نسبیت گرایی فرهنگی و تطبیق با تعارض موضوعاتی که زیربنای همه بحث ها در مورد کودکان سرباز است به قلب عدالت بین فرهنگی، سیاست و حکومت می رود. علیرغم قوانین بین المللی و فراملی، این تصور که کودکان باید به هر قیمتی از هر گونه خشونت محافظت شوند، صریحاً غربی است.  حقایق بیان شده در مقدمه برای حمایت از ایجاد دفاع از نسبیت فرهنگی در برابر اتهامات استخدام و استفاده از کودکان سرباز کافی نیست. «فرهنگ‌ها» صرفاً مجموعه‌ای از اعمال تعریف شده توسط تاریخ و سنت نیستند. آنها همچنین روش هایی برای زندگی، بقا و نظم بخشیدن به جوامعی هستند که در پاسخ به محیط جوامع تغییر می کنند و توسعه می یابند. در بسیاری از جوامع، کودکان به دلیل ضرورت به سازمان‌های نظامی القا می‌شوند (یا خودشان را معرفی می‌کنند). تامین کنندگان سنتی ایمنی فیزیکی در یک جامعه ممکن است در اثر جنگ کشته یا آواره شده باشند. جوامعی که به دلیل درگیری‌های طولانی مدت و تعریف مبهم آسیب‌پذیر باقی می‌مانند، ممکن است چاره‌ای جز شروع به مسلح کردن فرزندان خود نداشته باشند تا به آنها کمک کنند از استثمار خشونت‌آمیز اجتناب کنند. تعداد زیادی از سربازان کودک در سودان جنوبی به طور فعال به دنبال واحدهایی از ارتش شورشی بودند که به پذیرش سربازگیری کودکان معروف بودند [i]. پس از مرگ والدین و پراکنده شدن خانواده‌های بزرگ، کودکان به سمت منابع شناخته‌شده ایمنی و قدرت گرایش پیدا کردند - سازمان‌هایی که قادر به ارائه حفاظت و استقلال در کشورهایی هستند که کاملاً به دلیل درگیری منحرف شده و ویران شده‌اند.  تصورات غربی از کودکی تخطی‌ناپذیر، عاری از نگرانی و خشونت، صرفاً یک ساختار فرهنگی است. این ساختار را نمی توان در جوامعی تکرار کرد که در معرض اشکال محرومیت و درگیری هستند که در هفتاد سال گذشته با لیبرال دموکراسی های غربی بیگانه بوده اند. تلاش برای اجرای این ساختار به‌عنوان قانون - و به‌عنوان شکلی از قانون که می‌تواند بر قوانین داخلی غلبه کند - جوامع آسیب‌پذیر را به خطر می‌اندازد، مانع ایجاد هنجارهای دموکراتیک می‌شود و حتی می‌تواند کودکانی را که ادعا می‌کند از آنها حمایت می‌کند جرم انگاری کند.  [i] \پرورش شده توسط جنگ: سربازان کودک جنگ داخلی دوم سودان جنوبی\، کریستین امیلی رایان، پایان نامه دکترا، دانشگاه لندن، 2009


برداشتن موانع بر سر راه خلع سلاح، خلع سلاح و توانبخشی به راحتی می توان بدون تضعیف قطعنامه پذیرفت که جنگ و نبرد تجارب وحشتناک و مضری هستند. در طول هفتاد سال گذشته، جامعه بین‌المللی تلاش کرده است تا رنج ناشی از پایان درگیری را با دسترسی سربازان و غیرنظامیان به مراقبت‌های پزشکی و روانی محدود کند. این در حال حاضر بخشی پذیرفته شده از رویه بازسازی پس از جنگ است که به عنوان خلع سلاح، خلع سلاح و ادغام مجدد (DDR) [i] شناخته می شود.  اثرات جنگ مزمن و درگیری مزمن با جنگ با روند آهسته و مداوم عادت کردن به زندگی عادی به بهترین وجه برطرف می شود. کودکان سرباز سابق به مراکز درمانی متخصص در این نوع مراقبت در ایالت هایی مانند سیرالئون [ii] فرستاده می شوند.  آنچه که برای این روند بهبودی مضر است، نامگذاری کودکان سرباز به عنوان جنایتکاران جنگی است. ننگ ناشی از چنین اعتقادی صدها کودک سرباز سابق را به رنجی فراتر از پایان درگیری های مسلحانه محکوم می کند.  دستورالعمل‌های احکام الزام‌آور دیوان بین‌المللی کیفری بیان می‌کند که هرکسی که کمتر از هجده سال سن داشته باشد، محکوم به جنایات جنگی است، نباید مشمول مجازات حبس ابد شود. درمان آنها، پس از زندانی شدن، باید به سمت توانبخشی باشد.  بسیاری از کودکان سرباز در سازمان هایی که به آنها می پیوندند افسر می شوند. متناوبا، ممکن است به آنها دستور داده شده باشد که از روستاها و جوامع خود به دنبال نیروهای بیشتری باشند. برای این کودکان مشارکت در درگیری به مشارکت در خود جنایت تبدیل می شود. آنچه در زمان جنگ به عنوان یک انتخاب ضرورت آغاز شد، در شرایط موجود می‌تواند به کودک در زمان صلح آسیب برساند و انگ شود [iii]. حتی اگر حکم آنها بر اصلاح و آموزش تأکید کند، یک کودک سرباز سابق احتمالاً به یک مصدوم آسیب ندیده در جنگ تبدیل می شود که به عنوان همدست در اقدامات تجاوزکارانه مشخص می شود. وقتی به این عنوان برچسب زده شود، کودکان در برابر حملات تلافی جویانه و طرد اجتماعی ریشه دار آسیب پذیر می شوند.  ائتلاف برای جلوگیری از استفاده از کودکان سرباز، در بحث تلاش‌ها برای پرورش کودکان جنگجوی کلمبیایی، بیان می‌کند که «انگ کودکان سرباز، که اغلب به‌عنوان خشونت‌آمیز و تهدیدآمیز تلقی می‌شود، به این معناست که خانواده‌ها تمایلی به پذیرش کودکان سرباز سابق ندارند. کسانی که مراکز مراقبت تخصصی را ترک می‌کردند یا به خانه‌های جوانان یا مراکز حفاظت از جوانان برای کسانی که مشکلات حفاظتی ویژه داشتند نقل مکان کردند. در حالی که تلاش‌ها برای تقویت مراقبت‌های مبتنی بر خانواده و پرورش ادامه یافت، تقریباً 60 درصد از افرادی که وارد برنامه DDR می‌شوند در سال 2007 تحت مراقبت‌های سازمانی بودند. [iv] از همه مهمتر، ترس از هدف قرار گرفتن توسط دادگاه بین المللی کیفری ممکن است باعث شود که سربازان کودک سابق از افشای وضعیت خود به مقاماتی که برنامه های خنثی سازی را انجام می دهند اجتناب کنند. آنها ممکن است از شرکت در فرآیند DDR منصرف شوند [v].  علاوه بر این، اقتدار دیوان کیفری بین‌المللی اغلب در معرض انتقاد سیاستمداران و حقوقدانان مرتبط با دولت‌های دموکراتیک [vi] و رژیم‌های غیرلیبرال یا استبدادی است که به احتمال زیاد درگیر درگیری‌هایی می‌شوند که قوانین بشردوستانه را نقض می‌کنند. اگر دیده شود که در جریان تعقیب جنایات جنگی کودکانی را که اغلب به سختی در سنین نوجوانی هستند هدف قرار می دهد، نمی تواند به ادعاهای دیوان بین المللی کیفری کمک کند که نهادی است که مفاهیم جهانی شفقت و عدالت را نمایندگی می کند.  همانطور که Child Soliders 2008 گزارش جهانی اشاره می کند، «تعقیب قضایی نباید با تمرکز صرف بر استخدام و استفاده از کودکان سرباز، سایر جنایات ارتکابی علیه کودکان را مستثنی کند. چنین رویکردی خطر انگ زدن به کودکان سرباز را به همراه دارد و آزار گسترده‌تری را که کودکان در موقعیت‌های درگیری تجربه می‌کنند نادیده می‌گیرد. بر این اساس است که برخی تمرکز انحصاری کودک-سرباز اتهامات دیوان بین المللی کیفری علیه توماس لوبانگا را زیر سوال برده اند. به هر حال، اتحادیه میهن پرستان کنگو (UPC/L)، گروه مسلحی که او رهبری می کرد، به طور گسترده اذعان می شود که مرتکب جنایات شدید دیگری علیه کودکان و همچنین بزرگسالان شده است. [vii] [i] «مطالعات موردی در انتقال جنگ به صلح»، کولتا، ن.، کوستنر، ام.، ویدرهوفر، اول. بانک جهانی، 1996 [ii] «بازگشت نسل گمشده سیرالئون»، گاردین، 02 مارس 2000، [iii] \عذاب بدون پایان برای سربازان کودک لیبریا\، گاردین، 12 ژوئیه 2009، [iv] \سربازان کودک: گزارش جهانی 2008\، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص103، [ v] «سربازان کودک: گزارش جهانی 2008»، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص16، [vi] «آمریکا مورد حمله برای تاکتیک های دادگاه بین المللی کیفری قرار گرفت»، گاردین، 27 اوت 2002، [vii] «سربازان کودک: جهانی گزارش 2008، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص 32-33،


ساخت فرهنگی درگیری مسلحانه صلاحیت دیوان کیفری بین‌المللی در درجه اول بر اساس فرضیات فرهنگی ساخته شده در مورد نحوه کار جنگ اعمال می‌شود - اینکه بین متجاوزان و مدافعان تقسیم روشنی وجود خواهد داشت، ارتش‌ها بر اساس زنجیره‌های فرماندهی، غیرنظامیان سازماندهی می‌شوند. هدف قرار نخواهد گرفت و از مناطق درگیری تخلیه خواهد شد. اما درگیری های بی شماری در آفریقا و آسیای مرکزی ناقص بودن این فرضیات را ثابت کرده است.  نباید فراموش کرد که تقریباً تمام صورت‌بندی‌های این طرح، نسبی‌گرایی فرهنگی را تنها به‌عنوان دفاع از استفاده از کودکان سرباز تعریف می‌کنند. هنوز برای دادستان های دیوان بین المللی کیفری باز خواهد بود تا ثابت کنند که استفاده از کودکان سرباز به جای اینکه محصول عدم اطمینان، ضرورت و هنجارهای قانونی ناپایدار باشد، سیستماتیک، زیانبار و عمدی بوده است. علاوه بر این، همه دفاع ها دفاع های «کامل» نیستند. همه آنها منجر به تبرئه نمی شوند و اغلب توسط قضات برای کاهش سختی برخی احکام استفاده می شود.  می توان استدلال کرد که هرگز برای دیوان بین المللی کیفری این نبود که قوانین مربوط به کودکان سرباز را علیه سایر کودکان یا رهبران جوامع آسیب پذیر که تحت فشار شرایط عمل می کردند، اجرا کند. حداقل، کسانی که در این شرایط مسئول مسلح کردن کودکان هستند، باید با مجازات ملایم‌تری نسبت به یک نهاد دولتی با منابع بهتر که از کودکان سرباز به عنوان یک سیاست استفاده می‌کند، مواجه شوند.  با توجه به ماهیت درگیری ها در کشورهای در حال توسعه، که در آن نفوذ جغرافیایی دولت های \به رسمیت شناخته شده\ محدود است و چندین نهاد قانون گذار محلی ممکن است به یک مبارزه مسلحانه کمک کنند، نظارت مستقیم بر مبارزه برای جامعه بین المللی دشوار است. نیروهای سازمان ملل غالباً فاقد بودجه، بی انگیزه و آموزش ضعیف هستند و عمدتاً از همان قاره ای تأمین می شوند که طرف های متخاصم در یک درگیری تأمین می شوند. هنگامی که نیروهای حافظ صلح از کشورهای غربی مستقر می شوند، قوانین درگیری آنها قبلاً مانع از حفاظت قوی از جمعیت غیرنظامی شده است. از قضا، این تا حدودی نتیجه نگرانی هایی است که دولت های غربی ممکن است متهم به افراط در استعمار نو شوند. برای جامعه بین‌المللی ظالمانه است که استانداردهای رفتار در زمان جنگ را به جوامع و کشورهایی که قادر به اجرای آنها نیستند، دیکته کند، در حالی که از کمک و کارشناسی که ممکن است به آنها اجازه چنین کاری را بدهد، خودداری می‌کند.  بنابراین، دیوان بین‌المللی کیفری، به‌عنوان یک نهاد حقوقی و تحقیقاتی متخصص، باید تشویق شود تا از تخصص‌های انباشته‌شده برای تمایز بین مشارکت کودکان در ارتش ناشی از تمایل به ایجاد وحشت در مردم یا تقویت سریع ارتش‌ها و مشارکت نظامی کودکان که به‌عنوان یک موضوع به وجود آمده است، تشویق شود. استراتژی بقا


تنبیه رفتار مضر عینی از ده‌ها هزار کودکی که در سراسر جهان در معرض درگیری‌های مسلحانه قرار دارند، بیشتر آنها در گروه‌های سیاسی مسلح استخدام می‌شوند. کاملاً برخلاف تصوری که از کودک سرباز ساخته شده توسط این پیشنهاد، این جوانان عملاً بزرگسالان نیستند، و نه به دنبال دفاع از جوامعی هستند که به نحوی از کمک ها و فداکاری های خود سپاسگزار خواهند بود. سربازان کودک به گروه هایی می پیوندند که اهداف سیاسی و نظامی مشخصی دارند.  کودکان ممکن است پس از مواجهه با تبلیغات داوطلبانه برای واحدهای نظامی شرکت کنند. بسیاری از کودکان برای فرار از فروپاشی اجتماعی در جوامع خود به جمع می پیوندند. چندین کودک زن سرباز فاش کرده اند که به دلیل فرار از خشونت خانگی یا ازدواج اجباری به این گروه پیوسته اند. بسیاری از کودکانی که داوطلب نمی شوند می توانند به زور توسط سازمان های نظامی ربوده شوند. یک کودک سرباز سابق از کنگو گزارش داد که \آنها به من یک یونیفورم دادند و به من گفتند که اکنون در ارتش هستم. آنها گفتند که اگر به قول آنها عمل نکنم، برمی گردند و پدر و مادرم را می کشند.» [i] پس از ورود به ارتش، کودکان در معرض سوء استفاده و استثمار قرار می گیرند. آنها معمولاً به عنوان مین روب یا جاسوس استفاده می شوند. از بی تجربگی و زودباوری کودکان برای متقاعد کردن آنها مبنی بر مصونیت از گلوله استفاده می شود و یا برای ارتکاب جنایات پاداش مالی دریافت خواهند کرد. بسیاری از کودکان از طریق استفاده از مواد مخدر کنترل می شوند که ناگزیر به آن معتاد می شوند [ii] .  به ازای هر روایتی که پیشنهاد می‌تواند درباره کودکی که برای دفاع از خانواده‌اش اسلحه به دست گرفته باشد، ارائه کند، تعداد بیشتری از کودکان وجود دارند که مجبور شده‌اند یا تهدید شده‌اند تا سرباز شوند. هر معیاری از گزاره جانبی اخلاق نسبیتی که ممکن است برای بکارگیری انتخاب کند، اعمال و سوء استفاده هایی از نوع توصیف شده در بالا به طور عینی برای کودکان مضر است.  علاوه بر این، فرآیند تبدیل کودک به سرباز غیرقابل برگشت و اغلب وحشیانه تر و غیرانسانی تر از خود جنگ است. این پیشنهاد می پذیرد که سربازان کودک پس از پیاده شدن نیاز به مراقبت و درمان خواهند داشت، اما آنها دشواری درمان این آسیب وحشتناک را دست کم می گیرند.  استفاده از کودکان سرباز یک جنایت غیرقابل بخشش است که باعث ایجاد رنجی از نوع غیرضروری و مخرب می شود. نباید با استدلال های نسبی گرایانه رقیق یا توجیه شود.  اگر افسران و سیاستمدارانی که در سوء استفاده هایی که در بالا توضیح داده شد، اجازه داشته باشند که علناً نسبی گرایی فرهنگی را به عنوان دفاع از خود استدلال کنند، نقش دیوان بین المللی کیفری در ترویج ارزش های جهانی را تضعیف می کند. علاوه بر این، مشروعیت غیرقابل قبولی را به جنگ سالاران و دزدانی می بخشد که به بهانه رهبری جنبش های مقاومت مشروع [i] کودکان سربازان بین المللی، [ii] \سربازان کودک: گزارش جهانی 2008\، ائتلاف برای توقف استفاده از کودک سرباز، 2007، ص299،


حقوق جهانی و مصالحه های جمعی نسبیت گرایی فرهنگی این باور فلسفی است که همه فرهنگ ها و باورهای فرهنگی دارای ارزش یکسان هستند و درست و نادرست نسبی و وابسته به زمینه های فرهنگی هستند. بر این اساس، نسبی‌گرایان معتقدند که حقوق بشر جهانی نمی‌تواند وجود داشته باشد، زیرا ارزش‌های انسانی واقعاً جهانی وجود ندارد. اگر حقوق نسبی است، قوانینی که از آنها حمایت می کند نیز باید نسبی باشد.  اگر این ادعای گزاره را بپذیریم که ارزش‌های نسبی فرهنگی می‌توانند در پاسخ به درگیری‌ها و بحران‌ها تکامل یابند، آن‌گاه هر رفتار انحرافی یا مخرب با توجه به نیروی تشریفات و منظم بودن رفتار یک گروه می‌تواند نسبی تلقی شود. اگر گروه معتقد باشد که عملی درست است، اگر با تصور آن گروه از آنچه عادلانه و خوب است یا برای بقای آنها سودمند است پیوند خورده باشد، در این صورت هیچ استدلال متقابلی علیه آن وجود نخواهد داشت - خواه آن عمل برای صد سال مستمر بوده باشد یا صد روز  با این حال، نظام‌های حقوقی منعکس‌کننده عقاید، اعمال و ارزش‌های همه افراد در قلمرو یک ایالت هستند، صرف نظر از اینکه چقدر جمعیت آن کشور ممکن است متکثر باشد. به طور مشابه، اعتراض به جنبه های خاص دکترین جهانی حقوق بشر، تکه تکه است، نه جمعی. در حالی که تعداد کمی از جوامع در یمن ممکن است به ممنوعیت استفاده از کودکان سرباز اعتراض کنند، بسیاری دیگر در سراسر جهان این را یک اصل معقول و از نظر اخلاقی ارزشمند می دانند. هم جامعه بین‌الملل و هم برای دولت‌های ملی لازم است قوانین خود را به گونه‌ای تنظیم کنند که خواسته‌های رقیب نظام‌های ارزشی متکثر را تطبیق دهند. گاهی اوقات، یک ارزش مشترک در میان اکثریت فرهنگ ها باید مخالفت های اقلیت را رد کند.  دادن فرصتی به رهبران کاریزماتیک که جوامع فقیر را متقاعد می کنند تا پسران و دختران خود را به جنگ بفرستند تا از نسبیت گرایی فرهنگی برای توجیه مقصر بودن خود برای جنایت جنگی استفاده کنند، انحرافی است. افسران، سیاستمداران یا فرماندهان مخالف بسیار بیشتر از قبایل یمنی یا پسران یتیم سودانی می‌توانند پیچیدگی‌های چنین دفاعی را درک کنند و احتمال سوءاستفاده از آن بسیار بیشتر است. فرماندهان کودکان سرباز تنها طبقه ای از افراد هستند که باید از دیوان کیفری بین المللی بترسند.


قرار دادن کودکان به اهداف نظامی هدف از ممنوعیت استفاده از کودکان سرباز جلوگیری از عادی سازی چنین تاکتیک هایی در مناطق درگیری است. این یک اجرای انعطاف ناپذیر از یک ایده آل بلند اروپایی نیست. این ممنوعیت و نقش دیوان بین المللی کیفری در اجرای آن، برای کاهش احتمال هدف قرار گرفتن غیرنظامیان عمدا در مناطق جنگ جهانی در حال توسعه طراحی شده است. چرا این لازم است؟  اگر دفاعیات مندرج در این طرح برای کاهش تعداد محکومیت‌های جنایات جنگی مربوط به استفاده از کودکان سرباز مورد استفاده قرار گیرد، نه تنها تعداد کودکان سرباز افزایش می‌یابد، بلکه خود کودکان نیز به اهداف نظامی تبدیل می‌شوند. جوامعی که به دلیل جنگ ویران و تحلیل رفته اند، تحت وضعیت موجود، ممکن است به عنوان حداقل تهدید تلقی شوند. اگر تصور شود که هیچ مقاومتی از خود نشان نخواهند داد، ارتش ها احتمالاً آنها را به عنوان اهداف استراتژیک هدف قرار نمی دهند. با این حال، اگر محکومیت و تحقیقی در مورد استفاده از کودکان سرباز وجود نداشته باشد، آنها به یکی از ویژگی های رایج میدان جنگ تبدیل خواهند شد. نظامی‌سازی فزاینده کودکان، کودکانی را که نمی‌خواهند در درگیری‌های مسلحانه شرکت کنند، کودکانی را که استراتژی بقای جایگزینی را دنبال می‌کنند، هدف‌های خودکار می‌سازد. با همه کودکان به عنوان سربازان بالقوه رفتار خواهد شد. جوامعی که کودکان در آن زندگی می کنند به اهداف نظامی تبدیل خواهند شد.  این قطعنامه، اگرچه به دنبال توانمند ساختن کودکان برای محافظت از خود است، آنها را به سادگی هدف قتل عام، آوارگی سازمان یافته و حملات غافلگیرانه ای قرار می دهد که مشخصه جنگ در آفریقا و آسیای مرکزی است.


اجراکنندگان در معرض خطر استثمار قرار می‌گیرند. عموماً بچه‌ها برای تصمیم‌گیری‌های مهم برای خودشان خیلی جوان در نظر گرفته می‌شوند، بنابراین تصمیم‌گیری به عهده والدین، معلمان و غیره است. از آنجایی که عوامل از دریافت نقش یا عملکرد خوب کودک در یک رویداد ورزشی از لحاظ مالی سود می برند، خطر قطعی استثمار وجود دارد. استثمار همچنین می تواند از سوی والدین صورت گیرد، مانند مورد معروف ستاره های کودک تلویزیون آمریکایی جکی کوگان و گری کلمن، که هر دو از والدین خود به دلیل خرج کردن پولی که در دوران کودکی به دست آورده بودند شکایت کردند [1] [2] یا مکالی کالکین، که مانع شد. والدینش از دسترسی به درآمدهای او.  [1] AP، \کودک\ برای دریافت 126000 دلار برای سهم خود\ [2] Deseret News، \ستاره کودک سابق برنده 1.3 میلیون دلار قضاوت شد\


همانطور که ایالت قوانینی را برای حمایت از کودکان اجرا می کند، می تواند اجرای کودکان را ممنوع کند. هنرمندان کودک در حال حاضر توسط قوانینی در مورد انواع چیزها از حداقل میزان تحصیلی که ممکن است دریافت کنند تا دستمزد خود و چند ساعت کار کنند محافظت می شوند. اجرای بسیاری از این قوانین بسیار دشوارتر از ممنوعیت عمومی است. اجرای آن ساده است، زیرا در اکثر موارد به راحتی قابل تشخیص است - زیرا آنها برای عموم اجرا می کنند. سپس دولت می‌تواند علیه کسانی که کودک را به کار می‌گیرند اتهاماتی وارد کند و آنها را جریمه کند.


اجازه دادن به کودکان برای اجرای برنامه باعث می‌شود آنها خیلی زود بزرگ شوند. آنها ممکن است در شرایطی بسیار دور از یک زندگی عادی که مکانیسم‌های مقابله‌ای کافی را نیاموخته‌اند، در معرض رابطه جنسی، مواد مخدر یا الکل قرار بگیرند. تعجب آور نیست که بسیاری از هنرمندان کودک در زمان رسیدن به سن بلوغ، اغلب دچار مشکلاتی می شوند، مانند درو بریمور، بازیگری که در سن 13 سالگی وارد دوره توانبخشی شد. مایکل جکسون علاقه خود به کودکان و دوران کودکی را نتیجه از دست دادن دوران کودکی خود می داند.  [1] بریمور، دختر کوچک گمشده


مجری بودن آموزش رسمی کودک را محدود می کند صرف زمان زیاد برای اجرا یا آموزش، میزان آموزش رسمی کودک را محدود می کند. به عنوان مثال، در بریتانیا و سایر کشورها، هنرمندان کودک تنها باید سه ساعت در روز آموزش ببینند. [1] علاوه بر این، تمرکز بر مهارت های تخصصی کودک (به عنوان مثال، بازیگری، رقص و غیره) ممکن است از علاقه خانواده یا خود آنها به آموزش رسمی کم کند.  [1] مرکز حقوقی کودکان، \یک مجری کودک در چه ساعاتی ممکن است کار کند؟\


قرار دادن کودکان در معرض فشار اجرا غیراخلاقی است حتی بزرگسالان باتجربه نیز می توانند برای مقابله با ترس از صحنه یا اضطراب اجرا مشکل پیدا کنند. کودکانی که طبیعتاً از نظر عاطفی آسیب پذیرتر از بزرگسالان هستند، نباید در معرض این نوع فشارها قرار گیرند. این امر به ویژه در شرایطی صادق است که کودک برای عملکرد خود پول دریافت می‌کند، زیرا نیاز اضافی به عملکرد خوب می‌تواند حتی منجر به فشار بیشتر شود. اگرچه خودکشی در بین کودکان نادر است، اما اعتقاد بر این است که اغلب در نتیجه این اتفاق رخ می دهد که کودک احساس می کند تحت فشار بیش از حد است یا در برآوردن انتظارات دیگران ناکام است. [1] همچنین عواقبی وجود دارد که مدت‌ها پس از توقف فعالیت کودک ادامه می‌یابد. بازیگران کودک سابق اغلب در بزرگسالان جوان این مشکل را دارند که احساس می کنند قبلاً \به اوج رسیده اند\ و خود را بدون احساس انگیزه یا جاه طلبی یا هویت بزرگسالی منسجم می بینند، در نتیجه آنها اغلب از سوء مصرف مواد و اعتیاد رنج می برند [1] لیپست، \استرس\ اتحادیه می گوید سوق دادن دانش آموزان به سوی خودکشی


مجری بودن می‌تواند کودک را از نظر جسمی آسیب‌پذیر کند. در برخی موارد، این مشکلات فیزیکی می تواند کشنده باشد. به عنوان مثال، جولیسا گومز، که به دلیل عوارض ناشی از آسیب پرش در 15 سالگی در تمرینات گرم کردن برای یک مسابقه ژیمناستیک درگذشت. [1] حتی در مشاغلی مانند بازیگری و رقص خطراتی برای هنرمندان کودک وجود دارد. معمولاً بازیگران و رقصندگان به لاغر ماندن تشویق می‌شوند، اغلب تا حدی ناسالم. از آنجایی که کودکان به ویژه آسیب پذیر هستند، بیشتر در معرض خطرات ورزش بیش از حد برای ورزشکاران و اختلالات خوردن برای ورزشکاران هستند. به عنوان مثال، مشخص شده است که دخترانی که در دوران کودکی خود می رقصند، بیشتر از همسالان خود به بی اشتهایی عصبی در زندگی بعدی مبتلا می شوند. [2] لنا زوارونی، برنده دوران کودکی «درکوب فرصت‌ها» در دهه 1970، تمام عمرش با اختلالات خوردن دست و پنجه نرم کرد و در سن 34 سالگی درگذشت. کودکان در معرض چنین خطراتی.  [1] هافمن، \درگذشت\ [2] اخبار بی بی سی، \بی اشتهایی مرتبط با رقصندگان کودک\


اگر اجراکنندگان کودک ممنوع می‌شدند، بسیاری از کودکان راهی برای اجرای غیرقانونی و بدون حمایت قانونی پیدا می‌کردند.  در حالی که کودک اجرا قانونی است، شرایط کار این کودکان تحت حمایت قانون است و توسط ادارات دولتی مانند درآمد داخلی، بهداشت و ایمنی و غیره نظارت می شود. هنوز اجرا می کند، اما به این ترتیب محافظت نمی شود. این قبلاً در برخی از ورزش های حرفه ای اتفاق افتاده است که در آن ورزشکاران می توانند با دروغ گفتن در مورد سن خود سود ببرند. برای مثال، برای بازیکنان بیسبال آمریکای لاتین آسان‌تر است که با تیم‌های لیگ برتر ایالات متحده قرارداد ببندند، اگر تیم‌ها فکر می‌کنند جوان هستند. در نتیجه، بازیکنان بی‌شماری درباره سن خود دروغ گفته‌اند، از جمله تعدادی از موارد مطرح، مانند میگل تجادا که در سال 2002 با ارزش‌ترین بازیکن انتخاب شد. [1] با این حال، بسیاری از این بازیکنان جوان کمتر موفق بوده‌اند. نمونه های تاسف بار زیادی وجود دارد که بازیکنانی که در سنین جوانی به ایالات متحده آمدند و تحت فشار فزاینده، قربانی مشکلات جدی مواد مخدر شدند که اغلب منجر به مصرف بیش از حد و مرگ می شد. [2] [3] ممنوعیت مانع از اجرای کودکان نمی شود. در واقع آنها را در معرض خطرات احتمالی بیشتر قرار می دهد.  [1] اشمیت و شوارتز. \استفاده بیسبال از DNA سوالاتی را ایجاد می کند.\  [2] زیرین، \نمی توانم دردسر را بزنم: چاوز بیسبال را به چالش می کشد.\  [3] هلفگوت، \بازی بین المللی\.


دولت حق ندارد کودکان را از انجام کارهایی که دوست دارند و در آن مهارت دارند، باز دارد، بسیاری از کودکان اجرا بدون شک اگر حق اجرا از آنها سلب شود، اعتراض خواهند کرد. این را می توان در نقل قول هایی از رادی مک داوال مشاهده کرد، کسی که در مصاحبه ای در سال 1963 گفت که به عنوان یک بازیگر کودک «زمان فوق العاده ای را سپری کرد» [1] و احتمالاً اگر ممنوعیتی در آن اجرا می شد، بسیار ناراحت می شد. طول عمر او غیرقانونی کردن فرصتی که به افراد با استعداد روی صحنه، جلوی دوربین، زمین بازی و غیره اجازه می دهد (که ممکن است در سایر زمینه ها، به عنوان مثال، دانشگاهی، چندان قوی نباشند) خارج از حقوق دولت است. از انجام کارهایی که به بهترین شکل انجام می دهند امرار معاش کنند.  برخی از نوازندگان کودک نیز ثابت کرده‌اند که به شدت در کسب‌وکار باهوش هستند - «دوقلوهای اولسن» صنعت عظیمی را از ستاره دیزنی خود ساخته‌اند.  [1] اخبار بی بی سی. «بازیگر مک داوال در سن 70 سالگی درگذشت


بازیگران کودک برای ایفای نقش در برخی فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و غیره و برای بقای برخی از ورزش‌ها ضروری هستند. برای مثال، فیلم‌های فوق‌العاده محبوب هری پاتر، بدون حضور بازیگران بزرگ زیر 18 سال که نقش دانش‌آموزان مدرسه را بازی می‌کنند، به نصف قانع‌کننده نبودند. بازیگران کودک نیز در صنعت تبلیغات ضروری هستند تا محصولاتی را برای مخاطبان جوان‌تر جذاب کنند. برخی از ورزش ها نیز در صورتی که به کودکان اجازه شرکت در مسابقات داده نشود، در معرض خطر قرار می گیرند. به عنوان مثال، اسکیت بازان و رقصندگان از آموزش هایی که از سنین پایین شروع می شود، سود زیادی می برند. [1] [1] ساگولا، \آموزش رقص برای کودکان و نوجوانان\


آموزش دوزبانه پرهزینه است و بالکانی شدن را تشویق می کند یکی از اهداف دولت در ارائه آموزش، آماده سازی دانش آموزان برای موفقیت در محیط کار است و بنابراین دولت موظف است پول خود را به کارآمدترین روش ممکن برای انجام این امر خرج کند.  این امر مرتبط است زیرا آموزش دو زبانه گران است و مستلزم استخدام معلمان دو زبانه، سازماندهی کلاس های دوزبانه، و کسب مواد درسی دو زبانه است. [1] این هزینه ها ممکن است توجیه شوند اگر واقعاً به دانش آموزان کمک کنند. اما واقعیت این است که آنها این کار را نمی کنند. برای یک چیز، آنها به دانش آموزان اجازه می دهند بدون یادگیری زبان انگلیسی زندگی کنند. یکی از موانع بزرگ برای یادگیری یک زبان جدید این واقعیت است که والدین دانش آموزان ممکن است در خانه به زبان دیگری صحبت کنند. اگر دانش آموزان به طور ناگهانی از آن زبان در مدرسه نیز استفاده کنند، اکثریت قریب به اتفاق روز خود را صرف صحبت به زبانی غیر از انگلیسی می کنند، در نتیجه ممکن است اصلاً آن زبان را نخوانند و در هنگام تلاش با ضرر زیادی مواجه شوند. برای پیوستن به نیروی کار  در نتیجه، به نظر می‌رسد که این پول می‌تواند بهتر از اجرای یک سیستم آموزشی کاملاً مجزا و موازی برای آموزش زبان انگلیسی برای دانش‌آموزان استفاده شود.  [1] راسل، کریستین، \آیا آموزش دو زبانه کار می کند؟\ مورد تگزاس، بنیاد سیاست عمومی تگزاس، سپتامبر 2009،


هویت و تاریخ ایالات متحده به طور ذاتی با زبان انگلیسی مرتبط است از همان ابتدای تأسیس، انگلیسی زبان رایج ایالات متحده بود و مشارکت کامل در زندگی ملی به توانایی صحبت کردن با آن بستگی داشت. خود تئودور روزولت زمانی اشاره کرد که \ما در اینجا یک زبان داریم و آن زبان انگلیسی است، و ما قصد داریم ببینیم که بوته [همسان سازی] مردم ما را آمریکایی تبدیل می کند\ [1] اعلام انگلیسی به عنوان زبان رسمی باعث قانونی می شود. به این تاریخ کمک می کند و به ایجاد اتحاد برای آمریکایی ها کمک می کند، در زمانی که بسیاری از آنها از پس زمینه های مختلف می آیند و دیدگاه های سیاسی متفاوتی دارند یادگیری زبان انگلیسی مهاجران را به یک سنت سیاسی و تاریخی گره می‌زند که به توماس جفرسون بازمی‌گردد [1] دیدگاه‌های مخالف، «وحدت زبانی در جامعه‌ای با تنوع فزاینده مهم است»، 2010.


اجتناب از خود تفکیک در زمانی که ایالات متحده شروع به غلبه بر جداسازی نژادی، و تبعیض قانونی در زمینه های دیگر کرده است، یکی از چالش های بزرگی که با آن مواجه است، خود جداسازی است.  تنوع زبانی این مشکلات را بدتر می کند، زیرا به ناچار منجر به جدایی از خود می شود. همه چیز برابر باشد، و حتی اگر اینطور نباشد، مردم دوست دارند در کنار افرادی باشند که بتوانند با آنها ارتباط برقرار کنند.  این مشکل بزرگی نبود در سال‌های گذشته، زمانی که اکثر گروه‌های مهاجر به اندازه‌ای کوچک بودند که به راحتی بلعیده می‌شدند، و برای حفظ وحدت زبانی خود بسیار کوچک بودند، اما جمعیت اسپانیایی تبار در ایالات متحده با چنان سرعتی رشد کرده است که ممکن است با اسپانیایی در بسیاری از شهرهای بزرگ ایالات متحده کنار بیایید. رستوران‌ها، کسب‌وکارها و خدمات همگی وجود دارند که به آن پاسخ می‌دهند، و صنعت کامل تلویزیون اسپانیایی زبان در دسترس است.  این به نوبه خود خطر بالکانیزاسیون اجتماعی را بسیار قوی تر می کند. در حالی که اقلیت کوچکی از مردم ممکن است زبان‌های جدیدی را یاد بگیرند زیرا می‌خواهند، اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها را زمانی که مجبور باشند یاد می‌گیرند – و اگر افراد بتوانند بدون انجام این کار از پس آن برآیند، احتمالاً این کار را نخواهند کرد. به جای جذب، بین اقلیت زبانی و اکثریت واگرایی خواهید داشت.


آموزش دو زبانه به دانش آموزان آسیب می زند آموزش دو زبانه دانش آموزان را در سیستم خود از افراد خارج از خود جدا می کند. این فرصت ها را برای تعامل محدود می کند.  این از چند جهت مضر است. برای یک چیز، تعامل آنها با همسالانی که انگلیسی صحبت می کنند را محدود می کند. در حالی که ممکن است آنها ممکن است انگلیسی را با دوستان خود در یک مدرسه دو زبانه تمرین کنند، بعید به نظر می رسد، زیرا صحبت کردن به زبان موجود آسان تر است.  به‌علاوه، قرار گرفتن دانش‌آموزان انگلیسی‌زبان را با مهاجرانی که انگلیسی صحبت نمی‌کنند، محدود می‌کند، و اجازه می‌دهد کلیشه‌های منفی ناشی از ناآگاهی ایجاد شود که می‌تواند سیاست‌های دولتی را از طریق صندوق رای تحت تأثیر قرار دهد.  در نهایت، این تفکیک ممکن است در خود مدارس دوزبانه نیز گسترش یابد، زیرا همه افرادی که به دنبال آموزش دوزبانه هستند، زبان غیرانگلیسی یکسانی ندارند. نتیجه ممکن است این باشد که دانش‌آموزان از نظر اجتماعی به گروه‌هایی بر اساس کشور مبدا گروه‌بندی می‌شوند، و به دلیل جمعیت‌شناسی ساده، این امر دانش‌آموزان اسپانیایی زبان را در مزیت قابل توجهی قرار می‌دهد زیرا نزدیک به 30 میلیون نفر از آنها در کشور وجود دارد. این دوقطبی شدن به نوبه خود می تواند منجر به انشعاب بین گروه های زبانی اقلیت شود که می تواند سرمایه اجتماعی کلی آنها را کاهش دهد.


این به طور خاص میراث فرهنگی غنی را که منحصراً آمریکایی است از گروه هایی که انگلیسی صحبت می کنند اما به عنوان زبان اول صحبت نمی کنند، انکار می کند. این زبان در اقتصاد، فرهنگ و زندگی روزمره بسیار فراگیرتر از آن است که چنین انتخابی را جذاب یا حتی معقول کند.  همچنین مردم معمولاً زبان انگلیسی را یاد نمی گیرند. مزایا و فرصت‌هایی که به وجود می‌آورد، و انگها و تبعیض‌هایی که غیرانگلیسی‌زبان‌ها با آن روبه‌رو هستند به این معناست که یادگیری زبان انگلیسی یکی از اولین کارهایی است که هر مهاجری باید انجام دهد.  بنابراین در واقع ما در مورد افرادی صحبت خواهیم کرد که نمی توانند انگلیسی صحبت کنند، یا به این دلیل که هنوز آن را یاد نگرفته اند یا به این دلیل که نمی توانند آن را یاد بگیرند. شاید بین انجام دو کار وقت نداشته باشند، یا شاید برایشان سخت باشد.  در هر صورت، اگر این سیاست صرفاً نمادین باشد به این افراد انگ می شود. اگر بیشتر از این پیش برود، به طور فعال زندگی آنها را بدتر می کند و شاید یادگیری زبان انگلیسی را برای آنها سخت تر کند.


ایالات متحده دارای سنت طولانی چندین زبان است. یک سنت تاریخی طولانی در ایالات متحده وجود دارد که زبان های مختلف در آن نقش داشته اند. اکثر آمریکایی ها اجدادی ندارند که قبل از سال 1776 از انگلستان آمده باشند و حتی در میان مستعمره نشینان قبل از استقلال نیز فرانسوی ها، هلندی ها، سوئدی ها، اسکاتلندی ها و ایرلندی ها وجود داشتند. [1] زبان‌های این مهاجران اولیه باقی مانده است، برای مثال زبان کاجون، شاخه‌ای از زبان فرانسوی، بالفعل زبان رسمی در لوئیزیانا است. [2] اهمیت تاریخی زبان‌های بومی آمریکا یا مهاجرانی که وارد این کشور شدند و کمک زیادی کردند نیز نادیده گرفته می‌شود. همه این گروه ها انگ می شوند و کمک های آنها نادیده گرفته می شود.  نوادگان اکثر گروه‌های ذکر شده در بالا امروزه به انگلیسی صحبت می‌کنند، بنابراین مشکل دسترسی آسان نیست. با این حال، این یکی از عدالت تاریخی و به رسمیت شناختن کامل طیف وسیعی از مشارکت کنندگان در تاریخ آمریکا است.  [1] «ترکیب قومی سیزده مستعمرات، 1750»، برانچ معلم، [2] ملانکون، مگان، «کاجون انگلیسی»، PBS،


حتی در داخل ایالات متحده مردم انگلیسی به طور متفاوت صحبت می کنند حتی در ایالات متحده نیز مردم به گویش های مختلف صحبت می کنند. از بوستون تا نیویورک تا مناطق روستایی جنوبی، لهجه‌ها و تنوع در زبان انگلیسی دقیقاً همان نوع سنت‌های تاریخی، فرهنگی و حتی سیاسی را بیان می‌کنند که برای کسانی که انگلیسی را پیش می‌برند، اگر به زبان دیگری ساخته شده باشند، بسیار وحشتناک می‌دانند.  تعیین معیاری برای انگلیسی بودن و نادیده گرفتن این واقعیت که آمریکایی‌ها مدت‌هاست از تفاوت‌های زبانی به عنوان نشانه‌ای از هویت استفاده می‌کنند، دشوار خواهد بود. بنابراین بی معنی است که با تحمیل زبان انگلیسی به عنوان زبان رسمی، این تفاوت های زبانی را بررسی کنیم. بلکه باید تنوع زبان ها و گویش ها را گرامی داشت.


در شرایط کنونی، اقدامات برای تبدیل زبان انگلیسی به زبان رسمی به طور خاص برای مهاجران اسپانیایی تبار مورد هدف قرار گرفته است. این موضوع در جنگ جهانی اول، زمانی که نارضایتی علیه مهاجران آلمانی بالا گرفت، تبدیل به یک موضوع شد، و جنبش کنونی، اگرچه اسماً به هیچ‌کس پیامی نمی‌دهد، اما به وضوح اسپانیایی‌ها را هدف گرفته است.  این را می توان از این واقعیت استنباط کرد که آنها تا حد زیادی بزرگترین گروه زبانی غیرانگلیسی در کشور هستند، و در مواردی چنین دیدگاه هایی از بین رفته است، همانطور که رهبر یکی از بزرگترین گروه های لابی برای زبان ملی انجام داد. 1]  حتی اگر چنین قانونی به طور خاص برای اسپانیایی‌ها هدف قرار نگیرد، همه تصور می‌کنند که چنین است، و با این وجود بسیاری از اسپانیایی‌ها معتقدند که آنها هدف مورد نظر هستند.  نتیجه عملی این امر، بیگانگی جمعیت اسپانیایی تبارها خواهد بود، زیرا بسیاری از اسپانیایی‌ها خود را در معرض حمله می‌بینند، که باعث می‌شود بسیاری از اسپانیایی‌ها در کنار هم متمرکز شوند و بسیاری از استدلال‌های همسان سازی دولت را تضعیف کند.  علاوه بر این، تا جایی که به اسپانیایی‌ها به‌عنوان «دیگری» انگ انگ می‌زند، ممکن است قلدری علیه دانش‌آموزان اسپانیایی تبار و تبعیض علیه کسانی که نمی‌توانند انگلیسی صحبت کنند، که گروهی بسیار بزرگ‌تر از کسانی هستند که ترجیح داده‌اند به زبان انگلیسی صحبت نکنند، تشویق کند.  [1] «پرونده سؤالات متداول جنبش فقط به زبان انگلیسی»، Mass. English Plus،


تصاحب فرهنگی موازی با مالکیت معنوی دزدیده شده است و باید به همین ترتیب با آن برخورد شود.  استانداردهای بالایی از قوانین جهانی مالکیت معنوی مانند حق چاپ و ثبت اختراع برای چیزهایی مانند داروها و طرح های خلاقانه وجود دارد. با این حال، این قوانین فقط در حوزه‌های معدودی اعمال می‌شوند، بنابراین این پیشنهاد با در نظر گرفتن مالکیت معنوی به عنوان الگویی برای آنچه که ممکن است «مالکیت فرهنگی» در نظر گرفته شود، عملاً حوزه اختیارات خود را گسترش می‌دهد. بسیاری از جوامع اقلیت، از جمله قبیله بومی آمریکایی ناواهو، نام، طرح و فرهنگ آنها دزدیده شده یا مورد سوء استفاده قرار گرفته اند و غرامت دریافت نکرده اند. این امر نابرابری‌های سیستماتیکی را که در آن عدالت برای فرهنگ‌های اقلیت‌ها برقرار نمی‌شود، برجسته می‌کند. غرامت، اعم از پولی یا غیر آن، باید در این موارد مانند سایر مطالعات موردی پرداخت شود [1].  نزدیکترین چیزی که واقعاً به این اتفاق رسیده است، مربوط به جامعه بومی ناواهو آمریکا است. آنها نام خود را چاپ کرده بودند و بر روی محصولاتی مانند لباس زیر، لباس و فلاسک در فروشگاه خرده فروشی محبوب Urban Outfitters [2] استفاده می کردند. خشم در جامعه به وجود آمد و اخطار توقف و توقف در دادگاه برای فراخوانی محصولات ثبت شد. علاوه بر این، قبیله ناواهو خواستار غرامت مالی برای جبران خسارت وارده به نام جامعه خود شد، اما این امر اعطا نشد. از آنجایی که نام ناواهو دارای حق چاپ بود، این پرونده در برابر قانون بسیار ساده تر شد - همانطور که ما پیشنهاد می کنیم سرقت اموال فرهنگی باید باشد.  ذکر این نکته حائز اهمیت است که بسیاری از جوامع دیگر که قبلاً مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند، نام خود را کپی رایت نکرده‌اند و بنابراین این فرصت را ندارند [3]. این مهم است زیرا در بسیاری از موارد، نتیجه ممکن است نتیجه دیگری نداشته باشد.  عمل غرامت باید به طور جهانی مورد استفاده قرار گیرد زیرا سوء استفاده از نام ها، نمادها و دارایی های فرهنگ های دیگر بدون رضایت بی احترامی است.  در یک دموکراسی که در آن همه در برابر قانون برابر هستند، جوامع و افراد باید بتوانند از کسانی به دلیل عدم به رسمیت شناختن یا سوء استفاده از اقدامات فرهنگی که دارای معنا و اهمیت تاریخی هستند شکایت کنند. فرهنگ در جوامعی با سنت‌ها، تئوری‌ها و شیوه‌های قدیمی جا افتاده است. این امر بدیهی است زیرا ما (هنوز) یک فرهنگ جهانی واحد نداریم، حتی اگر کسی ممکن است استدلال کند که فرهنگ به آرامی در حال ظهور است.  [1] Schutte، Shane، \6 مورد معروف کپی رایت\، تجارت واقعی، 11 آگوست 2014، [2] Siek، Stephanie، \Navajo Nation از Urban Outfitters برای ادعای نقض علامت تجاری شکایت می کند\، CNN، 2nd مارس 2012، [3] جانسون، Maisha J.، \اختلاف فرهنگی چیست؟ این 9 پاسخ مضرات خود را آشکار می کند، فمینیسم روزمره، 14 ژوئن 2015،


حق جبران خسارت اشتباه است جبران خسارت یک اصل اساسی عدالت در هر نظام حقوقی است. طبق تعریف می توان آن را به کسانی داد که به شهرت یا حیثیت، ناراحتی عاطفی و از دست دادن فرصت ها، از جمله درآمدهای بالقوه، آسیب رسانده اند. پرداخت غرامت بسیار مهم است، زیرا برای کسانی که در نتیجه اقدامات شخص دیگری از ضررهایی رنج برده اند، چیزی را فراهم می کند، و بنابراین کمک می کند تا زمین بازی را هموار کنید. تصاحب فرهنگی باعث آسیب های آشکار می شود - از دست دادن کسب و کار، آگاهی کمتر از آن فرهنگ، و احساس حقارت. از نظر تئوری، غرامت نیز سودمند است زیرا رالز معتقد است که به \قصی از هدف\ اصل جبران دست می یابد. این با دیدگاه برابری طلبانه مطابقت دارد [1]. در حالی که موارد فردی تصاحب فرهنگی ممکن است قصد آسیب نداشته باشند، با آسیب رساندن به فرهنگ و هویت در مدتی دارای یک آسیب خارجی هستند. این دقیقاً به همان شکلی است که آنهایی که آلوده کننده هستند اغلب قصد آسیب ندارند، فقط برای کسب سود.  [1] Gaus, Gerald F., 'Does Compensation Restore Equality', Compensatory Justice, Vol.33, 1991, pp.45-81,


غرامت برای اعطای اعتبار به جوامعی که شایسته آن هستند مهم است.  غرامت می تواند برای هموار کردن فضای بازی نابرابری برای کسانی که تحت ظلم قرار گرفته اند استفاده شود. آنها به جوامع کمک می کنند تا به رسمیت شناخته شوند که شایسته آن هستند و به معکوس کردن کلیشه های منفی تقویت شده شهودی کمک می کنند. غرامت می تواند به نفع جامعه استفاده شود. به عنوان مثال، در داخل جامعه و خارج به منظور آموزش مناسب مردم در مورد مبارزات یک جامعه سرکوب شده. این به تلاش‌های مبتنی بر الگوی دولت‌های آموزش و پرورش ایالات متحده و هیئت‌های آموزشی ایالتی برای توسعه «برنامه درسی قوی» کمک می‌کند که شامل دقت بیشتر در تاریخ سیاه‌پوستان و همچنین مشارکت چهره‌های آمریکایی آفریقایی تبار در تاریخ در موضوعات محلی، ملی و جهانی باشد. ترازو [1].  این نابرابری به همین دلیل است که اصلاحات باید رهبری شود. حفاظت از اقلیت ها به عهده دولت است. پروفسور متیو ریمر از دانشگاه فناوری کوئینزلند معتقد است که \در سطح بین المللی، باید اقدامات بیشتری برای اجرای اعلامیه سازمان ملل در مورد حقوق مردمان بومی در رابطه با مالکیت معنوی بومی انجام شود\. این موضوع پس از آن گفته شد که شانل یک بومرنگ 2000 دلار استرالیا [2] ساخت که به نظر می رسد در مخالفت با اعلامیه ای است که استرالیا تایید کرده است.  [1] هامفریس، آریل و استالی باتس، ماربر، \چشم اندازی برای زندگی سیاه پوستان\، مرکز دموکراسی مردمی، ژوئیه 2016، [2] \بومرنگ 2000 دلاری شانل باعث شکایت و سردرگمی بومیان استرالیا شد\، ABC News، 17th می 2017،


غرامت پتانسیل جبران خسارت ناشی از تخصیص فرهنگی را دارد.  غرامت در مورد تخصیص فرهنگی ضروری است، زیرا به قربانیان کمک می کند تا منابعی را که به عنوان غرامت برای رفتار استثمارگرانه نیاز دارند یا سزاوار آن هستند، فراهم کند. اغلب می توان آن را به آسانی اندازه گیری کرد، همانطور که در مورد ناواهو Urban Outfitters چنین است. با قوانین و احکام قوی تر در مورد غرامت برای تخصیص فرهنگی، جوامع اقلیت به طور قابل توجهی وضعیت بهتری خواهند داشت. این یک گام بزرگ در جهت معکوس کردن آسیب تخصیص مذکور خواهد بود، زیرا به جامعه امکان می دهد طرح ها و ایده های سنتی را توسعه داده و به رسمیت بشناسند.  غرامت می تواند تا حدودی عدالت را به جوامع کوچک و اقلیت بازگرداند، زیرا آنها می توانند به رسمیت شناختن مناسبی که شایسته آن هستند و همچنین مزایایی که همراه با آن است، به دست آورند. در سال 2005 تخمین زده شد که تقریباً نیمی از بازار یک میلیارد دلاری آمریکا از هنر و صنایع دستی بومی آمریکا از فروش کالاهای تقلبی به دست می‌آید [1]. غرامت به محافظت از فروش در برابر مشاغل بومی آمریکایی و همچنین فرهنگ آنها کمک می کند.  [1] پادیلا، هلن بی.، «پادیلا: مبارزه با هنرها و صنایع دستی جعلی هندی: پیشنهادی برای اقدام»، کشور هند امروز، 14 اکتبر 2008،


غرامت و استفاده از اصطلاح «تخصیص فرهنگی» نقابی برای مسائل ریشه‌دارتر نژادپرستی در جامعه است.  استفاده از غرامت به عنوان وسیله ای برای جبران تخصیص فرهنگی، مشکلات ریشه ای بیان شده را برطرف نمی کند. مشکلاتی که به عنوان نمونه هایی از تخصیص فرهنگی ارائه می شود، مانند یک فرد قفقازی که موهای خود را به صورت dreadlock می پوشد - سبکی که دارای معنا و تعصب تاریخی برای جامعه آفریقایی-کارائیب است، توجه و تفرقه را تغییر می دهد. اما افرادی که موهای خود را به این شکل می‌پوشند مشکلی ندارند. درخواست غرامت از آنها \نژادپرستی را به هیچ وجه به چالش نمی کشد\ [1]. در عوض هدف قرار دادن و مجازات کسانی که به طور فعال علیه افرادی که دارای مدل موی dreadlock هستند، تبعیض قائل می شوند موثرتر است و برابری را تشویق می کند.  [1] مالک، کنان، «آفت تخصیص فرهنگی»، الجزیره، 14 آوریل 2016،


هیچ سیستم امکان‌پذیری وجود ندارد که زمینه‌های جبران آن به دلیل سیال بودن فرهنگ و هویت فرهنگی رخ دهد. نحوه شناسایی خود توسط یک فرد با فرهنگی که بخشی از آن است همسو نیست. Szewczak و Snodgrass استدلال می‌کنند که ارزش‌های یک فرد تحت تأثیر عضویت در سایر گروه‌های اجتماعی حرفه‌ای، سازمانی، قومی، مذهبی و دیگر گروه‌های اجتماعی دیگر قرار می‌گیرد که هر یک فرهنگ تخصصی و مجموعه ارزشی خاص خود را دارند. بنابراین، افراد در درجه ای که از ارزش های یک گروه فرهنگی، مانند فرهنگ ملی خود، حمایت می کنند، بسیار متفاوت هستند.» [1]. در نتیجه، مردم می توانند اغلب در یک زمان با چندین فرهنگ مختلف همذات پنداری کنند. این امر مشکلاتی را در اجازه دادن به یک فرد برای گرفتن غرامت از دیگری صرفاً بر اساس سیاست های هویتی ایجاد می کند - افراد حداقل تا حدی فرهنگ خود را تعریف می کنند و ممکن است تنها یکی از فرهنگ های متعددی باشد که با آن ها هویت دارند.  فرهنگ خود ماهیت پیچیده ای دارد. سازگار می شود، قرض می گیرد و تکامل می یابد. همچنین به طرق مختلف و به میزان های مختلف بر زندگی تأثیر می گذارد. هیچ فرهنگی کاملاً همگن نیست. به همین دلیل، هر مدلی برای میزان غرامت تقریباً غیرممکن خواهد بود. کسی با یکی از اقوام دور که آنها را ندیده اند، به طور بالقوه می تواند برای چیزی که مستقیماً بر آنها تأثیر نمی گذارد غرامت دریافت کند. آنها حتی ممکن است با فرهنگ اکثریتی که جبران می کند همذات پنداری کنند. برعکس، برخی از افرادی که خود را با فرهنگی که جبران می‌شود، می‌شناسند، ممکن است واجد شرایط دریافت غرامت نباشند، حتی اگر مستقیماً تحت تأثیر قرار گیرند.  [1] Snodgrass, Coral R., & Szweczak، Edward J. \جایگزینی انتخاب های کنترل استراتژیک: یک مطالعه تجربی\. مجله مطالعات مدیریت. جلد 25. 1990.


جهانی شدن و چندفرهنگی  تصاحب فرهنگی از همسان سازی بین اعضای جامعه جلوگیری می کند و بر اساس ویژگی های دلخواه تبار یا ظاهر فرد، تقسیم بندی های بیشتری ایجاد می کند. اگر غرامت (از طریق استفاده از غرامت) علاوه بر این اتفاق بیفتد، با ایجاد فرهنگ «ما و آنها»، جامعه دو قطبی‌تر و دوپاره‌تر را ایجاد می‌کرد.  پیامد جهانی شدن، حرکت مردم و انتشار دانش است [1]. این در مقیاس انبوه اتفاق می افتد که در آن ممکن است فردی از هند به سراسر جهان به انگلستان (بریتانیا) سفر کند و ظرف 24 ساعت پس از رزرو پرواز خود به آنجا برود. با گسترش فناوری و دانش، این امر اجتناب ناپذیر است که فرهنگ و هویت نیز ثابت نمی ماند. همچنین به این معنی است که تعداد فزاینده ای از مردم بیش از یک فرهنگ دارند. پیامد مستقیم افزایش مهاجرت این است که مهاجران احتمالاً آداب و رسوم فرهنگی خود را به همراه خواهند داشت. نمونه ای از آن را می توان در انگلستان دید. همانطور که بریتانیا با مهاجران بیشتری از شبه قاره هند مواجه شد، محبوبیت غذاهای مختلف افزایش یافت، و نه فقط در میان آنهایی که نژاد هندی داشتند. در چنین شرایطی، فرهنگ‌ها شروع به ادغام می‌کنند، زیرا دستور پخت سنتی \Chicken Tikka\ در نسخه محلی به نام \Chicken Tikka Masala\ اقتباس شد و در سال 2001 به عنوان غذای ملی بریتانیا اعلام شد.  بدون جهانی‌سازی، صنعت رستوران‌داری هندی بریتانیا با ارزش 3.6 میلیارد پوند وجود نخواهد داشت و در استخدام تقریباً 100000 نفر شکست می‌خورد [2]. هر گونه غرامت در مقایسه با مشاغلی که این صنعت طی چند دهه ایجاد کرده است ناچیز خواهد بود.  این یک چیز مثبت است؛ این فرهنگ ها را به هم نزدیک می کند، درک، نوآوری و همکاری را تشویق می کند. اجبار مردم برای جبران تخصیص یک فرهنگ ممکن است به این معنی باشد که هماهنگی اجتماعی کمتری وجود دارد زیرا شکاف بین فرهنگ ها ایجاد می شود. برای نسل‌های بعدی مهاجران مجبور خواهند شد فرهنگ را انتخاب کنند زیرا تملک فرهنگی باعث ایجاد تفرقه بین این دو می‌شود.  [1] استیف، کالین، «جهانی‌سازی»، شرکت ThoughtCo.، 3 مارس 2017، [2] وینتور، پاتریک، «تیکا مرغ بریتانیا دستور پخت جدید است»، گاردین، 19 آوریل 2001،


مصرف کنندگان تمایل دارند با انتشار اطلاعات شخصی خود برای کسب سود، احساس بیگانگی کنند. بسیاری احساس کرده‌اند که با بهره‌برداری از زندگی شخصی‌شان برای بازاریابی محصولاتشان، اغلب از سوی افرادی که هرگز رضایت نداده‌اند اطلاعات را به آنها تحویل دهند، مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. این احساس از طریق اعتراض و واکنش شدید عمومی و همچنین نتایج تجربی نشان می‌دهد که این نگرش‌ها روز به روز گسترده‌تر می‌شوند، به ویژه در مورد تبلیغات هدفمند آنلاین، که شناخته‌شده‌ترین استفاده از اطلاعات شخصی است. بهترین مثال از چنین واکنش‌هایی، نتیجه سیستم «قیمت‌گذاری پویا» Amazon.com است، که در آن این شرکت پیشنهادات و قیمت‌های خود را به مشتریان بر اساس اطلاعات جمع‌آوری‌شده در مورد آنها از استفاده‌های قبلی تغییر می‌دهد. نتیجه واکنش شدیدی بود که به ضرر کسب‌وکار آمازون تا پایان این سیاست تمام شد. [1] این امر منجر به کاهش نتیجه مطلوب چنین بازاریابانی شده است که به جای افزایش و کارآمدتر شدن دسترسی به بازاریابی، کاهش جذب را تجربه می کنند. علاوه بر این، بازاریابی هدفمندی که از این شکل‌های ذخیره‌سازی و فروش اطلاعات ناشی می‌شود، می‌تواند به سمت کلیشه‌ها گرایش پیدا کند، با استفاده از برنامه‌هایی که به نفع تبلیغات گسترده در بازاریابی آن‌ها هستند، که منجر به خدمات کلیشه‌ای بر اساس نژاد و جنسیت ظاهری می‌شود. وقتی این اتفاق می‌افتد، بیگانه‌تر می‌شود.  [1] تیلور، سی، \تقاضاها و تقاضاهای خصوصی برای حفظ حریم خصوصی: قیمت گذاری پویا و بازار برای اطلاعات مشتری\، دانشگاه دوک، سپتامبر 2002، ص.1


جمع آوری و فروش اطلاعات شخصی نقض عمده حریم خصوصی است. جمع آوری داده های شخصی که شرکت ها انجام می دهند به روشی انجام می شود که اساساً به حریم خصوصی افراد تجاوز می کند.  هنگامی که افراد آنلاین می شوند، به عنوان مهمانی خصوصی عمل می کنند و اغلب از ناشناس ماندن در فعالیت های شخصی خود لذت می برند. شرکت ها، خدمات آنلاین خاص، اطلاعات را جمع آوری می کنند و به دنبال استفاده از آن برای بازاریابی محصولات و خدماتی هستند که به طور خاص برای آن افراد طراحی شده است. در زمینه اینترنت، این بدان معناست که فعالیت‌های آنلاین افراد در واقع در معرض دخالت و نظارت دیگران است و حریم خصوصی و امنیتی که اینترنت از زمان پیدایش خود تلاش کرده است را از آن‌ها ربوده است. در ابتدایی ترین سطح، تجاوز به حریم خصوصی که جمع آوری و استفاده از داده های خصوصی جمع آوری شده از مشتریان غیرقابل قبول است. [1] خطر بسیار واقعی سوء استفاده از اطلاعات وجود دارد، زیرا داده ها می توانند نگهداری شوند و حتی به اشخاص ثالثی بفروشند که مشتریان هرگز با دادن داده های خود موافقت نکرده اند و ممکن است نخواهند اطلاعات شخصی آنها را در اختیار داشته باشند. . این می‌تواند منجر به سوء استفاده جدی از اطلاعات خصوصی افراد توسط شرکت‌ها یا در واقع سایر عواملی شود که ممکن است استفاده کمتری از این اطلاعات داشته باشند، بدیهی است که هر چه اطلاعات شخصی شما در مکان‌های بیشتری باشد، احتمال گم شدن آن‌ها در نقض داده‌ها بیشتر می‌شود. 267 میلیون رکورد در سال 2012 افشا شد. [2] حتی زمانی که اطلاعات در معرض دید قرار نگرفته اند، ممکن است به روش هایی استفاده شود که تأثیر واقعی بر فرد داشته باشد، مانند تعیین امتیازات اعتباری. [3] مردم به عنوان یک اصل باید کنترل داشته باشند که چه کسی به اطلاعات خصوصی آنها دسترسی پیدا می کند. دادن به شرکت هایی که انگیزه سودآوری دارند تا بر اساس داده های مشتریان خود به هر کسی که ممکن است قیمت مناسبی ارائه دهد بفروشند، به منزله سرقت مطلق اطلاعات شخصی و حریم خصوصی است.  [1] مطبوعات کانادا. \آکادمیسین ها از سازمان دیده بان می خواهند تا پروفایل آنلاین را بررسی کند\. اخبار CTV. 28 ژوئیه 2008. [2] امنیت مبتنی بر ریسک، \2012 رکورد جدیدی برای نقض داده های گزارش شده ثبت می کند\، PR Newswire، 14 فوریه 2013، [3] موریس، جی.، و لاکاندرا، ای.، \چرا شرکت های بزرگ خرید، فروش می کنند. داده های شما»، CNN، 23 اوت 2012،


نقض داده‌ها می‌تواند منجر به افتادن حجم عظیمی از داده‌های شخصی در دستان غیرقانونی شود. داده‌های جمع‌آوری‌شده و فروخته‌شده توسط شرکت‌ها ایمن نیستند. سرورهایی که حتی پیچیده‌ترین سیستم‌های امنیتی را دارند، در معرض هکرها و سایر بدکارانی هستند که به دنبال سوء استفاده از داده‌های شخصی مشتریان ناآگاه هستند. سرقت هویت یک تهدید فراگیر در عصر اطلاعات است، تهدیدی که هر ساله با ادامه رقابت تسلیحاتی بین طراحان حفاظت از داده ها و مهاجمان افزایش می یابد. نقض داده ها به سرعت در حال افزایش است [1] و اگرچه تعداد کل از 412 میلیون رکورد افشا شده در سال 2011 به 267 میلیون در سال 2012 کاهش یافته است، این به طور فزاینده ای به دلیل هک شدن بوده است تا سهل انگاری ساده. [2] نتیجه این نقض‌ها هزینه‌های هنگفتی برای افرادی است که هویت خود را دارند و همچنین برای شرکت‌هایی که به نظر ناامن هستند. از آنجایی که افراد شرکت ها را بی توجه به اطلاعات خود می بینند، تمایل دارند آنها را در بازار تنبیه کنند. [3] هیچ انتخابی وجود ندارد زیرا فرد هیچ وسیله‌ای برای مشاهده اینکه داده‌ها به چه کسی فروخته می‌شود، و اینکه سرورهایشان چقدر ممکن است ایمن باشند، ندارد و آنها را در معرض خطر مضاعف قرار می‌دهد. شرکت‌ها بهتر است با آتش بازی نکنند و داده‌هایی را که در صورت از دست رفتن می‌تواند هزینه‌های بالقوه هنگفتی برایشان به همراه داشته باشد، نگهداری نکنند و افراد بهتر است اطلاعات خود را بدون هیچ تضمینی برای ایمنی آن در سراسر فضای مجازی منتشر نکنند.  [1] کمیسیون تجارت فدرال. \حریم خصوصی آنلاین: شیوه های اطلاعات منصفانه در بازار الکترونیک: گزارشی به کنگره. گزارش فنی، کمیسیون تجارت فدرال. می 2000. [2] امنیت مبتنی بر ریسک، \از لحاظ تاریخی، بیش از 1.2 میلیارد رکورد بر اساس امنیت مبتنی بر ریسک، Inc. امنیت مبتنی بر ریسک، 22 فوریه 2012، امنیت مبتنی بر ریسک، \2012 رکورد جدیدی برای نقض داده های گزارش شده ثبت می کند\، PR Newswire، 14 فوریه 2013، [3] Acquisti، A. \The Economics of Personal Data and the Economics of Privacy\. OECD. 2010،


نوع اطلاعاتی که نگهداری و فروخته می شود برای شرکت ها مشروع است تا از این طریق استفاده کنند. زمانی که در دست یک شرکت قرار گرفت دیگر هیچ نوع حق خصوصی کاملاً محافظت شده ای نخواهد بود (اگر قبلاً بوده است) و در عوض اکنون در حوزه شرکتی است که فرد تصمیم گرفته است با آن تعامل داشته باشد. این تکامل طبیعی نحوه اطلاع رسانی اطلاعات مردم به حوزه اقتصادی است. [1] با توجه به فروش آن اطلاعات، به وضوح اطلاعاتی است که فرد مایل به افشای آن در حوزه تجارت است، بنابراین تفاوت چندانی ندارد که چه نهاد تجاری داده‌ها را در اختیار دارد، به‌ویژه با توجه به اینکه این اطلاعات تنها در آن زمان است. استفاده شده تا تجربه آنلاین آنها کارآمدتر و ارزشمندتر شود. همچنین مهم است که انواع دقیق اطلاعاتی که به طور متعارف از طریق تلاش‌های داده کاوی شخصی شرکت‌ها آشکار می‌شوند، در نظر گرفته شوند. آنها حتی به ندرت به هویت واقعی کاربر دسترسی دارند، بلکه از اطلاعات دست دوم جمع آوری شده از تاریخچه جستجو، کوکی ها و غیره برای ایجاد نمایه مصرف کننده استفاده می کنند که شرکت امیدوار است نقشه ترجیحی کاربر را منعکس کند. هویت فرد در این موارد متداول آشکار نمی شود و اطلاعات از طریق واسطه غیرقابل نفوذ تنظیمات امنیتی و غیره قابل استفاده است. بنابراین شرکت ها بدون اینکه هرگز بتوانند هویت واقعی آن افراد را تعیین کنند، اطلاعاتی را در مورد کاربران به دست می آورند و از حریم خصوصی آنها محافظت می کنند. اگر چنین نگرانی وجود دارد [2] به همین دلیل نمی توان گفت که نقض واقعی حریم خصوصی وجود دارد. همه این تلاش‌های شرکت‌ها برای جمع‌آوری داده‌ها نشان‌دهنده ادامه تلاش‌های قدیمی شرکت‌ها برای درک بهتر مشتریان خود به منظور برآوردن بهترین خواسته‌های آنها است.  [1] Acquisti، A. \اقتصاد داده های شخصی و اقتصاد حریم خصوصی\. OECD. 2010، [2] داستان، L. \AOL Brings Out the Penguins to Explain Ad Targeting\. نیویورک تایمز. 3 سپتامبر 2008،


ذخیره و فروش داده‌های شخصی با کارآمدتر کردن بازاریابی به شرکت‌ها کمک می‌کند و به بازارهای خاص اجازه می‌دهد تا رونق بگیرند. به طور سنتی تبلیغات برای دستیابی به بازارهای انبوه مورد استفاده قرار می‌گرفت و بنابراین بیشتر به عنوان ابزاری بی‌پرده مورد استفاده قرار می‌گرفت و بزرگترین و ثروتمندترین جمعیت‌شناسی را هدف قرار می‌داد تا بیشترین استفاده را از بودجه‌های تبلیغاتی کمیاب داشته باشد. تمرکز بر بازارهای بزرگ اغلب بازارهای کوچکتر و جایگاه بیشتری را کنار گذاشته است. [1] با این حال، با ظهور اینترنت، بازاریابی هدفمند و خدمات جمع آوری داده ها، شرکت ها توانسته اند بازارهای کاملا جدیدی ایجاد کنند که نیازها و خواسته های کمتر همگن را برآورده کند. نتیجه رنسانس تولیدکنندگان و ارائه دهندگان خدمات تخصصی بوده است که اگر جمع آوری داده های شخصی مصرف کننده نبود، هرگز به وجود نمی آمد. با هدف قرار دادن تبلیغات خود، شرکت‌ها توانسته‌اند تبلیغات گسترده‌تر را کاهش دهند و کل تلاش را کم‌هزینه‌تر و کارآمدتر کنند. در سطح وسیع‌تر، شرکت‌ها می‌توانند از حجم وسیعی از داده‌های فردی که گردآوری شده‌اند استفاده کنند تا به آن‌ها اجازه دهند تغییرات گسترده‌تری در خواسته‌های مصرف‌کننده جامعه تعیین کنند و روندهای کلی را ایجاد کنند. [2] تجارت الکترونیک بیش از 300 میلیارد دلار در ایالات متحده است. این جمع‌آوری اطلاعات باعث می‌شود همه کسب‌وکارها بیشتر به خواسته‌های مصرف‌کننده پاسخ دهند و باعث می‌شود خدمات و محصولات ارائه‌شده خود را با سرعت بیشتری تغییر دهند تا به نفع همه مصرف‌کنندگان باشد. بنابراین، کسب‌وکارهایی توانسته‌اند شکوفا شوند که ممکن است زمانی بدون دسترسی به ابزاری برای دسترسی به بازار خود از بین رفته یا با تغییر سلیقه‌ها قادر به تغییر نباشند. به دلیل تکثیر تجمیع اطلاعات شخصی، ما می‌توانیم از دنیای تجاری بسیار کارآمدتری برخوردار باشیم، با تولیدکنندگان زیادی که می‌توانند با جریان اصلی بزرگ‌تر در یک سطح یکنواخت‌تر رقابت کنند، و جریان اصلی که توانایی بیشتری برای پاسخگویی به ساختار تقاضای در حال تغییر دارد. از مصرف کنندگان  [1] کتابخانه متروپولیتن کلمب. \استفاده از اطلاعات جمعیتی برای هدف قرار دادن بازار\. 2012.


فروش داده های شخصی باعث تبلیغات بهتری می شود که به نفع مصرف کنندگان است با هدف قرار دادن مشخصات جمعیتی و مشخصات شخصی از طریق کسب و استفاده از داده های شخصی، کسب و کارها می توانند خدمات خود را به شکل هدفمندتری ارائه دهند تا به بازارهای هدف خود دست یابند و بیشتر به طور موثر بازار گسترده تر را به طور کلی تر درک کنید. بودجه‌های محدودی که همه شرکت‌ها را محدود می‌کند، به‌طور سنتی تولیدکنندگان در بازار انبوه را مجبور می‌کند تا در بازارهای جمعیتی گسترده و اکثریت تبلیغ کنند، که در نتیجه کمبود نسبی بازارهای تخصصی و وسعت خدمات موجود در بازار انبوه ایجاد می‌شود. استفاده مؤثر از داده‌های شخصی به شرکت‌ها این امکان را می‌دهد تا با گسترش دامنه محصولات قابل فروش و ارائه خدمات به سلیقه‌های متنوع‌تر، زندگی همه مصرف‌کنندگان را غنی‌تر کنند. [1] تعداد زیاد وب‌سایت‌ها و خدماتی که به‌صورت آنلاین گسترش می‌یابند، یافتن آنچه را که به دنبال آن هستند، برای مردم بسیار سخت‌تر می‌کند، اما مهم‌تر از آن، یافتن چیزی که به دنبال آن نیستند اما اگر بدانند وجود دارد، می‌خواهند. داده کاوی اجازه می دهد تا کانال های اطلاعات به طور موثرتری به سوی مصرف کنندگان جریان یابد (کلمبوس، 2012). در سطح فردی، شرکت‌ها می‌توانند نمایه‌های فردی را از اطلاعات ایجاد کنند، بنابراین می‌توانند مستقیماً آنها را با چیزهایی که ممکن است مورد علاقه آنها باشد هدف قرار دهند. این استراتژی در فیس‌بوک استفاده می‌شود، به عنوان مثال، به کاربران تبلیغاتی نشان داده می‌شود که بیشتر با نمایه‌هایشان مطابقت دارند و به آنها دسترسی به خدماتی می‌دهند که ممکن است هرگز بدون این سرویس پیدا نکرده باشند.  [1] Deighton، J. و J. Quelch، \ارزش اقتصادی اکوسیستم اینترنتی پشتیبانی شده از تبلیغات\. گزارش IAB 2009،


قراردادهای دولتی می توانند صنعت نرم افزار را به سمت بهتر شدن تغییر دهند.  حتی زمانی که دولت‌ها در نهایت یک برنامه منبع باز را انتخاب نمی‌کنند، به سادگی با گنجاندن آنها در فرآیند مناقصه رقابتی، توانسته‌اند رویکردی را که مایکروسافت و سایر شرکت‌های منبع بسته برای تولید راه‌حل‌های فناوری اطلاعات اتخاذ می‌کنند، به‌طور اساسی تغییر دهند.  تحت تهدید لینوکس، مایکروسافت ابتکار منبع باز را راه اندازی کرده است که از طریق آن عناصر کد منبع برخی از برنامه های خود را با شرکای کلیدی به اشتراک می گذارد تا امکان توسعه نرم افزار برای پلتفرم هایی مانند Windows Mobile [i] را فراهم کند. به طور چشمگیرتر، در سال 2002، Real Networks کد منبع را برای بسته نرم افزاری رسانه ای و موسیقی RealPlayer معروف خود در جهان باز کرد و در سال 2005، IBM 500 پتنت کلیدی (از 40000) را به جامعه منبع باز ارائه کرد. Sun Microsystems سیستم عامل سرور Solaris خود را تحت مجوز توسعه و توزیع مشترک در سال 2005 به جامعه منبع باز عرضه کرد. اگر قبول دارید که صنعت نرم افزار منبع باز یک نیروی مثبت است، پس صرفاً با در نظر گرفتن نرم افزار منبع باز، دولت ها به خوبی عمل می کنند.  [i] اد هانسبری. «WebOS منبع باز: پیروزی برای ویندوزفون؟» هفته اطلاعات 12 دسامبر 2011.


نرم افزار منبع باز با نیازهای دولت سازگارتر است.  نرم افزار منبع باز از دیدگاهی کاملاً متفاوت از نحوه ایجاد محصولات شروع می شود. به جای شباهت به یک سازمان سلسله مراتبی سنتی (مانند یک تجارت اوایل قرن بیستم، یک ارتش یا یک نظام رهبانی) که در آن هرکس نقش مشخص خود را دارد و به آنها گفته می شود که چگونه توسط یک مرجع مرکزی از بالا به پایین، توسعه نرم افزار منبع باز ادامه دهند. بیشتر شبیه یک بازار آزاد است که در آن همه به یک فعالیت مشغول هستند اما از جهات مختلف وارد آن می شوند. [i] از این بازار نامتعارف، محصول روان‌تری پدیدار می‌شود. مزیت اساسی نرم افزار منبع باز این است که با خواندن، توزیع مجدد و تغییر کد منبع برای یک قطعه نرم افزار، این نرم افزار تکامل می یابد. این بدان معناست که کاربران و برنامه نویسان می توانند نرم افزار را با سرعتی بسیار سریع تر از مایکروسافت یا توسعه دهنده منبع بسته دیگری بهبود بخشند، تطبیق دهند و تعمیر کنند. فرهنگ بسیار دانشگاهی که در آن رویکردهای معاصر به کدنویسی تکامل یافته است همچنان به ایجاد برنامه نویسانی ادامه می دهد که به طور طبیعی در مورد عملکردها و ویژگی های نرم افزار جدید کنجکاو هستند. نرم‌افزار متن‌باز طیف وسیعی از ایده‌ها و روش‌هایی را که کدنویس‌های مختلف برای اصلاح و بهبود برنامه‌های موجود در نرم‌افزار نویسنده استفاده می‌کنند، مهار می‌کند. نرم افزار منبع باز طیف گسترده ای از راه حل ها را برای مشکلات برنامه نویسی خاص درخواست می کند. هر چه کدنویس ها راه حل های بیشتری تولید کنند، احتمال کشف راه حل بهینه بیشتر می شود.  رویکردی که در بالا توضیح داده شد نه تنها منجر به ایجاد برنامه‌های با کیفیت بالاتر می‌شود، بلکه به کسب‌وکارها و کدنویس‌ها اجازه می‌دهد تا به راحتی برنامه‌های موجود را با نیازهای خود تطبیق دهند. تولیدکنندگان انحصاری مانند مایکروسافت انگیزه ای برای کاهش سرعت تغییرات دارند، در حالی که جامعه منبع باز به سادگی بهترین راه حل را انتخاب می کند. به این ترتیب، نرم افزار منبع باز قوی تر و پاسخگوتر به نیازهای در حال تغییر دولت ها نسبت به جایگزین های منبع بسته است.  [i] ریموند، اریک. \کلیسای جامع و بازار.\ کانینگهام & کانینگهام 18 فوریه 2010.


دولت ها می توانند با انتخاب نرم افزار منبع باز استانداردهای صنعتی را دوباره تعریف کنند.  اقتصاددانان از اصطلاح «اثر شبکه» برای توصیف پدیده‌ای استفاده می‌کنند که به موجب آن، از آنجایی که چندین نفر از یک پلت فرم ارتباطی یکسان استفاده می‌کنند (خواه یک دستگاه خاص مانند تلفن یا یک سرویس پیچیده مانند فیس بوک)، برای دیگران ارزشمندتر می‌شود. استفاده کنید زیرا آنها می توانند کار را با طیف وسیع تری از افراد به اشتراک بگذارند و با آنها همکاری کنند.  جلوه های شبکه توضیح می دهد که چرا انحصار مایکروسافت در حدود 90 درصد بازار دسکتاپ با نرم افزار ویندوز و آفیس آن بسیار سخت است که به چالش کشیده شود [i] .  دولت ها یکی از معدود سازمان هایی هستند که می توانند استانداردهای صنعت را تعریف کنند زیرا شهروندان و مشاغل به طور فزاینده ای مجبور به تعامل الکترونیکی با دولت ها هستند. برای مثال، برنامه گنجاندن دیجیتال برزیل، به جای ویندوز یا مایکروسافت آفیس، نرم افزار منبع باز را برای 58 واحد دولتی انتخاب کرده است [ii]. نتیجه این است که مشاغل و شهروندان برزیلی می توانند از همان نرم افزار منبع باز در خانه استفاده کنند و بدانند که می توانند با دولت خود تعامل داشته باشند. از آنجایی که نرم‌افزار متن‌باز اغلب یا رایگان یا ارزان‌تر از جایگزین‌های منبع بسته است، این رویکرد به مقامات محلی، مشاغل خصوصی و شهروندان امکان می‌دهد تا راحت‌تر با دولت تعامل داشته باشند و بسیاری از موانع و مخالفت‌ها برای پذیرش گسترده‌تر فناوری اطلاعات را از بین ببرد.  [i] دروغ، هاکون ویوم. \انحصار فراموش شده مایکروسافت.\ اخبار CNET. 19 ژوئن 2006. [ii] فرید، اینا. \برزیل: گنجاندن دیجیتال، اما چگونه؟\ اخبار CNET. 27 اوت 2008.


نرم افزار منبع باز امنیت ملی را تضعیف می کند.  حتی اگر شرکت‌های نرم‌افزار منبع بسته در نهایت به سهامداران خود پاسخگو باشند، سهامداران آنها از آنها می‌خواهند نرم‌افزاری تولید کنند که نیازهای مشتریان خود را برآورده کند تا آنها بتوانند محصولات خود را بفروشند. به همین دلیل است که مایکروسافت نسخه ارزان ویندوز ویستا را به کشورهای در حال توسعه ارائه کرده است و مایل است قیمت نرم افزار خود را در مذاکرات با دولت های سراسر جهان کاهش دهد.  نگران‌کننده‌تر از باری که نرم‌افزار منبع بسته روی خزانه دولت می‌گذارد، تهدیدی است که نرم‌افزار منبع باز برای امنیت یک دولت ایجاد می‌کند.  طبق تعریف، کد نرم افزار منبع باز به صورت رایگان در دسترس است. با این حال، تلاش‌های مستمر برای هک کردن سیستم‌های کامپیوتری دولتی نشان می‌دهد که بسیاری از همان هکرها اکنون فراتر از اهداف صرف حرکت می‌کنند. هکرها می توانند از افزایش روزافزون کد منبع باز برای حمله به سیستم های رایانه ای ملی استفاده کنند.  امنیت اضافی که نرم افزار منبع باز ادعا می کند از آن سود می برد یک توهم است. در عوض، فقدان پلتفرم های منبع باز فراگیر است که سیستم عامل هایی مانند لینوکس و BSD را از حمله ایمن نگه داشته است. زمانی که یک هکر با اهداف قابل دوام کمتری معرفی شود، احتمال اینکه ممکن است نوعی پاداش به همراه داشته باشد، کاهش می یابد.  اگرچه کد منبع باز ممکن است به برنامه نویسان اخلاقی و صادق فرصت بیشتری برای شناسایی ایرادات برنامه ها بدهد، اما همچنین هکرها را تشویق می کند تا ابتدا تلاش خود را برای شناسایی چنین نقص هایی سرمایه گذاری کنند.


نرم افزار منبع بسته در رفع نیازهای مصرف کننده بهتر است.  همانطور که مایکروسافت با تولید سیستم عامل جدید ویندوز 7 خود در شش نسخه مختلف نشان داده است، شرکت‌های نرم‌افزار متن‌بسته بیش از حد قادر به تقسیم‌بندی محصولات خود برای دسترسی به هر بخش از بازار هستند.  انحصار رایانه‌های رومیزی مایکروسافت تضمین می‌کند که اگر یک برنامه‌نویس بسته نرم‌افزاری خاص یا ترجمه نرم‌افزاری را برای یک هدف تخصصی تولید کند، آن برنامه‌نویس می‌داند که مشتریان بالقوه به طور قطع می‌توانند برنامه را اجرا کنند اگر برای ویندوز طراحی شده باشد. اگر این انحصار از بین برود و دولت ها شروع به فشار دادن لینوکس یا سایر جایگزین های منبع باز کنند، برنامه نویس یا باید برای دو یا چند پلتفرم توسعه دهد و در نتیجه هزینه محصول نهایی را افزایش دهد، یا باید روی یک پلتفرم قمار کند. ; هر دو گزینه احتمال دستیابی راه حل تخصصی به مشتریانی که به آن نیاز دارند را کاهش می دهد.  در حالی که نرم‌افزار منبع باز به هر کسی اجازه می‌دهد یک بازار بالقوه را شناسایی کند و نرم‌افزار را برای فروش به آن بازار سفارشی کند، این دسترسی نیز از بین بردن عالی آن است. نوع دسترسی که بسیاری از محصولات منبع باز به ارائه آن افتخار می کنند، پروژه ها را در معرض سوء استفاده قرار می دهد، چه توسط آماتورهای خوش نیت یا خرابکاران عمدی. به منظور تضمین پایداری نرم‌افزاری که ایجاد می‌کند، خود پلیسی مداوم توسط جامعه منبع باز مورد نیاز است. می توان قیاسی با ویکی پدیا داشت، جایی که آزادی اوباش منجر به نوشتن اظهارات افتراآمیز درباره سردبیر سابق یو اس ای تودی [i] شد. دولت ها باید از تکیه بر جامعه ای آنارشیک و خودسازمانده برای تامین نیازهای IT خود احتیاط کنند، مهم نیست که اعضای آن جامعه چقدر باهوش و با نیت خوب هستند.  [i] سیگنتالر، جان. \بیوگرافی نادرست ویکی پدیا\. USA Today. 29 نوامبر 2005


نرم افزار منبع باز در دراز مدت برای دولت ها گران تر است.  نرم افزار منبع باز اغلب با نرم افزار آزاد اشتباه گرفته می شود. در واقع، معمولاً با هزینه ای به کاربر ارائه می شود. مهمتر از آن، اگر یک محصول مایکروسافت با شکست مواجه شود، یک بخش فناوری اطلاعات دولتی می داند که می تواند به یک پچ یا پشتیبانی فنی تکیه کند. در حالی که، با نرم‌افزار منبع باز، آن‌ها در انتظار یک جامعه برای حل مشکل هستند. این بدان معناست که دولت‌هایی که نرم‌افزار متن‌باز را انتخاب می‌کنند باید برای بسته‌های پشتیبانی گران قیمت بپردازند، که باعث می‌شود هزینه کل راه‌حل IT مشابه هزینه نرم‌افزار منبع بسته باشد. این به نفع شرکت‌های مشاوره‌ای بزرگ بوده است، که اغلب برای جمع‌آوری راه‌حل‌های فناوری اطلاعات انتخاب می‌شوند و می‌توانند از بستن قراردادهای پشتیبانی گران‌قیمت نسبت به هزینه‌های اولیه نرم‌افزار، درآمد بیشتری کسب کنند.  در عجله برای یافتن نرم‌افزاری با ارزان‌ترین قیمت برچسب، این خطر وجود دارد که دولت‌ها به طور کلی برای نرم‌افزار باز که فاقد قابلیت دسترسی و ویژگی‌های جایگزین منبع بسته هستند، هزینه بیشتری بپردازند.


روش‌های غیرخشونت‌آمیز برای اخلال در شورش‌ها باید قبل از استفاده از زور مورد آزمایش قرار گیرند. وقتی شورش‌ها ادامه دارند، پلیس باید وارد عمل شود، اما ایمنی همه افراد درگیر باید در اولویت قرار گیرد. اگر شورش به طور مسالمت آمیز پراکنده نشود، پلیس اغلب متوجه می شود که باید از باتوم، ماشین آب پاش یا حتی گاز اشک آور یا گلوله های لاستیکی افراطی استفاده کند. این وظیفه پلیس است که با این روش ها نظم عمومی را بازگرداند. با این حال، این نباید به قیمت یک رویکرد پیشگیرانه تری باشد که با بستن شبکه های رسانه های اجتماعی امکان پذیر است. اگر در هنگام شورش پلیس بتواند از تشویق آن شورش گران به دوستان خود برای پیوستن به آنها و گسترش شورش جلوگیری کند، این اقدام درستی است. آشوب‌گران از رسانه‌های اجتماعی مانند فعالان استفاده کردند تا بر مناطقی که پلیس در آن‌ها حضور کمی داشت، غلبه کنند. قطع کردن وسایل ارتباطی آنها این کار را بسیار سخت تر و کمتر موثر می کند. [1] این به طور موثر در گذشته استفاده شده است. سانفرانسیسکو بارت، تلفن های همراه شبکه خود را برای جلوگیری از تظاهراتی که می ترسید منجر به درگیری با مسافران شود، خاموش کرد، ممکن است دلیل عدم وجود چنین اعتراضاتی باشد، اما باعث خشم در مورد نقض آزادی بیان شد. . [2] [1] O'Rourke، Simon، \قدرت بخشیدن به اعتراض از طریق رسانه های اجتماعی\، Edith Cowan University Research Online، 2011، P.51 [2] Cabanatuan، M.، \BART به توقف خدمات سلولی برای توقف اعتراضات اعتراف کرد\. SFGate،


آزادی بیان در این زمینه مفید نیست، زیرا شورش در یک جامعه آزاد هرگز مشروع نیست شورش ها را نباید در یک جامعه آزاد تحمل کرد، زیرا در حال حاضر روش های قانونی و مسالمت آمیز مخالفت وجود دارد، مانند تظاهرات، طومار و تماس با نماینده شما در مجلس. . این نشان دهنده عدم تمایل اساسی برای درگیر شدن نه تنها با دستگاه های دولتی، بلکه به طور کلی تر با جامعه است. اغتشاشگران هیچ توجهی به مردم ندارند و خشونت و آسیبی که ایجاد می کنند به همه آسیب می رساند. شورش ها عملاً به چالش کشیدن دولت کمک چندانی نمی کنند، بلکه بیشتر به آسیب رساندن به محروم ترین افراد، کسانی که اتفاقاً در مجاورت اوباش هستند، آسیب می رسانند. آزادی بیانی که رسانه های اجتماعی در اختیار کاربران خود قرار می دهند اساساً در چارچوب شورش ها مورد سوء استفاده قرار می گیرد. [1] هنگامی که از گفتار برای سازماندهی خشونت استفاده می شود، باید به خاطر جامعه محدود شود زیرا امنیت و امنیت افراد مهمتر از آزادی بیان است که به طور خلاصه محدود می شود. خشونت مدت‌ها پس از این رویداد آسیب می‌بیند، در حالی که کسانی که آزادی بیان آنها برای چند ساعت محدود شده است، می‌توانند به سرعت نظرات خود را پس از پایان شورش و رفع موانع بیان کنند.  [1] تامسون، ای. و هاتون، آر.، \بریتانیا ممکن است توییتر، خدمات پیام رسانی بلک بری را در شورش های آینده مسدود کند\. بلومبرگ 11 آگوست 2011.


از گسترش شورش ها جلوگیری می کند پلیس باید سعی کند از گسترش شورش ها جلوگیری کند و از شورش های کپی برداری در جاهای دیگر جلوگیری کند. آگاهی از شورش هایی که در جاهای دیگر اتفاق می افتد اغلب اکسیژن شورش ها است. شورش در منچستر و جاهای دیگر خارج از لندن در سال 2011 بیشتر در نتیجه افشای رسانه ها بود. به گفته پیتر فاهی، رئیس پلیس منچستر بزرگ، \گروه خاصی از مردم آنچه را که در لندن اتفاق می‌افتد دیدند و به این نتیجه رسیدند که به نظر می‌رسد از آن دوری می‌کنند. ما می‌دانستیم که چیزی که کاملاً حیاتی است این است که باید کنترل لندن وجود داشته باشد. زیرا چنین بود. فقط خشونت کپی بیشتر و بیشتر در اینجا ایجاد می شود.\ [1] قطع رسانه های اجتماعی به جلوگیری از گسترش شورش ها کمک می کرد تا اطمینان حاصل شود که آنها کوچک و یک مشکل محلی باقی می مانند.  [1] Pilkington، D.، \شورش در لندن باعث رفتار \کپی\ شد، ایندیپندنت، 14 نوامبر 2011.


شبکه های اجتماعی به عنوان یک دستگاه سیگنال دهی قدرتمند برای گسترش رفتار خشونت آمیز عمل می کنند. با استفاده از توییتر برای نشان دادن شروع شورش ها، مردم را برای پیوستن به اوباش جذب می کند. مردم در شورش عموماً به اطرافیان خود نگاه می کنند تا ببینند چه رفتاری قابل قبول است. با عبور از مرزها، مانند تغییر وندالیسم بی رویه به غارت، و در توییتر گزارش می شود، همین رفتار در جاهای دیگر هم تکرار می شود. دریچه ای که آشوبگران از طریق آن رفتار قابل قبول را تعیین می کنند گسترش می یابد، بنابراین احتمال رفتارهایی مانند غارت در میان گروه های مختلف اوباش در یک منطقه افزایش می یابد. یک تشدید خشونت به تشدید چندگانه تبدیل می شود. بنابراین توییتر در دوره‌های ناآرامی و شورش اجتماعی یک خطر جدی برای جامعه است، زیرا به عنوان یک کاتالیزور برای آشفتگی بیشتر عمل می‌کند. با مسدود کردن توییتر، دولت‌ها می‌توانند نقاط اشتعال را مدیریت کرده و از گسترش خشونت به مکان‌های دیگر جلوگیری کنند. این باعث می‌شود که موقعیت‌های شورش هم کمتر تشدید شوند و هم راحت‌تر تجزیه شوند.


مسدود کردن شبکه‌های اجتماعی توانایی بسیج در مورد مسائل اجتماعی واقعی را از مردم سلب می‌کند. دولت ممکن است بهترین موقعیت برای سنجش مشروعیت شورش‌ها نباشد. اغلب شورش ها نتیجه فشارهای اجتماعی گسترده مانند فقر یا ادغام محدود جوامع مهاجر است. وقتی این مسائل به درستی مورد توجه قرار نگیرد، یا توسط نخبگان حاکم به طور کامل نادیده گرفته شود، به جوش می‌آیند. چیزهای مثبت می تواند از شورش ها ناشی شود. آنها می توانند مسائل را روی میز بگذارند و آنها را با فریاد به آگاهی عمومی بیاورند. این تفاوت میان بهار عربی است که مشروع تلقی می‌شد و شورش‌های لندن که مشروع نبودند، جدای از اعتراض‌های مسالمت‌آمیز اولیه، شورش‌ها برنامه‌ای برای ایجاد تغییر نداشتند. [1] حکومتی که تظاهرات مشروع را سرکوب می‌کند، چه با زور فیزیکی و چه با سرکوب اینترنتی، در نهایت فقط به رفع مشکل و ادامه نادیده گرفتن آن کمک می‌کند. [2] بنابراین مسدود کردن شبکه‌های اجتماعی فقط به دنبال خفه کردن ابراز خشم است که گاهی کاملاً موجه است. توجه رسانه ای و قدرت سازمان دهی شبکه های اجتماعی برای جلب مشارکت، انگیزه و دیده شدن افراد در خدمت است. دولت نباید به دنبال جلوگیری از آن باشد. آنها باید به دنبال جلوگیری از تبدیل اعتراض و تظاهرات به خشونت باشند. مسدود کردن دسترسی به شبکه های اجتماعی به این تلاش کمکی نمی کند.  [1] Stylianou، A.، \مقررات سایبری و شورش ها\، مسائل حقوقی، پاییز 2011. [2] Dugan، L. \مسدود کردن توییتر در طول شورش ها یک ایده بد است، مطالعه ثابت می کند\. Media Bistro. 2011.


نظارت بر اغتشاشات از طریق رسانه‌های اجتماعی که اغتشاشگران استفاده می‌کنند، بهتر است این اشتباه است که بگوییم شبکه‌های اجتماعی تنها مزیت‌هایی را برای اغتشاشگران در یک شورش فراهم می‌کنند. بسیاری از شبکه هایی که می توان از آنها استفاده کرد برای عموم باز هستند و حتی در جایی که مانند پیام رسان بلک بری نیستند، پلیس و سرویس های اطلاعاتی احتمالا می توانند به آن دسترسی پیدا کنند. این بدان معناست که پلیس می تواند از استفاده آشوبگران از شبکه های اجتماعی نیز بهره مند شود. اجازه دادن به اغتشاشگران برای برقراری ارتباط می تواند به پلیس کمک کند تا اقدامات اغتشاشگران را ردیابی کند و به طور بالقوه هر طرحی را قبل از اجرای آنها رهگیری کند. همین منطق در مورد وب سایت هایی که ایدئولوژی های افراطی را تبلیغ می کنند استفاده می شود. اغلب بهتر است که آنها را از نظر اطلاعاتی که ارائه می کنند، زیر نظر داشته باشید. پلیس در حال حاضر گروه های معترض را به این روش در طول تظاهرات زیر نظر دارد و حتی از آن برای کمک به هیاهوهای بداهه پلیس استفاده می کند، بنابراین مطمئناً آن را برای شورش ها اعمال خواهد کرد. [1] با این حال، رسانه‌های اجتماعی از راه‌های دیگری نیز مفید هستند، به‌ویژه پس از شورش، می‌توان از آن برای شناسایی افراد دخیل و ارائه شواهد علیه آن‌ها استفاده کرد تا پلیس در دستگیری و دستگیری شورش‌گران بسیار کارآمدتر شود.  [1] رالینسون، ک.، «به فعالان هشدار داده شد که آنچه می‌گویند تماشا کنند، زیرا نظارت بر رسانه‌های اجتماعی به «کار بزرگ بعدی در اجرای قانون» تبدیل می‌شود، ایندیپندنت، 1 اکتبر 2012،


دولت می تواند از مسدود کردن توییتر و امثال آن به عنوان سابقه ای برای سانسور اینترنت در جهت \منافع عمومی\ استفاده کند. ایالت همیشه دوست دارد قدرت خود را در مورد گفتار گسترش دهد، به ویژه زمانی که آن سخنرانی به اعتبار دولت آسیب می رساند. آزادی بیان یک حق حیاتی در تمام جوامع آزاد است، دقیقاً به این دلیل که شهروندان عادی برای به چالش کشیدن قدرت‌ها، ابراز مخالفت و سازماندهی با افراد همفکر ناراضی از نحوه اداره دولت، باید در نهایت تلاش کنند. اینترنت قدرتمندترین و با ارزش ترین ابزار در گسترش قدرت افراد در دولت هایشان بوده است. [1] ایالت در سرویس‌های برق خام مانند توییتر به لرزه در می‌آید. این آخرین مرزی است که عمدتاً عاری از قدرت دولت است و دولت به دنبال گسترش نفوذ خود بوده است. با مسدود کردن توییتر، دولت می‌تواند اولین جایگاه خود را در ممانعت از آزادی بیان آنلاین به دست آورد. [2] قدرت آن ساحل می‌تواند به آن اعتبار بیشتری در سانسور سایر خدمات آنلاین در جهت منافع عمومی بدهد. خیلی بهتر است که دولت به طور کامل از این خدمات دور بماند تا اینکه اجازه دهید آنها خزش آهسته مداخله را آغاز کنند که تهدیدی جدی برای آزادی افراد در اینترنت است.  [1] لیگ ضد افترا. \مبارزه با افراط گرایی در فضای مجازی\. 2000. [2] Temperton, J. \مسدود کردن فیس بوک و توییتر در طول شورش ها آزادی را تهدید می کند\. کامپیوتر فعال 15 آگوست 2011.


پلیس نباید ارتباطات و آزادی بیان شهروندان قانونمند را مسدود کند. مسدود کردن شبکه‌های اجتماعی، اینترنت یا شبکه‌های تلفن همراه در زمان شورش، محدود کردن غیرقانونی حق یک شرکت خصوصی برای انجام تجارت و خدمت به آن است. مشتریان شبکه های اجتماعی تجاری هستند و کاربران زیادی دارند. مهمتر از آن تأثیر بر همه کسانی است که با شورش ارتباط ندارند. وقتی این اقدامات انجام می شود به همه آسیب می رساند، شاید حتی میلیون ها نفر در یک زمان معین. [1] اقدام دولت برای جلوگیری از گسترش شورش‌ها نه تنها بی‌اثر است، بلکه تحمیلی گسترده بر حقوق شهروندان است. آزادی بیان آنها محدود می شود، تجارت آسیب می بیند و شورش ها ادامه می یابد. مطالعات استفاده از توییتر در جریان ناآرامی‌های لندن نشان داد که در طول شورش‌ها بیشتر برای واکنش به شورش‌ها برای ارسال هشدار برای جلوگیری از دردسر به جای تحریک خشونت استفاده می‌شد. [2] بنابراین مسدود کردن دسترسی یا قطع ارتباطات به معنای به خطر انداختن افرادی است که در غیر این صورت به آنها هشدار داده شده بود که به مناطق دارای شورش نزدیک نشوند.  [1] Temperton، J. \مسدود کردن فیس بوک و توییتر در طول شورش ها آزادی را تهدید می کند\. کامپیوتر فعال 15 آگوست 2011. [2] بال، جی، و لوئیس، پی.، \پایگاه داده شورش ها از 2.5 میلیون توییت تصویر پیچیده ای از تعامل را نشان می دهد\، گاردین، 24 اوت 2011.


مسدود کردن شبکه‌های اجتماعی کارساز نخواهد بود. چگونه پلیس می‌تواند شبکه‌های اجتماعی را در زمانی که شورش‌ها ادامه دارد مسدود کند؟ این ایده که مسدود کردن یک شبکه منفرد مانند توییتر باعث توقف شبکه‌سازی و گزارش‌های آنلاین در طول شورش‌ها می‌شود، خنده‌دار است و سرعت سازگاری جامعه اینترنتی با شرایط تغییر یافته و تلاش برای سانسور را درک نمی‌کند. مسدود کردن توییتر ممکن است یک بار کار کند، اما دیگر هرگز. به همین دلیل است که پیشنهاداتی مبنی بر اینکه پلیس پا را فراتر بگذارد و یا اینترنت یا شبکه های تلفن را قطع کند، برای موفقیت آمیز بودن آن نیاز به قطع ارتباط برقرار کند، درست مانند کاری که چینی ها در تبت انجام می دهند. ناآرامی [1] حتی در این صورت نیز ممکن است این اقدام کارساز نباشد، شورش‌کنندگان احتمالاً به سادگی تصاویر و تشویق‌هایی را برای شورش شب بعد پست می‌کنند، پس از بازیابی اینترنت و اتصالات تلفن همراه، همانطور که اگر دولت‌ها نمی‌خواهند بر اکثریت مطیع قانون در طول این مدت تأثیر بگذارند، باید این کار را انجام دهند. روز  [1] برانیگان، تی، \چین اینترنت را در منطقه ناآرامی تبتی قطع کرد\، گاردین، 3 فوریه 2012.


تنظیم اینترنت یک تعبیر برای سانسور است. این می تواند از فرانسه و آلمان که گوگل را ملزم به سرکوب نازیسم در نتایج جستجو می کند [1] تا دیوار آتش بزرگ چین، جایی که دولت چین تقریباً به طور کامل آنچه را که در اینترنت گفته می شود و دیده می شود کنترل می کند و ارتشی از سانسورها دارد، متفاوت است. [2] این نوع سانسور اینترنتی بد است زیرا شهروندان باید از آزادی بیان و دسترسی آزادانه به اطلاعات برخوردار باشند، [3] حقی به قدری اساسی که ما آن را در اعلامیه جهانی حقوق بشر [4] قید کرده ایم و توسط شرکت کنندگان مجدداً تأیید شده است. از اجلاس جهانی در مورد جامعه اطلاعاتی در سال 2003. [5] [1] Zittrain و Edelman، حذف نتایج جستجوی محلی گوگل، 2005 [2] سانسور اینترنت در چین، 2010 [3] بحث آزادی بیان، 2012 [4] مقاله 19 ، اعلامیه جهانی حقوق بشر [5] اعلامیه اصول، ماده 4، 2003


تنظیم اینترنت وسیله ای برای جاسوسی دولت ها از شهروندانشان است. دولت ها در سراسر جهان فعالیت های شهروندان خود را به صورت آنلاین دنبال می کنند. [1] آن‌ها می‌توانند از انواع تکنیک‌ها، مانند داده‌کاوی خودکار (یعنی از طریق ترال کردن حساب‌های فیس‌بوک و توییتر شما) و بازرسی بسته عمیق از هر پیام الکترونیکی ارسال‌شده (یعنی رهگیری و خواندن ایمیل شما) استفاده کنند. همه این روش ها نقض اصول مهم است.  داده کاوی خودکار این اصل را نقض می کند که مردم نباید توسط دولتشان مورد بازرسی قرار گیرند، مگر اینکه حکمی برای آن وجود داشته باشد (بنابراین شک منطقی وجود دارد که آنها در یک جنایت دست داشته اند). همچنین، داده کاوی بسیاری از موارد مثبت کاذب ایجاد می کند، که منجر به بررسی کامل شهروندان بدون علت احتمالی می شود. [2] بازرسی عمیق بسته‌ها، حق اساسی افراد برای محرمانه بودن مکاتبات را نقض می‌کند، که نقض حریم خصوصی است.  مشکل این سیاست‌های دولت این است که کنترل آن‌ها - حتی در دموکراسی‌ها - سخت است: بیشتر جاسوسی‌ها توسط سازمان‌های اطلاعاتی انجام می‌شود، که اغلب به دلیل نیاز به رازداری و نه شفافیت، قادر به فرار از کنترل دموکراتیک هستند. [3] [1] گزارشگران بدون مرز، دشمنان اینترنت، 2012 و کینگزلی، بریتانیا تنها کشوری نخواهد بود که از استفاده مردم از اینترنت جاسوسی می کند، 2012 [2] محققان آمریکایی تصمیم به جاسوسی از شهروندان بد است، 2008 [3] بنیاد مرز الکترونیک، \جاسوسی NSA\.


مقررات اینترنت تلاشی از سوی گروه های ذینفع بزرگ برای تنظیم اینترنت به نفع خود است. شرکت های بزرگ علاقه فعالی به شکل دادن به ساختار اینترنت دارند. یکی از نمونه‌های این قانون توقف دزدی دریایی آنلاین (SOPA) است، [1] که در آن شرکت‌های موسیقی و فیلم مستقر در ایالات متحده پیشنهاد کردند که خودشان می‌توانند نقض حق نسخه‌برداری را علیه وب‌سایت‌هایی که در خارج از ایالات متحده میزبانی می‌شوند، کنترل کنند. [2] پدیده‌ای که در آن شرکت‌ها موفق می‌شوند سیاست‌های دولتی را مطابق با خواسته‌های خود شکل دهند، «تصرف نظارتی» نامیده می‌شود. نمونه دیگری از صنعت مخابرات، تلاش لابی توسط چندین شرکت بزرگ است که موفق شده اند حمایت از مصرف کننده را به نفع خود از بین ببرند. [3] اگر دولت در وهله اول در تنظیم اینترنت دخالت نمی‌کرد، شرکت‌های بزرگ انگیزه‌ای برای تلاش برای تصرف نظارتی نداشتند.  [1] کنگره 112، \H.R.3261 - قانون دزدی دریایی آنلاین متوقف شود\ [2] پست، \SOPA و آینده حاکمیت اینترنت\، 2012 [3] کوشنیک، \ALEC، فناوری و جنگ های مخابراتی: کشتن خدمات مخابراتی آمریکا\ ، 2012


حاکمیت اینترنت برای مبارزه با جنایات شنیع ارتکابی از طریق اینترنت ضروری است. و از آنجا که جهانی است، مشکلات جهانی جرم و جنایت ایجاد می کند که نیاز به پاسخ های هماهنگ دارد. یکی از انواع جرایم که به ویژه در اینترنت به یک مشکل تبدیل شده است، مواد سوء استفاده جنسی از کودکان است: اینترنت یک روش توزیع آسان و ناشناس را امکان پذیر می کند که حتی می تواند با روش های رمزگذاری مدرن ایمن شود. [1] دولت‌ها می‌توانند با ملزم کردن ISPها و شرکت‌های تلفن همراه برای ردیابی تاریخچه اینترنت افراد، تحویل داده‌ها در صورت درخواست، و اجازه به پلیس برای دریافت اطلاعات از آن‌ها بدون حکم جست‌وجو، چیزی که توسط دولت کانادا پیشنهاد شده است، به مبارزه با این موضوع کمک کنند. [2] در استرالیا، دولت حتی فیلتر اجباری تمام ترافیک اینترنت توسط ISPها را پیشنهاد کرد تا به طور خودکار تمام مطالب سوء استفاده جنسی از کودکان را فیلتر کند. [3] مسلماً، این اقدامات شدید به نظر می رسد - اما در مواردی مانند این یا موارد مشابه مانند تروریسم، آسیب های پیشگیری شده مهم تر است.  [1] \پورنوگرافی کودکان در حال افزایش، گزارش های وزارت دادگستری\. 2010. [2] \قوانین فعلی به اندازه کافی برای مبارزه با پورنو آنلاین کودکان متمرکز نیستند\. 2012. [3] Mcmenamin، Bernadette، \فیلترهای مورد نیاز برای مبارزه با پورنوی کودکان\. 2008.


مقررات اینترنت برای اطمینان از اقتصاد کارآمد در اینترنت ضروری است همانطور که در بالا مشاهده شد، اینترنت انواع بسیاری از رفتارهای مجرمانه را فعال کرده است. اما شهروندان عادی را نیز قادر به اشتراک گذاری فایل ها کرده است. تولیدکنندگان موسیقی، فیلم و بازی در بازاری که محصولاتشان بلافاصله پس از انتشار سرقت می‌شوند و به صورت رایگان در مقیاس وسیع پخش می‌شوند، مشکل دارند. اینترنت امکان نقض حق مالکیت آنها را فراهم می کند، که از طریق ارائه کار سخت خلق یک اثر هنری در مقیاس وسیع به دست آمده است. از آنجایی که شکایت و جریمه هر دانلودکننده غیرعملی است، سیاست مؤثرتر و کم تهاجمی تر این است که دولت از ارائه دهندگان خدمات اینترنت بخواهد یک خط مشی پاسخ درجه بندی شده را اجرا کنند، که به موجب آن، ISP ها به طور خودکار تمام ترافیک اینترنت را نظارت می کنند و کاربران خود را هنگامی که درگیر حق نسخه برداری هستند جریمه می کنند. نقض چیزی در همین راستا قبلاً در فرانسه آزمایش شده است به نام HADOPI که موفق به کاهش بارگیری محتوای غیرمجاز شده است. [1] جدای از این، دولت ها همچنین باید به نحوه ترجمه فعالیت های روزمره آفلاین به اینترنت فکر کنند. به عنوان مثال، زمانی که گزارش مالیاتی خود را به صورت آفلاین ثبت می کنید، آن را با امضای دست نویس خود امضا می کنید. نوع آنلاین یک امضای دیجیتال خواهد بود. [2] توسعه و استقرار یک امضای دیجیتال به شهروندان و شرکت‌ها امکان می‌دهد تا تجارت کنند، گزارش‌های مالیاتی خود را ثبت کنند و مالیات خود را به صورت آنلاین پرداخت کنند.  [1] کراملی، «چرا سوسیالیست های فرانسه قانون دزدی دریایی اینترنتی سارکوزی را نمی کشند»، 2012 [2] ویکی پدیا، «امضای دیجیتال»، 2012.


مقررات اینترنت برای اطمینان از اینترنت ایمن ضروری است شهروندان، شرکت‌ها و سازمان‌های عمومی هنگام آنلاین با چندین تهدید امنیتی مواجه می‌شوند: سیستم‌های زیرساخت حیاتی می‌توانند هک شوند، مانند سیستم حمل و نقل انرژی، [1] شهروندان می‌توانند قربانی سرقت هویت شوند، [2] و فیشینگ، [3] که به موجب آن هکرها به حساب های بانکی یا سایر اطلاعات حساس دسترسی پیدا می کنند. به طور خاص، به نظر می رسد که بخش دولتی بیشترین تهاجم را دارد. [4] در پاسخ به تهدیدات سایبری مانند این، بسیاری از دولت‌ها تیم‌های واکنش اضطراری رایانه‌ای (CERT)، تیم‌های پاسخگویی به حوادث و امنیتی (IRT) یا تیم‌های امنیت رایانه‌ای و واکنش به حوادث (CSIRT) راه‌اندازی کرده‌اند. اما نشان می‌دهد که تا چه حد هنوز یک پدیده بدیع است: آژانس‌هایی که به شهروندان و سازمان‌ها به طور یکسان در هنگام ظهور یک تهدید جدید هشدار می‌دهند و بستری را برای (تبادل) تخصص در روش‌های پیشگیری از تهدیدات سایبری و مبادله فراهم می‌کنند. اطلاعات در مورد عاملان احتمالی چنین تهدیدهایی. اغلب اوقات، این آژانس های (بین) دولتی مکانی را فراهم می کنند که CSIRT های خصوصی نیز می توانند همکاری و تبادل اطلاعات کنند. [5] این آژانس‌ها عملکرد مشابهی را به صورت آنلاین ارائه می‌دهند که پلیس عادی به صورت آفلاین ارائه می‌کند: با اشتراک‌گذاری اطلاعات و هشدارها در برابر تهدیدات، دنیای امن‌تری ایجاد می‌کنند.  [1] \در معرض خطر: هک کردن زیرساخت های حیاتی\. 2012. [2] \سرقت هویت در حال افزایش\. 2010. [3] \وب سایت های فیشینگ به بالاترین حد خود رسیده اند\. 2012. [4] \بخش عمومی بیشتر مورد هدف حملات سایبری قرار گرفته است\. 2012. [5] برای مثال به صفحه درباره ما در US-CERT یا صفحه درباره NCSC CERT هلندی مراجعه کنید.


سانسور نکردن به پیشنهاد تجاری و هویت شرکتی گوگل کمک می کند شعار شرکتی گوگل «شرور نباش» است. این تا حدی یک موضوع هویت شرکتی است و تا حدی یک پیشنهاد تجاری هوشمندانه است. در هر دو مورد، پیروی از قوانین سانسور چینی به گوگل به عنوان یک شرکت آسیب می رساند.  کلید تسلط گوگل در بازار جستجو این است که کاربران بدانند گوگل همیشه نتایج جستجوی مرتبط با آنها را ارائه می دهد. با پیروی از قوانین سانسور، کاربران کمتر به ارتباط نتایج جستجوی گوگل اعتماد خواهند کرد، که از این رو موقعیت تجاری گوگل را از بین می برد زیرا کاربران به احتمال زیاد موتورهای جستجوی جایگزین را امتحان می کنند. [1] [1] ربکا بلاد، \تصمیم گوگل در چین عملگرایانه است، نه آرمان گرایانه\، ژانویه 2010. URL:


سانسور نکردن نتایج جستجوی خود یک پیروزی برای حقوق بشر است. مشکل گوگل که نتایج خود را سانسور می کند این است که با انجام این کار، در سرکوب آزادی بیان توسط چین شریک است: موتور جستجوی خود را برای نمایش فقط نتایجی که دولت چین می خواهد تطبیق می دهد. به این ترتیب حقوق اولیه انسانی شهروندان خود را برای دسترسی آزاد به اطلاعات محدود می کند (نتیجه آزادی بیان). با اجتناب از این همدستی، گوگل گامی جسورانه و قابل ستایش در جهت افزایش احترام به حقوق بشر در چین برمی دارد و با آن، گوگل می تواند الگوی مهمی برای سایر کسب و کارهایی باشد که در چین معامله می کنند. [1] [1] دیده بان حقوق بشر، \چین: گوگل سانسور را به چالش می کشد\، 12 ژانویه 2010. URL:


سانسور نکردن فشار جهانی بر چین برای تغییر سیاست‌های آزادی بیانش وارد می‌کند تصمیم گوگل برای توقف سانسور خبر جهانی بود و آزادی اینترنت را در دستور کار همه قرار داده است – حتی به حدی که وزیر امور خارجه ایالات متحده از شرکت‌های اینترنتی برای سانسور چینی‌ها نام برد. گوشه ای از اینترنت به طور خاص به عنوان تهدیدی برای آزادی در سراسر جهان در سخنرانی اخیر. [1] این به اطلاع شهروندان عادی کشورهای دیگر کمک می کند که ممکن است درباره «دیوار آتش بزرگ» کاری که دولت چین انجام می دهد ندانند. گوگل با اتخاذ چنین تصمیمی پرمخاطب و با درگیر کردن و اطلاع رسانی به دولت ها و مردم کشورهای آزاد و دموکراتیک مانند این، فشار عمومی و سیاسی بر چین را برای تغییر روش خود افزایش می دهد.  [1] هیلاری کلینتون، \کنفرانس آزادی اینترنت\، 8 دسامبر 2011. URL:


همانطور که خود گوگل در سال 2006، زمانی که برای اولین بار وارد بازار داخلی چین شد، استدلال کرد: گوگل به آزادی اینترنت چین کمک بیشتری خواهد کرد. وقتی گوگل به طور کامل در چین حضور دارد، حداقل می‌تواند تمام تلاش خود را بکند تا به کاربران چینی خود اجازه دهد تا به همه اطلاعاتی که کاربران چینی مجاز به جستجوی آن هستند دسترسی داشته باشند. گوگل با گسترش دسترسی خود، حداقل می تواند به افزایش حجم اطلاعاتی که کاربران اینترنت چینی می توانند جمع آوری کنند، کمک کند. جایگزین این است که آنها به یک موتور جستجوی چینی حتی سانسور شده به نام بایدو تکیه کنند یا از آنها بخواهند به یک نسخه به شدت مسدود شده، کند شده، محدود شده و تحت نظارت Google در خارج از چین دسترسی داشته باشند، به عنوان مثال google.com یا مستقر در هنگ کنگ. Google.com.hk. داشتن یک نسخه قابل دسترسی محلی از Google که سانسور شده است ممکن است مطلوب نباشد، اما بهتر از هیچ است. [1] [1] کارن ویکر، «شهادت: اینترنت در چین»، 15 فوریه 2006. URL: آخرین بازدید: 22 دسامبر 2011


به عنوان یک تجارت، Google نباید در سیاست داخلی دخالت کند تجارت یک تجارت است و سیاست یک سیاست است - و این دو نباید با هم ترکیب شوند. وقتی شرکتی می خواهد در یک کشور خارجی فعالیت کند باید به دولت و مقررات آن احترام بگذارد. زمانی که شرکتی بخواهد در قلمرو ما فعالیت کند، ما هم همین را می‌خواهیم: فرض کنید یک شرکت بزرگ چینی به کشور ما آمد و ناگهان شروع به انتقاد از سیاست‌های داخلی ما کرد - اینها سیاست‌های کشور مستقلی است که قلمرو آن است و خارجی‌ها جایی ندارند. به آن بگویم چگونه خودش را اجرا کند. [1] [1] Nicholas Deleon، TechChrunch، \چین حق دارد در حال حاضر از Google ناراحت باشد\، 23 مارس 2010. URL: آخرین بازدید: 22 دسامبر 2011


گوگل نمی تواند بازار چین را رها کند در سال 2010، ارزش بازار جستجو در چین 1.7 میلیارد دلار بود و انتظار می رفت که در چند سال آینده به طور متوسط 50 درصد در سال رشد کند. [1] پس از حادثه 2010، گوگل به سرعت در حال از دست دادن سهم بازار در چین است. [2] از منظر کسب و کار، گوگل نمی تواند چنین فرصت تجاری را از دست بدهد: نه تنها ورود به این بازار را در زمان رشد از دست می دهد، بلکه موقعیت راحت در بازار جستجو را نیز از دست خواهد داد. می تواند کسب و کارهای دیگر خود مانند جیمیل و اندروید را مانند سایر کشورها بسازد. [3] [1] ملانی لی، \تجزیه و تحلیل: یک سال پس از عقب نشینی چین، گوگل نقشه رشد جدیدی را ترسیم می کند\، رویترز، 13 ژانویه 2011. URL: [2] رویترز، \سهم جستجوی گوگل با افزایش گزارش بایدو کاهش می یابد\، جولای 26، 2010، URL: [3] کایل باکستر، «اندروید در مورد ساخت یک پلت فرم تلفن همراه نیست»، 4 ژانویه 2011. URL: آخرین بازدید: 22 دسامبر 2011


پاسخ تدریجی یک بازدارنده موثر خواهد بود تحقیقات نشان داده است که مصرف کنندگان احتمالاً با هشدار ISP خود، دانلود از منابع غیرمجاز را متوقف می کنند. به عنوان مثال: از هر ده (72%) مصرف‌کننده موسیقی در بریتانیا، هفت نفر از دانلود غیرقانونی موسیقی خودداری می‌کنند، اگر ISP به آنها بگوید این کار را انجام دهند، و 90 درصد از مصرف‌کنندگان پس از دو اخطار از ISP، اشتراک‌گذاری غیرقانونی فایل را متوقف می‌کنند. [1] این نشان می دهد که تهدید قطع ارتباط احتمالی همراه با یک هشدار دوستانه برای جلوگیری از دانلود اکثر مصرف کنندگان از منبع غیرقانونی کافی است. استدلال پشت آن ساده است: مصرف‌کنندگان اکنون می‌توانند بدون هزینه دانلود کنند، یک مکانیسم پاسخ درجه‌بندی شده ابتدا آگاهی را افزایش می‌دهد و باعث ترساندن کسانی می‌شود که فقط به‌طور تصادفی و به‌دلیل راحتی دانلود می‌کنند و سپس هزینه مورد انتظار نقض را افزایش می‌دهد و در نتیجه احتمال استفاده مصرف‌کنندگان را افزایش می‌دهد. منابع قانونی [2] [1] IFPI، گزارش موسیقی دیجیتال 2009. 2009. URL برای PDF: [2] Olivier Bomsel and Heritania Ranaivoson، \کاهش هزینه های اجرای حق نسخه برداری: محدوده پاسخ درجه بندی شده\. 1388. بررسی تحقیقات اقتصادی در مورد مسائل حق چاپ، جلد 6(2)، ص. 13 - 29. URL برای PDF:


بارگیری غیرمجاز مطالب دارای حق چاپ باید توسط دولت مورد رسیدگی و جلوگیری قرار گیرد. دانلود این محتوا بدون پرداخت هزینه به دارنده حقوق مناسب برای آن به منزله سرقت است.  علاوه بر این، دانلود مطالب دارای حق چاپ از یک منبع غیرمجاز، بازار غیرممکنی را برای تولیدکنندگان محتوای دارای حق چاپ ایجاد می کند، زیرا آنها باید «با رایگان رقابت کنند». چرا یک مصرف کننده معمولی می خواهد برای دانلود از یک وب سایت مجاز هزینه کند، در حالی که می تواند همان فیلم را از یک سایت دزدان دریایی به صورت رایگان دریافت کند؟ برای ایجاد یک صنعت محتوای تجاری بادوام آنلاین، باید از این صنعت در برابر رقابت ناعادلانه بازار موازی محافظت کنیم. [1] [1] پیوتر استریشوفسکی، دنی اسکورپیچی، دزدی دریایی محتوای دیجیتال. 2009، انتشارات OECD. آدرس برای خرید:


پاسخ تدریجی منصفانه ترین راه برای اجرای قانون کپی رایت است اول، تحریم پس از سه اخطار را می توان متناسب با مفاهیم کلی عدالت تنظیم کرد، مجازات لازم نیست شدید باشد و می تواند با جرم مطابقت داشته باشد: شاید مصرف کننده اینترنت را قطع کند. فقط به مدت دو هفته، یا فقط دسترسی به سایت های دانلود را قطع کرده، اما همچنان اجازه دسترسی به سایت های دولتی و بانکی را داشته باشید، یا جریمه کوچکی دریافت کنید.  ثانیاً، مصرف‌کننده زمان کافی برای تغییر رفتار خود دارد: مصرف‌کننده می‌تواند حداقل دو بار قبل از اعمال تحریم بر نقض حق نسخه‌برداری پافشاری کند. مصرف کننده به راحتی می تواند از قطع شدن (حتی به طور موقت) اجتناب کند، به این معنی که مجازات احتمالاً حتی لازم نیست انجام شود. [1] [1] بری سوکمن، \پاسخ فارغ التحصیل و حق چاپ: ایده ای که برای زمانه مناسب است\، 10 ژانویه 2010. URL:


ISP با خط مشی پاسخ مدرج همکاری نمی کند مدل پاسخ درجه بندی شده نیاز به همکاری همه ارائه دهندگان خدمات اینترنتی دارد. اگر فقط یک ISP امتناع کند، کاربران به سمت آن ISP می روند تا بتوانند به دانلود ادامه دهند. بنابراین همیشه انگیزه ای وجود خواهد داشت که ISP حاضر به قبول سفارش از دیگرانی شود که با همکاری موافقت کرده اند. ISP ها همچنین انگیزه ای برای عدم همکاری خواهند داشت زیرا هزینه نظارت و شناسایی بسیار زیاد است و برای ISP های کوچکتر بسیار بیشتر است: تخمین های اولیه هزینه پاسخ های درجه بندی شده برای ISP ها حدود 500 میلیون پوند در یک دوره ده ساله بود. [1] [1] مایکل گیست، \تخمین هزینه یک سه ضربه و سیستم شما خارج شده اید\، 26 ژانویه 2010. URL:


پاسخ درجه‌بندی شده نقض حق اساسی برای رسیدگی است. تشخیص نقض حق نسخه‌برداری معمولاً توسط کارآگاهی که پشت رایانه نشسته است انجام نمی‌شود. این نرم افزار به نرم افزارهایی مانند خزنده های خودکار و اثر انگشت متکی است که اغلب توسط فروشندگان تجاری ایجاد شده و توسط دارندگان حق چاپ استخدام می شوند. این نرم افزار به طور خودکار تخلفات شناسایی شده را به ISP ارسال می کند، بدون اینکه کسی واقعاً صحت این ادعا را بررسی کند. این بدان معناست که بسیاری از مصرف کنندگان می توانند به ناحق به نقض حق چاپ متهم شوند.  علاوه بر این، بیشتر سیاست‌های واکنش مدرج پیشنهادی به هیچ‌گونه مداخله قضایی برای استناد به تحریم نیاز ندارند. این بدان معناست که سازمان های خصوصی باید تصمیم بگیرند که چه کسی مرتکب جرم شده و مستحق مجازات است. بنابراین، ISPها و دارندگان حق چاپ به عنوان متهم، تعقیب، قاضی و اعدام عمل می کنند. علاوه بر این، اگر یک مصرف کننده به دادگاه مراجعه کند، بار اثبات نیز با تغییر مواجه می شود: از آنجایی که او علیه جریمه شدن شکایت می کند، باید ثابت کند که مجرم نیست، لغو اصل بی گناهی. [1] [1] پیتر کی یو، \پاسخ فارغ التحصیل شده\. 2010. بررسی حقوق فلوریدا، جلد 62. موجود برای دانلود (PDF) در:


خط مشی پاسخ فارغ التحصیلی شامل تجاوز به حریم خصوصی توسط ایالت است. پاسخ فارغ التحصیلان نیازمند نظارت و ثبت حجم عظیمی از ترافیک اینترنت با استفاده از سیستم های فنی به نام تجهیزات بازرسی بسته عمیق (DPI) است. این بدان معناست که یک برنامه کامپیوتری تمام اطلاعاتی را که شخصی از طریق اینترنت ارسال می‌کند با جزئیات بررسی می‌کند تا بررسی کند که آیا برخی از پروتکل‌ها را نقض می‌کند یا خیر، به عنوان مثال «اثرانگشت» داده‌های دارای حق چاپ که سازنده محتوا در آن قرار داده است. دارنده حق چاپ یا شخص ثالثی که توسط دارنده حق چاپ برای نظارت بر ترافیک اینترنت پرداخت می شود، ناگهان به هر چیزی که هر مصرف کننده از طریق اینترنت ارسال می کند دسترسی پیدا می کند. این نقض گسترده حریم خصوصی است. با توجه به این واقعیت که شرکت های تبلیغاتی در حال حاضر از DPI به طور نامشروع برای تبلیغات هدفمند استفاده می کنند، بدیهی است که شرکت های محتوا نیز با تمام داده هایی که ناگهان به آنها دسترسی پیدا می کنند وسوسه می شوند که «بیشتر انجام دهند». [1] [1] آنجلا دالی، \قانونی بودن بازرسی بسته های عمیق\، 2010. ارائه شده در اولین کارگاه بین رشته ای در مورد سیاست و مقررات ارتباطات \قانون و سیاست ارتباطات و رقابت - چالش های دهه جدید\، دانشگاه گلاسکو 17 ژوئن 2010. URL برای دانلود:


حق دسترسی به اینترنت شکافی را در حقوق بشر سنتی پر می کند.  در حقوق بشر سنتی ما در مورد حق دریافت و جستجوی اطلاعات یک حفره وجود دارد. تقریباً همه آزادی بیان و آزادی بیان را جزو حقوق بشر می دانند، اما اگر راهی برای کسانی که مایل به دسترسی به آن اطلاعات هستند، وجود نداشته باشد، این حقوق چندان مؤثر نیستند. مایکل ال بست معتقد است که ماده 19 اعلامیه جهانی حقوق بشر در مورد آزادی بیان متضمن برخی تقارن است اما آزادی تألیف بر آزادی خوانندگان برتری دارد. [1] به طور خلاصه، دولت‌ها می‌توانند آزادی بیان را اجازه دهند و در عین حال اطمینان حاصل کنند که کسانی که نظرات مخالف را ابراز می‌کنند، بدون نقض حقوق بشر، مخاطبان بسیار حداقلی دارند.  حق دسترسی به اینترنت، حق کامل انسان برای پر کردن این شکاف است. تخمین زده می شود که اینترنت بیش از 35 میلیارد صفحه وب داشته باشد [2] و جدیدترین مطالعه جهان دیجیتال تخمین می زند که 1.8 تریلیون گیگابایت در سال 2011 ایجاد می شود. ارائه این حق دسترسی به اطلاعات. [4] اینترنت همچنین به طور فزاینده ای برای همه در دسترس است و این امکان را فراهم می کند که جهانی در نظر گرفته شود. این دیگر چیزی نیست که فقرا نمی توانند به آن امیدوار باشند. در حال حاضر بیش از 2.1 میلیارد نفر در سراسر جهان از اینترنت استفاده می کنند که 118 میلیون نفر در آفریقا هستند. [5] [1] بهترین، مایکل ال.، «آیا اینترنت می تواند حقوق بشر و رفاه بشر باشد، جلد 4، 2004، صفحه 23 (ن. ایمن است - بی‌خطر) [2] World Wide Web Size.com، «اندازه وب جهانی (اینترنت)»، 17 آوریل 2012.  [3] McGaughey، Katryn، \داده های جهان بیش از دو برابر می شود - فرصت های داده های بزرگ، EMC2، 28 ژوئن 2011. [4] بهترین، مایکل ال Human Welfare, Vol.4 2004, p.23 [5] Clayton, Nick, 'اینترنت بیش از 2 میلیارد کاربر دارد', TechEurope وال استریت ژورنال, 19 ژانویه 2012.


دسترسی به اینترنت به عنوان یک حق جدید بشر  دسترسی به اینترنت به خودی خود یک حق جداگانه انسانی محسوب می شود. گزارشگر ویژه سازمان ملل در ژوئن 2011 گزارشی منتشر کرد که به طور ضمنی اشاره کرد که دسترسی به اینترنت یک حقوق بشر است. [1] حق دسترسی به اینترنت می‌تواند شرایط لازم را داشته باشد تا حق بشر باشد. همانطور که یک حق باید جهانی باشد، همه باید دسترسی داشته باشند نه فقط تعداد کمی. اینترنت در حال تبدیل شدن به چیزی بیش از یک ابزار ساده است، اما در حال تبدیل شدن به بخش اساسی جامعه است که حوزه جدیدی از تعامل را ایجاد می کند که همه حق دسترسی به آن را دارند.  ایجاد حق دسترسی به اینترنت، پرداختن به یک مشکل خاص معاصر مانند سایر حقوق بشر که خاص هستند، مانند حق تحصیل اولیه، مندرج در ماده 26 اعلامیه جهانی حقوق بشر، خواهد بود. عدم دسترسی به اینترنت مشابه نداشتن تحصیلات ابتدایی است. به طور قابل توجهی گزینه ها و افق دید افراد را محدود می کند. همانطور که تیم برنرز لی، بنیانگذار شبکه جهانی وب، استدلال می کند: \با توجه به راه های زیادی که وب برای زندگی و کار ما حیاتی است، قطع ارتباط نوعی محرومیت از آزادی است.\ [2] [1] لا رو، فرانک، گزارش گزارشگر ویژه در مورد ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، شورای حقوق بشر، جلسه هفدهم، A/HRC/17/27، 16 مه 2011، ص 10 .  [2] بورکمن، الیور، «ماموریت پرخطر واشنگتن برای شکست دادن سانسورکنندگان وب»، guardian.co.uk، 15 آوریل 2012.


دسترسی به اینترنت بخشی ضروری از حق آزادی اطلاعات و بیان است.  آزادی بیان و بیان و آزادی اطلاعات یک آزادی اساسی است و ماده 19 اعلامیه جهانی حقوق بشر است. این معمولاً دارای سه بخش است که دولت باید از آن حمایت کند: وظیفه احترام گذاشتن، برای دولت برای عدم دخالت در آزادی انتشار اطلاعات، وظیفه حفاظت، جلوگیری از تداخل در ارتباطات قانونی و، وظیفه ایفای، وظیفه. برای ارائه اطلاعات دولتی [1] دسترسی به اینترنت در این قسمت قرار می گیرد. وظیفه احترام به این معناست که دولت ها نمی توانند دسترسی افرادی را که مایل به استفاده از اینترنت برای ابراز وجود خود هستند مسدود کنند. وظیفه حفاظت به این معنی است که دولت باید از مداخله دیگران با کاربران اینترنت جلوگیری کند و این وظیفه به راحتی می تواند کمی فراتر از دسترسی به اینترنت باشد. بنابراین آزادی بیان شامل آزادی دسترسی به اینترنت می شود، زیرا از قبل آزادی دسترسی به رسانه ها را برای بیان خود فراهم می کند.  [1] Callamard, Agnes, 'Towards a Third Generation of Activism for the Right to Freedom of Information', in Freedom of Expression, Access to Information and Empowerment of People, UNESCO, 2009 pp.43-57. ص 44


دسترسی به اینترنت یک کالا است نه حق بشر.  اگر حقوق بشر ذاتی و غیرقابل انکار است، پس اگر قرار است چیزی حق بشر باشد، باید آزادانه برای همه در دسترس باشد تا اینکه برای ثروتمندان بسیار بیشتر در دسترس باشد. اما اینترنت یک کالاست. برای دسترسی به آن هزینه ای از ما دریافت می شود و ممکن است به دلیل پرداخت نکردن صورتحساب هایمان از ما قطع شود. ما هزینه بیشتری دریافت می کنیم تا بتوانیم بیشتر دانلود کنیم، در واقع برای دسترسی بیشتر به این حق انسانی. هرگز پیشنهادی مبنی بر اینکه پیشرفت‌های رسانه‌ای به همان اندازه تلویزیون و تلفن، فناوری‌هایی هستند که شایسته در نظر گرفتن حقوق بشر هستند، وجود نداشته است. همانطور که در اینترنت، توانایی بیان نظرات برای مخاطبان گسترده را افزایش داد، به دموکراتیک شدن اخبار و بین المللی تر شدن آن کمک کرد. منظور آنها این بود که نقض حقوق بشر را می توان بسیار راحت تر به دنیا به همان روشی که اینترنت انجام می دهد، بیان کرد.


دسترسی به اینترنت زمانی که برای همه در دسترس نباشد نمی تواند یک حق بشر باشد.  اگر حقوق بشر غیرقابل انکار و ذاتی انسان است، هیچ فناوری نمی تواند حق بشر باشد، زیرا همه نمی توانند همیشه انتظار دسترسی داشته باشند. قطعاً در حال حاضر بخش های عظیمی از جهان به اینترنت دسترسی ندارند و این بدان معنا نیست که دولت های آنها حقوق بشر آنها را نقض می کنند.  این قیاس را می توان به آزادی حرکت داد. آزادی حرکت یک حق انسانی است، اما برای اینکه بتوانیم از این حق استفاده کنیم نیازی به کمک ماشین نداریم، خود فناوری غیرضروری است، زیرا ما توانایی ذاتی برای حرکت داریم، درست همانطور که برای برقراری ارتباط انجام می دهیم.


دسترسی به اینترنت عاملی برای حقوق است نه به خودی خود یک حق.  اینترنت یک توانمندساز است و بنابراین به تنهایی ارزش کمی دارد. [1] هیچ کس اینترنت را یک حق انسانی نمی داند اگر محتوا یا اطلاعاتی در اینترنت وجود نداشته باشد، حق خیره شدن به صفحه نمایش چه فایده ای دارد؟ بنابراین دسترسی به اینترنت حق بشر نیست، بلکه دسترسی به اطلاعات است. اینترنت برای این کار بدیهی است اما ضروری نیست. اگر کسی در حالی که در کتابخانه قفل شده بود از دسترسی به اینترنت محروم شد، آیا واقعاً حقی برای نقض اطلاعات داشت؟ در چنین موردی تنها استدلال برای حق داشتن اینترنت این است که دسترسی به اطلاعات از طریق اینترنت سریعتر از جستجوی آن در کتابهایی است که در اطراف وجود دارد. بنابراین نمی توان حقی بر اینترنت حتی به عنوان بخشی از هر حق اطلاعاتی در نظر گرفت، زیرا حق بر اطلاعات صرفاً مستلزم آن است که دولت دسترسی به این اطلاعات را فراهم کند نه اینکه باید از طریق اینترنت باشد. علاوه بر این، به عنوان یک فناوری توانمند، کاملاً ممکن است که اینترنت در مقطعی قدیمی شده و با روش جدیدی برای ذخیره اطلاعات جایگزین شود. به عنوان چیزی که گذرا است، منطقی نیست که هر نوع حق سلب‌ناپذیر اینترنت را در نظر بگیریم.  [1] سرف، وینتون جی.، «دسترسی به اینترنت یک حق بشر نیست»، نیویورک تایمز، 4 ژانویه 2012.


حقوق بشر به دولت وابسته است. واضح است که این ایده که دسترسی به اینترنت باید یک حق بشر باشد، پذیرفته نشده است. حقوق بشر به دولت، خواسته‌های جامعه وابسته است و این به بافت اجتماعی-اقتصادی دولت بستگی دارد. [1] بنابراین نمی توان اینترنت را یک حق جهانی بشر در نظر گرفت، زیرا همه دولت ها به اندازه کافی پیشرفته نیستند که مسئولیت این حق را بر عهده بگیرند.  حقوق بین الملل بر چندین منبع استوار است. رویه دولتی، قوانین عرفی، معاهدات و تصمیمات قضایی. [2] هیچ یک از این منابع هنوز دسترسی به اینترنت را به عنوان یک حقوق بشر به رسمیت نمی شناسند، در واقع اگر رویه دولت به عنوان تصمیم گیری در مورد وجود حقوق بشر در نظر گرفته شود، کل مفهوم حقوق بشر قابل تردید است. [3] [1] Turkin, G., Theory of International Law, 1974, p.81 [2] Shaw, Malcolm N., International Law 4th ed., Cambridge University Press, 1997, Chapter 3. [3] Watson, J.S.، نظریه حقوقی، کارایی و اعتبار در توسعه هنجارهای حقوق بشر در حقوق بین الملل، انجمن حقوقی دانشگاه ایلینویز، 1979، ص609


شما قرار نیست دستگیر شوید زیرا دولت به ارتباطات شما دسترسی دارد. واضح است که در بیشتر مواقع واقعاً در مورد داشتن اطلاعات آژانس های اطلاعاتی درباره شما هیچ نگرانی ندارید. مردم به طور منظم بدون دلیل موجه دستگیر نمی شوند و ما شواهد کمی داریم که نشان دهد دولت های دموکراتیک از این اطلاعات برای اعمال فشار بر شهروندان خود استفاده می کنند. از زمان آغاز جنگ علیه تروریسم، هیچ مورد شناخته شده ای از این اتفاق وجود نداشته است. [1] وقتی صحبت از دولت های خارجی می شود، این موضوع حتی کمتر باعث نگرانی می شود. در حالی که دولت شما ممکن است به جنبه های مختلف زندگی شما علاقه مند باشد تا با خدماتی که ارائه می دهد به آن کمک کند، دولت های خارجی فقط یک انگیزه دارند. امنیت ملی خودشان اگر شما تهدیدی برای آن امنیت ملی نیستید، احتمال اینکه آنها هیچ اقدامی علیه شما انجام دهند اساساً وجود ندارد.  [1] پوزنر، اریک، «من مشکلی در اینجا نمی بینم»، اتاق مناظره نیویورک تایمز، 10 ژوئن 2013،


هیچ خطر فیزیکی وجود ندارد از نظر ریسک فیزیکی، تقریباً به طور قطع درست است که شما از داشتن اطلاعات زیاد توسط دولت هیچ ترسی ندارید. شاید به استثنای FSB روسیه و علیرغم فیلم های جیمز باند، سازمان های اطلاعاتی در کشورهای دموکراتیک عادت ندارند که مردم را از این سیم پیچ مرگبار بیرون بیاورند. از این نظر اصلاً مهم نیست که سرویس‌های اطلاعاتی از شما چه اطلاعاتی دارند. مهم نیست که چقدر شیطون بوده اید، ارزش یک نوع تلافی فیزیکی را نخواهد داشت. اساساً بحث در اینجا این است که هیچ ضرری ندارد و حتی فایده ای هم دارد، پس چرا نباید ادامه یابد؟


پادمان هایی برای جلوگیری از سوء استفاده وجود دارد در دموکراسی ها تدابیر و سطوح نظارتی متعددی برای جلوگیری از سوء استفاده وجود دارد. به عنوان مثال در بریتانیا یک \چارچوب قوی از پاسخگویی و نظارت دموکراتیک\ وجود دارد. آژانس‌ها موظفند «برای عملیات خود از وزیر امور خارجه، معمولاً وزیر خارجه یا وزیر کشور، مجوز بگیرند». به وزیر مشاوره حقوقی و نظرات کارمندان دولت داده می شود. هنگامی که وزیر موافقت کرد، آنها «موضوع بررسی مستقل توسط یک کمیسر سرویس‌های اطلاعاتی و یک کمیسر شنود ارتباطات می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که آنها کاملاً با قانون مطابقت دارند». [1] [1] هیگ، ویلیام، \بیانیه منشور به طور کامل\، politics.co.uk، 10 ژوئن 2013،


هیچ کس هرگز واقعاً به اطلاعات نگاه نمی کند اگر نگرانی حفظ حریم خصوصی باشد، واقعاً باید نگرانی کمی وجود داشته باشد زیرا امنیت در اعداد وجود دارد. NSA و سایر سرویس های اطلاعاتی زمان یا انگیزه ای برای ردیابی همه ناتوانی های ما ندارند. [1] اگر سازمان‌های اطلاعاتی همه را زیر نظر داشته باشند، واضح است که پرسنلی برای نظارت بر ارتباطات واقعی ندارند. در عوض چیزها یا الگوهای خاصی زنگ خطر را به صدا در می آورند و تعداد کمی با دقت بیشتری مورد بررسی قرار می گیرند.  [1] والت، استفان ام.، \تهدید واقعی پشت برنامه های نظارتی NSA\، سیاست خارجی، 10 ژوئن 2013،


عدم اعتماد مشکل این است که وقتی صحبت از حریم خصوصی می شود، در واقع امنیت فیزیکی شخصی ما نیست که نگران آن هستیم. بخشی از مشکل این است که ما برای حق زندگی خصوصی خود ارزش قائلیم و باید بر آن کنترل داشته باشیم تا جایی که بتوانیم تصمیم بگیریم که دیگران چه مقدار اطلاعات درباره ما می دانند. تا حد زیادی این مسئله اعتماد است. ما (گاهی اوقات به اشتباه) به دوستان خود و دیگران در مورد اطلاعات خود اعتماد می کنیم. ما اغلب به نهادهای بی چهره اعتماد می کنیم. شرکت ها و دولت ها نیز معمولاً به میزان کمتری. اما بسیاری از این اعتماد در نتیجه تمایل آنها به ما می گویند که در مورد ما چه می دانند، در ازای آن اطلاعاتی ارائه می دهند، یا روش هایی را برای ما فراهم می کنند تا آنچه را که می دانند محدود کنیم. در مواردی از این دست اعتماد حاصل نشده است. از ما خواسته نشده است، و آشکارا چیزی پس داده نشده است، و به نظر می رسد تغییر کمی در مورد تغییر شرایط رابطه وجود داشته باشد.


از دست دادن حریم خصوصی اشتباه است که بگوییم ما فقط در صورتی از چیزی برای \ترس\ داریم که کار اشتباهی انجام داده باشیم. بسیاری از مردم می خواهند در جایی که کاری که انجام داده اند از نظر اخلاقی کاملاً درست و قابل توجیه است، چیزها را خصوصی نگه دارند. این کاملاً موجه است که یک زوج متاهل بخواهند ویدیوی رابطه جنسی خود را خصوصی نگه دارند - حتی اگر از یک شریک به شریک دیگر از طریق ایمیل ارسال شده باشد، یا کسی تمایلات جنسی خود را مخفی نگه دارد حتی اگر آنها گفته باشند. کسی در مورد آن [1] اگر می‌خواهیم چنین اطلاعاتی خصوصی بماند، آیا دولت کاری دارد که آن اطلاعات را از ایمیل‌های ما جمع‌آوری کند؟ ممکن است فراتر از آژانس اطلاعاتی نباشد، ممکن است کسی آنجا به آن نگاه نکند، اما همچنان تجاوز به حریم خصوصی است.  [1] فیلیپسون، گاوین، \سؤال و پاسخ: حق حفظ حریم خصوصی\، بی بی سی دین، 14 ژوئن 2013،


استفاده از داده های متا باعث آسیب غیرعمدی می شود. آسیب احتمالی دیگر غیرعمدی است. حجم داده‌های درگیر بسیار زیاد است و حتی برای سازمان وسیعی مانند NSA که نمی‌توان به صورت فیزیکی به آن نگاه کرد. در عوض از داده کاوی استفاده می کند. به همین دلیل است که NSA داده هایی را می خواهد که ممکن است برای دیگران بی فایده به نظر برسد. سوابق شماره تلفن هایی که با چه کسی تماس می گیرند، همانطور که NSA در حال دریافت Verizon بود، ممکن است بی فایده به نظر برسد، اما می تواند به آنها بگوید که با چه کسی تماس می گیرید، و مدت زمان تماس آنها چقدر است. آنها به نوبه خود می توانند ببینند که مخاطبین شما با چه کسانی صحبت کرده اند و اگر معلوم شود که چندین نفر از آنها به طور منظم با تروریست های مظنون صحبت می کنند، حتی اگر شما بی گناه هستید، ممکن است انگشت شک به شما نشان داده شود. حتی مطالعه‌ای انجام شده است که نشان می‌دهد افراد را می‌توان فقط از زمان تماس و نزدیک‌ترین دکل تلفن همراه تنها پس از چهار تماس شناسایی کرد. [1] PRISM به NSA حتی داده های «بی فایده» بیشتری برای بازی کردن می دهد. نتایج این داده کاوی معمولاً ممکن است دقیق باشد، اما همیشه اینطور نخواهد بود و نتیجه پرچم گذاری به این صورت می تواند برای افراد مشکل ساز باشد. ممکن است به معنای امنیت بیشتر فرودگاه، داشتن مشکل در دریافت ویزا، [2] یا در بدترین حالت یافتن راه خود در لیست پرواز ممنوع باشد.  [1] De Montjoye, Yves-Alexandre, et al., 'Unique in the Crowd: The Privacy Bounds of Human mobility', Scientific Reports, 3, 25 مارس 2013, [2] Brown, Ian, 'بله، نظارت NSA باید نگران قانون مدار باشید، guardian.co.uk، 10 ژوئن 2013،