محصول تلاش فکری یک شرکت، دارایی آن شرکت است و سزاوار سود بردن از آن است وقتی یک شرکت به افراد دستور می دهد تا کار خود را با سرمایه یا سایر منابع خود مخلوط کنند، بخشی از هویت آن شرکت در محصولی که از تلاش این خاستگاه و توجیه فلسفی اساسی برای حقوق مالکیت است. حقوق مالکیت یک رکن اصلی زندگی در همه کشورهای توسعه یافته است و پیش نیاز اساسی برای توسعه و عملکرد بازارهای باثبات است. قانون از حقوق ثبت اختراع به همان شیوه ای محافظت می کند که دارایی فیزیکی متعارف است. افراد و شرکت هایی که ایده تولید می کنند و از تلاش خود برای تولید کالای نامشهود مانند فرمول دارویی جدید استفاده می کنند، بر روی آن ایده ها و محصولاتی که از آنها ناشی می شود، حق مالکیت دارند. تلاش برای تولید یک کالای واقعی، هرچند نامشهود، است که تفاوت بین ایده‌ای در ذهن کسی است که او به آن عمل نمی‌کند، و مالکیت معنوی که می‌تواند با حق ثبت اختراع محافظت شود. توسعه یک داروی جدید یک تلاش بسیار فشرده است که زمان، انرژی و معمولاً مقدار قابل توجهی از سرمایه گذاری مالی را می گیرد. هزینه توسعه یک داروی جدید بسیار متفاوت است، از حداقل 800 میلیون دلار تا نزدیک به 2 میلیارد دلار برای هر دارو و در حال افزایش است. مردم و بنگاه ها اصولاً شایسته بهره مندی از محصولات تلاش آفرینش هستند. به همین دلیل، سرقت مالکیت معنوی، که تولید داروهای ژنریک است، مانند سرقت یک محصول فیزیکی واقعی است. هر کدام یک چیز واقعی است، حتی اگر بتوان یکی را لمس کرد در حالی که دیگری از نظر فیزیکی ناملموس است. به عنوان یک اصل، حقوق مالکیت را می توان به دارایی های نامشهود مانند فرمول های دارویی اختصاص داد و در عمل برای بقای مالی بسیاری از شرکت ها ضروری است.  1فیتزجرالد، برایان و آن فیتزجرالد. 1383. مالکیت فکری: در اصل. ملبورن: شرکت Lawbook. 2 دفتر بودجه کنگره. 2006. تحقیق و توسعه در صنعت داروسازی\. کنگره ایالات متحده. موجود: 3 ماسیا، نیل، 2008، \هزینه توسعه یک داروی جدید\، تمرکز بر حقوق مالکیت معنوی، America.gov، موجود:


داروهای ژنریک اغلب نسبت به همتایان خود با نام تجاری کمتر مؤثر هستند و حتی می توانند خطرناک باشند داروهای ژنریک به منظور حفظ درجه قابل توجهی از هم ارزی زیستی با نام تجاری قبلی خود هستند. با این حال، حتی تحت قوانین سختگیرانه آزمایش در این زمینه، داروهای ژنریک در چندین مورد نشان داده اند که عوارض جانبی را نشان می دهند که در محصولات اصلی آنها وجود ندارد. به عنوان مثال، یک نسخه عمومی از Wellbutrin XL، یک داروی ضد افسردگی، که ظاهراً از نظر شیمیایی معادل با نام تجاری دارو بود، باعث بروز اپیزودهای خودکشی در چندین کاربر شد. این نشان می دهد که هیچ مقدار آزمایش شیمیایی نمی تواند هم ارزی زیستی واقعی را تضمین کند، و بنابراین داروهای ژنریک را نمی توان از نظر ایمنی با داروهای نام تجاری یکسان در نظر گرفت. در حالی که بهبود آزمایش ژنریک ها تا حدودی به رفع این مشکل کمک می کند، اما این کار را به طور کامل انجام نمی دهد، زیرا با تایید تولید ژنریک، بازار داروهای جدید به قدری گسترده خواهد شد که هزینه غربالگری بسیار بالا خواهد بود و احتمال آن وجود دارد. نتایج ضعیفی که به مصرف کنندگان می رسد، به ویژه در کشورهای در حال توسعه که غربالگری قوی تر است، به طور قابل ملاحظه ای افزایش یافته است. داروهای نام تجاری ممکن است گرانتر باشند، اما ایمنی آنها کاملاً تضمین شده است. سیل کردن بازار با داروهای جایگزین ارزان و بالقوه خطرناک به هیچ کس کمک نمی‌کند جز شرکت‌کننده.  1 چایلز، دان. 2007. \داروهای ژنریک: تفاوت های خطرناک؟\. ABC News. موجود: 2 مرکوریو، برایان. 1386. \حل بحران بهداشت عمومی در جهان در حال توسعه: مشکلات و موانع دسترسی به داروهای ضروری\. مجله حقوق بشر بین المللی دانشگاه نورث وسترن. موجود:


اگرچه گزارش‌های زیادی در مورد اثربخشی درمان‌های جایگزین سرطان وجود دارد، اما هیچ یک از آنها در کارآزمایی بالینی ثابت نشده است. 2003. درمان های جایگزین در مجلات پزشکی رایج و جاهای دیگر آزمایش شده است. نه تنها هزاران تمرین تحقیقاتی نتوانسته‌اند فواید درمانی «جایگزین» را برای بیماری‌های شدید و لاعلاج ثابت کنند، بلکه مطالعات جدی بررسی‌شده توسط همتایان به طور معمول آنها را رد کرده‌اند.  انتخاب اشتباهات در مطالعات فردی خوب و خوب است. در واقع، این تاکتیک اغلب تکیه‌گاه اصلی درخواست‌های مشروعیت اعضای جامعه پزشکی جایگزین را تشکیل می‌دهد. با این حال، شانس در برابر چنین نتایج منفی مداوم فوق العاده خواهد بود.  در مقابل، طب متعارف فقط داروها و درمان هایی را تجویز می کند که کارایی آنها ثابت شده و به شدت ثابت شده باشد.


بسیاری از درمان‌های جایگزین، مانند هومیوپاتی، چیزی جز یک امید کاذب ارائه نمی‌دهند و می‌توانند بیماران را از مشورت با پزشک با علائمی که ممکن است جدی باشند منصرف کنند. ممکن است کار کند اولین مورد این است که عوارض جانبی را از بین ببرید، اما دیگری این است که اگر به اکثر مردم دارویی بدهید، انتظار دارند که آنها را بهبود بخشد.  یک صنعت کامل از داروهای جایگزین رشد کرده است. بدون شک بسیاری از پزشکان جایگزین به خوبی عمل می کنند، اما این واقعیت را تغییر نمی دهد که مردم از چیزی که، تا آنجایی که هر کسی می تواند تشخیص دهد، اساساً روغن مار است، پول در می آورند.  اگرچه بسیاری از مردم هم درمان های جایگزین و هم درمان های ثابت را مصرف می کنند، تعداد فزاینده ای از بیماران وجود دارند که حکمت پزشکی مرسوم را رد می کنند (یک مورد از این قبیل در اینجا [i] گزارش شده است) در مواردی که ثابت می شود در دسترس بودن داروهای جایگزین باعث ایجاد مشکلات اخلاقی و قانونی جدی می شود. نگرانی‌ها، و همچنین رژیم‌های سخت‌گیرانه نظارت و نظارتی را که متخصصان پزشکی واجد شرایط تحت آن قرار دارند، تضعیف می‌کند. [i] دیوید گورسکی. \مرگ توسط \طب جایگزین\: مقصر کیست؟\. پزشکی مبتنی بر علم 2008.


درمان‌های جایگزین عمدتاً همراه با درمان‌های رایج مورد استفاده قرار می‌گیرند - عجیب است که درمان معجزه‌آسا اعتباری برای درمان معجزه‌آسا به دست نمی‌آورد خوشبختانه تنها ۴/۴ درصد از حدود ۶۰ میلیون آمریکایی که می‌گویند از درمان‌های جایگزین استفاده می‌کنند منحصراً به آنها متکی هستند. عجیب است که در موارد گزارش های حکایتی از موفقیت داروهای جایگزین، این آمار به ندرت ذکر شده است [i].  به همین ترتیب، تأثیر سایر درمان‌هایی که ممکن است توسط بیمارانی که مشتاق به اعتبار داروهای مکمل و جایگزین برای درمان بیماری‌های خود هستند، استفاده شده باشد، به موفقیت‌های نسبی طب سنتی نیز توجهی ندارد.  احتمالاً به همین دلیل است که در هر آزمایشی طب جایگزین، میزان موفقیت بین 0 تا 0 درصد است. در مقابل، فقط باید یک نمونه از آسیب وجود داشته باشد تا نشان دهد که این حرکت باید پابرجا باشد. جالب توجه است، اگرچه طب سنتی اشتباهات خود را در تلاش برای اصلاح آنها منتشر می کند، هیچ چیز مشابهی برای جایگزین ها وجود ندارد. علاوه بر این، گزارش‌های زیادی از تلفات ناشی از جایگزین‌ها وجود دارد - هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق تأخیر در تشخیص دقیق همانطور که در بالا مشاهده شد (اوه، همین امر در مورد حیوانات نیز صدق می‌کند [ii] ).  صنعت مکمل های غذایی به تنهایی 250 دلار در سال در سرتاسر جهان ارزش دارد، با بررسی اندکی از تأثیر پزشکی فرو بردن شادمانه چیزهایی که در WalMart یا Tesco خریداری شده اند.  [i] JA Astin \چرا بیماران از طب جایگزین استفاده می کنند: نتایج یک نظرسنجی ملی\ مجله انجمن پزشکی آمریکا 279 (19) 1548-53. مه 1998. [ii]


ارزش صنایع دارویی و پزشکی سالانه میلیاردها دلار است. آنها علاقه مند به نادیده گرفتن اثربخشی داروهایی هستند که در اکثر موارد رایگان یا بسیار ارزان تر هستند. شرکت‌های داروسازی سالانه میلیاردها دلار از فروش داروهایی به دست می‌آورند.  منافع گسترده ای در تضمین این موضوع وجود دارد که جهان به طور عام و غرب به طور خاص با این ایده که تنها راه حل بیماری، بلعیدن قرصی است که توسط مردی با کت سفید تهیه شده است، گره خورده است. راه‌حل‌های دیگری وجود دارد که هزاران سال قبل از اینکه کسی بفهمد چگونه از آن پول به دست آورد، استفاده شده است. برای بسیاری از نقاط جهان، این درمان‌ها همچنان همان‌هایی هستند که مردم به آن‌ها تکیه می‌کنند و عجله شرکت‌های داروسازی برای صدور پتنت بر روی ژن‌های برخی از این درمان‌های سنتی نشان می‌دهد که حداقل باید حقیقتی در آنها وجود داشته باشد.


پزشکان جایگزین تمایل دارند زمان بیشتری را با بیماران خود بگذرانند و درک بهتری از آنها به طور کلی کسب کنند، در نتیجه احتمال درمان آن‌ها نسبت به علائم بیشتر است. از کل فرد و بنابراین اغلب نمی تواند آن را به عنوان بخشی از یک آسیب شناسی گسترده تلقی کند.  پزشکان جایگزین تمایل دارند زمان بیشتری را با بیماران خود بگذرانند و بنابراین بهتر است علائم فردی را به عنوان بخشی از فرد به عنوان یک کل ارزیابی کنند تا اینکه فقط با علائم به عنوان یک بار ظاهر شوند.


تعداد زیادی از روش‌های پزشکی کاملاً پذیرفته شده به‌عنوان چیزی کمی دور از دیوار دیده می‌شوند، این اشتباه است که افراد بیمار را از دسترسی به درمانی که ممکن است طی 20 سال آینده رایج شود، اشتباه است. به عنوان جریان اصلی تکنیک ها در سراسر این خط حرکت می کنند و وقتی این کار را انجام می دهند، به عنوان جریان اصلی در نظر گرفته می شوند. با این حال، این روند اصلاح، پالایش و پذیرش زمان می برد.  در این میان، صرفاً ناعادلانه است که از درمان به بیمارانی که خواهان آن هستند، خودداری کنیم، زیرا مؤسسه پزشکی متعهد به یک آکادمیک محافظه‌کار است و ارائه دهندگان دارو و درمان با منافع خاص در تضمین ادامه خرید و استفاده از درمان‌ها و تکنیک‌های خاص.


کسانی که در مراحل پایانی یک بیماری لاعلاج هستند، آینده وحشتناکی از آنها دارند: زوال تدریجی بدن، از کار افتادن اندام هایشان و نیاز به حمایت مصنوعی. در برخی موارد، بیماری به آرامی ذهن آنها، جوهر خودشان را از بین می برد. حتی اگر اینطور نباشد، مقدار زیادی داروی مورد نیاز برای \کنترل\ درد آنها اغلب آنها را در حالت هذیان و ناتوانی قرار می دهد. حداقل پنج درصد از دردهای پایانی را نمی توان کنترل کرد، حتی با بهترین مراقبت. در مواجهه با این، مطمئناً انسانی تر است که به آن افراد اجازه داده شود تا شیوه پایان خود را انتخاب کنند، و از کمک یک پزشک برای مرگ با عزت برخوردار شوند. یک روایت خاص از سو رودریگز بود که به آرامی بر اثر بیماری لو گریگ درگذشت. او چندین سال با این آگاهی زندگی کرد که ماهیچه‌هایش یکی یکی از بین می‌روند تا اینکه روزی فرا رسید که با هوشیاری کامل، خفه شود و بمیرد. او از دادگاه التماس کرد که به او اطمینان دهند که یک پزشک اجازه دارد در انتخاب لحظه مرگ به او کمک کند. آنها امتناع کردند. رودریگز این حکم را نپذیرفت و با کمک یک پزشک ناشناس در فوریه 1994 خودکشی کرد. [1] [1] Chris Docker, Cases in history, euthanasia.cc, 2000 (دسترسی در 6/6/2011)


هر انسانی حق زندگی دارد شاید اساسی ترین و اساسی ترین حقوق ما باشد. با این حال، با هر حقی، یک انتخاب نیز وجود دارد. حق بیان، گزینه سکوت را حذف نمی کند. حق رای، حق ممتنع را به همراه دارد. به همین ترتیب، حق انتخاب مردن در حق حیات مستتر است. میزان تحمل درد جسمی و پریشانی روانی در همه انسان ها متفاوت است. قضاوت های کیفیت زندگی خصوصی و شخصی هستند، بنابراین فقط فرد مبتلا می تواند تصمیمات مربوطه را بگیرد. [1] این امر به ویژه در مورد دانیل جیمز مشهود بود. [2] پس از تحمل دررفتگی ستون فقرات در نتیجه یک تصادف راگبی، او تصمیم گرفت که اگر به زندگی ادامه دهد، زندگی درجه دومی خواهد داشت و این چیزی نیست که او بخواهد آن را طولانی کند. به مردم درجات زیادی از خودمختاری در زندگی خود داده شده است و از آنجایی که تصمیم به پایان دادن به زندگی شما از نظر جسمی به دیگران آسیب نمی رساند، تصمیم گیری در مورد زمانی که می خواهید بمیرید باید در حیطه حقوق شما باشد. در حالی که عمل خودکشی گزینه انتخاب زندگی را حذف می کند، در اکثر مواردی که خودکشی با کمک پزشک معقول است، مرگ برای بیمار نتیجه اجتناب ناپذیر و اغلب قریب الوقوع است، صرف نظر از اینکه بر اثر خودکشی یا فرآیند آسیب شناختی باشد. بنابراین، انتخاب بیمار این نیست که بمیرد، بلکه دست از رنج بکشد و زمان و نحوه مرگ خود را انتخاب کند.  [1] درک همفری، \آزادی و مرگ: مانیفست در مورد حق انتخاب فرد برای مرگ\، helpedsuicide.org 1 مارس 2005، (دسترسی در 4/6/2011) [2] الیزابت استوارت، \والدین از خودکشی کمکی دفاع می کنند. بازیکن فلج راگبی، guardian.co.uk، 17 اکتبر 2008، (دسترسی در 6/6/2011)


خودکشی یک عمل تنها و ناامیدانه است که به صورت مخفیانه و اغلب به عنوان فریاد کمک انجام می شود. تأثیر آن بر خانواده ای که باقی می ماند می تواند فاجعه بار باشد. اغلب به این دلیل که از احساس محبوب خود بی اطلاع بودند. موارد خودکشی مانند مگان مایر، یک نوجوان آمریکایی که با حلق آویز کردن خود در سال 2006 خودکشی کرد، [1] زیرا والدین باید تحقیقات پلیسی را در مورد اینکه چرا فرزندشان ممکن است تا این حد احساس ناامیدی کرده باشد، آغاز کنند. با قانونی کردن خودکشی کمکی، می توان این روند را آشکار کرد. در برخی موارد، خانواده ها ممکن است از احساسات واقعی عزیز خود بی خبر باشند. مجبور شدن به مقابله با موضوع بیماری آنها ممکن است مفید باشد، شاید حتی به آنها اجازه دهد که بیمار را متقاعد کنند که به زندگی خود پایان ندهد. در موارد دیگر، آنها را به بخشی از فرآیند تبدیل می کند: آنها می توانند دلایل تصمیم خود را بدون احساس گناه و سرزنش درک کنند، و بیمار لاعلاج می تواند آشکارا در مورد احساسات خود قبل از مرگ با آنها صحبت کند.  [1] ویکی پدیا، \خودکشی مگان مایر\، en.wikipedia.org، (دسترسی در 6/6/2011)


اگر کسی تهدید به کشتن خود می کند، وظیفه اخلاقی شماست که سعی کنید جلوی او را بگیرید، کسانی که خودکشی می کنند شرور نیستند، و کسانی که قصد جان خود را دارند تحت پیگرد قانونی قرار نمی گیرند. با این حال، این وظیفه اخلاقی شماست که سعی کنید از خودکشی افراد جلوگیری کنید. برای مثال، مردی را که روی طاقچه ایستاده و تهدید به پریدن می کند، صرفاً به این دلیل که انتخاب اوست، به سادگی نادیده نخواهید گرفت. و قطعاً با هل دادن او به خودکشی او کمک نمی کنید. به همین ترتیب، شما باید سعی کنید به یک فرد مبتلا به بیماری لاعلاج کمک کنید، نه اینکه به او کمک کنید تا بمیرد. به استثنای موضع آزادی خواهانه که هر فرد در مقابل دیگران حق دارد که در قصد خودکشی او دخالت نکنند. برای اقداماتی که هدفشان جلوگیری از خودکشی دیگری است اما غیر اجباری است، توجیه کمی لازم است. التماس از فردی که قصد خودکشی دارد، تلاش برای متقاعد کردن او به ارزش ادامه زندگی، توصیه به مشاوره و غیره از نظر اخلاقی مشکلی ندارد، زیرا در رفتار یا برنامه‌های فرد دخالت نمی‌کند مگر با درگیر کردن ظرفیت‌های عقلانی او (Cosculluela 1994, 35؛ Cholbi). 2002، 252). [1] انگیزه خودکشی اغلب کوتاه مدت، دوسوگرا و تحت تأثیر بیماری های روانی مانند افسردگی است. در حالی که به نظر نمی‌رسد این حقایق در کنار هم مداخله در قصد خودکشی دیگران را توجیه کنند، اما نشانه‌هایی هستند که ممکن است خودکشی با عقلانیت کمتر انجام شود. با این حال، با توجه به این واقعیت افزوده که مرگ برگشت ناپذیر است، وقتی این عوامل وجود داشته باشند، مداخله در برنامه‌های خودکشی دیگران را به این دلیل توجیه می‌کنند که خودکشی آنطور که عقلاً آن منافع را تصور می‌کنند، به نفع فرد نیست. ما می‌توانیم این را رویکرد «بدون پشیمانی» یا «در کنار زندگی اشتباه» برای مداخله خودکشی بنامیم (مارتین 1980؛ پابست باتین 1996، 141؛ چولبی 2002). [2] [1] چولبی، مایکل، \خودکشی\، دایره المعارف فلسفه استنفورد (نسخه پاییز 2009)، ادوارد ان. زالتا (ویرایش)، #DutTowSui (دسترسی در 7/6/2011) [2] چولبی، مایکل ، \خودکشی\، دایره المعارف فلسفه استنفورد (نسخه پاییز 2009)، ادوارد ان. زالتا (ویرایش)، #DutTowSui (دسترسی در 7/6/2011)


تأثیر مخربی بر جامعه خواهد داشت برخی از افرادی که با اتانازی داوطلبانه موافق نیستند، استدلال می کنند که اگر قانونی شود، با حذف اصل سنتی که انسان نباید بکشد، به بنیان اخلاقی و اجتماعی جامعه آسیب وارد می کند و احترام به آن را کاهش می دهد. زندگی انسان همچنین ممکن است زمانی که اتانازی داوطلبانه قانونی شد، این ممکن است منجر به انجام موارد اتانازی غیرارادی شود. با این که مردم تصمیم می گیرند که زندگی شخص دیگری مانند سالمندان یا بیماران لاعلاج ارزش زندگی کردن را ندارد و بنابراین بدون رضایت آنها اتانازی انجام می دهند. [1] یک مطالعه اخیر نشان داد که برخی از مبتلایان به سندرم قفل شده - از هر چهار نمونه اصلی سه نفر - خوشحال بودند و نمی خواستند بمیرند. [2] [1] پرونده بر علیه، fetareeducation.co.uik (دسترسی در 4/6/2011).  [2] باربارا الن، چه کسی باید قضاوت کند که کدام زندگی ارزش زیستن دارد؟، guardian.co.uk، 17 آوریل 2011 (دسترسی در 6/6/2011)


فقط خدا می تواند زندگی را بدهد و از بین ببرد. در نتیجه هم خودکشی و هم خودکشی کمکی اشتباه است. آیات زیادی در کتاب مقدس وجود دارد که در مورد این ایده صحبت می کند که خدا زمانی را برای همه تعیین کرده است تا بمیرند، عبرانیان 9:27، \و همانطور که برای مردم مقرر شده است که یک بار بمیرند، اما پس از آن داوری شود.\ جامعه 3 :1-2، «برای هر چیزی فصلی و برای هر هدفی در زیر آسمان زمانی است: زمانی برای تولد و زمانی برای مردن. زمانی برای کاشت و زمانی برای چیدن آنچه کاشته شده است.» جامعه 7: 17، \زیاد شریر مباش و احمق نباش، چرا باید قبل از وقتت بمیری؟\ [1] علاوه بر این، در هیچ کجای کتاب مقدس به پزشکان اجازه داده نشده است که جان کسی را بگیرند. به غیر از دولت در مورد مجازات اعدام، به همه انسان‌های دیگر دستور داده می‌شود: «مبادا بکشی»، خروج 20:13 و «قتل مباش»، متی 19:18. [2] [1] کشیش آرت کوهل، 'انجیل درباره اتانازی صحبت می کند'، علوم سیاسی و کتاب مقدس، 2002 (دسترسی در 6/6/2011) [2] کشیش آرت کوهل، 'انجیل درباره اتانازی صحبت می کند'، علوم سیاسی and the Bible, 2002 (دسترسی در 6/6/2011)


مهم است که نقش پزشک اشتباه گرفته نشود. اصل راهنمای اخلاق پزشکی این است که هیچ آسیبی نرساند: یک پزشک نباید عمداً در صدمه زدن به بیمار خود دخالت داشته باشد. بدون این اصل، حرفه پزشکی اعتماد زیادی را از دست می دهد. و اعتراف به اینکه قتل بخش قابل قبولی از نقش پزشک است، احتمالاً خطر اتانازی غیرارادی را افزایش می دهد، نه کاهش آن. قانونی کردن کمک به خودکشی نیز بار غیرمنطقی بر دوش پزشکان وارد می کند. تصمیم گیری های روزانه برای حفظ زندگی می تواند به اندازه کافی دشوار باشد. اینکه آنها را ملزم کنیم که مسئولیت اخلاقی عظیمی را نیز بر عهده بگیرند که تصمیم بگیرند چه کسی می تواند بمیرد و چه کسی نمی تواند بمیرد، و مسئولیت بیشتر کشتن بیماران، غیرقابل قبول است. به همین دلیل است که اکثریت قریب به اتفاق متخصصان پزشکی با قانونی شدن کمک به خودکشی مخالف هستند: پایان دادن به زندگی یک بیمار برخلاف تمام خواسته‌های آنها است. سوگند بقراطی که پزشکان از آن به عنوان راهنما استفاده می‌کنند، بیان می‌کند: «من نه داروی کشنده‌ای به کسی می‌دهم اگر از او خواسته شود، و نه پیشنهادی در این زمینه ارائه خواهم کرد». [1] [1] Medical Opinion, fetareeducation.co.uk (دسترسی در 4/6/2011)


گسترش مشارکت مجموعه استعدادها در راگبی آفریقای جنوبی آنقدر که از \ملت رنگین کمان\ انتظار می رود از نظر نژادی متنوع نیست - برخی از مفسران استدلال کرده اند که انگلیس و فرانسه بازیکنان سیاهپوست سطح بالاتری نسبت به آفریقای جنوبی تولید می کنند [1]. این به این دلیل است که بازیکنان سطح بالا نتیجه پیشرفت از پایه به بالا هستند.  اهداف یا سهمیه ها نه تنها می توانند استعداد امروز را بهبود بخشند، بلکه می توانند آن را برای آینده نیز گسترش دهند. نسل جدیدی از جوانان در تمام نژادها در آفریقای جنوبی می توانند ببینند که اتحادیه راگبی ورزشی است که افراد را از پیشینه خود می پذیرد و باعث می شود آنها را بیشتر در اتحادیه راگبی شرکت کنند، چه به عنوان بازیکن، مربی، داور یا به عنوان یک ژنرال. بخشی از انجمن راگبی  [1] بلک ول، جیمز، «سهمیه راگبی آفریقای جنوبی - درست یا غلط؟»، اسپورتینگ مد، 16 سپتامبر 2013،


اقدامات رادیکال برای برابری نژادی در آفریقای جنوبی مورد نیاز است. در حالی که لزوماً یک سیاست عمدی نژادپرستی وجود ندارد، برای تعصب‌ها بسیار آسان است. در بخش‌هایی که سهمیه‌ها در نظر گرفته می‌شود، تنها حدود 6 درصد از بازیکنان سیاه‌پوست هستند، این رقم باید به 33 درصد افزایش یابد. [1] سهمیه ها می توانند به تمرکز ذهن برای اطمینان از انتخاب بهترین تیم کمک کنند.  در سطح پایه، مواردی از سوء استفاده نژادی بی رویه از بازیکنان غیرسفیدپوست، از جمله استفاده از اصطلاحات نژادی که به ویژه در زمینه آفریقای جنوبی توهین آمیز است، وجود داشته است.  [1] طاووس، جیمز، «پیتر دو ویلیرز می‌گوید سهمیه‌های نژادی «اتلاف وقت» است، BBC Sport، 15 اوت 2013،


اکثر مردم آفریقای جنوبی از سهمیه بندی حمایت می کنند در سال 2006، بررسی نگرش های اجتماعی آفریقای جنوبی نشان داد که اکثر آفریقای جنوبی (56٪) از سیستم سهمیه بندی حمایت می کنند [1]. این حمایت تقریباً در یک دوره چهار ساله ثابت باقی ماند. ورزش باید اراده مردم کشور را منعکس کند، اگر مردم سهمیه می خواهند باید سهمیه وجود داشته باشد. حمایت شدیدی از سهمیه‌ها در میان سیاه‌پوستان (63%) وجود دارد که نشان می‌دهد آنها احساس می‌کنند که باید کاری انجام شود تا به آنها اجازه ورود به ورزش داده شود. انجام هیچ کاری به سادگی تضمین می کند که وضعیت موجود با تعداد بسیار کمی از بازیکنان راگبی غیرسفیدپوست به طور نامحدود باقی می ماند.  [1] استروویگ، جار، و رابرتز، بن، «بازی اعداد حمایت عمومی از سهمیه‌های ورزشی»، بررسی نگرش‌های اجتماعی آفریقای جنوبی، ص13،


قوانین IRB سهمیه های نژادی نقض دیدگاه های هیئت حاکمه جهانی اتحادیه راگبی، هیئت بین المللی راگبی است [1]. اگر این اتفاق بیفتد، تأثیر منفی زیادی بر راگبی آفریقای جنوبی خواهد داشت.  یک مداخله IRB حداقل منجر به مداخله توسط هیئت حاکمه خواهد شد، که برای SARU بسیار شرم آور خواهد بود (و همچنین برای ورزشی که قبلاً درگیری های سیاسی مهمی داشته است) یا حتی بدتر از آن، نوعی تحریم یا اخراج. مواردی که می تواند منجر به بی ثباتی طولانی مدت در ورزش شود که باید از آنها اجتناب کرد.  [1] SARugbymag.co.za، \سهمیه های سارو \نقض قوانین IRP\، 3 دسامبر 2013،


سهمیه‌های نژادی بازیکنان جدیدی ایجاد نمی‌کنند سیستم سهمیه می‌تواند منجر به جابجایی بازیکنان تیم‌های منطقه‌ای شود که عموماً بازیکنان غیرسفیدپوست کمتری دارند که آنها را از اتحادیه‌های دیگر دزدی می‌کنند، به جای اینکه آنها را «رشد خانگی» می‌کنند [1].  پیتر دی ویلیرز، مربی سابق اسپرینگ‌باکس، اولین فرد غیرسفیدپوست در آن نقش، سهمیه‌ها را «اتلاف وقت [2]» توصیف کرده است.  بسته به عبارت دقیق قوانین، این می تواند حتی به بازیکنان سیاه پوست خارج از آفریقای جنوبی (مثلاً از انگلستان) برای پر کردن سهمیه استفاده شود.  [1] مک گرگور، لیز، \سال نو، مدل جدید برای SA راگبی؟ اینجا امیدوار است، کتاب زنده، 30 دسامبر 2013، [2] طاووس، جیمز، «پیتر دو ویلیرز می‌گوید سهمیه‌های نژادی «اتلاف وقت» است، بی‌بی‌سی اسپورت، 15 اوت 2013،


سهمیه ها می توانند بازیکنان را از خود دور کنند.  سیاست‌های سهمیه‌بندی نژادی می‌تواند تأثیری بر هدایت بازیکنان به خارج از کشور داشته باشد. چنین سیاست هایی تأثیرات مشابهی در کریکت داشته است. کوین پیترسن اظهار داشت که سهمیه های نژادی در رقابت های داخلی که به چهار بازیکن غیرسفیدپوست برای هر تیم نیاز دارد، دلیل اصلی تصمیم او برای ترک آفریقای جنوبی و نقل مکان به انگلیس بود. او که به دلیل چهار سال بازی در انگلیس و یک پدر و مادر انگلیسی واجد شرایط بود، با موفقیت یک حرفه انگلیسی را پشت سر گذاشت. در اتحادیه راگبی، برایان مجاتی آفریقای جنوبی را ترک کرد تا در انگلستان بازی کند زیرا نمی خواست برای پر کردن یک سهمیه نژادی انتخاب شود [1].  [1] فوی، کریس، «آخرین سفارش‌ها در بار برای استاد آبجو – سرپا نگه‌دار Mujati زمان می‌خواند در خدمت Saints»، MailOnline، 19 آوریل 2013،


شایسته سالاری این یک ارزش کلی برای ورزش است که باید خارج از حوزه آسیب های اجتماعی مانند تنش های نژادی، مذهبی و سیاسی باشد. ورزش فقط باید بر اساس شایستگی باشد. کسانی که بهتر بازی می کنند وارد تیم می شوند.  سهمیه‌های نژادی باعث می‌شود که هر بازیکن غیرسفیدپوست در یک تیم در رقابت‌هایی که در آن سهمیه‌ها به کار گرفته می‌شوند، این ظن را داشته باشند که به اندازه کافی خوب نیستند و فقط به دلیل نژادشان انتخاب شده‌اند. همانطور که پیتر دو ویلیرز، اولین مربی سیاه پوست اسپرینگ باکس می گوید: «همه باور خواهند کرد که این بازیکنان انتخاب خواهند شد زیرا مردم به دنبال آنها هستند.» [1] نتیجه می تواند سوء استفاده نژادی بیشتر از بازیکنان باشد، نه کمتر.  [1] طاووس، جیمز، «پیتر دو ویلیرز می‌گوید سهمیه‌های نژادی «اتلاف وقت» است، BBC Sport، 15 اوت 2013،


بایکوت یورو 2012 عقب‌نشینی اوکراین در زمینه حقوق بشر را برجسته می‌کند، رهبران اروپایی باید در مورد حقوق بشر در حیاط خلوت خودشان موضع بگیرند، اگر بخواهند در این موضوع در هر نقطه از جهان جدی گرفته شوند. موارد متعددی از نقض حقوق بشر در اوکراین وجود دارد. مهاجران «در معرض خطر رفتارهای بدرفتاری و بازداشت خودسرانه هستند»، روماها و افرادی که پوست تیره دارند، به ویژه با تبعیض دولتی و اجتماعی و برخی حملات بیگانه هراسانه مواجه هستند و ممکن است به دلیل اقدام در دفاع از خود تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. [1] عفو بین‌الملل سوء استفاده از قدرت توسط پلیس را برجسته کرده است «موارد متعددی در شهرهای میزبان یورو 2012 که در آن پلیس افراد را در تلاش برای اخاذی، گرفتن اعتراف یا صرفاً به دلیل تمایلات جنسی یا منشأ قومی قربانیان شکنجه کرده است». . [2] اگر اروپا چشم خود را به روی این نوع سوء استفاده ها در کشورهای همسایه بدون حتی یک بی اعتنایی دیپلماتیک جزئی ببندد، اقتدار اخلاقی برای مقابله با سوء استفاده های بدتر در سایر نقاط جهان را نخواهد داشت. کشورهایی که از شهروندان خود سوء استفاده می کنند، از انتقاد خودداری می کنند و معتقدند که کشورهای اروپایی با هیچ اقدامی از انتقاد آنها حمایت نمی کنند.  [1] دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار، \گزارش های کشوری در مورد عملکردهای حقوق بشر 2010\، وزارت امور خارجه ایالات متحده، 8 آوریل 2011. [2] \اوکراین: یورو 2012 توسط نیروی پلیس جنایی به خطر افتاد - گزارش عفو عمومی جدید '، Amnesty.org.uk، 2 مه 2012.


اروپا نباید این رژیم را تایید کند.  ویکتور یانوکوویچ عادلانه در سال 2010 به قدرت رسید، اما از آن زمان به بعد به دموکراسی شکننده کشور حمله کرده است. موارد متعددی وجود دارد که این افول دموکراتیک را نشان می دهد. به عنوان مثال، تغییرات در قانون اساسی که پس از انقلاب نارنجی رخ داد، لغو شد تا قدرت بیشتری به ریاست جمهوری داده شود. [1] بیشتر مخالفان آشکار رژیم مانند یولیا تیموشنکو در محاکمه هایی با انگیزه سیاسی زندانی شده اند. همزمان حملاتی به آزادی رسانه ها صورت گرفته است و اوکراین در رده بندی آزادی مطبوعات در سال 11-2010 سقوط کرده است و امتیاز آن از خانه آزادی از 56 به 59 کاهش یافته و رتبه آن به 130 سقوط کرده است. [2] اوکراین، مانند همسایگانش روسیه و بلاروس، به یک \دولت مافیایی مجازی\ تبدیل شده است که در آن SBU (جانشین اوکراین برای KGB) قدرتمند است و نخبگان پاسخگو نیستند. [3] این کشور هر چه بیشتر فاسدتر می شود، همانطور که با سقوط آن در شاخص ادراک فساد از رتبه 118 در سال 2007 به رتبه 152 در سال 2011 نشان داده شده است. که اجازه نمی دهد این روند ادامه پیدا کند.  [1] دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار، \گزارش های کشوری در مورد عملکرد حقوق بشر 2010\، وزارت امور خارجه ایالات متحده، 8 آوریل 2011. [2] کارلکار، کارین دویچ و دانهام، جنیفر، \آزادی مطبوعات در سال 2011\. : پیشرفت‌ها و عقب‌نشینی‌ها در خاورمیانه، خانه آزادی، 2012، صفحات 7، 16. [3] لوزیو، تاراس، «اوکراین، مانند روسیه، در حال تبدیل شدن به یک «دولت مافیایی مجازی» است، شورای آتلانتیک، 1 مارس 2012 .


تحریم یورو 2012 تناسبی است دیپلماسی برای هر رژیمی تقریباً هر چقدر هم که سرکوبگر باشد لازم است، اما آنطور که بازدیدها و رویدادهای برجسته می توانند تأیید یک رژیم را به جهان نشان ندهند. همانطور که بازی های المپیک پکن جشن خروج جمهوری خلق چین بود، یورو 2012 نیز فرصتی ایده آل برای اوکراین است تا خود را به اروپا و سایر نقاط جهان نشان دهد. اگر تحریمی وجود نداشت، این به طور ضمنی نشان می داد که اروپا با اوکراین و اقدامات دولت آن موافقت می کند.  در فهرستی از پاسخ‌های دیپلماتیک احتمالی که طیفی از شکایات دیپلماتیک شفاهی تا تحریم‌ها را شامل می‌شود، تحریم یک نقطه میانی است. بایکوت شاید بهترین اقدامی باشد که رهبران اتحادیه اروپا می توانند انجام دهند این است که درخششی را که این رویداد به یانوکوویچ می بخشید، از بین می برد. از مزایای سیاسی یورو محروم می شود و در عین حال نگرانی های مربوط به حقوق را برجسته می کند. تحریم همچنین متناسب است زیرا به رهبران اوکراین این فرصت را می‌دهد تا قبل از شروع هر اقدام دیگری که تأثیر عمیق‌تری بر روابط دیپلماتیک دارد، اصلاحات را انجام دهند.


بایکوت کمکی به حل مسائل مورد بحث نخواهد کرد. آنچه رهبران اروپا می خواهند اول از همه آزادی یولیا تیموشنکو و در مرحله دوم بهبود در حقوق بشر اوکراین است. بعید است که تیموشنکو آزاد شود زیرا او به اتهام سوء استفاده از مقام مجرم شناخته شده و به هفت سال زندان محکوم شده است. بهترین چیزی که می توان به آن امیدوار بود بهبود در درمان او است. به طور مشابه، نتیجه احتمالاً برای حقوق بشر و دموکراسی مثبت نخواهد بود. ممکن است در طول بازی‌ها بهبودی حاصل شود در حالی که چشم جهان به اوکراین است، اما در درازمدت تأثیری نخواهد داشت مگر اینکه یانوکوویچ متقاعد شود که پیشرفت‌ها به نفع او است. این امر مستلزم اقدامات ملموس تر و طولانی مدت تر از تحریم های یکباره است.  بایکوت های گذشته عدم موفقیت در تغییر وضعیت در میدان را نشان داده است. در المپیک 1980 که در مسکو در طول جنگ سرد برگزار شد، ایالات متحده آمریکا در پاسخ به تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان در سال 1979 تحریم کرد. نتیجه این بود که اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان ماند، بیشترین مدال ها را در المپیک به دست آورد و با تحریم بازی های 1984 در لس آنجلس، تلافی کرد. [1] [1] گرا، ونسا، \بایکوت اوکراین در طول یورو 2012 خطر دارد\، آسوشیتدپرس، 11 مه 2012.


اروپا باید از نفوذ روسیه در اوکراین جلوگیری کند اگر اروپا از اوکراین اجتناب کند، یانوکوویچ یک جایگزین آشکار دارد که می تواند به آن روی بیاورد. روسیه. پوتین، رئیس جمهور تازه منتخب روسیه، گزینه اتحادیه گمرکی با اوکراین را در نظر گرفته است که یانوکوویچ علیرغم رد در ابتدا [1]، اکنون علاقه بیشتری برای پیوستن به آن نشان می دهد. [2] تنها چند سال پیش اوکراین برای عضویت احتمالی در ناتو تبلیغ می‌شد و بایدن، معاون رئیس‌جمهور اوکراین را «کشوری اروپایی که در آن دموکراسی حاکم است» نامید. [3] بنابراین چرخش به سمت روسیه نشان دهنده شکست سیاست اتحادیه اروپا و ناتو در قبال همسایگان شرقی خود است که هدف آن ترویج دموکراسی و حقوق بشر است.  [1] اینترفاکس-اوکراین، \پوتین: بیانیه یانوکوویچ اوکراین به اتحادیه گمرکی نخواهد پیوست، احساسات سیاسی را منتقل می کند\، کیف پست، 16 سپتامبر 2011.  [2] Interfax-Ukraine، \رسمی: اوکراین علاقه شدیدی به اتحادیه گمرکی نشان می دهد\، پست کیف، 15 مارس 2012.  [3] \بایدن: ایالات متحده از پیشنهاد اوکراین برای ناتو حمایت می کند\، USA Today، 21 ژوئیه 2009.


بایکوت برای المپیک 2008 علیرغم بدترین پیشینه حقوق بشری انجام نشد. این برای رهبران اروپایی ریاکارانه است که فینال یورو 2012 را به دلیل سابقه اخیر حقوق بشر اوکراین تحریم کنند. وقتی تمرکز بر رفتار بد با یک زن، تیموشنکو باشد، واکنش بیش از حد پوچ است. کشورهایی که سوابق حقوق بشری ضعیفی دارند، پیش از این میزبان رویدادهای ورزشی بزرگ بوده اند، بدون اینکه تحریمی وجود داشته باشد. پرزیدنت بوش توسط برخی در ایالات متحده مانند رئیس جمهور پیشین کلینتون ترغیب شد که المپیک پکن را تحریم کند و تنها چند کشور به دلایل حقوق بشر تحریم کردند. این در حالی بود که چین سابقه حقوق بشری بسیار بدتری نسبت به اوکراین داشت و در آستانه بازی‌ها در تبت سرکوب خشونت‌آمیز داشت. [1] به طور مشابه روسیه میزبان بازی های المپیک زمستانی بعدی در سال 2014 خواهد بود، آیا رهبران اساسا متعهد به تحریم این بازی ها نیز خواهند بود؟  [1] «بوش در افتتاحیه المپیک پکن شرکت خواهد کرد» CNN، 3 ژوئیه 2008.


تحریم لهستان و مردم اوکراین و همچنین یانوکوویچ را تحت تأثیر قرار خواهد داد. تحریم یورو 2012 حتی اگر قرار باشد به اوکراین محدود شود، تأثیر منفی بر کل مسابقات خواهد داشت. نخست وزیر لهستان، دونالد توست، استدلال کرد: \به نفع مسلم لهستان است که بازی ها در لهستان و اوکراین را بدون مشکل برگزار کند و مانع از بین بردن سیاست تلاش بزرگ شود.\ به سمت سیاست  همچنین باید به خاطر داشت که ویکتور یانوکوویچ نماینده کل اوکراین نیست و تنها با اختلاف اندکی با 48.95 درصد آرا در مقایسه با 45.47 درصد یولیا تیموشنکو در دور دوم، برنده شد. [2] آرسنی یاتسنیوک، رهبر جبهه تغییر از رهبران خواسته است که تحریم نکنند \بهترین سناریو این است که رهبران اروپایی در مسابقات قهرمانی شرکت کنند، اما با رئیس جمهور یانوکوویچ ملاقات نکنند. قرار است دیدار با اوکراینی ها باشد، نه یانوکوویچ. \. [3] این نشان می‌دهد که کشورهای اروپایی از مردم اوکراین و آرمان‌های دموکراتیک آنها حمایت می‌کنند و حتی امیدوارند که در نهایت به اتحادیه اروپا بپیوندند و در عین حال نارضایتی خود را از سیاست‌های یانوکوویچ و عدم حمایت از دموکراسی نشان دهند.  [1] \لهستان درخواست تحریم اوکراین یورو 2012 را محکوم می کند\، صدای ورشو آنلاین، 4 مه 2012. [2] نستروف، آندری، \چگونه اخبار در روسیه گزارش می شود\، مدرسه روسی و آسیایی، 19 فوریه 2010. [3] دوروش، سویتلانا، «اوکراین با تحریم یورو 2012 می‌جنگد»، بی‌بی‌سی اوکراینی، 9 مه 2012.


این یک رویداد ورزشی است نه یک رویداد سیاسی ورزش و سیاست از هم جدا هستند و باید از هم جدا نگه داشته شوند. این موضع برگزارکنندگان است: \یوفا هیچ موضعی در مورد وضعیت سیاسی اوکراین ندارد و نخواهد گرفت و در امور داخلی دولت دخالت نخواهد کرد.\ [1] یورو 2012 یک تورنمنت فوتبال است که در مورد سرگرمی و گرد هم آوردن کشورها در عشق مشترک یک بازی در یک حوزه غیر سیاسی است. حتی فعالان دموکراسی خواه مانند واتالی کلیچکو \مخالف سیاسی شدن ورزش\ هستند. [2] سیاسی کردن دقیقاً همان کاری است که سیاستمداران با دست زدن به شیرین کاری‌های سیاسی ارزان، مانند تحریم، برای ترویج برنامه‌های حقوق بشری خود انجام می‌دهند.  [1] اسکات، مت، \هیو رابرتسون وزیر ورزش می تواند اوکراین را در طول یورو 2012 تحریم کند\، تلگراف، 2 می 2012. 1 مه 2012.


میزبانی باعث تحریک بازسازی در مناطق محلی می شود میزبانی باعث تحریک بازسازی می شود. IOC مشتاق مناقصه هایی است که تأثیری ماندگار بر جای می گذارد و به شهرهایی که دهکده ها و ورزشگاه های المپیک خود را در مناطق محروم و نیازمند بازسازی قرار می دهند، نگاه مثبتی داشته است. المپیک 1992 بارسلونا به عنوان وسیله ای برای بازسازی کامل بندر و ساحل شهر و ایجاد یک ساحل مصنوعی و منطقه فرهنگی کنار آب که به یک جاذبه گردشگری ماندگار تبدیل شد، استفاده شد. همراه با پاکسازی مناطق و استادیوم‌های جدید، دهکده‌های المپیک بین 5000 تا 20000 خانه جدید آزاد می‌کنند که دولت‌ها می‌توانند آن‌ها را به عنوان مسکن ارزان‌قیمت (همانطور که برای لندن 2012 پیشنهاد شده است) واگذار کنند. در حالی که این پروژه ها می توانند بدون المپیک تکمیل شوند، نیاز به ارائه یک بسته کلی (حمل و نقل، محل اقامت، ورزشگاه، فضای سبز و غیره) برای یک مهلت تعیین شده به این معنی است که انگیزه بسیار بیشتری برای انجام پروژه ها وجود دارد. نمونه ای از آن در لندن، طرح یک سیستم راه آهن زیرزمینی جدید 15 میلیارد پوندی به نام «کراس ریل» است که برای اولین بار بیش از 20 سال پیش پیشنهاد شد اما اکنون به دلیل توجه به پیشنهاد لندن 2012 توسعه یافته است. پیروی از برنامه ساختمان به این معنی است که احتمال تکمیل آن با استانداردهای بالا بسیار بیشتر است (پوشش دقیق مقدمات آتن 2004 را در نظر بگیرید).  1 هیز، اس. (2011، 19 آوریل). کراس ریل میراث مثبتی به جا خواهد گذاشت. بازیابی شده در 12 مه 2011، از Wharf


میزبانی یک عامل \احساس خوب\ ایجاد می کند میزبانی یک عامل \احساس خوب\ ایجاد می کند. به سختی می توان روی هیاهویی که رویدادهای ورزشی بین المللی را احاطه کرده است، قیمت گذاری کرد. به پاریس در جام جهانی فوتبال در سال 1998 یا سیدنی در بازی های المپیک 2002 فکر کنید. حتی موفقیت های ورزشی در خارج از کشور می تواند یک ملت را متحد کند (برای مثال پیروزی تیم اتحادیه راگبی انگلستان در جام جهانی راگبی 2003 در استرالیا). دولت ها از پتانسیل عظیم برای تقویت غرور ملی و وحدت ملی آگاه هستند. در مناقصه پاریس 2012 از یک فوتبالیست سرشناس، زین الدین زیدان، که فرزند یک مهاجر است، استفاده شده است تا تاکید کند که میزبانی المپیک چگونه پاریسی ها را با هر پیشینه ای دور هم جمع می کند. تا حدودی به دلیل این \عامل احساس خوب\ است که بسیاری از مردم می خواهند شهرشان میزبان المپیک باشد (97٪ پاریسی ها و 87٪ لندنی ها خواهان المپیک 2012 هستند).


نقطه مقابل هرگونه هزینه بزرگ در یک منطقه باعث تحریک بازسازی می شود. با توجه به اینکه هزینه میزبانی المپیک 2012 لندن 2.375 میلیارد پوند پیش بینی شده است که انتظار می رود به مراتب بیشتر شود، بازسازی کمترین چیزی است که می توان انتظار داشت زیرا بازی های المپیک ویترین هستند. میزبانی المپیک می تواند راهی برای ایجاد یک نقطه قوت سیاسی به دلیل نظارت رسانه ای شدیدی باشد که بازی ها را همراهی می کند. در طول جنگ سرد، هر دو مسکو 1980 و لس آنجلس 1984 توسط اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده برای نشان دادن قدرت اقتصادی خود استفاده شدند. سئول در سال 1988 از این بازی ها برای نشان دادن بلوغ اقتصادی و سیاسی کره جنوبی استفاده کرد. المپیک 2008 پکن توسط بسیاری به عنوان شاهدی بر پذیرش چین در جامعه جهانی و راهی برای نشان دادن رشد اقتصادی خود و پذیرش غرب است. برای نیویورک، مناقصه 2012 راهی برای نشان دادن این است که روند بهبودی پس از 11 سپتامبر تکمیل شده است و علیرغم حملات تروریستی، شهر برای تجارت باز است.


هاست مزایای اقتصادی گسترده ای دارد میزبانی باعث رونق اقتصادی می شود. در حالی که هیچ یک از المپیک های اخیر سود فوری نداشته است، هزینه بازسازی و بهبود زیرساخت ها به این معنی است که این مشکل بزرگی نیست تا زمانی که ضرر و زیان زیاد نباشد. بازی‌های المپیک کشور میزبان را به جهانیان نشان می‌دهد و اکثر میزبانان شاهد افزایش گردشگری در سال‌های پس از المپیک بوده‌اند (استرالیا تخمین می‌زند که در چهار سال پس از سیدنی 2000، 2 میلیارد پوند درآمد اضافی از توریست کسب کرده است). در طول بازی ها بین 60000 (تخمین پاریس 2012) و 135000 (تخمین نیویورک 2012) شغل ایجاد می شود که مهارت ها و آموزش را به مردم محلی ارائه می دهد.


روند مناقصه بسیار طولانی است، وجوه و زمین را محدود می کند. روند مناقصه بیش از حد طولانی است. مناقصه به طور رسمی تنها دو سال طول می کشد (مگر اینکه شهری در لیست کوتاه قرار نگیرد)، اما بیشتر شهرها نزدیک به یک دهه را صرف کار بر روی پیشنهادات خود می کنند. بدیهی است که فرآیند مناقصه هزینه دارد، اما همچنین زمین مورد نیاز برای هر دهکده المپیک یا استادیوم آینده را از توسعه تا زمان مشخص شدن نتیجه مناقصه و همچنین منحرف کردن بودجه دولت از سایر رویدادها و فعالیت‌های ورزشی منحرف می‌کند. علاوه بر این، روشی که IOC با هر عضوی که تصمیم می‌گیرد به کدام شهر رای دهد، کار می‌کند به این معنی است که روابط شخصی و تنش‌های بین‌المللی می‌تواند بیش از کیفیت پیشنهاد باشد. به عنوان مثال، تصور می‌شود که سیاست خارجی آمریکا در روند مناقصه سال 2012 به نیویورک ضرر می‌رساند. با توجه به اینکه بازی‌های المپیک بین قاره‌ها «چرخش» می‌شوند، اگر شهری نتواند انتخاب شود، 12 سال دیگر فرصت دارد.


هاست بسیار گران است هاست بسیار گران است. در زمان های اخیر المپیک هرگز سود مستقیمی نداشته است. روند مناقصه به تنهایی برای سال 2012 برای هر شهر مناقصه حدود 20 میلیون پوند هزینه خواهد داشت و هر کدام که انتخاب شود حداقل 6.5 میلیارد پوند (پاریس) هزینه خواهد داشت. با افزایش نگرانی‌های امنیتی، آتن 1.5 میلیارد دلار از مجموع 12 میلیارد دلار بازی‌های سال 2004 را صرف امنیت کرد. بار این هزینه بر دوش دولت (و در نتیجه مالیات دهندگان)، شرکت ها و افراد است. هر دو دولت محلی پاریس و لندن حدود 2.4 میلیارد پوند را کنار گذاشته اند که به معنای 20 پوند در سال مالیات اضافی برای هر خانواده در شهرها خواهد بود. بودجه بندی پروژه های بزرگ بسیار سخت است (به حدی که لندن تخمین می زند که هزینه کل ممکن است تا 50٪ افزایش یابد و ساکنان لس آنجلس به تازگی پرداخت هزینه های المپیک 1984 را از طریق مالیات های محلی خود متوقف کرده اند. اگر شهرها می‌خواهند زیرساخت‌های خود را بازسازی یا بهبود بخشند، باید این پول را مستقیماً در آن پروژه‌ها مصرف کنند نه اینکه آن را برای یارانه دادن به یک رویداد ورزشی هدر دهند.


میزبانی فقط یک شهر را تحت تأثیر قرار می دهد در کشورهای بزرگ مانند ایالات متحده یا چین، مزایای المپیک تقریباً به طور کامل بر روی شهر میزبان متمرکز است. حتی در کشورهای کوچکتر، مزایای برگزاری یک رویداد در خارج از شهر میزبان یا یک کمپ آموزشی ناچیز است. پایتخت‌ها اغلب انتخاب می‌شوند (پس از پیشنهادهای ناموفق بیرمنگام در سال 1992 و منچستر در سال‌های 1996 و 2000، کمیته بین‌المللی المپیک به بریتانیا اعلام کرد که تنها پیشنهاد لندن برنده می‌شود)، که رشد و توسعه را در جایی که کمترین نیاز است، متمرکز می‌کند. انتظار می رود 90 درصد از تأثیر اقتصادی لندن 2012 به لندن برسد. با توجه به اینکه «هفتاد و پنج پنس در هر پوند بازی‌ها به سمت بازسازی شرق لندن می‌رود، جای تعجب نیست». به ترتیب در سایر نقاط اسپانیا و استرالیا افزایش می یابد. به این ترتیب، میزبانی تنها به ایجاد شکاف های اقتصادی جغرافیایی کمک می کند.  1 Grobel, W. (2010, 15 آوریل). ارزش المپیک 2012 لندن 2012 چیست؟ بازیابی شده در 13 مه 2011، از تجارت ناملموس: 2 Ormsby, A. (2010, May 21). مزایای میزبانی المپیک اثبات نشده است. بازیابی شده در 29 ژوئن 2011 از رویترز:


برخوردها بخشی از بازی هستند.  اولاً، برخوردها بخشی از سنت بیسبال است. آنها برای مدت طولانی بخشی از بازی بوده اند. هواداران، بازیکنان و مدیران همگی انتظار دارند که هر از چندگاهی ضربه های خانگی رخ دهد. \بعضی چیزها بخشی از بازی هستند. کار زیادی نمی توانید انجام دهید. [1] مدیر واریتک در آن زمان، تری فرانکونا، موافقت کرد: \هیچکس نمی خواهد ببیند کسی صدمه می بیند، اما شما باید بازی را انجام دهید.\ [2] و شکارچی سابق براد آسموس، که او نیز چندین بار در دوران حرفه‌ای‌اش ضربه خورده بود، این احساس را تکرار کرد: «[من] بخشی از بازی هستم... وقتی محافظ‌های ساق پا و محافظ سینه را می‌پوشید، می‌دانید که اگر یک بازی در صفحه وجود دارد و شما جلوی صفحه را می‌گیرید، هر لحظه ممکن است ضربه بزنید. [3] همانطور که آسوشیتدپرس بیان کرد، بسیاری از مردم بر این باورند که \برخورد با صفحه خانگی به همان اندازه بخشی از سنت بیسبال است که بادام زمینی و کراکر جک و درازای هفتم\. [4] دوم، ضربات صفحه اصلی یک عنصر ضروری برای انجام بازی سخت است. بدون آنها، بیسبال کمتر شایسته نام مستعار \هاردبال\ خواهد بود. یکی از مفسران خاطرنشان می کند، «[مصدومیت] بسیار تاسف بار است، اما نتیجه یک بازی سخت است که به قدمت خود بازی است. از بین بردن پتانسیل یک بازی با شدت بالا و فیزیکی در یک ورزش غیر فیزیکی اشتباه است. [5] در این راستا، برخوردها نیز بخشی از پویایی بین حمله و دفاع هستند که اگر حذف شوند، بازی را بسیار ضعیف‌تر می‌کند: «بیس‌رانر می‌خواهد به هر قیمتی به آنجا برسد، در حالی که شکارچی می‌خواهد از آن محافظت کند. تمام هزینه ها ناراحتی متقابلی که هم در شکارچی و هم در بیس‌رانر هنگام بازی در بشقاب برانگیخته می‌شود، یکی از ویژگی‌های جالبی است که بازی بیسبال را بسیار عالی می‌کند.» [6] [1] آنتونیو گونزالس، \مصدومیت پوسی بحث در مورد برخوردهای بیسبال را برانگیخت،\ آسوشیتدپرس، 27 مه 2011، .  [2] همان.  [3] جیسون استارک، \در مسیر برخورد\، ESPN.com (وبلاگ Rumblings & Grumblings)، 28 مه 2011، .  [4] همان.  [5] ریکی دویل، \مصدومیت باستر پوزی بدشانسی است، اما برخوردهای خانه با صفحه هنوز در بیسبال وجود دارد\، NESN، 29 مه 2011، .  [6] همان.


تماشای برخوردها هیجان انگیز و سرگرم کننده است.  بیسبال نوعی سرگرمی است و تعداد کمی از بازی ها به اندازه بازی های بنگ بنگ (یک تماس نزدیک در مورد اینکه آیا دونده به بیرون پرتاب می شود) سرگرم کننده هستند. به عنوان ورزشی که اغلب به دلیل کندی و کسل‌کننده بودن مورد انتقاد قرار می‌گیرد - ضرب المثل می‌گوید «بیس‌بال ساعت ندارد» [1] - مهم است که شاید دراماتیک‌ترین و زنده‌ترین بازی‌ای را که ارائه می‌دهد حفظ کند. یکی از ستون نویسان آن را اینگونه توصیف کرد: «وقتی [برخوردها] اتفاق می افتد، هیجان انگیز هستند. ما تماشا می‌کنیم تا ببینیم گیربکس چقدر صفحه را مسدود می‌کند، دونده چقدر سخت می‌لغزد و آیا گیربکس می‌تواند توپ را نگه دارد یا خیر. هر چقدر هم که آن بازی خطرناک باشد، تماشای آن هیجان انگیز است.\ [2] سایر ورزش‌ها - مانند فوتبال آمریکایی، هاکی روی یخ، و راگبی - دارای تعداد زیادی ضربات خشن هستند. بیسبال آنقدر تعداد کمی از آنها دارد که وقتی اتفاق می افتد، سرگرم کننده مضاعف است. فقط لازم نیست که بیسبال مقدار کمی از چیزی را که در ورزش های دیگر بسیار رایج است ممنوع کند.  [1] ویلیام درسیویچ، \استعاره هایی که با آن ها بازی می کنیم\، محقق آمریکایی، 6 ژوئن 2011، .  [2] نیک کافاردو، «لطفاً اجازه دهید قوانین را تغییر دهیم»، بوستون گلوب، 29 مه 2011، .


برخوردها آنقدر که می‌ترسند خطرناک نیستند.  برخی از ضربه ها منجر به آسیب می شوند، اما اکثریت قریب به اتفاق این کار را نمی کنند. یکی از مفسران طرفداران تغییر قانون را به چالش کشید «تا نام پنج شکارکننده MLB را در 30 سال گذشته که شغلشان در نتیجه برخورد صفحه خانه به پایان رسیده یا کوتاه شده است، نام ببرند. شخصاً نمی توانم به یکی از آنها فکر کنم.» [1] در برخی از خطرات - البته نه قابل توجه -، برخورد صفحه خانه بسیار شبیه جنبه های دیگر ورزش است. هر بار که یک پارچ زمینی را پرتاب می کند، خمیر ممکن است ضربه بخورد و صدمه ببیند. هر بار که دو بازیکن بیرون زمین روی یک توپ فلای‌بال به هم می‌رسند، خطر آسیب دیدگی وجود دارد. بیسبال، مانند بسیاری از ورزش های دیگر، ذاتاً خطر آسیب را در بر دارد. تمرکز روی این بازی منطقی نیست، که اغلب منجر به آسیب جدی نمی شود.  علاوه بر این، شکارچیان آموزش می بینند تا بدن خود را به گونه ای قرار دهند که خطر آسیب ناشی از تصادفات را به حداقل برساند. [2] اگر شکارچیان همانطور که آموزش دیده اند انجام دهند، بعید است که آسیب ببینند.  [1] جو جانیش، \عواقب باستر پوزی: چه باید کرد؟\، در بیسبال، 30 می 2011، (نقل نقل قول داخلی حذف شده است).  [2] به عنوان مثال، \رله ها، قطع ها، و بازی در خانه\، Baseball-Catcher.com، را ببینید.


بدون برخورد، چه شکارچی و چه دونده یک مزیت عظیم و ناعادلانه خواهند داشت.  دو راه غالباً مورد بحث برای تغییر قوانین وجود دارد: از دونده بخواهید که سر بخورد، درست همانطور که هنگام تلاش برای رسیدن به پایگاه های دیگر باید انجام دهند. یا به گیرها اجازه مسدود کردن مسیرهای دوندگان را ندهند. هر کدام منجر به عدم تعادل بین شکارچی و دونده می شود. یک مفسر این پویایی را به خوبی توصیف می کند: «اگر قرار بود لیگ برتر بیس بال قانونی را به کار گیرد که بیان می کند دوندگان باید از تماس با شکارچی اجتناب کنند - مشابه قانون \لغزش یا اجتناب\ در بیس بال آماتور - این مزیت را به شکارگر می داد. . شکارچی از این مزیت برخوردار خواهد بود که مسیر عملی را که یک بیس‌رانر باید انجام دهد را دیکته می‌کند، و - شاید مهم‌تر از آن - با دانستن اینکه هیچ شانسی برای برخورد بعدی وجود ندارد، خیالش راحت است. اگر قرار بود لیگ اصلی بیسبال قانونی وضع کند که گیربکس نمی تواند صفحه را مسدود کند، مطمئناً این مزیت به بیس رانر تعلق می گیرد، که از تجمل مسیر مستقیم به مقدس ترین زمین بر روی الماس بیسبال لذت می برد. [1] اجازه دادن به برخورد عادلانه ترین و یکنواخت ترین مسابقه بین شکارچی و دونده است.  [1] ریکی دویل، \مصدومیت باستر پوسی تاسف‌آور است، اما برخوردهای خانه با صفحه هنوز در بیسبال وجود دارد،\ NESN، 29 مه 2011، .


برخوردها نمونه ای از خشونت است که در بیسبال جایی ندارد.  بیسبال یک ورزش تماسی نیست. این ورزشی نیست که قرار باشد بر خشونت تکیه کند. این یکی از نکات مفسر است: «اگر می‌خواهید برخوردهای خشونت‌آمیز تماشا کنید، می‌توانید فوتبال [آمریکایی] را تماشا کنید. یا هاکی یا MMA. هیچ دلیلی وجود ندارد که بیسبال نیاز به بازی های مشابه داشته باشد. این یک ورزش کاملاً متفاوت با مقدمات و قوانین متفاوت است.\ [1] بیسبال سعی می کند بازی را برای بازیکنان خود ایمن کند. به همین دلیل است که بازی beanball - زمین هایی که مهاجمان را به خطر می اندازد - ممنوع است. بیسبال نباید خشونت را ترویج کند، و مطمئناً نباید اجازه دهد زمانی که حرفه بازیکنان در تعادل است.  [1] دیو کامرون، \زمان پایان دادن به برخورد صفحات خانگی است\، FanGraphs، 26 مه 2011، .


برخوردها تضادها را تشدید می کند.  هنگامی که شخصی در یک برخورد در بشقاب صدمه می بیند، هم تیمی های بازیکن آسیب دیده به احتمال زیاد کینه ای را حفظ می کنند - و سعی می کنند به یک اندازه برخورد کنند. فرصت های زیادی برای انجام این کار وجود دارد، چه با هدف قرار دادن زمین به سمت آن بازیکن، چه با جستجوی فرصتی دیگر برای آسیب رساندن به او. وقتی پوسی مصدوم شد، برایان سابین، مدیر کل جاینتز گفت: \اگر من هرگز از کازنز [که پوزی را زد] دیگر نشنوم یا اگر او هرگز بازی دیگری در لیگ های بزرگ انجام ندهد، فکر می کنم همه ما خوشحال خواهیم شد... ما حافظه طولانی خواهیم داشت.» [1] این دقیقاً همان رفتار غیرورزشی ناشی از این بازی های خطرناک و غیر ضروری است.  مایک متنی، شکارچی سابق MLB خاطرنشان کرد که شکارچیان وقتی ضربه می‌خورند فراموش نمی‌کنند، و گفت: «فکر می‌کنم شما فقط علامتی را در ستون قرار دادید که آن بچه به یک گیره‌دار بدوید. برای من به عنوان یک شکار می‌دانم دفعه بعد که توپ را به دست می‌آورم، آن را به او می‌چسبانم. شما آن یادداشت‌ها را به‌عنوان یک گیرا می‌نویسید.» [2] [1] \منبع: جو توره برای تماس با برایان سابین\، خدمات خبری ESPN.com، 3 ژوئن 2011، .  [2] R.B. Fallstrom، «متنی از ضربه کوزینز به پوسی انتقاد می‌کند»، آسوشیتدپرس، 30 مه 2011، .


برخورد غیر ضروری است.  بیسبال نیازی به برخورد ندارد. بیسبال با الزام دونده به سر خوردن، درست همانطور که هنگام تلاش برای رسیدن به پایگاه های دیگر باید انجام دهد، یا به گیرها اجازه نمی دهد مسیر دوندگان را مسدود کنند، یا - از همه بهتر - نیاز به هر دو مرحله، بیسبال می تواند برخورد را از بین ببرد.  بر خلاف فوتبال یا راگبی، ضربه به صفحه جزء ضروری ورزش نیست. این بازی در سطح آماتور بدون چنین تماس فیزیکی وحشیانه ای کاملاً خوب انجام می شود. [1] برخوردها به ندرت اتفاق می‌افتد و رنگ بازی بدون آنها تفاوت چشمگیری نخواهد داشت. با این حال، مزایای ایمنی بهبود یافته چشمگیر است.  [1] به عنوان مثال، قوانین بیسبال لژیون آمریکایی، قانون 1 (E)، را ببینید.


برخورد خطرناک است و منجر به آسیب می شود.  Ray Fosse و Buster Posey (که در بالا در مقدمه ذکر شد) تنها دو نمونه از بازیکنانی هستند که در تصادفات در صفحه اصلی آسیب دیدند. جاش همیلتون، ستاره تگزاس رنجرز، باارزش‌ترین بازیکن لیگ آمریکا، در سال 2011 هنگام برخورد با یک شکار بازویش شکست. در آگوست 2010، کارلوس سانتانا، بازیکن تیم کلیولند ایندینز، در اثر ضربه زدن توسط رد ساکس، در پایان فصل از زانو آسیب دید. رایان کالیش دونده برای بازگشت به چند فصل دیگر، گرگ اولسون، شکارچی Braves، در سال 1992 یک سال حرفه‌ای را سپری می‌کرد تا اینکه کن کامینیتی در یک برخورد پای خود را شکست. به معنای واقعی کلمه ده ها جراحت شدید در بازی های بنگ-بنگ در بشقاب متحمل شده اند.  با توجه به فیزیک موجود در این نوع بازی، این میزان بالای آسیب نباید تعجب آور باشد. یک شبیه‌سازی با یک آدمک تست تصادف که با سنسورها سیم‌کشی شده بود، نشان داد که یک شکارچی می‌تواند توسط دونده‌ای که با سرعت ۱۸ مایل در ساعت حرکت می‌کند، مورد اصابت قرار بگیرد که منجر به ۳۲۰۰ پوند نیرو می‌شود که بسیار بدتر از ضربه فوتبال آمریکایی، با پد بسیار کمتر. [1] تیم ها سرمایه گذاری های سنگینی روی بازیکنان خود انجام می دهند و سالانه میلیون ها دلار به آنها می پردازند. بنابراین، آسیب های جدی بسیار گران است، هم به دلیل درمان مورد نیاز و هم به دلیل اینکه بازیکن بازی های زیادی را از دست می دهد. به همین دلیل است که اوکلند دو و میدانی به بهترین بازیکن خود، کورت سوزوکی، دستور داد که از مسدود کردن صفحه خودداری کند - زیرا سرمایه گذاری آنها در او بیش از هر دویدنی است که او اجازه می دهد با ناکامی در جلوگیری از گلزنی دونده. [2] هنگامی که بازیکنان در این بازی ها آسیب می بینند، برای طرفداران نیز بد است، که فرصت دیدن ورزشکاران مورد علاقه خود را در زمین از دست خواهند داد. همانطور که بروس بوچی، مدیر Busty Posey با جاینتز، پس از از دست دادن ستاره خود به دلیل مصدومیت، به رسانه ها گفت: \و این مردی است که در بیسبال بسیار محبوب است. هواداران می‌خواهند بازی او را ببینند و حالا او مدتی بیرون است.\ [3] [1] جوئل سیگل، باربارا پینتو، و تهمان بردلی، \برخورد گیرا باعث ایجاد بحث قوانین بیسبال می شود\، ABC News، 28 مه 2011، .  [2] باستر اولنی، \بیلی بین دستورالعمل پلاک خانه را صادر می کند\، مجله ESPN، 1 ژوئن 2011، .  [3] تیم کاواکامی، \بوچی در مورد مصدومیت پوسی: \امیدوارم بچه‌ها خوشحال نباشند - من مطمئنا خوشحال نیستم\\ MercuryNews.com (وبلاگ Talking Points)، 26 مه 2011، .


تولید رادیو ارزان است و به راحتی قابل دسترسی است.  رادیو جامعه بر قدرت ایده های خود و عطش آن ایده ها در بین مخاطبان خود تکیه دارد. این تصور را می‌پذیرد که تبادل اطلاعات و دیدگاه‌ها، که آزادانه داده و دریافت می‌شود، مهم‌تر از خود ایده‌ها است.  این نیازی به بودجه هنگفت ندارد و امواج رادیویی را می توان با تجهیزاتی دریافت کرد که هزینه آن چند سکه است. مهمتر از آن می توان آن را به اشتراک گذاشت.  علیرغم همه ادعاهای آن در مورد دسترسی، دستگاه‌هایی که برای دسترسی به اینترنت استفاده می‌شوند، گران هستند و همچنین تمایل دارند که به اشتراک گذاشته نشوند - برخلاف رادیو [i].  برای ارائه برخی زمینه‌ها به این موضوع، حتی با پرداخت هزینه‌های غربی، می‌توان یک ایستگاه رادیویی کوچک را با حداقل 10000 دلار با هزینه‌های ماهیانه 1000 دلار راه‌اندازی کرد [ii]. البته برخی از آن‌ها مربوط به مجوزهای صادر شده توسط دولت است، واضح است که اگر ایستگاه برنامه‌ریزی کرده توسط مقامات نادیده گرفته شود، این امر صدق نمی‌کند. این هزینه‌ها زمانی کاهش می‌یابد که بنیان‌گذاران از قبل دانش مهندسی رادیو داشته باشند یا با یک سازمان شریک مانند سرویس جهانی بی‌بی‌سی یا سازمان‌های غیردولتی مختلف که در این زمینه تخصص دارند کار کنند [iii].  [i] پلانکت، جان، رادیو جامعه: یک داستان موفقیت نادر. نگهبان. 9 مارس 2009. [ii] پروژه رادیویی پرومتئوس.  [iii] ویکی پدیا. رادیو جامعه


رادیو اجتماعی به جای تحمیل صدای قدرتمندان، صدای مردم را می دهد.  رویدادهای بهار عربی (و رویدادهای قبلی مانند انقلاب های 1989) نشان داده است که ابزارهای مؤثر ارتباط حیاتی هستند. در کشوری که مردم آن فقط یک دیدگاه شنیده اند، هر چیزی که بتواند انحصار را بشکند قابل استقبال است. همانطور که اورول می گوید: «در عصر فریب جهانی، گفتن حقیقت یک عمل خرابکارانه است».  رادیو اجتماعی هم می‌تواند موج اولیه دموکراسی را تشویق کند و هم به همان اندازه مهم، اطمینان حاصل کند که تنوع عقاید به این معنی است که یک رژیم استبدادی فقط با رژیم دیگر جایگزین نمی‌شود.  تقریباً در تمام اشکال دیگر ارتباطات جمعی، صداهای واقعاً دموکراتیک به راحتی توسط کسانی که قدرت یا پول لازم برای خفه کردن رقابت را دارند، غرق می شوند. از آنجایی که تمرکز رادیوهای اجتماعی به جای سود، خدمات عمومی است و مسئول – و اغلب توسط – پایگاه شنوندگان آن‌ها تولید می‌شود، در آنجا بیزاری تبلیغ‌کنندگان تجاری از قدرت ناراحت‌کننده – چه سیاسی و چه فرهنگی – ندارد. در نتیجه آن‌ها آزادند که از رویکرد بی‌معنای پایین‌ترین مخرج مشترک که بسیار معمولی برای رادیو تجاری است، اجتناب کنند.  [i] جزوه AMARC (انجمن جهانی رادیو جامعه). رادیو جامعه چیست؟ 1998.


رادیو اجتماعی زمین بازی را در برابر پخش کنندگان دولتی و شرکتی یکسان می کند.  استبداد در ریشه خود این فرض را دارد که فقط یک دیدگاه یا گروهی از دیدگاه ها مشروع است. برخی از مفروضات غیرقابل تردید، برخی از قوانین غیرقابل نقض و، اغلب، برخی از صداها غیرقابل چالش هستند.  عادی سازی آن وضعیت بسیار آسان است. رادیو اجتماعی صدای دیگری ارائه می دهد. بیشتر به نقطه ای که بسیاری را ارائه می دهد.  علاوه بر ارزش خود پیام ها، همین واقعیت که آنها آنجا هستند و پخش می شوند، بیانیه ای قدرتمند در برابر فرضیات استبدادی است. فرآیند تأسیس و راه اندازی یک ایستگاه رادیویی اجتماعی، به خودی خود، یک پرکننده قدرتمند برای انسجام جامعه است.  صدا دادن به جوامع از آنها به عنوان گروه هایی در حق خود حمایت می کند. منسجم، متعهد و شایسته احترام. در انجام این کار می‌تواند تمرکزی را فراهم کند که همگنی آن جوامع را بدون نیاز به تایید ساختار مرکزی کنترل [i] افزایش دهد. علاوه بر نمونه‌های شناخته شده‌ای مانند رادیو اروپای آزاد و رادیو آزادی، ایستگاه‌های رادیویی در سراسر خاورمیانه و به‌ویژه آفریقا، محرک‌های کلیدی در حرکت به سوی دموکراسی بوده‌اند [ii].  [من] سیدارت. سوار شدن بر موج رادیویی؛ رادیو اجتماعی در آسیای جنوب شرقی. Culture360.org 18 فوریه 2010. [ii] باکلی، استیو، رئیس انجمن جهانی پخش‌کنندگان رادیویی جامعه. پخش اجتماعی: عملکرد خوب در سیاست، قانون و مقررات. یونسکو 2008.


رادیو فناوری دیروز است.  این پیشنهاد درست است که به نقشی اشاره کنیم که به طور سنتی توسط رادیو در مقیاس کوچک پر شده است - ارائه یک روش نسبتا ارزان برای برقراری ارتباط با هر کسی که مایل به گوش دادن است. با این حال، این به طور موثر توسط فن آوری اینترنت بی نیاز شده است. قدرت فیس‌بوک، یوتیوب و سایر سایت‌ها برای انتشار ایده‌ها و اطلاعات و همچنین ارسال پیامک تلفنی نه تنها با این نقش همخوانی دارد، بلکه از آن پیشی گرفته است.  بدون هیچ هزینه سرمایه ای در عصر کافی نت ها و تلفن های همراه همه جانبه، تبادل رایگان اطلاعات از طریق فناوری دیجیتال و قابل حمل دقیقاً پاسخگوی نیازها و نگرانی های برجسته Proposition است. [i] پیشنهاد اینکه رادیو جامعه به نحوی این فرآیند را تکمیل یا تقویت کند، یک گام به عقب برداشته می‌شود. حمایت از مدل رادیویی نسبتاً یکپارچه، تمام خطرات قدرت بخشیدن به افراط گرایان را که قبلاً ذکر شد، به همراه دارد، بدون اینکه حتی با مزایای پیامک و رسانه های اجتماعی برابری کند [ii].  [i] هلینگ، الکس، «این مجلس از کمک‌های خارجی برای تحقیق و توزیع نرم‌افزاری استفاده می‌کند که به وبلاگ‌نویسان و روزنامه‌نگاران در کشورهای غیر دموکراتیک اجازه می‌دهد از سانسور دوری کنند و فعالیت‌های آنلاین خود را پنهان کنند»، freespeechdebate.idebate.org، 18 مه 2012. ii] هود، مایکل، مدیر عامل NPR: اینترنت در 5 تا 10 سال آینده جایگزین رادیو پخش خواهد شد. Blatherwatch، 3 ژوئن 2010.


رادیو جامعه فقط یک پلتفرم است، هیچ چیز ذاتا دموکراتیک در آن وجود ندارد.  مرتبط ساختن یک رسانه با یک فضیلت خاص، از دست دادن نکته است. رادیو برای ظلم و استبداد (روآندا نمونه بارز آن است) به همان اندازه که برای ترویج و توسعه دموکراسی استفاده شده است. به همان اندازه، این پیشنهاد که رادیو اجتماعی نقش مهم تری در این زمینه دارد، در مقابل مثلاً سرویس جهانی بی بی سی، نادیده گرفتن واقعیت ها است.  نمی توان گفت که رسانه های خاصی به اندازه زبان های خاص از نوسازی دموکراتیک حمایت می کنند. به همین ترتیب، انقلاب‌های 1989 این واقعیت را نشان داد که کنترل ایستگاه رادیویی ملی در برخی موارد مهم‌تر از تصرف کاخ ریاست‌جمهوری است. نه عنصر «جامعه» و نه جنبه «رادیو» ذاتاً دموکراتیک نیستند.  رسانه‌های مختلف، غیرقابل انکار، انواع مختلفی از تغییرات اجتماعی را ایجاد کرده‌اند - اما همه آنها امکاناتی برای پیشرفت دموکراتیک دارند [i].  [i] سدرا، مارک، انقلاب 2.0: ارتقای دموکراسی در عصر رسانه های اجتماعی. گلوب و میل. 2 فوریه 2011.


رادیو اجتماعی فقط یک مگافون به افراط گرایان می دهد.  تجربه نشان می‌دهد که امواج رادیویی، بدون تنظیم، بیشتر از دموکرات‌هایی که به دنبال دیدگاه‌های دیگران هستند، مربیانی را که به دنبال پیروان هستند، جذب می‌کند. بخصوص در مناطقی که اختلافات فرقه‌ای بالا وجود دارد، فناوری‌هایی که دیدگاه‌های هر آخوند را با میکروفون تبلیغ می‌کنند بعید است به دموکراسی در خاورمیانه کمک کند. در واقع، تجربه با نزدیکترین معادل در ایالات متحده، رادیو گفتگو، نشان می دهد که چقدر می تواند به طرز شگفت انگیزی تفرقه افکن باشد. [i] رادیوهای اجتماعی در مناطقی که سابقه کثرت و تنوع عقاید ندارند، احتمالاً شاهد گسترش ایستگاه‌های رادیویی به دیدگاه‌های خاص هر خرده و انشعاب می‌باشند، و آن دسته از اعتقادات خاص را در عین نادیده گرفتن، تقویت می‌کنند. بقیه - تصور گزینه سمی تر - و کمتر دموکراتیک - برای تشویق در جهان عرب دشوار است [ii] .  مشکل، همانطور که در مرجع ارائه شده در پاراگراف قبل نشان داده شده است، این است که دقیقاً همان سهولت دسترسی برای متعصبان اعمال می شود که برای دموکرات ها - که اغلب ممکن است همان افراد باشند. در نمونه رواندا، افراط گرایان تحریک کننده خشونت (تقریباً کاملاً هوتوها) تجهیزات رادیویی در مقیاس کوچک به دست آورده بودند. دولت توان خرید تجهیزات پارازیت را نداشت (هزینه پروازهای پارازیت آمریکا 8500 دلار در ساعت است) و از آمریکایی ها کمک خواست. سازمان ملل مخالفت کرد زیرا چنین اقداماتی آشکارا فرقه ای بود. با این حال، استفاده گسترده از رادیو - که در ابتدا توسط غرب تامین می شد - که تا حدی حداقل به نسل کشی منجر شد و سپس میراث سمی متعصبانی را که بر امواج رادیویی تسلط داشتند بر جای گذاشت، دست اندرکاران در نهایت در سال 2003 محکوم شدند. [iii] [i] نوریگا، چین A، و ایریبارن، فرانسیسکو خاویر، \تعیین کمی کردن سخنان نفرت انگیز در رادیو گفتگوی تجاری\، مرکز تحقیقات مطالعات چیکانو، نوامبر 2011. [ii] ویسنر، فرانک جی، \یادداشت برای معاون دستیار رئیس جمهور در امور امنیت ملی ، شورای امنیت ملی، وزارت دفاع، 5 مه 1994. [iii] اسمیت، راسل، \تأثیر رسانه های نفرت انگیز در رواندا\، اخبار بی بی سی، 3 دسامبر 2003. دیل، الکساندر سی، \مقابله با پیام های نفرت انگیز که منجر به خشونت: اختیارات فصل هفتم سازمان ملل برای استفاده از پارازیت رادیویی برای توقف پخش برنامه های آتش زا، مجله Duke Journal of Comparative & حقوق بین الملل، جلد 11. 2001.


بسیاری از مردم نظرات بیان شده توسط بسیاری از کلیسا را توهین آمیز می دانند، به این دیدگاه ها زمان پخش داده می شود، یک پخش کننده خدمات عمومی باید زمینه بازی برابر برای ایده ها را فراهم کند.  نقش یک پخش کننده خدمات عمومی، به ویژه یکی از قد و قواره های بی بی سی، فراهم کردن پورتالی برای ایده ها از همه منظرها است. بسیاری از کسانی هستند که از این ایده که شرکت وقت و منابع نامتناسبی را به چیزی که در بریتانیای مدرن یک منافع کاملاً اقلیت [i] است و کمتر از هفت درصد از مردم به طور منظم در عبادت مذهبی شرکت می‌کنند، اختصاص می‌دهد، عصبانی یا آزرده می‌شوند.  بسیاری از مناصب رایج در کلیساهای جریان اصلی - چه رسد به فرقه های افراطی تر - توهین آمیز یا ارتجاعی و در برخی موارد پوششی برای عقاید همجنسگرا هراسی، غیر لیبرال یا جنسیتی می دانند.  اگر قرار باشد که عقاید مذهبی این زمان پخش را به نفع یک اقلیت کوچک، ولو با صدای بلند، اعطا کند، در آن صورت به نظر می رسد که آن پخش کننده توسط دیدگاه های گروه در رابطه با بقیه خروجی هایش محدود شود، ناعادلانه و غیرحرفه ای است.  بی‌بی‌سی، مانند بسیاری از پخش‌کننده‌های اصلی، با ارائه برخی خروجی‌هایی که احتمالاً برای هر دیدگاه مورد توجه است، با چالش دیدگاه‌های متفاوت یا متضاد روبرو می‌شود.  [i] جامعه سکولار ملی. بیانیه مطبوعاتی: \بی بی سی نباید شاخه انجیلی کلیسای انگلیس شود.\ 9 فوریه 2010.


این یک اثر هنری بود که به این صورت تبلیغ و توصیف شده بود، کسانی که احتمالاً توهین می‌شوند از تماشای آن استقبال می‌کنند.  ادعای مخالفان پخش این برنامه توهین آمیز بودن آن بود. همچنین اعتراضاتی به ماهیت گرافیکی زبان و مرجع جنسی وجود داشت. بعید به نظر می رسد که 55000 نفر به طور تصادفی در حال تماشای اپرا در بی بی سی 2 بوده باشند که هیچ یک از هشدارها را از قبل تماشا نکرده اند یا بحث رسانه ای نسبتاً گسترده قبل از پخش را تماشا نکرده باشند.  بنابراین، کسانی که آن را تماشا کردند، تصمیم گرفتند این کار را انجام دهند - و منطقی به نظر می رسد که آن را یک انتخاب آگاهانه در نظر بگیریم. جامعه آزاد مبتنی بر این واقعیت است که بزرگسالان حق انتخاب دارند. این به نوبه خود مبتنی بر درک مشترک است که آن انتخاب ها پیامدهایی دارند. که ممکن است، به طور بالقوه، درجاتی از آسیب را برای شخصی که آن انتخاب را انجام می دهد، ایجاد کند. با توجه به هشدار داده شده که تماشای برنامه ممکن است باعث توهین آنها شود، بینندگان همچنان تصمیم گرفتند و به نظر می رسد برخی به درستی توهین شده بودند.  بنابراین، منطقی به نظر می رسد که فرض کنیم شوک یا ساختگی بوده یا یک موضوع ظاهری بوده است. که امر کفر را ترک می کند; توهین علیه یک نظام اعتقادی هیچ رازی وجود نداشت که احتمالاً مسائل مذهبی در برنامه پخش می شود و هیچ پنهانی از این واقعیت وجود نداشت که این دیدگاه ها احتمالاً انتقادی و صریح هستند. تنظیم کردن، به‌ویژه برای آزرده شدن از چیزی که به بیننده هشدار داده شده بود ممکن است توهین‌آمیز باشد، منحرف به نظر می‌رسد.  در مقابل، هنردوستانی که مایل بودند این اثر را ببینند - که چهار جایزه لارنس اولیویه را در کنار دیگر ادای احترام دریافت کرده بود - این فرصت را داشتند که اثری تئاتری را تجربه کنند که اگر در سطح ملی پخش نمی شد، فرصت محدودی برای تماشای آن داشتند.  عجیب است که کسانی که می‌خواستند – و در واقع انجام دادند – این اجرا را ببینند (حدود 1.7 میلیون [ii]) به دلیل دیدگاه‌های کسانی که نه می‌خواستند آن را ببینند و نه از دیدن آن امتناع می‌کردند، ضرر می‌کردند [i] مدخل ویکی‌پدیا: جری اسپرینگر: اپرا» [ii] وب سایت خبری بی بی سی. \گروهی برای بازیگری بر خواننده اپرای.\ 10 ژانویه 2005.


یک صدا و سیما که وابسته به بودجه تجاری یا دولتی نیست وظیفه دارد به آثار هنری بحث برانگیز بستر بدهد.  بی بی سی صرفاً به دلیل ساختار بودجه اش برای تبلیغ آثار هنری جدید یا چالش برانگیز در موقعیت غیرعادی قرار دارد. هزینه مجوز به این معنی است که از بسیاری از فشارهایی که توسط اربابان تجاری یا سیاسی وارد می شود رها می شود. اگرچه هرگز به این معنا نبود که دارای کارت سفید است، اما فرصت هایی را می دهد که به سادگی در اختیار بسیاری از پخش کننده ها قرار نمی گیرند تا آثار هنری جدید را به نمایش بگذارند و توسعه خلاقانه را تشویق کنند.  مخاطب جهانی بی بی سی در سال 2007، 233 میلیون [i] بود. این مخاطب زمینه ای برای 1500 نفری فراهم می کند که فعالانه به این پخش خاص اعتراض کردند.  منطقی به نظر می‌رسد که بسیاری از آن میلیون‌ها بی‌بی‌سی را دنبال کنند زیرا به رویکرد این شرکت در ارائه گسترده‌ترین طیف ممکن از خروجی و نظر اعتماد دارند. تسلیم شدن چنین سازمانی در برابر یک گروه مغرور - که در آن زمان خارج از سالن‌های بی‌بی‌سی بودند و نمی‌توانستند پخش آن را ببینند - خیانت بزرگی به این اعتماد خواهد بود.  [i] وب سایت خبری بی بی سی. «مخاطب جهانی بی‌بی‌سی به اوج رسید». 21 مه 2007.


برای یک صدا و سیمای بزرگ بین المللی غیرعملی است که اختیارات وتو را به منافع بخش کوچک واگذار کند.  بی‌بی‌سی به سرعت با محتوایی یا عاری از علاقه یا محتوایی باقی می‌ماند که اجازه می‌دهد چنین وتوی هنجاری شود. مخصوصاً، همانطور که در اینجا به نظر می رسد، ارائه چنین حق وتوی به افرادی که برنامه را تماشا نمی کردند، بود.  در نتیجه، اگرچه بخشی از مسئولیت اجتناب از تخلف بر عهده پخش کننده است، حداقل سهم مساوی باید بر عهده بیننده باشد. حتی در سطح ابتدایی تر «این را دوست دارم»، مسئولیت هر دو طرف است. بی‌بی‌سی متعهد می‌شود که طیف متنوعی از برنامه‌ها را ارائه دهد تا احتمال معقولی وجود داشته باشد که اکثریت قریب به اتفاق بتوانند چیزی مورد علاقه پیدا کنند، اما این کار را با این فرض انجام می‌دهد که مردم آنچه را که برایشان جالب است تماشا کنند.  به همین ترتیب، منطقی است که فرض کنیم مردم برای تماشای چیزهایی که قبلاً انتظار دارند توهین‌آمیز به نظر می‌رسند دست از سر راه خود برنخواهند داشت.


ده ها هزار نفر از پرداخت کنندگان هزینه مجوز به این موضوع اعتراض کردند، در نهایت آنها سهامدار اصلی بی بی سی هستند و این دیدگاه شایسته احترام است.  بی‌بی‌سی به‌عنوان یک مؤسسه، ممکن است دوست داشته باشد خود را به‌عنوان یک برند رسانه‌ای جهانی معرفی کند، اما این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که بودجه‌اش توسط مردم بریتانیا تأمین می‌شود و برای خدمت به آن منصوب شده است. کل جمعیت بریتانیا. این ترکیب - پرداخت پول به لوله کش ها و صدا زدن آهنگ - نشان می دهد که شرکت ممکن است به آن گروه حساس باشد.  اگر 50000 تا 60000 کاربر هر برند دیگری اعتراض یا اعتراض خود را نسبت به محصول ارائه شده توسط آن برند ثبت کنند، باعث هرج و مرج، استعفا، اخراج و بازنگری در مورد هر استراتژی که در وهله اول باعث ایجاد مشکل شده است، می شود.  در مورد بی‌بی‌سی، چند اظهارنظر کمی ناپسند از سوی مدیران ارشد ایجاد شد، یکی از سردبیران استعفا داد زیرا احساس می‌کرد که نظرات معترضان جدی گرفته نمی‌شوند و سازمان به‌گونه‌ای ادامه می‌دهد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.  تکبر محض مورد نیاز برای این پاسخ، باور را التماس می کند. بی بی سی، به عنوان یک نهاد عمومی، وظیفه مراقبت دارد که ممکن است بیشتر از یک شرکت خصوصی در نظر گرفته شود. و با این حال این تصور را ایجاد می کرد که انگار فقط یکی از سالن های دیگری است که اپرا را روی صحنه برده است. به وضوح بین تئاتری که من انتخاب می‌کنم در آن شرکت کنم یا نه - و انتخاب می‌کنم که از نظر مالی حمایت کنم - و پخش‌کننده ملی که با هزینه مجوز اجباری به اتاق نشیمن مردم پرتاب می‌شود، تفاوت وجود دارد.


چرا باید کسانی که این صورت حساب را پرداخت می کنند، بخش هایی از زمان پخش داشته باشند که عملاً از آن مستثنی شده اند.  چگونه می‌تواند برای یک صدا و سیما، که از طریق مالیات اجباری بر هر کسی که صاحب تلویزیون است، تأمین می‌شود، با میل خود برنامه‌هایی تولید کند که می‌دانند باعث آزار آن مصرف‌کننده می‌شود؟  اتهام توهین به مقدسات بسیار بیشتر از این است که بگوییم «از این کار لذت نبردم» یا «از نوع نمایش من نیست»، این یک باور عمیق است که آنچه گفته شده حمله عمدی و عمدی به ارزش‌ها و باورهای بیننده است. برای اینکه چه کسی هستند مقدس و اساسی است.  همه پخش‌کننده‌های اصلی، از جمله بی‌بی‌سی، به طور معمول برنامه‌ها را آزمایش می‌کنند و واکنش مخاطبان را زیر نظر می‌گیرند و با این حال، در این زمینه خاص، در مورد تولید مطالبی که تماشاگران خاص تماشای آن را نه تنها ناراحت‌کننده، بلکه گناه‌کننده می‌دانند، احساس آرامش می‌کنند. طبق تعریف، آن بینندگان نمی‌توانند آن برنامه‌ها یا احتمالاً آن ایستگاه را تماشا کنند و با این حال انتظار می‌رود که هزینه آن را بپردازند.  حتی اگر یک بیننده بریتانیایی به دلیل توهین ناشی از برنامه‌هایی مانند جری اسپرینگر: اپرا تصمیم بگیرد که دیگر بی‌بی‌سی را تماشا نکند، باز هم دستمزد کسانی را می‌پردازد که در وهله اول باعث این تخلف شده‌اند. این با هیچ معیاری نمی تواند معقول باشد.


اگر این اثر حمله به محمد بود هرگز پخش نمی شد، بی بی سی استانداردهای دوگانه را اعمال می کند.  یک هفته قبل از پخش اپرا، اعتراض سیک ها در بیرمنگام به نمایشنامه Bezthi توسط نماینده بیرمنگام، نمایش را به پایان رساند. مانند بسیاری از سازمان‌ها، بی‌بی‌سی وقتی معتقد است باعث توهین به برخی ادیان شده است، وحشت می‌کند و با این حال مسیحیت - تا حد زیادی پرجمعیت‌ترین و متنوع‌ترین عقیده جهان [i] - به طور معمول نادیده گرفته می‌شود یا انتظار می‌رود که «آن را روی چانه بیاورد».  نمادها و تصاویر مسیحی به طور معمول توسط پخش‌کننده‌های اصلی، ناشران و دیگران بی‌حرمت می‌شوند، به گونه‌ای که اگر متوجه مذاهب «اقلیت» در بریتانیا باشد، به سادگی قابل تحمل نخواهد بود.  ماده چهار (4) منشور بی‌بی‌سی [ii] به وضوح تصریح می‌کند که همه جوامع بریتانیا باید در تمام فعالیت‌های آن منعکس شوند. با وجود این، منافع جامعه ای که توسط کلیسای مستقر کشور، به ریاست پادشاه نمایندگی می شود، کمترین حمایت یا توجه را از سوی این نهاد دریافت می کند.  [i] [ii] منشور بی بی سی.


مردم به سلامت رهبر خود علاقه مند هستند سلامت رهبر کشور موضوعی است که مردم و رسانه ها ناگزیر می خواهند بدانند. همیشه علاقه زیادی به آن وجود خواهد داشت. گاهاً دولت می تواند این را بازی کند، زیرا کیسینجر می گوید بیمار است و از زمان برای پرواز به پکن برای ترتیب دادن ملاقات نیکسون بدون توجه مطبوعات استفاده می کند. اما در بیشتر مواقع نگه داشتن مطالب از مطبوعات کاملاً منفی است. باعث ایجاد شایعات می شود  این مورد جان آتا میلز بود، مردم اجازه نداشتند از سلامتی او مطلع شوند. کارکنان ریاست جمهوری و اعضای ارتباطات دائماً در مورد سلامتی او دروغ می گفتند، اما دو گزارش وجود داشت که او فوت کرده است. میلز زمانی را در بیمارستانی در ایالات متحده گذراند، پس از بازگشت به غنا، مجبور شد در اطراف فرودگاه دویدن کند تا به رسانه ها نشان دهد که سالم است. 1 1 کمیته حمایت اجتماعی، \چه کسی و چه چیزی رئیس جمهور جان ایوانز آتا میلز را کشت؟\، غنا مدرن، 13 اوت 2012،


رئیس دولت/دولت باید در برابر مردم پاسخگو باشد. رازداری در رابطه با سلامت رهبر نشان دهنده بی اعتمادی یا بیزاری از رای دهندگان است. علنی نبودن در مورد مسائل بهداشتی تقریباً همیشه به این معنی است که دولت به کسانی که آنها را انتخاب کرده اند دروغ می گوید، کسانی که در برابر آنها پاسخگو هستند. چند روز قبل از مرگ جان آتا میلز، نی لانتی واندرپویه، یکی از نامزدهای حزب میلز گفت: «او [میلز] قوی‌تر و سالم‌تر از هر نامزد ریاست‌جمهوری است»، اطلاعاتی که در گذشته به وضوح نادرست بود. 1 1 Takyi-Boadu، چارلز، \Confusion Hits Mills\، غنا مدرن، 21 ژوئیه 2012،


شفافیت به شهروندان این امکان را می دهد که برای اطمینان از عملکرد مناسب، یک رهبر سالم انتخاب کنند. رای دهندگان سزاوار این هستند که بدانند آیا احتمال دارد دوره خود را به پایان برسانند یا خیر. هنگامی که شرایط بهداشتی از مردم پنهان است، ممکن است به اشتباه رهبری را انتخاب کنند که قادر به انجام یک دوره کامل نیست یا در مواقعی کنترل کشور را در دست ندارد. اگر به رای دهندگان گفته شود که آیا این یک مشکل است یا نه، رأی دادن به رهبری که اغلب واقعاً در راس کشور نخواهد بود، فایده ای ندارد. شفافیت از نظر اطلاعات واضح، دقیق و به روز برای قضاوت رای دهندگان در مورد شایستگی یک رهبر که پیش شرط لازم برای انتخاب است، ضروری است. در یک دموکراسی یک رهبر باید پاسخگو باشد، او تنها در صورتی می تواند پاسخگو باشد که رای دهندگان چنین اطلاعات حیاتی را بدانند.


فقدان شفافیت می‌تواند رهبر را به خطر بیندازد. در صورت دریافت سریع درمان و آگاهی پزشکان از هر گونه بیماری زمینه‌ای، احتمال زنده ماندن فرد در هنگام تصادف، حمله قلبی یا شرایط دیگر وجود دارد. اگر شفافیت بیشتری در مورد مرگ او وجود داشت، میلز ممکن بود زندگی می کرد، یا بیشتر عمر می کرد. هیچ هشدار قبلی مبنی بر احتمال انتقال سریع رئیس جمهور به بیمارستان علیرغم تماس پزشکان در روز قبل وجود نداشت. به همان دلیلی که افراد خارجی او در دسترس نبودند که منجر به عدم تصمیم گیری در مورد اعزام آمبولانس شد یا خیر. و در نهایت او ابتدا از بخش اورژانس دور شد زیرا آنها نمی دانستند این رئیس جمهور است که از آنها خواسته شده بود درمان کند. 1 شفافیت این امکان را فراهم می‌کند که رویه‌ها وجود داشته باشند و از قبل اطلاع رسانی شود که احتمالاً چند دقیقه به دست می‌آید و امکان بقا را فراهم می‌کند.  راهنمای روزانه 1، \چگونه میلز مرد: خواهر همه چیز را می گوید\، من شادی آنلاین، 31 اوت 2012،


رقبا می توانند از فرصت سوء استفاده کنند در حالی که رهبر از بیماری رنج می برد، رقبا می توانند از این فرصت استفاده کنند تا رهبر را کنار بگذارند. دوره بیماری دوره آسیب پذیری است که در آن دولت کمتر قادر به پاسخگویی به تهدیدات خارجی و داخلی است. نگفتن سلامتی رهبر در طول بیماری به مردم کمک می کند تا از چنین تلاش هایی جلوگیری شود. در مورد مرگ رهبر نیز چنین است. چند روز پنهان کاری امکان جانشینی آرام را فراهم می کند زیرا جانشین منصوب شده زمان دارد تا از وفاداری دولت، ارتش و سایر نهادهای حیاتی اطمینان حاصل کند. در سال 2008، زمانی که ژنرال لانسانا کونته از گینه درگذشت، قدرت باید با برگزاری انتخابات ظرف 90 روز به رئیس مجلس ملی ابوباکار سومپاره منتقل می شد. درعوض، گروهی از افسران نظامی کوچک از این اعلامیه سریع برای راه اندازی کودتا استفاده کردند. 1 1 یوسف، هما، «کودتای نظامی به دنبال مرگ رئیس جمهور گینه»، کریستین ساینس مانیتور، 23 دسامبر 2008،


صدمات دیپلماسی برای باز بودن بیش از حد دیپلماسی می تواند بسیار شخصی باشد. ابتکارات دیپلماتیک اغلب نتیجه یک فرد واحد است و رهبر فردی برای پایان دادن به مذاکرات ضروری است. بنابراین شفافیت در مورد سلامت یک رهبر ممکن است از انجام معاملات جلوگیری کند. نیکسون علیرغم وضعیت بد مائو به چین رفت، به این معنی که رهبر عالی چین کمک چندانی به تغییر تاریخی در روابط دیپلماتیک نکرد. آیا اگر مردم چین و آمریکا از وضعیت ناخوشایند مائو اطلاع داشتند، چنین تغییر مهمی در همسویی امکان پذیر بود؟ آمریکایی‌ها هر معامله‌ای را غیرقابل اعتماد می‌دانستند، زیرا نمی‌توانستند مطمئن باشند که این مائو بود که این تصمیم را گرفت، در حالی که مخالفان در چین می‌توانستند استدلال کنند که این مشاورانی مانند ژو انلای بودند که توافق را منعقد کردند نه خود مائو که به طور بالقوه آنها را قادر به انکار یا تضعیف می‌کرد. معامله  1 Macmillan, Margaret, Seize the Hour When Nixon meo Mao, John Murray, London, 2006, p.76


بازارهایی مانند ثبات، تجارت و بازارها ثبات سیاسی را ارزشمند می دانند. واضح است که وقتی رهبر یک کشور بیمار است، این ثبات آسیب می بیند، اما با شفافیت می توان این آسیب را کاهش داد. بازارها می خواهند بدانند رهبر چقدر بیمار است، و اینکه جانشینی امن است تا بدانند آینده چه خواهد شد. پنهان کاری و در نتیجه انتشار شایعات بدترین گزینه است، زیرا کسب و کارها نمی توانند تصوری از آینده داشته باشند، بنابراین نمی توانند تصمیماتی برای سرمایه گذاری بگیرند که تحت تأثیر محیط سیاسی باشد.  رهبران برای اقتصاد اهمیت دارند. آنها پارامترهای محیط کسب و کار، مالیات ها، یارانه ها، میزان بوروکراسی را تعیین می کنند. آنها همچنین بر سایر زمینه ها مانند قیمت انرژی، در دسترس بودن پیوندهای حمل و نقل و غیره تأثیر می گذارند. برآورد شده است که \تغییر یک انحراف استاندارد در کیفیت رهبر منجر به تغییر رشد 1.5 درصدی می شود\. 1 رهبري كه دنبال مي‌شود ممكن است از همان كيفيت باشد كه در اين صورت تفاوت كمي وجود خواهد داشت، اما به همان اندازه مي‌تواند به معناي تغيير بزرگ باشد.  1 جونز، بنجامین اف، و اولکن، بنجامین آ.، \آیا رهبران مهم هستند؟\ رهبری و رشد ملی از جنگ جهانی دوم، فصلنامه اقتصاد، فوریه 2005،


سلب حریم خصوصی برای رهبران رهبران ایالت ها دقیقاً به همان شکلی که دیگران سزاوار حفظ حریم خصوصی هستند. درست همانطور که رهبران شهروندان آنها می خواهند و سزاوار حریم خصوصی هستند و برای همه ناعادلانه است که در مورد سلامت آنها بدانند. رهبران ممکن است از بیماری هایی مانند ایدز/اچ آی وی یا بیماری های شرم آور رنج ببرند که می تواند به یک رهبر آسیب برساند.  مردم فقط نیاز دارند که مردم بدانند چه زمانی این بیماری به طور قابل توجهی به اداره دولت آسیب می زند. دولت می تواند به تنهایی و بدون رهبر خود برای چند روز فعالیت کند. فقط در صورتی که بیماری برای مدت طولانی رهبر را ناتوان کند، نیازی به گفتن به مردم وجود دارد. واضح است که اگر رئیس جمهور از روی تخت خود کار می کند، او همچنان کار را انجام می دهد و دولت او کار می کند. ویلیام پیت جوان، نخست وزیر بریتانیا، در حالی که به شدت بیمار بود، اما همچنان کشور را در اوج جنگ های ناپلئونی اداره می کرد، به عنوان \ناجی اروپا\ معرفی شد. 1 1 بلوی، مارجی، \ویلیام پیت جوان (1759-1806)\، وب ویکتوریا، 4 ژانویه 2006،


ابزار چانه زنی تقریباً به همان روشی که سرمایه گذاری مادی در کشورها می تواند به عنوان یک ابزار چانه زنی برای تضمین بهبود در زمینه های قانون استفاده شود، سرمایه گذاری فرهنگی نیز می تواند برای تضمین حقوق مرتبط با زمینه های کاری مرتبط مورد استفاده قرار گیرد. آزادی بیان صرفا واضح ترین است. منطقی است که یک دانشگاه غربی اصرار داشته باشد که فارغ التحصیلانش باید به ثمره مطبوعات آزاد و گمانه زنی های دموکراتیک کارشناسان و عموم مردم دسترسی داشته باشند [i] .  موارد سخنران، چیا تی پو که مسلما طولانی‌ترین زندانی عقیدتی جهان است یا رهبر اپوزیسیون سیاسی، وینسنت چنگ که از سخنرانی در یک سخنرانی سازمان‌دهی شده انجمن تاریخ NUS در کتابخانه ملی [ii] منع شد، هر دو نمونه‌هایی را ارائه می‌دهند. چگونگی تأثیر مستقیم اقدامات دولت سنگاپور بر زندگی دانشگاهی و آزادی های آکادمیک. با توجه به این موضوع، به نظر می‌رسد اوج معقولیت دانشگاه‌های غربی است که بگویند تنها در حوزه‌هایی فعالیت خواهند کرد که همان آزادی‌های آکادمیک را ارائه می‌کنند که در کشور خود انتظار دارند. اگر دولت سنگاپور خواهان مزایایی است که فارغ التحصیلان دانشگاه ییل می توانند به همراه داشته باشند، باید برای پذیرش چنین تغییری آماده باشند.  [i] Stateuniversity.Com. اروپای غربی - ریشه های آموزشی، اصلاحات در قرن بیستم، روند اصلاحات معاصر، چالش های آینده.  [ii] بازداشتی سابق وینسنت چنگ از سخنرانی در سمینار تاریخ، شهروند آنلاین، 28 مه 2010 منع شد.


سنت دانشگاهی غرب رشد دانشگاه ها به عنوان چراغ های آزادی بیان بخش اساسی از تاریخ آنها در غرب بوده است. به ویژه در دوران رنسانس، اصلاحات و روشنگری. دموکراتیزه شدن این فرآیند با گسترش بخش دانشگاهی در دهه های اخیر صرفاً آخرین مرحله از یک روند جاری است.  با این حال، کل این فرآیند (همراه با تغییرات هنری، فرهنگی و علمی که القا کرده‌اند) بر این اساس است که دانشگاه‌ها امکان تبادل آزاد ایده‌ها و شکوفایی در محیط‌هایی را می‌دهند که این رویکرد در سراسر جامعه استاندارد شده است [i] . دانشمندان مارکسیست در فراخوانی برای آموزش انتقادی فراتر رفته اند که در آن دیدگاه هایی غیر از ارتدوکس آکادمیک در دانشگاه ها عادی می شود.  چنین مؤسساتی بهترین فارغ التحصیلان را تولید می کنند، زیرا آنها بهترین دانشگاهیان را دارند و بهترین دانشگاهیان در جایی می مانند که آزاد باشند هر گونه تحقیقات خود را منتشر کنند و نظرات خود را بیان کنند. به عنوان مثال در دهه 1990، 55.7 درصد از کسانی که از اتحاد جماهیر شوروی به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند، خود را دانشگاهی، دانشمند، کارمند حرفه ای یا فنی توصیف کردند. [ii] آن دانشگاهیان به نوبه خود به سنت فکری مخالفت و بررسی انتقادی که وارث آن هستند احترام می گذارند. گرفتن چیز دیگری و زدن نام \ییل\ - یا در مورد آکسفورد، هاروارد یا ETH زوریخ - بر روی آن و وانمود کردن به اینکه چیزی تغییر نکرده است، ارزش صلاحیت را کاهش می دهد. بدون مخالفت فکری و آزادی تحقیقات آکادمیک، از لحاظ فکری ناصادقانه است که مدرک را یکسان بدانیم.  [i] نبراسکا. داگ اندرسون نبراسکان می گوید که یادگیری به تبادل آزاد ایده ها بستگی دارد.  [ii] هاروارد، «روس‌ها و اروپای شرقی در آمریکا»


حفظ ارزش مدرک کارفرمایان و دیگران انتظار دارند مدارک معینی به معنای معینی باشد. آنها چیزی بیش از یک نشان گران قیمت هستند. در مورد دانشگاه‌های نخبه غربی، بخشی از معنای آن رویکرد انتقادی به جهان و تمایل به به چالش کشیدن ایده‌ها، بدون توجه به قدرتی است که آنها را در اختیار دارد. بخشی از انحصار آنها ناشی از استانداردهای پذیرش آنها است، بخشی از سختگیری علمی دانش پژوهان آنها و بخشی از این واقعیت ساده که فقط تعداد نسبتا کمی فارغ التحصیل وجود دارد.  در سایر زمینه‌ها، دانشگاه‌ها از فروش شهرت خود بسیار آگاه هستند - بی‌طرفی، اجتناب از سرقت ادبی و غیره - در اینجا نیز باید همین‌طور باشد. اگر مدرک یک دانشگاه غربی به این معنی نیست که مسائلی مانند خلاقیت و آزاد اندیشی را تشخیص می دهد، خود مدرک را بی ارزش می کند.  در نتیجه همان دولت هایی که بسیار مشتاق کسب مهارت های خلاقانه و انتقادی ارائه شده توسط فارغ التحصیلان آموزش به سبک غربی هستند، در نهایت همان چیزی را که آنها به دنبال آن هستند تضعیف می کنند. این امر نه تنها بر فارغ التحصیلان پردیس های آسیایی دانشگاه های غربی بلکه بر همتایان آنها در مؤسسه اصلی [i] تأثیر می گذارد.  [i] ایالات متحده و چین امروز. یاسمین آکو. کشف سرقت ادبی در چین 28 مارس 2011.


«جدایی شهر و لباس» دو طرف در این تعامل دخیل هستند، دولت و دانشگاه. تظاهر به اینکه این یک فرآیند کاملاً یک طرفه است نادیده گرفتن واقعیت است. برخلاف تصور بسیاری از اتاق های مشترک ارشد، ایالت ها برای راحتی دانشگاه ها وجود ندارند. در واقع دانشگاه ها با خوشحالی ثبات سیاسی و اقتصادی ارائه شده توسط دولت ها را دقیقاً همزمان با انتقاد از روش هایی که برای حفظ آن نیاز دارند، می پذیرند.  با این حال، در نهایت دانشگاه ها از نظر دولت، آموزش و مهارت نیروی کار، ارائه دهندگان خدمات هستند. این دانشگاه تخصص خود را در ازای دریافت بودجه و هزینه های دانشجویی فراهم می کند. اینکه دقیقاً نظرات اساتید در کجا وارد چنین معادله ای می شود، مشخص نیست و به نظر می رسد با گزاره فرض شده است. البته تک تک دانشگاهیان و دانشجویان حق دارند نظرات سیاسی خود را داشته باشند، اما این ایده که یک دانشگاه به عنوان یک موسسه حقوقی متمایز از مثلاً یک سوپرمارکت زنجیره ای دارد غیرممکن است توجیه شود. اگر یک سوپرمارکت اعلام کند که باید قوانین محلی را نادیده بگیرد و به جای آن قوانین ایالت اصلی خود را بپذیرد، به وضوح رد می شود. درست مانند زمانی که یک زنجیره غذایی در کشوری برای مثلاً گوشت گاو سرمایه گذاری می کند، ترتیبات بر اساس این درک است که هر دو طرف سود می برند و هر یک فضای کمی برای مذاکره دارند. [i] همین مورد باید در اینجا اعمال شود. اگر پروپ بخواهد استدلال کند که کشورهای آسیایی باید رویکرد حشیش را در آنجا آرام کنند تا دانش‌آموزان بتوانند از یک «تجربه دانشجویی غربی» واقعی‌تر لذت ببرند، این بیانیه موضوع تمسخر خواهد بود، پس باید چنین باشد.  [i] اسمیت، دیوید، «تسکو باید مقداری از این میلیاردها را به ما بدهد»، guardian.co.uk، 15 مه 2009،


دانشگاه‌ها باید ایده‌های خود را مبادله کنند نه اینکه آنها را تحمیل کنند، از بین همه مؤسسات ممکن، این که دانشگاه پیشنهاد کند که برای دفاع از ایده‌های خود باز نیست به جای اصرار بر واردات مصنوعی آن‌ها، خلاف شهود به نظر می‌رسد. از آنجایی که سنت‌های فکری آسیایی و اروپایی به طور فزاینده‌ای در نتیجه تعامل اقتصادی با هم تعامل دارند، درگیری‌ها و تلاش‌هایی برای ادغام رویکردهای کنفوسیوس و سقراطی [i] رخ می‌دهد. بخشی از آن رابطه بین دانشگاه و دولت است. نهادهای غربی که به دنبال تثبیت خود به عنوان حضور در آسیا هستند، حداقل باید این ایده را داشته باشند که رویکردی متفاوت ممکن است چیزی برای ارائه داشته باشد. از این گذشته، تمایل به پذیرش ایده‌ها و نگرش‌های جدید، کلید اخلاق هر دانشگاهی است – این فرض که چنین تبادلی فقط در یک جهت جریان داشته باشد، به طرز شگفت‌آوری مغرور است.  [i] این در هر سطحی صادق است، از جمله موارد ساده مانند رویکرد دانشجویان به مطالعات خود. به ناچار دانشگاه ها در این دو سنت به شیوه های مختلف به این موارد پاسخ داده اند.  پاتون، مایکل، «دانشجویان آسیایی، تفکر انتقادی و انگلیسی به عنوان یک زبان آکادمیک»، آموزش تحلیلی و عمل فلسفی، جلد 32، شماره 1، ص 27-39 ص.


استدلال اول: تماس منجر به اشاعه ارزش‌ها می‌شود مطمئناً شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد تجارت با یک کشور می‌تواند به نفع حقوق بشر باشد، زیرا افزایش ثروت برای بسیاری از افراد حق انتخاب بیشتر و استانداردهای زندگی بهتر را فراهم می‌کند. [i] مسلماً این استدلال توسط دولت ها و چند ملیتی های مستقر در غرب مطرح شده است. بی دلیل نیست که گمان کنیم که این ممکن است به همکاری دانشگاهی نیز مربوط باشد، همانطور که ریچارد لوین در مقدمه پیشنهاد می کند. با این حال، به نظر می رسد که در این مورد دوم، مانند مورد اول، رویکرد تدریجی رویکرد معقولی است. ما بر روی نقاط قوت موجود می‌سازیم و در عین حال موافقت می‌کنیم که در زمینه‌های خاص متفاوت باشیم. برای گسترش مثال تجاری، چین، ایالات متحده و اتحادیه اروپا همگی با وجود رویکردهای متفاوت در مورد مجازات اعدام، موفق به تجارت با یکدیگر می شوند. آنها اعتماد دارند که از طریق همکاری در طول زمان، می توان به تغییرات دست یافت. این امر در برخی موارد به آرامی اتفاق می افتد - مانند تأثیر \چکانه، چکه\ در چین - یا به سرعت در موارد دیگر همانطور که در برمه اتفاق افتاده است [ii] .  یکی از تفاوت‌های کلیدی که باید با تغییر به سمت تأسیس دانشگاه‌های نخبه در سراسر جهان به جای فرستادن نخبگان جهان به دانشگاه‌های بریتانیا و ایالات متحده به آن‌ها اشاره کرد، این است که فرصت‌هایی را برای گروه اجتماعی بسیار گسترده‌تری باز می‌کند. چندین دهه است که تعداد انگشت شماری - فرزندان نخبگان سیاسی و ثروتمند - این فرصت را داشته اند که قبل از بازگشت به خانه به عنوان مستبدان تحصیلکرده و دیوانه، تحصیلات غربی داشته باشند. گسترش فرصت های یادگیری برای بقیه کشور هم عادلانه و هم منطقی به نظر می رسد.  [i] سیریکو، رابرت ای.، «تجارت آزاد و حقوق بشر: مورد اخلاقی برای تعامل»، مؤسسه CATO، مقاله توجیهی تجارت شماره 2، 17 ژوئیه 1998 [ii] آموزش مدتهاست که به عنوان یک نقطه شروع حیاتی برای توسعه حقوق بشر در هر کشوری که در این گزارش یونسکو بررسی شده است.


سخنان تنفرآمیز اجرای قوانین پیشنهادی در این مقاله پرمشغله، پیچیده و دشوار خواهد بود. با این حال، دشواری اجرای قانون هرگز دلیل خوبی برای امتناع از اجرای آن نیست.  سانسور کلام مکتوب در انگلستان با محاکمه‌های فحاشی لیدی چاترلی و اوز به پایان رسید، اما این آزادسازی استانداردهای انتشارات مانع از تعقیب سخنان نفرت‌انگیز هنگامی که در چاپ منتشر می‌شود، از سوی دولت منع نشده است. واضح است که اگرچه ما بیش از هر زمان دیگری برای گفتن یا نوشتن آنچه می خواهیم (هرچقدر هم قابل اعتراض باشد) فاصله داریم، استانداردها و تابوها همچنان وجود دارند. می‌توانیم تصور کنیم که این تابوها به‌ویژه برای اداره یک جامعه باثبات مهم و ارزشمند هستند، زیرا علی‌رغم تغییرات قانونی و فرهنگی که در پنجاه سال گذشته رخ داده است، همچنان پابرجا بوده‌اند.  سخنان تنفرآمیز به دلیل قدرت نفوذ در زندگی افرادی که با دریافت آن موافقت نکرده اند، پیگرد قانونی و سانسور می شود. همانطور که در پاسخ جرمی والدرون [1] به قطعه تیموتی گارتون اش [2] در مورد سخنان نفرت اشاره شد، نظرات تنفرآمیز خطرناک نیستند زیرا به افراد ساده لوح می‌اندیشند که بازدارندگی‌های خود را کنار بگذارند و در شورش‌های نژادی شرکت کنند. سخنان تنفرآمیز مضر است، زیرا فضایی را بازآفرینی می‌کند که در آن اقلیت‌های آسیب‌پذیر در ترس تبدیل شدن به هدف خشونت و تعصب قرار می‌گیرند. علاوه بر این، سخنان تنفرآمیز با بدنام کردن گروه ها، با تبلیغ دروغ و نیمه حقیقت در مورد اعمال و باورها، با هدف انزوای اجتماعی آن گروه ها، آسیب می رساند.  رپ گانگستایی همه این کارها را انجام می‌دهد، با این حال پاسخ‌های قانونی به انتشار آهنگ‌هایی حاوی اشعاری مانند «به یک عوضی باردار تجاوز کن و به دوستانم بگو سه نفری کردم» در بهترین حالت ترسو بوده است. حتی اگر رویکرد لیبرال خود را برای شکستن تابو شکل های بیان حفظ کنیم، همچنان می توانیم هیپ هاپ را به بسیاری از آسیب هایی که سخنان نفرت انگیز ایجاد می کند پیوند دهیم.  رپ گانگستایی این تصور را ایجاد می کند که محله های آفریقایی-آمریکایی و آمریکای لاتین در سراسر ایالات متحده مکان های خشونت آمیز و بی قانون هستند. حتی اگر اظهارات رپرها مانند 50 سنت و NWA بیش از حد یا ساختگی باشد، آنها با منصرف کردن مردم از ورود یا تعامل با جوامع فقیر، شکاف اجتماعی را تقویت می کنند. آنها با ایجاد ترس از جرم و جنایت که به محدود کردن اعتماد و انسجام در بین افراد جامعه کمک می کند، مستقیماً به آن جوامع آسیب می رسانند. در نهایت، هیپ هاپ خشن نیز افتراآمیز است. تصویری از جوامع اقلیت را تبلیغ می کند که بر خشونت، فقر و نیهیلیسم تأکید می کند، در حالی که با صدای بلند صحت آن را اعلام می کند. کاملاً بی ربط است که این تصاویر از جوامع اقلیت توسط اعضای آن جوامع تهیه شده باشد.  بر این اساس است، هر چند روند طبقه بندی طولانی شود، محتوای آهنگ های هیپ هاپ باید ارزیابی و سانسور شود. لیبرال دموکراسی ها آماده اند تا در مورد سخنانی که به طور بالقوه می تواند نفرت نژادی یا مذهبی را ترویج کند، تا حد زیادی قضاوت کنند. همین استانداردها باید در مورد موسیقی هیپ هاپ نیز اعمال شود، زیرا می تواند آسیب های یکسانی ایجاد کند.  [1] والدرون، جی. \مضرات سخنان نفرت\. FreeSpeechDebate، 20 مارس 2012. [2] Garton-Ash، T. \Living with different\. FreeSpeechDebate، 22 ژانویه 2012.


دفاع از حق آزادی بیان هنرمندان هیپ هاپ مداخله دولت ضروری است تا اطمینان حاصل شود که اشکال تهاجمی هیپ هاپ فقط برای بزرگسالان قابل دسترسی است، به ویژه در محله ها و محیط های خانگی که بخشی از یک جامعه منسجم و دلسوز نیستند. درجاتی از کنترل عمومی بر محتوای هیپ هاپ همچنین به حفظ تنوع و دسترسی به این ژانر در مواجهه با تسلط تجاری توسط اشکال خشونت آمیز رپ کمک می کند.  موفقیت جریان اصلی در هیپ هاپ مترادف با رپ گانگستایی شده است، و با هنرمندانی که پیشینه ای دارند که به آیات غم انگیز آنها صحت می بخشد. با این حال، بسیاری از این تجربه‌های ظاهراً «اصیل» چیزی بیش از اغراق و شخصیت‌های ابداع شده هستند. مادر آیس کیوب، خواننده رپ، هنگام مصاحبه در مورد محتوای جنجالی تک آهنگ پسرش \Fuck tha' Police\ گفت: \من نمی بینم [او] این کلمات نفرین کننده را بگوید. من او را مانند یک بازیگر می بینم.»  وجود پورنوگرافی گواه بازار انواع رسانه‌هایی است که خیال‌پردازی‌های ساده و پست انسانی را برآورده می‌کنند. همین را می توان در مورد محتوای خشونت آمیز و بدبینانه تک آهنگ های رپ نیز گفت. با این حال، برخلاف رابطه بین سینما و پورنوگرافی، به نظر می رسد بسیاری از مفسران رپ گانگستایی را مترادف با هیپ هاپ می دانند - موضعی به اندازه فریبنده ای که منتقد فیلم ادعا می کند که همه فیلم ها به طور اجتناب ناپذیری با پورنوگرافی مرتبط هستند.  نمایه عمومی قابل توجه و تنظیم ضعیف هیپ هاپ به این معنی است که طرفداران رپ گانگستایی به طبقه غالب مصرف کنندگان این ژانر تبدیل شده اند. مقدار پولی که طرفداران مایلند برای تک‌آهنگ‌ها، آلبوم‌ها، بلیت‌های کنسرت و کالاهای مارک‌دار مرتبط خرج کنند به این معنی است که برچسب‌هایی که با رپرهای گانگستایی ارتباط برقرار می‌کنند به طور کلی دروازه‌بان ژانر هیپ هاپ شده‌اند. رپرهای \آگاه\ که خشونت را ستایش نمی کنند، همراه با نوازندگانی که در سایر ژانرهای هیپ هاپ کار می کنند، باید با برچسب هایی کار کنند که آثار حاوی اشعار خشونت آمیز را تبلیغ می کنند تا موسیقی خود را منتشر کنند.  زمین هیپ هاپ معاصر چه آگاهانه و چه بر اساس طراحی، با نوازندگانی که حاضر نیستند در کارشان درباره «اسلحه، عوضی و بیلینگ» صحبت کنند، دشمنی می کند. این یک مانع مهم برای توانایی خواننده رپ در برقراری ارتباط با پیام های جدید و توانایی شنوندگان برای دریافت آنها است. می‌توان آن را یک شکست بازار نامید - حضور عمومی فراگیر رپ گانگستایی عملاً مخاطب را از سایر رپرها محروم کرده است.  طبقه بندی این پتانسیل را دارد که آزادی و اثربخشی بیان موسیقی توسط هنرمندان هیپ هاپ را که ترجیح می دهند تجارت وحشیگری و زن ستیزی را معامله نکنند، به حداکثر برساند.  گزینه جایگزین این است که اجازه دهیم هیپ هاپ همچنان تحت سلطه مشاغلی مانند Death Row Records، Low Life Records و Machete Music قرار گیرد. این منجر به پیوند هیپ هاپ به عنوان یک رسانه می شود که به طور جدایی ناپذیری با اشعار خشونت آمیز و شیوه های تجاری مشکوک روسای لیبل های گانگستایی پیوند خورده است. در این شرایط احتمال عدم مشارکت مردمی بسیار بیشتر است و به طور فعال صدا و فرصت‌ها را از نوازندگانی که دیدگاه متفاوتی نسبت به هیپ هاپ دارند، سلب می‌کند.


ممنوعیت بی اثر خواهد بود منع قانونی جدید برای هر نوع رفتار یا رفتار تنها می تواند با سرمایه گذاری مقادیر زیادی سرمایه سیاسی به منظور تبدیل پیشنهادهای مبهم به یک سند قانونی و سپس به یک قانون تمام عیار ایجاد شود. این هزینه تنها در صورتی قابل توجیه است که ممنوعیت مؤثر باشد - اگر به عنوان استفاده مشروع از قدرت یک دولت تلقی شود. قابل اجرا است؛ و اگر باعث ایجاد نوعی تغییر اجتماعی سودمند شود. تغییری که در این مورد به دنبال آن است، کاهش خشونت، جنایت و نارضایتی اجتماعی است که برخی افراد با موسیقی هیپ هاپ و طرفداران آن مرتبط می‌کنند.  قوانین صرفاً به این دلیل که قانون هستند، تغییراتی در رفتار ایجاد نمی کنند. بعید است که مصرف کنندگان هیپ هاپ از گوش دادن به آن خودداری کنند. سهولت پخش و اجرای موسیقی به این معنی است که هرگونه ممنوعیت ترانه های خشونت آمیز، ناگزیر، بی اثر خواهد بود. شبکه‌های اشتراک‌گذاری فایل و فروشگاه‌های آنلاین فرامرزی مانند eBay و Silk Road در حال حاضر به مردم امکان می‌دهند تا کالاهای رسانه‌ای و کنترل‌شده را با کمی بیشتر از یک کارت اعتباری و یک آدرس حمل و نقل به دست آورند. ارزش کل تمام موسیقی هایی که به طور غیرقانونی در سال 2007 دزدی شده اند 12.5 میلیارد دلار تخمین زده می شود. اگر سیاست‌های پیشنهادی به قانون تبدیل شود، از همان شبکه سیستم‌های اشتراک‌گذاری فایل و مخازن داده‌ها برای توزیع موسیقی ممنوعه استفاده می‌شود.  ژانرهای فعلی موسیقی شهری در حال حاضر توسط نوازندگان مردمی که در مونتاژ آهنگ ها با استفاده از حداقل منابع تخصص دارند، قبل از به اشتراک گذاشتن آنها بین دوستان یا پخش آنها در ایستگاه های رادیویی دزدان دریایی با برد کوتاه، تعریف و پشتیبانی می شوند. همانطور که اینترنت شامل یک شبکه توزیع آماده و انعطاف‌پذیر برای موسیقی است، جوامع شهری نیز شامل تعداد زیادی از هنرمندان آماتور جاه‌طلب و بااستعداد هستند که در پر کردن خلأ ایجاد شده توسط شرکت‌های بزرگ ضبط از ژانرهای بحث‌برانگیز یا ممنوع گام برمی‌دارند.  اگرچه ممنوعیت رسمی توزیع موسیقی هنوز در یک لیبرال دموکراسی غربی اتفاق نیفتاده است، قوانین مشابهی برای محدود کردن دسترسی به بازی های ویدیویی خشونت آمیز ایجاد شده است. به دنبال گزارش‌های گسترده در مورد تأثیرات مخربی که قرار گرفتن در معرض بازی‌های ویدیویی خشونت‌آمیز ممکن است بر کودکان داشته باشد، استرالیا انتشار عناوین متوالی خشن و اکشن‌محور را کاملاً ممنوع کرد. با این حال، در چندین مورد، اجرای این ممنوعیت تنها منجر به افزایش دزدی دریایی بازی‌های ممنوعه از طریق شبکه‌های اشتراک فایل و تلاش شرکت‌های منتشرکننده برای دور زدن ممنوعیت با استفاده از وب‌سایت‌های مستقر در حوزه‌های قضایی خارج از استرالیا شد. رفتار مشابه احتمالاً منجر به سایر دموکراسی‌های لیبرال پس از ممنوعیت موسیقی با اشعار خشونت‌آمیز می‌شود.  اگر ممنوع شود، موسیقی بحث‌برانگیز از فضای مدیریت شده و تنظیم‌شده تحت اشغال شرکت‌های ضبط و توزیع‌کنندگان - جایی که نهادهای تجاری و نمایندگان هنرمندان می‌توانند در بحث‌های ساختارمند و شفاف با سازمان‌های طبقه‌بندی شرکت کنند - به فضای نیمه پنهان و غیرقانونی اینترنت منتقل می‌شود. در نتیجه تشخیص مواد واقعاً خطرناک بسیار دشوارتر خواهد بود و برای هنرمندانی که با کلیشه‌های خشونت‌آمیز معامله نمی‌کنند، جلب طرفداران و به رسمیت شناخته شدن بسیار سخت‌تر خواهد بود.  همانطور که در اصل 10 مورد بحث قرار گرفت، کنترل و طبقه‌بندی مؤثر مطالب بحث‌برانگیز تنها در صورتی امکان‌پذیر است که با ویژگی‌های بالا و درک دقیق استانداردهای مشترک مورد بحث قرار گیرد که ممکن است باعث توهین شود. این امر تحت سیاستی که عملاً کنترل محتوای موسیقی را به اینترنت واگذار می کند امکان پذیر نخواهد بود.


ممنوعیت بیشتر اعضای جوان جوامع فقیر را به حاشیه خواهد برد. هیپ هاپ یک سبک موسیقی بسیار متنوع است. با کمال تعجب، این تنوع از یک سری اصول موسیقی بسیار مینیمال شکل گرفته است. در ابتدایی ترین حالت، تجاوز به عنف چیزی بیش از ابیات قافیه ای نیست که به یک ضرب ارائه می شوند. این سادگی نشان دهنده جوامع به حاشیه رانده شده اقتصادی است که هیپ هاپ از آن بیرون آمده است. تنها چیزی که هر کسی برای یادگیری نحوه رپ یا مشارکت در فرهنگ هیپ هاپ نیاز دارد، یک خودکار، مقداری کاغذ و احتمالاً یک دیسک از شکستگی ها است - خطوط درام و باس حلقه ای که برای زمان بندی آهنگ های رپ استفاده می شود. به لطف جنبه اجتماعی آن، هیپ هاپ همچنان به عنوان یک شکل قابل دسترس بیان خلاق برای اعضای برخی از جوامع فقیر در غرب و سایر نقاط جهان عمل می کند.  نکته 7 نشان می دهد که آزادی بیان زمانی شکوفا می شود که ما به مومنان احترام بگذاریم اما مجبور نباشیم به عقاید آنها احترام بگذاریم. بحث آزاد بیان این اصل را در پرتو اعتقاد دینی و بیان دینی مورد بحث قرار می دهد. با این حال، وقتی در نظر می‌گیریم که ارزیابی ما از پیشینه، فرهنگ و ارزش‌های یک فرد چه تأثیری بر تمایل ما برای پذیرش یا رد سخنان او می‌گذارد، اهمیت دارد.  مورد مثبت برای ممنوع کردن یا حداقل محکوم کردن هیپ هاپ اغلب به توانایی آن در تقویت کلیشه های منفی جوامع فقیر و به حاشیه رانده شده است که توسط جوامع اکثریت تبلیغ می شود. منتقدان هیپ هاپ خاطرنشان می کنند که مردان سیاه پوست اغلب به عنوان خشن، غیر متمدن و درنده انگ انگ زده می شوند. آنها ادعا می کنند که بسیاری از هنرمندان هیپ هاپ به طور هدفمند شخصیتی وحشیانه و زن ستیز را پرورش می دهند. محبوبیت هیپ هاپ نشان دهنده پذیرش این کلیشه است و تبعیض علیه مردان جوان سیاه پوست را بیشتر می کند. این خط فکری هنرمندان هیپ هاپ را به عنوان خیانتکاران یا استثمارگر جوامع خود نشان می دهد، کلیشه های آسیب رسان را تقویت می کند و نوجوانان را متقاعد می کند که طرد خشونت آمیز جریان اصلی جامعه راهی برای دستیابی به موفقیت مادی است.  استدلال هایی از این نوع نمی توانند عمق ظرافت و معنایی را که کلمات و بازی با کلمات می توانند منتقل کنند، تشخیص دهند. آنها بر این فرض فرض می شوند که مصرف کنندگان هیپ هاپ به روشی ساده و غیرانتقادی با آن درگیر می شوند. به طور خلاصه، چنین استدلال هایی طرفداران هیپ هاپ را ساده فکر می کنند و به راحتی تحت تأثیر قرار می گیرند. این دیدگاه از \احترام به رسمیت شناختن\، به رسمیت شناختن برابری و کرامت ذاتی که مدیون همه مشارکت کنندگان یک بحث است، غفلت می کند. علاوه بر این، ما را از ارزیابی درست \احترام ارزیابی\ ناشی از محتوای هیپ هاپ و سایر ژانرهای موسیقی بحث برانگیز منع می کند. وقتی هیپ هاپ ذاتاً مضر تلقی می شود، و به ویژه بخش آسیب پذیر و تأثیرپذیر جامعه هدف قرار می گیرد، هم اعضای آن گروه را تحقیر می کنیم و هم از بحث قوی در مورد اشعار رپ جلوگیری می کنیم. دانشگاهیان مانند جان مک وورتر فقط حمایت از خشونت و نیهیلیسم را در اشعاری مانند «تو در گتو رشد می‌کنی، در رتبه دوم زندگی می‌کنی/ و چشمانت ترانه‌ای از نفرت عمیق خواهند خواند» می‌بینند.  اما این‌ها کلماتی هستند که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان مشاهده‌ی زیرکانه بر وحشیگری که توسط طرد اجتماعی ایجاد می‌شود تعبیر کرد. در حقیقت، در آیه قبلی یا کسانی که از آن پیروی می کنند، چیز کمی وجود دارد، \شما همه اعداد گیرندگان / اراذل و اوباش، دلالان و هل دهندگان، و پول سازان بزرگ را تحسین خواهید کرد\ که می تواند به عنوان اجازه دهنده، رایج کننده تعبیر شود. یا تایید خشونت یعنی، مگر اینکه فردی که آیه را می‌خواند، قبلاً به این نتیجه رسیده باشد که مخاطب مورد نظرش فاقد دیدگاه انتقادی و درک او از هنجارها و ارزش‌های اجتماعی است.  حتی اگر ناظری در نهایت به این نتیجه برسد که یک آهنگ هیپ هاپ خاص ارزشی ندارد، تفسیر گسترده ای از نکته 7 نشان می دهد که حداقل باید به هنرمندان و شنوندگان آن مقدار کمی از هوش و تامل را اعتبار بخشد. هنگامی که ما با یک ذهنیت مراقبتی به موسیقی نزدیک می‌شویم و مصمم به محافظت از شنوندگان جوان در برابر آنچه به عنوان آسیب یا استثمار می‌بینیم، آن افراد را از دسترسی به شکلی از گفتار که ممکن است تنها روش مقرون‌به‌صرفه برای بیان باشد، جلوگیری می‌کنیم.  همانطور که به افراد اجازه می دهیم به زبانی که انتخاب می کنند شنیده شوند (نگاه کنید به نکته 1)، همچنین باید بپذیریم که دیدگاه های جوامع به حاشیه رانده شده ممکن است به شکل متعارف ظاهر نشوند. تحت این شرایط، محدود کردن و به حاشیه راندن نوعی گفتار برای بحث در مورد مشکلات جوانان فقیر که برخلاف احتمال، به جریان اصلی نفوذ کرده است برای ما خطرناک خواهد بود. ما احتمالاً با نگاه کردن به رپرها و طرفداران آنها به عنوان کودکانی، تأثیرپذیر و نیازمند حمایت، تعصبات موجود را عمیق تر می کنیم.


تصویرسازی خشونت آمیز می تواند اهداف مختلفی را دنبال کند.  درخواست برای ممنوعیت موسیقی که به خشونت ارجاع می دهد یا ستایش می کند، اغلب مبتنی بر درک بیش از حد ساده انگارانه از ژانرهای موسیقی معاصر و محبوب است. آموزنده است که بلندترین صداهای اعتراضی که علیه محتوای خشونت آمیز در موسیقی هیپ هاپ و راک بلند می شود، اکثراً ستون نویسان روزنامه های سفیدپوست، طبقه متوسط و میانسال هستند. هرگونه ممنوعیت ایجاد شده در این شرایط، با ممانعت از اظهار نظر نوازندگان - به هر طریق - در مورد رویدادهای خشونت آمیز، تنوع و عمق ژانرهای موسیقی محبوب را کاهش می دهد.  ممنوعیت تراک‌های موسیقی خاص تنها به این دلیل که در مورد اعمال خشونت‌آمیز بحث می‌کنند، به صنایع خلاق آسیب می‌رساند و روش‌هایی را که در حال حاضر برای طبقه‌بندی و محدود کردن محتوا در رسانه‌های دیگر استفاده می‌شود، منعکس نمی‌کند. اعمال مجرمانه زمانی مجازات می شوند که عملی منجر به نتیجه زیانبار شود و به این دلیل که آن عمل با نیت غیر صادقانه یا سوء خاصی انجام شده باشد. به طور کلی، اگر کسی قصد کشتن قربانی خود را نداشته باشد، نمی توان مجرم شناخته شد. به طور مشابه، غیرعادی است که فیلم ها یا بازی های ویدیویی سانسور یا ممنوع شوند زیرا اتفاقاً اعمال خشونت آمیز را به تصویر می کشند. قصدی که در استفاده از تصاویر یا کلمات گرافیکی وجود دارد نیز باید بررسی شود. همانطور که مارک تامپسون، مدیر کل بی‌بی‌سی، هنگام بحث درباره محتوای مذهبی بحث‌برانگیز جری اسپرینگر، خاطرنشان کرد: اپرا با freespeechdebate.com «... جری اسپرینگر بدون اینکه احساس کنم برای من توهین‌آمیز بود دیدم، زیرا هدف قطعه به وضوح یک طنز درباره یک موضوع بود. مجری برنامه گفتگوی آمریکایی و دنیای او به جای شخصیت های مذهبی به عنوان چنین افرادی.  هیئت های طبقه بندی به زمینه ای که در آن یک عمل توهین آمیز نشان داده شده است نگاه می کنند. خشونت جنگ در Saving Private Ryan به وضوح به تصویر کشیده شده است، اما فیلم بر این اساس توقیف نشده است. سرباز رایان خشونت و رنج را به تصویر می کشد تا ما را از غیرانسانیتی که در جنگ جهانی دوم فراگرفته بود، یادآوری کند. از خشونت برای بیان یک نکته آموزشی استفاده می کند تا مخاطب خود را به سمت همدردی و انزجار سوق دهد. اگر قرار باشد فیلمی از تصاویر خشونت یا رنج شدید به عنوان نوعی سرگرمی استفاده کند و مخاطب را به لذت بردن از خشونت دعوت کند، یک هیئت طبقه بندی سعی می کند محتوای آن را محدود یا سانسور کند.  در مقایسه، موسیقی «خشن» می تواند از زبان و مضامین وحشیانه برای ایجاد مشاهدات متحرک و جذاب درباره جهان استفاده کند. موسیقی خشن به طور خودکار خشونت را تجلیل نمی کند و باعث نمی شود مخاطبانش خشونت را چیزی پر زرق و برق ببینند.  به راحتی می توان بسیاری از نمونه های تحسین شده موسیقی عامه پسند را به عنوان حاوی اشعار خشونت آمیز محکوم کرد که خارج از چارچوب گوش داده می شود، بدون هیچ تلاشی برای تحلیل انتقادی تصاویر ترانه و نیات هنرمندان. با تسلیم شدن به فشار پوپولیستی که توسط ستون‌نویسان روزنامه و مجریان برنامه‌های گفتگوی نمایشی بازنمایی و ایجاد می‌شود، خطر ایجاد یک اثر دلخراش را نه تنها بر فرهنگ جریان اصلی هیپ‌هاپ، بلکه در هر فرم موسیقی دیگری که جرأت دارد درباره موضوعاتی که به‌طور محدود به آن‌ها می‌پردازد، بپردازد، ایجاد می‌کنیم. محدودیت های خودسرانه مقبولیت اجتماعی تعریف شده است.


از آنجایی که دین یقین اعتقاد را ترویج می کند، استفاده از نفرت الهام گرفته از الهی برای توجیه و ترویج اعمال خشونت آمیز و اعمال تبعیض آمیز آسان است.  آزادی بیان زمانی باید در رتبه دوم قرار گیرد که احتمال آسیب رساندن آن سخنرانی وجود داشته باشد. شعار \با خدا در کنار ما\ برای توجیه قتل عام و بربریت در طول تاریخ مورد استفاده قرار گرفته و همچنان استفاده می شود. اگرچه به ندرت پیشوایان و واعظان قتل را انجام می دهند، یقینی که آنها ترویج می کنند به کسانی که این کار را انجام می دهند تضمین می کند.  هدف قانون [1] مورد استفاده در این مورد خاص، یک هدف کاملاً عملی بود. نقش اصلی این بود که قوانین موجود در مورد شورش و بی نظمی عمومی را مرتب کند، اما یک بخش تشخیص داد که زبان همجنسگرا هراسی و نژادپرستانه منجر به خشونت می شود. صحبت از آزادی بیان خوب و خوب است، اما واقعیت این است که سخنرانی های همجنسگرا هراسی، به ویژه آنهایی که ماهیت مذهبی دارند، ممکن است منجر به خشونت شود. به عنوان مثال در نیویورک یک سری حملات همجنسگرا هراسی پس از بیانیه های ضد همجنس گرا توسط سیاستمداران جمهوری خواه صورت گرفت. [2] جلوگیری از سخنان نفرت انگیز به جلوگیری از وقوع خشونت کمک می کند تا محدودیت های آزادی بیان را توجیه کند.  [1] Legislation.gov.uk، \قانون نظم عمومی 1986\، آرشیو ملی، 1986 c.64.  [2] هریس، پل، «آمریکا از موج خشونت ناگهانی علیه همجنس‌گرایان لرزید»، آبزرور، 17 اکتبر 2010.


دین صرفاً دیدگاه های ارتجاعی را که بسیاری توهین آمیز می دانند توجیه می کند. دلیلی وجود ندارد که ویتریول فقط به این دلیل که ماسکی از دین ارائه می دهد تحمل شود.  دیدگاه‌هایی مانند سقط جنین، زنان، و آنچه که خانواده قابل قبولی را تشکیل می‌دهد که توسط افرادی که به شدت مذهبی هستند بیان می‌شود، صرفاً دیدگاه‌های متعصبانه‌ای است که با پیچیده شدن در یک روسری اعتبار می‌یابد.  در ذات باور دینی است که هر مجموعه ای از دیدگاه ها می تواند توجیه دینی داشته باشد و هیچ معیار عینی برای اثبات دیدگاه ها وجود ندارد. برای مثال، دیدگاه‌های همجنس‌گرا هراسی که در بسیاری از کلیساها رایج است را می‌توان با گرایش آزادی همجنس‌گرایان که در سایر کلیساها قابل تشخیص است، در تضاد قرار داد. در پرتو این، منطقی است که دیدگاه ها را بدون توجه به دینداری پیرامون آنها، بر اساس خود قضاوت کنیم.  نظرات بیان شده توسط هری هاموند، و دیگران [1]، باید از پوشش مذهبی خود برداشته شود و نشان داده شود که در قلب آنها به سادگی توهین آمیز هستند. مطلقاً هیچ دلیلی وجود ندارد که چرا افراد دگرباش جنسی مجبور به تحمل سرزنش و محکومیت در زندگی روزمره خود شوند. این تمرین مفیدی است که بدانیم چگونه به یک سخنران سکولار پاسخ می دهیم که می گوید اعمال دو نفر که عاشق یکدیگر بودند باید آنها را به عذاب و رنج محکوم کند. اما به طرز عجیبی، لحظه ای که این کار به نام خدا انجام می شود، به نوعی قابل قبول می شود.  [1] بلیک، هایدی. واعظ مسیحی به دلیل اینکه همجنس گرایی گناه است دستگیر شد. دیلی تلگراف، 2 مه 2010.


تعصب ناآگاهانه جایی در جامعه ندارد. روکش دین برای توجیه نفرت، تعصب و تفرقه به کار رفته است و باید با آن مقابله کرد.  هوموفوبیا آخرین تعصب قابل احترام است [1] و باید با همان شور و شوق و نیرویی که دیگران با آن مواجه بوده اند و همچنان با آن مواجه شده اند، مقابله کرد. اگر سخنران سیاه‌پوستان یا زنان را محکوم می‌کرد، اگر نماینده سازمانی بودند که آشکارا نژادپرستانه بود، به دلیل اغتشاش عمومی دستگیر می‌شدند، احتمالاً ممنوع می‌شد.  بنا به دلایلی کلیساهایی که دیدگاه‌هایی در مورد همجنس‌گرایی دارند که از نظر قدرت با دیدگاه‌های مربوط به نژاد توسط گروه‌های نئونازی قابل مقایسه است، نه تنها توسط دولت تحمل می‌شوند، بلکه اغلب مورد حمایت قرار می‌گیرند.  نفرت نفرت است و هیچ دلیلی وجود ندارد که به همجنس هراسی مجوزی رایگان داده شود که به نژادپرستی یا تبعیض جنسی داده نشود.  همه ادیان ابراهیمی در هسته خود دارای اقتداری هستند که بر حفظ «نظم طبیعی» متمرکز است. از قرن چهاردهم به بعد - هرچند جالب توجه کمتر از آن زمان - همجنس گرایی به عنوان یکی از بزرگ ترین گناهان معرفی شده است [2]، با این که آیین تعلیم دینی آن را یکی از چهار گناهی معرفی می کند که «بهشت را برای انتقام فرا می خواند». این نه تنها توهین آمیز بلکه خطرناک در یک جامعه مدرن است.  [1] مگوایر، دانیل سی.، «دگرجنسگرایی در دین جهانی معاصر»، مشاوره مذهبی.  [2] Boswell, John, The Marriage of Likeness, Harper Collins, Chapter هشتم.


هیچ حقی وجود ندارد که مورد توهین قرار نگیرید، اعمال آنچه قابل قبول است که فکر یا گفته شود، قدرت بسیار زیادی را در دستان دولت قرار می دهد.  غیرممکن است که اطمینان حاصل شود که هیچ کس هرگز مورد توهین قرار نگرفته است و این که آیا حتی مطلوب است یا خیر قابل تردید است. به سادگی هیچ راهی برای محافظت در برابر تخلف وجود ندارد. دولت به وضوح نقشی در حفاظت از ایمنی فیزیکی شهروندان و در سایر زمینه‌های مربوطه مانند جلوگیری از اخراج از شغل به دلیل تمایلات جنسی دارد، اما در مورد سخنانی که ممکن است باعث توهین شود، چنین نیست.  دولت‌هایی که سعی می‌کنند در موضوعاتی از این قبیل جلوتر از افکار عمومی پیشروی کنند، برای حل این مشکل کار چندانی انجام نمی‌دهند. با انجام این کار به این شیوه، آنها ممکن است به خوبی روی آتش تعصبی که قصد مبارزه با آن را دارند و همچنین ایجاد مشکلات اضافی با توجیه این ایده که ساکت کردن دیدگاه‌ها فقط به این دلیل که اتفاقاً با آنها موافق نیستید، مشکلی ندارد.  ممنوعیت بیان عقاید، از نظر تاریخی، پناهگاه کسانی بوده است که برای شکست دادن آن‌ها، استدلال‌ها تمام شده است. انجام این کار تصدیق این است که پیشنهاد ضعیف است. اعتراف به این امر - یا ظاهراً چنین کاری - برای اصل برابری یک سابقه خطرناک ایجاد کرد.  [1] هریس، مایک، \توهین به کسی نباید جرم باشد\. Guardian.co.uk، 18 ژانویه 2012.


ساکت کردن دیدگاه هایی که توهین آمیز تلقی می شوند، خود باخت است و برای کسانی که تلاش می کنند حقوق همجنس گرایان را پیش ببرند مضر است.  اگر آزادی بیان به معنای هر چیزی باشد، باید یک اصل باشد که به طور جهانی اعمال شود. مگر اینکه گفتار یک تهدید مستقیم و فوری برای امنیت عمومی باشد، نباید آن را محدود کرد. اکثریت قاطع جهان با هاموند موافق هستند. در سطح جهانی، این یک دیدگاه مهم، احتمالا اکثریت است. مطمئناً 24 درصد از افرادی که در بریتانیا معتقدند رابطه جنسی همجنسگرا باید غیرقانونی باشد [1] را می توان دلسوز فرض کرد. این افراد ممکن است راهپیمایی‌های غرور همجنس‌گرایان را توهین‌آمیز و تهدیدی برای نظم عمومی بدانند، اما این راهپیمایی‌ها مجاز به برگزاری هستند و اعتراض هاموند و امثال آن نیز باید برگزار شوند. آزادی بیان باید در هر دو مورد به طور یکسان مجاز باشد.  [1] نگهبان. \نظرسنجی کشف نشده جنسی: همجنسگرایی\. 28 اوت 2008.