. 1 10) Miah، A.، ثبت اختراع DNA انسان. در بادام، B. & پارکر، ام. (2003) مسائل اخلاقی در ژنتیک جدید: آیا ژن ها ما هستند؟


ثبت اختراع هزینه درمان ها را بالا می برد و آنها را برای فقرا غیرقابل تحمل می کند. دولت و قوانین آن باید از همه مردم خود مراقبت کنند. از آنجایی که دولت سازه‌ای است که توسط همه مردم ساخته شده است و همه برای حمایت از آن مالیات می‌پردازند، قوانین نیز باید بر اساس سود حداکثری مردم باشد. در مورد شرکت بی‌شماری که به همراه دانشگاه بنیاد تحقیقات یوتا، حقوق آزمایش‌های سرطان تخمدان، از ارائه آزمایش‌های ارزان‌تر به عموم جلوگیری کرد. در نتیجه، Myriad تنها شرکتی است که می‌تواند آزمایشی را برای جهش‌ها به بازار عرضه کند و مبلغی معادل 3000 دلار دریافت می‌کند. این قیمتی است که برای بسیاری غیرقابل دسترس است. وی توضیح داد: «هیچ آزمایش ارزان‌تر دیگری وجود ندارد که بتوانید آن را در آزمایشگاه دیگری دریافت کنید، زیرا آنها حق ثبت اختراع انحصاری را دارند. جراحی ها 1. از آنجا که ثبت اختراع به دسترسی به تشخیص و آزمایش آسیب می رساند، نباید مجاز باشد.  1. Pratt P.A., Court Rules That DNA Is Information, Not Intellectual Property, منتشر شده در 30 مارس 2010, مشاهده شده در 2011/07/20


دولت ها باید ابتدا در قبال شهروندان خود مسئول باشند تا زمانی که مرزهای باز وجود نداشته باشد، همیشه قاچاق وجود خواهد داشت. و ما باید کنترل های سختگیرانه ای را در مورد مهاجرت و پناهندگی حفظ کنیم. دولت ها باید ابتدا بر نیازهای مردم خود تمرکز کنند و واکنش شهروندان در کشورهای پذیرنده کاملاً به درستی این احساس است که مهمان نوازی و نیت خیر آنها در حال حاضر مورد سوء استفاده قرار می گیرد. آسیب‌های اجتماعی که این احساسات ایجاد می‌کنند - سوء ظن، بیگانه‌هراسی، نژادپرستی و اختلال در هماهنگی و تساهل اجتماعی [1] - برای شهروندان واقعی دولت‌ها بیش از حد بزرگ و آسیب‌رسان هستند که نمی‌توانند حفظ یک سیستم در حال شکست را توجیه کنند. . مسئولیت دولت ها در قبال شهروندان خود باید در درجه اول باشد.  [1] لگارد، سون، «مهاجرت، انسجام اجتماعی و تابعیت»، مرکز مطالعات برابری و چندفرهنگی، ص.


کل سیستم خراب است اصلاً معلوم نیست که سیستم کار کند. اکثریت کسانی که برای پناهندگی درخواست می کنند، مردان در سن کار هستند، [1] که نشان می دهد زاویه اقتصادی قوی وجود دارد. و بدتر از آن، حتی اگر کشورها تصمیم بگیرند که متقاضی هیچ مبنایی برای ادعای خود ندارد، اغلب نمی توانند آنها را اخراج کنند، زیرا اغلب مفقود می شوند، همانطور که 75000 نفر در بریتانیا ناپدید می شوند، [2] یا به این دلیل که ممکن است در بازگشت مجازات شوند. به کشورشان به دلیل اینکه پناهنده شده اند. بنابراین اساساً سیستم پناهندگی یک راه گریز برای مهاجرت نامحدود فراهم می کند که هم گران است و هم برای ایالت ها خطرناک است. در عصر تروریسم جهانی، اجازه دادن به افراد غیرقانونی برای ورود و تردد آزادانه در هر کشوری خطر بزرگی است.  [1] بلایندر، اسکات، 'مهاجرت به بریتانیا: پناهندگی'، رصدخانه مهاجرت در دانشگاه آکسفورد، 23 مارس 2011. [2] وایتهد، تام، '75000 پناهجو در 20 سال گذشته ناپدید شده اند'، The تلگراف، 6 آوریل 2011.


این سیستم برای سوء استفاده باز است. تشخیص اینکه آیا کسی یک پناهجوی واقعی است یا نه بسیار دشوار است. به دلایل واضح، بسیاری از آنها مدارک کمی خواهند داشت یا هیچ مدرکی ندارند، و تمام شواهدی که نشان می دهد آنها تحت آزار و اذیت قرار گرفته اند ممکن است در یک کشور دور باشد و به دست آوردن آنها غیرممکن است. در بسیاری از موارد ممکن است اثبات اینکه فرد متقاضی پناهندگی حتی از کشوری که ادعا می کند از آن کشور است، غیر ممکن است.  بنابراین تصمیمات پناهندگی عمدتاً بر اساس تصمیم افسر بازپرس است که آیا آنها متوجه می شوند که فرد مقابل آنها صادق است یا خیر - که سیستم را به روی افراد با انگیزه ای که مهاجران اقتصادی هستند یا حتی ممکن است تهدیدی امنیتی باشند باز می گذارد.


حقوق پناهندگان سنگ بنای حقوق بین الملل است امضاکنندگان کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان مسئولیت قانونی دارند به هر تبعه خارجی که ترس موجهی از آزار و شکنجه به دلایل سیاسی، مذهبی، قومی یا اجتماعی دارند، پناهندگی بدهند. حاضر به بازگشت به خانه نیست علاوه بر این، پناهنده در برابر بازگشت اجباری هنگامی که ممکن است جان او در معرض خطر باشد محافظت می شود، چیزی که حتی برای کشورهایی که طرف کنوانسیون نیستند، الزامی است زیرا بخشی از حقوق عرفی بین المللی است. [1] این معاهده یکی از پایه‌های حقوق بین‌الملل حقوق بشر است و به همین دلیل، دولت‌ها باید آن را به طور کامل رعایت کنند.  [1] Jastram, Kate, and Achiron, Marilyn, Refugee Protection: A Guide to International Refugee Law', P.14.


ما باید آنچه را که موعظه می کنیم عمل کنیم. ملت های دموکراتیک به زبان آزادی، حقوق بشر و عدالت موعظه می کنند. آنها کسانی را که تحت ظلم زندگی می کنند تشویق می کنند تا با حاکمان خود مخالفت کنند و در جهت این اهداف تلاش کنند. اگر آنها از حمایت از افرادی که به خاطر برداشتن گام های شجاعانه و شرافتمندانه برای بهبود جوامع خود تحت آزار و اذیت قرار گرفته اند، خودداری کنند، همه اینها توخالی و ریاکارانه می شود. این نه تنها یک شکست اخلاقی است، بلکه عملاً بسیار مضر نیز است. گسترش دموکراسی و اشکال مسالمت آمیز حکومت به نفع کشورهای دموکراتیک است. اگر مردم کشورهای خودکامه احساس نکنند که از حمایت دیگران برخوردارند، انگیزه آنها برای به خطر انداختن همه چیز و ایستادن به نام آزادی کاهش می‌یابد و همچنین بهترین شانس برای تغییر در چنین رژیم‌های ظالمی.


ما وظیفه داریم به افراد تحت تعقیب کمک کنیم. اصولی که اساس رژیم پناهندگی وجود دارد مانند همیشه معتبر است. میلیون‌ها نفر هنوز در سطح جهان به خاطر شخصیتی که هستند یا به دلیل محکومیتشان با آزار و اذیت، مرگ و شکنجه روبرو هستند. کشورهای دموکراتیک همچنان موظف هستند که از این افراد حمایت کنند. همه ما آن را به عنوان یک شکست هولناک از سوی کشورهایی که پناهندگان یهودی را در روزهای اولیه نازیسم دور کردند، می دانیم، جایی که هم ایالات متحده و هم بریتانیا تعداد زیادی یا پناهندگان را دور زدند، [1] و تنها جمهوری دومینیکن مایل به پذیرش بود. اعداد بزرگ [2] این هرگز نباید دوباره تکرار شود. کشورهای توسعه یافته هم دارای ثروت و هم امنیت هستند تا آنها را به بهترین مقصد برای پناهجویان تبدیل کنند.  [1] پرل، ویلیام آر.، \توطئه هولوکاست: سیاست بین المللی نسل کشی\، 1989، صفحات 37-51 [2] موزه میراث یهودی، \جامعه ای متولد شده در درد و پرورش یافته در عشق\ یهودیانی که جمهوری دومینیکن به آنها پناهنده شد'، 8 ژانویه 2008.


شکست حاکمیت قانون همانطور که سالی فالک مور، انسان‌شناس و وکیل می‌گوید، «قانون تنها مداخله‌ای جزئی از سوی دولت در زندگی جامعه است». [i] قوانین، در نهایت، هنجارهای اجتماعی هستند که توسط دولت آموزش، اجرا و داوری می شوند. ارزش این هنجارها به حدی است که بخشی حیاتی از هویت یک جامعه تلقی می شوند و حمایت از آنها به دولت سپرده می شود. با این حال، دستیابی به این ایده آل می تواند دشوار باشد. بحث در مورد اینکه دولت باید متولی کدام هنجارها باشد، ثابت است. در جایی که بین یک قانون و زندگی روزمره، آرزوها و مبارزات یک جامعه گسست وجود داشته باشد، رعایت آن قانون بعید می شود. به طور کلی، اگر یک دولت منعکس کننده ارزش های اکثریت یک جامعه نباشد، نمی تواند به یک اعلامیه قدرت قانون بدهد.  انطباق با قانون در جوامع بسیار متکثر می تواند حتی سخت تر باشد. حتی در جوامع متکثری که به طور مسالمت آمیز توسط یک دولت مرکزی مؤثر اداره می شوند (مانند هند)، تصورات جوامع از حقوق کودکان ممکن است به طور اساسی متفاوت از آنچه در قانون آمده است. قانون منع ازدواج کودکان هند از سال 1929 به اجرا در آمده است، اما این عمل تا به امروز در جنوب هند به صورت بومی باقی مانده است [ii]. دولت‌ها می‌توانند از طریق آموزش، مشوق‌ها یا بازدارندگی برای اجرای قانون تلاش کنند.  اگر دولتی که قصد دارد «مداخله ی مقطعی» را برای ممنوعیت استفاده از کودکان سرباز انجام دهد، ضعیف، فاسد یا وجود ندارد، چه؟ اگر دولتی نتواند مداخلات ساختاری از نوع توصیف شده در بالا را انجام دهد چه؟ هنجارهایی که می گوید سربازگیری کودکان به دلیل سنت یا نیاز قابل قبول است، غالب خواهد بود.  موقعیت هایی از این نوع در کشورهای توسعه نیافته و ایالت هایی که در آن درگیری ها چنان گسترده است که کودکان در جنگ شرکت می کنند، به جای استثنا قاعده خواهد بود. دیوان کیفری بین المللی صلاحیت تعقیب افراد دارای فرماندهی واحدهای نظامی را دارد که از کودکان به عنوان رزمنده استفاده می کنند [iii]، اما مفهوم «فرمانده» در این شرایط چگونه باید تعریف شود؟  برای اینکه اصول حقوقی زیربنای صلاحیت دیوان بین المللی کیفری به درستی عمل کند، لازم است تا حدی از قطعیت و دسترسی به قوانین اساسی که توسط یک دولت ابلاغ شده است وجود داشته باشد. در حالی که ناآگاهی از قانون دفاعی در برابر دیوان کیفری بین‌المللی نیست، نمی‌توان سیستم قانونی را منصفانه یا عادلانه خواند که توسط یک دولت باثبات یا پذیرفته شده نظارت نمی‌شود. اگر دولتی آنقدر فاسد باشد که اعتماد مردمش را جلب نکند، این امکان پذیر نیست. اگر دولتی آنقدر فقیر است که توان اجرای یک دادگاه باز، قابل اعتماد و شفاف و سیستم وکالت را نداشته باشد. اگر سرزمینی با مرزهای یک ایالت توسط یک متجاوز مسلح اشغال شود. اجرای مفاهیم غربی از حاکمیت قانون در چنین شرایطی تقریباً غیرممکن است. همه اینها سناریوهایی هستند که اغلب در آفریقا، و آسیای مرکزی و جنوبی با آن مواجه می شوند.  برخی از مناطق در کشورهای در حال توسعه به قدری از نفوذ دولت منزوی شده‌اند، یا در کشمکش‌های داخلی آنقدر مورد مناقشه قرار گرفته‌اند که نمی‌توان انتظار داشت که جوامع ساکن در آن‌ها بدانند که دولتی که اسماً مسئول آنهاست، کنوانسیون حقوق کودک را امضا کرده است. یا اساسنامه رم. همچنین دولت نمی تواند تلاش کند تا آنها را از این واقعیت آگاه کند. قوانین هنوز وجود دارند و در چنین جوامعی اجرا می شوند، اما اینها اشکال قانونی دولتی نیستند.  برای فردی که در جامعه ای از نوع توصیف شده در بالا زندگی می کند - فردی که در جمهوری دموکراتیک کنگو، در سودان جنوبی پیش از جدایی [iv] یا یک منطقه اقلیت قومی در مرز میانمار [v] زندگی می کند - سوال ساده است. آیا بی‌واسطه‌ترین منبع اقتدار و محافظت در جهان او - جامعه او - نقشی را که کودکان در درگیری‌های مسلحانه ایفا می‌کنند، تایید می‌کند؟ او نباید مسئول رعایت قوانین و هنجارهایی باشد که برای پر کردن خلأ ایجاد شده توسط یک دولت مرکزی ضعیف یا فاسد پدید آمده اند. امید کمی وجود دارد که او هرگز بتواند به نقطه مقابلی که آموزش و مشارکت تحت حمایت دولت می تواند ارائه دهد، دست یابد.  سربازان کودک و فرماندهان آنها به سادگی از قوی ترین، مؤثرترین و پایدارترین منبع قانون در محیط نزدیک خود اطاعت می کنند.  [i] \حقوق تطبیقی در زمینه جهانی: سیستم های حقوقی آسیا و آفریقا\، ورنر منسکی، انتشارات دانشگاه کمبریج، 2006 [ii] \وضعیت کودکان جهان 2009\، یونیسف، سازمان ملل متحد، 2008 [iii] \ عناصر جنایات»، دادگاه کیفری بین المللی، [iv] «سربازان کودک: گزارش جهانی 2008»، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص315، [v] «سربازان کودک: گزارش جهانی 2008»، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص240،


نسبیت گرایی فرهنگی و تطبیق با تعارض موضوعاتی که زیربنای همه بحث ها در مورد کودکان سرباز است به قلب عدالت بین فرهنگی، سیاست و حکومت می رود. علیرغم قوانین بین المللی و فراملی، این تصور که کودکان باید به هر قیمتی از هر گونه خشونت محافظت شوند، صریحاً غربی است.  حقایق بیان شده در مقدمه برای حمایت از ایجاد دفاع از نسبیت فرهنگی در برابر اتهامات استخدام و استفاده از کودکان سرباز کافی نیست. «فرهنگ‌ها» صرفاً مجموعه‌ای از اعمال تعریف شده توسط تاریخ و سنت نیستند. آنها همچنین روش هایی برای زندگی، بقا و نظم بخشیدن به جوامعی هستند که در پاسخ به محیط جوامع تغییر می کنند و توسعه می یابند. در بسیاری از جوامع، کودکان به دلیل ضرورت به سازمان‌های نظامی القا می‌شوند (یا خودشان را معرفی می‌کنند). تامین کنندگان سنتی ایمنی فیزیکی در یک جامعه ممکن است در اثر جنگ کشته یا آواره شده باشند. جوامعی که به دلیل درگیری‌های طولانی مدت و تعریف مبهم آسیب‌پذیر باقی می‌مانند، ممکن است چاره‌ای جز شروع به مسلح کردن فرزندان خود نداشته باشند تا به آنها کمک کنند از استثمار خشونت‌آمیز اجتناب کنند. تعداد زیادی از سربازان کودک در سودان جنوبی به طور فعال به دنبال واحدهایی از ارتش شورشی بودند که به پذیرش سربازگیری کودکان معروف بودند [i]. پس از مرگ والدین و پراکنده شدن خانواده‌های بزرگ، کودکان به سمت منابع شناخته‌شده ایمنی و قدرت گرایش پیدا کردند - سازمان‌هایی که قادر به ارائه حفاظت و استقلال در کشورهایی هستند که کاملاً به دلیل درگیری منحرف شده و ویران شده‌اند.  تصورات غربی از کودکی تخطی‌ناپذیر، عاری از نگرانی و خشونت، صرفاً یک ساختار فرهنگی است. این ساختار را نمی توان در جوامعی تکرار کرد که در معرض اشکال محرومیت و درگیری هستند که در هفتاد سال گذشته با لیبرال دموکراسی های غربی بیگانه بوده اند. تلاش برای اجرای این ساختار به‌عنوان قانون - و به‌عنوان شکلی از قانون که می‌تواند بر قوانین داخلی غلبه کند - جوامع آسیب‌پذیر را به خطر می‌اندازد، مانع ایجاد هنجارهای دموکراتیک می‌شود و حتی می‌تواند کودکانی را که ادعا می‌کند از آنها حمایت می‌کند جرم انگاری کند.  [i] \پرورش شده توسط جنگ: سربازان کودک جنگ داخلی دوم سودان جنوبی\، کریستین امیلی رایان، پایان نامه دکترا، دانشگاه لندن، 2009


برداشتن موانع بر سر راه خلع سلاح، خلع سلاح و توانبخشی به راحتی می توان بدون تضعیف قطعنامه پذیرفت که جنگ و نبرد تجارب وحشتناک و مضری هستند. در طول هفتاد سال گذشته، جامعه بین‌المللی تلاش کرده است تا رنج ناشی از پایان درگیری را با دسترسی سربازان و غیرنظامیان به مراقبت‌های پزشکی و روانی محدود کند. این در حال حاضر بخشی پذیرفته شده از رویه بازسازی پس از جنگ است که به عنوان خلع سلاح، خلع سلاح و ادغام مجدد (DDR) [i] شناخته می شود.  اثرات جنگ مزمن و درگیری مزمن با جنگ با روند آهسته و مداوم عادت کردن به زندگی عادی به بهترین وجه برطرف می شود. کودکان سرباز سابق به مراکز درمانی متخصص در این نوع مراقبت در ایالت هایی مانند سیرالئون [ii] فرستاده می شوند.  آنچه که برای این روند بهبودی مضر است، نامگذاری کودکان سرباز به عنوان جنایتکاران جنگی است. ننگ ناشی از چنین اعتقادی صدها کودک سرباز سابق را به رنجی فراتر از پایان درگیری های مسلحانه محکوم می کند.  دستورالعمل‌های احکام الزام‌آور دیوان بین‌المللی کیفری بیان می‌کند که هرکسی که کمتر از هجده سال سن داشته باشد، محکوم به جنایات جنگی است، نباید مشمول مجازات حبس ابد شود. درمان آنها، پس از زندانی شدن، باید به سمت توانبخشی باشد.  بسیاری از کودکان سرباز در سازمان هایی که به آنها می پیوندند افسر می شوند. متناوبا، ممکن است به آنها دستور داده شده باشد که از روستاها و جوامع خود به دنبال نیروهای بیشتری باشند. برای این کودکان مشارکت در درگیری به مشارکت در خود جنایت تبدیل می شود. آنچه در زمان جنگ به عنوان یک انتخاب ضرورت آغاز شد، در شرایط موجود می‌تواند به کودک در زمان صلح آسیب برساند و انگ شود [iii]. حتی اگر حکم آنها بر اصلاح و آموزش تأکید کند، یک کودک سرباز سابق احتمالاً به یک مصدوم آسیب ندیده در جنگ تبدیل می شود که به عنوان همدست در اقدامات تجاوزکارانه مشخص می شود. وقتی به این عنوان برچسب زده شود، کودکان در برابر حملات تلافی جویانه و طرد اجتماعی ریشه دار آسیب پذیر می شوند.  ائتلاف برای جلوگیری از استفاده از کودکان سرباز، در بحث تلاش‌ها برای پرورش کودکان جنگجوی کلمبیایی، بیان می‌کند که «انگ کودکان سرباز، که اغلب به‌عنوان خشونت‌آمیز و تهدیدآمیز تلقی می‌شود، به این معناست که خانواده‌ها تمایلی به پذیرش کودکان سرباز سابق ندارند. کسانی که مراکز مراقبت تخصصی را ترک می‌کردند یا به خانه‌های جوانان یا مراکز حفاظت از جوانان برای کسانی که مشکلات حفاظتی ویژه داشتند نقل مکان کردند. در حالی که تلاش‌ها برای تقویت مراقبت‌های مبتنی بر خانواده و پرورش ادامه یافت، تقریباً 60 درصد از افرادی که وارد برنامه DDR می‌شوند در سال 2007 تحت مراقبت‌های سازمانی بودند. [iv] از همه مهمتر، ترس از هدف قرار گرفتن توسط دادگاه بین المللی کیفری ممکن است باعث شود که سربازان کودک سابق از افشای وضعیت خود به مقاماتی که برنامه های خنثی سازی را انجام می دهند اجتناب کنند. آنها ممکن است از شرکت در فرآیند DDR منصرف شوند [v].  علاوه بر این، اقتدار دیوان کیفری بین‌المللی اغلب در معرض انتقاد سیاستمداران و حقوقدانان مرتبط با دولت‌های دموکراتیک [vi] و رژیم‌های غیرلیبرال یا استبدادی است که به احتمال زیاد درگیر درگیری‌هایی می‌شوند که قوانین بشردوستانه را نقض می‌کنند. اگر دیده شود که در جریان تعقیب جنایات جنگی کودکانی را که اغلب به سختی در سنین نوجوانی هستند هدف قرار می دهد، نمی تواند به ادعاهای دیوان بین المللی کیفری کمک کند که نهادی است که مفاهیم جهانی شفقت و عدالت را نمایندگی می کند.  همانطور که Child Soliders 2008 گزارش جهانی اشاره می کند، «تعقیب قضایی نباید با تمرکز صرف بر استخدام و استفاده از کودکان سرباز، سایر جنایات ارتکابی علیه کودکان را مستثنی کند. چنین رویکردی خطر انگ زدن به کودکان سرباز را به همراه دارد و آزار گسترده‌تری را که کودکان در موقعیت‌های درگیری تجربه می‌کنند نادیده می‌گیرد. بر این اساس است که برخی تمرکز انحصاری کودک-سرباز اتهامات دیوان بین المللی کیفری علیه توماس لوبانگا را زیر سوال برده اند. به هر حال، اتحادیه میهن پرستان کنگو (UPC/L)، گروه مسلحی که او رهبری می کرد، به طور گسترده اذعان می شود که مرتکب جنایات شدید دیگری علیه کودکان و همچنین بزرگسالان شده است. [vii] [i] «مطالعات موردی در انتقال جنگ به صلح»، کولتا، ن.، کوستنر، ام.، ویدرهوفر، اول. بانک جهانی، 1996 [ii] «بازگشت نسل گمشده سیرالئون»، گاردین، 02 مارس 2000، [iii] \عذاب بدون پایان برای سربازان کودک لیبریا\، گاردین، 12 ژوئیه 2009، [iv] \سربازان کودک: گزارش جهانی 2008\، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص103، [ v] «سربازان کودک: گزارش جهانی 2008»، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص16، [vi] «آمریکا مورد حمله برای تاکتیک های دادگاه بین المللی کیفری قرار گرفت»، گاردین، 27 اوت 2002، [vii] «سربازان کودک: جهانی گزارش 2008، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص 32-33،


ساخت فرهنگی درگیری مسلحانه صلاحیت دیوان کیفری بین‌المللی در درجه اول بر اساس فرضیات فرهنگی ساخته شده در مورد نحوه کار جنگ اعمال می‌شود - اینکه بین متجاوزان و مدافعان تقسیم روشنی وجود خواهد داشت، ارتش‌ها بر اساس زنجیره‌های فرماندهی، غیرنظامیان سازماندهی می‌شوند. هدف قرار نخواهد گرفت و از مناطق درگیری تخلیه خواهد شد. اما درگیری های بی شماری در آفریقا و آسیای مرکزی ناقص بودن این فرضیات را ثابت کرده است.  نباید فراموش کرد که تقریباً تمام صورت‌بندی‌های این طرح، نسبی‌گرایی فرهنگی را تنها به‌عنوان دفاع از استفاده از کودکان سرباز تعریف می‌کنند. هنوز برای دادستان های دیوان بین المللی کیفری باز خواهد بود تا ثابت کنند که استفاده از کودکان سرباز به جای اینکه محصول عدم اطمینان، ضرورت و هنجارهای قانونی ناپایدار باشد، سیستماتیک، زیانبار و عمدی بوده است. علاوه بر این، همه دفاع ها دفاع های «کامل» نیستند. همه آنها منجر به تبرئه نمی شوند و اغلب توسط قضات برای کاهش سختی برخی احکام استفاده می شود.  می توان استدلال کرد که هرگز برای دیوان بین المللی کیفری این نبود که قوانین مربوط به کودکان سرباز را علیه سایر کودکان یا رهبران جوامع آسیب پذیر که تحت فشار شرایط عمل می کردند، اجرا کند. حداقل، کسانی که در این شرایط مسئول مسلح کردن کودکان هستند، باید با مجازات ملایم‌تری نسبت به یک نهاد دولتی با منابع بهتر که از کودکان سرباز به عنوان یک سیاست استفاده می‌کند، مواجه شوند.  با توجه به ماهیت درگیری ها در کشورهای در حال توسعه، که در آن نفوذ جغرافیایی دولت های \به رسمیت شناخته شده\ محدود است و چندین نهاد قانون گذار محلی ممکن است به یک مبارزه مسلحانه کمک کنند، نظارت مستقیم بر مبارزه برای جامعه بین المللی دشوار است. نیروهای سازمان ملل غالباً فاقد بودجه، بی انگیزه و آموزش ضعیف هستند و عمدتاً از همان قاره ای تأمین می شوند که طرف های متخاصم در یک درگیری تأمین می شوند. هنگامی که نیروهای حافظ صلح از کشورهای غربی مستقر می شوند، قوانین درگیری آنها قبلاً مانع از حفاظت قوی از جمعیت غیرنظامی شده است. از قضا، این تا حدودی نتیجه نگرانی هایی است که دولت های غربی ممکن است متهم به افراط در استعمار نو شوند. برای جامعه بین‌المللی ظالمانه است که استانداردهای رفتار در زمان جنگ را به جوامع و کشورهایی که قادر به اجرای آنها نیستند، دیکته کند، در حالی که از کمک و کارشناسی که ممکن است به آنها اجازه چنین کاری را بدهد، خودداری می‌کند.  بنابراین، دیوان بین‌المللی کیفری، به‌عنوان یک نهاد حقوقی و تحقیقاتی متخصص، باید تشویق شود تا از تخصص‌های انباشته‌شده برای تمایز بین مشارکت کودکان در ارتش ناشی از تمایل به ایجاد وحشت در مردم یا تقویت سریع ارتش‌ها و مشارکت نظامی کودکان که به‌عنوان یک موضوع به وجود آمده است، تشویق شود. استراتژی بقا


تنبیه رفتار مضر عینی از ده‌ها هزار کودکی که در سراسر جهان در معرض درگیری‌های مسلحانه قرار دارند، بیشتر آنها در گروه‌های سیاسی مسلح استخدام می‌شوند. کاملاً برخلاف تصوری که از کودک سرباز ساخته شده توسط این پیشنهاد، این جوانان عملاً بزرگسالان نیستند، و نه به دنبال دفاع از جوامعی هستند که به نحوی از کمک ها و فداکاری های خود سپاسگزار خواهند بود. سربازان کودک به گروه هایی می پیوندند که اهداف سیاسی و نظامی مشخصی دارند.  کودکان ممکن است پس از مواجهه با تبلیغات داوطلبانه برای واحدهای نظامی شرکت کنند. بسیاری از کودکان برای فرار از فروپاشی اجتماعی در جوامع خود به جمع می پیوندند. چندین کودک زن سرباز فاش کرده اند که به دلیل فرار از خشونت خانگی یا ازدواج اجباری به این گروه پیوسته اند. بسیاری از کودکانی که داوطلب نمی شوند می توانند به زور توسط سازمان های نظامی ربوده شوند. یک کودک سرباز سابق از کنگو گزارش داد که \آنها به من یک یونیفورم دادند و به من گفتند که اکنون در ارتش هستم. آنها گفتند که اگر به قول آنها عمل نکنم، برمی گردند و پدر و مادرم را می کشند.» [i] پس از ورود به ارتش، کودکان در معرض سوء استفاده و استثمار قرار می گیرند. آنها معمولاً به عنوان مین روب یا جاسوس استفاده می شوند. از بی تجربگی و زودباوری کودکان برای متقاعد کردن آنها مبنی بر مصونیت از گلوله استفاده می شود و یا برای ارتکاب جنایات پاداش مالی دریافت خواهند کرد. بسیاری از کودکان از طریق استفاده از مواد مخدر کنترل می شوند که ناگزیر به آن معتاد می شوند [ii] .  به ازای هر روایتی که پیشنهاد می‌تواند درباره کودکی که برای دفاع از خانواده‌اش اسلحه به دست گرفته باشد، ارائه کند، تعداد بیشتری از کودکان وجود دارند که مجبور شده‌اند یا تهدید شده‌اند تا سرباز شوند. هر معیاری از گزاره جانبی اخلاق نسبیتی که ممکن است برای بکارگیری انتخاب کند، اعمال و سوء استفاده هایی از نوع توصیف شده در بالا به طور عینی برای کودکان مضر است.  علاوه بر این، فرآیند تبدیل کودک به سرباز غیرقابل برگشت و اغلب وحشیانه تر و غیرانسانی تر از خود جنگ است. این پیشنهاد می پذیرد که سربازان کودک پس از پیاده شدن نیاز به مراقبت و درمان خواهند داشت، اما آنها دشواری درمان این آسیب وحشتناک را دست کم می گیرند.  استفاده از کودکان سرباز یک جنایت غیرقابل بخشش است که باعث ایجاد رنجی از نوع غیرضروری و مخرب می شود. نباید با استدلال های نسبی گرایانه رقیق یا توجیه شود.  اگر افسران و سیاستمدارانی که در سوء استفاده هایی که در بالا توضیح داده شد، اجازه داشته باشند که علناً نسبی گرایی فرهنگی را به عنوان دفاع از خود استدلال کنند، نقش دیوان بین المللی کیفری در ترویج ارزش های جهانی را تضعیف می کند. علاوه بر این، مشروعیت غیرقابل قبولی را به جنگ سالاران و دزدانی می بخشد که به بهانه رهبری جنبش های مقاومت مشروع [i] کودکان سربازان بین المللی، [ii] \سربازان کودک: گزارش جهانی 2008\، ائتلاف برای توقف استفاده از کودک سرباز، 2007، ص299،


حقوق جهانی و مصالحه های جمعی نسبیت گرایی فرهنگی این باور فلسفی است که همه فرهنگ ها و باورهای فرهنگی دارای ارزش یکسان هستند و درست و نادرست نسبی و وابسته به زمینه های فرهنگی هستند. بر این اساس، نسبی‌گرایان معتقدند که حقوق بشر جهانی نمی‌تواند وجود داشته باشد، زیرا ارزش‌های انسانی واقعاً جهانی وجود ندارد. اگر حقوق نسبی است، قوانینی که از آنها حمایت می کند نیز باید نسبی باشد.  اگر این ادعای گزاره را بپذیریم که ارزش‌های نسبی فرهنگی می‌توانند در پاسخ به درگیری‌ها و بحران‌ها تکامل یابند، آن‌گاه هر رفتار انحرافی یا مخرب با توجه به نیروی تشریفات و منظم بودن رفتار یک گروه می‌تواند نسبی تلقی شود. اگر گروه معتقد باشد که عملی درست است، اگر با تصور آن گروه از آنچه عادلانه و خوب است یا برای بقای آنها سودمند است پیوند خورده باشد، در این صورت هیچ استدلال متقابلی علیه آن وجود نخواهد داشت - خواه آن عمل برای صد سال مستمر بوده باشد یا صد روز  با این حال، نظام‌های حقوقی منعکس‌کننده عقاید، اعمال و ارزش‌های همه افراد در قلمرو یک ایالت هستند، صرف نظر از اینکه چقدر جمعیت آن کشور ممکن است متکثر باشد. به طور مشابه، اعتراض به جنبه های خاص دکترین جهانی حقوق بشر، تکه تکه است، نه جمعی. در حالی که تعداد کمی از جوامع در یمن ممکن است به ممنوعیت استفاده از کودکان سرباز اعتراض کنند، بسیاری دیگر در سراسر جهان این را یک اصل معقول و از نظر اخلاقی ارزشمند می دانند. هم جامعه بین‌الملل و هم برای دولت‌های ملی لازم است قوانین خود را به گونه‌ای تنظیم کنند که خواسته‌های رقیب نظام‌های ارزشی متکثر را تطبیق دهند. گاهی اوقات، یک ارزش مشترک در میان اکثریت فرهنگ ها باید مخالفت های اقلیت را رد کند.  دادن فرصتی به رهبران کاریزماتیک که جوامع فقیر را متقاعد می کنند تا پسران و دختران خود را به جنگ بفرستند تا از نسبیت گرایی فرهنگی برای توجیه مقصر بودن خود برای جنایت جنگی استفاده کنند، انحرافی است. افسران، سیاستمداران یا فرماندهان مخالف بسیار بیشتر از قبایل یمنی یا پسران یتیم سودانی می‌توانند پیچیدگی‌های چنین دفاعی را درک کنند و احتمال سوءاستفاده از آن بسیار بیشتر است. فرماندهان کودکان سرباز تنها طبقه ای از افراد هستند که باید از دیوان کیفری بین المللی بترسند.


قرار دادن کودکان به اهداف نظامی هدف از ممنوعیت استفاده از کودکان سرباز جلوگیری از عادی سازی چنین تاکتیک هایی در مناطق درگیری است. این یک اجرای انعطاف ناپذیر از یک ایده آل بلند اروپایی نیست. این ممنوعیت و نقش دیوان بین المللی کیفری در اجرای آن، برای کاهش احتمال هدف قرار گرفتن غیرنظامیان عمدا در مناطق جنگ جهانی در حال توسعه طراحی شده است. چرا این لازم است؟  اگر دفاعیات مندرج در این طرح برای کاهش تعداد محکومیت‌های جنایات جنگی مربوط به استفاده از کودکان سرباز مورد استفاده قرار گیرد، نه تنها تعداد کودکان سرباز افزایش می‌یابد، بلکه خود کودکان نیز به اهداف نظامی تبدیل می‌شوند. جوامعی که به دلیل جنگ ویران و تحلیل رفته اند، تحت وضعیت موجود، ممکن است به عنوان حداقل تهدید تلقی شوند. اگر تصور شود که هیچ مقاومتی از خود نشان نخواهند داد، ارتش ها احتمالاً آنها را به عنوان اهداف استراتژیک هدف قرار نمی دهند. با این حال، اگر محکومیت و تحقیقی در مورد استفاده از کودکان سرباز وجود نداشته باشد، آنها به یکی از ویژگی های رایج میدان جنگ تبدیل خواهند شد. نظامی‌سازی فزاینده کودکان، کودکانی را که نمی‌خواهند در درگیری‌های مسلحانه شرکت کنند، کودکانی را که استراتژی بقای جایگزینی را دنبال می‌کنند، هدف‌های خودکار می‌سازد. با همه کودکان به عنوان سربازان بالقوه رفتار خواهد شد. جوامعی که کودکان در آن زندگی می کنند به اهداف نظامی تبدیل خواهند شد.  این قطعنامه، اگرچه به دنبال توانمند ساختن کودکان برای محافظت از خود است، آنها را به سادگی هدف قتل عام، آوارگی سازمان یافته و حملات غافلگیرانه ای قرار می دهد که مشخصه جنگ در آفریقا و آسیای مرکزی است.


محدودیت مهاجرت از نظر اقتصادی و اجتماعی به نفع مردم شهرها خواهد بود. شهرها برای افراد فقیر بسیار جذاب هستند. حتی اگر سطح زندگی آنها در شهرها غیرقابل قبول باشد، آنها به کالاهای اساسی مانند آب شیرین، بهداشت و غیره نزدیک می شوند. اما این موارد وجود دارد زیرا افراد سازنده در شهرها کار می کنند و مالیات می پردازند. اتفاقی که می افتد زمانی که تعداد زیادی از مردم به طور همزمان بیایند این است که پول عمومی خیلی کم می شود و دیگر نمی توان این کالاهای اساسی را تامین کرد. این امر منجر به مشکلات بشردوستانه شدید مانند سوء تغذیه، تشنگی، کمبود دارو و غیره می شود. با این حال، این بحران انسانی نه تنها به کسانی که مستقیماً تحت تأثیر قرار می گیرند آسیب می زند، بلکه محیط نامناسبی را برای تجارت ایجاد می کند. بنابراین، افرادی که وارد شهر می شوند نمی توانند کار پیدا کنند، زیرا تولید نسبت به افرادی که وارد می شوند رشد نمی کند. آنها از جامعه طرد می‌شوند و اغلب به جرم و جنایت روی می‌آورند که بیشتر اقتصاد را فرسایش می‌دهد. [1] محدود کردن مهاجرت به سطوح معقول به شهرها فرصتی برای توسعه تدریجی و تبدیل شدن به مکانی می دهد که مردم در مناطق روستایی در حال حاضر آنها را باور دارند.  [1] ماکسول، دانیل، \اقتصاد سیاسی امنیت غذایی شهری در جنوب صحرای آفریقا\. 11, لندن : Elsevier Science Ltd., 1999, World Development, Vol. 27، ص. 1939±1953. S0305-750X(99)00101-1.


دولت حق دارد به نفع مردم تصمیم بگیرد انسان موجودی اجتماعی است. بنابراین مردم در جوامعی زندگی می کنند که در آن تصمیماتی که بر بسیاری تأثیر می گذارد، توسط نمایندگان بسیاری اتخاذ می شود. بنابراین، یک قرارداد اجتماعی بین مردم و دولت آنها وجود دارد. [1] در ازای بخشی از استقلال و آزادی خود، دولت تضمین می‌کند که سیاست‌ها به نفع مردم اتخاذ می‌شوند، حتی اگر این امر ممکن است به قیمت منافع کوتاه‌مدت برای برخی افراد تمام شود. این یک نمونه معمولی از این نوع موارد است. روند تخلیه روستاها، توقف تولید کالاهای کشاورزی و توخالی کردن امکانات رفاهی ارائه شده توسط شهرها است. حتی اگر هر فردی انگیزه شخصی برای نقل مکان به شهرها داشته باشد، آسیب به شهرها بیشتر از دستاوردهای انباشته فردی آنهاست. در این موارد است که دولت باید برای محافظت از مردم خود و تضمین منافع بلندمدت اقدام کند.  [1] داگوستینو، فرد، گاوس، جرالد و تراشر، جان، «رویکردهای معاصر به قرارداد اجتماعی»، دایره المعارف فلسفه استنفورد (نسخه زمستان 2012)، ادوارد ن. زالتا (ویرایش)،


محدودیت ها به نفع مناطق روستایی خواهد بود. مهاجرت نامحدود روستا به شهر، همانطور که در استدلال قبلی نشان داده شد، اقتصاد شهرها را از بین می برد و رشد اقتصادی و منابع موجود را محدود می کند. در سطح ملی، این امر باعث می شود که تصمیم گیرندگان شهرها را در اولویت قرار دهند، زیرا کشور بیشتر به مناطق شهری متکی است تا روستایی و در نتیجه از سرمایه گذاری آنها در روستاها جلوگیری می کند. [1] چین نمونه خوبی برای این موضوع است که در آن امتیازات شهری با ایجاد «مناطق اقتصادی ویژه» در مناطق شهری (اگرچه گاهی اوقات از ابتدا در مناطق روستایی ساخته می‌شوند) با پولی که به زیرساخت‌های مناطق شهری سرازیر می‌شود، تثبیت شده است. نتایج به سرعت نوسازی شده و مناطق روستایی را پشت سر گذاشتند. این منجر به یک فرهنگ کامل از تقسیمات می شود که در آن شهرنشینان ساکنان مناطق روستایی را عقب مانده و کمتر متمدن می دانند. [2] علاوه بر این، دلیل دیگری برای سرمایه گذاری در مناطق روستایی وجود نخواهد داشت، زیرا نیروی کار در آن مناطق به شهرها رفته است. با حفظ منابع در شهرها و حفظ نیروی کار در مناطق روستایی، سرمایه گذاری در جوامع روستایی و تغییر زندگی آنها به سمت بهتر شدنی می شود زیرا این مناطق نیروی کار متعادل لازم برای جذب سرمایه گذار را حفظ می کنند.  [1] ماکسول، دانیل، \اقتصاد سیاسی امنیت غذایی شهری در جنوب صحرای آفریقا\. 11, لندن : Elsevier Science Ltd., 1999, World Development, Vol. 27، ص. 1939±1953. S0305-750X(99)00101-1.  [2] وایت، مارتین کینگ، \تغییر اجتماعی و شکاف شهری و روستایی در چین\، چین در قرن بیست و یکم، ژوئن 2007، ص54


افراد فقیر و بی سواد به شهرها اغوا می شوند علت مهاجرت روستا به شهر در کشورهای در حال توسعه و دلیل اصلی مشکل ساز شدن آن این است که افرادی که به شهرها نقل مکان می کنند آگاهانه تصمیم نمی گیرند. آنها به این باور رسیده‌اند که شهرها دارای فرصت‌هایی هستند که در جایی که زندگی می‌کنند نمی‌توانند پیدا کنند، و هیچ مکانیسمی مانند رسانه‌های کارآمد یا آموزش کافی برای ریشه‌کن کردن این تصور غلط وجود ندارد. [1] افسانه‌ها را می‌توان به راحتی توسط یک مهاجر موفق که برای بازدید به خانه بازمی‌گردد، منتشر کرد که سپس بسیاری دیگر را جذب می‌کند تا شانس خود را بدون اطلاع از هزینه‌های احتمالی امتحان کنند. [2] این امر توسط سازمان‌های بی‌وجدان تشدید می‌شود که ناامیدی آن‌ها را برای گرفتن تمام پول خود برای سازماندهی حرکت خود به شهر شکار می‌کنند. برخی از کسانی که قاچاق می شوند خود را به شهر آورده و از طریق کار اجباری، گدایی یا حتی فحشا مورد استثمار قرار می گیرند. [3] بسیاری از کسانی که به شهرها نقل مکان می‌کنند در وضعیت بدتری قرار می‌گیرند، اما قدرت حرکتی را که در ابتدا داشتند از دست داده‌اند و بنابراین گرفتار شده‌اند.  [1] ژان، شائوهوا. چه چیزی شانس زندگی کارگران مهاجر را در چین معاصر تعیین می کند؟ هوکو، طرد اجتماعی و بازار». 243، 2011، جلد. 37. [2] وایبل، هرمان، و اشمیت، اریش، \روابط شهری و روستایی\، در تغذیه شهرهای آسیایی: مسائل تولید و فرآوری غذا، فائو، نوامبر 2000، [3] \یونیاپ ویتنام\، پروژه بین سازمانی سازمان ملل متحد در مورد قاچاق انسان، دسترسی به مارس 2013،


کنترل جنبش مردم عملا غیرممکن است یکی از مشکلات عمده پیشنهاد در این واقعیت نهفته است که ما واقعاً با کشورهای در حال توسعه سروکار داریم. این کشورها ظرفیت بسیار محدودی برای مدیریت این نوع سیستم دارند. آنچه در عوض اتفاق خواهد افتاد، حالت سردرگمی خواهد بود، که در آن قانون در برخی بخش ها رعایت می شود و در برخی دیگر نادیده گرفته می شود. مورد در چین به وضوح نشان می‌دهد که فساد در پی این نوع قوانین به وجود می‌آید، که در آن هوکوهای شهری به‌طور غیرقانونی فروخته می‌شوند یا به مقامات اغلب برای نادیده گرفتن قانون رشوه می‌گیرند. [1] علاوه بر این، تنها باعث می شود کسانی که علی رغم قانون مهاجرت به شهرها را انتخاب می کنند، از جامعه بیگانه شوند و زندگی خارج از قانون داشته باشند. هنگامی که خارج از قانون باشد، گام به جنایات دیگر بسیار کوچک است، زیرا این افراد چیز زیادی برای از دست دادن ندارند. [2] به طور خلاصه، قانون فقط در برخی موارد کار می کند و در جایی که کار می کند منجر به افزایش تفکیک و جرم بیشتر می شود.  [1] وانگ، فی لینگ. \سازماندهی از طریق تقسیم و طرد: سیستم هوکو چین\. 2005. [2] وو. s.l. و Treiman، سیستم ثبت نام خانوار و طبقه بندی اجتماعی در چین: 1955-1996. Springer، 2004، جمعیت شناسی، جلد 2.


محدودیت ها باعث از دست دادن باورنکردنی توانمندی ها می شود یکی از بهترین چیزها در مورد یک کشور توسعه یافته کارآمد این است که جوانان می توانند حرفه خود را انتخاب کنند. جدا از این که این برای فرد مفید است، این بدان معنی است که بهترین فرد برای یک تجارت خاص اغلب همان کسی است که آن را دنبال می کند. اگر از تردد آزادانه مردم جلوگیری کنیم، شهرها را از افراد مستعدی که استعدادها و مهارت‌هایشان برای مشاغل شهری مناسب‌تر است تا مشاغل روستایی محروم می‌کنیم. به طور خلاصه، این سیاست کشاورزان را از وکلا، سیاستمداران، پزشکان، معلمان و غیره بالقوه خارج می‌کند. در واقع این اساس اکثر مدل‌های مهاجرت است، مردم مناطق روستایی را ترک می‌کنند زیرا در آن منطقه نیروی کار مازاد وجود دارد در حالی که شهرها به موارد جدید نیاز دارند. کارگران [1] [1] تیلور، جی. ادوارد، و مارتین، فیلیپ ال.، \سرمایه انسانی: مهاجرت و تغییر جمعیت روستایی\، هندبوک اقتصاد کشاورزی،


زندگی روستایی بدتر از شهرها است و نرخ مرگ و میر بالاتری دارد. اینها مناطقی هستند که قحطی، مرگ و میر کودکان و بیماری ها (مانند ایدز) گریبان مردم را گرفته است. [1] سیستم هوکو چین میلیون‌ها نفر را با حبس کردن آنها در مناطقی که هرگز توسعه نخواهند یافت، به مرگ زودرس محکوم کرده است. [2] در حالی که شهرها از مزایای رشد 12 درصدی برخوردار هستند، روستاها مانند همیشه فقیر و محروم هستند. [3] این یک سیاست ضعیف است که با هدف حفظ شکاف اجتماعی و اجازه دادن به ثروتمندان برای ثروتمند ماندن است.  [1] ماکسول، دانیل، \اقتصاد سیاسی امنیت غذایی شهری در جنوب صحرای آفریقا\. 11, لندن : Elsevier Science Ltd., 1999, World Development, Vol. 27، ص. 1939±1953. S0305-750X(99)00101-1.  [2] دیکوتر، فرانک. قحطی بزرگ مائو لندن: Walker & شرکت، 2010. 0802777686. [3] وانگ، فی لینگ. \سازماندهی از طریق تقسیم و حذف: سیستم هوکو چین\. 2005.


آزادی حرکت یک حق ذاتی بشر است هر انسانی با حقوق خاصی متولد می شود. اینها توسط منشورهای مختلف محافظت می شوند و از انسان جدایی ناپذیر تلقی می شوند. دلیل این امر اعتقاد به این است که این حقوق شرایط اساسی و ضروری را برای زندگی انسانی ایجاد می کند. آزادی رفت و آمد یکی از این موارد است و در ماده 13 اعلامیه جهانی حقوق بشر به این عنوان به رسمیت شناخته شده است. [1] اگر خانواده ای خود را در معرض گرسنگی قرار دهد، تنها شانسی که برای زنده ماندن دارد این است که به مکان دیگری نقل مکان کند که ممکن است روزی دیگر در آنجا زندگی کند. محکوم کردن افراد به مرگ و رنج به نفع برخی نظریه های جمعی مبهم، غیرانسانی است. در حالی که ممکن است برخی از آزادی‌های خود را به دولت واگذار کنیم، اما از آزادی‌هایی که به ما کمک می‌کند زنده بمانیم، حق اخلاقی داریم – در این زمینه آزادی حرکت یکی از این آزادی‌ها است.  [1] مجمع عمومی، \اعلامیه جهانی حقوق بشر\، 10 دسامبر 1948،