عقب‌نشینی مشکلات یونان را حل نمی‌کند. گزاره استدلال می‌کند که سختی متحمل شده توسط پیش‌فرض تنها موقتی خواهد بود، اما تجزیه و تحلیل وضعیت خاص یونان خلاف آن را نشان می‌دهد. مشکلات یونان ناشی از یک بخش عمومی وحشتناک ناکارآمد است که در ذهنیت فساد و فرار مالیاتی گنجانده شده است. حتی اگر فرض کنیم که نکول در نهایت صادرات یونان را تقویت می‌کند و به بهبود اقتصاد کمک می‌کند، این امر در وهله اول مشکلات اساسی را حل نخواهد کرد. با خروج از منطقه یورو و نکول، یونان دسترسی آسان به استقراض را از دست خواهد داد، به این معنی که مالیات دهندگان به زودی باید با این واقعیت روبرو شوند که باید برای ناکارآمدی های بخش دولتی هزینه کنند و از تمام ساختارهای دیگری که نیاز به اصلاح دارند حمایت کنند. [1] بنابراین یونان باید به این مسائل اساسی رسیدگی کند یا در آینده دقیقاً با همان مشکلات روبرو شود. با توجه به اینکه حل این مشکلات لزوماً مستلزم اقدامات ریاضتی و کاهش مشاغل است، بسیار منطقی است که یونان در حال حاضر (همانطور که در مورد اقدامات ریاضتی کنونی انجام می شود) تحت این تغییرات تحت چارچوب بودجه و نظارت صندوق بین المللی پول، ECB و کمیسیون اروپا قرار گیرد.  [1] بارل، ری: \بحران منطقه یورو: چه می شود اگر ... یونان ارز واحد را ترک کند\، 14 مه 2012، گاردین،


خروج از منطقه یورو در درازمدت برای یونان مضر خواهد بود.  حتی اگر این گزاره در ادعای عدم تعهد و خروج از منطقه یورو که باعث تحریک رشد در اقتصاد یونان می شود درست باشد، چنین مزایایی گذرا هستند در حالی که مزایای باقی ماندن در منطقه یورو دائمی هستند. [1] داشتن یورو ثبات را برای اقتصاد یونان فراهم می کند - سرمایه گذاران می دانند که ارز سقوط نخواهد کرد و سرمایه سرمایه گذاری شده آنها را بی ارزش می کند. شدت پیامدهای نکول یونان را نمی توان به طور قطعی دانست، با این حال برخی از اقتصاددانان حتی پیشنهاد کرده اند که تورم فوق العاده ممکن است رخ دهد - که منجر به عواقب فاجعه بار برای یونان می شود. [2] علاوه بر این، در بلندمدت، یک ارز واحد باعث می شود سرمایه گذاری و معاملات با سایر اعضای منطقه یورو بسیار کارآمدتر و سودآورتر شود. این امر به ویژه با توجه به اینکه اکثریت قریب به اتفاق تجارت یونان با سایر اعضای اروپایی انجام می شود بسیار مهم است. با توجه به این مزایا، هزینه‌های کوتاه‌مدتی که با اقدامات ریاضتی اعمال‌شده در شرایط موجود به همراه می‌آید، در بلندمدت ارزشمند خواهد بود.  [1] بارل، ری: «بحران منطقه یورو: اگر... یونان ارز واحد را ترک کند، چه می‌شود»، 14 مه 2012، گاردین، [2] روپارل، رائول و پرسون، متس: «بهتر است بیرون؟ گزینه های کوتاه مدت برای یونان در داخل و خارج از یورو، ژوئن 2012، اروپای باز، 2012


نکول یونان می تواند تأثیر منفی دومینویی بر دیگر کشورهای منطقه یورو داشته باشد.  نکول یونان، موج شوک عظیمی را در سراسر منطقه یورو ایجاد خواهد کرد. سرمایه گذاران در پرتغال، اسپانیا، ایتالیا یا ایرلند، به ویژه با توجه به ماهیت ناگهانی نکول یونان، فوراً نگران نکول خواهند بود. در نتیجه، حجم عظیمی از سرمایه از این کشورها به کشورهای امن تر مانند آلمان و هلند سرازیر خواهد شد. [1] این به نوبه خود، گمانه زنی ها در مورد خطر نکول سایر کشورهای منطقه یورو را تشدید می کند. حدس و گمان نکول به ویژه خطرناک است زیرا تقاضا برای اوراق قرضه دولتی را کاهش می دهد. این منجر به افزایش پرداخت سود اوراق قرضه دولتی می شود که به نوبه خود نرخ بهره ای را که دولت ها باید برای بدهی های معوق خود بپردازند افزایش می دهد. پرداخت‌های جدید و بالاتری که دولت‌ها باید برای بدهی‌های خود بپردازند، نسبت کسری بودجه آنها را افزایش می‌دهد، بنابراین احتمال اینکه کشور واقعاً نکول کند، بیشتر می‌شود. بنابراین می بینیم که چگونه افزایش ترس ها در مورد آینده ایتالیا، پرتغال، اسپانیا و ایرلند که ناشی از نکول یونان است، مشکلات بزرگی ایجاد می کند و فشار بیشتری را بر بانک مرکزی اروپا و در درجه اول آلمان در ارائه حمایت مالی وارد می کند.  [1] کاپور، سونی، \نقاط دیدگاه: اگر یونان از یورو خارج شود چه؟\، بی بی سی نیوز، 13 ژوئیه 2012،


عقب نشینی باعث هرج و مرج در یونان می شود هیچ راه حل خوبی برای بحرانی که یونان در آن قرار دارد وجود ندارد، تنها راه حل های بد کمتری وجود دارد. اقدامات ریاضتی تحمیل شده بر یونان ممکن است در حال حاضر باعث رنج و عذاب شود، اما ریاضت بدترین گزینه موجود برای مردم یونان است: نکول به میزان قابل توجهی بدتر خواهد بود. آنچه به احتمال زیاد اتفاق می افتد اینجاست: بخش بانکداری یونان سقوط می کند [1]. بخش بزرگی از بدهی یونان به بانک‌ها و شرکت‌های یونانی بدهکار است، که بسیاری از آنها در صورت نکول دولت به سرعت ورشکست می‌شوند. این نیز به این دلیل است که بانک‌های یونان تقریباً برای نقدینگی کاملاً به بانک مرکزی اروپا متکی هستند. [2] در نتیجه مردم پس‌انداز خود را از دست می‌دهند و یافتن اعتبار تقریباً غیرممکن خواهد بود.  دولت به سرعت ارزش دراخما را حداقل 50 درصد کاهش خواهد داد. این امر منجر به گران شدن کالاهای وارداتی و در نتیجه افزایش شدید تورم با افزایش شدید هزینه های زندگی می شود.[3]  این دو رویداد منجر به کمبود شدید اعتبار می‌شود و بقای شرکت‌های درگیر را تقریبا غیرممکن می‌سازد. در نتیجه بیکاری افزایش می یابد. تأمین منابع نفت، دارو، مواد غذایی و سایر کالاها به طور فزاینده ای دشوار خواهد شد. به طور طبیعی، کسانی که بدترین ضربه را خواهند دید، فقرا خواهند بود. دولت در این زمینه در تامین نیازهای اولیه بسیاری از شهروندان به شدت شکست خواهد خورد. [4] [1] برزسکی، کارستن: «نگاه‌ها: اگر یونان از یورو خارج شود چه؟»، اخبار بی‌بی‌سی، 13 ژوئیه 2012، [2] روپارل، رائول و پرسون، متس: «بهتر است بیرون؟ گزینه های کوتاه مدت برای یونان در داخل و خارج از یورو، ژوئن 2012، اروپای باز، 2012 [3] همان [4] آرگیرو، مایکل: «نقاط دیدگاه: اگر یونان از یورو خارج شود؟»، اخبار بی بی سی، 13 ژوئیه 2012 ،


چین از زمان تیان‌آن‌من تغییر زیادی کرده است. چین در دو دهه گذشته تغییر کرده است و به روی جهان بازتر و در داخل کشور بازتر شده است. برای مثال، انتخابات دموکراتیک را در سطح روستاها تجربه می کند و از سال 1998 شروع به گسترش آن به شهرستان ها کرد. [1] همچنین به طور موثر سیاست سرکوبگرانه تک فرزندی را کنار گذاشته است. در سطح بین‌المللی، چین یکی از اعضای مسئول جامعه بین‌المللی است، همانطور که شایسته یک عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل است. در سازمان ملل، اگرچه گهگاه از رای دادن خودداری می کند، اما به ندرت تهدید می کند که از حق وتوی خود در شورای امنیت استفاده کند، از سال 1971 که جمهوری خلق چین به سازمان ملل متحد پیوست، تنها 6 بار از حق وتو استفاده کرده است [2] - برخلاف ایالات متحده، برای مثال. \ظهور صلح آمیز\ آن را می توان در میزبانی مذاکرات شش کشور بر سر برنامه هسته ای کره شمالی نیز مشاهده کرد. و چین به طور فزاینده ای مایل به فعالیت در چارچوب های دیپلماتیک منطقه ای است که آسیای شرقی، جنوب شرق آسیا و آسیای مرکزی را پوشش می دهد.  [1] Horsley، Jamie P.، \Village Elections: Training Ground for Democratization\، 2001 [2] Sun, Yun، \Cina's Acquiscence on UN SCR 1973: No Big Deal\، 2011.


منع تسلیحاتی فعلی صرفاً نمادین است. چین در حال حاضر قادر به خرید طیف وسیعی از اقلام نظامی از اروپا (به ارزش 555 میلیون دلار در سال 2003) [1] و ایالات متحده است که «ممنوعیت» مشابهی برای فروش سلاح به چین دارد. این به این دلیل است که ممنوعیت فعلی اتحادیه اروپا از نظر قانونی الزام آور نیست و این به هر یک از اعضای اتحادیه اروپا بستگی دارد که تحریم را تعریف و اجرا کنند به این معنی که تحریم موثر نیست. [2] بنابراین ممنوعیت تسلیحات ابزاری است که کار نمی کند. در عوض، فروش آتی باید توسط یک آیین نامه رفتاری سختگیرانه اتحادیه اروپا تنظیم شود که از فروش تجهیزات نظامی به هر کشوری که ممکن است از آن برای تجاوز خارجی یا سرکوب داخلی استفاده کند، جلوگیری کند. چنین آیین نامه رفتاری برای همه صادرات تسلیحات قبلاً از سال 1998 وجود داشته است. [3] چنین آیین نامه ای تضمین بهتری برای عدم فروش تسلیحات به چین خواهد بود، مگر اینکه کشورهای اتحادیه اروپا مطمئن باشند که از آنها سوء استفاده نخواهد شد.  [1] Tkacik، 'E.U. رهبری حمایت عمومی کمی برای لغو ممنوعیت تسلیحات چین پیدا می‌کند، 2005. [2] آرشیک، کریستین، و همکاران، «تحریم تسلیحات اتحادیه اروپا بر چین»، 2005، ص5.   [3] همان، ص21


چین را نمی توان نادیده گرفت اروپا دارای مشارکت استراتژیک در حال توسعه با چین است. چین بزرگترین شریک تجاری اروپا با صادرات اتحادیه اروپا در کالاهای 113.1 میلیارد یورو و واردات 281.9 میلیارد یورو و خدمات به ترتیب 20.2 میلیارد و 16.3 میلیارد یورو است [1] و با ادامه رشد سریع چین، نقش مهمی ایفا می کند. در اقتصاد جهانی و در امور بین الملل. واضح است که همکاری با این ابرقدرت نوظهور به نفع اتحادیه اروپاست. ما ژائوزو، سخنگوی وزارت امور خارجه، آن را \مانع رشد مناسب روابط چین و اتحادیه اروپا\ نامید، [2] پس از بیش از پانزده سال، زمان رفع آن فرا رسیده است. چین بارها گفته است که تا زمانی که این ممنوعیت برداشته نشود، هرگز از روابط تجاری عادی با اتحادیه اروپا برخوردار نخواهد شد. اولین مسئولیت اروپا در قبال رفاه اقتصادی شهروندان خود است که از روابط تجاری بیشتر بین چین و اتحادیه اروپا سود می برد.  [1] کمیسیون اروپا، \چین\، 2011 [2] شین هوا، \چین خواستار پایان دادن به تحریم تسلیحاتی \تعصبی\ اتحادیه اروپا است، 2010


اگر کشورهای اتحادیه اروپا به چین تسلیحات نفروشند، چین به سادگی محصولات مشابه را از جاهای دیگر دریافت خواهد کرد. روسیه و اسرائیل [1] در حال حاضر بسیاری از مواد نظامی با فناوری پیشرفته را به چین می‌فروشند، بین سال‌های 2001 تا 2010 روسیه بیش از 16 میلیارد دلار سلاح به چین فروخت. [2] از آنجایی که اسرائیل متحد کلیدی آمریکاست، انتقاد آمریکا از اروپا به دلیل لغو این ممنوعیت به ویژه ناعادلانه است. این به نفع اقتصادی اروپا است که بخشی از بازار بزرگ چین را به دست آورد و از این طریق از مشاغل اروپایی محافظت کند. و اگر صنایع تسلیحاتی اروپایی نتوانند بازارهای صادراتی پیدا کنند، تولید آنها برای نیروهای نظامی داخلی به سادگی برای حمایت از هزینه تحقیق و توسعه کافی نیست، بنابراین بخش تسلیحات بومی ما ممکن است سقوط کند.  [1] BBC News، \خشم\ ایالات متحده از فروش تسلیحات اسرائیل، 2004. [2] اوتنز، نیک، \فروش تسلیحات روسیه به چین در حال خشک شدن\، 2010. [3] اشبورن، الکس، \باز کردن دفاع ایالات متحده\ بازار، 2011، ص1.


همکاری بهترین راه برای به دست آوردن نفوذ است همکاری با چین بهترین راه برای به دست آوردن نفوذ با رژیم به منظور ترویج دموکراسی و حقوق بشر، مشارکت بین المللی با آن و غیره است. ] اما آنها به سخنان کشورهای دوستی که اعتماد آنها را از راه هایی مانند این جلب کرده اند گوش خواهند داد. به عنوان مثال، چین اغلب از روسیه که از ابتدای دهه 1990 بزرگترین تامین کننده تسلیحات این کشور است، برای رای گیری در شورای امنیت سازمان ملل متحد پیروی می کند. بنابراین هر دو تحریم‌ها علیه سوریه را در سال 2011 وتو کردند و اندکی پس از آن که روسیه موضع خود را به ترغیب اسد برای انجام اصلاحاتی که چین دنبال کرد تغییر داد. [2] تأثیر ایالات متحده بر دیگر کشورهای آسیای شرقی در تشویق دموکراتیزه شدن آنها نیز نشان می‌دهد که دوستان می‌توانند در موضوعاتی مانند حقوق بشر و همچنین در مواردی که منافع منطبق است، تأثیر بگذارند. ایالات متحده نقش کلیدی در کنار گذاشتن مارکوس دیکتاتور فیلیپین ایفا کرد و سپس رئیس جمهور کره چون دو هوان را تشویق کرد که به یک دوره ریاست جمهوری خود پایبند بماند و در سال 1988 از زور علیه مخالفان استفاده نکند. [3] لغو ممنوعیت یک اقدام سرمایه گذاری در آینده روابط اروپا و چین، و می تواند برای کل جهان و نه فقط اتحادیه اروپا مفید باشد.  [1] برنز، شولتو، \بازدید دیوید کامرون از چین\، 2010. [2] چولوف، مارتین، \چین از رژیم سوریه می خواهد تا به اصلاحات وعده داده شده عمل کند\، 2011. [3] اوبردوفر، دان، دو کره، 2001، صص 163-4، 170.


مانع از ایجاد ارتش با فناوری پیشرفته توسط رقیب می شود ممنوعیت تسلیحات در جلوگیری از دستیابی ارتش چین به بهترین فناوری های مدرن بسیار مؤثر است. هنوز یک آیین‌نامه رفتاری قانع‌کننده تدوین نشده است، اما حتی اگر خیلی محکم به نظر برسد، یک نقص بزرگ دارد. کشورهای عضو اتحادیه اروپا می توانند خودشان قضاوت کنند که آیا فروش تسلیحات پیشنهادی قوانین را نقض می کند یا خیر. تجربه گذشته نشان می‌دهد که وقتی صادرات به خطر می‌افتد، شاید با خطر از دست دادن شغل در یک سال انتخاباتی، سیاستمداران چنین کدهایی را بسیار ضعیف تفسیر می‌کنند، بنابراین برای مثال، علی‌رغم این کد، صادرات تسلیحات بریتانیا ممکن است در درگیری با تامیل‌ها مورد استفاده قرار گرفته باشد. در سریلانکا [1] این با فکر یک کشور اتحادیه اروپا بدتر خواهد شد که اگر از فروش نظامی خاصی به چین امتناع کند، کشور عضو دیگر انعطاف پذیرتر خواهد بود. این بدان معناست که هر یک از اعضا بر اساس آنچه که برایش بهترین است تصمیم گیری خواهد کرد و به بهترین چیز برای اتحادیه به عنوان یک کل فکر نمی کند - مانند ارائه سلاح های با فناوری پیشرفته که دلارهای صادراتی را به همراه دارد اما به تضعیف امنیت کمک می کند.  [1] پرینس، رزا، «سلاح های بریتانیا علیه غیرنظامیان در سریلانکا و غزه استفاده می شود»، 2009.


لغو این ممنوعیت به روابط با ایالات متحده آسیب می زند، حتی اگر به نفع اروپا بود که به چین تسلیحات بفروشد، آسیب ناشی از ناراحتی ایالات متحده با لغو ممنوعیت تسلیحات بسیار بیشتر خواهد بود. این تا حدی به این دلیل است که آمریکا وضعیت حقوق بشر در چین را جدی‌تر می‌گیرد، اما بیشتر به این دلیل است که ایالات متحده تعهد زیادی به آزادی تایوان دارد. اگر چین به جزیره حمله می کرد، آمریکا تقریباً به طور قطع مداخله می کرد. همانطور که وزارت امور خارجه آمریکا در رابطه با لغو این ممنوعیت گفته است، \ما نمی خواهیم شاهد وضعیتی باشیم که نیروهای آمریکایی با فناوری های اروپایی روبرو شوند.\ [1] کنگره قبلاً تهدید کرده است که در صورت رفع این ممنوعیت، انتقال فناوری به اروپا را محدود خواهد کرد. [2] از ترس این موضوع، BAE Systems، یکی از بزرگترین شرکت‌های دفاعی اروپا، گفته است که حتی در صورت لغو ممنوعیت، به چین نمی‌فروشد. [3] [1] برینکلی، جوئل، \رایس یک موضوع در بازدید از کلیسای پروتستان پکن به نظر می رسد\، 2005. .   [3] ایوانز، مایکل و همکاران، «شرکت‌های تسلیحاتی بریتانیایی در صورت پایان تحریم، چین را کنار خواهند زد»، 2005.


دلیلی برای تقویت نظامی چین وجود ندارد لغو ممنوعیت تسلیحاتی چین را از نظر نظامی تقویت می کند. ایالات متحده از خرید تسلیحات و زره پوشان اتحادیه اروپا توسط چین می ترسد، تا اینکه رژیم سیستم های ارتباطی و کنترلی پیشرفته و همچنین سیستم های هدایت با فناوری پیشرفته، تجهیزات دید در شب و غیره را در اختیار بگیرد [1] - همه اینها. ارتش موجود آن را بسیار مؤثرتر خواهد کرد. حتی اگر اتحادیه اروپا تمایلی به فروش چنین موادی به چین نداشته باشد، این امکان به چین در مذاکرات با تامین کنندگان فعلی مانند اسرائیل و روسیه که تحت فشار بیشتری برای فروش مدرن ترین فناوری خود به چین هستند، می دهد. با گذشت زمان، توانایی چین برای \مهندسی معکوس\ تجهیزات با فناوری پیشرفته نیز برنامه های تحقیق و توسعه نظامی خود را تقویت خواهد کرد. [2] [1] Archick, Kristin, et al., 'تحریم تسلیحاتی اتحادیه اروپا بر چین', 2005, p16.   [2] پیج، جرمی، \کلون های چین، جت های جنگنده روسی می فروشد\، 2010.


چین تهدیدی برای ثبات منطقه است چین تهدیدی برای صلح منطقه ای و بین المللی است و نباید با فروش تسلیحات اروپایی تشویق و یاری شود. این کشور با اکثر همسایگان خود به ویژه بر سر ذخایر نفت و گاز در دریای چین جنوبی اختلافات ارضی دارد. رژیم همچنین یک ناسیونالیسم قاطعانه را تشویق کرده است که به روابط با ژاپن آسیب رسانده است، به عنوان مثال با اعتراضات به بازداشت ماهیگیر چینی توسط ژاپنی ها که به قایق گارد ساحلی ژاپن حمله کرد. [1] جدی‌تر از همه، چین ادعای مالکیت بر تایوان، [2] یک دموکراسی طرفدار چین را دارد و به سرعت در حال ایجاد انواع نیروهای نظامی است که برای حمله به آن جزیره نیاز دارد، که اکنون تصور می‌شود می‌توان آن‌ها را گرفت. در کمتر از سه روز، [3] و همچنین تمرین هایی که برای ترساندن مردم طراحی شده است. در سال 2005، پارلمان چین قانونی را تصویب کرد که در صورت اعلام استقلال رسمی تایوان، باید از زور علیه آن استفاده شود. [4] جدا از اصل حمایت از یک دولت سرکوبگر در برابر یک دولت دموکراتیک، به نفع اتحادیه اروپا نیست که جنگ بین دو شریک تجاری اصلی خود را محتمل تر جلوه دهد، به ویژه مانند قدرت های دیگر مانند ایالات متحده، همانطور که قبلاً انجام داده است. در گذشته در سال‌های 1995-1996 اتفاق افتاد، [5] و شاید ژاپن در آن زمان بسیار به احتمال زیاد وارد درگیری شود.  [1] بانیان، \آیا ما بیش از حد اعتراض می کنیم\، 2010. [2] وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین، \منظور از سوال تایوان چیست؟\، 2000. [3] میکس، جیسون، \ بازی‌های جنگی تایوان، 2010. [4] مردم روزانه، «پارلمان چین قانون ضد جدایی را تصویب کرد»، 2005. [5] راس، رابرت اس.، «تقابل تنگه تایوان 1995-1996»، 2000.


ممنوعیت تسلیحات همچنان ضروری است اتحادیه اروپا باید به اصول خود پایبند باشد. ممنوعیت تسلیحات به دلیلی اعمال شد - قتل عام دانشجویانی که برای دموکراسی و آزادی تظاهرات کردند در سال 1989. چین از آن زمان تاکنون هیچ کاری انجام نداده است که نشان می دهد از اقدامات وحشیانه خود در میدان تیان آن من پشیمان است - در واقع بسیاری از تظاهرکنندگان امروز هنوز در زندان هستند. [1] اگر این ممنوعیت برداشته شود، اتحادیه اروپا به این معنا خواهد بود که هرگز نباید ممنوعیت فروش تسلیحات را در وهله اول قرار می داد و نشان می دهد که چین می تواند بدون ترس از مخالفت های اتحادیه اروپا آنچه را که دوست دارد با مردم خود انجام دهد. در واقع، اگر ممنوعیت تسلیحات پایان یابد، دفعه بعد که تظاهرکنندگان صلح آمیز توسط نیروهای مسلح در چین مورد حمله قرار می گیرند، ممکن است بتوانند این کار را با سلاح های اروپایی انجام دهند. به طور کلی، سابقه حقوق بشر چین هنوز بسیار بد است. هنوز هم میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی را تصویب نکرده است و مرتباً توسط عفو بین‌الملل [2] و دیده‌بان حقوق بشر [3] به دلیل زندانی کردن فعالان سیاسی و مذهبی بدون محاکمه مورد انتقاد قرار می‌گیرد. این کشوری نیست که باید با لطف اتحادیه اروپا پاداش بگیرد.  [1] جیانگ، شائو، \فهرست \زندانیان چهارم ژوئن تیان آنمن\ که هنوز در بازداشت هستند و سوابق آنها\، 2010. [2] عفو بین الملل، \گزارش سالانه 2011 چین\، 2011. [3] دیده بان حقوق بشر، \ چین


تضعیف دولت های نامشروع برای ارتقای حقوق بشر مشروع است دولت های مستبدی که حقوق بشر مردم خود را نقض می کنند، مشروعیتی در داخل کشور ندارند، زیرا آنها نماینده مردم یا حفظ منافع آنها نیستند. آنها همچنین مشروعیت بین المللی ندارند، زیرا تعهدات خود را نقض می کنند که از طریق موافقت نامه های بین المللی مختلف مانند اعلامیه جهانی حقوق بشر [1] و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی [2] که دولت ها را موظف می کند تا به حقوق بشر شهروندان خود احترام بگذارند. بنابراین، سایر دولت‌ها مشروع هستند که برای مردم دولت سرکوب شده اقدام کنند تا دولت خود را تضعیف کنند و آرمان خود را به دست بگیرند. دولت با تحمیل سانسور، آزادی بیان مردم خود را که آن دولت قول داده است رعایت کند، نقض می‌کند، بنابراین درست است که دولت‌های دیگر برای حفظ آن معیار تلاش کنند. بنابراین برای غرب درست بود که اتحاد جماهیر شوروی و دولت‌های کمونیستی اروپای شرقی را از طریق برنامه‌های رادیویی مانند صدای آمریکا و رادیو اروپای آزاد تضعیف کند، آنها مخاطبان زیادی به دست آوردند، یک سوم بزرگسالان شهری در اتحاد جماهیر شوروی و تقریباً نیمی از اروپای شرقی. این منابع اغلب معتبرتر در نظر گرفته می شوند. [3] [1] مجمع عمومی سازمان ملل متحد، اعلامیه جهانی حقوق بشر، 10 دسامبر 1948، 217 A (III)، [2] مجمع عمومی سازمان ملل متحد، میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، 16 دسامبر 1966، سازمان ملل متحد، مجموعه معاهده ، جلد 999، ص. 171، [3] جانسون، ای. راس، و پارتا، آر یوجین، \پخش بین المللی جنگ سرد: درس های آموخته شده\، توضیحات مختصری به سمینار رانچو میراژ، ص54


پیشبرد منافع ملی سیاست خارجی یک ملت باید در درجه اول به دنبال پیشبرد منافع ملی باشد. منظور ما از منافع ملی، ترویج منافع کل ملت به جای هر یک از گروه های فرعی آن است. خواه این افزایش قدرت نظامی دولت برای محافظت از شهروندان خود از طریق اتحاد یا پایگاه های نظامی، سود بردن از اقتصاد کشور از طریق معاملات تجاری، یا تشویق ایجاد دولت های دوست در سراسر جهان باشد. [1] دور زدن سانسور به دستیابی به آخرین هدف برای دموکراسی ها از طریق تشویق مردم در حکومت های خودکامه کمک می کند تا صدای خود را بیابند و برای دموکراسی فشار بیاورند. سیستم حکومتی که با سایر دموکراسی ها سازگارتر باشد. در نهایت این نیز مزایای دیگری را به همراه خواهد داشت. دولت‌های دوست با سیستم‌های سیاسی مشابه بیشتر احتمال دارد با یکدیگر قراردادهای تجاری ایجاد کنند، بنابراین مزایای اقتصادی را فراهم می‌کنند، در دهه 1990 حجم تجارت بین یک دموکراسی و خودکامگی به طور متوسط 40٪ کمتر از دو دموکراسی بود. [2] به همان اندازه مهم است که دموکراسی ها با دیگر دموکراسی ها مبارزه نمی کنند تا به ایجاد ثبات کمک کنند. [3] [1] رئالیسم کمی بر اتحادها تأکید دارد، لیبرالیسم بر منفعت اقتصادی خود، و سازه گرایی بر اشاعه ارزش ها تأکید دارد. والت، استفان ام، «روابط بین‌المللی: یک جهان، نظریه‌های متعدد»، سیاست خارجی، بهار 1998، [2] منسفیلد، ادوارد دی، و همکاران، «آزاد به تجارت: دموکراسی‌ها، خودکامگی‌ها و تجارت بین‌المللی» بررسی علوم سیاسی آمریکا، جلد. 94، شماره 2، ص318 [3] Rousseau, David L., et al., “Assessing the Dayadic Nature of the Democratic Peace, 1918-1988”, The American Political Science Review, Vol.90, No.3. ، ص515


این مشروعیت داخلی و نه بین المللی است که مهم است آنچه برای یک دولت در مورد سیاست خارجی مهم است و بنابراین با کمک به دور زدن سانسور، این است که آیا این سیاست در داخل کشور مشروع تلقی می شود یا خیر. از آنجایی که مشروعیت یک دولت در داخل از حمایت مردم آن ناشی می شود، اگر آنها از این سیاست حمایت کنند، پس مشروعیت دارد. در حالی که اغلب به عنوان اولویت اصلی در نظر گرفته نمی شود، مردم در دموکراسی ها معمولاً از ترویج حقوق بشر و گسترش دموکراسی در سراسر جهان حمایت می کنند. [1] [1] استیونسون، کرستن، \حمایت قوی از ترویج دموکراسی در رای گیری افکار ملی\، انجمن سیاست خارجی، 23 اکتبر 2012،


فعال کردن آزادی مشروع است دور زدن سانسور یک روش مقرون به صرفه برای ترویج آزادی است. وقتی کشوری از به رسمیت شناختن حق آزادی بیان مردم خود امتناع کرده و در واقع فعالانه آنها را از استفاده از این حق باز می دارد، در این صورت مشروع است که سایر کشورها به عنوان توانمندکننده این حقوق وارد عمل شوند. با دور زدن سانسور، آزادی بیان به کسانی باز می گردد که صدایشان از آنها سلب شده است. انجام این کار برای دولتی که عمل می کند تقریباً هیچ هزینه ای ندارد. بنابراین، وزارت خارجه بریتانیا تنها 1.5 میلیون پوند را به ترویج بیان آنلاین اختصاص می‌دهد، [1] و با این حال، مزایای آن برای کسانی که به آنها کمک می‌کند می‌تواند با کمک به آنها برای اطلاع رسانی و سازماندهی خود با ارائه یک پلتفرم قابل توجه باشد. هزینه اندک را باید با مزیت نگه داشتن فعالان یک قدم جلوتر از مقامات مقایسه کرد، به عنوان مثال با ارائه نرم افزاری که به اطمینان از ناشناس بودن ارتباطات آنلاین کمک می کند، که می تواند جان انسان ها را نجات دهد.  [1] \ویلیام هیگ قول 1.5 میلیون پوند برای ترویج آزادی بیان آنلاین\، اخبار بی بی سی، 30 آوریل 2012،


دولت ها سانسور را برای محافظت از شهروندان خود فعال می کنند، تضعیف چه سانسوری مشروع است؟ سانسور اغلب برای محافظت از مردم ایجاد می شود تا آزادی آنها را از بین نبرد. این زمانی آشکارتر می شود که در نظر بگیریم فیلترهای جلوگیری از سخنان مشوق عداوت و تنفر یا هرزه نگاری کودکان اشکالی از سانسور هستند که ممکن است با هدف محافظت از شهروندان و نه سرکوب آنها فعال شوند. به عنوان مثال، ایسلند اخیراً تصمیم گرفته است که هرزه‌نگاری را ممنوع کند و به روشی مشابه برای سانسور توسط رژیم‌هایی مانند چین یا ایران فعال شود. [1] حتی سانسور شدیدتر که طبیعتاً برای ما سرکوب‌کننده‌تر به نظر می‌رسد، ممکن است وسیله‌ای مشروع برای حفاظت از مردم و ارزش‌های آنها در نظر گرفته شود. وقتی یک دولت از سانسور برای تضمین ثبات استفاده می کند، آیا سانسور در مقایسه با جایگزین توجیه نمی شود؟ در حالی که ممکن است در داخل در مورد مشروعیت این سانسور اختلاف نظر وجود داشته باشد، قطعاً برای بازیگران خارجی این مشروع نیست که ایده خود را در مورد میزان سانسور تحمیل کنند.  [1] کیس، جمیما، «ممنوعیت پورنو در ایسلند «با ایده جامعه آزاد در تعارض است»، guardian.co.uk، 28 فوریه 2013،


سیاست خارجی تهاجمی سیاست خارجی مشروع نیست سیاست خارجی زمانی مشروع است که صلح آمیز و مبتنی بر احترام متقابل باشد. جای تعجب نیست که جنجال برانگیزترین اقدامات سیاست خارجی آنهایی هستند که تهاجمی هستند، خواه حمله به کشور دیگری مانند جنگ عراق، تلاش برای مداخله بشردوستانه مانند کوزوو، یا شرکت در اقدامات مخفیانه مانند ایران-کنترا. زیرا در روابط بین الملل هنجار قدرتمندی در برابر اقدامات تهاجمی برای حفظ ثبات وجود دارد.  تضعیف دولت ها با دور زدن سانسور صرفاً یک روش جدید برای درگیر شدن در اقدامات تهاجمی علیه دولت دیگر است. ناتو پذیرفته است که عملیات سایبری را می توان به عنوان یک درگیری مسلحانه در نظر گرفت، [1] بنابراین به طور فزاینده ای پذیرفته شده است که اقدامات در اینترنت می تواند اقدام تهاجمی باشد. در واقع \اگر چنین عملیات سایبری به قصد اجبار دولت باشد... این عملیات ممکن است یک \مداخله\ ممنوع باشد.\ [2] در حالی که هیچ کس نمی تواند استدلال کند که این سیاست باعث ایجاد یک جنگ می شود، اما از در نظر گرفتن حملات سایبری به عنوان درگیری مسلحانه تا تضعیف دولت ها از طریق دور زدن سانسور به عنوان یک اقدام تهاجمی گام بزرگی نیست.  [1] بوکات، اوون، «قوانین جنگ سایبری: نیروگاه‌های هسته‌ای یا بیمارستان‌ها را هدف قرار ندهید، راهنمای ناتو»، گاردین، 18 مارس 2013، [2] اشمیت، مایکل ن.، ویرایش، «راهنمای تالین در مورد حقوق بین الملل قابل اجرا در جنگ سایبری»، انتشارات دانشگاه کمبریج، 2013، ص17.


این سیاست ضروری نیست و ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد، مگر اینکه دولتی بخواهد اینترنت را به طور کامل قطع کند، سانسور دولتی در اینترنت هرگز کامل نمی شود. مخالفان و کسانی که علاقه مند به دور زدن سانسور هستند، با یا بدون کمک دولت های دیگر، از نرم افزارهای توسعه یافته خصوصی یا پروکسی ها برای دور زدن سانسورها و محافظت از خود استفاده خواهند کرد. کمک گرفتن از دولت های خارجی برای دور زدن سانسور حتی ممکن است مردمی را که این سیاست تلاش می کند قدرت دهد در موقعیت بدتری قرار دهد. استفاده از نرم‌افزاری که به منظور تضعیف سانسور است کمک می‌کند تا ثابت شود که قصد مخالفان نسبت به دولت و سیاست‌های دولت خصمانه است - در غیر این صورت آنها نیازی به نرم‌افزار ندارند و به استفاده از روش‌های توسعه‌یافته توسط کشورهای خارجی متوسل نمی‌شوند. روسیه به‌طور فزاینده‌ای در حال سرکوب کسانی است که با «عوامل خارجی» به‌ویژه سازمان‌های غیردولتی خارجی در تماس هستند یا از آنها کمک می‌گیرند، چنین سیاستی می‌تواند به آسانی برای کمک‌های آنلاین مانند کمک مالی اعمال شود. [1] [1] ارل، جاناتان، \صدها سازمان غیردولتی برای عوامل خارجی، افراط گرایی بررسی شدند\، مسکو تایمز، 19 مارس 2013،


نظام بین‌الملل مبتنی بر برابری و عدم مداخله است. روابط بین دولت‌ها بر اساس «اصل برابری حاکمیتی همه اعضای آن» است. منشور ملل متحد تاکید می کند: «هیچ چیز مندرج در این منشور به سازمان ملل اجازه مداخله در موضوعاتی را نمی دهد که اساساً در صلاحیت داخلی هر کشوری است». [1] در داخل یک ایالت، تنها دولت به عنوان مرجع عالی در قلمرو آن مشروع است. [2] بدون چنین قوانینی، دولت‌های بزرگ‌تر و ثروتمندتر می‌توانند بر کشورهای ضعیف‌تر دعا کنند. این را نمی توان به سادگی کنار گذاشت زیرا یک دولت از نحوه اداره امور داخلی خود توسط دولت دیگر خوشش نمی آید. سازمان ملل متحد تا آنجا پیش رفته است که به صراحت اعلام کرده است: «همه مردم حق دارند، آزادانه و بدون مداخله خارجی، وضعیت سیاسی خود را تعیین کنند و توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود را دنبال کنند». [3] دور زدن سانسور به وضوح قدرت دیگری است که در تلاش برای تحمیل ایده های خود در مورد توسعه سیاسی فرهنگی و اجتماعی است.  [1] مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ماده 2، منشور سازمان ملل متحد، 26 ژوئن 1945، [2] فیلپوت، دان، \حاکمیت\، دایره المعارف فلسفه استنفورد (نسخه تابستان 2010)، ادوارد ان. زالتا (ویرایش.) ، [3] مجمع عمومی سازمان ملل متحد، \احترام به اصول حاکمیت ملی و عدم مداخله در امور داخلی کشورها در فرآیندهای انتخاباتی آنها\، 18 دسامبر 1990، A/RES/45/151


کوچک زیباست: توانمندسازی جامعه تامین مالی خرد جوامعی را که از آن استفاده می کنند توانمند می کند - نشان دادن در توسعه، کوچک زیباست. جوامع این اختیار را دارند که شرایط خود را تغییر دهند. برای مثال، پس‌انداز را در نظر بگیریم - تامین مالی خرد امکان پس‌انداز را فراهم می‌کند. نیمی از بزرگسالانی که در جنوب صحرای آفریقا در سال 2013 پس‌انداز کردند، از رویکرد غیررسمی و مبتنی بر جامعه استفاده کردند (CARE، 2014). اولاً، داشتن پس‌انداز ریسک خانوار را کاهش می‌دهد. CARE یکی از بسیاری از سازمان هایی است که در زمینه نوآوری برای تامین مالی خرد کار می کند. در CARE پس انداز در سراسر آفریقا با همکاری با انجمن های پس انداز و وام دهکده بسیج شده است. CARE بیش از 30000000 فقیر را در آفریقا هدف قرار داده است تا بودجه لازم را تامین کند. پس انداز تضمین می کند که خانوارها دارای سرمایه مالی هستند، می توانند منابع را در آموزش، بهداشت و آینده سرمایه گذاری کنند. پس انداز امنیت در معیشت است.  دوم، تامین مالی خرد مهارت های کلیدی را فراهم می کند. ابتکار «پس‌انداز برای تغییر» آکسفام، آموزش‌هایی را درباره پس‌انداز و وام دادن به زنان در جوامع سنگال و مالی ارائه می‌دهد. شواهد از مالی نشان می دهد که سرمایه راه اندازی ارائه شده امنیت غذایی بهتر، توانمندسازی زنان در تصمیم گیری های مالی خانوارها، و مهمتر از همه، احساس پیوند اجتماعی در میان زنان را تضمین کرده است (آکسفام، 2013). خشونت مبتنی بر جنسیت در خانواده ها نیز ممکن است کاهش یابد [1].  [1] به خواندن بیشتر مراجعه کنید: کیم و همکاران، 2007.


تامین مالی خرد و حفاظت دسترسی به یک وام کوچک مزایایی را برای توانایی فقرا در دسترسی به مراقبت های بهداشتی با کیفیت بالا فراهم می کند. عدم دسترسی به تسهیلات بانکی - وام و اعتبار - ممکن است به این معنی باشد که فقرا از خدمات مراقبت‌های بهداشتی کنار گذاشته می‌شوند، زیرا این خدمات معمولاً رایگان نیستند. موسسات مالی خرد بی‌نظمی‌های درآمد فقرا را می‌پذیرند، بنابراین با فراهم کردن دسترسی به منابع مالی، مراقبت‌های بهداشتی را برای فقرا مقرون به صرفه می‌سازند. همانطور که Ofori-Adjei (2007) نشان می دهد که ادغام موسسات مالی خرد در سیستم های مراقبت های بهداشتی در غنا برای حل مسئله عدم دسترسی لازم است. سلامتی نباید یک خانواده را در وضعیت فقر قرار دهد - تامین مالی خرد این محافظت را فراهم می کند.  طرح‌های تامین مالی خرد نه تنها وام‌هایی را برای دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی ارائه می‌کنند، بلکه در حال حاضر خدمات غیرمالی، مانند آموزش سلامت را در طرح‌های مالی خود ادغام می‌کنند.


رویکرد معیشت رویکرد معیشت یک مدل مفید برای درک چگونگی زندگی مردم فقیر ارائه می دهد [1] . و برای شناخت مزایای تامین مالی خرد همچنان مهم است.  تامین مالی خرد آسیب پذیری را در برابر شوک ها و تغییراتی مانند از دست دادن شغل کاهش می دهد. دسترسی افراد را به دارایی هایی که استفاده می کنند و به آنها نیاز دارند (مانند امور مالی، شبکه های دوستان و زمین) افزایش می دهد. و این اساساً زندگی فقرا را تغییر می دهد. تامین مالی خرد با بهره گیری از سرمایه اجتماعی، حمایت اجتماعی را فراهم می کند. علاوه بر این، تامین مالی خرد به این معناست که کمک به سادگی ارائه نمی‌شود، بلکه مهارت‌های مالی ارزشمندی به افراد آموزش داده می‌شود و به آنها ابزاری داده می‌شود تا در طول عمر خود را حفظ کنند.  [1] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: IFAD، 2013.


پایان دادن به فقر از طریق کارآفرینی معرفی امور مالی، دسترسی جوامع را به سرمایه راه اندازی فراهم می کند. دسترسی به سرمایه مالی از چندین جنبه برای شروع سرمایه داری حیاتی است. اولاً، دسترسی به سرمایه، کارآفرینی را قادر می سازد. فقرا ایده های تجاری دارند که هم برای خودشان و هم برای جامعه شان مفید است، آنها فقط برای سرمایه گذاری در چنین ایده هایی به سرمایه نیاز دارند. ابتکار «وام با مراقبت» دسترسی به سرمایه را برای توانمندسازی کارآفرینان فراهم می‌کند [1].  ثانیاً، اثر تجمعی پس‌انداز و استقراض در مقیاس کوچک، که از طریق تأمین مالی خرد امکان‌پذیر می‌شود، افراد، خانواده‌ها و جوامع را قادر می‌سازد تا وارد بازارهای زمین و دارایی شوند. توانایی خرید ملک و زمین می تواند امنیت شخصی، عزت و بازدهی را افزایش دهد.  [1] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: وام با مراقبت، 2013.


بازسازی سیستم های کشاورزی آفریقا با بحران کشاورزی مواجه است. تامین مالی خرد به جوامع روستایی فرصتی برای دستیابی به امنیت غذایی و کاهش آسیب پذیری در برابر خطراتی مانند تغییرات آب و هوایی، تقاضای ناپایدار و تنش های سیاسی می دهد. تامین مالی خرد از کشاورزی در مقیاس کوچک حمایت می کند - که پایدارتر، برای رشد موثرتر و برای جوامع مفیدتر از کشاورزی در مقیاس بزرگتر است. در زیمبابوه، کشاورزی در مقیاس کوچک این قابلیت را دارد که تولید را بهبود بخشد و به نفع خانوارها، جوامع و ملت باشد (IRIN، 2013؛ موریسون، 2012).  کیوا، یک سازمان غیردولتی تامین مالی خرد، سرمایه مقرون به صرفه ای را برای جوامع دوردست فراهم می کند. وام به کشاورزان در مقیاس کوچک ارائه شده است و یک سیستم اجاره راه اندازی شده است که کشاورزان را قادر می سازد ابزار و منابع مورد نیاز را قرض بگیرند.


مسائل عمیق‌تر حل‌نشده مالی خرد راه‌حلی سریع برای فقرا فراهم می‌کند. به فرد یا جامعه وام داده می شود تا در آینده خود سرمایه گذاری کند. با این حال، اگرچه دسترسی به سرمایه یک نگرانی کلیدی برای توانمندسازی کارآفرینی است، اما گلوله نقره ای نیست. طرح‌های تامین مالی خرد بدون ایجاد یک محیط سیاسی و اقتصادی باثبات که فضای مناسبی را برای سرمایه‌گذاری در آن ایجاد می‌کند، شکست خواهند خورد. تامین مالی خرد اساسا کوتاه‌مدت است. سرمایه‌گذاری را تشویق می‌کند، اما فقط در چیزهایی که بازدهی سریع به همراه دارند. با نرخ بهره بالای 30 درصد، شخصی که وام می گیرد باید آن را در سریع ترین زمان ممکن بازپرداخت کند. این گاهی اوقات می تواند بر خلاف منافع بلندمدت یک فرد باشد، برای مثال دسترسی به منابع مالی خرد اغلب حضور در مدرسه ابتدایی را کاهش می دهد، زیرا این یک سرمایه گذاری طولانی مدت است که پول وام را پس نمی دهد (IOE، 2011).


چرخه های بدهی و نفرین تامین مالی خرد تامین مالی خرد شامل ایدئولوژی های بازار آزاد و اعطای وام به کسانی است که ممکن است قادر به بازپرداخت نباشند) در مقیاس کوچکتر. در نتیجه بحران‌های ناپایدار شکل می‌گیرد و بدهی‌ها برای فقیرترین افراد تشدید می‌شود - که به اعتباری دسترسی دارند که قادر به بازپرداخت آن نیستند. این یک مشکل در همه وام ها است، تامین مالی خرد نیز از این قاعده مستثنی نیست.  در هند فشارهای بازپرداخت مالی خرد با خودکشی و مرگ زودهنگام مرتبط شده است (بیسواس، 2010). استرس جستجوی اعتبار خرد و سپس نحوه بازپرداخت آن، بحرانی را در صنعت مالی خرد ایجاد کرده است. مقررات در مورد سازمان تامین مالی خرد الزامی است: کنترل توزیع اعتبار و استفاده از تهدیدات در صورت نکول افراد.


موانع واقع بینانه موانع قابل توجهی برای معرفی تامین مالی خرد وجود دارد. تامین مالی خرد نمی تواند به همه جا برسد. فقدان زیرساخت یا زیرساخت ضعیف می‌تواند به این معنا باشد که طرح‌های تامین مالی خرد اغلب نمی‌توانند به جایی که بیشترین نیاز است برسد. کسانی که فقیرترین هستند فقط برای خرید نیاز به پول دارند نه برای سرمایه گذاری. آنها حتی قادر به بازپرداخت وام های کوچک نیستند. به این سؤال برمی گردد که فقیرترین کیست، و ما در مورد آنها چه می دانیم - کجا هستند، به چه چیزی نیاز دارند و چرا فقیر هستند؟  ثانیاً، محدودیت‌های ساختاری توانایی پایداری تأمین مالی خرد را محدود می‌کند و یک راه‌حل بلندمدت ارائه می‌کند. حکمرانی بد، ساختارهای ناکافی برای تنظیم تامین مالی خرد، و بی ثباتی سیاسی به این معناست که مزایای نظری تامین مالی خرد ممکن است به واقعیت زنده تبدیل نشود.  ثالثاً چه کسانی در عرضه نقش دارند؟ مشارکت چندین بازیگر - سازمان‌های غیردولتی، جوامع، دولت و بخش خصوصی، نحوه مدیریت مالی خرد و در نتیجه اثربخشی را پیچیده می‌کند. تنش‌ها با چنین مشارکت‌هایی پدید می‌آیند که هر بازیگر دارای اهداف و انگیزه‌های متفاوتی است.


ترکیه در واقع هم از نظر جغرافیایی و هم از نظر تاریخی بخشی از قاره اروپا است.  از نظر جغرافیایی، ترکیه از شکاف بین اروپا و آسیا عبور می کند، این غیرقابل انکار است که ترکیه تا حدی یک کشور اروپایی است و بنابراین حق عضویت در اتحادیه اروپا را دارد. بزرگترین شهر ترکیه، استانبول، در اروپا واقع شده است. یکی از ارزش‌های اصلی اتحادیه اروپا این است که «هر کشوری در قاره اروپا پس از تکمیل تمام مقدمات لازم حق پیوستن به اتحادیه اروپا را دارد» [1] . علاوه بر این، ترکیه و اسلاف آن، امپراتوری عثمانی و امپراتوری بیزانس، از پایان امپراتوری روم تا فروپاشی جنگ جهانی اول، قدرت های بزرگ اروپایی و جهانی بودند. امپراتوری عثمانی از بدو تولد در سیستم دولت اروپایی مشارکت داشت، حتی اگر ترکیه تا پایان قرن هجدهم به‌عنوان یک بیگانه، بسیار بیشتر از روسیه بخشی از سیستم اروپا محسوب می‌شد. [2] ترکیه از زمان جنگ جهانی اول به سمت غرب گرایش داشته است و از روش‌های غربی برای مدرن‌سازی استفاده می‌کند، مثلاً سکولار کردن دولت. ساختن یک نظام حقوقی نه بر اساس قوانین اسلامی بلکه بر اساس قانون مدنی سوئیس. [3] بنابراین می توان گفت ترکیه به همان اندازه که یک ملت غربی است، یک ملت اسلامی است.  [1] اتحادیه اروپا: جامعه ای از ارزش ها. تمرکز اتحادیه اروپا  مشاهده شده در 3 سپتامبر 2010. [2] Anderson, M.S., The Origins of the Modern European State State System 1494-1618, Longman London, 1998, p.57 [3] هانتینگتون، ساموئل پی. از نظم جهانی، سیمون و آمپر; Schuster London, 1996, pp.144-145


پذیرش ترکیه به توسعه پویاتر اقتصاد اتحادیه اروپا کمک خواهد کرد.  ترکیه دارای یک اقتصاد پررونق با یکی از سریعترین اقتصادهای در حال رشد در جهان است [1]. ترکیه دارای نیروی کار جوان، ماهر و پر جنب و جوشی است که در زمینه های نوآوری، صنعت و مالی مشارکت دارند. داشتن جمعیت جوان و رو به رشد به این معنی است که ترکیه در شرایطی برعکس اتحادیه اروپا قرار دارد که جمعیت آن رو به کاهش است. در نتیجه پیوستن ترکیه به این کشور بسیار مکمل اقتصاد اروپا خواهد بود. در ترکیه 26.6 درصد از جمعیت زیر 15 سال هستند [2] در حالی که در اتحادیه اروپا تنها 15.44 درصد هستند. [3] این مهم است زیرا جمعیت اتحادیه اروپا به طور کلی تا سال 2035 رو به کاهش خواهد بود [4] و به دلیل پیری جمعیت، جمعیت فعال قبل از این به میزان قابل توجهی کاهش خواهد یافت. بدیهی است که پیری به این معنی است که اتحادیه اروپا قادر به تولید آنچنان نخواهد بود، اما همچنین بسیاری از منابع اتحادیه اروپا به مراقبت از سالمندان اختصاص خواهد یافت و در نتیجه احتمالاً تولید ناخالص داخلی سرانه 0.3- درصد کاهش خواهد یافت. در سال [5] یکی از راه‌های جبران این امر، آوردن کشورهای جدید با جمعیت جوان‌تر به اتحادیه است.  [1] رشد تولید ناخالص داخلی (سالانه %). بانک جهانی.  تاریخ دسترسی: 3 سپتامبر 2012. [2] 'ترکیه'، کتاب حقایق جهان، 24 اوت 2012، [3] 'اتحادیه اروپا'، کتاب حقایق جهانی، 24 اوت 2012، [4] اروپا، 'پیش بینی جمعیت 2008-2060 از سال 2015، تعداد مرگ و میرهای پیش بینی شده از تعداد تولدها در 27 اتحادیه اروپا بیشتر باشد، STAT/08/119، 26 اوت 2008، [5] کارون، جوزپه، و همکاران، «تأثیر اقتصادی پیری جمعیت در 25 کشور عضو اتحادیه اروپا»، اداره کل -کل امور اقتصادی و دارایی، شماره 236، دسامبر 2005، ص15


موقعیت استراتژیک و مزایای انرژی اگر به او اجازه داده شود به اتحادیه اروپا بپیوندد، منافع استراتژیک بسیار زیادی هم برای اروپا و هم برای ترکیه خواهد داشت. ترکیه در حال حاضر یک قدرت منطقه ای مهم با نفوذ زیادی در خاورمیانه و آسیای مرکزی است و در حال حاضر یکی از اعضای ناتو است که اکثر اعضای اتحادیه اروپا نیز بخشی از آن هستند. [1] این تا حدی به این دلیل است که ترکیه در یک موقعیت جغرافیایی بسیار استراتژیک به عنوان مرز بین اروپا و آسیا قرار دارد. از نظر تاریخی این بدان معناست که ترکیه در موقعیت ایده آلی برای تجارت قرار دارد، امروز به این معنی است که از نظر استراتژیک به میادین نفت و گاز نزدیک است که اقتصادهای پیشرفته مانند اتحادیه اروپا به آن وابسته هستند.  بنابراین ترکیه برای امنیت انرژی اروپا حیاتی است. به گفته وزیر انرژی اتحادیه اروپا، «ترکیه به دلیل موقعیت مکانی که دارد در این کشورها برای همکاری در زمینه انرژی حرف اول را می زند». [2] زیرا ترکیه یک نقطه ترانزیت مهم برای نفتی است که از طریق بسفر از دریای خزر و روسیه و همچنین برای گاز می‌آید. ترکیه به عنوان پلی هم به خزر و هم به خلیج فارس عمل می کند و گزینه دومی را برای واردات گاز به اروپا از طریق خطوط لوله ای که اروپا به آن نیاز دارد ایجاد می کند، همانطور که در قطع برق ناشی از اختلافات روسیه با بلاروس و اوکراین نشان داده شده است. وجود خطوط لوله گاز از طریق ترکیه به اتحادیه اروپا، مانند خط لوله نابوکو، انحصار گاز روسیه در اروپا را از بین می برد. [3] [1] سولانا، خاویر، \چرا ترکیه باید به اتحادیه اروپا بپیوندد\، CNN World، 13 ژوئن 2011، [2] کورتاران، گوخان، \ترکیه برای انرژی حیاتی است، کمیسر اتحادیه اروپا می گوید\، اخبار روزانه، 10 فوریه 2012، [3] تکین، علی، و ویلیامز، پل ای.، \سیاست انرژی خارجی اروپا و فرآیند الحاق ترکیه\، مرکز مطالعات اروپایی سری مقالات کاری شماره 170، 2009،


ترکیه هنوز استانداردهای اروپایی حقوق بشر را رعایت نکرده است.  ترکیه یک کشور دموکراسی است اما هنوز به استانداردهای لازم برای عضویت در اتحادیه اروپا نرسیده است. ترکیه با خودکامگی رهبران خود، حقوق بشر سرکوب شده کردها و سایر اقلیت ها مشکلات متعددی دارد. گزارش حقوق بشر وزارت امور خارجه به عنوان مثال دستگیری خودسرانه را محکوم می کند و می گوید: «پلیس بیش از 1000 عضو حزب صلح و دموکراسی (BDP) طرفدار کردها را در مناسبت های مختلف در سال 2011 بازداشت کرد. کردها و سایر اقلیت ها «از اعمال کامل خود منع شده اند. حقوق زبانی، مذهبی و فرهنگی» و در هنگام تلاش برای اثبات هویت خود مورد آزار و اذیت قرار می گیرند. [1] آزادی مطبوعات در ترکیه اندک است، اکثر رسانه ها تحت کنترل دولت هستند و در نتیجه ترکیه در رتبه 148 در شاخص آزادی مطبوعات گزارشگران بدون مرز قرار دارد در حالی که پایین ترین کشور اتحادیه اروپا یونان با رتبه 70 است. [2] در حالی که برخی از کشورهای اتحادیه اروپا، مانند فرانسه، انکار نسل کشی ارامنه را جرم انگاری کرده اند [3] از سوی دیگر، ترکیه حتی این اتفاق را هرگز به رسمیت نشناخته است. واضح است که با وجود این نابرابری و ادامه نقض حقوق بشر، ترکیه نمی تواند به اتحادیه اروپا بپیوندد.  [1] دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار، \گزارش های کشوری در مورد عملکردهای حقوق بشر برای سال 2011 ترکیه\، وزارت امور خارجه ایالات متحده، [2] \شاخص آزادی مطبوعات 2011-2012\، گزارشگران بدون مرز، [3] دی مونتجویه ، کلمنتین، \قانون نسل کشی ارامنه فرانسه\، بحث آزاد بیان، 29 ژوئن 2012،


ترکیه باید قبرس را به رسمیت بشناسد.  بزرگترین مشکل پیش روی ترکیه که مانع از ورود این کشور به اتحادیه اروپا می شود این است که قبرس را به رسمیت نمی شناسد، کشوری که قبلاً عضو اتحادیه اروپا است. واضح است که قبرس و روابط با آن نقطه گیر اصلی است، همانطور که ون رامپوی، رئیس اتحادیه اروپا اذعان کرده است: «اگر برخی از چالش‌ها از سوی یکی از اعضای اتحادیه اروپا، قبرس نبود، پیشرفت بیشتری می‌کردیم. به ترکیه، من اذعان می کنم که مذاکرات در مورد توسعه فعلا متوقف شده است، زیرا یکی از اعضای باشگاه با این روند مشکل دارد. [1] از زمانی که یونانی‌های قبرس در سال 2004 طرح صلح سازمان ملل را که از حمایت اتحادیه اروپا حمایت می‌کرد درست قبل از پیوستن به اتحادیه اروپا رد کردند، مذاکرات برای اتحاد مجدد جزیره متوقف شد. نه قبرس و نه ترکیه حاضر به انجام هر گونه گام ممکنی نیستند که به اعتمادسازی و از بین بردن موانع توافق مانند بازگشایی بنادر و فرودگاه ها کمک کند. [2] [1] نوگر، جیمز جی.، \مناقصه ترکیه برای اتحادیه اروپا متوقف شده است،\ قبرس مقصر است، ون رامپوی می گوید، بلومبرگ، 5 سپتامبر 2012، [2] \قبرس: شش گام به سوی یک حل و فصل\، بین المللی گروه بحران، جلسه توجیهی اروپا شماره 61، 22 فوریه 2011،


ترکیه از نظر اقتصادی به اندازه کافی برای پیوستن به اتحادیه اروپا توسعه نیافته است.  ترکیه دارای مشکلات اقتصادی زیادی از جمله تورم بالا، نابرابری های منطقه ای بالا، نابرابری بالای ثروت، بیکاری، زیرساخت های بد و فقر و غیره است. این کشور باید قبل از عضویت در اتحادیه اروپا، صرفاً بر روی بهبود این مشکلات تمرکز کند. حل نکردن مشکلات اقتصادی قبل از پیوستن به اتحادیه اروپا می تواند منجر به مشکلاتی شود که نمونه آن یونان، پرتغال و ایتالیا هستند، کشورهایی که مشکلات بزرگ اقتصادی خود را داشتند که با پیوستن به منطقه یورو نادیده گرفته شد. تولید ناخالص داخلی سرانه ترکیه کمتر از نصف میانگین اتحادیه اروپا است [1] و به عنوان کشوری بزرگ با بیش از هفتاد میلیون نفر فشار زیادی را بر بقیه اتحادیه وارد خواهد کرد.  تأثیر این نابرابری اقتصادی احتمالاً منجر به هجوم گسترده مهاجران از ترکیه به سایر کشورهای اتحادیه اروپا می شود، زیرا آنها از جابجایی آزادانه افراد در اتحادیه اروپا و این مهاجران استفاده خواهند کرد. این مهاجرت احتمالاً تأثیری بر کاهش دستمزد کارگران در کشورهای اتحادیه اروپا خواهد داشت، زیرا ترک‌ها مایلند با قیمت کمتری کار کنند. [2] [1] 'ترکیه'، کتاب حقایق جهانی، 24 اوت 2012، 'اتحادیه اروپا'، کتاب حقایق جهانی، 24 اوت 2012، [2] ترکیه بخشی از اروپا است. ترس آن را از اتحادیه اروپا دور نگه می دارد. نگهبان. 6 آگوست 2009. تاریخ بازدید: 3 سپتامبر 2012.


این واقعیت که این اتحادیه یک نماینده است، این واقعیت را برجسته می کند که اتحادیه اروپا مبتنی بر مشورت و اجماع است و این یک چیز مثبت است.  در حالی که «نماینده عالی اتحادیه اروپا برای سیاست خارجی و امنیتی» جدید تنها اولین گام جسورانه به سمت صدای یکپارچه‌تر برای اتحادیه اروپا است، تصمیم‌ها در واقع همچنان بر اساس مکانیسم مشورتی دولت به دولت است - از این رو نماینده نامیده می‌شود. با این حال، نباید این را به عنوان یک تغییر کمتر مهم در نحوه رویکرد اتحادیه اروپا به سیاست خارجی خود کم اهمیت جلوه داد. جنبه مشاوره در واقع برای دستیابی به توافق ضروری است و اهمیت نه تنها ارائه یک جبهه واحد به سایر نقاط جهان (اتحادیه اروپا در سیاست تجاری و سیاست زیست محیطی نمونه است، اما در مورد ارائه یک صدای واحد در این زمینه کمتر اهمیت دارد. سیاست خارجی همانطور که مارک آیسکنز، وزیر امور خارجه بلژیک در سال 1991 بیان کرد: «اروپا یک غول اقتصادی، یک کوتوله سیاسی و یک کرم نظامی است» (1)، اما همچنین ایجاد یک جبهه متحد از طریق همکاری و مناظره را باید دید به معنای رسیدن به هدف است، بلکه به خودی خود مکانیزمی مهم است که به موجب آن هویت‌های جدید به آرامی همراه با احساس عمیق‌تری از ارزش‌های مشترک ایجاد می‌شوند اتحاد شکننده اروپایی ها را درهم می شکند،


اتحادیه اروپا قبلاً در چندین جبهه متحد شده است، این فقط یک گام در همان جهت است.  اتحادیه اروپا به آهستگی در حال ایجاد چارچوب نظامی مشترک خود است و بریتانیا و فرانسه در تلاش برای تجمیع ظرفیت نظامی اروپا هستند. علاوه بر این، اتحادیه اروپا نهادهای نهادی جدیدی مانند کمیته سیاسی و امنیتی، کمیته نظامی و کارکنان نظامی ایجاد کرده است. اتحادیه اروپا نمایندگان نظامی در مقدونیه و بوسنی و هرزگوین داشته است و خود را متعهد به ایجاد یک سیاست امنیتی و دفاعی مشترک با 3 تا 4000 سرباز در آماده باش دائمی در \گروه های نبرد\ چندجانبه آماده برای استقرار فوری کرده است (به مقاله راکول اشنابل که در زیر فهرست شده است مراجعه کنید. ) 1. اینها در حالی که افزایشی هستند، مراحلی هستند که نباید نادیده گرفته شوند. اتحادیه همچنین این ظرفیت نظامی را در چارچوب گسترده‌تر یک استراتژی امنیتی که برای ارتقای صلح، عدالت و توسعه بین‌المللی طراحی شده است، قرار داده است.  1. Schnabel, Rockwell A., 'U.S. دیدگاه‌ها در مورد سیاست خارجی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا»، مجله براون امور جهانی، جلد. IX شماره 2.، (زمستان/بهار 2003) مشاهده شده در 1/8/11


ایجاد پست یک نماینده عالی تغییر مهمی در اتحادیه اروپا بود.  ایجاد یک پست نماینده عالی و معاون رئیس کمیسیون (HRVP) تغییر مهمی در روند تصمیم گیری در سطح اتحادیه اروپا در رابطه با سیاست خارجی است. توافق بر سر این پست نشان‌دهنده تعهد آشکار به پیگیری سیاست خارجی مشترک اتحادیه اروپا و توسعه یک مدل همکاری منحصربه‌فرد برای تصمیم‌گیری سیاست خارجی و دفاعی است که فراتر از دولت ملی است. کشورهای عضو اکنون باید با جست‌وجوی هرچه بیشتر زمینه مشترک برای اطمینان از اینکه نقش نماینده عالی واقعاً قابل توجه است، به این تعهد عمل کنند. بنابراین، هدف یک سیاست خارجی و امنیتی مشترک نه تنها باید به عنوان مکانیزمی برای ساده کردن موقعیت و نقش اتحادیه اروپا در سیاست جهانی، بلکه برای تقویت مفاهیم همکاری و مشورت ضروری برای حفظ یک سیستم بین‌المللی باثبات، در راستای اهداف اعلام شده، مورد حمایت قرار گیرد. اهداف اتحادیه اروپا (12 ستاره در یک دایره به معنای نمادی از آرمان های اتحاد، همبستگی و هماهنگی در بین مردم اروپا است)1.  1 Europa.eu، 'Symbols'، دسترسی به 1/8/11


نماینده عالی کاتالیزور و تسهیل کننده تصمیم گیری خواهد بود.  نماينده عالي نه تنها به عنوان سخنگوي كشورهاي اتحاديه اروپا در هنگام توافق بر سر سياست هاي خارجي عمل خواهد كرد، بلكه به عنوان يك كاتاليزور عمل خواهد كرد كه سياست خارجي به طور فزاينده اي هماهنگ مي شود. با ریاست جلسات وزرای خارجه اتحادیه اروپا، او قادر خواهد بود دستور کار را شکل دهد و بر نتایج جلسات تأثیر بگذارد و کشورهای عضو را به طور فزاینده ای تشویق کند تا بر اساس مواضع مشترک سیاست خارجی فکر کنند. آنها از توانایی خود برای صحبت برای اتحادیه اروپا در شورای امنیت سازمان ملل اقتدار بیشتری خواهند داشت. نماینده عالی همچنین سرویس اقدام خارجی جدید اتحادیه اروپا را هدایت خواهد کرد که متخصصان سیاست را از شورا و کمیسیون به شیوه ای منحصر به فرد (از منطقه قطب شمال گرفته تا ایمنی هسته ای و گسترش) گرد هم می آورد. 1. اتحادیه اروپا با نمایندگانی در سراسر جهان یک سرویس خارجی ایجاد خواهد کرد که قادر به ایجاد و بیان مواضع سیاسی به شیوه ای باشد که تعداد کمی از دولت های ملی بتوانند با آن برابری کنند. با گذشت زمان، این امر تکامل یک سیاست خارجی و امنیتی واقعی اتحادیه اروپا را ارتقا خواهد داد و به افزایش آگاهی اروپایی در میان شهروندان اتحادیه اروپا و حرکت بیشتر به سمت وحدت سیاسی کمک خواهد کرد.  1. اقدام خارجی اتحادیه اروپا، سیاست ها، دسترسی به 1/8/11


ترتیب قبلی برای داشتن دو مرکز سیاست خارجی (در کمیسیون و شورا) مسلماً ناکارآمد بود، اما تجمیع این مراکز در یک مقام واحد، پیچیدگی بیشتری ایجاد کرده و هزینه‌های بسیار بیشتری را به همراه داشته است.  ایجاد جایگاه نماینده عالی اتحادیه اروپا به خودی خود قابل اعتراض نیست. پیش از این، اتحادیه اروپا در موقعیت مضحکی از داشتن دو سخنگوی امور خارجی، یکی از شورا و دیگری از کمیسیون قرار داشت. رقابت و تکرار تلاش‌ها، کارکنان و منابع نتیجه می‌دهد، و بنابراین تمرکز همه امور خارجی اتحادیه اروپا حول یک فرد، تا حدی منطقی است. معنی آن این نیست که نماینده عالی باید برای یک موضع قوی تر در سیاست خارجی مشترک رهبری کند. تنها زمانی که کشورهای عضو توافق کنند (که ممکن است اغلب نباشد) او نقشی خواهد داشت. در واقع، با تضعیف نقش سیاست خارجی در کمیسیون، این تحول ممکن است در واقع ادعاهای بروکسل را برای توسعه دستور کار خود و دیکته کردن سیاست خارجی به کشورهای عضو محدود کند.


آزمون هایی در مورد توانایی اتحادیه اروپا برای ایجاد یک سیاست خارجی مشترک انجام شده است که شکست خورده است.  جنگ در عراق، همراه با شکست‌های قابل‌توجه قبلی در مقابله با فروپاشی یوگسلاوی سابق، آزمون بسیار خوبی برای این بود که اتحادیه اروپا تا چه حد می‌تواند ادعا کند که رویکرد مشترکی به سیاست جهانی و به‌ویژه سیاست خارجی دارد. این به وضوح به طیف وسیعی از منافع ملی متنوع و اغلب مخالف، و مردم ملی که تمایلی به مصالحه در راستای خطوط تعهد اتحادیه اروپا نداشتند، اشاره کرده است. همچنین نشان داده است که قدرت اقتصادی اتحادیه اروپا برای تبدیل آن به یک بازیگر اصلی در صحنه بین المللی کافی نیست: فقدان قدرت نظامی و حضور خود گویای آن است. اتحادیه اروپا همچنان زیر چتر ناتو و قدرت نظامی ایالات متحده قرار دارد و تا زمانی که این وابستگی نظامی ادامه داشته باشد، اتحادیه اروپا نمی تواند صدای مستقل خود را در سیاست جهانی داشته باشد. 1 1. \>


پست یک نماینده عالی صرفاً سایه ای از آنچه باید می بود است و شکست آن نشان دهنده ناتوانی اتحادیه اروپا در تحکیم سیاست خارجی است.  در حالی که توافق کنونی در مورد معاهده اصلاحات اتحادیه اروپا، در حالی که به نظر پیشگامانه است، چیزی جز تلاشی بیهوده برای نجات یک ابتکار بسیار جسورتر نبود: قانون اساسی اتحادیه اروپا. رد قانون اساسی اتحادیه اروپا در همه پرسی هلند و فرانسه، و همچنین دشواری شدید در پذیرش حتی نسخه ضعیف آن، نشان می دهد که تا چه حد کشورهای عضو اتحادیه اروپا هنوز آمادگی تفکر و اقدام یکپارچه را ندارند. . نمایندگان بریتانیا با موفقیت اصرار داشتند که زبان معاهده اصلاحی به وضوح بیان می کند که تصمیمات عمده سیاست خارجی همچنان در سطح ایالت اتخاذ خواهد شد.


بازگشت به این قانون باعث ترویج رابطه جنسی گاه به گاه می شود. معافیت از استفاده از روش های مانع پیشگیری از بارداری به طور ضمنی از رابطه جنسی گاه به گاه چشم پوشی می کند زیرا کارکرد اصلی آنها در این زمینه است. این امر به ویژه مهم است، زیرا آموزه های کلیسای کاتولیک در مورد رابطه جنسی گاه به گاه در حال حاضر جدی گرفته نشده است. هر اقدامی، مانند اجازه استفاده از روش پیشگیری از بارداری مانع از سوی کلیسای کاتولیک، که باعث ترویج رابطه جنسی گاه به گاه در کشورهای مبتلا به مشکلات شدید ایدز/HIV شود، اقدامی فوق‌العاده غیرمسئولانه خواهد بود. پاپ پل ششم استدلال کرد که هنگام بررسی «پیامدهای روش‌ها و برنامه‌های کنترل مصنوعی مصنوعی. بگذارید ابتدا در نظر بگیرند که این مسیر عمل چقدر می‌تواند راه را برای خیانت زناشویی و کاهش عمومی معیارهای اخلاقی باز کند». بنابراین، موضع کنونی کلیسا در مورد جلوگیری از بارداری، مسئول ترین موضع است. 1 پاپ پل ششم. \Humanae Vitae.\ 1968.


مردم را از گذراندن ابدیت در جهنم محافظت می کند.  مهم است که به یاد داشته باشید که کلیسای کاتولیک معتقد است که پیشگیری از بارداری مانعی علیه خداوند است و استفاده از آن افراد را به جهنم محکوم می کند. بنابراین، حتی اگر موضع کلیسا در مورد کاندوم مضر باشد، که گزاره آن را نمی پذیرد، ضرر آن کمتر از افرادی است که یک رنج ابدی را سپری می کنند. بنابراین، در این زمینه، مسئولیت‌پذیرترین کاری که کلیسای کاتولیک باید انجام دهد این است که استفاده از کاندوم را ممنوع کند و در نتیجه مردم را از جهنم نجات دهد. 1 پاپ پل ششم. \Humanae Vitae.\ 1968.


تغییرات رادیکال ثبات کلیسای کاتولیک را به خطر می اندازد.  هر زمان که یک کلیسا تغییر اساسی در آموزه ها و آموزه های خود ایجاد می کند، باعث تنش زیادی در کلیسا می شود. یک مثال عالی در این مورد، کلیسای انگلستان است که به زنان اجازه می دهد اسقف شوند. تعداد زیادی از مردم کلیسا را به دلیل اختلاف نظر ترک کردند. از آنجایی که ممنوعیت کلیسای کاتولیک در مورد انواع پیشگیری از بارداری چیزی است که چندین سال است که بر آن پافشاری کرده است، و همچنین چیزی است که آن را از سایر فرقه ها و مذاهب متمایز می کند، این پیشنهاد معتقد است که تغییر در این امر منجر خواهد شد. در یک حجم عظیم تنش در کلیسا. این تنش به ناچار خطر قابل توجهی از فروپاشی کلیسا را به همراه خواهد داشت. این تقریباً مشابه تنش‌هایی است که بر سر کشیش‌های همجنس‌گرا در کلیسای انگلیکن وجود دارد که به ترس از انشقاق منجر شده است. بنابراین، به نفع ثبات خود، اقدام معقول کلیسای کاتولیک این است که ممنوعیت پیشگیری از بارداری را حفظ کند. 1 براون، اندرو. \جفری جان و شکاف جهانی انگلیکن: یک تاریخ گلدانی.\ Guardian.co.uk، 8 ژوئیه 2010


در چارچوب آموزه های دیگر، گسترش ایدز/HIV را ترویج نمی کند.  کلیسای کاتولیک نه تنها استفاده از روش های پیشگیری از بارداری را ممنوع می کند، بلکه استفاده از رابطه جنسی غیر معمول را نیز ممنوع می کند. مسئله این نیست که کلیسا با ممنوع کردن استفاده از روش های جلوگیری از بارداری غیرمسئولانه عمل می کند، بلکه این است که مردم تصمیم می گیرند برخی از آموزه های کلیسا را دنبال کنند اما برخی دیگر را نه. پاپ بندیکت شانزدهم استدلال می کند که ایدز \تراژدی است که تنها با پول نمی توان بر آن غلبه کرد و با توزیع کاندوم نمی توان بر آن غلبه کرد، که حتی مشکلات را تشدید می کند\. اگر مردم از آموزه های کلیسا در مورد رابطه جنسی گاه به گاه و همچنین آموزه های آنها در مورد جلوگیری از بارداری پیروی کنند، همه گیری ایدز به طور چشمگیری کاهش می یابد. بنابراین، با توجه به اینکه هر گونه رابطه جنسی خارج از ازدواج را نیز ممنوع می کند، کلیسای کاتولیک در ممنوعیت روش های مانع از بارداری کاملاً موجه است. 1 وین جونز، جاناتان. پاپ ممنوعیت کاندوم توسط کاتولیک ها را در یک تغییر تاریخی لغو کرد. تلگراف، 20 نوامبر 2010، 2 پاپ ژان پل دوم. \Evangelium Vitae.\ 1995.


کلیسای کاتولیک معتقد است که هرگونه محدودیت در تولید مثل بر خلاف خداست.  کاتولیک ها اولین فرمانی را که خداوند به آنها داده است، «تکثیر» می دانند. با توجه به این موضوع، هر چیزی که تولید مثل را محدود کند، اعم از استفاده از روش های پیشگیری از بارداری یا حتی چشم پوشی از استفاده از روش های جلوگیری از بارداری، خلاف خداوند است. مهم است که به یاد داشته باشیم که وظیفه اصلی کلیسای کاتولیک در قبال مردمش نیست، بلکه نسبت به خداست. بنابراین، کلیسا در هر اقدامی که در آن راه‌حل بر خلاف آنچه آنها معتقدند خواسته‌های خداست، توجیه می‌شود، حتی اگر برای مردم کلیسا مضر باشد. 11:28، کتاب پیدایش، کتاب مقدس.


در تضاد با مسئولیت کلیسای کاتولیک برای ترویج زندگی.  بسیاری از کشورهای کاتولیک در آفریقا و آمریکای جنوبی مشکلات بزرگی با ایدز و HIV دارند و هزاران نفر در نتیجه آن جان خود را از دست می دهند. در یک بررسی که در سال 20091 انجام شد، مشخص شد که در کشورهای جنوب صحرای آفریقا 22.5 میلیون نفر مبتلا به HIV/AIDS زندگی می کردند و 1.3 میلیون نفر بر اثر ایدز جان خود را از دست دادند. تعداد زیادی از این افراد به دلیل عدم استفاده از کاندوم در حین مقاربت، تحت توصیه کلیسای کاتولیک، به HIV مبتلا شدند. پس واضح است که موضع کلیسای کاتولیک در مورد جلوگیری از بارداری مانع گسترش ایدز می شود. اپوزیسیون همچنین بر این باور است که از آنجایی که کلیسای کاتولیک در موقعیتی قرار دارد که بر تعداد زیادی از مردم قدرت دارد، آنها مسئولیت دارند که رفاه آن افراد را تضمین کنند. بنابراین، آنها باید احتمال مرگ افرادی را که بر آنها قدرت دارند تا آنجا که می توانند کاهش دهند. ممنوعیت آنها در مورد استفاده از روش های پیشگیری از بارداری در راستای این مسئولیت نیست. 1 گزارش جهانی UNAIDS.


کنترل بارداری در روابط تک همسری  پیشگیری از بارداری نه تنها در رابطه جنسی گاه به گاه بلکه در زوج های تک همسری که می خواهند زمان بچه دار شدن را کنترل کنند استفاده می شود. دلیل این امر می تواند این باشد که آنها اطمینان حاصل کنند که فرزندانشان بیشتر از توانایی آنها برای مراقبت معقول نیست.  پیشگیری از بارداری می‌تواند به زوج‌های تک‌همسر کمک کند تا بیشتر به فرزندانی که تصمیم دارند و به جامعه داشته باشند کمک کنند، زیرا زمان و پول کمتری برای نگهداری خانواده‌ای که بزرگ‌تر از توان مالی آنهاست مصرف می‌شود. هزینه فعلی تربیت فرزند در بریتانیا بیش از 210000 پوند محاسبه شده است، مبلغ بسیار قابل توجهی که هر والدین مسئول باید قبل از داشتن فرزندان بیشتر به آن فکر کنند. کلیسای کاتولیک به دلیل تولید مثل مسئولانه تر، در ممنوعیت کلی خود در مورد جلوگیری از بارداری مانعی ندارد.  1. اینسلی 2011


تصویر کلیسای کاتولیک را به عنوان بی توجه و سرسخت تبلیغ می کند.  گروه‌های مذهبی سازمان‌یافته، مانند کلیسای کاتولیک، در سرتاسر جهان، صرف‌نظر از دین و مذهب، مواضع رسمی خود را در تلاش برای همگام شدن با جهان در حال تغییر تغییر می‌دهند. به عنوان مثال، کلیسای انگلستان به زنان اجازه می دهد اسقف شوند. با انجام این کار، این گروه ها نشان می دهند که قادر به واکنش هستند و می توانند در دنیایی قرار بگیرند که هر روز تغییر می کند. حتی کلیسای کاتولیک متوجه شده است که با امتناع سرسختانه از تغییر موضع خود، کلیسای کاتولیک خود را ناتوان از تطبیق نشان می‌دهد و در راه خود گیر کرده است. با گسترش، تمایل آن به انجام کار خوب است. از آنجایی که موضع آن در مورد پیشگیری از بارداری، توانایی کلیسا را برای انجام کارهای خوب محدود می کند، پس به وضوح موضعی است که عموماً باعث آسیب می شود و بنابراین، موضعی ناموجه است.  1. وین جونز 2010


پیشگیری از بارداری مانع می تواند از زنان در برابر شوهران مبتلا به ایدز/HIV محافظت کند.  موارد زیادی وجود دارد، به ویژه در آمریکای جنوبی و آفریقا، مردانی که از شرکای جنسی خارج از ازدواجشان، چه از قبل از ازدواج و چه از رابطه خارج از ازدواج و انتقال آن به همسرشان، به HIV مبتلا شده اند. در چنین مواردی، همسر ممکن است از تمام آموزه های کلیسای کاتولیک پیروی کند و همچنان به HIV مبتلا شود. اگر کلیسا استفاده از مانع از بارداری را منع نمی کرد، دفعات وقوع چنین مواردی به شدت محدود می شد. از آنجایی که، همانطور که در بالا توضیح داده شد، کلیسای کاتولیک مسئولیت ترویج زندگی در مردم خود را دارد، ممنوعیت جلوگیری از بارداری مانع آنها غیرقابل توجیه است.


مخالفت بسیاری از کلیسا علی رغم حکم کلیسای کاتولیک، تعداد زیادی از افرادی که خود را کاتولیک می دانند به آموزه های کلیسا در مورد پیشگیری از بارداری پایبند نیستند. علاوه بر این، بسیاری از کشیشان و راهبه‌های کاتولیک آشکارا از روش‌های غیرقابل سقط پیشگیری از بارداری از جمله پیشگیری از بارداری حمایت می‌کنند. در سال 2003 یک نظرسنجی نشان داد که 43٪ از کشیش های کاتولیک در انگلستان و ولز مخالف موضع کلیسا بودند و 19٪ دیگر مطمئن نبودند. کلیسا باید به درخواست ها و نظرات کسانی که بخشی از آن هستند گوش دهد. 2. 1 روز، الیزابت. بیشتر کشیش‌های کاتولیک از روم برای پیشگیری از بارداری حمایت نمی‌کنند». تلگراف، 6 آوریل 2003، 2 کوتاه، کلر. \اچ آی وی/ایدز


سوسیالیسم یک ایدئولوژی قرن بیستم بود که مسیر خود را طی کرد و زمانی که مشخص شد سرمایه داری بهتر کار می کند، تمام شد. نمی توان تصور کرد که اعتراضات دهه هفتاد و هشتاد دوباره قابل مبارزه باشد. این موضوع در اواخر دهه هشتاد حل شد. این فقط فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نبود، هرچند که بدون شک نقش مهمی در شکل دادن به آینده سوسیالیسم در اروپا داشت.  در دنیای جهانی شده، ایده‌های سنتی در مورد طبقه و ماهیت بازار کار حرکت کرده و سیاست نیز با آن حرکت کرده است.  سوسیالیست‌ها ممکن است در بسیاری از بحث‌ها بر سر مسائل اجتماعی پیروز شده باشند، اما بحث‌های مربوط به مزیت‌های تجارت آزاد، مقررات زدایی، نقش دولت، رابطه بین دولت و صنعت، همگی در ستون سرمایه‌داری به‌طور محکمی ردیف می‌شوند.  برخی از بقایای سوسیالیسم جزمی و «کلاسیک» در قاره اروپا، به ویژه در میان جنبش‌های اتحادیه‌اش، که اکنون در حال فروپاشی هستند، باقی مانده بودند. همانطور که مارگارت تاچر می گوید: \مشکل سوسیالیسم این است که شما در نهایت پول دیگران را تمام خواهید کرد.\ [i] [i] به نقل از: جیمز ترک. \آیا نکول بدهی های دولتی پایان سوسیالیسم را به همراه خواهد داشت؟\ گزارش پول طلای رایگان. 19 دسامبر 2009.


اگرچه اعتراضاتی در نتیجه بحران بانکی و فروپاشی مالی ناشی از آن وجود دارد، اما هیچ ایدئولوژی منسجمی ندارند، به وضوح بین نارضایتی عمومی معترضان به نتیجه بحران مالی و هر شکلی از ایدئولوژی یا مانیفست منسجم برای دولت تفاوت وجود دارد. . تنها افرادی که وانمود می کنند معترضان در آتن یا رم - یا جنبش اشغال در سراسر جهان - به نوعی سوسیالیست ها جنگجویان طبقاتی سالخورده دهه هفتاد هستند.  جنبش تسخیر ممکن است بسیاری از سوسیال لیبرال ها [i] را در میان اعضای خود به حساب آورد، و این افراد تقریباً به طور قطع از بسیاری از جنبه های سرمایه داری مدرن ناراضی هستند، اما این باعث نمی شود اشغال، یا معترضان خیابانی آتن سوسیالیست شوند.  [i] وب سایت وال استریت را اشغال کنید. انجمن پست لیبرالیسم سوسیالیسم نیست. 12 نوامبر 2011.


حتی رهبران چپ از سوسیالیسم به عنوان یک مرام دست کشیده اند و اکنون اکثریت قریب به اتفاق اصول سرمایه داری مدرن را پذیرفته اند، حتی رهبران آن دسته از احزاب سیاسی اروپایی که هنوز خود را سوسیالیست می نامند، تمایل دارند از این کلمه اجتناب کنند. به طور کلی، حتی رهبران چپ در خارج از کوبا و کلمبیا، اصول اساسی اقتصاد بازار را می پذیرند و می دانند که اقتصاد با مالیات بالا و هزینه های بالا به سادگی کار نمی کند.  چه بخواهیم چه نخواهیم اکنون مرزها باز هستند و این ایده که دولت می تواند جریان سرمایه را کنترل کند، متعلق به گذشته است. در نتیجه مردم به طور کلی ثروتمندتر هستند و این ایده که یک بلوک طبقاتی مستحکم وجود دارد دیگر به زندگی آنها مرتبط نیست.


این ایده که ثروت باید عادلانه تر و به طور مساوی توزیع شود هرگز این همه طرفدار نداشته است و شکست در انجام این کار به ندرت به شدت احساس شده است در مدل بلر و کلینتون، مهم نبود که ثروتمندان بسیار ثروتمندتر شوند. تا زمانی که فقرا کمی ثروتمندتر شوند. اکنون نشان داده شده است که این مدل کار نمی کند و رهبران جدید نسبتاً ترسو چپ شروع به بازگشت به مفاهیم انصاف و برابری می کنند تا مفاهیم نسبتاً بی مزه «فرصت» و «انتخاب».  اروپا به طور فزاینده ای توسط تکنوکرات های غیر منتخب اداره می شود که به نظر می رسد فکر می کنند نظرات تعداد انگشت شماری از بانکداران بین المللی به نحوی مهمتر از شغل و معیشت میلیون ها نفر است. این ممکن است همیشه همینطور بوده باشد، اما در زمان های فراوان نشان نمی دهد. حالا این نابرابری های نهفته آشکار می شود و مردم عصبانی هستند.  شاید یکی از طعنه‌های بزرگ تاریخ باشد که یکی از آرزوهای سوسیالیست‌های اوایل قرن نوزدهم - ملی کردن بانک‌ها - سرمایه‌داران را ملزم می‌کرد که واقعاً به آن دست یابند.


به دست آوردن اطلاعات لازم برای ایجاد یک اقتصاد منسجم غیرممکن است یک اقتصاد برنامه ریزی شده مستلزم آن است که برنامه ریزان اطلاعات لازم برای تخصیص منابع را به روش صحیح داشته باشند. این یک کار عملا غیرممکن است.  جهان حاوی تریلیون ها منبع مختلف است: نیروی کار من، سنگ آهن، بندر هنگ کنگ، درختان کاج، ماهواره ها، کارخانه های خودروسازی - و غیره.  و تقریباً همه آنها بی فایده هستند. به عنوان مثال، ترکیب آرنولد شوارتزنگر با تجهیزات پزشکی و انجام عمل جراحی مغز از او اشتباه خواهد بود.  برنامه‌ریزی متمرکز نمی‌تواند از طریق روش‌های بی‌شمار ترتیب منابع برای دستیابی به کارآمدترین استفاده مرتب شود. فقط یک سیستم قیمت غیرمتمرکز می تواند از طریق نهاد مالکیت خصوصی و وظایف و حقوق مرتبط به این امر دست یابد. [1] [1] بودرو، دونالد جی، «اطلاعات و قیمت‌ها».


جهانی شدن سوسیالیسم را عملی نمی کند نیروهای اقتصادی جهانی سوسیالیسم را ناتوان کرده است. سفته‌بازی‌های مالی و جریان‌های سرمایه‌گذاری می‌توانند باعث ایجاد یا شکستن اقتصاد شوند، و عواملی که این پول‌ها را هدایت می‌کنند می‌خواهند کشورها را آزادسازی، خصوصی‌سازی و مقررات‌زدایی بیشتری ببینند. این را حملات سفته‌بازانه به کشورهای منطقه یورو نشان می‌دهد، جایی که بازارها نشان می‌دهند که می‌توانند دولت‌ها را مجبور به اجرای ریاضت‌های سخت یا حتی مجبور به تغییر در دولت بدون انتخابات کنند، همانطور که در یونان و ایتالیا اتفاق افتاد، جایی که تکنوکرات‌ها به عنوان روسای دولت روی کار آمدند. [1] این بازارهای انعطاف‌پذیرتر سطوح بالاتری از رشد و شکوفایی را ایجاد می‌کنند و بازدهی بالاتری را از سرمایه‌گذاری ارائه می‌کنند و بیشتر تشویق می‌شوند. کشورهایی که سعی در مقاومت در برابر جهانی شدن و بازارهای اقتصادی لیبرال دارند، مانند اروپای قدیم، از رشد راکد و در نتیجه افزایش بیکاری رنج می برند. مدل های اقتصادی قدیمی به سبک سوسیالیستی از مقررات اقتصادی سخت و برنامه ریزی مرکزی ناپایدار هستند.  [1] فرانکل، جفری، «اجازه دهید تکنوکرات های اروپایی جادوی خود را ببافند»، The Sydney Morning Herald، 29 نوامبر 2011،


آگاهی طبقاتی جنبه مهمی از سوسیالیسم است، به سختی می توان دوره ای را در تاریخ معاصر یافت که اکثریت آنقدر آگاه باشند که منافع آنها با ثروتمندان یکسان نباشد. تعداد کمی از جوامع اروپایی یا جهان خارج از آن مشابه نیستند. در زمان افزایش بیکاری، تعداد انگشت شماری از مردم که در حال حاضر به طرز شگفت انگیزی ثروتمند هستند، به پرداخت حقوق و پاداش های زشت به خود ادامه می دهند. البته هیچ چیز غیرمعمولی در این مورد وجود ندارد، فقط معمولاً این کار به این سبک انجام نمی شود.  اگرچه هیچ چیز مکانیکی در این فرآیند وجود ندارد، اکثر متفکران سوسیالیست به وضوح دریافته اند که درک عمومی که واقعاً یک تمایز طبقاتی بین آنچه معترضان اشغال به عنوان 1٪ از آن یاد می کنند و مابقی وجود دارد، اولین گام مهم در جهت استقرار سوسیالیسم است. .  رسانه ها و طبقات سیاسی هر چه تظاهر کنند، سوسیالیسم یک حزب یا سیاست واحد نیست – و هرگز نبوده است. یک فرآیند است. و این روند در خیابان های سراسر اروپا دیده می شود


سوسیالیسم از نظر تاریخی برای رویارویی با چالش‌های کنونی تغییر کرده است و به چالش‌های قرن بیست و یکم به روش‌های جدید پرداخته است. تاریخ سیاسی - اگرچه برخی هنوز این کار را انجام می دهند.  به همین ترتیب، اتحادیه‌های کارگری دیگر به اندازه گذشته در سوسیالیسم اروپایی مرکزی نیستند. با این حال، ستیزه جویی مشاهده شده در چند سال اخیر نشان می دهد، اگر چیزی وجود داشته باشد، آنچه که یک جنبش متنوع «ضد سرمایه داری» بود، اکنون حول مجموعه ای نسبتاً واضح تر از اهداف ادغام شده است که مبانی جنبش ضد سرمایه داری صرفاً بخشی از آن است. . در پرتو جهانی شدن سرمایه داری، چپ به طور فزاینده ای در حال کشف مجدد ریشه های انترناسیونالیستی خود است که در دهه های هفتاد و هشتاد در مبارزات ملی برای نجات صنایع و مشاغل تا حد زیادی از دست رفته بود.


علم پزشکی به ما اجازه می دهد تا مرگ را کنترل کنیم، خودکشی و اتانازی پیامدهای معقول آن هستند.  ما اکنون بیش از هر زمان دیگری در حدود 100000 سال تکامل انسان و بیشتر از سایر نخستی ها [i] زندگی می کنیم. در بسیاری از کشورها ما با موفقیت کمیت زندگی را بدون بهبود کیفیت افزایش داده ایم. بیشتر به این نکته، توجه کمی به کیفیت مرگ ما شده است.  بیایید نمونه ای از بیمار سرطانی را در نظر بگیریم که ترجیح می دهد خود را در رنج و عدم اطمینان شیمی درمانی قرار ندهد. در چنین شرایطی، ما می پذیریم که یک فرد ممکن است یقین مرگ را با لطف و دلیل بپذیرد، نه اینکه به دنبال یک احتمال اندک زندگی طولانی تر اما دردناک باشد.  تمام گزاره‌ای که در آن بحث می‌شود این است که این رویکرد می‌تواند برای شرایط دیگری نیز اعمال شود، که ممکن است به معنای دقیق جهان پایانی نباشد، اما قطعاً منجر به مرگ آن شخص به هر معنای معناداری می‌شود. استفاده از علم پزشکی برای افزایش عمر، مدت‌ها پس از آن که زندگی «ارزش زیستن» را داشته باشد یا بدون این مداخلات امکان زندگی وجود داشته باشد، نمی‌تواند به تنهایی یک خیر اخلاقی در نظر گرفته شود. بسیاری متوجه می شوند که با این احتمال روبرو هستند که بقیه روزهای خود را با درد جسمی سپری کنند یا حافظه خود را از دست می دهند. در نتیجه، برخی ممکن است «بیرون رفتن در اوج بازی خود» را گزینه بهتر و طبیعی‌تر ببینند.  [i] کالب ای فینچ. تکامل طول عمر انسان و بیماری های پیری: نقش های عفونت، التهاب و تغذیه. مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا. 12 اکتبر 2009.


خودکشی در بسیاری از موقعیت ها یک انتخاب منطقی است.  هنگامی که با درد مزمن یا بیماری‌هایی مواجه می‌شویم که به طور پیوسته حس خود را از بین می‌برند - یا حداقل خودی را که ما از آن آگاه هستیم - ثابت شده است که مرگ گزینه معقولی است که توسط افراد عاقل اتخاذ شده است [i] . این یک واقعیت ساده است که همه ما می میریم، مخالفت ما با آن بر این ایده است که می تواند به دست دیگران یا در یک زمان، یا به شیوه ای اتفاق بیفتد، نه به انتخاب ما.  هیچ یک از این مسائل نه با کمک خودکشی و نه با اتانازی داوطلبانه به وجود نمی آیند. پیشنهاد به هیچ وجه با این پیشنهاد که هر دو روش باید تنظیم شوند و در محیط‌های امن و با حمایت پزشکی انجام شوند، مشکلی ندارد.  با این حال، اگر فردی بپذیرد که مرگ گزینه ترجیحی او در چنین سناریویی است، درک دلایلی که چرا نباید اجازه ادامه کار را داشته باشد دشوار است. طرد اجتماعی ما از قتل، در نهایت به خود مرگ مربوط نمی شود، بلکه به انکار انتخاب مربوط می شود. با قتل، شخصی تمام پتانسیل آینده خود را از آن شخص انکار می کند، بنابراین آزادی انتخاب او را انکار می کند، و این موضوع حتی اگر قتل کاملاً بدون درد بوده باشد، باقی می ماند. در اینجا عقل به ما می‌گوید، عمل صالح، مرگ و قید آن انتخاب است.  عنصر تعیین کننده انسانیت این است که ما موجوداتی عاقل هستیم. ممنوعیت مطلق - قانونی و اجتماعی - در انتخاب زمان و نحوه مرگ ما نشان دهنده ترس اولیه ما از مرگی است که ناخواسته در تاریکی شب رخ می دهد، نه قضاوت بالغ مدرن، متفکر (و عمر طولانی) انسان ها  [i] اندی بلوکسام. فیلم های شوهر به خودکشی زن کمک کرد تا ثابت کند که قتل نبوده است. دیلی تلگراف 10 مارس 2011.


تصمیم برای مردن یک تصمیم عمیقا شخصی است - این به دولت مربوط نیست.  در نهایت، تصمیم برای مردن یک تصمیم شخصی است، ممکن است بر دیگران تأثیر بگذارد، اما واضح است که بیشترین تأثیر را بر شخصی که تصمیم به مردن می‌گیرد دارد.  واضح است که آنهایی که پشت سر می‌مانند باید با عواقب آن مرگ و پایان رابطه‌شان با آن شخص دست و پنجه نرم کنند، اما، می‌توان امیدوار بود که اگر او بعداً به دلایل طبیعی مرده بود، چنین می‌شد. علاوه بر این، تجربه تماشای مرگ یک نفر می‌تواند برای مراقب یا عزیزان آسیب‌زا باشد تا برای فرد مورد نظر.  آنچه که به وضوح نیست، برای قانونگذاران و سایر افراد غریبه است که هیچ ارتباطی با شخص درگیر ندارند. مسائل عمیقاً شخصی مانند عشق، مرگ، رابطه جنسی و تولید مثل وجود دارد که ما می پذیریم که دولت ممکن است به معنای رسمی در جلوگیری از سوء استفاده از آنها نقش داشته باشد، اما در غیر این صورت نباید در هر صورت نظری داشته باشیم. با حق مرگ، دولت نه تنها یک عقیده بلکه یک مجازات کیفری را حفظ کرده است. این مثال روشنی است از جایی که نقش دولت احترام به فرد و عقب نشینی است. قانونگذاری ابزاری بسیار دست و پا گیر است که می توان در شرایطی به این تنوع و پیچیده استفاده کرد.  مواجهه با از دست دادن یکی از عزیزان، به ویژه در موقعیت هایی مانند کمک به خودکشی، برای همه افراد درگیر به اندازه کافی دردناک و آسیب زا است بدون اینکه استرس اضافی ناشی از تهدید مجازات کیفری را به آن اضافه کند.


هنگامی که مطلق اخلاقی شکسته شد، هیچ نکته معتبر دیگری قبل از استاندارد شدن حق استفاده وجود ندارد.  به راحتی می توان گفت که این حرکت اجتماعی منجر به این نمی شود که افراد 30 ساله سالم وارد اورژانس شوند و بخواهند همه چیز را خاتمه دهند زیرا به تازگی از شریک زندگی خود جدا شده اند یا از کار اخراج شده اند. با این حال، فهمیدن اینکه چرا نباید انجام شود، بسیار دشوار است. گزاره می گوید که تمام این کار این است که حق خودکشی را به کسانی که در حال حاضر قادر به انجام آن عمل نیستند تعمیم می دهد، اما اینطور نیست. همچنین تضمین موفقیت و یک روش پزشکی بدون درد را که برای نوجوان با تیغ یا ورشکسته با یک بطری قرص و دیگری ودکا در دسترس نیست، گسترش می دهد. دقیقاً به خاطر برابری رویکرد، انجام این کار منصفانه به نظر می رسد. گزاره ها سعی می کنند قطعات آسان پرونده را انتخاب کنند، اما با انجام این کار، تضادهایی در پرونده خود باقی می گذارند، چرا حق مردن نباید جهانی باشد؟ آنها دلیل را می دانند; جامعه این ایده را بدون توجه به شایستگی‌های آن بی‌درنگ رد می‌کند. در نتیجه آنها صرفاً به این دلیل که استدلال کردن بر این حق به عنوان پاسخی به فقر یا اندوه یا اعتیاد دشوار است، خطی دلبخواهانه ترسیم می کنند. آنها می توانند استدلال کنند که همه این چیزها \ممکن است\ بهتر شوند. به همین ترتیب درمانی برای سرطان \ممکن است\ اختراع شود. تنها استدلال ثابت یا ممنوعیت جهانی یا پذیرش جهانی است. هر چیز دیگری بحثی است در مورد اینکه کجا باید خط کشید. چنین رویکردهایی منجر به نزول تدریجی و لغزنده دور از نیات اصلی قانونگذاران می شود. قانون اولیه هر چه باشد، احتمالاً چند روز طول می کشد تا پرونده های دادگاه شروع شود.


مرگ یک فرد برای دیگران پیامدهایی دارد که بنا به تعریف، تأثیری بر خودکشی خود ندارد.  حتی با کنار گذاشتن دغدغه های مذهبی بسیاری در این شرایط [i]، دلایل محکمی برای پذیرش حرمت زندگی وجود دارد. اولین در میان آنها تأثیری است که بر بازماندگان می گذارد. خویشاوندی که نمی‌خواهد یکی از عزیزانش جان خود را از دست بدهد، یا در صورت اتانازی بمیرد. این که دیگران تحت تأثیر مرگ فرد قرار نگرفته اند به سادگی نادرست است - کسی باید از نظر عاطفی از او حمایت کند و کسی باید تزریق را انجام دهد. به دلیل پیوندهای محبت آمیز برای خویشاوندان، آنها در واقع چاره ای جز موافقت بدون توجه به نظرات خود ندارند، قانون نیز باید به موقعیت آنها احترام بگذارد.  علاوه بر این، از پزشکان و سایر افرادی که در این روش نقش دارند محافظت می کند. کمپین‌های تبلیغاتی مایلند تأکید کنند که پزشکان باید در این فرآیند مشارکت داشته باشند، در حالی که این موضوع را نادیده می‌گیرند، تقریباً هر زمان که از آنها سؤال شود، پزشکان می‌گویند که تمایلی به داشتن بخشی از آن ندارند [ii]. در واقع این مخالف سوگند بقراط است که در حالی که دیگر همیشه خوانده نمی شود، باز هم وظایف یک پزشک را که شامل ضرر نکردن است خلاصه می کند و می گوید: «و من دارویی را که در صورت درخواست به کسی کشنده باشد، نمی دهم و نخواهم داد. راه چنین نصیحتی را پیشنهاد کنید». بنابراین اتانازی را رد می کنیم. [iii] احتمالاً، همان موردی که بسیار مشتاق اصل داوطلبانه است، این رد قانع‌کننده را توسط گروهی که به این طرح حیاتی هستند، مشاهده می‌کند.  [i] نامه مشترک به تلگراف. بیماران لاعلاج به مراقبت و محافظت نیاز دارند - نه کمکی برای خودکشی. کشیش روآن ویلیامز، اسقف اعظم کانتربری. کشیش وینسنت نیکولز، اسقف اعظم وست مینستر. سر جاناتان ساکس، خاخام ارشد.  [ii] الا پیکوور. پزشکان کمک به خودکشی را رد می کنند. ایندیپندنت 28 ژوئن 2012 .  [iii] سوکول، دکتر دانیل، \راهنمای سوگند بقراط\، اخبار بی بی سی، 26 اکتبر 2008،


این خطر وجود دارد که حتی یک انتخاب آزاد ممکن است اجباری را در بر داشته باشد.  تا کنون بزرگترین نگرانی این است که حق مردن شکلی خاموش از اجبار ایجاد می کند که قابل تشخیص نیست. در جامعه ای که در غرب به طور فزاینده ای مسن تر می شود، نقش افراد مسن در آن جامعه، ارزش و سهم مستمر آنها به احتمال زیاد با مسئله هزینه هایی که برای افراد در سن کار گذاشته می شود، پوشانده می شود. حتی در جایی که افراد مسن از طرف خانواده خود تحت فشار نیستند، جامعه باید از این روایت گسترده تر آگاه باشد. چنین روایتی آرام آرام هنجاری را ایجاد می کند که در آن سالمندان احساس می کنند سربار هستند و انتظار می رود که از حق خود برای مرگ استفاده کنند. \انتخاب\ باقی خواهد ماند و آنها حتی فکر می کنند که انتخابی بدون اجبار است، اما از حق خود استفاده می کنند نه به این دلیل که واقعاً می خواهند بمیرند، بلکه به این دلیل که احساس می کنند این همان کاری است که باید انجام دهند، زمانی که حق مردن به طور کامل عادی شد. انجام آن ممکن است حتی در نظر نگیرد که کاری که انجام می دهند واقعاً از اراده آزاد آنها نیست. درک خود به عنوان یک بار در حال حاضر یکی از دلایل رایج خودکشی [i] است و اگر دیگر تابو تلقی نشود قطعاً افزایش خواهد یافت. نداشتن حق مردن باعث نمی شود که بحث در مورد باری که سالمندان بر دوش اعضای کارگر جامعه گذاشته اند متوقف شود، اما جلوی این را خواهد گرفت که به سمت ایجاد فرهنگی که در آن افراد طبیعی می دانند که باید بمیرند زمانی که احساس می کنند باید بمیرند. بار هستند.  [i] جوینر، توماس ای. و همکاران، «روانشناسی و نوروبیولوژی رفتار خودکشی»، بررسی سالانه روانشناسی، 10 سپتامبر 2004، ص304.


غیرممکن است ساختاری بسازیم که به حق مردن برای فرد احترام بگذارد، اما دیگران نتوانند از آن سوء استفاده کنند.  از نظر اصول اخلاقی، کشتن مردم اشتباه است، این نوار را نسبتاً پایین می‌آورد. تقریباً همه جوامع این را به عنوان خطی پذیرفته اند که نمی توان بدون توافق صریح و مشخص دولت از آن عبور کرد که فقط در شرایط بسیار نادری مانند زمان جنگ اتفاق می افتد.  یک دلیل ساده برای ممنوعیت عمومی وجود دارد. هیچ اخطاری، هیچ سوء تفاهمی، بدون ابهام در مورد موضوع، و هیچ سایه خاکستری را اجازه نمی دهد. باز هم دلیل این رویکرد به همان اندازه ساده است. هر چیزی غیر از چنین رویکرد واضحی ناگزیر مورد سوء استفاده قرار خواهد گرفت [i] . همانطور که همه چیز وجود دارد در مورد قتل کاملاً بر این اساس تعیین می شود که ثابت شود شخصی جان دیگری را گرفته است. دلایل آنها برای انجام این کار ممکن است در صدور حکم منعکس شود، اما دادگاه ملزم نیست که بررسی کند که آیا کسی برای کشتن دیگری موجه بوده است یا خیر.  در ماهیت یک پرونده قضایی است که بعد از واقعه اتفاق می افتد و هیچ کس جز قاتل و متوفی نمی داند واقعاً بین آنها چه اتفاقی افتاده است. اگر موارد سندرم نوزاد تکان خورده را به عنوان مثال در نظر بگیریم، والدین همچنان کودک را دوست دارند، آنها در جنون یک لحظه از سر ناامیدی عمل کرده اند. هنوز هم قتل است حمایت از یکی از بستگان در حال مرگ نمی تواند کمتر ناامید کننده باشد، اما کشتن آنها همچنان قتل است، حتی در مواردی که پس از یک دوره طولانی اجبار برای پر کردن فرم ها و دستیابی به ظاهر رضایت اتفاق می افتد. با این حال، اثبات آن بسیار سخت خواهد بود. حداقل در مورد یک نوزاد می توانیم فرض کنیم که رضایت داده نشده است، در اینجا چنین نخواهد بود.  [i] استیون دریک و دایان کلمن. \افکار دوم\ در کمک به خودکشی رشد می کند. وال استریت ژورنال. 5 آگوست 2012.


تحقیقات حیوانی مستلزم آسیب جدی به حیوانات است. حتی اگر آنها به عنوان بخشی از آزمایش رنج نبرند، اکثریت قریب به اتفاق حیوانات مورد استفاده باید در پایان آزمایش کشته شوند. با توجه به استفاده از 115 میلیون حیوان در وضعیت موجود، این مسئله کوچکی نیست. حتی اگر بخواهیم آزمایش‌های حیوانی را به شدت کاهش دهیم، رها کردن حیوانات اهلی در طبیعت، حکم اعدام خواهد بود، و به سختی واقع‌بینانه به نظر می‌رسد که تصور کنیم بسیاری از حیوانات غیرعادی رفتاری، اغلب موش‌ها یا موش‌ها، می‌توانند به راحتی به تجارت حیوانات خانگی منتقل شوند. [1] در ابتدا بدیهی است که کشتن حیوانات درگیر به نفع آنها نیست، یا به حدی آسیب ببینند که چنین قتلی رحمت‌آمیز به نظر برسد. حتی اگر استدلال مخالف، مبنی بر اینکه حیوانات فاقد ظرفیت رنج واقعی هستند، باور شود، به هر حال باید تحقیقات را به منظور جلوگیری از مرگ میلیون‌ها حیوان ممنوع کرد.  [1] کمیسیون اروپا، 1997. اتانازی حیوانات آزمایشی. لوکزامبورگ: دفتر انتشارات رسمی


پیام اجتماعی مثبتی را ارسال می کند و حقوق رفاه حیوانات را به طور کلی در جامعه افزایش می دهد. اکثر کشورها قوانینی دارند که شیوه های رفتار با حیوانات را محدود می کند. اینها معمولاً رفتار با حیوانات را به روشی که آزمایشگاه‌های تحقیقاتی حیوانات ادعا می‌کنند برای تحقیقات آنها ضروری است، ممنوع می‌کند. بنابراین استثنائات قانونی مانند قانون حیوانات (رویه‌های علمی) 1986 در بریتانیا برای محافظت از این سازمان‌ها وجود دارد، در غیر این صورت یک جرم کیفری محسوب می‌شود. این یک تنش اخلاقی واضح ایجاد می کند، زیرا یک گروه در جامعه می تواند آنچه را که برای هر گروه دیگری رنج و ظلم غیرقانونی نسبت به حیوانات است، القا کند. اگر دولت‌ها در مورد متقاعد کردن مردم علیه جنگ خروس‌ها، رقصیدن خرس‌ها، و بدرفتاری ساده با حیوانات خانگی و حیوانات مزرعه جدی باشند، آنگاه چنین اهدافی با یک موضع قانونی منسجم‌تر در مورد رفتار همه افراد جامعه با حیوانات افزایش می‌یابد.


حیوانات حق دارند آسیب نبینند تفاوت بین ما و سایر مهره داران یک موضوع درجه است تا نوع. [1] آنها نه تنها از نظر تشریحی و فیزیولوژیکی شباهت زیادی به ما دارند، بلکه به گونه‌ای رفتار می‌کنند که به نظر می‌رسد معنا را منتقل می‌کنند. آنها از درد عقب می نشینند، به نظر می رسد ترس از یک شکنجه گر را ابراز می کنند، و به نظر می رسد که از فعالیت ها لذت می برند. نکته ای واضح برای هر کسی که رفتار یک سگ خانگی را با شنیدن کلمه \راه رفتن\ مشاهده کرده است. دلایل ما برای این باور که همنوعان ما قادر به تجربه احساساتی مانند ما هستند، مطمئناً فقط می تواند این باشد که آنها هم از نظر ظاهر و هم از نظر رفتار شبیه ما هستند (ما نمی توانیم ذهن آنها را بخوانیم). بنابراین هر حیوانی که خصوصیات آناتومیکی، فیزیولوژیکی و رفتاری ما را به اشتراک بگذارد، مطمئناً احساساتی مانند ما دارد. اگر برای استدلال درست بپذیریم که همه انسانها حق دارند صدمه نبینند، صرفاً به دلیل وجود داشتن به عنوان موجودی با ارزش اخلاقی، پس باید بپرسیم که چه چیزی حیوانات را اینقدر متفاوت می کند. اگر حیوانات بتوانند آنچه را که ما احساس می‌کنیم احساس کنند، و به همان اندازه که ما رنج می‌بریم، رنج می‌برند، در این صورت تبعیض صرفاً بر اساس تفاوت خودسرانه تعلق به گونه‌های مختلف، مشابه تبعیض بر اساس هر ویژگی اخلاقی خودسرانه دیگری، مانند نژاد یا جنسیت است. اگر تبعیض اخلاقی جنسی و نژادی نادرست است، پس نوع گرایی نیز اشتباه است. [2] [1] کلارک، اس.، طبیعت وحش: آیا حیوانات اخلاقی هستند؟، (آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1982) [2] سینگر، پی.، «همه حیوانات برابر هستند»، در لا فولت ( ویرایش)، اخلاق در عمل، (مالدن، ماس؛ آکسفورد: بلک ول پاب، 2007)


تحقیقات را می توان بدون آزمایش بر روی موجودات زنده به طور مؤثر انجام داد. از آنجایی که آزمایش روی حیوانات غیراخلاقی است، باید استفاده از حیوانات را برای آزمایش متوقف کنیم. اما جدا از این که از نظر اخلاقی اشتباه است، ما هرگز نمی دانیم که اگر هرگز آزمایش روی حیوانات را متوقف نکنیم، بدون آزمایش حیوانات چقدر می توانیم پیشرفت کنیم. تحقیقات حیوانی استاندارد طلای تاریخی بوده است، و در مورد برخی از آزمایش‌های غربالگری شیمیایی، برای سال‌ها توسط بسیاری از ایالت‌های غربی، قبل از عرضه یک ترکیب برای فروش، توسط قانون الزامی بود. با این حال، علم و فناوری سریعتر از پروتکل های تحقیقاتی حرکت کرده است، و بنابراین دیگر نیازی به آزمایش روی حیوانات نیست. ما اکنون خواص شیمیایی بیشتر مواد را می دانیم و کامپیوترهای قدرتمند به ما اجازه می دهند تا نتیجه فعل و انفعالات شیمیایی را پیش بینی کنیم. آزمایش بر روی کشت بافت زنده همچنین به ما این امکان را می دهد که بینشی در مورد چگونگی واکنش سلول های زنده در مواجهه با مواد مختلف بدون نیاز به حیوانات بدست آوریم. حتی پوست انسان باقیمانده از عملیات، وسیله ای مؤثر برای آزمایش است و انسان بودن، راهنمای قابل اعتمادتری برای تأثیر احتمالی بر روی یک سوژه انسانی ارائه می دهد. ضرورت قبلی استفاده از حیوانات دیگر بهانه خوبی برای ادامه استفاده از حیوانات برای تحقیق نیست. ما همچنان تمام مزایایی را که تحقیقات قبلی روی حیوانات برای ما به ارمغان آورده است حفظ خواهیم کرد، اما نباید بیش از این درگیر آن باشیم. بنابراین تحقیقات مدرن هیچ بهانه ای برای استفاده از حیوانات ندارد. [1] [1] پتا. 2011. جایگزین ها: آزمایش بدون شکنجه.


برخی از گروه‌های مردم نسبت به بسیاری از حیوانات ظرفیت کمتری برای رنج کشیدن دارند. می‌توان انسان‌هایی را تصور کرد که تقریباً کاملاً فاقد ظرفیت رنج هستند، یا در واقع توانایی توسعه و داشتن علایق را ندارند. برای مثال فردی را در حالت نباتی پایدار در نظر بگیرید یا فردی که با شدیدترین اختلالات شناختی متولد شده است.  ما می توانیم در این بحث سه موضع ممکن در قبال چنین افرادی اتخاذ کنیم. اولاً ما می توانستیم روی حیوانات آزمایش کنیم، اما نه بر روی چنین افرادی. اتخاذ این یک موضع اخلاقی ناسازگار و نوع گرایانه خواهد بود و در نتیجه رضایت بخش نیست. ما می‌توانیم از نظر اخلاقی سازگار باشیم و هم روی حیوانات و هم روی این افراد آزمایش کنیم. اخلاق رایج حاکی از آن است که انجام تحقیقات پزشکی بالقوه دردناک بر روی معلولان شدید منفور است، و بنابراین این موضع به همان اندازه رضایت بخش به نظر نمی رسد. در نهایت می‌توانیم با اتخاذ موضع آزمایش بر روی هیچ یک از گروه‌ها، سازگاری اخلاقی را حفظ کنیم و از آزمایش بر روی افراد ناتوان اجتناب کنیم، بنابراین آزمایش بر روی حیوانات را ممنوع کنیم. [1] [1] فاکس، ام. ای.، \جامعه اخلاقی\، در لا فولت (ویرایش)، اخلاق در عمل، (مالدن، ماس؛ آکسفورد: میخانه بلک ول، 2007)


مردم تحت چنین سیاستی بیهوده می میرند و رنج می برند. هر سال 23 داروی جدید تنها در بریتانیا معرفی می شود. [1]. در حالی که تقریباً همه این داروها پس از آزمایش‌های گسترده حیوانی به بازار آورده شده‌اند، تعداد حیواناتی که برای بررسی ایمنی آنها استفاده می‌شود، تنها زمانی هزینه بالایی به نظر می‌رسد که مزایایی که هر دارو برای مصرف‌کنندگانش به ارمغان می‌آورد به اندازه کافی در نظر گرفته نشود.  داروهای جدیدی که برای مصارف پزشکی تایید شده اند، این پتانسیل را دارند که درد و رنج انسان را نه تنها برای اولین گروه از بیمارانی که به آنها دسترسی دارند، بلکه برای نسل های آینده افراد بیمار و رنج دیده نیز تسکین دهند. تمام زندگی هایی را در سرتاسر جهان در نظر بگیرید که از زمان کشف پنی سیلین در سال 1928 از آن بهره برده اند. اگر داروها برای تحقیق و توسعه هزینه بیشتری داشته باشند، حاشیه سود بالقوه کاهش می یابد و برخی از داروهایی که در غیر این صورت کشف و منتشر می شدند سقوط خواهند کرد. زیر آستانه جدید سود احتمالی لازم برای تأمین مالی تحقیق. اتخاذ این گزاره منجر به رنج و مرگ افراد بیشتری در آینده خواهد شد که در غیر این صورت اتفاق می افتاد.  [1] اخبار بی بی سی. 2013. سقوط مواد مخدر \یک افسانه\.


حیوانات درگیر در تحقیقات حیوانی عمدتاً به خوبی درمان می شوند.  اکثریت قریب به اتفاق حیواناتی که در تحقیقات مورد استفاده قرار می گیرند، در معرض رنج نیستند. در جایی که ممکن است درد وجود داشته باشد، به آنها مسکن داده می شود و زمانی که آنها را معدوم می کنند، به صورت انسانی انجام می شود. [1] به خوبی از آنها مراقبت می شود، زیرا سلامت حیوانات معمولاً نه تنها توسط قانون و تمرین خوب لازم است، بلکه برای نتایج آزمایشی مفید است. بسیاری از این حیوانات زندگی بهتری نسبت به آنچه که در طبیعت به دنیا می آمدند، دارند. بسیاری از حیوانات و در واقع انسان ها به دلیل مرگ نابهنگام به دلایلی غیر از کهولت سن می میرند، آزمایش روی حیوانات ممکن است این تعداد را کمی افزایش دهد، اما تا زمانی که با حیوانات به خوبی رفتار شود، نباید هیچ اعتراض اخلاقی به تحقیقات حیوانی وجود داشته باشد. بنابراین، اگر اساس استدلال برای ممنوعیت آزمایش حیوانات بر اساس رفتار ظالمانه و درد متحمل شده توسط حیوانات است، این دلیلی برای مقررات است تا مطمئن شویم که رنج بسیار کمی وجود دارد تا ممنوعیت کامل.  [1] Herzog, H., “Dealing With the Animal Research Controversy” در Akins, C. Panicker, S. & کانینگهام، سی. ال (ویرایشگران)، حیوانات آزمایشگاهی در تحقیق و آموزش: اخلاق، مراقبت و روش ها، (واشنگتن، دی سی، ایالات متحده: انجمن روانشناسی آمریکا، 2005، فصل 1.


تحقیقات حیوانی فقط در مواردی مورد استفاده قرار می گیرد که سایر روش های تحقیقاتی مناسب نیستند کشورهای توسعه یافته، از جمله ایالات متحده و همه اعضای اتحادیه اروپا (از زمان دستورالعمل اتحادیه اروپا 2010/63/EU) قوانین و مقررات حرفه ای را ایجاد کرده اند که دانشمندان را از استفاده از حیوانات برای تحقیق در صورت موارد دیگر منع می کند. ، روش های تحقیق غیر حیوانی به همان اندازه نتایج واضح و دقیق ایجاد می کند.  اصل شرح داده شده در بالا در دکترین \3Rs\ نیز گنجانده شده است، که بیان می کند که محققان و کارفرمایان آنها وظیفه دارند راه هایی را برای اصلاح آزمایش های انجام شده بر روی حیوانات شناسایی کنند تا نتایج بهتری حاصل شود و رنج کمتری به همراه داشته باشد. جایگزینی حیوانات مورد استفاده در تحقیقات با جایگزین های غیر حیوانی در صورت امکان. و کاهش تعداد حیوانات مورد استفاده در تحقیقات. دکترین 3Rs نه تنها بیانگر روشی عملی برای تطبیق ضرورت تحقیقات حیوانی با میل جهانی انسان برای عدم ایجاد رنج است، بلکه دانشمندان را به افزایش کیفیت کلی تحقیقاتی که انجام می‌دهند سوق می‌دهد. دولت ها و موسسات دانشگاهی دکترین 3R را بسیار جدی می گیرند. در کشورهای اتحادیه اروپا، دانشمندان موظفند قبل از اعطای مجوز برای آزمایش حیوانی، نشان دهند که روش‌های دیگر تحقیق را در نظر گرفته‌اند.  روش های زیادی برای یادگیری در مورد فیزیولوژی ما و آسیب شناسی هایی که بر آن تأثیر می گذارد وجود دارد، از جمله مدل های کامپیوتری، کشت سلولی، مدل های حیوانی، میکرودوز انسانی و مطالعات جمعیت. این روش‌ها برای تکمیل یکدیگر استفاده می‌شوند، برای مثال مدل‌های حیوانی ممکن است داده‌هایی تولید کنند که یک مدل رایانه‌ای ایجاد می‌کند. با این حال، برخی تحقیقات وجود دارد که به هیچ وجه نمی توان انجام داد. درک تعامل مجموعه‌های خاصی از ژن‌ها بدون اینکه بتوانیم فقط این ژن‌ها را تغییر دهیم، دشوار است - چیزی که از طریق حیوانات اصلاح‌شده ژنتیکی ممکن است.  در نهایت، همانطور که در بالا ذکر شد، با توجه به هزینه بالای انجام تحقیقات حیوانی نسبت به روش‌های دیگر، انگیزه مالی برای مؤسسات وجود دارد که روش‌های غیر حیوانی را در جایی که نتایج مفید و دقیق تولید می‌کنند، اتخاذ کنند.


تحقیقات حیوانی برای تولید مواد واقعاً جدید ضروری است. حتی طبق این گزاره، این حدود یک چهارم کل داروهای جدید منتشر شده را نشان می دهد، که با توجه به پتانسیل زیادی برای تسکین درد و رنج فراتر از ظرفیت فعلی ما که چنین داروهایی نوید می دهند، می تواند قابل توجه باشد.  پس از اینکه اثرات، عوارض جانبی و تداخلات پیچیده تر یک دارو با استفاده از آزمایش حیوانی و غیر حیوانی تأیید شد، معمولاً به آنچه که فاز اول کارآزمایی بالینی نامیده می شود - آزمایش بر روی داوطلبان انسانی برای تأیید نحوه تداخل دارو با فیزیولوژی انسانی و دوزهایی که باید تجویز شود. خطر آسیب دیدن داوطلب انسانی درگیر در مرحله اول آزمایش بسیار ناچیز است، اما فقط به این دلیل که آزمایش های حیوانی، همراه با روش های غربالگری غیر حیوانی، روشی بسیار موثر برای اطمینان از این امر است. داروهای جدید خطرناک برای انسان تجویز نمی شود. در بریتانیا، طی بیست سال یا بیشتر گذشته، هیچ گونه مرگ و میر انسانی در نتیجه آزمایشات بالینی فاز اول وجود نداشته است.  ترکیبات جدید (برخلاف داروهای به اصطلاح \me-too\ که تغییرات جزئی در یک درمان موجود ایجاد می کنند) موادی هستند که بیشترین نوید را برای بهبود زندگی انسان ها و درمان شرایط غیرقابل درمان قبلی دارند. با این حال، تازگی آنها همچنین دلیلی است که برای دانشمندان دشوار است پیش بینی کنند که آیا آنها ممکن است به انسان آسیب بزنند یا خیر.  تحقیق در مورد ترکیبات جدید بدون آزمایش حیوانی یا خطر عظیمی برای افراد انسانی، با رنج و مرگ اجتناب ناپذیر از جانب داوطلبان آزمایشی در برخی موارد امکان پذیر نخواهد بود. سخت است باور کنیم که در چنین شرایطی کسی داوطلب شود، و حتی اگر این کار را انجام دهد، شرکت‌های داروسازی حاضرند عواقب قانونی احتمالی تجویز ماده‌ای را که نسبتاً کمی درباره آن می‌دانند به خطر بیاندازند. به طور خلاصه، توسعه داروهای جدید نیاز به آزمایش حیوانی دارد و تحت سیاست این گزاره غیرممکن خواهد بود.


حقوق حیوانات ارزش اخلاقی کمتری نسبت به حقوق بشر دارد. از وجود و فناپذیری خود، و به این ترتیب موجوداتی هستند که شایسته توجه اخلاقی هستند. حیوانات نیز برخی از این ویژگی ها را تا حدی بیان می کنند و بنابراین حیوانات نیز شایسته توجه اخلاقی هستند. با این حال، جان حیوانات و جان انسان ها ارزشی نابرابر دارند. این به خاطر این واقعیت است که هیچ حیوانی تمام این ویژگی ها را به اندازه یک انسان معمولی ندارد، یا حتی به طور خاص نزدیک است. بنابراین هر حقوقی که به حیوانات نسبت داده می شود باید نسبت به حقوقی که برای انسان قائل هستیم کوتاه شود. [1] بنابراین حیوانات نباید به درستی از همان حقوقی برخوردار باشند که انسان‌ها روی آنها آزمایش نشوند. تا حدی که آسیب رساندن به حیوانات برای انسان منفعت زیادی به همراه دارد، ما از نظر اخلاقی برای ایجاد برخی آسیب‌های اخلاقی برای دستیابی به یک خیر اخلاقی بسیار بزرگ‌تر توجیه می‌شویم.  [1] فری، R. G.، \مقام اخلاقی: ارزش زندگی و گونه گرایی\، در لا فولت (ویرایش)، اخلاق در عمل، (مالدن، ماس؛ آکسفورد: میخانه بلک ول، 2007)


\خوب\ بیشتری با نجات پنج جان حاصل می شود تا نجات یک زندگی. تمام خوبی هایی که شخص تجربه می کرد و همچنین تمام خوبی هایی که می توانست به زندگی دیگران بیاورد دیگر رخ نخواهد داد. به سختی می توان دقیقاً گفت که یک شخص چقدر می تواند به ارمغان بیاورد. با این حال، منصفانه است که فرض کنیم نجات پنج نفر شانس بیشتری برای سطوح بالاتر «خوب» به همراه دارد. با توجه به این واقعیت که شخص چیزی در مورد افرادی که در مسیرها هستند نمی‌داند، باید تصور کرد که با نجات جان آن‌ها، پنج برابر بیشتر از نجات یک نفر، «خوب» تولید می‌شود.


ما به عنوان انسان سعی می کنیم تا حد امکان مردم را نجات دهیم یک حق اساسی برای زندگی وجود دارد که ما به عنوان انسان سعی می کنیم از آن پیروی کنیم. کشتن دیگران غیرقانونی است زیرا ما عموماً معتقدیم که هر فردی حق دارد زندگی خود را بگذراند و هیچ کس دیگری حق ندارد آن زندگی را از بین ببرد. در وضعیت قطار دو نتیجه ممکن وجود دارد که هر دو منجر به کوتاه شدن زندگی می شود. با توجه به این واقعیت که ما برای زندگی چنین ارزشی قائل هستیم، وظیفه داریم تعداد افرادی که می میرند را کاهش دهیم. شخص باید کاری را انجام دهد که کمترین مرگ را به دنبال دارد و این کشتن یک نفر و نجات پنج نفر است.


کشتن یک نفر انتخاب منطقی است فیلسوف جان رالز با یک آزمایش فکری راهی درست برای سازماندهی یک جامعه را کشف کرد. وقتی مردم در مورد چگونگی سازماندهی جامعه صحبت می کنند، عموماً موقعیت و منافع خود را در نظر می گیرند. رالز از ما خواست موقعیتی را تصور کنیم که در آن اصلاً از زندگی خود چیزی نمی دانیم و سپس سعی کنیم جامعه را سازماندهی کنیم؟ بدون اینکه چیزی در مورد ثروت، هوش، شخصیت، نژاد، جنسیت، مذهب و غیره خود بدانیم، عادلانه ترین جامعه را ایجاد می کنیم. این به این دلیل است که بدون اینکه بدانیم چه کسی هستیم، نمی‌دانیم وقتی جامعه سازماندهی شد در کجای جامعه قرار خواهیم گرفت. بنابراین، برای اطمینان از اینکه ما بهترین شانس را برای رفتار عادلانه داریم، جامعه‌ای ایجاد می‌کنیم که در آن با همه مردم منصفانه رفتار شود. همین آزمایش را می توان برای مسئله قطار نیز اعمال کرد. اگر چیزی در مورد اینکه در آزمایش چه کسی هستیم ندانیم، یک نفر را بکشیم. این به این دلیل است که احتمال بیشتری وجود دارد که ما یکی از پنج نفر باشیم و بنابراین کشتن یک نفر بهترین شانس را برای زنده ماندن به ما می دهد.


ما نمی‌توانیم در مورد اینکه زندگی چه کسی ارزشمند است و چه کسی نیست قضاوت کنیم، غیرممکن است که بدانیم هر یک از افراد درگیر در این موقعیت با زندگی خود چه خواهند کرد. یکی ممکن است یک قاتل زنجیره ای باشد در حالی که دیگری ممکن است یک پزشک نجات بخش باشد. با تلاش برای استفاده از نوعی محاسبات در این سناریو، فرض می‌کنیم که دانش بیشتری نسبت به آنچه در واقع داریم، داریم. در واقع ما کاملاً نسبت به اقدام صحیح ناآگاه هستیم و انجام هر کاری در موقعیت ممکن است اشتباهی وحشتناک باشد که باعث درد و رنج زیادی در آینده شود.


عمل قتل از نظر عاطفی آسیب زا است درگیر شدن در مرگ شخص دیگری تجربه فوق العاده آسیب زا است. سربازانی که از جنگ بازمی‌گردند اغلب از «اختلال استرس پس از سانحه» رنج می‌برند که نشان می‌دهد قرار گرفتن در موقعیتی که در آن مجبور هستید زندگی دیگری را بگیرید تأثیر طولانی‌مدتی بر سلامت روان شما دارد. این در مورد افرادی که مستقیماً در قتل دخالت ندارند نیز صادق است. به عنوان مثال، افرادی که روی ساخت بمب اتمی کار می‌کردند، گناهی باورنکردنی برای آنچه ایجاد کرده بودند، توصیف کردند، حتی اگر در تصمیم‌گیری برای پرتاب بمب‌ها دخالتی نداشتند. همان تجربیات آسیب زا احتمالاً بر شخصی که مسئول کشیدن اهرم است تأثیر می گذارد.


ما جامعه‌ای نمی‌خواهیم که در آن کشتار قابل قبول باشد به محض اینکه توافق کردیم که شرایطی وجود دارد که کشتار قابل قبول است، دلیلی برای ترس از امنیت خود داریم. با پذیرش قتل در موقعیت های خاص، جامعه به عنوان یک کل نسبت به این ایده بازتر می شود. آنگاه ترسیم خط کشی در مورد اینکه کشتن کجا قابل قبول است و کجا قتل غیرقابل قبول است دشوار می شود. خیلی بهتر است که همه مصادیق قتل را غیرقانونی اعلام کنیم تا معیار اخلاقی کلی برای رعایت در همه شرایط داشته باشیم.


منفعت گرایی مطالبه گر است اگر ما تصمیم بگیریم که پنج نفر را نجات دهیم فقط به این دلیل که قدرت انجام این کار را داریم، باید تمام زندگی های دیگری را نیز در نظر بگیریم که در توان ما برای نجات است. این در اختیار ماست که تمام پول اضافی خود را به امور خیریه برای نجات جان انسان ها اهدا کنیم و بنابراین باید این کار را نیز انجام دهیم. اقداماتی از این دست شایسته ستایش هستند، اما هیچ کس پیشنهاد نمی کند که ما وظیفه داریم آنها را انجام دهیم.


ما به طور غریزی می دانیم که کشتن اشتباه است، در حالی که گاهی اوقات احساسات ما در مورد اینکه چه چیزی درست است و چه چیزی نادرست است، دقیق نیست، آنها هنگام فکر کردن به اخلاق مورد نیاز هستند. اگر نظریه ای به خوبی استدلال و اندیشیده شده باشد، اما برخلاف احساسات ما در مورد درست و غلط بودن آن باشد، آن را رد می کنیم. اکثر مردم این احساس را دارند که کشتن اشتباه است و بنابراین شرکت در هر عملی که منجر به مرگ دیگری شود نیز اشتباه است.


کشتن بدتر از اجازه دادن به کسی است که بمیرد مردم همیشه در تصادفات و به دلایل طبیعی می میرند. با این حال، بسیار نادرتر است که فردی به طور فعال در مرگ شخص دیگری نقش داشته باشد. اگر کسی تصمیم بگیرد که اهرم را بکشد و مسیر قطار را تغییر دهد، در آن صورت فعالانه در مرگ یک نفر شرکت می کند. گزینه دیگر شامل هیچ اقدامی نیست. این به سادگی به مجموعه ای از رویدادها اجازه می دهد تا مسیر خود را طی کنند. بنابراین، مشارکت فعالانه در مرگ دیگری مسئولیت بزرگتری دارد.


از دست دادن ظاهری آزادی اغراق آمیز است.  موارد منفی سوء استفاده از امنیت اندک است و توسط یک لابی مؤکد حقوق مدنی که هیچ همدلی با قربانیان تروریسم ندارد، تا حد زیادی اغراق شده است. البته، با هر تلاش گسترده ای برای مبارزه با تروریسم، مواردی از سوء استفاده از تدابیر امنیتی وجود دارد. به عنوان مثال در بریتانیا مظنونان تروریسم در ابتدا بدون اتهام تحت قانون ضد تروریسم، جنایت و امنیت بازداشت می شدند، اما این بازداشت توسط اربابان قانون در سال 2005 غیرقانونی اعلام شد، بنابراین دولت سیاست های کاهش یافته جدیدی مانند \دستورات کنترل\ را معرفی کرد. [1] بنابراین، دولت همیشه مایل بوده است که قوانین امنیتی خود را زمانی که دادگاه‌ها معتقدند بیش از حد پیش می‌رود، کاهش دهد. با این وجود، بستن همه اقدامات امنیتی به بهانه نقض حقوق ایده خوبی نیست. اکثر این اقدامات به جای سوء استفاده از آن آزادی های مدنی محافظت می شود.  [1] هویت، استیو، جدول زمانی جنگ بریتانیا در مورد ترور، لیبرتاس، 2007، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011 [2] استراتون، آلگرا و وینتور، پاتریک، «نیک کلگ به جنگ با کارگران بر سر آزادی های مدنی می رود»، guardian.co .uk، 13 آوریل 2010، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011


بحث در مورد عملی بودن و ایجاد تعادل بین ریسک ها است.  اگر مخالفان قبول نکنند که خطرات بسیار زیاد است و باید کاری انجام شود، بسیار ناصادق خواهد بود. زیرا، در اعماق وجود، همه می‌دانند که این فقط یک تعادل بین خطرات است – در عمل تمام تلاش دولت نجات جان انسان‌هاست. البته این وظیفه اصلی دولت است که از شهروندان محافظت کند، اما این تنها با از دست دادن برخی از آزادی های مدنی امکان پذیر است. البته این آزادی‌ها هنوز کاملاً توسط دادگاه محافظت خواهند شد. هنگامی که صحبت از موضوع مرگ و زندگی می شود، این امیدواری است که هر شهروند عاقلی از چند آزادی مدنی صرفنظر کند.


امنیت ملی چیزی است که حتی به قیمت تروریسم باید از آن محافظت شود. این عصری است که در آن فضا و زمان به آهنگ رسانه‌های جدید خم می‌شوند – اطلاعاتی که در نوک انگشتان شما هستند ممکن است زیبا به نظر برسند، اما برای کسانی که می‌خواهند تخریب کنند، فقط دستیابی به هدفشان را آسان‌تر می‌کند. بنابراین باید تدابیر سختگیرانه تری برای امنیت ملی به کار گرفته شود تا با دشمن همگام شود. Escalation نام بازی تحمیل شده به دولت‌های سراسر جهان توسط تروریست‌ها است، به‌عنوان مثال تروریست‌های بمبئی از سیستم‌های GPS برای هدایت آنها به داخل بمبئی استفاده می‌کردند، حملات با تلفن‌های همراه و ماهواره‌ای هماهنگ می‌شد و Blackberrys برای نظارت بر واکنش بین‌المللی استفاده می‌شد. به منظور حفظ قدرت، دولت ها به قدرت های جدیدی برای توقف، بازدارندگی و جلوگیری از تروریسم نیاز دارند. دولت باید ابتدا امنیت دولتی را تامین کند. تنها در این صورت است که می توان بحث در مورد آزادی های مدنی را آغاز کرد و تنها پس از آن.  [1] Shachtman، Noah، \How Gadgets Helped Mumbai Attackers\، Wired، 1 دسامبر 2008، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011


کشورهای غربی در حال حاضر از قوانین بسیار لیبرال سود می برند.  ایالات متحده در حال حاضر از نظر احترام و توجه به آزادی های مدنی بسیار بهتر از بسیاری از کشورها است. اقدامات امنیتی جدید به شدت این آزادی را به خطر نمی اندازد، و اقدامات ایالات متحده حداقل قابل مقایسه با اقدامات مشابهی است که قبلاً در سایر کشورهای توسعه یافته دموکراتیک وجود دارد، به عنوان مثال. اسپانیا و بریتانیا که برای مدت طولانی تری نسبت به ایالات متحده مجبور به مقابله با تروریسم داخلی بوده اند. حقایق برای خود صحبت می کنند - ایالات متحده از یک لیبرالیسم غربی سالم برخوردار است که اکثر مردم جهان حتی نمی توانند آن را تصور کنند. موضوع فرسایش چند آزادی جزئی شهروندان (ایالت هایی مانند ایالات متحده) باید به نفع مسئله بسیار بزرگتر حفاظت از موجودیت آن ایالت نادیده گرفته شود. [1] [1] Zetter، Kim، \The Patriot Act Is Your Friend\، Wired، 24 فوریه 2004، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011


با حمایت مردمی است که تدابیر امنیتی اتخاذ می شود.  فراموش نکنیم که با رضایت عمومی که این اقدامات امنیتی انجام می شود، برای مثال دوربین مداربسته اقدامی پوپولیستی بود که اغلب تهدیدی برای آزادی های مدنی تلقی می شد [1] . مطابق با آرمان های دموکراتیک است. اکثریت کشور خواهان امنیت بیشتر هستند [2] . به عنوان مثال در سال 2005، 59 درصد از آمریکایی ها خواستار تمدید قانون میهن پرستی بودند. [3] و از آنجا که دموکراسی مظهر همه ارزش‌هایی است که ما برای آن می‌جنگیم - از جمله آزادی و برابری - هنگام تصمیم‌گیری در مورد نحوه سازماندهی خود باید به روحیه دموکراتیک پایبند باشیم، در غیر این صورت در خطر افتادن در همان طرز فکر خود آن تروریست‌ها هستیم.  [1] نوریس، کلایو، مک کاهیل، مایک و وود، دیوید، سرمقاله. رشد دوربین‌های مدار بسته: دیدگاهی جهانی در مورد انتشار بین‌المللی نظارت تصویری در فضای در دسترس عموم، نظارت و تقویت Society, 2(2/4):110-135, 2004, (2)/editorial.pdf, مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011 [2] شورای حقوقی استرالیا، \سیاست و پوپولیسم در اجلاس ضد تروریسم پیروز می شوند\، 30 سپتامبر 2005، [3] Langer, Gary, 'Poll: Support Seen for Patriot Act', ABCnews, 9 ژوئن 2005, , مشاهده شده 9


از دست دادن آزادی فردی شروع یک شیب لغزنده است.  این پیشنهاد ما را در مکان خطرناکی قرار می دهد. این وضعیت لبه نازک یک گوه توتالیتر است - ما باید برای آزادی موضعی اصولی داشته باشیم و از افزایش تعداد قوانین ضد تروریسم و قدرت های پلیس قدرتمند جلوگیری کنیم. بسیاری از حوادث شیطانی در تاریخ با نیت خیر و موارد اندکی از بی عدالتی آغاز شد. اجازه دادن حتی چند مورد سوء استفاده به عنوان یک عارضه جانبی قابل قبول بهبود امنیت، سطح تحمل عمومی را تغییر می‌دهد و به این باور منجر می‌شود که حقوقی مانند فرض برائت و habeas corpus (که دولت را از زندانی کردن کسی بدون اتهام زدن به آنها باز می‌دارد. جنایت و سپس محاکمه آنها) یک تجمل قابل مذاکره است. علاوه بر این، سوء استفاده از این سیستم احتمالاً گروه های اقلیت خاصی (مانند مسلمانان، عرب-آمریکایی ها) را قربانی می کند، همانطور که آمریکایی های ژاپنی-آمریکایی و بسیاری از گروه های دیگر در جنگ جهانی دوم مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، [1] چیزی که اکنون آمریکایی ها به درستی درباره آن هستند. شرمنده  [1] هومل، جفری راجرز، \نه فقط آمریکایی های ژاپنی: داستان ناگفته سرکوب ایالات متحده در طول \جنگ خوب\، مجله Historical Review، پاییز 1987 (جلد 7، شماره 3)، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011


در چشم مردم، به نظر می رسد دولت به همه مشکوک است.  اگرچه قرار است اقدامات ضد تروریستی برای دستگیری افراد خاصی باشد، اما این همه مردم هستند که هر روز باید آسیب ببینند: انبوهی از دوربین های امنیتی، بررسی های امنیتی و اقدامات ضد حریم خصوصی به طور مداوم به افراد بی گناه حمله می کنند. زندگی می کند و با این حال قرار است این تروریست ها باشند که مجازات می شوند. موضوع عدالت و اینکه آیا واقعاً اجرا می شود یا خیر، باید به طور کامل به درستی بررسی شود. این اقدامات مشکل تروریسم را حل نمی کند زیرا به شکایات اصلی رسیدگی نمی کند. در عوض راه های دیگری مانند مذاکره برای رسیدگی به شکایات ضروری است، همانطور که در ایرلند شمالی اتفاق افتاد [1].  [1] بوکات، اوون، «ایرلند شمالی»، گاردین، 11 مه 2007، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011


مانع پیشرفت اقتصادی می شود.  اقدامات اضافی امنیتی فقط جریان تجارت را مختل یا متوقف می‌کند [1]، مقابله با آن کشور را سخت‌تر می‌کند - از نظر بین‌المللی «دوستانه» کمتر، و جوامع را مختل می‌کند. کشورهای امنیتی تقریباً همیشه رشد آهسته‌تری نسبت به ایالت‌های آزاد دارند، زیرا تشریفات اداری بیشتری وجود دارد، شبکه‌های حمل و نقل کندتر می‌شوند، برای مثال بررسی‌های فرودگاهی بسیار بیشتر طول می‌کشد. انجمن مسافرتی ایالات متحده می گوید که به طور متوسط در ایالات متحده در نتیجه اقدامات امنیتی فرودگاه، هر فرد از دو تا سه سفر در سال به دلیل مشکلات غربالگری امنیتی فرودگاه اجتناب می کند. تخمین زده می‌شود که این رقم برای هتل‌ها، رستوران‌ها، خطوط هوایی و سایر تامین‌کنندگان مسافرتی از دست رفته 85 میلیارد دلار است. [2] و این حتی قبل از زیان های ناشی از ساعات غیرمولد، و بازدارنده سرمایه گذاری است. همه این موارد باعث کاهش درآمد و رشد تولید ناخالص داخلی خواهد شد.  [1] ورو، رابرت، \امنیت شدیدتر نباید تجارت جهانی را کاهش دهد\، موسسه اروپایی، بهار 2004، [2] مک کارتنی، اسکات، \هدف تعادل امنیت و راحتی\، وال استریت ژورنال، 1 سپتامبر 2011، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011


این باعث می‌شود که تروریست‌ها پیروز شوند. هدف همه تروریست‌ها این است که با ابزارهای خشونت‌آمیز سیاست دولت را تحت تأثیر قرار دهند. اگر نحوه اداره کشورمان را تغییر می‌دادیم، اجازه می‌دادیم تروریست‌ها پیروز شوند - آنها به آنچه می‌خواستند می‌رسیدند. اگر شیوه زندگی خود را تغییر دهیم [1]، اقدامات امنیتی بیشتر یا چیز دیگری را تغییر دهیم، جامعه خود را به لحن تروریست ها شکل می دهیم. بنابراین تدابیر امنیتی بیشتر در فرودگاه ها آزادی سفر را محدود می کند و تبدیل کشور به جامعه نظارتی همه را عصبی می کند. در نهایت کشور دیگر همان آزادی هایی که بهترین راه برای مبارزه با تروریسم است را از دست داده است. این یک چیز اشتباه است.  [1] سیمانوویچ، استیو، \اگر شما این را نخوانید، تروریست ها پیروز می شوند\، روزنامه تجاری واشنگتن، 24 دسامبر 2001،


خطر تروریسم و خطرات امنیتی بیش از حد اعلام شده است.  تهدید تروریسم بسیار اغراق آمیز است. دولت های غربی در سرتاسر جهان عملاً تهدید تروریسم را به شهروندان خود می فروشند تا قدرت کنترل خود را افزایش دهند. با این حال، تهدید باید اغراق شود تا رای دهندگان باور کنند که اقدامات امنیتی لازم است. انگیزه های دولت هایی که این کار را انجام می دهند متفاوت است. برخی فقط خواهان تدابیر امنیتی جدید هستند تا کارشان را آسان تر کند. با این حال، دیگران آن را فرصتی برای افزایش کنترل و قدرت دولت بر شهروندان عادی می دانند. شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد تروریسم از آن زمان به بعد به چیزی خطرناک تر از چندین دهه تبدیل شده است. به عنوان مثال، بمباران Pan Am 103 در سال 1988 و کشته شدن 270 نفر یا بمباران سفارت ایالات متحده در بیروت در سال 1983 که منجر به کشته شدن 63 نفر شد، وجود داشت. با واکنش بسیار سنجیده تری مواجه شد که شامل نقض آزادی های مدنی نبود. دولت ها احتمالاً از شیدایی ضد تروریسم سوء استفاده می کنند و از این لحظه برای تقویت رژیم های خود استفاده می کنند. سازمان‌های دولتی مدرن که با تروریسم مبارزه می‌کنند، به اندازه کافی پیچیده هستند تا با استفاده ناچیز از اقدامات «دراکونی» با تروریسم مقابله کنند. محدود کردن حقوق شهروندی به دلیل رویدادهای جداگانه قابل قبول نیست.  [1] PBS Frontline، 'Terorist attacks on americans, 1979-1988'، مشاهده شده در 9 سپتامبر 2011