احزاب به عنوان ائتلاف دو حزب سیاسی از نظر ایدئولوژیک کلیساهای گسترده ای هستند، با جناح های مختلف که برای مواضع متفاوتی در طیف ایدئولوژیک ایستاده اند. برای مثال، جمهوری‌خواهان در درون خود چندین جنبش جمهوری‌خواهانه مختلف را در بر می‌گیرند. از محافظه‌کاران اجتماعی یا «راست‌های مذهبی»، از محافظه‌کاری آزادی‌خواه مانند بسیاری از مهمانی‌های چای گرفته تا محافظه‌کاران مالی که عمدتاً معتدل‌تر هستند. آمیختن این سه محافظه کاری امنیت ملی و محافظه کاری مسائل است. [1] سیاست‌هایی که توسط هر حزب شکل می‌گیرد به‌طور خاص طراحی شده‌اند تا رشته‌های مختلف درون حزب را در نظر بگیرند و بستری را ایجاد کنند که همه نامزدها بتوانند روی آن ایستادگی کنند.  این سیاست در واقع یک سازش بین جناح‌های مختلف حزب است، به طوری که انتخابات مقدماتی به یک دیدگاه خاص اعتبار می‌بخشد.  در واقع، سیاست هایی که تحت حکومت تک حزبی وضع شده اند، نظارت اعضای حزب را داشته اند تا نماینده منافع مختلف درون حزب باشند، در نتیجه سیاست های روشن و منسجمی را به مردم ارائه می دهند که به دلیل ایدئولوژی های مختلف دائماً خود اصلاح می شوند. جریان ها  [1] وستن، درو، «پنج رشته محافظه‌کاری: چرا حزب جمهوری‌خواه در حال باز شدن است»، هاف پست، 23 ژانویه 2012،


تحزب رو به رشد جو سیاسی کنونی به هر حال دولت تقسیم شده را دشوار می کند. شرایط بحث در سیاست آمریکا مبتنی بر یک \جنگ فرهنگی\ بین لیبرال ها و محافظه کاران بر سر معنای آمریکایی بودن است، چیزی که با اخبار 24 ساعته و گسترش وبلاگ نویسی حزبی تشدید شده است.  این امر دستیابی به توافقات در مورد موضوعات اصلی را دشوار می کند و این امر در سال های اخیر آشکار شده است، با مخالفت با بسته محرک یک تریلیون دلاری باراک اوباما که به ایجاد جنبش تی پارتی کمک کرد [1] که به حرکت حزب جمهوری خواه به سمت راست کمک کرد. سازش مورد نیاز برای دولت تقسیم شده موثر دست نیافتنی است. [2] در حالی که اخیراً بیشتر قابل توجه بوده است، فضای سیاسی ایالات متحده در بیست و پنج سال گذشته قطبی‌تر شده است. این قطبی شدن به ایجاد بن بست و سیاست عمومی کمتر کمک می کند. [3] رکود در کنگره که توسط جمهوری‌خواهان دگماتیک در انتخابات میان‌دوره‌ای سال 2010 برنده شد، نشان می‌دهد که چگونه فضای سیاسی آمریکا اکنون برای دولت تک‌حزبی بسیار مناسب‌تر است و امکان تصمیم‌گیری بسیار مؤثرتر از دولت تقسیم‌شده را فراهم می‌کند.  [1] فرارا، پیتر، «انقلاب مهمانی چای»، تماشاگر آمریکایی، 15 آوریل 2009، [2] رالز، کارولین، «جمهوری‌خواهان میانه‌رو برای تغییر بیشتر به راست»، newsmax، 27 ژوئیه 2011، [3] مک کارتی، نولان، \پیامدهای سیاست قطبی شدن حزبی در ایالات متحده\، bcep.haas.berkeley.edu/papers/McCarty.doc


تأثیر بر مشارکت دموکراتیک دولت تقسیم‌شده اراده دموکراتیک مردم را تضعیف می‌کند، زیرا مانع از اجرای یک انتخاب خط مشی روشن توسط کسانی می‌شود که به نمایندگی از آنها انتخاب می‌شوند.  مصالحه لازم منجر به این خواهد شد که پلتفرم های سیاستی که با اشتیاق توسط رای دهندگان انتخاب شده اند، برای اجرای آن حتی تا حدودی کم رنگ شود. قابل توجه است که اکثریت قوانین از کنگره سرچشمه می گیرد، زمانی که دولت به جای رئیس جمهور تقسیم می شود. این در حالی است که رئیس جمهور دارای مأموریت سراسری است. [1] دولت تک حزبی با اطمینان از اینکه سیاست هایی که به وضوح به رای دهندگان ارائه شده و توسط رای دهندگان انتخاب می شوند، بدون نیاز به اظهار نظر مخالفانی که سیاست هایش به تازگی توسط رای دهندگان بی اعتبار شده است، به تصویب می رسند، به این ترتیب اطمینان حاصل می کند که دولت به اهداف پاسخ می دهد. و خواسته های مردم  [1] جونز، چارلز او.، ریاست در یک سیستم جدا، مؤسسه بروکینگز، 1994، ص222


جلب توجه به سادگی رژیم را تشویق می کند کره شمالی یک چرخه جلب توجه در حال حرکت دارد که توسط کیم جونگ ایل استفاده می شد و اکنون به نظر می رسد پسرش کیم جونگ اون از آن استفاده می کند. اساساً کره شمالی یک اقدام تحریک آمیز انجام می دهد (به اندازه بزرگ یا کوچک که لازم بداند - این ممکن است یک پرتاب موشک باشد، درست تا نوعی حمله نظامی) تا توجه جهان را به خود جلب کند. سپس دوره ای وجود دارد که در آن محکومیت ها و تهدیدها برای افزایش تحریم ها وجود دارد که معمولاً به دلیل مسدود شدن آنها توسط چین به جایی نمی رسد. سپس رژیم کره شمالی تمایل خود را برای انجام تجارت و مذاکره با دادن امتیازات جزئی در مورد موضوع تحریک در ازای کمک یا هر چیزی که رژیم در آن زمان بخواهد اعلام خواهد کرد. البته هر امتیازی که بدهد به راحتی قابل برگشت است، بنابراین یک دور دیگر راه اندازی می شود. [1] این یک معامله خوب برای کره شمالی است زیرا اساساً در ازای رفتار بد کمک دریافت می کند، بنابراین تعجب آور نیست که کره شمالی مایل به ادامه رفتار بد باشد.  [1] هونگ، آدریان، «چگونه کره شمالی را آزاد کنیم»، سیاست خارجی، 19 دسامبر 2011،


کره جنوبی می تواند خودش وضعیت را مدیریت کند. دو کره باید خودشان بتوانند بدون توسل به همه قدرت های همسایه - که به نظر می رسد منافع آنها به راه حلی برای مناقشه منجمد منجر نشده است، وضعیت را حل کنند. با جنگ سرد بر سر کره جنوبی، بیش از حد توانایی کنترل امنیت خود را دارد. کره جنوبی از نظر اقتصادی بسیار جلوتر از شمال است و اقتصاد آن سی و هفت برابر بزرگتر است. [1] ارتش این کشور همچنین توانایی بیشتری نسبت به ارتش شمالی دارد همانطور که موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک استدلال می کند: «همانطور که با شاخص های تجهیزات ثابت اندازه گیری می شود، نیروهای متعارف کره جنوبی برتر از کره شمالی به نظر می رسند. وقتی روحیه، آموزش، تعمیر و نگهداری تجهیزات، تدارکات، و قابلیت های شناسایی و ارتباطات در نظر گرفته شود، این مزیت کیفی افزایش می یابد. [2] بنابراین باید بتواند به تنهایی از تجاوز جلوگیری کند و وزن خود را در مذاکرات بدون نیاز به یک فرآیند چند جانبه بکشد. علاوه بر این، هیچ کس نمی تواند استدلال کند که یک تهاجم باید نادیده گرفته شود، اما جنوب باید به تنهایی به اقدامات کره شمالی پاسخ دهد.  [1] اوه یانگ جین، \اقتصاد کره جنوبی 37 برابر بزرگتر از NK\، کره تایمز، 5 ژانویه 2011، [2] \موازنه نظامی متعارف در شبه جزیره کره\، موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک، 2012،


دور تحریم‌ها و تعامل راه‌حلی را نزدیک‌تر نمی‌کند پاسخ‌ها به اقدامات تحریک‌آمیز کره شمالی راه‌حلی را نزدیک‌تر نمی‌کند. کره شمالی هنوز معاهده صلحی با جنوب و ایالات متحده امضا نکرده است. با این حال، به ویژه به امضای معاهده ای با ایالات متحده به جای جنوب علاقه مند است. در سال 2010، وزارت خارجه کره شمالی پیشنهاد کرد که «اگر قرار است بین [کره شمالی] و ایالات متحده اعتماد ایجاد شود، ضروری است که یک معاهده صلح برای پایان دادن به وضعیت جنگ، که یکی از دلایل اصلی روابط خصمانه است، منعقد شود. با\. [1] شمال خواهان یک معاهده صلح با ایالات متحده است تا بین ایالات متحده و کره جنوبی شکاف ایجاد کند تا از حمایت ایالات متحده از جنوب در صورت وقوع جنگ جلوگیری کند. [2] نادیده گرفتن چنین تلاش‌هایی برای مذاکره با ایالات متحده بدون حضور کره جنوبی در اتاق، و در واقع همه پیشرفت‌ها و تحریکات، شمال را مجبور می‌کند بپذیرد که باید با جنوب یا با هیچ‌کس مذاکره کند. نادیده گرفتن اقدامات کره شمالی و کاهش تعداد متحدان مذاکره کننده با حفظ ضمانت های امنیتی، از هر گونه شانس شمالی برای تقسیم ایالات متحده و کره جنوبی جلوگیری می کند.  [1] واکر، پیتر، \کره شمالی خواستار پیمان صلح با ایالات متحده است\، guardian.co.uk، 11 ژانویه 2010، [2] Cheon، Seongwhun، \مذاکره با کره جنوبی و I.S.: استراتژی و اهداف کره شمالی\. ، مجله بین المللی برای مطالعات کره ای، جلد شانزدهم شماره 1، بهار 2012، ص153


کره شمالی یک درگیری حل‌نشده است که نمی‌توان آن را به سادگی نادیده گرفت، حتی اگر تحریک‌ها گاهی نسبتاً کوچک و بی‌اثر باشند، مانند پرتاب شکست‌خورده موشک در آوریل 2012، به عنوان یک منطقه درگیری، آنها نمی‌توانند به سادگی توسط کسی نادیده گرفته شوند، حتی اگر خودشان باشند. بعید است که به درگیری احتمالی کشیده شود. پس از رواندا، سازمان ملل متعهد شد که دیگر اجازه نسل کشی را نخواهد داد. [1] چقدر بدتر است که چیزی را نادیده بگیریم که می تواند جرقه ای برای درگیری باشد که می تواند جان میلیون ها نفر را به همراه داشته باشد، در حالی که ما از قبل می دانیم که پتانسیل وجود دارد. سازمان ملل متحد «به منظور حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و به همین منظور: اتخاذ تدابیر جمعی مؤثر برای پیشگیری و رفع تهدیدات علیه صلح... برای حل و فصل اختلافات بین‌المللی یا موقعیت‌هایی که ممکن است منجر به نقض شود. از صلح» [2] بنابراین همه کشورها باید تلاش کنند این درگیری منجمد را که به راحتی می تواند به یک جنگ تیراندازی تبدیل شود، حل و فصل کنند. جنگ‌های کره در گذشته تمامی قدرت‌های اطراف را به خود جلب کرده است. جنگ ایمجین شامل چین و ژاپن شد، چین و ژاپن دوباره بر سر کره در 1894-1895 جنگیدند، و جنگ کره 1950-1953 هر دو ایالات متحده و چین را به همراه داشت در حالی که روسیه و ژاپن هر دو به عنوان پایگاه های تدارکاتی درگیر بودند. بدیهی است که احتمال درگیری چیزی نیست که هیچ قدرتی که در شمال شرق آسیا در اختیار دارد به سادگی از آن چشم پوشی کند.  ضروری است که به هر حادثه ای واکنش نشان داده شود، فقط در صورتی که آن حادثه از کنترل خارج شود.  [1] پاور، سامانتا، \دیوانگی خون رواندا را به خاطر بسپار\، لس آنجلس تایمز، 4 آوریل 2004، [2] \ماده 1 اهداف سازمان ملل عبارتند از:\، سازمان ملل متحد، 26 ژوئن 1945،


نادیده گرفتن کره شمالی وضعیت را حل نمی کند، در حالی که قدرت های بزرگ می توانند مانند همیشه به کار خود ادامه دهند، چگونه این امر مفید خواهد بود؟ وضعیت ناپایدار است و باید حل شود، چیزی که نادیده گرفتن شمال انجام نخواهد داد. مفسران فکر می کردند که شمال در نتیجه عقب نشینی از حمایت های اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه 1990 فرو می پاشد، اما این اتفاق نیفتاد. رژیم احتمالاً قادر خواهد بود در وضعیت موجود تقریباً به طور نامحدود ادامه یابد.  همچنین دلیلی وجود ندارد که باور کنیم اگر تحریکات کوچکتر نادیده گرفته شوند، تحریکات ممکن است بزرگتر نشوند. در حالی که کره شمالی می تواند با یک آزمایش موشکی توجه جهان را به خود جلب کند، احتمالاً به انجام چنین اقدامات کوچک و نسبتاً بی ضرری ادامه خواهد داد. اگر چنین اقداماتی شکست بخورد، رژیم ممکن است به حوادث بزرگتری مانند غرق شدن ناو چئونان کره جنوبی در سال 2010 متوسل شود که منجر به کشته شدن 46 نفر شد که ممکن است تلاشی برای دیپلماسی اجباری علیه رژیمی باشد که تمایلی به شرکت در مذاکرات نداشت. [1] [1] چا، ویکتور، \غرق شدن چئونان\، مرکز استراتژیک و amp; مطالعات بین المللی، 22 آوریل 2010،


کره شمالی یک رژیم غیرمنطقی است که تهدیدی استراتژیک برای قدرت های بزرگ متعدد است. همانطور که تونی ویتور، سخنگوی شورای امنیت ملی ایالات متحده در پاسخ به آزمایش موشکی 12 دسامبر 2012 گفت: \این اقدام نمونه دیگری از الگوی رفتار غیرمسئولانه کره شمالی است.\ به‌عنوان قدرتی که مایل به سرپیچی از تحریم‌ها و قطعنامه‌های بین‌المللی مانند «قطعنامه 1874 است که از کره شمالی می‌خواهد «هیچ گونه پرتابی با استفاده از فناوری موشک‌های بالستیک» انجام ندهد و از آن می‌خواهد «کلیه فعالیت‌های مرتبط با برنامه موشک‌های بالستیک خود را تعلیق کند». 1] ضروری است که برای جلوگیری از نقض هنجارهای بین المللی بیشتر توسط رژیم، تعامل وجود داشته باشد.  نادیده گرفتن رژیمی با چنین تمایلی برای دست زدن به اقدامات تحریک آمیز در زمانی که با شما همسایه است، مانند چین و روسیه، یا زمانی که موشک هایی را آزمایش کرده است که به طور بالقوه می تواند اهدافی را در فاصله 6000 کیلومتری قرار دهد، غیرممکن است، بنابراین بیشتر آسیا، از جمله پایگاه های متعدد ایالات متحده. [2] [1] \موشک کره شمالی: واکنش بین المللی\، بی بی سی نیوز، 12 دسامبر 2012، [2] \برنامه موشکی کره شمالی\، بی بی سی نیوز، 12 دسامبر 2012،


این استفاده ناعادلانه از قدرت غیر منتخب است. تخمین زده می شود که حمایت اپرا از اوباما در انتخابات مقدماتی دموکرات ها در سال 2008 یک میلیون رای دیگر را برای اوباما به ارمغان آورد. [1] ناعادلانه است که افراد مشهور از نفوذ خود در این راه استفاده کنند. سلبریتی ها توانایی تأثیرگذاری بر حوزه سیاسی را دارند که هیچ ارتباط لازمی با دانش آنها از موضوعات مربوطه ندارد، یا صلاحیت هایی برای انجام این کار وجود ندارد.  در نتیجه، آنها نماینده یک فشار غیرانتخابی و غیرقابل پاسخگویی بر سیستم دموکراتیک هستند: به آنها قدرت و نفوذ داده شده است، بدون هیچ مکانیزمی برای کنترل آن قدرت، یا راهی برای جلوگیری از گمراه کردن مردم (برخلاف، برای مثال، روزنامه نگاران سیاسی، کانال های خبری). و سایر منابع اطلاعات سیاسی).  این اساساً ناعادلانه است: سیستم دموکراتیک بهینه سیستمی است که به اصل \یک نفر، یک رای\ نزدیکتر است و تلاش می کند تا اطمینان حاصل کند که این آرا تا حد امکان آگاهانه است. دخالت سلبریتی ها در سیاست مانعی برای آن است و عملاً آرای مشهور را بیشتر از آنچه که حقشان است می دهد.  [1] گارتویت، کریگ و مور، تیموتی جی.، «آیا تأییدیه‌های افراد مشهور می‌توانند بر نتایج سیاسی تأثیر بگذارند؟ شواهدی از انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری دموکراتیک ایالات متحده در سال 2008، مجله حقوق، اقتصاد و سازمان، 2012،


سیاست شخصیتی برای فرآیند دموکراتیک مضر است مشارکت افراد مشهور در فرآیند سیاسی ممکن است میزان نیاز سیاستمداران را برای جلب توجه رسانه ها برای ترویج سیاست های خود افزایش دهد.  بسیاری از مردم اطلاعات سیاسی خود را از رسانه‌های «نرم‌خبر» [1] دریافت می‌کنند، یعنی کانال‌های سرگرمی و مجلاتی که اغلب بر «شایعه‌های افراد مشهور» تمرکز می‌کنند. نمایش‌هایی مانند اپرا وینفری میلیون‌ها بیننده را جذب می‌کنند که بسیاری از آنها اخبار را از طریق رسانه‌های دیگر دریافت نمی‌کنند و اگرچه اخبار نرم‌افزار برای اقلیت (10.2٪) قالب ترجیحی است، اما در بین سه نفر برتر آنها قرار دارد. [2] دخالت سلبریتی ها در حوزه سیاسی قدرت \نرم افزار\ را بر روند سیاسی افزایش می دهد: به دلیل گستردگی \نرم افزار\، نمی توان با استفاده از نظرات محدود با تأثیرات آن مقابله کرد. و تحلیل سیاست در عوض، سیاستمداران مجبور می‌شوند ایده‌های خود را به گونه‌ای بسته‌بندی کنند که برای این مجلات و برنامه‌های گفتگوی قابل قبول باشد (یعنی تحلیل را کاهش دهند؛ «گنگ»). ; نمایش امشب با جی لنو، [3] یا برای مقابله با حمله با جستجوی تایید افراد مشهور از خود.  این امر باعث می‌شود که بحث‌های سیاسی به طور فزاینده‌ای سطحی‌تر شود و تصمیم‌های رای‌دهندگان به نسبت کمتر آگاهانه باشد. تأثیرات مضر بر روند دموکراتیک ما دوگانه است: اول، آگاهی کمتر رأی دهندگان به این معناست که احتمال کمتری دارد که واقعاً به گونه ای رأی دهند که با بهترین منافع یا عقاید سیاسی آنها همسو باشد. دوم، بحث به سمت ایده‌هایی کشیده می‌شود که می‌توان آن‌ها را در کوتاه‌مدت «گزیده‌های صدا» و به دور از ایده‌هایی که نیاز به بحث پیچیده‌تری دارند، منتقل کرد.  [1] درزنر، دانیل دبلیو، «سیاست خارجی خوشایند است»، منافع ملی، نوامبر/دسامبر. 2007، [2] قبل، مارکوس، «خبر خوبی در Soft News؟ تأثیر ترجیحات اخبار نرم بر دانش سیاسی، ارتباطات سیاسی، جلد. 20, 2003, pp.149-171, p.151 [3] Baum, Matthew A., and Jamison, Angela, 'Soft News and the four Oprah effect', نوامبر 2011,


مردم اطلاعات کمتری در مورد مانیفست ها و ایده های سیاستمداران خواهند داشت.  تأیید سلبریتی ها حواس کسانی را که معمولاً اطلاعاتی را در اختیار رأی دهندگان قرار می دهند پرت می کند. روزنامه‌ها، وبلاگ‌ها و سایر رسانه‌های آنلاین، همگی فضای محدودی دارند، و چون افراد مشهور می‌فروشند، به جای پوشش بحث درباره سیاست‌ها و ایده‌های یک سیاستمدار، از این فضا برای نشان دادن اینکه چه کسی از چه کسی حمایت می‌کند، استفاده می‌کنند.  اگرچه حضور سلبریتی ها ممکن است در واقع به توده ها راه بیشتری برای ارتباط با فرآیندهای انتخاباتی بدهد، اما این واقعیت همچنان پابرجاست که در وضعیت موجود مردم بیشتر به فعالیت های افراد مشهور مورد علاقه خود علاقه مند هستند که در نتیجه خود نامزدها را از بین می برد. وقتی رأی دهندگان تأییدیه های افراد مشهور را می بینند، دیگر به این فکر نمی کنند که چگونه این سیاستمداران آینده می توانند بر زندگی آنها تأثیر بگذارند. در برخی موارد، افراد مشهور ممکن است به نشان دادن پلتفرم سیاست‌هایی که نامزد روی آن ایستاده است کمک کند، اما اغلب اوقات آنها صرفاً از تحلیل‌های عمیق‌تر وقت پخش می‌کنند. چه بدتر وقتی جلب سلبریتی ها برای سیاستمداران مهم می شود، خود سیاستمداران زمان کمتری برای تدوین و بیان سیاست های خود دارند.  این برای روند دموکراتیک مضر است. افرادی که اطلاعات کمتری نسبت به آنچه در غیر این صورت داشتند، توانایی آنها را برای انتخاب آگاهانه در مورد نحوه رأی دادن مختل می کند. ممنوعیت مداخله سلبریتی ها در بحث های سیاسی این اثر مبهم را از بین می برد.  همه موارد فوق به غیرسیاسی شدن سیاست می افزاید. اگر حمایت سلبریتی ها به رشد خود ادامه دهد، نسل های جوان با مسائل مهم سیاسی در دست خواهند رفت. آنها به جای یادگیری در مورد مسائل اساسی پیرامون کشورشان، در معرض تاکتیک های حزبی قرار می گیرند که هیچ فایده ای برای توسعه سیاسی آنها ندارد.


مشارکت سلبریتی ها قدرت مالی را به نفع احزاب محروم می کند که از سیاست هایی حمایت می کنند که از نظر مالی قوی ترین (کسب و کار بزرگ و غیره) سود می برد و می توانند از کمک های مالی شخصیت های تجاری ثروتمند درگیر در آن صنایع درآمدهای زیادی به دست آورند.  ستارگان سینما و موسیقی به سمت جناح «لیبرال» یا «چپ» سیاست گرایش دارند [1] . در نتیجه، در ممانعت از اعمال قدرت غیرمالی (از طریق تأیید) احزاب سیاسی مختلف به یک اندازه تحت تأثیر قرار نمی گیرند: بلکه شما احزاب لیبرال را به طور نامتناسبی مجازات می کنید. این مهم است، با توجه به لزوم تعادل در برابر قدرت تجارت بزرگ (از طریق کمک های مالی - به عنوان مثال در ایالات متحده آمریکا 90٪ کمک های مالی از معدن و صنعت خودرو به جمهوری خواهان [2] ) بر سیستم سیاسی ما می رسد. که به طور مشابه ممنوع نیست).  [1] Meyer, D., Gamson, J. 'The Challenge of Cultural Elites: Celebrities and Social Movements', Sociological Inquiry. جلد 65 شماره 2، 1995، صفحات 181-206 [2] دافی، رابرت جی.، «کسب و کار، انتخابات و محیط زیست»، در Michael E. Kraft and Sheldon Kamieniecki, Business and Environmental Policy, 2007, pp. 61-90، ص74،


مشارکت سلبریتی ها می تواند منافع اقلیت ها را برجسته کند. در مورد حمایت از مسائل اقلیت ها در جریان اصلی جنبش های سیاسی مشکلی وجود دارد. این حرکت این مشکل را تشدید می کند.  رای دهندگان تمایل دارند تصمیمات خود را بر اساس موضوعات کلیدی (چیزهایی مانند آموزش، وضعیت اقتصاد، سیاست مراقبت های بهداشتی و غیره) قرار دهند. در حالی که آنها ممکن است به مسائل حاشیه ای تر اهمیت دهند (مانند حقوق همجنس گرایان، آزادی های مذهبی، مسائل زیست محیطی)، اغلب حاضر نیستند چیزی را که فکر می کنند تأثیر بیشتری بر آنها دارد برای چیزی که تأثیر کمتری دارد قربانی کنند.  مسائل اقلیت ها به ویژه در اینجا آسیب می بینند: به دلیل ماهیت آنها، افراد کمتری هستند که مستقیماً تحت تأثیر قرار می گیرند تا افرادی که به طور غیرمستقیم احساس تأثیر یا بی تفاوتی می کنند. در نتیجه، هرگز نسبت زیادی از آرا وجود ندارد که بتواند توسط یک حزب سیاسی که بر روی این موضوعات خاص متمرکز شود به نحوی که ممکن است مضر باشد به دست آورد. به عنوان مثال، به واکنش عمومی در بریتانیا به موضع کامرون در مورد ازدواج همجنس‌گرایان نگاه کنید: در حالی که اکثر مردم احساس می‌کنند که ازدواج همجنس‌گرایان باید مجاز باشد [1]، کامرون در نتیجه این تصمیم تقویت سیاسی دریافت نکرده است، بلکه به این نتیجه رسیده است. با خصومت کسانی روبرو شد که معتقدند این یک «انحراف حواس‌پرتی» است [2]، جایی که ترجیح می‌دهند او بر مسائلی مانند بحران اقتصادی تمرکز کند.  [1] «ازدواج همجنس‌گرایان در بریتانیا»، ویکی‌پدیا، دسترسی به 10 سپتامبر 2012، [2] سردبیر تلگراف، «ازدواج همجنس‌گرایان: حواس‌پرتی بی‌معنا»، تلگراف، 26 ژوئیه 2012،


مشارکت سلبریتی‌ها می‌تواند به‌عنوان «دروازه‌ای» عمل کند تا افراد بیشتری درگیر سیاست شوند. تأیید افراد مشهور از یک نامزد بیشتر از وادار کردن مردم به رای دادن به نامزدی که توسط سلبریتی مورد علاقه‌شان تأیید شده است، انجام می‌دهد. در عوض، افرادی را تشویق می‌کند که در غیر این صورت فکر نمی‌کردند سیاست جالب است به آن توجه کنند. به خصوص در عصری که اطلاعات به راحتی در دسترس است، مردم می توانند به راحتی به اطلاعات کافی در مورد شخصیت ها و سیاست های سیاسی دسترسی پیدا کنند تا رای معنادار بدهند.  در نتیجه، شما رای دهندگان بالقوه بیشتری دارید، از بخش های مختلف جامعه، به نقش کلیدی شخصیت هایی مانند will.i.am در تعامل با جوانان در طول مبارزات انتخاباتی اوباما توجه کنید. Rock the Vote با تعداد زیادی از افراد مشهور در سال 2008، 2.6 میلیون رای دهنده را ثبت کرد و کمپین های آن و سایر افراد مشهور در سال 2004 نیز برجسته بودند که احتمالاً عامل کلیدی در رای دادن 2 میلیون نفر بیشتر از افراد 18 تا 29 ساله در سال 2008 در مقایسه با 2004 یا 2004 بود. 6.5 میلیون در سال 2000. [1] برخی از افرادی که به این ترتیب مشتاق شده اند ممکن است به علاقه خود به نظام سیاسی ادامه دهند، برخی ممکن است به سادگی شروع به گوش دادن به برنامه های خبری یا خواندن وبلاگ هایی کنند که در غیر این صورت از آنها دوری می کردند. در هر صورت، مشارکت سلبریتی‌ها تأثیر مفیدی بر نظام سیاسی ما دارد که کنار گذاشتن آن احمقانه است: هرچه پایگاه رأی‌دهندگان بزرگ‌تر و متنوع‌تر باشد، سیاستمداران بیشتری مورد بازخواست قرار می‌گیرند و احتمال اینکه به بهترین نتایج سیاسی برسیم، بیشتر می‌شود.  [1] بروبیکر، جنیفر، «این بر رأی من تأثیر نمی‌گذارد: تأثیرات سوم شخص تأیید افراد مشهور بر رأی‌دهندگان کالج در انتخابات ریاست‌جمهوری 2004 و 2008»، مجله ارتباطات آمریکایی، جلد 13، شماره 2، تابستان 2011، ص. 8.


بریتانیا ممکن است دوست نداشته باشد سر ملکه را روی اسکناس ها از دست بدهد، اما اگر بریتانیا بیرون بماند، لندن در یک ضرر اقتصادی بزرگ قرار خواهد گرفت.  لندن موقعیت خود را به عنوان مرکز مالی اروپا و تأثیر مالی این امر با خود از دست خواهد داد. دور ماندن بریتانیا از یورو، وضعیت لندن را به عنوان مرکز مالی اروپا کاهش داده است. همانطور که آنتونی براون در یورو توضیح داد: آیا بریتانیا باید به آن ملحق شود؟، \بانک مرکزی اروپا - دومین بانک قدرتمند جهان - یک خانه طبیعی در لندن داشت، اما به دلیل بلاتکلیفی ما در مورد یورو، به فرانکفورت رسید.\ آلمان از این موضوع به نفع خود استفاده کرد، زیرا «با یک برنامه عظیم ساخت‌وساز اداری برای رقابت با Docklands لندن، تلاش آلمان را تقویت کرد تا اطمینان حاصل شود که فرانکفورت به مرکز مالی اروپا تبدیل می‌شود». یورو. علاوه بر این، اگر بلاتکلیفی بریتانیا در مورد یورو ادامه یابد، «این امر منجر به بازنگری جدی مالکان خارجی بسیاری از مؤسسات مالی شهر در مورد مکان فعالیت‌های اصلی آنها خواهد شد». هم در داخل و هم بین کشورهای عضو به شدت تحت تاثیر قرار خواهند گرفت.  1Browne، A.، 2001، \یورو: آیا بریتانیا باید بپیوندد؟\، صفحه 92


اگر بریتانیا در درازمدت از یورو خارج شود، از نظر اقتصادی ضرر خواهد کرد.  پیوستن به پول واحد اروپایی (یورو) ممکن است برای بریتانیا نامطلوب به نظر برسد، اما تأثیر منفی عدم پیوستن آن نامطلوب تر خواهد بود. همانطور که توسط آنتونی براون در یورو توضیح داده شده است: آیا بریتانیا باید بپیوندد؟، \تجارت های یورولند اکنون می توانند برای سرمایه گذاری در کل منطقه ارز واحد پول جمع آوری کنند و این کار را آسان تر و ارزان تر می کند. اگر می‌خواهند توسعه یابند، مجبور به جمع‌آوری پول از داخل بریتانیا هستند». همان منطقه ارزی بازار فروش آن، گزینه ترجیحی آن خواهد بود. ، گاردین


در میان همه بدبینی‌های اروپایی (sic) و ترس‌های بیگانه‌هراسی که در روزنامه‌های انگلیسی معمول است، بریتانیا فراموش می‌کند که مزیت کالاهای ارزان‌تر با ورود او به ارز واحد اروپایی حاصل می‌شود.  هزینه های تبدیل اولیه و تورم وجود خواهد داشت، اما این مدت کوتاه خواهد بود. اگر بریتانیا یورو را بپذیرد، \نیروهای بسیار قدرتمندتری وجود خواهند داشت - شفافیت قیمت و صرفه جویی در مقیاس در یک بازار بزرگ واحد - که به طور مداوم قیمت کالاهای بریتانیا را به سطوح اروپایی پایین می آورد [که منجر به صرفه جویی های عظیم\ می شود.\ هدف کالاهای ارزان‌تر، ابزار دستیابی به آنها را توجیه می‌کند.  1 براون، ا.، 2001، \یورو: بریتانیا باید بپیوندد\، صفحه 91


پیوستن به یورو هزینه سفر در اروپا را کاهش می دهد.  قبل از ورود ارز واحد، مسافران تعطیلات قبل از اینکه حتی یک سوغاتی یا کارت پستال بخرند، پول زیادی را صرف آماده سازی برای سفر می کردند. مسافرانی که به این قاره تکه تکه می گردند می توانند مقادیر زیادی از پول خود را صرف تغییر آن از یک ارز به ارز دیگر کنند. پیوستن به یورو همچنین ارسال پول در سراسر اروپا را ارزان‌تر می‌کند. ارسال پول برای رزرو یک کلبه تعطیلات در کشوری دیگر با ارز دیگری می تواند 40 پوند هزینه داشته باشد. در داخل یورولند، هزینه آن کمتر از یک یورو خواهد بود - بسیار کمتر از یک پوند. صفحه 102 2Browne, A., 2001, \Euro: Should Britain Join\. صفحه 103


برای پیوستن به پول واحد، بریتانیا باید حاکمیت خود را تسلیم کند و به بروکسل (محل استقرار اتحادیه اروپا) اجازه دهد تا امور مالی او را دیکته کند.  اگر او یورو را به عنوان واحد پول خود می پذیرفت، بریتانیا باید کنترلی را که بر اقتصاد خود دارد به بروکسل واگذار می کرد. کمیته های اتحادیه اروپا نحوه هزینه و مالیات را به او دیکته می کنند. برای هر کشوری بسیار خطرناک است که امور اقتصادی خود را کشور دیگری دیکته کند. این موضوعی است که حتی اروپایی‌فیل‌ها (کسانی که از اتحادیه اروپا حمایت می‌کنند) در مورد آن تردید دارند. \پیوستن به یورو مستلزم تسلیم شدید حاکمیت ما خواهد بود و توانایی ما را برای اداره اقتصاد آنطور که صلاح می‌دانیم به شدت مختل می‌کند. ما کنترل بر نرخ‌های بهره و توانایی مدیریت اقتصاد از طریق مالیات و هزینه‌ها را از دست خواهیم داد. توسط کمیته های اروپایی اداره می شود... حتی کنت کلارک، سیاستمدار بریتانیایی، ملقب به \بزرگترین دوست اروپا\ و یکی از مبارزان اصلی یورو، اذعان می کند که توانایی بریتانیا برای مالیات دادن در دموکراسی آن نقش اساسی دارد.\ یورو: آیا بریتانیا باید بپیوندد؟»، صفحه 70


از دست دادن سر ملکه روی اسکناس ها موضوع کوچکی نیست، بلکه نمادی است که بریتانیا هویت و کنترل خود را بر اقتصاد خود از دست می دهد.  این را نباید به عنوان نوستالژی کوچک، میل به سنت قدیمی بریتانیایی و ترس از تغییر رد کرد. این واقعیت که بریتانیا نمی‌خواهد نماد ملی ملکه خود را روی اسکناس‌ها از دست بدهد، مطمئناً نشانه‌ای است که انگلیسی‌ها می‌خواهند هویت خود را حفظ کنند و کنترل اقتصاد خود را حفظ کنند. همانطور که توسط آلن کلارک توضیح داده شده است، \دفتر مطبوعاتی کمیسیون اروپا آن لحظه را برای انتشار فکس اسکناس های جدید یورو در اسکناس های مختلف انتخاب کرد. ظاهر ناآشنا، اما آشکارا خارجی، بسیاری از مردم را ناراحت کرد. نظرسنجی ها نشان داد که رای دهندگان، برای اکثر افراد در آن زمان که نسبت به دعواهای اروپایی بی تفاوت بودند، که نمی توانستند بر روی جنبه های فنی آن مسلط شوند، از حذف سر حاکم خود از واحد پولی این قلمرو متنفر بودند. این امر عمق و قدرت احساسات ضد یورو را در ذهن بریتانیا نشان می‌دهد. مطمئناً هم برای بریتانیا و هم برای آن کشورهای عضو اتحادیه اروپا ناعادلانه است که وارد ارز واحد شوند در حالی که کاملاً متقاعد نشده‌اند محافظه‌کاران و دولت ملی 1922-1997، صفحه 435-6.


برای بریتانیا پیوستن به ارز واحد به سادگی غیر قابل تصور است. مشاغل از بین خواهند رفت اتحادیه اروپا شرایط اقتصادی ایجاد می کند که مشاغل را تهدید می کند. همانطور که توسط آنتونی براون در یورو توضیح داده شده است: آیا بریتانیا باید بپیوندد؟، \پیوستن به یورو به اقتصاد بریتانیا با نرخ های بهره \یک اندازه متناسب با همه\ آسیب می رساند و بنابراین مشاغل را از بین می برد.\1 این صرفاً محصول ضد اتحادیه اروپا نیست. تبلیغات ایجاد شده توسط مطبوعات تابلوئید بریتانیا. شواهد برای خود صحبت می کنند. \در سال 2000، (یورو در 1 ژانویه 1999 راه اندازی شد) بیکاری در یورولند به طور متوسط حدود 10 درصد بود، در مقایسه با کمتر از 6 درصد در بریتانیا.\ بریتانیا نیز باید از اشتباهات تاریخ درس بگیرد. \تجربه گذشته به ما نشان داده است که حبس کردن خود در نرخ های سود نامناسب باعث از بین رفتن مشاغل می شود. پس از پیوستن ما به مکانیسم نرخ ارز، 100000 کسب و کار ورشکست شدند و بیکاری دو برابر شد تا اینکه در نهایت در سال 1992 مجبور به خروج شویم.\ باید از تکرار این امر به هر قیمتی و با دور ماندن بریتانیا از یورو اجتناب شود.  1Browne، A.، 2001، \یورو: آیا بریتانیا باید بپیوندد؟\


عقب‌نشینی سریع‌ترین مسیر برای بهبود اقتصادی خواهد بود. در شرایط موجود، اقتصاد یونان تنها به یک جهت می‌رود: رکود عمیق‌تر. هیچ نشانه ای از تغییر وضعیت به این زودی وجود ندارد. اگر دولت یونان پس از یک دوره رکود، بدهی های خود را نکول کند، شرایط به سرعت برای رشد اقتصادی یک بار دیگر مساعد خواهد شد. این همان چیزی است که زمانی که آرژانتین و سایر کشورها [1] اخیراً نکول کردند مشاهده شد و با عوامل بسیاری قابل توضیح است. اولاً، نکول و خروج از منطقه یورو به یونان اجازه می‌دهد تا سیاست‌های پولی را آزادانه‌تر انجام دهد: آنها می‌توانند به سرعت ارزش پول خود را کاهش دهند تا کالاها و خدمات یونانی را در بازار بین‌المللی رقابتی‌تر کنند. این امر باعث افزایش صادرات و جذب سرمایه گذاری و همچنین گردشگرانی می شود که به دنبال تعطیلات ارزان تر هستند - که همه اینها به بازسازی اقتصاد یونان کمک می کند. [2] علاوه بر این، اگر یونان نکول کند، به درجه عظیمی از غیرقابل پیش بینی بودن و عدم اطمینان در مورد اقتصاد یونان پایان خواهد داد. در حال حاضر، هیچ کس نمی داند که آیا بانک ها در امان هستند، آیا دولت نکول می کند یا نه. قطع و تغییر مداوم اقدامات ریاضتی فعلی مانند افزایش انواع مالیات شرکت ها و تغییر در مقررات نیز به درجه عظیمی از عدم اطمینان در بازار کمک می کند. اقتصاد یونان عدم قطعیت باعث ایجاد خطر می شود و ریسک ترس ایجاد می کند: دستور العملی که سرمایه گذاران خارجی را دور می کند و راه اندازی مشاغل محلی را دشوار می کند. با این حال، اگر یونان نکول کند، چنین عناصر عدم اطمینان به طور جدی کاهش می‌یابد و شرایط برای سرمایه‌گذاری از خارج و محلی فراهم می‌شود. یونانی می تواند از نو شروع کند.  [1] پتیفور، آن: «یونان: وضعیت پیش‌فرض»، 23 مه 2012، اخبار بی‌بی‌سی، [2] لاپاویتزاس، کاستاس: «بحران منطقه یورو: چه می‌شود اگر… یونان ارز واحد را ترک کند»، 14 مه 2012، گاردین ،


اقدامات ریاضتی فعلی کارساز نیست اقدامات ریاضتی که توسط بانک مرکزی اروپا، صندوق بین‌المللی پول و کمیسیون اروپا اعمال شده است، چیزی جز بدبختی برای مردم یونان در پی نداشته است. آنها نتوانسته اند نسبت کل بدهی ٪ GDP را کاهش دهند و همچنین نتوانسته اند رقابت پذیری اقتصاد یونان را افزایش دهند. زیرا افزایش مالیات و کاهش حداقل دستمزد اقتصاد را عمیق‌تر و عمیق‌تر وارد رکود کرده است. نرخ بیکاری در بالاترین حد خود یعنی 21 درصد است و کمبود شدید اعتبار وجود دارد که منجر به مشکلات شدید شرکت‌ها در تأمین مالی پروژه‌های روزانه خود می‌شود. علاوه بر این، خود کشور در افسردگی فرو رفته است. (ناگزیر) توسط رسانه های محلی و بین المللی تشدید شده است، آب و هوای ناامیدی و سرمایه گذاری در انتهای اولویت های هر کسی قرار دارد. این باعث تداوم چرخه های رکود می شود و مانع از آن می شود که هر یک از اقدامات ریاضتی اثر مطلوب خود را داشته باشد. علاوه بر این، کاهش شدید تولید ناخالص داخلی در هر سه ماهه به این معنی است که کاهش مخارج دولت نیز تأثیر مطلوب خود را بر کاهش نسبت درصد تولید ناخالص داخلی کسری بودجه ندارد. بدتر از همه، مشکلات اقتصادی بسیاری از مردم را به ناامیدی کشانده است و میزان خودکشی در یونان طی سال گذشته به طرز چشمگیری افزایش یافته و دسترسی به مراقبت های بهداشتی به شدت کاهش یافته است. [1] به این ترتیب، دولت در انجام اساسی ترین وظایف خود یعنی حفظ جان و رفاه شهروندان خود کوتاهی می کند. اگر اقدامات کنونی کارساز نباشد، رویکرد جدیدی مورد نیاز است. یک نکول می تواند بسیاری از رنج های ناشی از ریاضت را کاهش دهد.  [1] آرمیت‌سد، لوئیز: «چرا یونان باید قصور کند و از یورو خارج شود» 23 فوریه 2012، تلگراف،


نکول یونان ثبات را برای بقیه منطقه یورو افزایش می دهد خروج یونان از منطقه یورو به معنای پایان یورو نیست. در عوض، شروع جدیدی را رقم خواهد زد. آلمان سنت طولانی و پرافتخار قدرت ارز دارد، اما نمی تواند با بازگشت به آلمان کنار بیاید زیرا ارزش آن افزایش می یابد و رقابت پذیری کشور را از بین می برد. حدود 97 درصد از جمعیت منطقه یورو به استفاده از ارز واحد ادامه خواهند داد و رهبران آنها برای محافظت از آنچه باقی مانده است، دور چرخش‌های سیاست‌گذاری خواهند چرخید منطقه یورو این به نوبه خود احتمالاً سطوح بالاتری از سرمایه گذاری و معاملات را در بین اعضای منطقه یورو جذب خواهد کرد.  [1] پارسونز، نیک: \بحران منطقه یورو: چه می شود اگر ... یونان ارز واحد را ترک کند\، 14 مه 2012، گاردین،


عقب‌نشینی مشکلات یونان را حل نمی‌کند. گزاره استدلال می‌کند که سختی متحمل شده توسط پیش‌فرض تنها موقتی خواهد بود، اما تجزیه و تحلیل وضعیت خاص یونان خلاف آن را نشان می‌دهد. مشکلات یونان ناشی از یک بخش عمومی وحشتناک ناکارآمد است که در ذهنیت فساد و فرار مالیاتی گنجانده شده است. حتی اگر فرض کنیم که نکول در نهایت صادرات یونان را تقویت می‌کند و به بهبود اقتصاد کمک می‌کند، این امر در وهله اول مشکلات اساسی را حل نخواهد کرد. با خروج از منطقه یورو و نکول، یونان دسترسی آسان به استقراض را از دست خواهد داد، به این معنی که مالیات دهندگان به زودی باید با این واقعیت روبرو شوند که باید برای ناکارآمدی های بخش دولتی هزینه کنند و از تمام ساختارهای دیگری که نیاز به اصلاح دارند حمایت کنند. [1] بنابراین یونان باید به این مسائل اساسی رسیدگی کند یا در آینده دقیقاً با همان مشکلات روبرو شود. با توجه به اینکه حل این مشکلات لزوماً مستلزم اقدامات ریاضتی و کاهش مشاغل است، بسیار منطقی است که یونان در حال حاضر (همانطور که در مورد اقدامات ریاضتی کنونی انجام می شود) تحت این تغییرات تحت چارچوب بودجه و نظارت صندوق بین المللی پول، ECB و کمیسیون اروپا قرار گیرد.  [1] بارل، ری: \بحران منطقه یورو: چه می شود اگر ... یونان ارز واحد را ترک کند\، 14 مه 2012، گاردین،


خروج از منطقه یورو در درازمدت برای یونان مضر خواهد بود.  حتی اگر این گزاره در ادعای عدم تعهد و خروج از منطقه یورو که باعث تحریک رشد در اقتصاد یونان می شود درست باشد، چنین مزایایی گذرا هستند در حالی که مزایای باقی ماندن در منطقه یورو دائمی هستند. [1] داشتن یورو ثبات را برای اقتصاد یونان فراهم می کند - سرمایه گذاران می دانند که ارز سقوط نخواهد کرد و سرمایه سرمایه گذاری شده آنها را بی ارزش می کند. شدت پیامدهای نکول یونان را نمی توان به طور قطعی دانست، با این حال برخی از اقتصاددانان حتی پیشنهاد کرده اند که تورم فوق العاده ممکن است رخ دهد - که منجر به عواقب فاجعه بار برای یونان می شود. [2] علاوه بر این، در بلندمدت، یک ارز واحد باعث می شود سرمایه گذاری و معاملات با سایر اعضای منطقه یورو بسیار کارآمدتر و سودآورتر شود. این امر به ویژه با توجه به اینکه اکثریت قریب به اتفاق تجارت یونان با سایر اعضای اروپایی انجام می شود بسیار مهم است. با توجه به این مزایا، هزینه‌های کوتاه‌مدتی که با اقدامات ریاضتی اعمال‌شده در شرایط موجود به همراه می‌آید، در بلندمدت ارزشمند خواهد بود.  [1] بارل، ری: «بحران منطقه یورو: اگر... یونان ارز واحد را ترک کند، چه می‌شود»، 14 مه 2012، گاردین، [2] روپارل، رائول و پرسون، متس: «بهتر است بیرون؟ گزینه های کوتاه مدت برای یونان در داخل و خارج از یورو، ژوئن 2012، اروپای باز، 2012


نکول یونان می تواند تأثیر منفی دومینویی بر دیگر کشورهای منطقه یورو داشته باشد.  نکول یونان، موج شوک عظیمی را در سراسر منطقه یورو ایجاد خواهد کرد. سرمایه گذاران در پرتغال، اسپانیا، ایتالیا یا ایرلند، به ویژه با توجه به ماهیت ناگهانی نکول یونان، فوراً نگران نکول خواهند بود. در نتیجه، حجم عظیمی از سرمایه از این کشورها به کشورهای امن تر مانند آلمان و هلند سرازیر خواهد شد. [1] این به نوبه خود، گمانه زنی ها در مورد خطر نکول سایر کشورهای منطقه یورو را تشدید می کند. حدس و گمان نکول به ویژه خطرناک است زیرا تقاضا برای اوراق قرضه دولتی را کاهش می دهد. این منجر به افزایش پرداخت سود اوراق قرضه دولتی می شود که به نوبه خود نرخ بهره ای را که دولت ها باید برای بدهی های معوق خود بپردازند افزایش می دهد. پرداخت‌های جدید و بالاتری که دولت‌ها باید برای بدهی‌های خود بپردازند، نسبت کسری بودجه آنها را افزایش می‌دهد، بنابراین احتمال اینکه کشور واقعاً نکول کند، بیشتر می‌شود. بنابراین می بینیم که چگونه افزایش ترس ها در مورد آینده ایتالیا، پرتغال، اسپانیا و ایرلند که ناشی از نکول یونان است، مشکلات بزرگی ایجاد می کند و فشار بیشتری را بر بانک مرکزی اروپا و در درجه اول آلمان در ارائه حمایت مالی وارد می کند.  [1] کاپور، سونی، \نقاط دیدگاه: اگر یونان از یورو خارج شود چه؟\، بی بی سی نیوز، 13 ژوئیه 2012،


عقب نشینی باعث هرج و مرج در یونان می شود هیچ راه حل خوبی برای بحرانی که یونان در آن قرار دارد وجود ندارد، تنها راه حل های بد کمتری وجود دارد. اقدامات ریاضتی تحمیل شده بر یونان ممکن است در حال حاضر باعث رنج و عذاب شود، اما ریاضت بدترین گزینه موجود برای مردم یونان است: نکول به میزان قابل توجهی بدتر خواهد بود. آنچه به احتمال زیاد اتفاق می افتد اینجاست: بخش بانکداری یونان سقوط می کند [1]. بخش بزرگی از بدهی یونان به بانک‌ها و شرکت‌های یونانی بدهکار است، که بسیاری از آنها در صورت نکول دولت به سرعت ورشکست می‌شوند. این نیز به این دلیل است که بانک‌های یونان تقریباً برای نقدینگی کاملاً به بانک مرکزی اروپا متکی هستند. [2] در نتیجه مردم پس‌انداز خود را از دست می‌دهند و یافتن اعتبار تقریباً غیرممکن خواهد بود.  دولت به سرعت ارزش دراخما را حداقل 50 درصد کاهش خواهد داد. این امر منجر به گران شدن کالاهای وارداتی و در نتیجه افزایش شدید تورم با افزایش شدید هزینه های زندگی می شود.[3]  این دو رویداد منجر به کمبود شدید اعتبار می‌شود و بقای شرکت‌های درگیر را تقریبا غیرممکن می‌سازد. در نتیجه بیکاری افزایش می یابد. تأمین منابع نفت، دارو، مواد غذایی و سایر کالاها به طور فزاینده ای دشوار خواهد شد. به طور طبیعی، کسانی که بدترین ضربه را خواهند دید، فقرا خواهند بود. دولت در این زمینه در تامین نیازهای اولیه بسیاری از شهروندان به شدت شکست خواهد خورد. [4] [1] برزسکی، کارستن: «نگاه‌ها: اگر یونان از یورو خارج شود چه؟»، اخبار بی‌بی‌سی، 13 ژوئیه 2012، [2] روپارل، رائول و پرسون، متس: «بهتر است بیرون؟ گزینه های کوتاه مدت برای یونان در داخل و خارج از یورو، ژوئن 2012، اروپای باز، 2012 [3] همان [4] آرگیرو، مایکل: «نقاط دیدگاه: اگر یونان از یورو خارج شود؟»، اخبار بی بی سی، 13 ژوئیه 2012 ،


رای گیری اجباری، نمایندگی گروه های محروم را گسترش می دهد بی تفاوتی رای دهندگان در بین فقیرترین و محروم ترین بخش های جامعه بالاترین میزان را دارد. همانطور که موسسه تحقیقات سیاست عمومی تاکید می کند، \هرچه یک شهروند از درآمد بالاتری برخوردار باشد و مدارک تحصیلی بالاتری کسب کند، احتمال بیشتری دارد که او رای دهد.\ از آنجایی که احزاب سیاسی رای نمی‌دهند، سیاست‌هایی برای نیازهای خود ایجاد نمی‌کنند، که منجر به دور باطل افزایش انزوا می‌شود. احزاب سیاسی بزرگ با دادن بیشترین رأی بی‌حقوقی مجبور می‌شوند به آن‌ها توجه کنند و این باعث کاهش دوقطبی‌بندی سیاسی می‌شود. 1 نمونه‌ای از این امر در بریتانیا است که در آن حزب کارگر حامیان اصلی خود را رها کرد تا «انگلستان میانه» را دنبال کند. احزاب سیاسی به سمت گروه هایی کشیده می شوند که سیاست های مطلوب در قالب رأی به آنها پاداش داده می شود. رای اجباری تضمین می کند که همه ذینفعان جامعه به طور متناسب در سیاست های دولتی در نظر گرفته می شوند.  1 ویلیام گالستون، \رای گیری اجباری گره حزبی را کاهش می دهد\ گزارش اخبار و جهان ایالات متحده، 8 ژوئیه 2010


قدرت گروه‌های ذینفع خاص را کاهش می‌دهد یکی از مزایای رای‌گیری اجباری این است که رای دادن به قدرت را برای گروه‌های ذینفع خاص دشوارتر می‌کند. تحت یک سیستم رای گیری غیر اجباری، اگر افراد کمتری رای دهند، کنترل نتایج فرآیند سیاسی برای گروه های کوچکتر و گروه های لابی آسان تر است. یک مثال قابل توجه می تواند نفوذ نامتناسب کشاورزی در سیاست گذاری است که هم در سیاست اروپا و هم در آمریکا دیده می شود با مقادیر زیادی یارانه برای کشاورزانی که درصد کمی از جمعیت را تشکیل می دهند. 1 2 بنابراین، نتیجه انتخابات کمتر منعکس کننده اراده مردم است (من چه کسی می خواهم کشور را رهبری کنم؟) اما در عوض نشان می دهد که چه کسی از نظر لجستیکی سازماندهی بیشتری داشته و قادر است مردم را متقاعد کند که وقت خود را صرف کنند رای دهید (آیا من حتی می خواهم امروز رای بدهم؟).  1 ایرا ام. شسکین و آرنولد داشفسکی، \جمعیت یهودی ایالات متحده، 2006\، در کتاب سال یهودیان آمریکا 2006، جلد 106، دیوید سینگر و لارنس گروسمن، ویراستاران. نیویورک: کمیته یهودیان آمریکا، 2006. 2: مارک وبر، فوریه 2009، \نگاهی مستقیم به لابی یهودیان\، موسسه بررسی تاریخی (دسترسی در 10/06/2011)


رای دادن یک وظیفه مدنی است سایر وظایف مدنی نیز وجود دارد \که برای زندگی در جامعه ای بهتر، منسجم تر و باثبات ضروری است\ 1 مانند پرداخت مالیات، حضور در مدرسه، رعایت قوانین جاده و در برخی کشورها، خدمت اجباری نظامی و وظیفه هیئت منصفه همه این فعالیت‌های اجباری به زمان و تلاش بسیار بیشتری نسبت به رأی‌گیری نیاز دارند، بنابراین رأی‌گیری اجباری می‌تواند به‌عنوان نفوذ بسیار کوچک‌تری در آزادی نسبت به هر یک از این فعالیت‌های دیگر دیده شود.  حق رای در یک دموکراسی در طول تاریخ مدرن مبارزه شده است. تنها در قرن گذشته، سربازان جنگ های متعدد و حق رای بسیاری از کشورها جنگیدند و به خاطر برخورداری از حق رای جان باختند. این وظیفه ماست که با رای دادن به فداکاری آنها احترام بگذاریم.  1. صدای لیبرال دموکرات، 2006


باعث می شود افراد بیشتری به سیاست علاقه مند شوند رای دادن اجباری تعداد افرادی را که رای می دهند افزایش می دهد. رای دادن اجباری به طور بالقوه رای دهندگان را تشویق می کند تا در مورد مواضع سیاسی نامزدها به طور کامل تحقیق کنند. این ممکن است کاندیداها را مجبور کند که در مورد مواضع خود در مورد بسیاری از موضوعات پیچیده و بحث برانگیز بازتر و شفاف تر باشند. شهروندان حاضر خواهند بود حتی در مورد سیاست های نامطلوب و مسائل داغی که باید با آنها مقابله شود، خود را آگاه کنند. بنابراین، رای دهندگان آگاه تر، با طرحی که غیرواقعی است یا باعث تخلیه غیرضروری بودجه می شود، مخالفت خواهند کرد. این بدان معناست که چنین نظامی می تواند تصمیمات سیاسی بهتری را تولید کند که با یکدیگر در تضاد نیستند، بلکه برعکس.  1 پیتر تاکر، رای‌دهنده استرالیایی متوسط و ارزش‌هایی که بر انتخاب رأی آنها تأثیر می‌گذارد توسط نویسنده در سومین کنسرسیوم اروپایی برای کنفرانس تحقیقات سیاسی در بوداپست، 10 سپتامبر 2005 ارائه شد.


رای گیری اجباری با موفقیت اجرا شد.  استرالیا یکی از برجسته ترین نمونه های رای گیری اجباری است و نشان می دهد که چگونه می توان آن را اجرا کرد. در استرالیا رأی گیری اجباری در انتخابات فدرال در سال 1924 معرفی شد. 1. هر شهروند استرالیایی که بالای هجده سال سن دارد باید رأی دهد مگر اینکه «دلیل معتبر و کافی برای عدم رای دادن» داشته باشد که توسط کمیسیون انتخابات تصمیم می گیرد که آیا دلیل کافی است یا خیر. اگر انتخاب کننده ای که رای نمی دهد چنین دلیلی را ارائه نمی دهد، جریمه می پردازد و اگر (ها) پرداخت نمی کند، موضوع در دادگاه رسیدگی می شود. در هر کشور دیگری اجرا شود. 1 ایوانز، تیم، «رای گیری اجباری در استرالیا»، کمیسیون انتخابات استرالیا، (ژانویه 2006)، (دسترسی در 4/8/11) 2 هریسون، برایانا، و لینچ، فیلیپ. آرا برای بی خانمان ها، (مارس 2003)، (دسترسی در 4/8/11) 3 مشارکت در رای دهندگان برای همه پرسی و انتخابات 1901، کمیسیون انتخابات استرالیا، 2010


نظارت و تامین مالی سیستم غیرقابل مدیریت است اگر بخش بزرگی از مردم تصمیم بگیرند که رای ندهند، مجبور کردن هر غیر رای دهنده ای غیرممکن است که جریمه را بپردازد. به عنوان مثال، اگر فقط 10 درصد از رای دهندگان بریتانیا موفق به انجام این کار نشوند، دولت باید حدود 4 میلیون پوند جریمه کند. حتی اگر برای همه این افراد نامه مطالبه ارسال می کردند، نمی توانستند همه کسانی را که از پرداخت پول خودداری کردند به دادگاه ببرند. از قضا، این اقدام بیشتر به کسانی آسیب می زند که این پیشنهاد سعی در اعطای حق رای دارند زیرا کمترین توانایی پرداخت را دارند.  هزینه نظارت بر این سیستم بر مالیات دهندگان تأثیر خواهد گذاشت. دولت برای ایجاد، اداره و اجرای فرآیندها نیاز به گسترش دارد و موقعیت های کارمندان دولتی بیشتری مورد نیاز است. به ویژه محتاطانه است که به تأثیر مالی آن بر کشورهای جداگانه نگاه کنیم. به عنوان مثال، ایالات متحده بیش از ده برابر جمعیت رای دهنده استرالیا دارد «هزینه مالی برای دو کشور بسیار متفاوت است. از آنجایی که برای دولت استرالیا به ازای هر برگه رأیی که ارزیابی می کنند، تقریباً پنج دلار هزینه دارد، تعداد بیشتر رأی دهندگان در آمریکا به طور تصاعدی هزینه های بوروکراتیک را افزایش می دهد».1 1 Iowaprodigal


راه‌های جایگزینی وجود دارد که با علل واقعی عدم مشارکت رای‌دهندگان مقابله می‌کند. این به سیاستمداران اجازه می دهد تا اقداماتی را که می تواند با علل واقعی عدم مشارکت سیاسی مقابله کند، نادیده بگیرند.  در عوض، کشورها باید به دنبال راهبردهایی باشند که موانع رای‌دهی را از بین ببرد، همراه با کاهش هزینه‌های مشارکت شهروندان، رای‌گیری آخر هفته، تعطیلی روزهای انتخابات، روش‌های ثبت نام ساده، اصلاحاتی مانند قوانین مالی احزاب برای گسترش میدان بازی، و ایجاد یک بوروکراسی متمرکز و حرفه ای که به تمام جنبه های اداره انتخابات مربوط می شود. به عنوان مثال، در انگلستان، اتخاذ یک سیستم متناسب تر به جای سه حزب عمده ای که در حال حاضر بر آن تسلط دارند، امکان یک طیف سیاسی را فراهم می کند.


اقناع مؤثرتر از اجبار است. اجبار مردم به رأی دادن در زمانی که از روند سیاسی جدا هستند، این مشکل را تشدید خواهد کرد. هیچ کس دوست ندارد کاری را صرفاً به این دلیل که مجبور است انجام دهد. نتایج انتخابات حاصل از رای گیری اجباری ممکن است نسبت به نظام های فعلی، دیدگاهی نماینده جامعه نباشد. فقط به این دلیل که مردم ملزم به رای دادن هستند به این معنی نیست که آنها بیشتر از قبل درگیر سیاسی می شوند.  به جای وادار کردن مردم به رای دادن، باید بیشتر برای مشارکت عمومی در زندگی سیاسی تلاش کرد. شفافیت دولت باید بیشتر تشویق شود و همچنین ارزیابی شود که سیستم رای گیری فعلی تا چه حد باعث مشارکت کم رای دهندگان می شود.  مشارکت کم با آموزش بیشتر بهتر درمان می شود. به جای تلاش برای درگیر کردن مردم با زور، چه خبر است که آموزش سیاسی را در مدارس معرفی کنیم و گفتگوهای سیاسی را تشویق کنیم. در مورد آموزش مردم در مورد چگونگی تأثیر سیاست بر آنها چگونه است؟  کلاس‌های شهروندی باید به دانش‌آموزانی که به سن رأی‌دهی نزدیک می‌شوند آموزش داده شود، زیرا اهمیت فرآیند انتخابات و تاریخچه جنبش حق رأی، لایحه‌های اصلاحی قرن نوزدهم و مسئولیت‌های زندگی در یک دموکراسی را آموزش می‌دهد.  دولت باید سعی کند مردم را از راه های دیگر درگیر کند، نه رای اجباری. رای گیری اجباری ممکن است میزان مشارکت کم را بهبود بخشد، اما بر مشکل اصلی تأثیر نمی گذارد - اینکه مردم واقعاً در مورد سیاست چه فکر می کنند. در اصل فقط از بین بردن عوارض جانبی بدون درمان بیماری است.


کمک‌ها می‌تواند رفتار بهتر با مهاجران را تضمین کند. مهاجران در کشورهای توسعه‌یافته اغلب خیلی خوب رفتار نمی‌کنند، برای مثال اردوگاه مهاجران Traiskirchen در اتریش، یکی از ثروتمندترین کشورهای اتحادیه اروپا به دلیل شرایط غیرانسانی‌اش توسط عفو بین‌الملل در آگوست ۲۰۱۵ محکوم شد. کمک های ارائه شده می تواند برای اطمینان از اینکه با مهاجران به خوبی رفتار می شود و از طریق حمل و نقل ایمن و دسترسی به خدمات ضروری دولتی مانند مراقبت های بهداشتی و رفاهی ارائه می شود، اختصاص داده شود.  مزیت این ماده در کشورهای در حال توسعه و نه توسعه یافته هزینه است. همین مقدار پول در یک کشور در حال توسعه بسیار فراتر می رود. بنابراین، در زمانی که بسیاری از کشورهای توسعه یافته هم با تعداد بیشتری از مهاجران و هم با ریاضت اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند، این ماده منطقی است. یونان که 124000 مهاجر در هفت ماهه اول سال 2015 وارد کرده است، افزایش 750 درصدی نسبت به مدت مشابه در سال 2014، یک مورد قابل توجه است. [2] [1] \بدون احترام\ برای حقوق بشر در اردوگاه Traiskirchen\، The Local در، 14 اوت 2015، [2] Spindler، ویلیام، \تعداد پناهندگان و مهاجران ورودی به یونان 750 درصد نسبت به سال 2014 افزایش یافت\ UNHCR، 7 اوت 2015،


این فقط برای توزیع مجدد مهاجران است این یک تصادف جغرافیایی یا تاریخی است، بدشانسی ساده که منجر به این شده است که برخی از کشورها تعداد زیادی مهاجر داشته باشند در حالی که بسیاری دیگر هیچ مهاجری ندارند. اولین کشور توسعه یافته در مسیرهای مهاجرت تعداد زیادی را دریافت می کند زیرا کسانی که مایل به پناهندگی هستند باید در اولین کشور امن درخواست دهند. به همین ترتیب کشورهایی که در کنار مناطق درگیری، یا مکان‌هایی که تحت تأثیر بلایای طبیعی قرار دارند، با هجوم بسیار زیادی از مهاجران مواجه می‌شوند که امیدوارند هر چه زودتر به کشور خود بازگردند. بیش از 1.1 میلیون پناهنده از سوریه در لبنان [1] کشوری با جمعیت کمتر از 6 میلیون نفر وجود دارد. درست است که مکانیزمی وجود داشته باشد که بتواند بار مهاجران را جبران کند و کشورهای توسعه یافته ثروتمند کسانی باشند که این هزینه را بپردازند.  [1] 'Syria Regional Refugee Response', data.unhcr.org, مشاهده شده در 19 اوت 2015


مهاجران می توانند به کشورهای در حال توسعه منتفع شوند مهاجران می توانند سود حاصل از تلاش خود را برای کشورهای در حال توسعه به ارمغان بیاورند. در مواقع بحران، این طبقات حرفه ای متوسط هستند که به احتمال زیاد مهاجرت می کنند زیرا منابع و دانش لازم برای انجام این کار را دارند. وقتی صحبت از مهاجران اقتصادی می شود، اغلب جوانان تحصیل کرده هستند که به دنبال فرصت های کاری بهتر هستند. کارگران ماهر 33 درصد از مهاجران کشورهای در حال توسعه را تشکیل می دهند، علیرغم اینکه تنها 6 درصد از جمعیت را تشکیل می دهند. [1] کشورهای توسعه یافته در حال حاضر دارای جمعیت بسیار تحصیلکرده و ماهر هستند و این مهاجران را با مهارت های مورد نیاز خود می پذیرند. از سوی دیگر، کشورهای در حال توسعه دارای جمعیت بسیار کمتری با تحصیلات خوب هستند، بنابراین از هجوم کارگران ماهر برای کمک به توسعه آنها سود بیشتری می برند و در نتیجه با «فرار مغزها» مقابله می کنند.  [1] Docquier، Frédéric، Lohest، Olivier، و Marfouk، Abdeslam. «فرار مغزها در کشورهای در حال توسعه»، بررسی اقتصادی بانک جهانی. جلد 21، شماره 2، صص 193-218، ص198


هجوم زیاد مهاجران باعث ایجاد تضاد در کشورهای ناآماده خواهد شد. مایه تاسف است که اختلاف منبع اصلی درگیری در بین انسان هاست، زیرا تفاوت در مذهب و قومیت به طور مرتب منبع درگیری های تاریخ بشری خانگی بوده است. در حالی که بسیاری از کشورها سنت پذیرش مهاجران را دارند، سایرین چنین نیستند و حتی کشورهایی که مدارا می کنند ممکن است برای هجوم زیاد مهاجران آماده نباشند.  این سیاست باعث ایجاد چنین هجومی در کشورهایی می شود که پیشنهاد کمک برای پذیرش مهاجران را می پذیرند. یک جامعه جدید احتمالاً توسط بومیان آن کشور برچسب \دیگری\ می شود و به خاطر شغل گرفتن و تحت فشار قرار دادن خدمات سرزنش می شود. این به این دلیل اتفاق می‌افتد که تازه واردها به راحتی سرزنش می‌شوند و صدای تأثیرگذاری کمی در کشور دارند تا در دفاع از خود صحبت کنند.  مکان‌هایی که دارای جوامع بزرگ مهاجر هستند، کمتر خصومت ضد مهاجری را تجربه می‌کنند. بنابراین در هند دهلی با 38.4 درصد جمعیت مهاجران (نه فقط بین المللی) نسبت به بمبئی با 26.5 درصد درگیری کمتری دارد و در نیومکزیکو ایالات متحده با 45 درصد جمعیت اسپانیایی تبار نسبت به فلوریدا با 21 درصد احساسات ضد اسپانیایی کمتری دارد. [1] [1] \Causes of Conflict\، دانشگاه کارولینای شمالی، دسترسی به 20 اوت 2015،


مهاجران به سادگی به کشورهایی که از آنها فرستاده شده اند بازخواهند گشت. مهاجرانی که به دنبال امنیت فرار می کنند، ممکن است هر کشور امنی را بپذیرند، اما مشکلات مهاجرتی که کشورهای ثروتمند را تحت تاثیر قرار می دهد تا حد زیادی مهاجرت اقتصادی است. این افراد به دنبال این هستند که به یک کشور توسعه یافته برسند تا درآمد بیشتری داشته باشند و چشم انداز بهتری نسبت به آنچه در داخل کشور دارند داشته باشند، بنابراین بعید است که کشوری با سطح توسعه مشابه (یا بالقوه پایین تر) را به عنوان جایگزین خوب بپذیرند. بنابراین به احتمال زیاد آنها به سادگی دوباره سینی می کشند تا در زمانی که بتوانند راهی یک کشور توسعه یافته شوند. نمونه‌هایی از مهاجرانی مانند راشید از الجزایر وجود داشته‌اند که قبلاً سه بار سعی کرده‌اند وارد اروپا شوند و منتظر کشتی هستند تا دوباره تلاش کنند، [1] مشخص نیست این پیشنهاد چگونه این مشکل را تغییر می‌دهد.  [1] اش، لوسی، \مرگ در دریا برای فرار از کسالت\، بی بی سی نیوز، 20 اوت 2015،


کشورهای توسعه یافته مسئولیت بیشتری در پذیرش مهاجران دارند کشورهای توسعه یافته مسئولیت پذیرفتن تعداد زیادی از مهاجران را دارند. دلایل متعددی برای این امر وجود دارد. اولاً آنها یک مسئولیت تاریخی دارند که ناشی از میراث استعمار، امپریالیسم و صنعتی شدن است که به ضرر کشورهای در حال توسعه به نفع جهان توسعه یافته است. این به ایجاد نابرابری در جهان کمک کرد که باعث مهاجرت می شود، بنابراین کشورهای توسعه یافته باید بپذیرند که مسئولیت بیشتر برای مهاجران بهای آن است.  کشورهای توسعه یافته دوم نسبت به کشورهای در حال توسعه ظرفیت بسیار بیشتری برای جذب مهاجر دارند. کشورهای توسعه یافته مشاغل بیشتری دارند و توانایی ایجاد بیشتر از طریق استفاده از منابع مالی دولت برای افزایش سرمایه گذاری را دارند. آنها در حال حاضر چارچوب قانونی برای تعداد زیادی از مهاجران دارند. قوانینی که برابری و رفتار عادلانه را بدون توجه به مذهب یا قومیت تضمین می کند. و در بسیاری از موارد آنها قبلاً دارای جوامع مهاجر قابل توجهی هستند (به استثنای برخی موارد استثنایی مانند ژاپن) که به ایجاد یک فرهنگ تساهل کمک می کند که تنوعی که مهاجران به ارمغان می آورند را در بر می گیرد.


چانه زنی دسته جمعی منجر به بحران پرداخت در بخش دولتی می شود. بخش عمومی اغلب به طور قابل توجهی بیش از حد پرداخت می شود. کارگران بخش های دولتی لیبرال دموکراسی های غربی اغلب بیش از افرادی با تحصیلات و تجربه برابر که در بخش خصوصی استخدام می شوند، دستمزد دریافت می کنند. در ایالات متحده حق بیمه حقوقی بین 10 تا 20 درصد در بخش دولتی وجود دارد. این بدان معناست که احتمالاً منابع هدر می رود زیرا این افراد بیش از آنچه که باید توسط دولت دستمزد دریافت می کنند. دلیل این اتفاق این است که چانه زنی دسته جمعی به این معنی است که کارگران اغلب می توانند از طریق این ایده ساده که می توانند با آنها ارتباط برقرار کنند. دولت و دستی در فرآیند تصمیم گیری، مطالبات خود را بسیار راحت تر مطرح می کنند.  علاوه بر این، دولت‌ها به‌ویژه در جریان مذاکرات با اتحادیه‌ها آسیب‌پذیر هستند، زیرا نیازشان به حفظ اعتبار سیاسی و کارآمدی خدماتی که ارائه می‌کنند، هستند. این به طور قابل توجهی با شرکت خصوصی که در آن افکار عمومی شرکت اغلب به طور قابل توجهی کمتر مرتبط است متفاوت است. به این ترتیب، کارگران بخش دولتی می توانند به طور قابل توجهی بیشتر از همتایان با مهارت خود در بخش خصوصی درآمد کسب کنند. این مشکل ساز است زیرا منجر به تخلیه کارگران و ایده ها از بخش خصوصی به مردم می شود. این به خودی خود مشکل ساز است زیرا بخش دولتی به دلیل غل و زنجیر شدن در برابر نیازهای افکار عمومی اغلب ریسک های کمتری را نسبت به بخش خصوصی انجام می دهد و به همین دلیل منجر به نوآوری های کمتری نسبت به کار در بخش خصوصی می شود.  بیگز، اندرو جی. \چرا اسکات واکر، فرماندار ویسکانسین در مورد چانه زنی جمعی درست می گوید.\ اخبار ایالات متحده. 25/02/2011


چانه زنی دسته جمعی حقی نیست در حالی که آزادی تشکل در دولت وجود دارد و این درست است که مردم باید اجازه داشته باشند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و گروه هایی را برای پیشبرد منافع شخصی و سیاسی خود تشکیل دهند، این درست نیست که آزادی انجمن ها به طور خودکار اجازه دسترسی به فرآیند تصمیم گیری را می دهد.  اتحادیه‌ها در این مورد مشکل‌ساز هستند، زیرا در حالی که سایر گروه‌ها به امتیازات ویژه دسترسی ندارند، اتحادیه‌ها می‌توانند از طریق استفاده از مکانیسم‌های چانه‌زنی جمعی، نفوذ قابل توجه و نامتناسبی بر روند سیاسی اعمال کنند. این استدلال در مورد اتحادیه های خصوصی نیز صدق می کند، هرچند به میزان کمتر، و ممنوعیت چانه زنی جمعی برای اتحادیه های خصوصی اصولاً صحیح است. در مورد اتحادیه های کارگری در بخش خصوصی، آنها می توانند باعث ایجاد اختلالات زیادی شوند که تأثیر زیادی بر اقتصاد دارد و بر سیاستمدارانی که اقتصاد و مشاغل همیشه برای آنها مهم است، اهرم فشار می دهد. به عنوان مثال اتحادیه های حمل و نقل در بخش خصوصی به همان اندازه که در بخش دولتی مخرب هستند. حتی بیشتر کسب و کارهای جزئی می توانند به دلیل قرار گرفتن در زنجیره های تامین یا تدارکات که برای بخش های مهم اقتصاد حیاتی هستند، مهم باشند. دسترسی به فرآیند تصمیم گیری که اتحادیه ها به آنها اعطا می شود فراتر از حقوقی است که به همه گروه های دیگر اعطا می کنیم. و به این ترتیب، اگر بتوان آن را یکی نامید، این حق را به راحتی می توان سلب کرد، زیرا حذف نابرابری در سیستم ما است.  بعلاوه، حتی اگر قرارداد جمعی یک «حق» تلقی شود، دولت می‌تواند حقوق افراد و گروه‌های مردم را در صورتی که احساس کند آسیب به کل جامعه به اندازه کافی زیاد است، محدود می‌کند. ما این را با محدودیت‌هایی می‌بینیم که برای آزادی بیان قائل شده‌ایم تا از تحریک نفرت نژادی جلوگیری کنیم. شپردسون، دیوید، \جنرال موتورز، فورد هشدار دادند اعتصاب ریلی می‌تواند صنعت خودرو را فلج کند\، اخبار دیترویت، 30 نوامبر 2011، دنهولم ، دیوید \حدس بزن: هیچ \حق\ برای چانه زنی جمعی وجود ندارد.\ LabourUnionReport.com 21/02/2011


چانه زنی دسته جمعی روند دموکراتیک را تضعیف می کند. چانه زنی بین اتحادیه های عادی و شرکت های خصوصی شامل این است که همه طرف ها پای میز مذاکره آورده شوند و در مورد مسائلی که ممکن است داشته باشند صحبت کنند. با این حال، بخش عمومی نشان دهنده مزایای مالیات دهندگان، سیاستمداران و اتحادیه ها است. قدرتی که اتحادیه‌ها اعمال می‌کنند به این معنی است که مذاکرات می‌تواند بدون رضایت یا دخالت سهامداران بخش عمومی یعنی مردم اتفاق بیفتد.  اگرچه قدرت در یک دموکراسی معمولاً برای این منظور به سیاستمداران واگذار می شود، با توجه به ماهیت بسیار سیاسی مذاکرات اتحادیه، صاحبان مناصب دولتی که بر مذاکرات اتحادیه نظارت می کنند ممکن است با دستوری که رای دهندگان به آنها داده اند، ناسازگار عمل کنند. این به این دلیل است که اتحادیه های عمومی غالباً یک بلوک بسیار بزرگ از رأی دهندگان را اداره می کنند و می توانند به آسانی سیاستمداران را با این بلوک رأی دهندگان تهدید کنند. این مانند یک تجارت خصوصی نیست که در آن مقامات توسط کارگران خود انتخاب نمی شوند. به این ترتیب، حقوق چانه زنی جمعی برای اتحادیه های عمومی، توانایی مالیات دهندگان را برای تعیین اینکه پولشان به طور قابل توجهی در کجا خرج شود، تضعیف می کند. اورگان هرالد. 27/02/2011


چانه زنی دسته جمعی مقابله با ایجاد انحصارات طبیعی است بسیاری از صنایع عمومی به دلیل اینکه انحصار طبیعی هستند به عنوان صنایع عمومی وجود دارند. به عنوان مثال، سفر ریلی، که اغلب در دموکراسی‌های لیبرال غربی عمومی است، بخشی است که در آن ایجاد خطوط راه‌آهن متعدد در سراسر کشور، هر کدام برای یک شرکت متفاوت، بی‌معنی است، در حالی که کارآمدی آن‌ها بیشتر است. مورد مشابهی را می توان برای مواردی مانند خدمات عمومی ایجاد کرد. به این ترتیب، این بخش ها اغلب تنها دارای یک شرکت واحد و اغلب دولتی هستند که در آن بخش کار می کند.  در مواردی که انحصارگر وجود دارد، کارگران این بخش اغلب کارفرمای دیگری ندارند که به طور منطقی بتوانند آن ها را بیابند که به مهارت های آنها نیاز دارد، بنابراین برای مثال، معلمان صلاحیت بسیار خوبی برای تدریس دارند، با این حال، احتمالاً واجد شرایط کار کردن نیستند. با سایر زمینه ها و به همین دلیل انتقال به حرفه دیگری با مشکل مواجه خواهد شد. به این ترتیب، انحصارگر در این حوزه این قدرت را دارد که بدون از دست دادن تعداد قابل توجهی از کارکنان، دستمزد را تعیین کند. بعلاوه، در بسیاری از این صنایع، از اعتصاب استفاده نمی شود، برای مثال، به این دلیل که معلمان یک رابطه حرفه ای و تقریباً امانی با دانش آموزان خود دارند و نمی خواهند ببینند که آنها به دلیل اعتصاب از دست می روند.1 «قدرت انحصاری».


قرارداد جمعی به عنوان یک حق قابل اجرا شناخته شده است. قرارداد جمعی یک حق است. اگر دولت اجازه آزادی تشکل ها را بدهد، افراد دور هم جمع می شوند و ایده ها و دیدگاه های خود را به عنوان پیامد طبیعی این آزادی تبادل می کنند. علاوه بر این، انجمن آزاد و بیان آزاد به گروه ها اجازه می دهد تا نماینده ای را برای بیان عقاید خود به گونه ای انتخاب کنند که افراد در گروه ممکن است نتوانند. با جلوگیری از استفاده مردم از این بخش از حق تجمع، کل مفهوم حق تجمع را تضعیف می کنیم. هدف حق تجمع این است که بهترین نمایندگی ممکن را برای افراد فراهم کند. وقتی گروهی از افراد از برخورداری از این حق منع می‌شوند، منجر به این می‌شود که آن دسته از افراد از بقیه افراد جامعه که می‌توانند از این حق برخوردار شوند، احساس انزوا کنند.  این امر به ویژه در مورد کارگران بخش دولتی مشکل ساز است زیرا دولتی که آنها را منزوی می کند کارفرمای آنها نیز هست. این به دیدگاهی که مردم در بخش عمومی نسبت به دولتی نگاه می‌کنند آسیب می‌زند که در حالت ایده‌آل قرار است بیش از همه آنها را نمایندگی کند، زیرا آنها فعالانه به رفاه دولت کمک می‌کنند.1 بلومبرگ، مایکل. \حقوق را محدود کنید، نه اتحادیه ها.\ نیویورک تایمز. 27/02/2011


چانه زنی دسته جمعی جنبه ضروری دموکراسی است. در هر شرکتی ساختارهای بازخوردی وجود دارد که کارگران را قادر می سازد با مدیران و تصمیم گیرندگان اجرایی ارتباط برقرار کنند. با این حال، برخی از مسائل وجود دارد که کارگران را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار می دهد، اما در تضاد با اصول سود، یا در این مورد، منافع عمومی کلی است که دولت به دنبال آن است.  در این شرایط به مجموعه ای از کارگران نیاز است. این در درجه اول به این دلیل است که اگر تغییرات پیشنهادی برخلاف منافع عمومی باشد، احتمالاً کارگری که چنین تغییری را درخواست می کند رد می شود. با این حال، منافع غیرمستقیم برای منافع عمومی از طریق نیروی کار که بهتر رفتار می شود نیز باید در نظر گرفته شود. اما منفعت غیرمستقیم تنها در صورتی می‌تواند واقعاً اتفاق بیفتد که تعداد زیادی از کارگران وجود داشته باشند که مزیت غیرمستقیم مزبور ممکن است به دست آید.  به طور خاص، سود غیرمستقیم شامل شادی نیروی کار و در نتیجه ایجاد نیروی کار سخت تر و همچنین جلوگیری از فرار مغزها نیروی کار به سایر مشاغل است. به عنوان مثال، وقتی یک فرد مجرد ناراضی است، تأثیر آن حداقل است، اما اگر بتوان این تأثیر را برای تعداد زیادی از افراد ثابت کرد، باید تعدیل انجام شود.  برای بیان این ایده‌ها، کارگران می‌توانند یا در یک فرآیند چانه‌زنی جمعی با کارفرمای خود شرکت کنند یا اقدامات شدیدتری مانند اعتصاب یا اعتراض برای افزایش آگاهی نسبت به مشکل انجام دهند. با توجه به اینکه گزینه جایگزین بسیار مخرب تر است، به نظر می رسد عاقلانه است که به مردم اجازه داده شود تا به طور دسته جمعی معامله کنند. روابط صنعتی.


پیمان استارت جدید علیه برنامه هسته ای ایران کمک خواهد کرد.  استارت جدید به تقویت همکاری آمریکا و روسیه که برای حل مشکل اشاعه هسته ای ایران ضروری است، کمک خواهد کرد. در 19 نوامبر 2010، اتحادیه ضد افترا بیانیه ای را منتشر کرد که از سوی رابرت جی. شوگارمن، رئیس ملی ADL و آبراهام اچ. فاکسمن، مدیر ملی ADL ارائه شد: \آسیب شدیدی که می تواند به آن رابطه وارد شود توسط ناکامی در تصویب این معاهده به طور اجتناب ناپذیری رهبری موثر بین المللی آمریکا را برای توقف برنامه تسلیحات هسته ای ایران با مشکل مواجه می کند در مورد معاهده استارت جدید یا پروتکل آن ملاحظات مشروعی داریم، ما معتقدیم که نفع هدف بزرگتر و مشترک ما برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته ای باید اولویت داشته باشد. [1] استارت جدید در جلب حمایت روسیه علیه ایران و دیگر کشورهای سرکش هسته ای بسیار مهم است.  اگرچه ایالات متحده به یک نیروی هسته ای قوی و قابل اعتماد نیاز دارد، اما خطر اصلی هسته ای امروز نه از روسیه بلکه از سوی کشورهای سرکشی مانند ایران و کره شمالی و احتمال افتادن مواد هسته ای به دست تروریست ها ناشی می شود. با توجه به این خطرات مبرم، برخی این سوال را مطرح می کنند که چرا یک معاهده کنترل تسلیحات با روسیه اهمیت دارد. این مهم است زیرا به نفع هر دو طرف است که در روابط استراتژیک هسته ای آنها شفافیت و ثبات وجود داشته باشد. همچنین اهمیت دارد زیرا اگر بخواهیم در عقب انداختن برنامه های ایران و کره شمالی پیشرفت کنیم، به همکاری روسیه نیاز خواهد بود. کمک روسیه برای ادامه کار ما برای تامین امنیت \اتمی شل\ در روسیه و جاهای دیگر مورد نیاز خواهد بود. و کمک روسیه برای بهبود وضعیت در افغانستان، بستری برای رشد تروریسم بین المللی، مورد نیاز است.  بدیهی است که ایالات متحده فقط برای دوست یابی قراردادهای کنترل تسلیحات امضا نمی کند. هر معاهده ای باید بر اساس محاسن آن در نظر گرفته شود. اما توافقنامه استارت جدید به وضوح در راستای منافع ملی ایالات متحده است و پیامدهای عدم تصویب آن می تواند به طور قابل توجهی منفی باشد. [2] همانطور که جو بایدن، معاون رئیس جمهور ایالات متحده در سال 2010 استدلال کرد: \شروع جدید همچنین سنگ بنای تلاش های ما برای تنظیم مجدد روابط با روسیه است که در دو سال گذشته به طور قابل توجهی بهبود یافته است. این منجر به منافع واقعی برای ایالات متحده و امنیت جهانی شده است. همکاری روسیه باعث شد تا تحریم‌های قوی علیه ایران به خاطر جاه‌طلبی‌های هسته‌ای این کشور تضمین شود و روسیه فروش یک سامانه موشکی پیشرفته را که می‌توانست به‌طور خطرناکی بی‌ثبات‌کننده باشد، به ایران لغو کرد نیروهای ما در افغانستان و - همانطور که شورای ناتو-روسیه در لیسبون نشان داد - امنیت اروپا با پیگیری روابط بیشتر با روسیه، ما نباید این پیشرفت را به خطر بیندازیم. [3] بنابراین، از آنجایی که استارت جدید پیامدهای مثبت قابل توجهی از نظر کمک به روابط با روسیه و بنابراین در برخورد با کشورهای سرکش هسته ای مانند ایران خواهد داشت، باید از آن حمایت کرد.  [1] وینگارتن، الیزابت. \چگونه استارت جدید به یک موضوع یهودی تبدیل شد؟\ اقیانوس اطلس. 1 دسامبر 2010. [2] کیسینجر، هنری ای. شولتز، جورج پی. بیکر سوم، جیمز آ. ایگلبرگر، لارنس اس. و پاول، کالین ال. \مورد جمهوریخواهان برای تصویب استارت جدید\. واشنگتن پست 2 دسامبر 2010. [3] بایدن، جوزف. \مورد تصویب استارت جدید\. وال استریت ژورنال. 25 نوامبر 2010.


معاهده استارت جدید دنیای امن تری را ایجاد خواهد کرد.  کاهش ذخایر تسلیحات هسته‌ای آمریکا و روسیه دنیای امن‌تری را ایجاد می‌کند، همانطور که دکتر دیوید گوشه می‌گوید: «مساله روی میز کاهش تسلیحات هسته‌ای و معاهده راستی‌آزمایی بین ایالات متحده و روسیه است. این معاهده که استارت جدید نامیده می‌شود، کاهش خواهد یافت. روسیه و آمریکا هر کدام تسلیحات هسته‌ای را به 1550 و وسایل نقلیه تحویلی را به 700 دستگاه رساندند، این کاهش 33 درصدی در زرادخانه‌های موجود است، که ارزش دستیابی و جشن گرفتن دارد، حتی زیرا می‌دانیم که شهرها و میلیون‌ها انسان گرانبها می‌توانند توسط آنها ویران شوند. استفاده از حتی بخشی از زرادخانه‌های باقی‌مانده با این حال، این کاهش‌ها گام بزرگی در راه رسیدن به یک دنیای امن‌تر خواهد بود، همانطور که برقراری مجدد اقدامات راستی‌آزمایی دوجانبه، همچنین بخشی از معاهده است. [1] جهان بدون شروع جدید به سادگی مکانی بسیار کمتر امن است، و نه فقط به این دلیل که استارت جدید به این معنی است که سلاح‌های هسته‌ای از نظر فیزیکی کمتر و در نتیجه احتمال وقوع بلایای هسته‌ای کمتر است (اگرچه این به خودی خود قانع‌کننده است). در عوض، استارت جدید همچنین دارای ارزش نمادین بسیار زیادی است، زیرا نشان می دهد که دو قدرت بزرگ به اندازه کافی اشتراک دارند و به اندازه کافی به امنیت متقابل خود علاقه مند هستند که می توانند برای استنباط تسلیحات هسته ای با یکدیگر به توافق برسند. این نشان می دهد که این کشورها یکدیگر را شریک صلح جهانی می دانند نه دشمن.  جهان جایگزین، بدون استارت جدید، دنیایی خواهد بود که در آن بدگمانی و خصومت متقابل جنگ سرد ممکن است ادامه یابد. قابل توجه است که نخست وزیر ولادیمیر پوتین در مصاحبه ای که در اوایل دسامبر 2010 منتشر شد، گفت که اگر ایالات متحده نتواند معاهده استارت جدید را تصویب کند، روسیه ممکن است مجبور شود نیروهای هسته ای خود را علیه غرب تقویت کند. [2] تهدید روسیه یا حتی ایالات متحده برای از سرگیری ساخت‌وسازهای هسته‌ای برای هر دو کشور، برای جهان و صلح، یک فکر ترسناک است.  علاوه بر مزایای دیگر، استارت جدید کلید باز کردن سلاح‌های هسته‌ای روسیه برای راستی‌آزمایی است که به اعتماد و صلح کمک می‌کند. همانطور که کیسینجر، شولتز، ایگلبرگر، بیکر و پاول وزرای خارجه سابق آمریکا استدلال می‌کنند «این توافق بر راستی‌آزمایی تأکید دارد و پنجره‌ای ارزشمند به زرادخانه هسته‌ای روسیه ارائه می‌کند. از آنجایی که START اولیه در دسامبر گذشته منقضی شد، روسیه ملزم به ارائه اطلاعیه در مورد تغییرات در زرادخانه هسته ای استراتژیک خود نبوده و ایالات متحده قادر به انجام بازرسی در محل نبوده است. هر روز، درک آمریکا از زرادخانه روسیه تنزل یافته و منابع از وظایف امنیت ملی برای پر کردن شکاف ها منحرف شده است. برنامه ریزان نظامی ما به طور فزاینده ای از بهترین بینش ممکن در مورد فعالیت های روسیه با زرادخانه هسته ای استراتژیک آن برخوردار نیستند و این امر اجرای ماموریت بازدارندگی هسته ای آنها را دشوارتر می کند. [3] بنابراین، استارت جدید باید مورد حمایت قرار گیرد، زیرا گامی مثبت برای صلح و همکاری در جهان است.  [1] گوشه، دکتر دیوید پی. \امنیت، گناه و سلاح های هسته ای: یک درخواست مسیحی برای پیمان استارت جدید\. هافینگتون پست. 4 دسامبر 2010. [2] عبدالله اف، نبی. پوتین درباره شروع جدید هشدار می دهد. مسکو تایمز. 2 دسامبر 2010. [3] کیسینجر، هنری ای. شولتز، جورج پی. بیکر سوم، جیمز آ. ایگلبرگر، لارنس اس. و پاول، کالین ال. \مورد جمهوریخواهان برای تصویب استارت جدید\. واشنگتن پست 2 دسامبر 2010.


پیمان استارت جدید دفاع هسته ای و موشکی ایالات متحده را حفظ می کند.  تسلیحات هسته ای آمریکا همراه با استارت جدید مدرنیزه می شود. دولت اوباما موافقت کرده است که زیرساخت های ضروری برای حفظ زرادخانه هسته ای ما را مدرن سازی کند. تأمین مالی این تلاش ها بخشی از مذاکرات در فرآیند تصویب شده است. دولت یک برنامه 10 ساله برای هزینه 84 میلیارد دلاری در مجموعه سلاح های هسته ای وزارت انرژی ارائه کرده است. بیشتر اعتبار برای واداشتن دولت به اضافه کردن 14 میلیارد دلار به 70 میلیارد دلار پیشنهادی اولیه برای نوسازی به سناتور جان کیل، جمهوریخواه آریزونا می رسد که در این تلاش هوشیار بوده است. اجرای به موقع این برنامه نوسازی برای اطمینان از اینکه زرادخانه هسته ای ما به طور مناسب در دهه آینده و پس از آن حفظ می شود، مهم خواهد بود. [1] رهبران نظامی و غیرنظامی ایالات متحده اصرار دارند که معاهده جدید استارت همچنان به ایالات متحده اجازه می دهد تا دفاع موشکی موثری را مستقر کند، چیزی که روسیه با آن مخالف بود و بنابراین بر برنامه های دفاع موشکی ایالات متحده تأثیری نخواهد گذاشت. محدودیت اصلی در دفاع موشکی این است که معاهده از تبدیل پرتابگرهای موجود برای این منظور جلوگیری می کند و این امر گرانتر از ساخت موشک های جدید به طور خاص برای اهداف دفاعی است. [2] علاوه بر این، همانطور که جو بایدن استدلال می‌کند، استارت جدید برای همکاری روسیه در زمینه دفاع موشکی مهم است: «این سیستم [دفاع موشکی] تعهد پایدار آمریکا به ماده 5 معاهده واشنگتن را نشان می‌دهد که حمله به یکی، حمله به همه است. پدافند موشکی ناتو همچنین فرصتی برای بهبود بیشتر در روابط ناتو و روسیه و ناتو و روسیه در لیسبون برای انجام یک ارزیابی تهدید موشکی بالستیک، از سرگیری تمرینات دفاع موشکی و کاوش بیشتر فراهم می کند. همکاری در زمینه دفاع موشکی - چیزهایی که دو سال پیش تقریباً غیرقابل تصور بود، این توافق‌ها بر اهمیت استراتژیک این ائتلاف برای بهبود روابط خود با روسیه تأکید می‌کنند، اما اعتماد و اطمینان در روابط ما با روسیه بدون تأیید «شروع جدید» تضعیف می‌شود معاهده ای که نیروهای هسته ای استراتژیک را به سطوحی کاهش می دهد که از دهه 1950 مشاهده نشده بود، و مکانیسم های راستی آزمایی مهمی را بازیابی می کند که با انقضای اولین معاهده شروع در دسامبر گذشته متوقف شد. [3] از بسیاری جهات، در قرن بیست و یکم، داشتن انبوه سلاح های هسته ای، به ویژه داشتن بیش از حد، بیشتر یک مسئولیت است تا یک مزیت. ایالات متحده با سلاح های هسته ای کمتر در جهان و روابط قوی تر و با ثبات تر با روسیه تحت استارت جدید بسیار امن تر خواهد بود و این مطلوب است. بنابراین واضح است که استارت جدید بخش‌های مهم قابلیت‌های هسته‌ای ایالات متحده را حفظ می‌کند و در عین حال فراوانی بیش از حد را که ممکن است به دلیل نگرانی‌های امنیتی و پزشکی تبدیل به یک مسئولیت شود، حذف می‌کند، و بنابراین استارت جدید باید حمایت شود.  [1] کیسینجر، هنری آ. شولتز، جورج پی. بیکر سوم، جیمز آ. ایگلبرگر، لارنس اس. و پاول، کالین ال. \مورد جمهوریخواهان برای تصویب استارت جدید\. واشنگتن پست 2 دسامبر 2010. [2] همان [3] بایدن، جوزف. \مورد تصویب استارت جدید\. وال استریت ژورنال. 25 نوامبر 2010.


معاهده استارت جدید بیشتر از آمریکا به روسیه کمک می‌کند نه تنها مزیت هسته‌ای تاکتیکی روسیه را باقی می‌گذارد، بلکه حفره‌های بیشتری برای تسلیحات روسیه دارد. همانطور که میت رامنی در سال 2010 استدلال کرد: \آیا معاهده حفره های خالی ایجاد می کند که روسیه می تواند از آنها برای فرار از محدودیت های سلاح هسته ای به طور کامل استفاده کند؟ بله. به عنوان مثال، چندین بمب افکن موشکی کلاهک جنگی تحت این معاهده تنها به عنوان یک کلاهک به حساب می آیند. در حالی که ما در حال حاضر بمب افکن های بیشتری داریم. نسبت به روس‌ها، آنها برنامه‌های جدیدی را برای بمب‌افکن‌های دوربرد و موشک‌های کروز هسته‌ای پرتاب کرده‌اند. [1] استارت جدید همچنین نمی تواند موشک های بالستیک قاره پیمای متحرک ریلی (ICBM) را که روسیه به طور بالقوه می تواند از آنها استفاده کند، محدود کند. تعریف پرتابگرهای ICBM متحرک ریلی در START منقضی شده به‌عنوان «مکانیسمی برای پرتاب ICBMها و واگن ریلی یا فلات واگنی که روی آن نصب شده است» مشخص شد. [2] این و محدودیت‌ها و محدودیت‌های مرتبط در START، در START جدید نیستند. این امکان را برای روسیه فراهم می‌کند که ادعا کند هر ICBM سیار ریلی جدید مشمول محدودیت‌های استارت جدید نیست. [3] میت رامنی نگران است که روسیه از قبل در تلاش است تا از این حذفیات استفاده کند: «همانطور که پیش‌نویس پیش‌نویس شده، به روسیه اجازه می‌دهد از محدودیت تعداد کلاهک‌های هسته‌ای استراتژیک خود فرار کند. حفره‌ها و لغزش‌ها - که احتمالاً با دقت توسط مسکو ساخته شده‌اند - راهی را برای اجتناب از اهداف تبلیغاتی کاهش کلاهک فراهم می‌کنند. …. این حذفیات با برنامه‌های روسیه برای بمب‌افکن سنگین جدید و گزارش‌های مربوط به علاقه فزاینده به ICBMهای متحرک ریلی مطابقت دارد.» [4] این بدان معناست که تحت محدودیت‌های معاهده، ایالات متحده تنها کشوری است که باید پرتابگرها و راهبردی خود را کاهش دهد. تسلیحات هسته ای روسیه توانسته است در مورد محدودیت های معاهده مذاکره کند، به طوری که آنها به سادگی آن را به کاهش هایی که قبلاً برنامه ریزی کرده بود، محدود می کنند این معاهده بیشتر به روسیه پیشنهاد می کند تا به ایالات متحده، و بنابراین برای صلح جهانی بد است 3 دسامبر 2010. [2] «شرایط و تعاریف»، معاهده بین ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در مورد کاهش و محدودیت تسلیحات تهاجمی استراتژیک و اسناد مرتبط، 1991، [3] بهار، بیکر. \دوازده عیب شروع جدید که رفع آنها دشوار خواهد بود\. بنیاد هریتیج، ریخته گری. 16 سپتامبر 2010. [4] رامنی، میت. \Stop START.\ Boston.com. 3 دسامبر 2010. [5] رامنی، میت. \Stop START.\ Boston.com. 3 دسامبر 2010.


مشکلات تأیید صحت  راستی آزمایی در هر توافقی برای محدود کردن تسلیحات حیاتی است. هر دو طرف باید اندکی به یکدیگر اعتماد کنند، اما بخش زیادی از این اعتماد باید از مکانیسم های جامع برای نظارت و اطمینان از اجرای تعهدات دو طرف حاصل شود. اگر سیستم راستی آزمایی به اندازه کافی خوب نباشد، هیچ یک از طرفین به توافق اعتماد نخواهند کرد و به احتمال زیاد سعی در دور زدن آن خواهند داشت.  متأسفانه رژیم راستی‌آزمایی START منقضی شده در مقایسه با استارت جدید قوی بود. بیکر اسپرینگ در بنیاد هریتیج برخی از مناطق خاص را فهرست می‌کند که به طور قابل توجهی از استحکام کمتری برخوردار هستند: محدود کردن الزامات برای تبادل تله‌متری (انتقال‌های الکترونیکی که جزئیات عملکرد موشک را ارائه می‌دهد که به ارائه ایده خوبی در مورد اینکه آیا روسیه به معاهده پایبند است یا خیر) ، کاهش اثربخشی بازرسی ها (روس ها احساس می کنند که بازرسی ها به طور غیرمنصفانه مغرضانه علیه آنها انجام می شود)، ضعف در توانایی تأیید تعداد کلاهک های مستقر در ICBM ها و موشک های بالستیک زیردریایی (SLBM)، لغو راستی آزمایی START. رژیم حاکم بر ICBMهای سیار، و تضعیف استانداردهای راستی آزمایی حاکم بر حذف وسایل نقلیه تحویل. [1] [1] بهار، بیکر. \دوازده عیب شروع جدید که رفع آنها دشوار خواهد بود\. بنیاد هریتیج، ریخته گری. 16 سپتامبر 2010.


معاهده استارت جدید رویکرد بدی را برای جهانی در حال تغییر تعیین می کند استارت جدید بازدارندگی ایالات متحده را در دنیایی که در حال تسلیح است، نه خلع سلاح، کاهش می دهد. آمریکا شصت سال است که بر بازدارندگی تکیه کرده و در نتیجه از جنگ بین قدرت های بزرگ جلوگیری کرده است. عقب نشینی ایالات متحده، به ویژه زمانی که دیگر قدرت های جدید در حال تسلیح هستند، بازدارندگی را تضعیف خواهد کرد. این امر سپس رقبا را تشویق می کند تا ایالات متحده را به دام بیاندازند در حالی که کاهش نشان می دهد که ایالات متحده در حال افول است. [1] در حالی که طرفداران کاهش تسلیحات هسته‌ای یا رسیدن به صفر جهانی استدلال می‌کنند که داشتن سلاح‌های هسته‌ای توسط کشورهای دارای سلاح هسته‌ای انگیزه تکثیر است، این درست نیست. ایالات متحده همواره رهبری کاهش تسلیحات هسته‌ای را از طریق معاهدات بر عهده گرفته است، اما این امر تاکنون هیچ تأثیری در تشویق سایر قدرت‌های هسته‌ای برای کاهش زرادخانه‌های خود نداشته است و در واقع قدرت‌های جدید به باشگاه پیوسته‌اند. بنابراین، کاهش تسلیحات هسته‌ای از طریق استارت جدید، دیگران را تشویق به توقف دنبال کردن سلاح‌های هسته‌ای نمی‌کند. ایالات متحده نباید بدون دخالت همه کشورهای دارای سلاح هسته ای، از جمله کشورهایی که معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای را امضا نکرده اند، به سمت خلع سلاح گام بردارد. [2] استارت جدید همچنین در مورد موضوع حفاظت و دفاع از ایالات متحده و متحدانش در برابر حمله استراتژیک صحبت نمی کند. این معاهده تشخیص نمی دهد که بازدارندگی دیگر صرفاً بین ایالات متحده و روسیه نیست و کل سیاست دیگر نباید فقط بر ضد حملات استراتژیک به ایالات متحده یا متحدان بسیار نزدیک باشد. در عوض پرداختن به سیاست هسته‌ای در قبال دولت‌های «سرکش» و قدرت‌های در حال رشد بسیار حیاتی‌تر است. [3] در نهایت، ایالات متحده نباید سابقه ای ایجاد کند که منافع خود را برای رشوه دادن به روسیه در مورد مسائلی مانند ایران قربانی کند. همانطور که موسسه یهودی امور امنیت ملی (JINSA) استدلال می‌کند: «به ما گفته می‌شود که هدف واقعی استارت جدید ایجاد پیوند قوی‌تر آمریکا و روسیه در تلاش بین‌المللی گسترده‌تر برای مهار برنامه تسلیحات هسته‌ای ایران است. چنین توجیهی اشتباه است. جاه طلبی های هسته ای ایران مخفی نیست. تلاش‌های گذشته روسیه در کمک به این برنامه نیز چنین نیست. ما به طور جدی این سوال را داریم که آیا روسیه در مورد توقف ایران، با یا بدون استارت جدید جدی است. هیچ دلیلی وجود ندارد که چرا باید از ایالات متحده خواسته شود که توانایی‌های دفاعی خود را قربانی کند تا روسیه را به درجه بیشتری از قدرت دیپلماتیک برانگیزد. اگر روسیه واقعاً نگران یک ایران مجهز به سلاح هسته‌ای در جنوب خود است، نباید به انگیزه اضافی برای انجام اقدامات لازم برای متوقف کردن آن نیاز داشته باشد.\ استارت جدید، ایالات متحده را در موقعیتی نامطلوب قرار می دهد، و در نتیجه نباید از آن حمایت شود. [2] بهار، بیکر \دوازده ایرادات جدید استارت که رفع آنها دشوار خواهد بود.\ موضوع یهودی؟» 1 دسامبر 2010.


پیمان استارت جدید به توانایی های هسته ای ایالات متحده آسیب می زند همانطور که دیوید گانز، رئیس مؤسسه یهودی امور امنیت ملی (JINSA)، استدلال می کند: «این معاهده توسعه و استقرار تسلیحات هسته ای جدید، سیستم های دفاع موشکی، و سامانه های موشکی را محدود می کند. \ [1] زرادخانه هسته ای و شرکت تسلیحاتی در حال نابودی ایالات متحده، کاهش زرادخانه هسته ای استراتژیک ایالات متحده را حتی خطرناک تر می کند. معاهده جدید استارت به نوسازی هسته‌ای اجازه می‌دهد، اما در حالی که ظرفیت ایالات متحده برای مدرن‌سازی تسلیحات هسته‌ای محدود است و کنگره یا رئیس‌جمهور احتمالاً از مدرن‌سازی به دلیل هزینه‌ها جلوگیری می‌کنند. روس‌ها از نظر سلاح‌های غیراستراتژیک، به‌ویژه تاکتیکی و هسته‌ای، برتری زیادی نسبت به ایالات متحده دارند. با این حال، معاهده استارت جدید این تسلیحات را به طور کامل نادیده می گیرد، زیرا بر سلاح های استراتژیک متمرکز شده است. بنابراین روس‌ها را با یک مزیت می‌گذارد و به طور بالقوه پتانسیل بازدارندگی را در مناطقی فراتر از ایالات متحده کاهش می‌دهد. [2] استارت جدید همچنین گزینه های دفاع موشکی ایالات متحده را محدود می کند. دولت اوباما اصرار دارد که این معاهده بر آن تأثیری ندارد، اما کرملین دیدگاه متفاوتی دارد: «[START] تنها در صورتی می‌تواند عمل کند و قابل اجرا باشد که ایالات متحده آمریکا از توسعه کمی یا کیفی قابلیت‌های دفاع موشکی خود خودداری کند». [3] استارت جدید محدودیت هایی را بر گزینه های دفاع موشکی ایالات متحده در حداقل چهار منطقه اعمال می کند. ابتدا، مقدمه \رابطه متقابل بین تسلیحات تهاجمی استراتژیک و سلاح های دفاعی استراتژیک\ را به رسمیت می شناسد و در پی آن است که اطمینان حاصل شود که تسلیحات دفاعی \قابلیت و کارایی بازوهای تهاجمی استراتژیک طرفین را تضعیف نمی کنند\ بنابراین سلاح های دفاعی باید کاهش یابد تا امکان استفاده از سلاح های تهاجمی فراهم شود. موثر باقی بماند. [4] روسیه همچنین در 7 آوریل 2010 بیانیه ای یکجانبه صادر کرد، روسیه با صدور بیانیه ای یکجانبه این محدودیت را تقویت کرد و تاکید کرد که \رویدادهای خارق العاده\ را که به \حق خروج از این معاهده\ می دهد شامل ساخت موشک می داند. دفاع [5] دوم، ماده 5 بیان می کند که \هر یک از طرفین نباید از پرتابگرهای ICBM و پرتابگرهای SLBM برای قرار دادن رهگیرهای دفاع موشکی استفاده کند\ و بالعکس. [6] همچنین محدودیت هایی برای برخی از انواع موشک ها و پرتابگرهایی که در آزمایش دفاع موشکی استفاده می شوند وجود دارد. و سرانجام، ماده X کمیسیون مشورتی دوجانبه (BCC)، نهاد مجری معاهده را با نظارت بر اجرای معاهده که ممکن است محدودیت‌های بیشتری را بر برنامه دفاع موشکی ایالات متحده اعمال کند، ایجاد کرد. [7] [1] وینگارتن، الیزابت. \چگونه استارت جدید به یک موضوع یهودی تبدیل شد؟\ اقیانوس اطلس. 1 دسامبر 2010. [2] بهار، بیکر. \دوازده عیب شروع جدید که رفع آنها دشوار خواهد بود\. بنیاد هریتیج، ریخته گری. 16 سپتامبر 2010. [3] بروکس، پیتر. \یک شروع جدید نیست، بلکه یک شروع بد\. تپه. 13 سپتامبر 2010. [4] اوباما، باراک، و مدودف، دیمیتری، \پیمان بین ایالات متحده آمریکا و فدراسیون روسیه در مورد اقداماتی برای کاهش بیشتر و محدود کردن سلاح های تهاجمی استراتژیک\، وزارت امور خارجه ایالات متحده، [5] دفتر راستی‌آزمایی، انطباق و اجرا، «فکت برگه جدید پیمان استارت: بیانیه‌های یکجانبه»، وزارت امور خارجه ایالات متحده، 13 مه 2010، [6] اوباما، باراک، و مدودف، دیمیتری، «پیمان بین ایالات متحده آمریکا و فدراسیون روسیه در مورد اقداماتی برای کاهش بیشتر و محدود کردن سلاح‌های تهاجمی استراتژیک، وزارت امور خارجه ایالات متحده، [7] اسپرینگ، بیکر. \دوازده عیب شروع جدید که رفع آنها دشوار خواهد بود\. بنیاد هریتیج، ریخته گری. 16 سپتامبر 2010.


نمادهای مذهبی در مدارس مشکل ایجاد می کند.  همانند تفرقه در جامعه به طور کلی، نمادهای مذهبی نیز منبعی برای تفرقه در محیط های مدرسه هستند. حجاب مدارس را با مشکلات زیادی مواجه می کند. این امر به طور بالقوه در کلاس درس ایجاد تفرقه می کند، و برخی از کودکان را متفاوت از سایرین و بالاتر از قوانینی که مدرسه برای دیگران اجرا می کند، مشخص می کند. این ممکن است منجر به بیگانگی و قلدری شود. روسری کامل همچنین ممکن است در برخی از دروس غیرعملی یا خطرناک باشد، به عنوان مثال، ورزش ورزش، شنا، یا در درس های فناوری و علوم که در آن ماشین آلات کار می کنند. به همین ترتیب، بحث هایی در مورد ممنوعیت نمایش صلیب در کلاس های درس عمومی وجود داشته است. مقامات ایتالیا این ممنوعیت را دنبال کردند و گفتند که چنین نماد مسیحی کسانی را که مسیحی نیستند جدا می کند.1 1 «تصمیم در مورد ممنوعیت مصلوب شدن»، Times of Malta، 17 مارس 2011، در 24 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


جوامع غربی بر سکولار متمرکز هستند بسیاری از جوامع بر اساس ارزش‌های سکولار بنا شده‌اند که اجازه حمایت از هیچ دینی توسط دولت را نمی‌دهند. جامعه بریتانیا به دنبال این است و آگاهانه عمل کرده است تا دین را از اقتدار دولتی جدا کند و بسیاری از سازمان‌ها مانند جامعه سکولار ملی سرکوب هرگونه بیان مذهبی در مکان‌های عمومی را تشویق می‌کنند. به عنوان برابر اگر برخی متفاوت از دیگران لباس بپوشند و عمدا خود را عضو یک مذهب معرفی کنند، این می تواند به وحدت و اخلاق دولت آسیب برساند. این امر به ویژه در مورد نهادهای ایالتی مانند مدارس و ادارات دولتی صادق است. از این طریق می توان استنباط کرد که نمادهای مذهبی برای هویت سکولار و برابری محور جامعه غربی مضر است.  1 \بریتانیا: یک قانون برای همه و لایحه حمایت از جامعه سکولار ملی که هدف آن محدود کردن دادگاه های شرعی است\، 11 ژوئن 2011، در 23 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


بسیاری از نمادها به عنوان نماد ظلم و ستم بر زنان دیده می شوند.  نمادهای مذهبی در برخی موارد باعث افزایش شکاف برابری بین جنسیت ها می شوند. به عنوان نمونه، برخی حجاب مسلمان را نمادی بسیار قدرتمند برای ظلم و ستم به زنان می دانند، به ویژه در کشورهایی مانند عربستان سعودی یا افغانستان که حجاب اجباری است. بنابراین، هنگامی که در کشورهای غربی که دموکراسی و برابری را تشویق می کنند، پوشیده می شود، پوشیدن حجاب تقریباً با اهداف جامعه دموکراتیک مخالف است. به همین دلیل، بلژیک اخیراً مانند فرانسه در سال 2010، پوشیدن حجاب کامل مسلمانان را ممنوع کرده است. 1 اغلب قوانین پوشش مسلمانان برای زنان شدیدتر از مردان دیده می شود. نابرابری بین زن و مرد نوعی تبعیض است و جوامع لیبرال باید با همه اشکال تبعیض مبارزه کنند.  1 \ممنوعیت بلژیکی برای پوشش کامل به اجرا درآمد\، BBC News Europe، 23 ژوئیه 2011، در 23 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


نمادهای مذهبی باعث ایجاد تفرقه در جامعه غربی می شود.  نمادهای مذهبی را می توان ابزارهای ممکن برای دامن زدن به تفرقه در جامعه دانست. هنگامی که برخی از زنان حجاب دارند، فشار بر سایر زنان مسلمان نیز ایجاد می شود تا سر خود را نیز بپوشانند. فشار هم از نظر اجتماعی ناشی از تمایل به شبیه شدن به سایر زنان در جامعه و هم از نظر مذهبی از جانب ائمه و رهبران خانواده است که برای انجام مراسم فشار می آورند. به این ترتیب، مسلمانان خود دچار تفرقه شده‌اند و ظلم مذهبی بر زنان درونی می‌شود.1 تأیید پوشش سر مسلمانان در جامعه، حجاب را به عنوان یک اصل اساسی اسلام، در اذهان غیرمسلمانان و نیز مؤمنان تقویت می‌کند. با این حال، بسیاری از مکاتب مختلف اسلامی وجود دارد و مانند سایر مسائل، آنها اغلب در نحوه تفسیر دستورات لباس قرآن اختلاف نظر دارند. تفاسیر معتدل اشکال ملایم لباس مدرن را می پذیرند در حالی که تفاسیر شدید مستلزم پوشاندن کامل با بورکا یا حجاب مشابه است. تحريم حجاب موجب تفسير معتدل مي شود و مانع از جا افتادن تعابير شديد مي شود.  1 رومی حسن، «ممنوعیت حجاب»، نیروی کارگری 283 فوریه 2004، مشاهده شده در 24 ژوئیه 2011


اجرای یک ممنوعیت ساده خواهد بود.  ایجاد و اجرای یک ممنوعیت ساده است. نمادهای مذهبی در بیشتر موارد برای نشان دادن هستند، بنابراین برای پلیس یا مقامات ساده است که بررسی کنند که کسی آنها را نپوشیده است. بسیاری از جوامع وجود دارند که ممنوعیت نمادهای مذهبی در ساختمان های عمومی را داشته اند، به عنوان مثال در فرانسه ممنوعیت نمادهای مذهبی در مدارس از سال 2004 به اجرا درآمده است. در فرانسه اجرای این ممنوعیت با محدود کردن آن آسان تر می شود. علاوه بر این، زمانی که این ممنوعیت فقط در هنگام ورود به ساختمان های عمومی باشد، می تواند توسط معلم یا نگهبانان ساختمان اجرا شود تا اینکه موضوعی برای پلیس باشد.  1 بی بی سی نیوز، \ممنوعیت روسری فرانسوی به اجرا درآمد\، 2 سپتامبر 2004، دسترسی به 28/8/11


نمادهای مذهبی شخصی هستند، بنابراین نباید برای دیگران مهم باشند.  در پایان، پوشیدن نمادهای مذهبی انتخاب خود فرد است. بسیاری مداخله در عمل به دین و نمادگرایی را دخالت در حریم خصوصی و فردیت دانسته اند. ممنوعیت های اخیر در مورد حجاب کامل مسلمانان، به ویژه در بلژیک، مورد انتقاد قرار گرفته است زیرا باعث می شود کسانی که احساس می کنند موظف به پوشیدن آن هستند طرد شوند و مجبور شوند در خانه خود محبوس شوند. لازم الاجرا، BBC News Europe، 23 ژوئیه 2011، دسترسی در 23 ژوئیه 2011


فرهنگ و مذهب آنهاست.  خود مذاهب تمایل دارند فرهنگ متمایز خود را در بر گیرند و برای بسیاری از اعضای آنها، این فرهنگ و روش های آن بر هر چیز سکولار مقدم است. به همین دلیل، مسلمانان باید اجازه داشته باشند از وسایل شخصی استفاده کنند، همانطور که در حکم کتاب دینی آنها آمده است. اگر لباس خاصی در کتاب مذهبی مسیحی - کتاب مقدس - لازم بود، بدون شک آن مسیحیان تنومند از این حکم خاص پیروی می کردند. سوال این است که آیا برداشتن چیزی نزدیک و معنادار به این ادیان اشتباه است؟ مطمئناً، یک نماد یا روش مذهبی صرفاً شخصی است، و بنابراین، ممنوع کردن چنین نمادهایی دخالت در فردیت آنها خواهد بود. 1 1 جسیکا شپرد، 'Uniform Dissent'، The Guardian، 9 اکتبر 2007، مشاهده شده در 24 ژوئیه 2011


اگر یک چیز را ممنوع کنید، باید خیلی چیزها را ممنوع کنید.  با هر نماد مذهبی باید یکسان رفتار شود تا تبعیض ایجاد نشود. ممنوع کردن یک نماد عملی نیست. اگر چیزی را ممنوع کنید، به عنوان مثال، به عنوان حجاب مسلمانان، مقدس و مذهبی، مردم شروع به فریاد زدن برای ممنوعیت چیزهای دیگر می کنند. در نهایت اگر دولت احساس می کند که حجاب را به نفع جامعه است، باید آنها را باور کنیم. واقعاً اگر یک چیز ممنوع شود، غوغایی که رخ می دهد عواقب بسیار بدتری نسبت به قبل از ممنوعیت دارد. نگرانی‌هایی در مورد ممنوعیت کرپان سیک وجود دارد، زیرا خارجی‌ها آن را یک سلاح احتمالی و خطری برای مردم در مکان‌های عمومی می‌دانند.1 با این حال، از دیدگاه سیک‌ها، کرپان نمادی مقدس است که بسیار شبیه به نمادهای سایر ادیان است.  1 «Timeline: The Quebec Kirpan Case»، CBC News Online، 2 مارس 2006، قابل دسترسی در 25 ژوئیه 2011


تحریم نمادهای مذهبی تنها راهی برای هدف قرار دادن ناعادلانه مردم است.  ممنوعیت نمادهای مذهبی را می توان تنها راهی برای هدف قرار دادن گروهی از مردم دانست. به طور خلاصه، نمادهای مذهبی به عنوان قربانی استفاده می شوند تا هم مشکلاتی را که بسیار بزرگتر هستند برجسته و هم سرزنش کنند. برداشتن حجاب، صلیب یا کلاه جمجمه یهودیان، فرهنگ، مذهب و میراث شخصی را از بین می‌برد و بنابراین، ممنوعیت آن‌ها مشکلات بیشتری ایجاد می‌کند. در نهایت کشور را به مکان بدتری برای زندگی تبدیل می کند.  1 در \ممنوعیت بلژیکی برای پوشش کامل به اجرا درآمد\، BBC News Europe، 23 ژوئیه 2011، در 23 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


PMC ها برای پول ارزش قائل می شوند مزدوران روشی مقرون به صرفه برای مبارزه هستند. اگرچه استخدام هزینه بر است، اما دولت مجبور نیست هزینه های آموزش، مسکن، مستمری یا مراقبت های بهداشتی را پوشش دهد. مزدوران، بر خلاف سربازان عادی، فقط برای روزهایی که از آنها استفاده می شود، حقوق دریافت می کنند. برون سپاری در صورت لزوم هزینه نیرو را کاهش می دهد. برای مثال، ارتش ایالات متحده تقریباً یک سوم کمتر از جنگ خلیج فارس در سال 1991 است (PBS News Hour, 2004). این باعث صرفه جویی در پول مالیات دهندگان می شود و از تشکیل نیروهای متعارف جلوگیری می کند، که در گذشته به توسعه مسابقات تسلیحاتی کمک کرده است که می تواند به طور فلج کننده ای گران باشد همانطور که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نشان داده شد.


PMC ها را می توان با مقررات بسیار قانونی تر کرد. در حال حاضر کار مزدور به عنوان یک حرفه توسط قانون تنظیم نمی شود، که اجازه می دهد فساد و فقدان کیفیت تضمین شده و همچنین مشکلات پاسخگویی مشکل ساز باقی بماند. تنظیم PMC ها بخش امنیتی ایمن تر و حرفه ای تر را تشویق می کند که می تواند استاندارد و کنترل شود. پس از آن دولت ها به جای ارائه مستقیم آنها، استفاده از این نیروها را قانون، تنظیم و تعدیل می کنند. امروزه PMC ها کسب و کارهای قانونی هستند، بسیاری از کارهای آنها ربطی به مبارزه و کشتن MPRI ندارد، به عنوان مثال \بیش از 900،000،000 دلار مواد غذایی و تجهیزات پزشکی اهدایی به کشورهای تازه استقلال یافته اتحاد جماهیر شوروی سابق در یک دوره پنج ساله ارسال کردند\. این شرکت ها در حال حاضر تاکید بیشتری بر داشتن شهرت خوب دارند و به طور فزاینده ای شفاف هستند، بنابراین بسیاری از شرکت ها از مقررات استقبال می کنند. (Vaknin, 2011)


PMC ها سرویسی را ارائه می دهند که ممکن است در غیر این صورت در دسترس نباشد.  بسیاری از دولت‌های ملی به وحدت کافی برای تکیه بر ارتش‌های خود دست یافته‌اند، اما برای آن‌هایی که نمی‌توانند، نیروهای مزدور روشی ارزشمند و احتمالاً تنها حفاظت و امنیت را فراهم می‌کنند. جک استراو وزیر امور خارجه بریتانیا معتقد است که در عصر \جنگ های کوچک و دولت های ضعیف\ مزدوران \نقش مشروع\ دارند (اکونومیست، 2002). مزدوران ممکن است تنها راه ارائه ضمانت‌های امنیتی کوتاه‌مدت باشند که به دولت اجازه می‌دهد بدون اتکا به جنگ‌سالاران یا یک طرف درگیری‌های قومی، خود را استقرار دهد. این می تواند تنها راه برون رفت از یک الگوی کودتا و ضد کودتا باشد. استخدام مزدوران محلی همچنین دارای مزایای کاهش هزینه های حمل و نقل، آمادگی فوری و همچنین هرگونه دانش از سیاست محلی، جغرافیا و آداب و رسوم است که ممکن است برای یک نیروی امنیتی بسیار ارزشمند باشد. این افراد استخدام شده محلی ممکن است تمایل کمتری برای به اشتراک گذاشتن این اطلاعات با یک نیروی دولتی داشته باشند.


PMC ها یک منبع ارزشمند هستند PMC ها ابزاری انعطاف پذیر و کارآمد برای مبارزه با جنگ های قرن 21 هستند که آنها را به یک ضرورت تبدیل می کند. پیمانکاران خصوصی را می توان در کوتاه مدت استخدام کرد و تنها در صورت لزوم از آنها استفاده کرد. آنها می توانند برای انجام ماموریت های خاص، برای تقویت نیروهای سنتی در جایی که تعداد بیشتری مورد نیاز است یا برای محافظت از سایر پیمانکاران مورد استفاده قرار گیرند در حالی که سربازان سنتی ماموریت های سودآورتری را انجام می دهند. علاوه بر این، اکثر PMC ها غیر جنگی هستند، بلکه دفاعی هستند، امنیت را برای مقامات، قطارهای تامین کننده و غیره فراهم می کنند. در نتیجه آنها کمتر به عنوان مهاجم یا \دشمن\ و بیشتر به عنوان حافظ صلح در نظر گرفته می شوند.


PMC ها به همان اندازه انگیزه قوی برای عملکرد دارند.  PMC ها باید با دقت و به طور موثر برای تضمین قراردادهای آینده عمل کنند. بنابراین به نفع آنهاست که اطمینان حاصل کنند که کارکنانشان به خوبی آموزش دیده و مجهز هستند و با بالاترین استانداردها کار می کنند. اکثر PMC ها پرسنل خدمات سابق را به عنوان راهی برای اطمینان از کیفیت نیروی خود استخدام می کنند. در سال 2004 تعداد بیشتری از سربازان SAS در عراق به طور خصوصی کار می کردند تا اینکه در ارتش خدمت می کردند. علاوه بر این، دولت ها به طور فزاینده ای کیفیت مزدوران را تشخیص می دهند. PMC ها و نظامیان عادی در مواردی از آنجا عبور می کنند: یک PMC آمریکایی -Military Professional Resources Inc - سپاه آموزش افسران ذخیره (ROTC) را از طرف دولت ایالات متحده آموزش می دهد (لاک، 2011). وزارت دفاع بریتانیا اکنون به سربازان اجازه می‌دهد تا به عنوان مزدور کار کنند، به این امید که با درآمد بیشتری در بخش خصوصی بازگردند. این شناخت رسمی نشان می دهد که مزدوران تصویر \سگ جنگ\ خود را از دست داده اند. آن‌ها دیگر چهره‌های بی‌اعتباری نیستند که در ایالت‌های شکست خورده فعالیت می‌کنند، بلکه متخصصانی بسیار آموزش دیده هستند که توسط دولت‌های ملی تأیید شده‌اند.


PMC ها توجه و سوء ظن کمتری را به خود جلب می کنند و می توانند نقش خود را به طور موثرتری انجام دهند.  مزدوران اغلب خصومت کمتری را در میان غیرنظامیان نسبت به سربازانی که برای ارتش های ملی می جنگند برمی انگیزند. در درگیری‌های قومی، آنها کمتر طرفدار تلقی می‌شوند. این واقعیت که غیرنظامیان تا حدی مزدوران را با یک هدف ایدئولوژیک خاص، تهاجم یا جنگ داخلی مرتبط نمی‌کنند، آنها را برای حفاظت از مناطق امن و نظارت بر پروژه‌های بازسازی ایده‌آل می‌کند. برای مثال، PMC Global Risk Strategies با موفقیت از منطقه سبز در بغداد محافظت کرد، بخش بسته شده ای که کارکنان ائتلاف در آن ساکن بودند. از آنجایی که آنها مزدور هستند، می توانند برای دولت ملی یا محلی که در آن مأموریتشان است، بجنگند، حتی اگر صاحب پرداخت متفاوتی داشته باشند.


PMC ها غیرقابل اعتماد هستند امکان خروج مزدوران همیشه یک خطر باقی خواهد ماند. PMC ها برای کشور خود نمی جنگند، بنابراین هرگز نمی توان آنها را با اتهام فرار از خدمت تهدید کرد. PMC ها با انگیزه پول هستند و منافع کارفرمای خود را در دل ندارند. وفاداری به بالاترین پیشنهاد داده می شود و بنابراین با ظرافت متعادل می شود. «واقعیت این است که آنها هیچ جذابیت یا دلیل دیگری برای حفظ این رشته جز یک دستمزد ناچیز ندارند، که برای اینکه آنها راضی به مردن برای شما نباشد کافی نیست. آنها به اندازه کافی آماده هستند تا سربازان شما باشند در حالی که شما جنگ نمی کنید، اما اگر جنگ پیش بیاید، خود را برمی دارند یا از دشمن فرار می کنند. در عراق و افغانستان


نقش PMC ها تأثیر منفی بر ارتش های سنتی و عملیات آنها داشته است.  سربازانی که با هزینه های زیاد توسط دولت آموزش دیده اند، ممکن است برای درآمد بیشتر از مشاغل خصوصی، قدرت ارتش ایالت را کاهش دهند و جذب PMC ها را تقویت کنند. PMC ها همچنین نگرش بسیار آرام تر و تجاری تری نسبت به تعارض دارند. مقرراتی نبودن به آنها این آزادی را می دهد که تا حدی خارج از قانون کار کنند و از اعمال غیرقانونی مانند شکنجه و رشوه گیری استفاده کنند که مورد توجه قرار نمی گیرد. با این حال، این شیوه‌ها روحیه را تقویت می‌کند و کیف‌های «دشمن» مانند جنگ‌سالاران یا طالبان در افغانستان را تقویت می‌کند و نظامیانی را که در کنار آنها می‌جنگند در خطر قرار می‌دهد.


PMC ها حقوق بشر و موافقت نامه های بین المللی را در پی کسب سود یا قدرت نقض می کنند.  برخی PMC ها ممکن است از قدرتی که دارند سوء استفاده کنند. سیمون مان، بنیانگذار PMCs EO و Sandline International، در توطئه اخیر برای برکناری رئیس جمهور اوبیانگ در گینه استوایی (بی بی سی نیوز، 2008) نشان می دهد که حتی سازمان های مزدور که توسط دولت بریتانیا مشروع تلقی می شوند همچنان توسط فرصت طلبان فاسد کار می کنند. اینکه آیا سازمان هایی که چنین بی احترامی عمیق به حاکمیت دولت های ملی دیگر دارند، باید در آموزش نیروهای مسلح ما مشارکت داشته باشند، چه رسد به اینکه در کنار آنها بجنگند، از نظر اخلاقی بسیار مشکوک است.


PMC ها به درگیری علاقه دارند.  اتکای فزاینده به مزدوران در دراز مدت بی ثبات کننده است. این به مهاجمان و دولت‌های محلی این امکان را می‌دهد تا احساس کنند که می‌توانند با ارائه نکردن نیروهای امنیتی به اندازه کافی آموزش دیده یا تعداد زیادی از نیروهای امنیتی به دلیل حضور مردان در زمین، از بین بروند. همچنین به این معنی است که تأثیرگذارترین بازیگران، شرکت‌های بزرگ چند ملیتی، دیگر مجبور نیستند به شدت به دولت‌ها فشار بیاورند تا تضمین‌های امنیتی برای همه فراهم کنند، زیرا آنها می‌توانند خودشان را خریداری کنند. این باعث می شود که افراد بدون نفوذ یا پول بالا و خشک شوند. این منجر به افزایش نیروهای مسلح در کشور می شود که برخی برای دولت مرکزی، برخی دیگر برای دولت های محلی و برخی برای افراد و شرکت های خصوصی کار می کنند. این PMC ها استخدام می شوند تا امنیت را تامین کنند و به ایجاد ثبات کمک کنند، اما منافع آنها در اینجا نیست. اگر کشور به ثبات بازگردد، آنها بیکار می شوند، بنابراین به نفع آنها است که وضعیت ناپایدار را ناپایدار نگه دارند تا منجر به کار بیشتر شود. (ونمان، 2008)


مالکیت قانونی اسلحه توسط شهروندان عادی به ناچار منجر به مرگ های تصادفی بسیاری می شود مالکیت قانونی اسلحه توسط شهروندان قانونمند به ناچار منجر به بسیاری از مرگ های غیرضروری و غم انگیز می شود. اسلحه های قانونی دزدیده می شوند و در نهایت به دست مجرمان می رسند که اگر اسلحه های گرم در جامعه کمتر وجود داشته باشد، برای تهیه چنین سلاح هایی با مشکل بیشتری مواجه می شوند. اسلحه‌ها نیز در دستان کودکان قرار می‌گیرند که منجر به حوادث غم‌انگیز و بلایای وحشتناکی مانند قتل عام دبیرستان کلمباین در ایالات متحده می‌شود. گاهی اوقات حتی به نظر می‌رسد صاحبان اسلحه‌های ثبت‌شده عادی به نظر می‌رسند که دیوانه می‌شوند و می‌کشند، همانطور که در هانگرفورد و دانبلین در شهر هانگرفورد و دانبلین اتفاق افتاد. انگلستان


تنها کارکرد تفنگ کشتن است تنها کارکرد تفنگ کشتن است. هرچه بتوان ابزارهای مرگ و جراحت بیشتری را از جامعه ما حذف کرد، ایمن تر خواهد بود. در ایالات متحده، مرگ بر اثر شلیک گلوله به علت اصلی مرگ در میان برخی از گروه‌های اجتماعی تبدیل شده است. به ویژه برای مردان آفریقایی-آمریکایی بین 12 تا 19 سال. [1] خیلی ساده، اسلحه کشنده است و هر چه تعداد افراد کمتری داشته باشند، بهتر است.  [1 «مطالعه: قتل عامل اصلی مرگ در میان مردان جوان سیاهپوست، Jacksonville.com، 5 مه 2010،


تیراندازی ورزشی مردم را نسبت به ماهیت کشنده سلاح گرم بی‌حساس می‌کند تیراندازی به‌عنوان یک ورزش، مردم را نسبت به ماهیت کشنده همه سلاح‌های گرم حساسیت‌زدایی می‌کند و فرهنگ اسلحه را ایجاد می‌کند که مالکیت غیرضروری اسلحه را جذاب و مشروع می‌سازد. این به نفع یک اقلیت است که نباید اجازه داد که منافع کل جامعه را در کنترل اسلحه مسدود کند. در صورت اجرای ممنوعیت، می‌توان به صاحبان اسلحه، باشگاه‌های اسلحه و تجارت خرده‌فروشی اسلحه، غرامت پرداخت کرد.


داشتن اسلحه خطر خودکشی را افزایش می دهد بین سستی قوانین اسلحه در یک کشور و میزان خودکشی آن رابطه وجود دارد - نه به این دلیل که دارندگان اسلحه افسرده تر هستند، بلکه به این دلیل که ابزار خودکشی سریع و موثر به راحتی در دسترس است. از آنجایی که بسیاری از خودکشی‌های ناموفق بعداً خوشحال می‌شوند که در تلاش خود شکست خورده‌اند، دولت باید مالکیت چیزی را که جان انسان‌ها را تلف می‌کند دلسرد و محدود کند.


مالکیت اسلحه امنیت ملی را در کشورهای دموکراتیک افزایش می‌دهد: «یک شبه‌نظامی منظم، که بالاتر از امنیت یک دولت آزاد ضروری است، حق مردم برای نگهداری و حمل سلاح، نباید نقض شود.» - متمم دوم قانون اساسی ایالات متحده [1] اگر بسیاری از شهروندانش بتوانند از اسلحه استفاده کنند و آنها را برای اوقات فراغت و استفاده ورزشی نگه دارند، هر کشوری قادر است از خود در برابر تجاوز دفاع کند. برخی از کشورها به طور فعال از شهروندان بزرگسال می خواهند که سلاح را در خانه خود نگهداری کنند و به طور دوره ای برای استفاده از آنها آموزش ببینند. سطوح بالای در دسترس بودن اسلحه گرم در عراق و افغانستان عوامل مهمی در ایجاد یک شورش قابل دوام بوده است که پتانسیل ایجاد فشار سیاسی لازم برای خروج اشغالگران خارجی را دارد.  البته، چنین مالکیت گسترده ای از تسلیحات، محافظی در برابر استبداد داخلی نیز هست.  [1] همچنین رجوع کنید به DIstricxt of Columbia v Heller, 554 US 570 (2008)


کنترل موثر اسلحه در کشورهای دموکراتیک با سنت مالکیت غیرنظامی اسلحه قابل دستیابی نیست، درست مانند شکست دوران ممنوعیت در توقف مصرف الکل، تلاش برای محدود کردن استفاده از اسلحه هایی که در حال حاضر مالکیت گسترده ای دارند و در یک جامعه رایج هستند، کاری غیرممکن است. . [1] افرادی که قصد استفاده از اسلحه برای مقاصد نامشروع را دارند، بدیهی است که نگران این واقعیت نیستند که در وهله اول در کشورهایی که قبلاً چنین است، مانند انگلستان، به دست آوردن اسلحه غیرقانونی است. [2] [3] [1] کیتس، دان بی. «چرا یک آزادیخواه مدنی مخالف کنترل اسلحه است». بررسی آزادی های مدنی. ژوئن/ژوئیه 1976 [2] ایندیپندنت. \تا 4 میلیون اسلحه در بریتانیا و پلیس در حال شکست در نبرد هستند\. 4 سپتامبر 2005. [3] گاردین. «اسلحه‌های گرم: ارزان، آسان و در خیابانی نزدیک شما» 30 آگوست 2008.


تیراندازی ورزشی یک فعالیت ایمن است تیراندازی ورزشی است که بسیاری از افراد قانونمند از آن لذت می برند، هم در باشگاه های اسلحه سازی با محدوده های هدفمند و هم به عنوان یک ورزش صحرایی. این افراد حق دارند به فعالیت های تفریحی انتخابی خود ادامه دهند، که برای آن مقدار زیادی پول خرج کرده اند - سرمایه ای که اگر اسلحه های آنها مصادره شود، دولت عملاً مصادره می کند.


مالکیت اسلحه یک جنبه جدایی ناپذیر از حق دفاع از خود است شهروندان مطیع قانون سزاوار این حق هستند که از خانواده های خود در خانه های خود محافظت کنند، به ویژه اگر پلیس در مقابله با تهدید حمله ناتوان باشد. متجاوزان احتمالی و سارقان مسلح قبل از اقدام به ورود به خانه‌ای که صاحبان آن ممکن است برای دفاع از خود سلاح گرم نگه دارند، دو بار فکر می‌کنند. (این را می توان در مورد حق حمل سلاح های مخفی، جلوگیری از متجاوزان احتمالی، سارقین و غیره نیز اعمال کرد.)


سیاستمداران باید بتوانند بدون ترس از اینکه انتخاب یک گزینه منجر به زندانی شدن آنها شود، تصمیمات دشواری اتخاذ کنند.  طبق رایج‌ترین تعریف، دولت به نهادی گفته می‌شود که انحصار استفاده مشروع از زور در یک قلمرو مشخص را دارد. سیاستمداران، به عنوان دولت آن ایالت، لزوماً از نهادهای آن نیروی دولتی بهره می برند. این منجر به مسئولیت عظیم تصمیم گیری در مورد زمان اعمال قدرت غالب دولت می شود. این به حوزه‌های مختلفی مانند اقدام پلیس علیه ناآرامی‌های مدنی، بازجویی از تروریست‌های متهم و محکوم، و سیاست‌های اقتصادی که به صنایع با منابع دولتی یارانه می‌دهد، مربوط می‌شود. در حالی که یقیناً امکان سوء استفاده گستاخانه از این قدرت وجود دارد، در بسیاری از موارد، گزینه‌هایی به سیاستمداران ارائه می‌شود که اگر اصلاً غیرقانونی هستند، در حد حاشیه هستند و با حسن نیت ملت ساخته شده‌اند. حتی موقعیت‌های قابل تصوری وجود دارد که در آن یک سیاستمدار ممکن است از گزینه‌هایی استفاده کند که آشکارا غیرقانونی هستند، اما در خدمت منافع دولت هستند. حمله غیرقانونی به یک ساختمان خصوصی را در نظر بگیرید تا از انفجار بمب هسته ای جلوگیری شود. در حالی که موارد مستندی که سیاستگذاران تصمیم نمی‌گیرند به دلیل خاصی اقدام نکنند، نادر است، چندین مقام ارشد سیا اظهار داشتند که صرفاً به این دلیل که ایده تعقیب مقاماتی که سیاست‌های امنیتی را اتخاذ می‌کنند وارد گفتمان عمومی شده است، ریسک‌گریزی کرده‌اند. [1] ما باید سیاستمداران را در موقعیتی قرار دهیم که تنها عامل در فرآیند تصمیم‌گیری آن‌ها چیزی باشد که در خدمت منافع عمومی است، به جای این که مجبور باشیم آنچه را که به نظر آنها اقدام درست است در مقابل احتمالی که منجر به زندانی شدن آنها می‌شود بسنجیم. . تلاش برای جلوگیری از این امر از طریق یک سیستم محدود که امکان تعقیب جرایم غیرسیاسی را فراهم می‌آورد اما مصونیت برای تصمیم‌گیری‌های سیاسی نمی‌تواند اهداف پیگرد قانونی سیاستمداران را محقق کند، که در درجه اول محافظت در برابر سوء استفاده سیاسی از قدرت دولتی است که حقوق شهروندی را تهدید می‌کند. .  [1] کرافورد، رابرت، «شکنجه و ایدئولوژی امنیت ملی» گفتگوی جهانی، جلد 12 شماره 1، زمستان/بهار 2010، (بخش فرعی «سیا ریسک گریز») [دسترسی در 22 سپتامبر 2011]


محاکمه سیاستمداران اغلب با انگیزه های حزبی انجام می شود.  همانطور که در بالا ذکر شد، زندگی سیاسی غرق در تصمیمات دشوار است و برخی از این تصمیمات ناگزیر به انتخاب هایی می شوند که حداقل به طور بالقوه غیرقانونی هستند. توانایی محاکمه سیاستمداران، مخالفان سیاسی را تشویق می کند تا اقدامات گذشته سیاستمداران مذکور را جستجو کنند تا آنها را از نظر سیاسی بی حرکت کنند. بنابراین، چنین پیگردهایی نه با توجه به عدالت انجام می شود و نه برای یک سیستم سیاسی چندحزبی که به خوبی کار می کند، که در آن نمایندگان به دنبال همکاری برای دستیابی به اهداف سیاسی خود هستند. در شدیدترین موارد، سیاستمداران قدرتمند از پیگرد قانونی برای بی حرکت کردن مخالفان سیاسی خود استفاده می کنند.


اعطای مصونیت سیاسی به سیاستمداران از تعقیب قضایی به آنها اجازه می‌دهد تا بر انجام وظایف خود تمرکز کنند. توجه تقسیم نشده مخصوصاً برای دارندگان مناصب برجسته در سطح ملی، نوشتن قانون، پاسخ به بحران‌های تحت اختیار، مشورت با رای دهندگان، و درگیر شدن در کار مبارزاتی اغلب منجر به کار سیاستمدارانی بیش از 12 ساعت در روز در روز می‌شود. انتظار اینکه سیاستمداران با همه این نگرانی‌ها کنار بیایند، ایجاد دفاعی در برابر اتهامات معلق به‌طور هم‌زمان به این معنی است که تمام امیدشان به خدمت مؤثر به رأی‌دهندگان خود را کنار بگذارد. زمانی که سیاستمداران به تعطیلات گسترده یا سایر فعالیت‌های غیردرسی می‌روند، به درستی ناراحت می‌شویم. [1] تحت کیفرخواست قرار گرفتن نه تنها وقت یک سیاستمدار را بیشتر می‌برد. استرس ناشی از آن ناگزیر به زمان باقیمانده ای که آنها برای انجام وظایف خود اختصاص می دهند نفوذ می کند و مانع عملکرد آنها می شود. روند استیضاح بیل کلینتون به اتهام شهادت دروغ و ممانعت از اجرای عدالت به قدری فشرده بود که منابع عظیمی را نه تنها از شخص رئیس جمهور، بلکه از تمام شاخه های دولت فدرال برای چندین ماه در میان سیاست های جدی داخلی و خارجی سلب کرد [2] . نگرانی هایی مانند جنگ جاری در کوزوو.  [1] کاندون، جورج ای. جونیور، \تاریخ طولانی انتقاد از تعطیلات ریاست جمهوری\ آتلانتیک، 18 اوت 2011، [دسترسی در 9 سپتامبر 2011] [2] لیندر، داگلاس او.، \محاکمه استیضاح رئیس جمهور ویلیام\ کلینتون، دانشکده حقوق دانشگاه میسوری-کانزاس سیتی (UMKC)، 2005، [دسترسی در 19 سپتامبر 2011]


در صورت سوء استفاده بزرگ از قدرت، این افکار عمومی است که سیاستمداران را مورد بازخواست قرار می دهد.  فایده آشکار محاکمه سیاستمداران این است که فساد سیاستمداران را مجازات می کند - و در نتیجه از آن جلوگیری می کند. با این حال، این مزیت را می توان از راه های دیگر به دست آورد. اولاً، بسیاری از دموکراسی‌های لیبرال غربی به شکلی از برکناری یک سیاستمدار از سمت خود در میانه دوره خود دارند، مانند استیضاح در سیستم آمریکایی یا رای عدم اعتماد به دولت در سیستم وست مینستر. در حالی که مدافعان مصونیت با استیضاح مخالفت می کنند که بر خلاف اصول ذکر شده در بالا است (به دلیل تأثیری که ممکن است بر وظایف سیاسی داشته باشد)، این گزینه ای است که در موارد سوء رفتار فاحش باقی می ماند. اگر اراده سیاسی برای برکناری یک سیاستمدار فعلی بسیج نشود، آنها توسط رای دهندگانی که باید در انتخابات بعدی به آنها پاسخ دهند، پاسخگو هستند و احتمالاً سوء استفاده آشکار از قدرت سیاسی را مجازات خواهند کرد. حتی اگر هر یک از سیاستمداران به محدودیتی در دوره مسئولیت خود رسیده باشند، یا به دنبال انتخاب مجدد نباشند، باز هم از آسیبی که در صورت تخلف بزرگ از طرف آنها به حزبشان وارد می شود، تحت کنترل هستند. در نهایت، بیشتر سیاستمداران به طور قابل توجهی نگران میراث خود هستند، میراثی که به طور قابل توجهی توسط فساد خدشه دار می شود، حتی اگر هرگز از نظر قانونی در قبال آن پاسخگو نباشند. در حالی که نیکسون از موفقیت خود عفو کامل دریافت کرد، [1] نام او مترادف با جنایت و رسوایی شده است: سرنوشتی که اکثر سیاستمداران آرزو دارند از آن اجتناب کنند.  [1] فورد، جرالد آر.، اعلامیه 4311، 8 سپتامبر 1974، [دسترسی در 9 سپتامبر 2011]


مشاهده محاکمه یک سیاستمدار به یکپارچگی دفتر آنها لطمه می زند.  دیدن دارنده آن موقعیت در محاکمه به دلیل اعمال مجرمانه، آسیب زیادی به درک عمومی از یک موقعیت سیاسی خاص وارد می کند. سیاستمداران الگوهای مهمی برای عموم مردم هستند و روشن کردن هر یک از اعمال ناشایست آنها برای ایفای چنین نقشی مساعد نیست. این به توانایی جانشینان آنها لطمه می زند که اگرچه کاملاً بی گناه هستند، اما اکنون وارد نهادی می شوند که اکنون به تصویر فساد یا رسوایی آلوده شده است. در نهایت، روند پیگرد قانونی می تواند برای کشور آسیب زا باشد، زیرا شهروندان در طرف های مخالف طیف سیاسی بر سر مشروعیت اتهامات اختلاف نظر دارند. این تأثیرات همگی آسیب واقعی به نهادهای سیاسی لازم برای عملکرد دولت وارد می کند.


سیاستمدارانی که مرتکب جنایت می شوند، احتمالاً برای خدمت مناسب نیستند.  افرادی که مرتکب تخلف می شوند، بی مسئولیتی نشان داده اند و بنابراین ارزش اعتماد عمومی را ندارند. آیا هر شهروند معقولی می‌خواهد توسط یک متجاوز خانگی نماینده شود یا اینکه یک کلاهبردار مدیریت خزانه عمومی را داشته باشد؟ در حالی که تقریباً همه مردم قادر به کفاره و رستگاری هستند، کسی که در زمان مسئولیت خود مرتکب جنایاتی می شود که شایسته پیگرد قانونی هستند، باید فوراً برای بهبود وضعیت دولت برکنار شوند.


مصونیت باعث ایجاد انگیزه انحرافی برای ماندن در دفترشان تا زمانی که ممکن است می شود.  مصونیت دادستانی یک مزیت جانبی عظیم برای حضور در مقام به همراه دارد. به راحتی می توان به زندگی ای عادت کرد که در آن بی احتیاطی های جزئی به طور منظم بدون مجازات می مانند، همانطور که در مورد مقامات بلندپایه دارای مصونیت دیپلماتیک اتفاق افتاده است. [1] مصونیت از تعقیب قضایی ممکن است سیاستمداران را وادار کند تا در سنین بالا به دنبال انتخاب مجدد باشند، زمانی که در انجام وظایف خود به میزان قابل توجهی کمتر کارایی دارند. این یکی از دلایلی است که در اکثریت قریب به اتفاق کشورهای دموکراسی، نمایندگان منتخب، در حالی که فقیر نیستند، حقوق هنگفتی دریافت نمی کنند. ما نمی خواهیم مردم به دلایل اشتباه وارد سیاست شوند.  [1] اوهلیگ، مارک ای.