سوء استفاده از اطلاعات و قدرت توسط سازمان های اطلاعاتی حتی زمانی که دولت قصد آسیب ندارد، باز هم مواردی وجود دارد که آسیب های مستقیم می تواند در نتیجه نظارت رخ دهد. نگران کننده ترین موارد مربوط به جایی است که دولت از اطلاعاتی که در اختیار دارد سوء استفاده می کند. سوء استفاده از قدرت و اطلاعاتی که دولت در اختیار دارد شاید دلیل اصلی مشکل بودن اعتماد به سازمان های اطلاعاتی باشد. در یک مثال تاریخی از دهه 1950، ماموران FBI با یک واردکننده مشروب در بروکلین به دلیل تکرار شایعه ای مبنی بر اینکه جی ادگار هوور، مدیر اف بی آی ممکن است \دگرباش\ باشد، مصاحبه کردند. این امر به وضوح نیاز به یادآوری از طریق پرسش داشت که \رفتار شخصی هوور خارج از سرزنش است\ و منجر به این شد که مرد سریعاً موافقت کرد که \او فکر می کند آقای هوور کار فوق العاده ای انجام داده است.\ [1] آیا این ربطی به امنیت ملی داشت؟ نه. آیا این سوء استفاده از قدرت و نظارت بود؟ بله تا آنجا که ما می‌دانیم سازمان‌های اطلاعاتی دیگر چنین کارهایی را انجام نمی‌دهند، اما افشاگری‌هایی مانند PRISM یا واتربردینگ یک دهه پیش نشان می‌دهد که آنها هنوز هم خوشحال هستند که هر از گاهی از موقعیت خود سوء استفاده کنند. این به سختی راه خوبی برای ایجاد اعتماد است.  [1] گیج، بورلی، «این مربوط به عکس‌های گربه شما نیست»، اسلیت، 10 ژوئن 2013،


تهدیدی برای دموکراسی بله، NSA بعید است که به اطلاعات شخصی افراد نگاه کند، اگر شخص مورد نظر کسی مورد علاقه نباشد، اما افرادی هستند که ممکن است مورد علاقه دولت باشند که اساساً از هیچ چیز بی‌گناه هستند، جز اینکه دولت را آزار می‌دهند. توانایی تقریباً هر کسی در دستگاه اطلاعاتی برای جستجوی اطلاعات شخصی باید هر کسی را که ممکن است مخالفت کند، در مورد دولت تحقیق کند یا به افشاگر تبدیل شود، نگران کند. مقامات اطلاعاتی می توانند اطلاعات را به عنوان سلاحی برای اطمینان از رعایت و خراب کردن مشاغل در صورت عدم موفقیت در اختیار داشته باشند. [1] قبلاً این اتفاق افتاده است. در ایالات متحده، زمانی که دیپلمات جوزف سی. ویلسون در مورد دستکاری اطلاعات اورانیوم نیجر به عنوان بخشی از توجیه حمله به عراق منتشر کرد، همسرش پوشش خود را منفجر کرد و کارش توسط افراد وزارت دفاع ویران شد. [2] وقتی می دانیم که دولت اوباما مصمم تر از همیشه برای جلوگیری از افشای اطلاعات و محاکمه عاملان آن بوده است، آیا واقعاً می توان گفت که اگر این افراد شجاع جلو نیایند، آسیبی به دموکراسی وارد نمی شود؟  [1] والت، استفان ام.، \تهدید واقعی پشت برنامه های نظارتی NSA\، سیاست خارجی، 10 ژوئن 2013، [2] ویلسون، جوزف سی، \آنچه در آفریقا پیدا نکردم\، نیویورک تایمز، 6 ژوئیه 2003، لوئیس، نیل آ.، \منبع C.I.A. Leak Said to Admit Role، نیویورک تایمز، 30 اوت 2006،


خطر اینترنت دو لایه همانطور که همه چیز وجود دارد خدمات نسبتاً ثابتی وجود دارد. نگرانی این است که ISP نرخ های بالاتری را برای دسترسی کامل به اینترنت دریافت کند یا برای اطمینان از اینکه محتوای خود به صورت یکپارچه و روان رسیده است، در حالی که محتوای رقبا با تأخیر یا کیفیت پایین تر است یا اینکه برنامه های کاربردی با پهنای باند بالاتر به قیمت بالاتری ختم می شوند، اقدام می کند. ] .  این موضوع هم برای کاربران نهایی و هم برای تولیدکنندگان محتوا نگران کننده است. در نتیجه نگرانی‌های بسیار واقعی در مورد تأثیر این امر بر آزادی بیان وجود دارد. بهترین راه برای جلوگیری از سانسور - چه تجاری یا سیاسی - این است که اطمینان حاصل شود که دستیابی به آن در وهله اول غیرممکن است.  هنگامی که ترجیح دادن به برخی از اشکال محتوا یا نقاط مبدا امکان پذیر شود، حداقل سانسور تجاری بسیار آسان تر می شود.  [i] وب سایت خبری بی بی سی. «سرویس BT Content Connect با ادعاهای «شبکه دو لایه» مواجه است. 4 ژانویه 2011.


حریم خصوصی این استدلال مهم در مثال هلندی بود. مارتین ون دام، نماینده حزب کارگر، یکی از نویسندگان لایحه، گفت که ISP KPN هلندی شبیه «کارمند پستی است که نامه ای را تحویل می دهد، نگاه می کند تا ببیند چه چیزی در آن است و سپس ادعا می کند که آن را نخوانده است. این به سادگی یک اصل اساسی اینترنت است که برای ادامه کار مثل الان، همه داده ها باید یکسان رفتار کنند، در غیر این صورت قضاوت در مورد داده های «درست» و «نادرست» [i] شکل می گیرد.  اصل در اینجا این است که داده های مورد استفاده به سادگی مربوط به ISP ها نیستند. کار آنها صرفاً ارائه یک پهنای باند توافق شده، با قیمت توافقی برای کاربر نهایی است. نحوه استفاده کاربر نهایی از این پهنای باند به آنها بستگی دارد. برای مثال، اگر آنها اسکایپ را از یک دستگاه تلفن همراه انتخاب کنند - یکی از موارد اختلاف - دشوار است که بفهمیم چه ارتباطی با ISP دارد.  [i] PCWorld. متیو هونان، مک ورلد. بی طرفی درون شبکه: حریم خصوصی و بیت تورنت. 14 فوریه 2008.


تهدیدات برای نرم افزار رایگان، اشتراک افزار و عینیت نگرانی های بسیار واقعی وجود دارد که ISP ها منافع تجاری در هدایت افراد از سایت های خاص دارند – به خصوص زمانی که آن سایت ها خدمات یا محصولاتی را بدون هزینه ارائه می دهند، زمانی که ISP یا یک شرکت مرتبط برای یک محصول رقیب هزینه ای دریافت می کنند. اشتراک گذاری فایل به طور کلی یک هدف آشکار است. مثال Comcast در برابر NetFlix و دیگر سایت های اشتراک گذاری فایل به سادگی واضح ترین [i] است.  همچنین نگرانی هایی در مورد تأثیر بر عینیت به طور کلی وجود دارد. اینترنت به عنوان یک ابزار مؤثرترین کار را دارد زیرا بنا به تعریف، ارجاع متقابل است. اگرچه در بسیاری از منابع اشتباهات زیادی وجود دارد، اما می توان به چیزی شبیه به حقیقت دست یافت. اساساً، \ما به نرم افزار رایگان، به اشتراک افزار و دسترسی آزاد نیاز داریم. مردم باید بتوانند به منابعی که می توانند در اینترنت بیابند اعتماد کنند، نه اینکه آنها را در دست تعداد کمی یا توسط دولت کنترل کنند.» [ii] در دسترس‌تر کردن برخی سایت‌ها نسبت به سایرین، انتخاب کاربران و توانایی آن‌ها برای بررسی چندین سایت را کاهش می‌دهد، بنابراین از این ارجاع متقابل جلوگیری می‌کند.  [i] یک نمای کلی مفید از برخی از نمونه‌های بدنام‌تر را می‌توان در اینجا یافت.  [ii] باب گیبسون، مدیر اجرایی مؤسسه سورنسن دانشگاه ویرجینیا برای رهبری سیاسی، در برنامه مصاحبه سیاسی شارلوتزویل، ویرجینیا، سیاست مهم است با مجری و تهیه کننده یان مادلین پینتر که در مورد روزنامه نگاری بحث می کند.


به ISPها اجازه نظارت و حذف داده‌های غیرقانونی یا ناخواسته را بدهید. به درخواست کاربر، چرا آنها نباید بتوانند آنچه را که به یک آدرس IP خاص تحویل داده می شود نظارت کنند. دور زدن بیشتر نرم‌افزارهای \Net nanny\ چندان دشوار نیست [i].  چرا اجازه نمی دهیم والدینی که برای کمک به تکالیف فرزندانشان کامپیوتر خریده اند، نتوانند از برقراری تماس یا تماشای فیلم جلوگیری کنند؟  اگر شما بی طرفی شبکه را مجبور کنید، مثلاً، ISP که مشتریان مذهبی را تامین می کند، دیگر نمی تواند خدماتی را که آنها درخواست کرده اند ارائه دهد. به نظر می رسد نفی آزادی انتخاب بهای گزافی را بپردازد تا کسی بتواند فیلم هایی را بدون پرداخت هزینه دریافت کند.  به همین ترتیب، اگر خود ISP ها می خواهند در چارچوب قانون باقی بمانند و از دسترسی افراد به سایت های غیرقانونی یا ناخوشایند جلوگیری کنند، چرا نباید این کار را انجام دهند؟  [i] Foss Force: رایگان نگه داشتن فناوری. سزار تجلبو. 10 دلیل اصلی که ISP ها علیه بی طرفی شبکه هستند.


هزینه های واقعی برای کاربران و ارائه دهندگان پهنای باند و تلفن ها مثال دستگاه های تلفن همراه شاید واضح ترین نمونه باشد. سازندگان دستگاه های تلفن همراه انتظار دارند پول خود را پس بگیرند و سود ببرند. آنها باید برای پرداخت حقوق، سرمایه گذاری در پروژه بعدی و راضی نگه داشتن سهامداران خود این کار را انجام دهند. برای انجام این کار، آنها بر اساس قیمت محصول اصلی و درآمد اضافی که در طول عمر استفاده از آن محصول به دست خواهند آورد، محاسبه می کنند.  شرکت‌های تلفن به‌ویژه شکایت کرده‌اند که ارائه‌دهندگان اصلی محتوا به سادگی سهم عادلانه‌ای از هزینه‌ها را با معاون Verizon پرداخت نمی‌کنند، برای مثال، گوگل را متهم به دریافت «ناهار رایگان» به هزینه ارائه‌دهندگان شبکه می‌کنند [i] .  بی طرفی خالص برخی از شرکت ها را مجبور می کند که واقعیت های مالی اساسی را نادیده بگیرند [ii]. با وجود همه این پیشنهادها - و دیگران مانند سیاستمداران آمستردام و سانتیاگو - ممکن است فکر کنند که تغییر قواعد اساسی اقتصاد ایده خوبی است، آنها هنوز توضیح نداده اند که این اتوپیای سوسیالیستی چگونه کار خواهد کرد.  [i] واشنگتن پست. اشد محمد. «مدیر اجرایی Verizon خواستار پایان دادن به «ناهار رایگان» گوگل است. 7 فوریه 2006. [ii] اکونومیست. “موتور تفاوت: دانلود معضل”. 6 مه 2011.


تشویق ISPها برای ارائه ظرفیت داده بیشتر اگر ISPها واقعاً بر اساس ارائه داده به جای پهنای باند درآمد کسب می کردند، ارائه آن به نفع آنهاست. اگر نتوانند، پول در نمی آورند.  اگر آنها می خواهند داده های بیشتری بفروشند، باید پهنای باند بیشتری ارائه دهند، در غیر این صورت نمی توانند این کار را انجام دهند. به این ترتیب هم افراد پرخور داده و هم افرادی که رژیم دارند به آنچه می خواهند می رسند. پرخورها منابعی را که می‌خواهند یا ظرفیت اشتراک‌گذاری آن منابع را با سرعت معقول به دست می‌آورند و رژیم‌خواران منابع ارزان‌تری دریافت می‌کنند.  اقداماتی که توسط کمیسیون اروپا در حال پیگیری است دقیقاً به همین منظور است. آنها به ISP ها اجازه می دهند تا عبور داده ها را از طریق شبکه های خود کنترل کنند، اما باید در عین حال آنچه را که انجام می دهند را روشن کنند و بر این اساس برنامه های قیمت پایین استفاده از داده را ارائه دهند [i] .  این در مورد دستگاه‌های تلفن همراه بیشتر از دستگاه‌های لوله‌کشی است. برای بسیاری از مردم، به ذهنشان خطور نمی‌کند که از اسکایپ برای تماس استفاده کنند و یک تلفن - حتی یک تلفن هوشمند - در درجه اول فقط یک تلفن است. چرا باید برای ظرفیتی که هرگز از آن استفاده نخواهند کرد، پرداخت کنند، زیرا دیگران نمی توانند بدون تماشای فیلم با اتوبوس سفر کنند؟  [i] Out-Law.com: اخبار حقوقی و راهنمایی از Pinsent Masons. کمیسیون اروپا اقدامات بی طرفی شبکه را پیشنهاد می کند. 30 مه 2012 .


مشکل رنج دنیا پر از رنج و درد در میان مردم بی گناه است. اگر خدا خوب و قادر مطلق است پس چرا اینطور است؟ یا خدا وجود ندارد یا ارزش باور کردن را ندارد زیرا او به درد و رنج انسان اهمیت نمی دهد.


فرضیه صفر در مورد هر گزاره، تنها دیدگاه منسجم و منطقی این است که فرض کنیم درست نیست مگر اینکه شواهد کافی برای ابطال آن فرض ارائه شود.  این گزاره نیز باید ابطال پذیر باشد، یعنی باید یک واقعیت بالقوه وجود داشته باشد که بتوان آن را رد کرد. خدا ابطال ناپذیر است زیرا هیچ چیز وجود ندارد.


اعتقاد مذهبی کاملا غیر منطقی است هیچ مدرکی دال بر وجود خدا وجود ندارد. معجزات، شفاها و غیره گزارش شده هرگز به طور قابل اتکا ثابت نمی شود که واقعاً اتفاق افتاده است، و به هر حال تجارب دینی هرکس متفاوت است و به تفاوت های روانی بین انسان ها اشاره می کند نه به هیچ واقعیت عینی الهی. ایمان به خدا صرفاً تحقق آرزوست. خیلی خوب می شد اگر یک موجود دوست داشتنی و قدرتمند مراقب ما بود، اما اینطور نیست.


فرضیه خدا غیرضروری است علم ابزارهایی را در اختیار ما قرار می دهد تا دیدگاهی جامع از جهان شکل دهیم که شامل یک موجود ماوراء طبیعی نیست. از گالیله تا داروین تا امروز، دانشمندان به طور مداوم مکانیسم های طبیعی واقعی را در پشت ایجاد و تکامل جهان کشف کرده اند. هیچ شکافی برای خدا باقی نمانده است که در آن عمل کند [1] - علم نظم طبیعی بسته ای را آشکار کرده است که توسط قوانین طبیعی اداره می شود. علم مغز نشان داده است که \روح\ وجود ندارد، بلکه تمام حالات ذهنی ما صرفاً ناشی از فعالیت مغز است. بنابراین، هیچ دلیلی برای اعتقاد به زندگی پس از مرگ - یکی از اصول اصلی اعتقاد مذهبی - وجود ندارد.  [1] بوبه، ریچارد اچ، «مردی که به سن رسیده است: پاسخ بونهوفر به خدای شکاف‌ها»، مجله انجمن الهیات انجیلی، ص 207


ادیان هیچ ادعای واقعی برای دانش اخلاقی ویژه ندارند. ادیان در طول اعصار، و هنوز هم امروزه، عامل سرکوب، تبعیض جنسیتی، نخبه گرایی، همجنس گرا هراسی، و - مهمتر از همه - درگیری، جنگ، و نفرت نژادی بوده اند. ماهیت اعتقاد به خرد دریافتی به این معنی است که در هسته خود باید یک نیروی محافظه کار و واپس گرایانه باشد. علاوه بر این، قواعد اخلاقی مثبتی که ادیان ادعا می‌کنند که آنها را ترویج می‌کنند، مستقل از آن ادیان وجود داشته‌اند - جهان مجبور نبود منتظر ده فرمان باشد تا بفهمد قتل و دزدی اشتباه است، اما تا قرن نوزدهم صبر کرد تا به اجماع برسد. که برده داری اشتباه بود.  باور دینی هر مقدار کمی از آرامش روانی ایجاد کند، بدی هایی که در جهان اجتماعی و سیاسی بر عهده آن است به راحتی از آن بیشتر می شود.


محرک نخست جهان از قوانین علیت پیروی می کند - علت مقدم بر معلول است. اما نمی‌توان اینطور باشد که علت و معلول بی‌نهایت به گذشته برگردند - باید یک «علت اصلی» وجود داشته باشد. یک نکته قابل شناسایی برای این وجود دارد - جهان حدود 14 میلیارد سال پیش با انفجار بزرگ شکل گرفت که قبل از آن ما نمی توانیم هیچ زنجیره ای از علیت را تشخیص دهیم. محرک اصلی چه بود؟ بنا به تعریف باید موجودی خارج از تصور ما از واقعیت باشد – پاسخ طبیعی «خدا» است.


نادر بودن زندگی زندگی به مجموعه ای از شرایط بسیار خوب نیاز دارد تا وجود داشته باشد. فاصله مناسب از خورشید، میدان مغناطیسی برای انحراف تابش خورشید، ترکیب و شرایط جوی مناسب و غیره. این شرایط بسیار نادر هستند. در واقع فقط روی زمین مشاهده کرده‌ایم که آنها برای تکامل حیات مناسب هستند. [1] این امر به قدری بعید است که به این نتیجه می رسد که خدا باید مداخله کرده باشد.  [1] مک آلپاین، کیت، \حیات فرازمینی می تواند بسیار نادر باشد\، physicsworld.com، 1 اوت 2011،


حکمت نازل شده حکمت الهی با خرد انسانی یکی نیست و نمی تواند مورد نقد یکسانی قرار گیرد. ماهیت انسانیت به این معناست که توانایی ما برای درک حکمت خدا اساساً محدود است. و بنابراین استدلال های مبتنی بر اخلاق یا علم بی ربط هستند - آنچه مهم است این است که خداوند خود را آشکار کرده است.


اگر خدایی خیرخواه وجود داشته باشد، پس نباید انواع شری که قابل مشاهده باشد در جهان وجود داشته باشد و او احتمالاً بیش از آنچه تاکنون به نظر می رسد به خلقت خود علاقه نشان می دهد: اگر خدا یا خدایان خوب بودند، حتماً وجود داشت. در دنیا بد نباش بلایا میلیون ها انسان بی گناه را نمی کشد، بیماری و گرسنگی هر روز جان کودکان را نمی گیرد، جنگ و نسل کشی مردم را بی رویه سلاخی نمی کند، همانطور که در هزاره های خونین بی شماری انجام داده اند. دنیا پر از خون، درد و رنج است. هیچ خدای دوست داشتنی دنیایی را اینقدر ناقص و آشفته نمی سازد. [1] بیماری های جهان کاملاً با رشد طبیعی و غیراخلاقی جهان، زندگی و بشریت توضیح داده می شود. با این حال، واقعیت جهان با خدای خیر ناسازگار است، زیرا او به طور متعارف توسط ادیان غالب امروزی که از سنت ابراهیمی سرچشمه می‌گیرند، توصیف می‌شود.  [1] تولی، مایکل. 1388. «مشکل شر». دایره المعارف فلسفه استنفورد. موجود:


نظریه های کاملاً طبیعی می توانند اعتقاد به خدا و توسعه ادیان را به اندازه کافی توضیح دهند، بنابراین خدای موجود برای درک این پدیده زاید است: دلیل اعتقاد مردم به خدا و اینکه چرا ادیان شکل گرفته اند را می توان به خوبی با فرآیندهای طبیعی و روانشناسی توضیح داد. دین زاییده معماری مغز انسان است که از طریق فرآیند تکامل ایجاد شده است. به عنوان محصول جانبی سایر فرآیندهای شناختی مفید توسعه یافت. [1] برای مثال، توانایی بقا با توانایی استنباط وجود موجودات بالقوه متخاصم، توانایی ایجاد روایت‌های علّی برای رویدادهای طبیعی، و توانایی تشخیص اینکه افراد دیگر عوامل مستقلی هستند، با ذهن و خواسته‌های خود، ارتقا می‌یابد. ، و نیات. [2] این مکانیسم‌های شناختی، در حالی که برای بقای انسان و توسعه اجتماعی ارزشمند هستند، تأثیری بر این دارند که انسان‌ها هدفمندی فراطبیعی را پشت پدیده‌های طبیعی تصور کنند که با ابزارهای دیگر قابل توضیح نیستند. هیچ خدایی برای توضیح اعتقاد دینی لازم نیست، بنابراین وجود چنین اعتقادی دلیلی برای اعتقاد به چنین موجوداتی نیست. دین در دوران کودکی و نوجوانی بشر مهد بود. زمان آن فرا رسیده است که به عنوان یک گونه بزرگ شویم و بپذیریم که هیچ خدایی وجود ندارد.  [1] هنیگ، رابین. 2007. «خدای داروین». نیویورک تایمز. موجود: [2] Pinker, Steven. 1383. «روانشناسی تکاملی تکامل». نشست سالانه بنیاد آزادی از دین. موجود:


در واقع فقط دو موضع الهیاتی وجود دارد، الحاد و خداباوری. آگنوستیک چیزی جز بیخدایی ترسو نیست: خدا، مانند تک شاخ ها، هرگز وجود ندارد، و بنابراین منطقی است که بپذیریم که او، درست مانند تک شاخ ها، وجود ندارد. به همین دلیل است که موضعی مانند ادم گرایی معنا ندارد. هیچ آگنوستیکی در مورد تک شاخ وجود ندارد. در موضوع خدا فقط ادم گرایان وجود دارند، زیرا به دلیل رواج اعتقاد به خدا حتی در سکولارترین جوامع، مردم تمایل دارند که بگویند بیخدا هستند. اما فانتزی فانتزی است، و یک آگنوستیک در واقع فقط یک ملحد با نام دیگر است. اگر کسی ادعا می‌کرد که اژدها وجود دارد، شخصی که به او گفت نمی‌توان پاسخ داد که نمی‌داند آنها وجود دارند یا نه و تا زمانی که شواهدی برای تأیید این ادعا ارائه نشود، باید یک سؤال باز باشد. [1] در عوض، او احتمالاً در غیاب شواهد با ناباوری پاسخ می‌دهد. استدلال اینگونه عمل می کند. بنابراین اگنوستیسیسم از نظر فلسفی موضعی بی معنی است. یا اعتقاد وجود دارد یا عدم اعتقاد، الحاد یا خداباوری. مخالفان بی خدایی که به دنبال پنهان شدن در قلمرو مبهم آگنوستیک هستند، یا ادعا می کنند که چون نمی توان خدایی را شناخت، باید اگنوستیک باشد، موضعی دارند که از نظر فلسفی ورشکسته است.  [1] داوکینز، ریچارد. 2006. توهم خدا. Ealing: Transworld Publishers.


نظریه های کاملاً طبیعی می توانند به اندازه کافی وجود و توسعه جهان و همه چیزهایی که در آن وجود دارد را توضیح دهند و خداوند را به بحث از واقعیت بی ربط می کنند: فیزیک و کیهان شناسی توسعه و تکامل جهان و اجسام درون آن را توضیح می دهند. شیمی فعل و انفعالات مواد و منشا حیات را توضیح می دهد. زیست شناسی توسعه پیچیدگی زندگی را از طریق روند طولانی تکامل توضیح می دهد. خدا یا خدایان موجودی زائد در بحث وجود است; او برای درک علمی بشر کاملاً غیر ضروری است. [1] در بهترین حالت، مؤمنان می‌توانند به حلقه‌های گمشده مختلف در تبیین علم اشاره کنند و از خدا برای پر کردن شکاف‌ها استفاده کنند. خدای شکاف ها خدای ضعیفی است که هر روز با پیشرفت علم، قلمروش کوچکتر می شود. علاوه بر این، هیچ مدرکی دال بر وجود ماوراء طبیعی وجود ندارد، در صورتی که منظور خدا این باشد. بار اثبات در بحث در مورد وجود چیزی بر عهده فردی است که ادعای مثبت را مطرح می کند. در بحث بر سر وجود خدا، بر مؤمن است که مدرکی برای آن عقیده ارائه کند. [2] موضع عقلانی در غیاب دلیل، الحاد است. این یک ادعای مثبت در مورد هیچ چیز نیست، بلکه صرفاً عدم اعتقاد به خدا است، که با توجه به وجود هیچ مدرک مثبتی از وجود خدا منطقی است. اگر مؤمنان ادعا می کنند که خدا در خارج از کیهان زندگی می کند، یا به دلیل ماهیت اثیری او نمی توان او را به طور تجربی شناسایی کرد، در حقیقت آنها چیزی نمی گویند. فقط جهان طبیعی تا جایی وجود دارد که انسان بتواند نشان دهد. ماوراء الطبیعه فانتزی محض است.  [1] بویر، پاسکال. 1380. تبیین دین: خاستگاههای تکاملی اندیشه دینی. نیویورک: کتاب های پایه.  [2] راسل، برتراند. 1952. \آیا خدا وجود دارد؟\ کمپین آزادی فلسفی موجود:


حتی اگر خداناباوری اشتباه بود و خدا وجود داشت عدم علاقه و تعامل ظاهری او با جهان تا آنجایی که انسان ها می توانند درک کنند به این معنی است که وجود او بی ربط است: به نظر می رسد که زندگی ادامه دارد، خدا وجود داشته باشد یا نباشد. متکلمان، فیلسوفان و مردم عادی هم در دانشگاه و هم در میدان نبرد واقعی بر سر مسئله وجود خدا با هم می جنگند، اما در تمام قرن ها هیچ پاسخ قطعی به این یا آن طرف از سوی هیچ یک از طرفین داده نشده است. [1] به نظر می‌رسد ارزش چندانی برای باور به هر طریقی وجود ندارد، بنابراین استدلال برای وجود خدا صرفاً اتلاف وقت به نظر می‌رسد. اگر وجود یا عدم وجود خدا ثابت می شد، چیزی در زندگی تغییر نمی کرد. بنابراین موضع بی‌خدایی، دردسر بحث‌های بیهوده را از بین می‌برد.  [1] Borne، Étienne. 1961. الحاد. نیویورک: کتاب زالزالک.


اگر خدایی وجود داشت، شواهد انکارناپذیری از وجود او وجود داشت و مردم با این واقعیت احساس ناچاری می‌کردند: بسیاری از مردم به خدا اعتقاد ندارند، و درجات ملحدان هر روز افزایش می‌یابد، به‌ویژه در جهان توسعه‌یافته. به نظر می رسد که با گسترش دانش بشر از جهان و با توسعه و پیشرفت نهادهای اجتماعی، مردم کمتر به عصا ایمان دینی وابستگی می کنند و ذخیره بیشتری در عقل می گذارند. [1] اگر خدا وجود داشت، وجود خود را برای همه بشریت روشن می کرد، نه فقط برای عده ای برگزیده. با انجام این کار، حکمت او به طور طبیعی دانش زمینی را از بین می برد، دانشی که آشکارا از دانشی که ممکن است توسط یک موجود دانای کل ارائه شود، پایین تر باشد. [2] واضح است که خداوند هرگز حکمت خود را به مردم منتقل نکرده است زیرا چنین حکمت الهی در هیچ کتاب مقدسی وجود ندارد. اگر کتاب مقدس صحیحی در حال حاضر مورد استفاده قرار می گرفت، لزوماً تنها کتاب بود، زیرا همه به یکباره برتری آن را تصدیق می کردند. واقعیت نشان می‌دهد که همه کتاب‌های مقدس آثار ناقص انسان‌های ناقص هستند. هیچ جرقه ای از جرقه الهی در هیچ یک از آنها دیده نمی شود و تنها چیزی که بیشتر آنها را از هیاهوی دیوانگان جدا می کند این است که گروه های زیادی از مردم آنها را باور کرده اند. نتیجه معقول تر، الحاد است و اینکه مردم از روی نادانی به خدا ایمان دارند نه وحی.  [1] درنج، تئودور. 1377. «بی اعتقادی به عنوان پشتوانه الحاد». بیستمین کنگره جهانی فلسفه.  [2] شلنبرگ، جان. 2005. \برهان پنهانی بازبینی شد\. مطالعات دینی 41.


ماهیت خدا همانطور که به طور متعارف توصیف می شود از نظر منطقی متناقض است: خدای خالق یک پوچ منطقی است که با واقعیت تجربی و بازتاب عقلانی نشان داده می شود. یقیناً خدا نمی تواند در خارج از جهان وجود داشته باشد، زیرا چنین مفهومی عملاً بی معنی است. در واقع، فیزیک توضیح می دهد که وقتی جهان به عنوان یک میدان متورم فضا و زمان در نتیجه یک نوسان کوانتومی منبسط شد، علیت خود از این فرآیند به وجود آمد و عامل ایجاد کننده را «قبل» از جهان نه تنها غیر ضروری، بلکه غیرممکن کرد. . علاوه بر این، ایده خدای قادر مطلق از نظر منطقی متناقض است، زیرا اگر خداوند قادر مطلق بود، قادر بود موجودی بزرگتر از خودش بیافریند، اما این غیرممکن است. [1] خود این صفت منطقاً بی‌اساس است و تبیین متعارف خدا را باطل می‌کند. بنابراین بی خدایی، فقدان اعتقاد به خدایان، تنها موضع الهیاتی است که منطقاً موجه است.  [1] Savage, C. 1967. \The Paradox of the Stone\. نقد فلسفی 76(1).


پیچیدگی جهان و زندگی را نمی‌توان با بی‌خدایی توضیح داد: بی‌خدایی نشان می‌دهد که جهان به‌طور تصادفی و برهم‌کنش ویژگی‌های طبیعی پدید آمده است. با این حال طبیعت با طراحی واضحی مشخص می شود که بی خدایی نمی تواند توضیح دهد. پیچیدگی بدن انسان، سیارات، ستارگان و کهکشان‌ها و حتی باکتری‌ها وجود عاملیت خلاق را تأیید می‌کند. غیرممکن است که چیزهایی مانند گونه های وابسته به یکدیگر بدون هدایت یک قدرت برتر وجود داشته باشند. [1] به همین ترتیب، ارگانیسم‌های خاصی را می‌توان به‌طور غیرقابل کاهش پیچیده نشان داد، به این معنی که اگر کسی بخشی از آن را حذف کند، نمی‌تواند کار کند. این استدلال تدریجی تکامل را رد می کند، زیرا هیچ فشار انتخابی بر روی ارگانیسم برای تغییر در زمانی که فاقد عملکرد است وجود ندارد. برای مثال، تاژک باکتریایی، «موتور» که سلول‌های باکتری را نیرو می‌دهد، در صورت حذف یک جزء، تمام عملکرد خود را از دست می‌دهد. [2] علاوه بر طراحی، تنها توضیح توسعه آن شانس کور است که کمتر معقول به نظر می رسد. آتئیسم نمی تواند این حقایق را توضیح دهد و در نتیجه به مزخرفات فرو می ریزد.  [1] Ratzsch, Del. 2009. \برهان های غایت شناختی برای وجود خدا\ دایره المعارف فلسفه استنفورد.   [2] دیویس، پرسیوال و دین کنیون. 1989. از پانداها و مردم: پرسش اصلی منشاء بیولوژیکی. ریچاردسون: بنیاد اندیشه و اخلاق.


هر چیزی که شروع به وجود می کند باید علتی داشته باشد. از آنجا که جهان شروع به وجود کرد، باید باعث شود: هر انسان، هر موجود، هر شیء در جهان موجودی محدود و ممکن است. همه اینها دلایلی دارند، اما یک زنجیره علی نمی تواند بی نهایت طولانی باشد. انسان ها متولد می شوند، ستارگان از گازها تشکیل می شوند، حتی جهان 4.3 میلیارد سال پیش آغاز شده است. هیچ چیز در کیهان باعث خود نمی شود. برای فرار از عدم امکان منطقی حلقه علیت نامتناهی، باید وجود یک علت بی علت را مطرح کرد. این علت در خارج از جهان وجود دارد، همانطور که علت جهان است. [1] بدون خالق، جهان پوچی منطقی است. آتئیسم نمی تواند توضیحی جایگزین برای خالق ارائه دهد، و بنابراین از همان ابتدا به معنای واقعی کلمه شکست می خورد.  [1] کریگ، ویلیام لین. 1979. برهان کیهان شناسی کلام. لندن: مک میلان.


در غیاب دلیل اثباتی وجود خدا، موضع عقلانی، ادم گرایی است، نه الحاد: در شرایطی که فقدان دلیل اثباتی برای یک ادعا یا دلیل قطعی منفی برای آن وجود دارد، پاسخ طبیعی، رد آن نیست. ادعا، بلکه شک و تردید و اعتراف به فقدان دانش به این صورت است. [1] در مورد دین و خدا، این مقام، اگنوستیک است. انسان ها ارگانیسم های خطاپذیر هستند، و بنابراین، همه اظهارات در مورد حقیقت و جهان باید با درجه ای از شک واجد شرایط باشند. رد مثبت وجود خدا، همانطور که بی خدایی انجام می دهد، این شک ضروری را نادیده می گیرد، حتی اگر نمی تواند اثبات کند که خدا وجود ندارد. بلکه، در غیاب شواهدی برای یا علیه وجود خدا، بیشترین چیزی که ملحد می تواند صادقانه بگوید این است که نمی داند. ادعاهای بیخدایی ادعاهای مثبتی هستند و بنابراین نیاز به شواهد دارند. بنابراین، یک موضع بی‌خدایی، به همان شکلی که یک خداباور است، مبتنی بر ایمان است.  [1] هیوم، دیوید. 1748. تحقیقی در مورد درک انسانی. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد (2008).


همیشه خطری در ارتباط با جراحی وجود دارد و انجام چنین خطری بدون دلیل خاصی غیرمسئولانه است. گزارش انجمن پزشکی سلطنتی هلند خاطرنشان کرد که هیچ یک از بدن پزشکی در جهان وجود ندارد که به طور قطع به نیاز پزشکی به ختنه اشاره کند. از نوزادان علاوه بر این نتیجه گیری شد که \این واقعیت که این عمل از نظر پزشکی ضروری نیست و مستلزم خطر واقعی عوارض است به این معنی است که الزامات فوق العاده دقیقی باید با توجه به این نوع اطلاعات و توصیه ها ایجاد شود.\ با این حال این عملی است که در سراسر جهان توسط افرادی با آموزش پزشکی کم یا بدون آموزش انجام می شود و توسط والدین به عنوان دستورالعملی از جانب خداوند پذیرفته می شود.  مطالعات انجام شده در ایالات متحده نشان می دهد که هر ساله حدود 230 نوزاد پسر در آمریکا در نتیجه خونریزی بدنبال ختنه می میرند [i].  [من]


بریدن تکه ای از بدن کودکان بدون دلیل آشکار به سادگی اشتباه است اگر این صرفاً مربوط به انجام عملی است که هیچ سود ظاهری برای بیمار ندارد - در بیشتر موارد یک کودک خردسال - پس این سوال \چرا\ را ایجاد می کند. اگر این روش، مثلاً، بریدن انگشت پا یا لاله گوش بود، همه درگیرها نیاز به یک مورد واضح و قانع کننده برای چنین عملی دارند. بزرگسالانی وجود دارند که فکر می کنند بریدن انگشت مرحله بعدی بعد از خالکوبی یا سوراخ کردن است [i] . در بهترین حالت اکثر مردم چنین عملی را عجیب و در بدترین حالت ناپایدار می دانند. با این حال، این افراد بزرگسالی هستند که تصمیم گرفته اند بدن خود را برای خود مثله کنند و به عنوان یک بیانیه احساس می کنند مناسب هستند.  اگر انگشتان بزرگسالان ناخواسته به زور برداشته شد، واکنش جامعه را در نظر بگیرید. بچه های بی اراده چطور؟ در مورد انگشتان نوزادان تازه از رحم خارج شده چطور؟ تنها پاسخ عاقلانه به چنین اقدامی محکومیت و احتمالاً دستگیری خواهد بود. اگر «انگشت» با «پوست ختنه‌گاه» جایگزین شود، منطق این استدلال تغییر نمی‌کند.  تحقیقات انجام شده توسط سازمان بهداشت جهانی نشان داد که عامل تعیین کننده در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک پسر باید ختنه شود یا خیر این بود که آیا پدر [ii] بوده است.  اگرچه این گزارش ارتباطی با کاهش احتمال شیوع ایدز در جنوب صحرای آفریقا را نشان می‌دهد، اما همچنین اظهار می‌دارد: «اگر به درستی برنامه‌ریزی شود، افزایش ارائه خدمات ختنه مردان بالغ در دسترس و ایمن می‌تواند فرصت‌هایی را برای آموزش مردان در مناطق افزایش دهد. شیوع بالای HIV در مورد موضوعات مختلف سلامت جنسی و باروری، از جمله بهداشت، تمایلات جنسی، روابط جنسیتی و نیاز به استراتژی‌های پیشگیری ترکیبی مداوم برای کاهش بیشتر خطر ابتلا و انتقال HIV.  در خارج از این منطقه، میزان ختنه مردان بالغ بسیار پایین است، که نشان می دهد زمانی که فرد در سنی است که رضایت دهد، ترجیح می دهد این کار را نکند. به نظر می رسد انجام عملی بر روی کودکی که بزرگسالان با آن موافقت نمی کنند، مگر در موارد افراطی، تعریفی نسبتا معقول از کودک آزاری است.  [من] شانون. \De-Fingered: Finger Amputation in BME News/Publishers' Ring\. اخبار BME 11 مارس 2008. [ii] \ختنه مردان: روندهای جهانی و عوامل تعیین کننده شیوع، ایمنی و مقبولیت\. سازمان بهداشت جهانی و شورای مشترک سازمان ملل متحد در مورد ایدز HIV. 2007.


در هر موقعیت دیگری که شامل خردسالان می شود، یک اصل احتیاطی اعمال می شود. در غیاب هر گونه سود قابل اثبات، دیگر نیازی به تحمل هیچ خطری نیست، به ویژه در مورد نوزاد تازه متولد شده ای که نمی تواند نظر خود را به گونه ای بیان کند و تا سال های آینده نیز قادر به انجام آن نخواهد بود.  خطرات ختنه بارها نشان داده شده است. اگرچه ممکن است نادر باشند، اما از سپتی سمی تا خونریزی خونی و حملات قلبی ادامه دارند. تحقیقات کمی در مورد اثرات طولانی مدت این روش انجام شده است. با این حال، شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد میزان عوارض جراحی حدود 1 در 500 است و به عقیده بسیاری، نرخ ساییدگی پس از جراحی بیشتر [i] است.  [i] پل ام. فلیس، MD. \پرونده علیه ختنه\. مادر شدن: مجله زندگی طبیعی خانواده، زمستان 1376، ص 36--45.


عملی که هزاران سال قدمت دارد و در طول آن زمان مشخص نشده است که آسیبی به همراه داشته باشد، در حال حاضر بعید است، جایی که شواهد قانع‌کننده‌ای از علم پزشکی وجود دارد مبنی بر اینکه فرآیندی که پیش از آن وجود دارد، آسیب‌های ثابت‌شده‌ای داشته است، ممکن است دلیل خوبی برای محدود کردن آن وجود داشته باشد. آن شواهد به سادگی وجود ندارد. آنچه مشخص است این است که ختنه ها برای هزاران سال بدون ایجاد مشکلات گسترده انجام شده است. علاوه بر این، از نظر تاریخی، این روش در شرایطی به مراتب کمتر ایمن‌تر از یک بیمارستان مدرن و مجهز انجام می‌شود که معمولاً در حال حاضر انجام می‌شود و هیچ اثر بد ظاهری نداشته است.  حتی استفاده از اصطلاح «سوءاستفاده» برای توصیف چنین عملی نشان دهنده عدم احترام به افرادی است که واقعاً قربانی سوء استفاده هستند.


والدین حق دارند بهترین قضاوت خود را در پرتو توصیه های پزشکی در مورد اینکه چه چیزی به نفع فرزندشان است استفاده کنند. شواهد قانع کننده ای وجود دارد که اندکی پس از تولد بهترین زمان برای انجام این عمل است و میزان عوارض در این سن به طور کلی بین 0.2 تا 0.4 درصد توافق شده است. هنگامی که در مراحل بعدی زندگی انجام شود، خطر عوارض ده برابر افزایش می یابد و بین دو تا چهار درصد است. با توجه به این موضوع، مناسب است حقوق والدین برای تصویب رویه‌ای که اگر در مراحل بعدی زندگی از طرف فرزندشان انتخاب شود، خطرناک‌تر به رسمیت شناخته شود [i].  [i] مایکل بناتار. \چگونه در مورد ختنه بحث نکنیم\. مجله آمریکایی اخلاق زیستی. 2003


هیچ دلیل اثبات شده ای برای آسیب وجود ندارد و والدین به طور معمول تصمیمات پزشکی برای رضایت کودکان می گیرند یا در غیر این صورت ختنه از بسیاری جهات شبیه واکسیناسیون است. یک روش معمول و ساده با خطرات جزئی و مزایای احتمالی قانع کننده. ما حق والدین را می پذیریم که این تصمیمات را از طرف فرزندان خود بگیرند، حتی اگر مزایای مورد بحث اساساً فرهنگی و معنوی و ماهیت نسبی گرایانه باشد.  والدین به طور معمول تصمیماتی با پیامدهای بسیار بیشتر برای آینده فرزندانشان از نظر تحصیلات و رفاه عمومی به طور منظم می گیرند و این واقعاً نباید متفاوت باشد [i] .  همانطور که ثابت شده است، حتی در بداهه‌ترین شرایط، ختنه مردان، برخلاف FGM، تقریباً هیچ خطری برای آسیب یا عفونت شدید ندارد. MGM رشد کودک یا توانایی او برای زندگی عادی و کامل و بالغ را به خطر نمی اندازد یا محدود نمی کند. والدین همیشه انتخاب های بسیار مخرب تری برای فرزندان خود انجام می دهند - انتخاب هایی که شامل تغییر بدن کودک نمی شود.  هزینه بزرگ کردن کودک به عنوان یک بازیکن راگبی جوان، خطر افزایش آسیب هایی است که کودک ممکن است در زندگی خود متحمل شود. هزینه فرستادن یک کودک به مهدکودک مونته سوری بر خلاف مؤسسه مبتنی بر برنامه درسی، این احتمال است که آنها ممکن است بعداً در زندگی فاقد نظم شخصی یا احترام به اقتدار باشند.  علیرغم تأثیری که ممکن است بر رشد کودک داشته باشد، والدین هنوز مجاز به اتخاذ این تصمیمات هستند. چرا به آنها اجازه نمی دهیم فرزندان خود را تحت یک عمل زیبایی شناختی نسبتاً جزئی و بی اهمیت قرار دهند؟  [i] دکتر برایان موریس، استاد علوم پزشکی مولکولی. \ختنه باید روتین باشد؛ شبیه یک \واکسن\ جراحی ایمن است.\ دیدگاه های مخالف


خانواده های فقیر با سرمایه گذاری در آموزش و مراقبت های بهداشتی بسیار بیشتر کمک می شوند. این یک وسواس شهری و سیاسی از ابتدا بوده است. این ایده که گرسنگان و بی خانمان ها بیشتر از غذا و سرپناه به کاندوم نیاز دارند، آشکارا پوچ است. به فقرا از طریق \آموزش در دسترس، بیمارستان های بهتر و کمتر فساد دولتی\ کمک می شود. [i] نمایندگان مجلس به جای مداخله در زندگی اخلاقی ملت، بهتر است با این نگرانی ها مقابله کنند.  این موضوع بیش از یک دهه انرژی سیاسی را مصرف کرده و توجه گسترده ملی و بین المللی را به خود جلب کرده است، اما نگرانی های بسیار مبرم تری برای ملت - و رهبران سیاسی آن وجود دارد.  در عوض این لایحه که دارای نشانه های فساد سیاسی و اخلاقی است، مورد توجه رئیس جمهور و کنگره بوده است. حداقل این امر حاکی از احساس اولویت مشکوک است، در بدترین حالت عدم علاقه شدید به رفاه مردم فیلیپین.  [i] ویلگاس، سوکراتس بی.، «پیشگیری از بارداری فساد است!»، اخبار CBCP، 15 دسامبر 2012،


محیط مناسب برای روابط جنسی در داخل ازدواج است، پیشگیری از بارداری رابطه جنسی قبل از ازدواج را تشویق می کند. جمعیت فیلیپین اکثراً کاتولیک هستند، به نظر منطقی می رسد که بسیاری، اگر نه بیشتر، آموزه های کلیسا را قبول دارند که رابطه جنسی ایمن، رابطه جنسی متاهل است. روابط جنسی مناسب بین زن و شوهر می تواند به یک زندگی خانوادگی رضایت بخش از جمله فرزندان منجر شود.  با این حال، پیشگیری از بارداری رایگان در دسترس منجر به افزایش رابطه جنسی قبل از ازدواج با افزایش حاملگی‌های ناخواسته می‌شود. در ایالات متحده، زنانی که رابطه جنسی قبل از ازدواج داشتند از 2٪ در سال 1920 به 75٪ در سال 1999 افزایش یافت، دوره ای که شاهد افزایش گسترده ای در دسترسی به روش های پیشگیری از بارداری بود [i]. این برخلاف آموزه های کلیسا است، که خود یکی از ارکان فرهنگ فیلیپینی است.  اولین مراسم عشای ربانی در سال 1521 برگزار شد و در اوایل دهه 1600، کاتولیک بدون شک مذهب غالب کشورها بود [ii]. آموزش کلیسا در مورد این موضوع کاملاً واضح است - و برای چهار قرن این ارزش‌های مردم فیلیپین بوده است. این لایحه این درک را تضعیف می کند و منجر به افزایش رابطه جنسی قبل از ازدواج با عواقب ویرانگر به ویژه برای جوانان مجمع الجزایر می شود [iii] . دلیلی وجود دارد که چرا کلیسا علیه پیشگیری از بارداری استدلال می‌کند و این ارزش‌ها - اینکه رابطه جنسی باید در ازدواج انجام شود، عمیقاً در شیوه زندگی فیلیپینی ریشه دوانده است.  [i] گرینوود، جرمی و نزیه گونر «تغییر اجتماعی: انقلاب جنسی». مرکز مطالعات جمعیتی PSC Working Paper Series University of Pennsylvania.2009 [ii] ویکی پدیا. کاتولیک رومی در فیلیپین  [iii] اسقف فیلومنو باکتول، \اسکه دریایی به مبارزه علیه RH ادامه می دهد\. CBCP News.، 23 دسامبر 2012،


این لایحه ارزش های فیلیپین برای هماهنگی و احترام را نقض می کند شاید مهم ترین ارزش ها در فیلیپین هماهنگی اجتماعی و احترام به خانواده باشد. [i] لایحه بهداشت باروری هر دو را تضعیف می کند. اجازه دادن به پیشگیری از بارداری مانع روانی را که مانع از رابطه جنسی قبل از ازدواج یا گاه به گاه می شود را از بین می برد و هنگامی که این مانع از بین رفت، فرد فعالیت جنسی بیشتری خواهد داشت. [ii] در فیلیپین این به معنای تعداد بیشتری از حاملگی های نوجوانان و حاملگی های خارج از ازدواج است زیرا سقط جنین غیرقانونی باقی می ماند.  از نظر سیاسی، این ارزش ها به معنای حمایت از دموکراسی و همچنین مخالفت با فساد و فساد است. [iii] بدیهی است که این لایحه از نظر سیاسی بسیار تفرقه‌انگیز بوده است، بنابراین هماهنگی اجتماعی را تضعیف می‌کند، اما برای تصویب این لایحه نیز باید به بسیاری از نمایندگان مجلس رشوه داده می‌شود تا این هماهنگی اجتماعی تضعیف شود. لایحه بهداشت باروری نشان دهنده بدترین افراط در بوفه بشکه گوشت خوک است. ارگ ریاست جمهوری با هدفی یکپارچه همه چیز را روی میز گذاشته است تا آرای مورد نیاز پارلمان را تقویت کند. قانون‌گذاران که قبلاً به این قانون رای منفی داده بودند، اغلب مکرراً تهدید می‌شدند که در صورت عدم حمایت از پروژه، که در مرکز دستور کار ریاست‌جمهوری قرار داشت، برنامه‌های حوزه‌های انتخابیه‌شان را از دست خواهند داد [iv].  [i] Dolan، Ronald E.، ed.، Philippines: A Country Study. واشنگتن: GPO برای کتابخانه کنگره، 1991. [ii] Arcidiacono، Peter، و همکاران، \تداوم عادت و جنسیت نوجوان: می تواند افزایش دسترسی به پیشگیری از بارداری عواقب ناخواسته ای برای بارداری های نوجوان داشته باشد\، P.30 [iii] Talisayon، سرافین دی.، «آموزش ارزش‌ها در علوم طبیعی و فیزیکی در فیلیپین»، دانشگاه فیلیپین، [iv] فیلیپین دیلی اینکوایرر. فیلیپ توبزا. رئیس جمهور فیلیپین متهم به «رشوه دادن» به کنگره شد. گزارش شده در یاهو نیوز در 19 دسامبر 2012.


مزایای آشکار و ثابت شده ای برای سلامت خانواده های فیلیپینی، به ویژه زنان وجود دارد. هر دو طرف این بحث در مورد لزوم احترام به حقوق و زندگی زنان صحبت کرده اند. با این حال، دشوار است که ببینیم دقیقاً چگونه مخالفان قانون این موضوع را با اقدامات خود تطبیق می دهند. تحقیقات دهه‌ها نشان می‌دهد که سطح تحصیلات، بهداشت و تغذیه، زمانی که خانواده از امکانات خود بیشتر شود، کاهش می‌یابد. در محله های فقیر نشین مانیل، این تحقیق غیرضروری است، زیرا در یک نگاه کاملاً آشکار است. با این حال، این تحقیق وجود دارد [i] تا تفسیر وحشتناکی را برای روایتی که در خیابان‌ها پخش می‌شود ارائه کند.  تحقیقات در سطح شخصی، ملی و جهانی نشان می دهد که تنظیم خانواده موثر در قلب ریشه کنی فقر است [ii]. وقتی خانواده‌ها فرزندان کمتری دارند، می‌توانند از پس هزینه‌های تحصیل بهتر برای کسانی که دارند بپردازند و انگیزه بیشتری برای انجام این کار دارند، زیرا نیاز دارند که فرزندشان بتواند در زمان بازنشستگی از آنها حمایت کند. [iii] این پیشنهاد مشتاق است که این پول باید برای ریشه‌کن کردن فقر خرج می‌شد – آنها عمداً یا غیر از این متوجه نمی‌شوند که دقیقاً همان چیزی است که صرف آن می‌شود.  [i] راوهالا، امیلی، \نبرد کنترل تولد فیلیپین\، تایم، 6 ژوئن 2008. [ii] براون، لستر، \برنامه ریزی هوشمند خانواده سلامت زنان را بهبود می بخشد و فقر را کاهش می دهد\، guardian.co.uk 14 آوریل 2011. [iii] مریک، توماس، دبلیو، «جمعیت و فقر: دیدگاه‌های جدید در مورد یک مناقشه قدیمی»، دیدگاه‌های بین‌المللی تنظیم خانواده، جلد ۲۸، شماره ۱، مارس ۲۰۰۲،


هر مجموعه ارزشی که ادعای احترام به حقوق فردی را دارد باید حق انتخاب زن را به رسمیت بشناسد حتی آموزه های کلیسا می پذیرند که حاملگی به خودی خود یک فضیلت نیست - هیچ اجباری برای به حداکثر رساندن تعداد وجود ندارد. از بارداری ها؛ صرفاً در مورد چگونگی اجتناب از آنها اختلاف نظر وجود دارد. کلیسا توصیه می‌کند که زوج‌ها می‌توانند این شانس را بدون اینکه از طریق یک مانع شیمیایی یا فیزیکی غیرممکن کنند، به حداقل برسانند.  در برخی از نقاط جهان، بارداری، حتی زمانی که برنامه ریزی نشده است، به عنوان زمانی برای شادی تلقی می شود - نعمتی برای خانواده که منجر به زندگی جدید و شادی می شود که برای پدر و مادر، جامعه و کودک آنها لذت می برد. این ایده‌آل بسیار دور از تجربه بسیاری از کشورهای جهان است که در آن کودک دهان دیگری برای تغذیه از درآمد غیرممکن است. برای بسیاری از مردم جهان، این زندگی بی رحمانه، زشت و کوتاه خواهد بود. در زاغه‌ها، فاولاها و زباله‌های بایر زندگی احتمالاً بیشتر با اسهال خونی یا اسهال، سوءتغذیه و بدبختی مشخص می‌شود تا تصویری که در غرب ترویج می‌شود. البته به این معنا نیست که کودکان در همه جا نمی توانند باعث شادی شوند، البته می توانند. در واقع، حتی در بدترین شرایط، یک کودک جدید می تواند کانون شادی بزرگی در یک زندگی سخت باشد.  با این حال، اگر قرار است چنین باشد، آن کودک باید برای آن برنامه ریزی و آماده شود. به طور قاطع، مادر احتمالاً مسئولیت مهمی در قبال کودک دارد. به طوری که برنامه ریزی و آماده سازی نیاز به آنهاست. تصور سناریویی که به ناظر عینی می رسد تا به این نتیجه برسد که گروه مناسبی از افراد برای رسیدن به این تصمیم، گروهی از مردان مجرد هستند که هرگز والدین خود را ندیده اند و در مراقبت یا حمایت از آنها ایفای نقش می کنند، دشوار است. کودک با این حال، این همان چیزی است که Proposition مایل است به آن باور داشته باشیم.


این یک پیروزی برای دموکراسی است - یک ارزش گرانبهای فیلیپینی - اکثریت واضح در هر دو مجلس و عموم مردم از آن حمایت می کنند. همچنین، همانطور که نشان داده شده است که اکثریت نمایندگان منتخب از آن حمایت می کنند. این دو واقعیت به خودی خود شواهدی را ارائه می دهند که فیلیپینی های امروزی از این واقعیت که حدود نیمی از 3.4 میلیون بارداری در هر سال برنامه ریزی نشده است یا واقعیت وحشتناکی که 90000 زن در سال به دنبال کمک از سقط جنین های خیابانی هستند، خسته شده اند. هنگامی که بسیاری از این موارد اشتباه می‌شوند، از دسترسی به مراقبت‌های پزشکی محروم می‌شوند و در نتیجه هر سال حدود 1000 نفر می‌میرند [ii].  به نظر می رسد ارزش های احترام به زندگی مادر، ارزش زندگی کودک، احترام به عقاید اکثریت، احترام به دموکراسی و قرار دادن آینده افراد و جامعه بالاتر از اسطوره های قدیمی کلیسا باشد. زنده و سالم در تصمیم گیری برای تصویب این لایحه.  [i] راوهالا، امیلی، «جنگ‌های فرهنگی: پس از یک دهه بحث، فیلیپین لایحه بهداشت باروری را تصویب کرد»، تایم، 17 دسامبر 2012. [ii] همان.


نمادهای مذهبی در مدارس مشکل ایجاد می کند.  همانند تفرقه در جامعه به طور کلی، نمادهای مذهبی نیز منبعی برای تفرقه در محیط های مدرسه هستند. حجاب مدارس را با مشکلات زیادی مواجه می کند. این امر به طور بالقوه در کلاس درس ایجاد تفرقه می کند، و برخی از کودکان را متفاوت از سایرین و بالاتر از قوانینی که مدرسه برای دیگران اجرا می کند، مشخص می کند. این ممکن است منجر به بیگانگی و قلدری شود. روسری کامل همچنین ممکن است در برخی از دروس غیرعملی یا خطرناک باشد، به عنوان مثال، ورزش ورزش، شنا، یا در درس های فناوری و علوم که در آن ماشین آلات کار می کنند. به همین ترتیب، بحث هایی در مورد ممنوعیت نمایش صلیب در کلاس های درس عمومی وجود داشته است. مقامات ایتالیا این ممنوعیت را دنبال کردند و گفتند که چنین نماد مسیحی کسانی را که مسیحی نیستند جدا می کند.1 1 «تصمیم در مورد ممنوعیت مصلوب شدن»، Times of Malta، 17 مارس 2011، در 24 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


جوامع غربی بر سکولار متمرکز هستند بسیاری از جوامع بر اساس ارزش‌های سکولار بنا شده‌اند که اجازه حمایت از هیچ دینی توسط دولت را نمی‌دهند. جامعه بریتانیا به دنبال این است و آگاهانه عمل کرده است تا دین را از اقتدار دولتی جدا کند و بسیاری از سازمان‌ها مانند جامعه سکولار ملی سرکوب هرگونه بیان مذهبی در مکان‌های عمومی را تشویق می‌کنند. به عنوان برابر اگر برخی متفاوت از دیگران لباس بپوشند و عمدا خود را عضو یک مذهب معرفی کنند، این می تواند به وحدت و اخلاق دولت آسیب برساند. این امر به ویژه در مورد نهادهای ایالتی مانند مدارس و ادارات دولتی صادق است. از این طریق می توان استنباط کرد که نمادهای مذهبی برای هویت سکولار و برابری محور جامعه غربی مضر است.  1 \بریتانیا: یک قانون برای همه و لایحه حمایت از جامعه سکولار ملی که هدف آن محدود کردن دادگاه های شرعی است\، 11 ژوئن 2011، در 23 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


بسیاری از نمادها به عنوان نماد ظلم و ستم بر زنان دیده می شوند.  نمادهای مذهبی در برخی موارد باعث افزایش شکاف برابری بین جنسیت ها می شوند. به عنوان نمونه، برخی حجاب مسلمان را نمادی بسیار قدرتمند برای ظلم و ستم به زنان می دانند، به ویژه در کشورهایی مانند عربستان سعودی یا افغانستان که حجاب اجباری است. بنابراین، هنگامی که در کشورهای غربی که دموکراسی و برابری را تشویق می کنند، پوشیده می شود، پوشیدن حجاب تقریباً با اهداف جامعه دموکراتیک مخالف است. به همین دلیل، بلژیک اخیراً مانند فرانسه در سال 2010، پوشیدن حجاب کامل مسلمانان را ممنوع کرده است. 1 اغلب قوانین پوشش مسلمانان برای زنان شدیدتر از مردان دیده می شود. نابرابری بین زن و مرد نوعی تبعیض است و جوامع لیبرال باید با همه اشکال تبعیض مبارزه کنند.  1 \ممنوعیت بلژیکی برای پوشش کامل به اجرا درآمد\، BBC News Europe، 23 ژوئیه 2011، در 23 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


نمادهای مذهبی باعث ایجاد تفرقه در جامعه غربی می شود.  نمادهای مذهبی را می توان ابزارهای ممکن برای دامن زدن به تفرقه در جامعه دانست. هنگامی که برخی از زنان حجاب دارند، فشار بر سایر زنان مسلمان نیز ایجاد می شود تا سر خود را نیز بپوشانند. فشار هم از نظر اجتماعی ناشی از تمایل به شبیه شدن به سایر زنان در جامعه و هم از نظر مذهبی از جانب ائمه و رهبران خانواده است که برای انجام مراسم فشار می آورند. به این ترتیب، مسلمانان خود دچار تفرقه شده‌اند و ظلم مذهبی بر زنان درونی می‌شود.1 تأیید پوشش سر مسلمانان در جامعه، حجاب را به عنوان یک اصل اساسی اسلام، در اذهان غیرمسلمانان و نیز مؤمنان تقویت می‌کند. با این حال، بسیاری از مکاتب مختلف اسلامی وجود دارد و مانند سایر مسائل، آنها اغلب در نحوه تفسیر دستورات لباس قرآن اختلاف نظر دارند. تفاسیر معتدل اشکال ملایم لباس مدرن را می پذیرند در حالی که تفاسیر شدید مستلزم پوشاندن کامل با بورکا یا حجاب مشابه است. تحريم حجاب موجب تفسير معتدل مي شود و مانع از جا افتادن تعابير شديد مي شود.  1 رومی حسن، «ممنوعیت حجاب»، نیروی کارگری 283 فوریه 2004، مشاهده شده در 24 ژوئیه 2011


اجرای یک ممنوعیت ساده خواهد بود.  ایجاد و اجرای یک ممنوعیت ساده است. نمادهای مذهبی در بیشتر موارد برای نشان دادن هستند، بنابراین برای پلیس یا مقامات ساده است که بررسی کنند که کسی آنها را نپوشیده است. بسیاری از جوامع وجود دارند که ممنوعیت نمادهای مذهبی در ساختمان های عمومی را داشته اند، به عنوان مثال در فرانسه ممنوعیت نمادهای مذهبی در مدارس از سال 2004 به اجرا درآمده است. در فرانسه اجرای این ممنوعیت با محدود کردن آن آسان تر می شود. علاوه بر این، زمانی که این ممنوعیت فقط در هنگام ورود به ساختمان های عمومی باشد، می تواند توسط معلم یا نگهبانان ساختمان اجرا شود تا اینکه موضوعی برای پلیس باشد.  1 بی بی سی نیوز، \ممنوعیت روسری فرانسوی به اجرا درآمد\، 2 سپتامبر 2004، دسترسی به 28/8/11


نمادهای مذهبی شخصی هستند، بنابراین نباید برای دیگران مهم باشند.  در پایان، پوشیدن نمادهای مذهبی انتخاب خود فرد است. بسیاری مداخله در عمل به دین و نمادگرایی را دخالت در حریم خصوصی و فردیت دانسته اند. ممنوعیت های اخیر در مورد حجاب کامل مسلمانان، به ویژه در بلژیک، مورد انتقاد قرار گرفته است زیرا باعث می شود کسانی که احساس می کنند موظف به پوشیدن آن هستند طرد شوند و مجبور شوند در خانه خود محبوس شوند. لازم الاجرا، BBC News Europe، 23 ژوئیه 2011، دسترسی در 23 ژوئیه 2011


فرهنگ و مذهب آنهاست.  خود مذاهب تمایل دارند فرهنگ متمایز خود را در بر گیرند و برای بسیاری از اعضای آنها، این فرهنگ و روش های آن بر هر چیز سکولار مقدم است. به همین دلیل، مسلمانان باید اجازه داشته باشند از وسایل شخصی استفاده کنند، همانطور که در حکم کتاب دینی آنها آمده است. اگر لباس خاصی در کتاب مذهبی مسیحی - کتاب مقدس - لازم بود، بدون شک آن مسیحیان تنومند از این حکم خاص پیروی می کردند. سوال این است که آیا برداشتن چیزی نزدیک و معنادار به این ادیان اشتباه است؟ مطمئناً، یک نماد یا روش مذهبی صرفاً شخصی است، و بنابراین، ممنوع کردن چنین نمادهایی دخالت در فردیت آنها خواهد بود. 1 1 جسیکا شپرد، 'Uniform Dissent'، The Guardian، 9 اکتبر 2007، مشاهده شده در 24 ژوئیه 2011


اگر یک چیز را ممنوع کنید، باید خیلی چیزها را ممنوع کنید.  با هر نماد مذهبی باید یکسان رفتار شود تا تبعیض ایجاد نشود. ممنوع کردن یک نماد عملی نیست. اگر چیزی را ممنوع کنید، به عنوان مثال، به عنوان حجاب مسلمانان، مقدس و مذهبی، مردم شروع به فریاد زدن برای ممنوعیت چیزهای دیگر می کنند. در نهایت اگر دولت احساس می کند که حجاب را به نفع جامعه است، باید آنها را باور کنیم. واقعاً اگر یک چیز ممنوع شود، غوغایی که رخ می دهد عواقب بسیار بدتری نسبت به قبل از ممنوعیت دارد. نگرانی‌هایی در مورد ممنوعیت کرپان سیک وجود دارد، زیرا خارجی‌ها آن را یک سلاح احتمالی و خطری برای مردم در مکان‌های عمومی می‌دانند.1 با این حال، از دیدگاه سیک‌ها، کرپان نمادی مقدس است که بسیار شبیه به نمادهای سایر ادیان است.  1 «Timeline: The Quebec Kirpan Case»، CBC News Online، 2 مارس 2006، قابل دسترسی در 25 ژوئیه 2011


تحریم نمادهای مذهبی تنها راهی برای هدف قرار دادن ناعادلانه مردم است.  ممنوعیت نمادهای مذهبی را می توان تنها راهی برای هدف قرار دادن گروهی از مردم دانست. به طور خلاصه، نمادهای مذهبی به عنوان قربانی استفاده می شوند تا هم مشکلاتی را که بسیار بزرگتر هستند برجسته و هم سرزنش کنند. برداشتن حجاب، صلیب یا کلاه جمجمه یهودیان، فرهنگ، مذهب و میراث شخصی را از بین می‌برد و بنابراین، ممنوعیت آن‌ها مشکلات بیشتری ایجاد می‌کند. در نهایت کشور را به مکان بدتری برای زندگی تبدیل می کند.  1 در \ممنوعیت بلژیکی برای پوشش کامل به اجرا درآمد\، BBC News Europe، 23 ژوئیه 2011، در 23 ژوئیه 2011 مشاهده شد.


ادغام و پذیرش ارزش‌های غربی مهم است ازدواج‌های ترتیبی سالهاست که بخشی از فرهنگ اکثر کشورهای اروپایی نیست. بخشی از دلیل این امر به این دلیل است که ایده‌های مربوط به ازدواج پیشروتر شده‌اند و مردم پذیرفته‌اند که مردان و زنان با هر گرایشی باید اجازه داشته باشند که شریک زندگی خود را انتخاب کنند. این مورد حتی در دوران محافظه‌کار اجتماعی دهه 1950 نیز وجود داشت، زمانی که در کشورهایی مانند بریتانیا عموماً پذیرفته شد که مردم مستقل از والدین خود به خواستگاری و ملاقات با شریک زندگی خود می‌روند. [1] ازدواج های ترتیب داده شده نیز مطابق با دیدگاهی است که در مورد زنان به طور خاص وجود دارد که آنها را خانه نشین می داند. این با نوع برابری طلبی که بسیاری از کشورهای اروپایی به دنبال اعمال آن هستند، مطابقت ندارد، و بنابراین با تصورات غربی در مورد حقوق فردی مطابقت ندارد. [2] همچنین اتخاذ یک استاندارد دوگانه با جوامع دیاسپورا، و چشم پوشی از رویه هایی که بسیاری از گروه های اکثریت دیگر آن را مذموم می دانند، ریاکارانه است. حقوق و هنجارهای یک کشور بلوک از کشورها مانند اتحادیه اروپا باید برای همه اعمال شود.  [1] کوک، هرا، «بدون بازگشت: اشکال خانواده و آداب جنسی در بریتانیای مدرن»، تاریخ و amp; سیاست - (دسترسی در 19 سپتامبر 2012) [2] «حقوق بشر با ارجاع به زنان»، UKEssays.com - (دسترسی در 19 سپتامبر 2012)


آزادی فردی حتی اگر ازدواج کاملاً اجباری نباشد، فشار پنهان خانواده همچنان می‌تواند افراد را به اتحادیه‌هایی سوق دهد که در آن ناراضی باشند. این نوعی آزادی محدود است، زیرا عواقب شورش افراد علیه ازدواج های ترتیب داده شده می تواند شامل اجبار به ترک خانه یا رنج بردن از انگ و کاهش تماس با اعضای خانواده باشد. این انگ ممکن است به گونه ای دیگر باشد که خانواده احساس شرمندگی می کند وقتی فرزندانشان ترتیبات آنها را رد می کنند، این به نوبه خود می تواند به تلاش برای اجبار و حتی مواردی مانند قتل شفیله احمد برای رد ازدواج منجر شود. [1] واضح است که مرز باریکی بین ازدواج های ترتیب داده شده و اجباری وجود دارد. اگرچه مواردی مانند انگ زدن برای پلیس سخت‌تر از ارعاب فیزیکی یا خشونت است، اما درست است که دولت برای تنظیم این آسیب‌ها وارد عمل شود و به مردم این اختیار قانونی را بدهد که این عمل را به چالش بکشند و همچنین از همان ابتدا بستگان خود را از انجام آن منصرف کنند.  [1] کارتر، هلن، \شفیلیا احمد توسط والدین به دلیل شرمساری خانواده کشته شد، جلسات دادگاه\، guardian.co.uk، 21 مه 2012،


زنانی که در ازدواج های ترتیب داده شده در اروپا به طور نامتناسبی در معرض آزار و اذیت قرار می گیرند ازدواج های ترتیب داده شده اغلب زمانی متفاوت است که در کشورهای اصلی بسیاری از خانواده های مهاجر در اروپا انجام می شود، جایی که زنان اغلب دارای شبکه هایی از دوستان و اقوام برای تکیه هستند. خطری که با اجازه دادن به ازدواج های ترتیب داده شده در کشورهای اتحادیه اروپا وجود دارد این است که زنان در مرکز اغلب بسیار آسیب پذیرتر هستند، از خانواده خود دور هستند، با زبان محلی آشنا نیستند و کاملاً به خانواده شوهر خود متکی هستند. این امر ناشناخته ماندن سوء استفاده‌های خانگی را آسان‌تر می‌سازد که به سادگی مشکلات گزارش ناکافی را تشدید می‌کند. [1] بنابراین این احتمال وجود دارد که خشونت خانگی در ازدواج های ترتیب داده شده بیشتر باشد. [2] این امر حتی در میان زنانی که هنوز به ازدواج‌های ترتیب‌یافته رضایت می‌دادند، اما با سوءاستفاده از سوی شوهرانشان مواجه بودند، نشان داده می‌شود - مانند مورد راضیه سوداگر، که شوهرش پس از اینکه زن باردار نشد، او را به خاطر زنی دیگر رها کرد. [3] این نشان می‌دهد که چگونه همیشه نمی‌توان یک تقسیم روشن بین ازدواج‌های ترتیب داده شده و ازدواج‌های اجباری ایجاد کرد، زیرا اولی اغلب می‌تواند ویژگی‌های مشابه دومی را داشته باشد. بنابراین امن تر است که هر دو را غیرقانونی کنیم.  [1] «خشونت خانوادگی قومیتی «پنهان»، بی بی سی نیوز، 20 سپتامبر 2007، [2] گوتریک، جنیفر، «آزار خانگی در هند در ازدواج‌های «متناسب» شایع‌تر است»، Womennewsnetwork، 12 سپتامبر 2011، [3] «مبارزه سوء استفاده از ازدواج ترتیب داده شده، بی بی سی، 12 ژوئیه 1999 -


این باعث نارضایتی می شود و باعث می شود که جوامع خاصی مورد هدف قرار بگیرند.  ازدواج های ترتیبی به عنوان یک جنبه بسیار مهم از هویت بسیاری از جوامع اروپایی-آسیایی دیده می شود. در زمانی که تنش‌ها بین غیرمسلمانان و مسلمانان در اروپا به اندازه کافی بالاست، برای مثال در لندن اعتراض‌هایی علیه بی‌گناهی مسلمانان در فیلم صورت گرفت، [1] هدف قرار دادن رویه‌ای که توسط بسیاری از خانواده‌های مسلمان انجام می‌شود می‌تواند به شعله‌ور شدن گرایش‌های افراطی کمک کند. . این مهم است که سعی نکنید قوانینی را که کمی بیش از عدم تحمل کورکورانه هستند با عباراتی که آنها را مانند لیبرالیسم سکولار به نظر می‌رساند، پوشانده باشید. ثابت شده است که تلاش برای ممنوعیت اعمالی مانند پوشیدن حجاب به نام مشمولیت، فقط تنش ها را شعله ور می کند، نه یکپارچگی را بهبود می بخشد. [2] بنابراین ممنوع کردن ازدواج های منظم نه تنها غیر قابل تحمل، بلکه بالقوه خطرناک است.  [1] واکر، پل، «معترضان ضد آمریکایی در لندن فیلم جنجالی را محکوم می کنند»، guardian.co.uk، 16 سپتامبر 2012، [2] یانگ، گری، «اروپا: کانون افراط گرایی اسلام هراسی»، 14 ژوئن 2012 -


دولت نباید اجازه داشته باشد در چنین مسائل شخصی دخالت کند مسائل مربوط به نحوه رفتار افراد در یک محیط خصوصی و توافقی مسلماً دغدغه دولت نیست. این به چگونگی ازدواج افراد و در چارچوب کدام سنت، مذهب یا فرقه گسترش می یابد. کشورهای اروپایی به طور فزاینده ای ازدواج های غیرسنتی مانند ازدواج همجنس گرایان [1] را مجاز می کنند، بنابراین اجازه ندادن ازدواج های ترتیب داده شده برای کسانی که آنها را می خواهند، یک گام انحرافی به عقب است. با توجه به اینکه ازدواج های منسجم به خودی خود هیچ ضرر اثبات شده ای ندارد و همانطور که قبلاً نیز گفته شد جنبه های مضر ازدواج های ترتیبی مانند ازدواج های اجباری قبلاً غیرقانونی بوده است، دولت نمی تواند با چنین خودسرانه و گسترده ای چیزی را تنظیم کند. -تعریف دامنه‌ای که شامل بسیاری از بزرگسالان رضایت‌دهنده است.  اگر کشورهای اتحادیه اروپا این کار را انجام می‌دادند، آسیب ناشی از این خطر می‌تواند به حقوق مردمی که گزاره ادعا می‌کند در وهله اول از آنها محافظت کند، تجاوز کند.  [1] \کشورهایی که ازدواج همجنسگرایان در آنها قانونی است: هلند، آرژانتین و amp; بیشتر، The Daily Beast، 9 مه 2012،


نظارت بر چنین قانونی غیرممکن است.  به سادگی هیچ راه عملی برای اجرای قوانین علیه ازدواج های ترتیب داده شده وجود ندارد، به خصوص که تقریباً تضمین شده است که بسیاری از جوامع بدون توجه به اجرای آن ها ادامه خواهند داد. در صورتی که جامعه و زوجین تمایلی به مراجعه به پلیس نداشته باشند و اکثر آنها تمایلی به گزارش خانواده خود در هنگام اجرای یک سنت فرهنگی نداشته باشند، نمی توان گفت که آیا ازدواج با هماهنگی آغاز شده است یا خیر. کسانی که عمیقاً ناراضی هستند و مورد ضرب و شتم قرار می گیرند ممکن است این کار را انجام دهند، اما در این مورد قانون قبلاً طلاق و سوء استفاده را مجاز می داند با تمام قوت قانون مجازات می شود.  با توجه به اینکه ازدواج های اجباری قبلاً غیرقانونی بوده است و ثابت شده است که ازدواج های ترتیبی به خودی خود آسیب های قابل اثبات اندکی را به همراه دارد، می توان گفت که منابع هر نیروی پلیسی برای اجرای چنین قانونی هدر می رود. تحقیقات بسیار سرزده و کار فشرده خواهد بود.  علاوه بر این، با توجه به تداوم اعمالی مانند قتل های ناموسی، [1] و همچنین تجاوز جنسی و خشونت خانگی، کارکنان مجری قانون در موقعیت بهتری قرار دارند تا جنایات شنیع تری را نسبت به ازدواج های ترتیب داده شده هدف قرار دهند. آسیب ملموسی می‌تواند ناشی از این باشد که پلیس نیروی خود را به سمت چنین جنایات جزئی هدایت کند، زیرا منابع کمتری برای جرایم جدی‌تر در دسترس است.  [1] \اروپا با \قتل های ناموسی\ دست و پنجه نرم می کند، DW.de - (دسترسی در 17 سپتامبر 2012)


دولت در اینجا ممکن است به طور مشروع «آزادی بیان» را محدود کند.  ما قبلاً برای آنچه «آزادی بیان» در جامعه خود را تشکیل می دهد، مرزهایی تعیین کرده ایم. به عنوان مثال، ما اغلب یک «عمل متعادل کننده» [1] را تأیید می کنیم که یک فرد ممکن است عقاید یا عقاید خود را بیان کند، اما فقط تا جایی که مانع «حمایت از سایر حقوق بشر» [2] - حق سایر افراد نشود. مورد سوء استفاده قرار نگیرد در این صورت، اگر فردی نسبت به دیگری - به ویژه نژادپرستی - اظهار سوء استفاده کند، ممکن است خارج از مرزها یا آزادی بیان تلقی شود و به خاطر آن مجازات شود. این حرکت صرفاً بسط این اصل است. انواع سایت هایی که ممنوع می شوند آنهایی هستند که نفرت را تداوم می بخشند یا به گروه های دیگر در جامعه حمله می کنند، بنابراین در حال حاضر از حمایت از آزادی بیان خارج می شوند. آسیب‌هایی که از این نوع سایت‌ها نشأت می‌گیرد، در تعداد کمی از موارد، بیشتر از آسیب‌های احتمالی ناشی از محدود کردن گفتار است.  [1] Hera.org، 'آزادی بیان'، انجمن آموزش حقوق بشر، در 09/09/11 [2] Hera.org، 'آزادی بیان'، انجمن آموزش حقوق بشر، در 09/09/11


دولت ها وظیفه اخلاقی دارند که از شهروندان خود در برابر سایت های مضر محافظت کنند.  در سال‌های اخیر، سایت‌های ظاهراً بی‌گناهی مانند سایت‌های شبکه‌های اجتماعی عمداً برای آسیب رساندن به دیگران مورد استفاده قرار گرفته‌اند. قربانیان قلدری سایبری حتی قربانیان را در موارد شدید به خودکشی سوق داده اند [1] [2]. با توجه به اینکه آسیب های فیزیکی [3] و روانی [4] از طریق استفاده از سایت های شبکه های اجتماعی رخ داده است، چنین سایت هایی خطری را برای کل جامعه نشان می دهند. آنها به رسانه ای تبدیل شده اند که دیگران از طریق آن تعصب خود را از جمله نژادپرستی نسبت به گروه ها و افراد ابراز می کنند [5] . به طور مشابه، اگر کشوری خاص دارای اکثریت مذهبی یا فرهنگی روشنی باشد، سانسور سایت هایی که به دنبال تضعیف این اصول هستند و می توانند به بخش بزرگی از جمعیت آسیب بزنند، منصفانه است. اگر ما نتوانیم اقدامات لازم برای حذف این سایت‌ها را انجام دهیم، که از طریق سانسور به دست می‌آید، دولت اساساً با اجازه دادن به چنین سایت‌هایی بر اساس اصول خود عمل نمی‌کند. دولت موظف است از شهروندان خود مراقبت کند [6] و باید امنیت آنها را تضمین کند. سانسور چنین سایت هایی بهترین راه برای رسیدن به این هدف است.  [1] مور، ویکتوریا، «دنیای جعلی فیس‌بوک و ببو: چگونه خودکشی و قلدری سایبری در پشت نمای «تفریح بی‌ضرر» کمین کرده است، میل آنلاین، 4 اوت 2009، در 11/09/16 [2] صبح بخیر آمریکا ، \والدین: قلدری سایبری منجر به خودکشی نوجوانان شد\، ABC News، 19 نوامبر 2007، در تاریخ 16/09/11 [3] اخبار بی بی سی، \شورش های انگلستان: دو نفر به دلیل استفاده از فیس بوک برای تحریک اختلال زندانی شدند\، 16 اوت 2011، در 16/09/11.  [4] صبح بخیر آمریکا، \والدین: قلدری سایبری منجر به خودکشی نوجوان شد\، ABC News، 19 نوامبر 2007، در 16/09/11 [5] Counihan، بلا، \قدرت سفید این را دوست دارد - گروه های نژادپرستانه فیس بوک\، سن، 3 فوریه 2010، در 16/09/11 [6] براونژاکوبسون، \شوراها وظیفه مراقبت از شهروندان آسیب پذیر را دارند\، 18 ژوئن 2008، 09/09/11


حتی سایت هایی که بی گناه به نظر می رسیدند تأثیر مخربی بر جامعه داشته اند.  برخی از دولت ها، مانند دولت ویتنام [1]، قبلاً دلایل کافی برای ممنوعیت سایت های شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک دیده اند. اخیراً در بریتانیا، بسیاری از شهرهای بزرگ شاهد ویرانی و ویرانی بودند زیرا از سایت‌های شبکه‌های اجتماعی برای هماهنگی شورش‌های گسترده در لندن، منچستر، بیرمنگام، ورسسترشر، گلاستر، کرویدون، بریستول، لیورپول و ناتینگهام استفاده شد [2]. آشوبگران از طریق فیس بوک و پیام رسان بلک بری با یکدیگر تماس گرفتند تا اطمینان حاصل کنند که می توانند بیشترین آسیب را وارد کنند [3] که منجر به تخریب اموال [4]، خشونت فیزیکی نسبت به دیگران [5] و حتی مرگ سه مرد جوان شد. 6]. این رویدادها ثابت می‌کند که سایت‌های اینترنتی به ظاهر بی‌گناه می‌توانند توسط هر کسی، حتی شهروندان ظاهراً عادی، برای تأثیر مخربی استفاده شوند که به هزاران نفر آسیب رسانده است [7]. برای محافظت از جمعیت و حفظ نظم، ضروری است که دولت بتواند سایت هایی را که می تواند به عنوان یک انجمن و ابزاری برای این نوع رفتارها در هنگام وقوع چنین اختلالی استفاده شود، سانسور کند.  [1] AsiaNews.it، \تقویت سانسور اینترنتی در ویتنام\، 22 ژوئن 2010، 09/09/11 [2] اخبار بی بی سی، \شورش انگلستان\، 8 فوریه 2012، در 09/09/11 [3] اخبار بی بی سی ، \شورش های انگلستان: دو نفر به دلیل استفاده از فیس بوک برای تحریک بی نظمی زندانی شدند\، 16 اوت 2011، در 09/09/11 [4] هاکس، الکس، گارساید، ژولیت و کولوی، جولیا، \شورش های بریتانیا ممکن است 100 میلیون پوند برای مالیات دهندگان هزینه داشته باشد\. guardian.co.uk، 9 اوت 2011، در 09/09/11.  [5] آلن، امیلی، \ما از توپ های آب بر روی آنها استفاده خواهیم کرد: سرانجام کامرون به پلیس دستور می دهد تا به شدت بر روی غارتگران (برخی از سنین 9 سالگی) فرود آیند\، ایمیل آنلاین، 11 اوت 2011، در 09/09/ 11.  [6] اور، جیمز، \شورش های بیرمنگام: سه مرد \حفاظ از خانه ها\ را کشتند، تلگراف، 10 اوت 2011، در 09/09/11.  [7] هافینگتون پست، \شورش های بریتانیا: چه اثرات بلندمدتی می توانند داشته باشند؟\، 10 اوت 2011، در 09/09/11.


اینترنت به‌عنوان شکل گسترده‌ای از رسانه، باید مانند سایر اشکال رسانه‌ها، تحت نظارت باشد.  بر اساس وضعیت موجود، دولت‌ها از قبل سایر اشکال رسانه‌ای را که می‌توان از آنها بدخواهانه استفاده کرد، تنظیم می‌کنند. روزنامه‌ها و کتاب‌ها در معرض سانسور هستند [1]، و رسانه‌هایی مانند تلویزیون، فیلم و ویدئو درجه بالاتری از مقررات [2] دریافت می‌کنند، زیرا به طور گسترده تشخیص داده شده است که تصاویر و صداهای متحرک می‌توانند احساساتی‌تر و قدرتمندتر از متن و عکس یا عکس باشند. تصاویر اینترنت ابزارهای زیادی برای نمایش اطلاعات و عقاید دارد، از جمله کلیپ‌های فیلم و صدا، و تقریباً تمام اطلاعاتی که در تلویزیون یا روزنامه‌ها یافت می‌شود را می‌توان در جایی در اینترنت یافت [3]، در کنار میلیون‌ها بارگذاری از خود کاربران اینترنت [4]. ] .  [1] فورستل، هربرت ان.، «ممنوع در رسانه‌ها»، انتشارات مرکزی، در 09/09/11 [2] CityTVweb.com، «سانسور تلویزیون»، 27 اوت 2007، در 09/09/11.  [3] فهرست روزنامه‌های آنلاین برای جهان، «هزاران روزنامه فهرست‌شده بر اساس کشور و amp; منطقه، در 11/09/09 [4] بوریس، سینتیا، «17 درصد از کاربران Photobucket یک بار در روز ویدیو آپلود می‌کنند»، زائر بازاریابی، 9 سپتامبر 2011، در 09/09/11


اینترنت یک دامنه رایگان است و توسط دولت قابل کنترل نیست.  با توجه به اینکه اینترنت به عنوان یک فضای بین المللی [1] و فضای عمومی [2] استفاده می شود، دولت هیچ حقی بر اطلاعاتی که ممکن است از طریق اینترنت ارائه شود، ندارد. در دموکراسی‌های لیبرال غربی، دولت‌ها بر اساس آن انتخاب می‌شوند که بتوانند به کشور خود خدمت کنند – اینکه چگونه قوانینی را ایجاد یا حفظ کنند که به طور خاص به آن ملت مربوط می‌شود، و چگونه بر جمعیت حکومت خواهند کرد. اینترنت مختص کشور نیست، بلکه بین المللی و رایگان است. به این ترتیب، هیچ دولت فردی نباید حق داشتن اطلاعات مربوط به آن را داشته باشد. اعمال اقتدار کاذب بر روی اینترنت، حکومت را دیکتاتوری و یک «دولت دایه» نشان می‌دهد [3]، با این فرض که آنها نمی‌توانند از خود محافظت کنند یا ماهیت سایت‌های افراطی یا بالقوه مضر را تشخیص دهند و نشان دهنده عدم احترام به شهروندانش باشد. تصمیم فردی برای فاصله گرفتن از چنین سایت هایی.  [1] بابل، «به سوی برقراری ارتباط در اینترنت به هر زبانی»، [2] پاپاچاریسی، زیزی، «حوزه مجازی»، رسانه های جدید و amp; جامعه، جلد. 4 شماره 1، ص 9-27، فوریه 2002، در تاریخ 09/09/11 [3] BBC. \یک دیدگاه: در دفاع از دولت پرستار بچه\. منتشر شده در 2011/04/02. دسترسی از on


مردم اغلب نسبت به سانسور شدن توسط دولتشان واکنش ضعیفی نشان می دهند.  در کشورهایی که در حال حاضر سانسور اطلاعات اینترنتی را انجام می دهند، شهروندان آنها اغلب این را به عنوان رفتاری مشکوک و دیکتاتوری تعبیر می کنند. به عنوان مثال، در چین افزایش نارضایتی از سانسور مداوم دولت منجر به خشم عمومی [1] و طنز سیاسی شده است که به شدت از دولت انتقاد می کند [2]. سانسور به راحتی می تواند به صورت بدخواهانه مورد استفاده قرار گیرد و همیشه به نفع عمومی نیست. این حرکت با پنهان کردن اطلاعات و واقعیت وضعیت از ناآگاهی مردم حمایت می کند. بنابراین هزینه سوء ظن توسط مردم دولت، سانسور از هر نوع را کمتر از ارزش می کند و بهتر است به افراد اجازه داده شود که خودشان انتخاب کنند.  [1] بنت، ایزابلا، \سانسور رسانه ها در چین\، شورای روابط خارجی، 7 مارس 2011، در 09/09/11 [2] بنت، ایزابلا، \سانسور رسانه ها در چین\، شورای روابط خارجی، 7 مارس 2011، در 09/09/11.


سانسور اساساً با مفهوم آزادی بیان ناسازگار است.  سانسور مطالب خاص اساساً با تأکید بر این دیدگاه حامی که شهروندان عادی نمی توانند مطالب افراطی را بدون شناخت ایرادات موجود در آن بخوانند، عموم را نسبت به یک جهان بینی کامل کور می کند. این طرح فرض می‌کند که کسانی که به مطالبی مانند سایت‌های عقاید مذهبی دسترسی دارند تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند، نه اینکه متوجه شوند که از نظر اخلاقی مشکوک است و آن را محکوم کنند. بهترین راه برای مبارزه با تعصب، افشای آن به عنوان یک مسخره است. اگر به طور خودکار و بدون فکر سانسور شود، نمی توان این کار را انجام داد. در این میان، این متناقض است که حکومتی مزایای کلی آزادی بیان را مطرح کند و سپس با ممنوع کردن برخی از مناطق اینترنت، به شیوه‌ای متناقض و ریاکارانه عمل کند. آزادی بیان نباید محدود شود. حتی اگر بیانگر منفی بودن باشد، باید علناً مورد بحث و بررسی و نقد منطقی قرار گیرد، نه اینکه به طور کلی پنهان شود.


تحقیقات حیوانی باعث آسیب شدید به حیوانات درگیر می شود نکته تحقیقات حیوانی این است که حیوانات آسیب می بینند. حتی اگر در آزمایش رنج نبرند، تقریباً همه پس از آن کشته می‌شوند. با استفاده از 115 میلیون حیوان در سال، این یک مشکل بزرگ است. رها کردن حیوانات تحقیقاتی پزشکی در طبیعت برای آنها خطرناک است و به عنوان حیوان خانگی قابل استفاده نیستند. [4]. تنها راه حل این است که آنها از بدو تولد وحشی هستند.  بدیهی است که کشتن یا آسیب رساندن به حیوانات به نفع حیوانات نیست. تحقیقات باید ممنوع شود تا از مرگ میلیون ها حیوان جلوگیری شود.


این پیام ثابتی را ارسال می کند که اکثر کشورها قوانین رفاه حیوانات را برای جلوگیری از ظلم به حیوانات دارند، اما قوانینی مانند قانون حیوانات (رویه های علمی) بریتانیا در سال 1986، [10] دارند که از جرم بودن آزمایش حیوانات جلوگیری می کند. این به این معنی است که برخی از افراد می توانند کارهایی را با حیوانات انجام دهند، اما دیگران نه. اگر دولت در مورد حیوان آزاری جدی است، چرا به کسی اجازه انجام آن را می دهد؟


حیوانات نباید آسیب ببینند تفاوت بین ما و حیوانات دیگر به جای نوع [2] یک موضوع درجه است. بدن آنها شبیه بدن ما است، همانطور که روش های آنها برای انتقال معنی شبیه است. آنها از درد عقب می نشینند، به نظر می رسد ترس از یک شکنجه گر را ابراز می کنند، و به نظر می رسد که از فعالیت ها لذت می برند. نکته ای واضح برای هر کسی که سگ خانگی را با شنیدن کلمه \راه رفتن\ مشاهده کرده است.  ما معتقدیم دیگران احساساتی مانند ما را تجربه می کنند، زیرا آنها در ظاهر و رفتار شبیه ما هستند. حیوانی که خصوصیات آناتومیکی، فیزیولوژیکی و رفتاری ما را به اشتراک می گذارد، مطمئناً احساساتی مانند ما دارد.  اگر مردم حق دارند که آسیب نبینند، باید از خود بپرسیم که چه چیزی حیوانات را متفاوت می کند؟ اگر حیوانات همان چیزی را که ما احساس می کنیم، احساس می کنند و مانند ما رنج می برند، محکوم کردن آنها به آزمایش به دلیل اینکه آنها از گونه های مختلف هستند، شبیه نژادپرستی یا تبعیض جنسی است.[3]


لازم نیست ما نمی دانیم چگونه می توانیم داروهای جدیدی را بدون آزمایش حیوانی تولید کنیم تا زمانی که به آن پایان دهیم. ما اکنون می دانیم که بیشتر مواد شیمیایی چگونه کار می کنند، و شبیه سازی کامپیوتری مواد شیمیایی بسیار خوب است.[6] آزمایش بر روی بافت می تواند نشان دهد که داروها چگونه کار می کنند، بدون نیاز به حیوانات واقعی. حتی پوست باقی مانده از جراحی را می توان آزمایش کرد و انسان بودن مفیدتر است.  این واقعیت که در گذشته تحقیقات حیوانی مورد نیاز بود، دیگر بهانه خوبی نیست. ما هنوز تمام پیشرفت‌های آزمایش‌های حیوانی در گذشته را داریم، اما دیگر به آن نیازی نیست. [7]


بیشتر حیوانات ممکن است بیشتر از برخی افراد رنج ببرند می‌توان به افرادی فکر کرد که نمی‌توانند رنج ببرند، مانند آنهایی که در حالت نباتی پایدار هستند یا دارای ناتوانی‌های ذهنی قابل توجهی هستند.  ما می توانیم یکی از سه گزینه را انتخاب کنیم. یا می‌توانیم روی حیوانات آزمایش کنیم، اما نه چنین افرادی، که از نظر اخلاقی سازگار نیست. ما می‌توانیم هر دو را مجاز کنیم، اما آیا می‌خواهیم تحقیقات پزشکی دردناکی را روی معلولان انجام دهیم؟ یا، ما نتوانستیم هیچ کدام را انجام دهیم.[9]


اگر آزمایش حیوانی انجام ندهیم، مردم خواهند مرد هر سال، 23 داروی جدید تنها در بریتانیا معرفی می شود. تقریباً همه روی حیوانات آزمایش خواهند شد. یک داروی جدید برای مدت طولانی استفاده خواهد شد. به تمام افرادی که با استفاده از پنی سیلین نجات یافته اند فکر کنید. اگر هزینه آزمایش داروها بیشتر باشد، به این معنی است که شرکت های دارویی کمتر توسعه خواهند یافت. این بدان معناست که افراد بیشتری رنج می برند و می میرند


حیوانات تحقیقاتی به خوبی رفتار می کنند حیواناتی که در تحقیقات استفاده می شوند معمولاً رنج نمی برند. در حالی که ممکن است درد داشته باشند، به طور کلی به آنها مسکن داده می شود، و زمانی که آنها را زمین بگذارند، این کار به صورت انسانی انجام می شود. [16] از آنها مراقبت می شود، زیرا حیوانات سالم به معنای نتایج آزمایشی بهتر هستند. این حیوانات بهتر از زندگی وحشی زندگی می کنند.  تا زمانی که با حیوانات خوب رفتار می شود، نباید ایراد اخلاقی با تحقیقات حیوانی داشت. این دقیقاً مشابه با پرورش حیواناتی است که برای گوشت استفاده می شود.


تحقیقات حیوانی تنها زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که مورد نیاز باشد کشورهای عضو اتحادیه اروپا و ایالات متحده قوانینی برای جلوگیری از استفاده از حیوانات برای تحقیقات در صورت وجود جایگزین دارند. اصول 3Rs معمولا استفاده می شود. آزمایش بر روی حیوانات برای نتایج بهتر و رنج کمتر، جایگزین شده و از نظر تعداد حیوانات مورد استفاده کاهش یافته است. این بدان معنی است که حیوانات کمتری باید رنج بکشند و تحقیق بهتر است.


آزمایش برای داروهای واقعاً جدید مورد نیاز است. مزیت واقعی آزمایش بر روی حیوانات، ساخت داروهای کاملاً جدید است که حدود یک چهارم آنها است. پس از آزمایش های غیر حیوانی و سپس حیوانی، روی انسان آزمایش می شود. دلیل اینکه این خطر برای این داوطلبان شجاع کم است (اما وجود ندارد) آزمایشات حیوانی است.  این مواد شیمیایی جدید به احتمال زیاد باعث بهبود زندگی مردم می شوند، زیرا جدید هستند. شما نمی توانید بدون آزمایش حیوانی یا قرار دادن انسان در معرض خطر بسیار بالاتر، روی این داروهای جدید تحقیق کنید.


حیوانات حقوق بشر ندارند انسان ها مغز بزرگی دارند، گروه های اجتماعی تشکیل می دهند، ارتباط برقرار می کنند و به طور کلی شایسته توجه اخلاقی هستند. ما همچنین از خود و ماهیت مرگ آگاه هستیم. برخی از حیوانات برخی از این ویژگی ها را دارند اما همه آنها نباید از حقوق یکسانی برخوردار باشند. در آسیب رساندن به حیوانات به نفع انسان ها، ما وارد یک مبادله اخلاقی خوب برای ایجاد یک خیر بزرگتر می شویم. [11]


فیس بوک یک نقطه اطلاعاتی ارائه می دهد بدون شک یکی از مهم ترین جنبه هایی که بر تلاش های شما برای بهبود زندگی تأثیر می گذارد، توانایی شما در استفاده از هر فرصتی است که پیش می آید. بدیهی است که یکی از بهترین راه‌ها، اگر نگوییم، این است که با دنیای اطراف خود در ارتباط باشید، این به شما این امکان را می‌دهد تا بتوانید به سرعت از فرصت‌های شغلی، مسابقات ورزشی یا رویدادهای اجتماعی در منطقه خود مطلع شوید. فیس بوک یک پلت فرم کارآمد و بسیار پربازدید ایجاد و توسعه داد که میلیون ها کاربر می توانند با یکدیگر در تماس باشند. این می تواند یک ابزار بسیار مفید برای شرکت ها یا برنامه ریزان رویداد و مشتریان مستقیم باشد. مهم نیست که در مورد سیاست استخدام جدید گوگل صحبت می کنیم یا تخفیف جدید تویوتا، یک جشنواره موسیقی آینده یا یک تورنمنت فوتبال برای بازیکنان آماتور، فیس بوک به افراد در مورد این رویدادها اطلاع می دهد و آنها را با جامعه خود در ارتباط نگه می دارد.  شبکه‌های اجتماعی به دلیل رایگان بودن، نسبت به سایر ابزارهای معمولی مانند تبلیغات تلویزیونی برای انجام این هدف کارآمدتر هستند. یک مثال بسیار خوب برای این کار، کمپین Kony 2012 است که مردم را از جنایاتی که در آن زمان در اوگاندا رخ داد، عمدتاً تنها با تکیه بر رسانه های اجتماعی آگاه می کرد. ویدیوی یوتیوب که داستان خود را روایت می کند بیش از 98 میلیون بازدید داشته است و همچنین پست های بیشتری در فیس بوک در مورد Kony در 6 و 7 مارس از حتی نسخه های جدید اپل یا تلویزیون اپل منتشر شده است. (1) مهم نیست که در مورد تبلیغات تلویزیونی، تبلیغات رادیویی یا بیلبوردهای تبلیغاتی صحبت کنیم، هزینه ای که باید برای تبلیغ یک رویداد پرداخت شود، برای هر کسی که می خواهد به مردم اطلاع دهد یک اشکال بزرگ است. در نتیجه، فیس بوک مانند سایر رسانه های اجتماعی معادل آنلاین، ارزان و کارآمد یک نقطه اطلاعاتی است.  (1) Kyle Willis “Kony 2012 Social Media Case Study”, 8 مارس 2012


فیس بوک اجتماعی شدن را تشویق می کند یکی از مهم ترین عناصر در رشد هر کودک، توانایی اجتماعی شدن با همسالان است. با داشتن دایره بزرگی از دوستان برای گفتگو و به اشتراک گذاشتن علایق، کودک اعتماد، عزت نفس و اعتماد به نفس پیدا می کند. اگر وقتی مشکلی دارید افرادی دارید که با آنها صحبت کنید، غلبه بر مشکلات بسیار آسان تر است.  فیس بوک و شبکه های اجتماعی به طور کلی به نوجوانان در سطوح مختلف کمک می کنند تا دایره دوستان خود را حفظ کرده و گسترش دهند. اولاً، به شما این امکان را می دهد که با دوستانتان در ارتباط باشید حتی اگر خیلی از هم دور هستید. از آنجایی که ما در جهانی به طور فزاینده جهانی زندگی می کنیم، حلقه های دوستان به راحتی از هم پاشیده می شوند. در نتیجه، افراد باید بتوانند با وجود فاصله فیزیکی در تماس باشند. فیس بوک آنها را قادر به انجام این کار می کند. (1) ثانیاً، شبکه‌های اجتماعی با اجازه دادن به افراد دارای نظرات مشترک، سرگرمی‌ها یا علایق، به کاربران اجازه می‌دهند تا دایره دوستان خود را گسترش دهند، چیزی که هر چه شبکه اجتماعی بزرگ‌تر باشد، کاربردی‌تر است. ثالثاً، به جوانان این امکان را می دهد که از طریق گفتگوهای چت، عکس های به اشتراک گذاشته شده یا به روز رسانی وضعیت، زمان بیشتری را با دوستان و افرادی که از قبل می شناسند بگذرانند. در نتیجه، افرادی که در این شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند، عزت نفس بیشتری دارند، به آن‌ها اعتماد بیشتری دارند، احساس قدردانی بیشتری می‌کنند و به‌دلیل دایره وسیع دوستانشان، به‌طور کلی تمایل دارند که شادتر باشند. (2) (1) کیت ویلکاکس و اندرو تی استفن «آیا دوستان نزدیک دشمن هستند؟ شبکه های اجتماعی آنلاین، عزت نفس، و خودکنترلی» مجله تحقیقات مصرف کننده، 2012 (2) بریتنی جنتیلا، ژان ام. تونگب، الیز سی فریمنب، دبلیو. کیث کمپلا «اثر وب سایت های شبکه های اجتماعی بر خود- مثبت دیدگاه ها: یک بررسی تجربی” 2012


فیس بوک برای دموکراسی خوب است شبکه های اجتماعی در سطوح مختلف به جامعه ما کمک می کنند که یکی از آنها فرآیند دموکراتیک است. این اتفاق هم در حکومت‌های استبدادی، جایی که فرآیند دموکراتیک اساساً وجود ندارد و هم در دموکراسی‌های لیبرال غربی که فیس‌بوک به‌عنوان یک مگافون برای اراده مردم عمل می‌کند، اتفاق می‌افتد.  اولاً، وقتی از رژیم های سرکوبگر صحبت می شود، فیس بوک به مردم اجازه می دهد تا خود را در اعتراضات گسترده سازماندهی کنند که به مرور زمان می تواند دولت را سرنگون کند. این امر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا مردم نمی‌توانند تظاهرات را «آفلاین» در دنیای واقعی سازماندهی کنند، زیرا نیروهای دولتی به سرعت آن‌ها را پیدا کرده و حتی قبل از شروع اعتراض‌ها را متوقف می‌کنند. این افراد به خانه ای امن نیاز دارند که دخالت دولت در آن به حداقل برسد تا بتوانند اخبار را منتشر کنند و اعتراضات را سازماندهی کنند. محیط آنلاین بهترین گزینه است. ما این اتفاق را در بهار عربی (1)، برزیل (2)، ترکیه (3) و همچنین برای اعتراضات در دموکراسی ها مانند ویسکانسین (4) مشاهده کرده ایم. فرآیند حتی در یک دموکراسی، دولت اغلب درگیر سیاست‌های غیرمردمی است. متأسفانه، همانطور که ما در مورد کشورهایی با ده ها میلیون نفر صحبت می کنیم، شهروندان اغلب احساس می کنند که نمی توانند تفاوتی ایجاد کنند. خوشبختانه، اینجا جایی است که فیس بوک وارد می شود. همه افرادی را که با اقدامات دولت موافق نیستند را به هم متصل می کند و این احساس را از بین می برد که شما نمی توانید کاری انجام دهید زیرا کسی پشتیبان شما نیست. میلیون ها نفر می توانند دور هم جمع شوند تا نظرات خود را بیان کنند. بنابراین احتمال وجود مخالفت بیشتر است. علاوه بر این، اینترنت به افراد اجازه داد تا کمپین‌های گسترده جمع‌آوری دادخواست آنلاین را آغاز کنند، که بعداً از آن به عنوان استدلالی انکارناپذیر برای دولت استفاده خواهند کرد که تمایل به تغییر را نشان می‌دهد. سایت های زیادی وجود دارد که یکی از بزرگترین آنها Avaaz.org است که این روند را تسهیل می کند، که از فیس بوک به عنوان رسانه ای استفاده می کنند که از طریق آن درخواست به اشتراک گذاشته می شود و بنابراین رشد می کند.  (1) سونیا آنجلیکا دیهن «استفاده از رسانه‌های اجتماعی در حال تکامل در مصر»، DW، 04.07.2013 (2) کارولین استافر «رسانه‌های اجتماعی گسترش می‌یابند و اعتراضات برزیل را منشعب می‌کنند»، رویترز، 22 ژوئن 2013 (3) «فعالان در ترکیه از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند. رسانه ها برای سازماندهی، فرار از سرکوب با ادامه اعتراضات در سراسر ترکیه علیه دولت» (4) ویکی پدیا


فیس بوک دارای عواقب خطرناکی است که فیس بوک روز به روز بیشتر و بیشتر در زندگی ما ادغام می شود، اما متأسفانه عدم اطمینان از اینکه چه کسی در انتهای دیگر رایانه قرار دارد، به عنوان یک تهدید بزرگ برای ایمنی روحی و جسمی ما ثابت شده است.  اول از همه، بدون شک، تجاوز جنسی یکی از جدی ترین و غیرقابل بخشش ترین جنایاتی است که هر کسی می تواند مرتکب شود، زیرا زخم های جسمی و روحی دائمی بر روی زنان می گذارد. متاسفانه، فیس بوک توسط مردان مشکل استفاده می شود تا از زنان ساده لوح سوء استفاده کنند. آنها از فیس بوک برای برقراری ارتباط با قربانیان خود استفاده می کنند (اغلب به عنوان کسی که او نیست) و بعد از اینکه یکدیگر را شناختند، پس از جلب اعتماد قربانیان، او را فریب داد تا با او ملاقات کند، اشتباهی که او انجام می دهد. پشیمانی برای همیشه از آنجایی که تمامیت فیزیکی یکی از اساسی ترین حقوق است و فیس بوک نقض این حق را تسهیل می کند، کاملاً واضح است که این شبکه های اجتماعی برای جامعه مضر هستند. مضر است قلدری سایبری بسیاری از نوجوانان و نوجوانان را به طور روزانه تحت تأثیر قرار می دهد. قلدری سایبری شامل استفاده از فناوری برای قلدری یا آزار و اذیت دیگران است. ارسال پیام‌ها یا تهدیدهای بد فیس‌بوک برای یک فرد، پخش شایعات آنلاین یا ارسال پیام‌های آزاردهنده یا تهدیدآمیز در سایت‌های شبکه‌های اجتماعی تنها چند مورد از راه‌هایی است که در آن تعداد زیادی از کودکان هر روز مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.  «علیرغم آسیب‌های احتمالی قلدری سایبری، به طور نگران‌کننده‌ای در بین نوجوانان و نوجوانان رایج است. طبق آمار قلدری سایبری از بنیاد i-SAFE: بیش از نیمی از نوجوانان و نوجوانان به صورت آنلاین مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند و تقریباً همین تعداد نیز درگیر قلدری سایبری شده اند. بیش از 1 نفر از هر 3 جوان تهدیدهای سایبری را به صورت آنلاین تجربه کرده اند.» (3) (1) جاستین داونپورت «پیش از اینکه بتوانند دوباره حمله کنند به دنبال متجاوزین در فیس بوک» لندن ایونینگ استاندارد، 15 نوامبر 2012 (2) «تجاوز گروهی دو مرد» دختری در کوتا پس از دوستی با او در فیس بوک، Times of India، 21 اوت 2013 (3) آمار قلدری


فیس بوک تأثیر منفی بر یادگیری دارد برای بسیاری از دانش آموزان، جریان مداوم اخبار، به روز رسانی وضعیت، تصاویر و نظراتی که هر ساعت از طریق فیس بوک ارسال می شود، بسیار حواس پرتی است، که جای تعجب ندارد که بر پیشرفت تحصیلی آنها تأثیر بگذارد. تأثیر منفی بر یادگیری دارد. مطالعات نشان می‌دهد که دانش‌آموزانی که در حین تحصیل در شبکه‌های اجتماعی ثبت نام کرده‌اند، نمراتشان 20 درصد کمتر از نمرات افرادی است که این کار را نکرده‌اند. دانشگاه مجبور به ثبت نام در کالج محلی، یا به راحتی بین قبولی و رد شدن. آموزش یکی از مهم ترین چیزها در زندگی هر کسی است، زیرا بر چشم انداز آینده تأثیر می گذارد. البته معاشرت نیز مهم است، اما باید سعی کنیم از تأثیر منفی یکی بر دیگری جلوگیری کنیم.  (1) جولی دی اندروز «فیسبوک برای دانش‌آموزان خوب است یا بد؟ مناظره آغاز شد» 28 آوریل 2011 (2) لری رز «تأثیر خوب و بد شبکه های اجتماعی بر کودکان» انجمن روانشناسی آمریکا 6 اوت 2011


فیس بوک برای رضایت از زندگی مضر است هر روز میلیون ها کاربر در سراسر فیس بوک عکس ها، پیام ها و نظرات خود را به اشتراک می گذارند. متأسفانه، این نوع «اجتماعی‌سازی آنلاین» که فیس‌بوک آغاز کرده است، چیزی جز مضر برای نوجوانان، رایج‌ترین کاربران این پلتفرم نیست. احساسی که در زمان آنلاین ماندن رایج است حسادت است. «مقایسه بی‌پایان خود با همتایان خود که عکس‌های خود را اصلاح کرده‌اند، دستاوردهای خود را تقویت کرده‌اند و به نشانه‌های سرقت ادبی خود دستبرد زده‌اند، می‌تواند کاربران فیس‌بوک را بیش از کمی سبز چشم کند.» (1) آنها نه تنها حسادت می‌کنند، بلکه عزت نفس خود را نیز از دست می‌دهند. . در نتیجه، آنها تمایل به منزوی شدن دارند و به دلیل برداشت بدی که از خود دارند، برای معاشرت و یافتن دوستان جدید دشوارتر می شوند. در یک نظرسنجی، 53 درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند راه‌اندازی سایت‌های شبکه‌های اجتماعی رفتار آنها را تغییر داده است - و از این میان، 51 درصد گفتند که تأثیر منفی بوده است. بیشتر شرکت کنندگان از سایت استفاده می کردند، سطح رضایت از زندگی آنها کاهش می یافت. (3) در نتیجه، استفاده روزانه از شبکه های اجتماعی تأثیر منفی بر سلامت همه کودکان و نوجوانان دارد و آنها را بیشتر در معرض اضطراب، افسردگی و غیره قرار می دهد. اختلالات روانی. (4) (1) \فیس بوک برای شما بد است\، اکونومیست، 17 آگوست 2013 (2) لورا دانلی \اضطراب فیس بوک و فید توییتر، یافته های مطالعه\ تلگراف، 08 ژوئیه 2012 (3) \استفاده از فیس بوک «مردم را نسبت به خودشان احساس بدتری می‌کند»، بی‌بی‌سی نیوز، 15 اوت 2013 (4) لری رز «تأثیر خوب و بد شبکه‌های اجتماعی بر کودکان» انجمن روان‌شناسی آمریکا 6 اوت 2011


حملات سایبری می‌تواند آسیب جدی به دولت وارد کند حملات سایبری در مقیاس بزرگ می‌توانند آسیب‌های قابل‌توجهی را به دولت وارد کنند که معادل آسیب‌های یک حمله مسلحانه است. بسیاری از ایالت ها به عملکرد بی عیب و نقص دولت و خدمات مالی آنلاین وابسته هستند و حمله به آنها باعث اختلال گسترده می شود. به عنوان مثال، حملات سایبری گسترده می تواند با هدف قرار دادن خدمات مالی، بانکی و تجاری، اختلال جدی در اقتصاد ایجاد کند. آن‌ها می‌توانند وب‌سایت‌های دولتی را هدف قرار دهند و اطلاعات محرمانه‌ای را که امنیت کشور را به خطر می‌اندازد، بدزدند، همانطور که در ایالات متحده آمریکا در سال 2007 اتفاق افتاد [10]. آنها می توانند شبکه های برق را هدف قرار دهند و زیرساخت ها را در مقیاس وسیع در سراسر کشور تعطیل کنند. همه این موارد باعث ایجاد اختلال می شود و کشور هدف را آسیب پذیر می کند و دولت نمی تواند با موفقیت عمل کند. به این ترتیب، به عنوان مثال، یک حمله سایبری در مقیاس بزرگ از روسیه به گرجستان در سال 2008 باعث اختلال گسترده در دولت، خدمات بانکی و ارتباطات در داخل و خارج از کشور شد [11]. به همین دلایل، پنتاگون ایالات متحده تصمیم گرفت که یک حمله سایبری را که «مرگ، آسیب، تخریب یا اختلال در سطح بالا ایجاد می‌کند» را یک عمل جنگی در نظر بگیرد [12]. با توجه به آسیب حملات احتمالی به دولت، حملات سایبری در مقیاس بزرگ باید یک اقدام جنگی تلقی شود.


حملات سایبری هیچ تفاوتی با حملات سنتی ندارند. جهان همراه با رسانه دیجیتال جدید توسعه یافته است. بسیاری از خدمات مهم تجاری و دولتی به صورت آنلاین منتقل شده اند. در حالی که ارتش در رابطه با تحولات دیجیتالی مدرن شده است، هنوز تعریفی از عمل جنگی به آن نمی رسد. اکنون پیشنهاد می شود که حوزه دیجیتال قلمرو جدیدی از جنگ برای قرن بیست و یکم است. دولت ها قبلاً از حملات سایبری در خصومت ها و به عنوان اقدامات تجاوزکارانه علیه یکدیگر استفاده کرده اند. به عنوان مثال، ایالات متحده و اسرائیل یک ویروس استاکس نت را منتشر کردند که در سال 2010 بخش هایی از برنامه هسته ای ایران را خراب کرد و به دنبال آن حملات سایبری تلافی جویانه ایران به ایالات متحده آمریکا انجام شد [7]. در جنگ 1998 بر سر کوزوو، ایالات متحده با موفقیت سیستم های دفاع هوایی صربستان را هک کرد، که صربستان را در برابر حملات هوایی آسیب پذیر کرد [8] [9]. بنابراین حملات سایبری حملاتی هستند که می‌توانند توسط دولت‌ها علیه سایر دولت‌ها در تلاش برای تضعیف دولت دیگر انجام شوند، همانطور که از حملات مسلحانه استفاده می‌شود. با توجه به این واقعیت ها، حملات سایبری در مقیاس بزرگ باید اقدامات جنگی تلقی شوند.


در حال حاضر هیچ راهی برای پاسخگویی قانونی به حملات سایبری توسط سایر کشورها وجود ندارد در حال حاضر قوانین بین‌المللی در مورد چگونگی واکنش یک دولت به حملات سایبری توسط دولت دیگر وجود ندارد: این فقط حملات سایبری را در طول درگیری‌های مسلحانه پوشش می‌دهد یا این موارد مساوی با یک درگیری مسلحانه است [15] ]. بنابراین، کشور مورد حمله هیچ وسیله قانونی برای پاسخ به حملات سایبری ندارد. این برای آنها هیچ گزینه ای برای دفاع از خود که یک عنصر مهم در حقوق بین الملل است، باقی نمی گذارد. علاوه بر این، بدون قوانین بین‌المللی که جنگ سایبری بین دولت‌ها را تنظیم می‌کند، هیچ مشروعیت واقعی برای حملات سایبری وجود ندارد. علیرغم پیامدهای گسترده و شدید، حملات سایبری توسط سایر کشورها به شدت در اخبار منتشر نمی شود. تعداد کمی از مردم در مورد حملات سایبری بین ایالات متحده و ایران می دانند، که اگر این ایالت ها به حملات نظامی متوسل شوند، وضعیت غیرقابل تصوری خواهد بود. این فقدان آشکار محکومیت و توجه در جامعه گسترده تر به حملات سایبری، توانایی دولت برای دفاع از خود یا حتی فراخوانی یک متجاوز را به طور علنی کاهش می دهد، زیرا افکار جهانی برای چنین اقداماتی ترس چندانی ندارند.


ردیابی حملات سایبری دشوار است ردیابی حملات سایبری بسیار دشوار است زیرا مهاجمان سایبری مسیرهای دیجیتال خود را پنهان می کنند [20]. مهاجمان سایبری همچنین اغلب حملاتی را از رایانه‌های ضعیف در کشورهای دیگر انجام می‌دهند، که به هیچ وجه به این معنی نیست که دولت مسئول حملات بوده است - برای مثال، تقریباً 10٪ از هرزنامه‌ها از رایانه‌های چین می‌آید، اما این هرزنامه چینی نیست [21] . وضعیت در مورد جنگ های سنتی متفاوت است، جایی که شواهدی از استفاده از سلاح، مشاهده یونیفرم ها و گزارش شاهدان در محل وجود دارد. البته، ما می‌توانیم انتظار داشته باشیم که دولت‌ها در مورد حملات سایبری دروغ بگویند، بنابراین چین و ایالات متحده آمریکا در مورد مسئولیت حملات سایبری اتهاماتی را مطرح می‌کنند، اما هیچ راه خوبی برای آزمایش حقیقت وجود ندارد. همه اینها به این معنی است که یک اقدام جنگی بر اساس اطلاعات ناقص و گمراه کننده در مورد دخالت دولت دیگر، تهدید کننده صلح بین المللی و منجر به از دست دادن جان انسان ها بدون دلیل موجه قضاوت می شود.


تعریف حمله سایبری در مقیاس بزرگ بسیار مبهم است اقدامات تجاوزکارانه مسلحانه روش خوبی برای قضاوت در مورد اینکه آیا یک اقدام یک اقدام جنگی است، می باشد زیرا منجر به تخریب واقعی، خشونت و تلفات انسانی می شود. از سوی دیگر، حملات سایبری چنین نیست و بنابراین هیچ راه عینی برای بیان اینکه چه مقیاسی از یک حمله سایبری برای ایجاد یک اقدام جنگی کافی است وجود ندارد. در حالی که پنتاگون مدعی یک حمله سایبری است که به عنوان استاندارد معادل آسیب ناشی از جنگ سنتی است، اگر تقریباً همه حملات سایبری بدون خونریزی بوده اند، چگونه باید اعمال شود؟ به عنوان مثال، سرقت مقادیر زیادی از داده‌های محرمانه از یک کشور یک حمله سایبری در مقیاس بزرگ است و می‌تواند تأثیر اقتصادی بسیار زیادی داشته باشد، اما بدون خونریزی است و بنابراین قبل از تبدیل شدن به یک عامل خطرناک چقدر باید آسیب وارد شود؟ همانطور که ناتو هنگام ارزیابی یک حمله سایبری به گرجستان در سال 2008 متوجه شد، اندازه گیری تأثیر حتی یک حمله سایبری بسیار واضح و شدید بسیار دشوار است [25]. در حالی که پنتاگون ممکن است چارچوب نظری خوبی داشته باشد، در واقعیت سوالات بی‌پاسخ (و پاسخ به آنها ممکن نیست) بسیار زیاد است. این می تواند منجر به سوء استفاده از توجیهات جنگ و خشونت غیر ضروری شود.


حملات سایبری اغلب توسط بازیگران غیردولتی انجام می‌شود حملات سایبری اغلب توسط بازیگران غیردولتی، مانند تروریست‌های سایبری یا هکریست‌ها (فعالان اجتماعی که هک می‌کنند) بدون هیچ گونه دخالت دولت واقعی انجام می‌شوند. به عنوان مثال، در سال 2007 یک حمله سایبری گسترده به استونی به دلیل تنش های مداوم بین این دو کشور، به گردن روسیه افتاد [17]. با این حال، حملات به استونی از سراسر جهان انجام شد. و حتی کسانی که از روسیه می‌آیند نمی‌توانستند با مقامات روسی مرتبط باشند، مقاماتی که دست داشتن در آن را رد کردند. به طور مشابه، موج عظیمی از حملات سایبری به نام GhostNet که رایانه‌های 103 کشور را در سال 2009 به خطر انداخت، چین را مقصر هک کردن رایانه‌های مقامات تبتی دانستند. با این حال، نمی توان به طور قطعی ثابت کرد که این حمله توسط مقامات چینی انجام شده است [18]. هر گونه تلافی جویانه علیه یک دولت برای یک حمله سایبری هرگز نمی تواند مطمئن باشد که علیه هدف درست است - دولت نباید به خاطر اقدامات شهروندانش سرزنش شود.


ارتباطات الکترونیکی سوء رفتار جنسی را تسهیل می کند.  وب‌سایت‌های شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه برای نظافت کودکان توسط پدوفیل‌ها مؤثر هستند [1]. معلمان در حال حاضر در موقعیت قدرت و اعتماد در رابطه با دانش آموزان خود قرار دارند. اجازه برقراری ارتباط با دانش‌آموزان از طریق فیس‌بوک، رفتار نادرست معلمی را که می‌خواهد با دانش‌آموزی رابطه نامناسبی برقرار کند، با دادن دسترسی نامحدود به دانش‌آموزان بعد از مدرسه، بسیار تسهیل می‌کند. در واقع، بسیاری از چنین روابطی شامل نوعی تماس الکترونیکی هستند. با ممنوعیت این شکل از ارتباط، قانون کار را برای معلمان با نیت بد دشوارتر می کند.  [1] چو، کیم. \نظافت آنلاین کودکان: مروری بر ادبیات سوء استفاده از سایت های شبکه های اجتماعی برای نظافت کودکان به دلیل جرایم جنسی\ موسسه جرم شناسی استرالیا. 2009.


رابطه معلم و دانش آموز رابطه ای بین دوستان یا افراد برابر نیست.  به گفته کارول شاکشافت، کارشناس سوء رفتار جنسی توسط معلمان: «معلمانانی که از رسانه‌های اجتماعی برای گفتگوها و تماس‌های شخصی و صمیمی استفاده می‌کنند، تفاوت چندانی با کسانی ندارند که وقت خود را با دانش‌آموزان در ساحل می‌گذرانند. شما باید بپرسید که چرا یک معلم این کار را انجام می دهد. پاسخ صادقانه این است که به ندرت ربطی به یادگیری دانش آموزان دارد. [1] ” تعامل با معلمان خود مانند دوستان خود، به اشتراک گذاشتن اطلاعات شخصی، تنها می تواند احترام و فاصله ای را که یک معلم برای اینکه یک شخصیت معتبر و مربی برای اتهامات جوان خود باشد، از بین ببرد. حتی اگر چنین «دوستی‌هایی» کاملاً بی‌گناه باشند، باز هم آنقدر به رابطه معلم و دانش‌آموز بدگمان می‌شوند که فشار قابل توجهی بر نقش معلم به‌عنوان مربی و توانایی او در انجام کار وارد می‌کند.  [1] Shakeshaft، Carol. \استفاده از رسانه های اجتماعی برای آموزش: آن را شفاف، باز و ایمن نگه دارید.\ نیویورک تایمز. 19 دسامبر 2011.


به عنوان یک سیگنال هشدار برای کودکان در معرض خطر عمل می کند.  برای کودک بسیار دشوار است که بفهمد در حال آراستگی است. بعید است که خطر را بدانند. از این گذشته، معلم به عنوان یک بزرگسال قابل اعتماد در نظر گرفته می شود. اما اگر کودک بداند که تماس الکترونیکی خصوصی بین معلمان و دانش آموزان طبق قانون ممنوع است، در صورت شروع تماس الکترونیکی خصوصی، کودک بلافاصله متوجه می شود که معلم در حال انجام کاری است که او قرار نیست انجام دهد. بنابراین این به عنوان یک علامت هشدار موثر برای کودک عمل می کند و ممکن است کودک را وادار کند که به والدین یا بزرگسال دیگری در مورد آنچه در حال وقوع است بگوید.


زندگی شخصی معلم ممکن است پیام آموزشی را تضعیف کند.  دسترسی به اطلاعات و عکس های خصوصی معلم ممکن است منجر به تضعیف موقعیت او به عنوان یک معلم شود. اگر دانش‌آموزان به تصاویری دسترسی داشته باشند که معلم خود را در حال نوشیدن یا سیگار کشیدن نشان می‌دهد، چگونه معلم می‌تواند قانع‌کننده‌ای علیه سیگار کشیدن یا سوء مصرف مواد صحبت کند [1]؟ به عنوان مثال، یک مدیر از برانکس که تلاش می کرد در مدرسه خود یک کد لباس سخت را اعمال کند، زمانی که یک عکس خطرناک از او در صفحه فیس بوک او پیدا شد، توسط دانش آموزانش به عنوان \منافق\ شناخته شد. و حتی اگر معلم مراقب باشد که چیز نامناسبی را در صفحه خود پست نکند، ممکن است یکی از دوستان یا آشنایان معلم را تضعیف کند. جداسازی شدید زندگی شخصی و حرفه ای از وقوع چنین حوادثی جلوگیری می کند.  [1] پرستون، جنیفر. \قوانینی برای جلوگیری از آنلاین شدن بیش از حد دانش آموزان و معلمان\. نیویورک تایمز. 17 دسامبر 2011. nytimes.com/2011/12/18/business/.../قوانین-برای-محدود کردن-چگونگی-تعامل-آنلاین-معلمان-و-دانش آموزان.html.  [2] کنلی، مگان. \دانش آموزان رسوایی مدرسه در فیس بوک شلیک سکسی مدیر مدرسه را در راهروها منتشر کردند.\ دیلی میل. 5 دسامبر 2011.


این قانون آزادی بیان و اجتماع را نقض خواهد کرد.  طبق این قانون، یک فرد تصادفی که دانش آموز هرگز ندیده است، حتی یک شکارچی احتمالی، اجازه دارد از طریق فیس بوک یا توییتر پیام ارسال کند. و با این حال، معلمی که بدون توجه به محتوای آن پیام، همین کار را انجام می‌دهد، فوراً مرتکب جرم می‌شود. هر فردی مجاز است با هرکسی که می خواهد صحبت کند و با او معاشرت کند. این یک حق اساسی است که دولت مجاز به سلب آن نیست [1] . مقام معلمی یک فرد نباید بهانه ای برای تضییع حقوق او باشد.  [1] سولوو، دانیل. \میسوری معلمان را از دوستی با دانش آموزان در وب سایت های شبکه های اجتماعی منع می کند.\ هافینگتون پست 02 اوت 2011.


اجرای قانون سخت خواهد بود.  پیدا کردن اینکه آیا یک دانش آموز و معلم از طریق اینترنت با هم تماس داشته اند یا خیر دشوار است. اگر معلمی با دانش آموزی رابطه داشت و این قانون اجرا می شد، هر دو طرف سعی می کردند آن را از دیگران و از مسئولان پنهان کنند. سپس این سؤال مطرح می شود که چگونه دولت از چنین رفتاری مطلع می شود. آیا دولت مجاز است به حساب‌های خصوصی فیس‌بوک، رایانه‌های شخصی یا سوابق ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی دسترسی داشته باشد تا مطمئن شود معلمان و دانش‌آموزان با یکدیگر ارتباط برقرار نمی‌کنند؟ این یک تجاوز جدی و نقض حریم خصوصی است.


معلمان می توانند در نظارت بر فضای مجازی ضروری باشند.  رسانه‌های اجتماعی به روش اصلی تعامل کودکان با همسالان خود تبدیل شده‌اند. این فعل و انفعالات تا حد زیادی توسط هیچ بزرگسالی بدون نظارت انجام می شود، و در عین حال تأثیری اساسی بر رشد کودکان درگیر دارد. نوجوانان از وب سایت های شبکه های اجتماعی برای سنجش نظر همسالان در مورد خود استفاده می کنند که ممکن است متعاقباً بر شکل گیری هویت تأثیر بگذارد [1]. با قلدری سایبری زیادی که در چنین وب سایت هایی اتفاق می افتد، و پست های رفتار نامناسبی که ممکن است بعداً بر شانس دانش آموز برای ورود به دانشگاه یا شغل تأثیر بگذارد، مفید است که معلمی بر این تعاملات نظارت کند تا مطمئن شود که آسیبی به آنها وارد نمی شود. به کودکان درگیر  [1] پمپک، یرمولایوا، و کالورت. \تجارب دانشجویان دانشگاه از شبکه های اجتماعی در فیس بوک.\ مجله روانشناسی کاربردی رشد. جلد 30. 2009.


رسانه های اجتماعی می توانند منابع آموزشی قدرتمندی باشند.  بسیاری از معلمان از رسانه های اجتماعی به عنوان گسترش کلاس استفاده می کنند، برخی از آنها صفحات بحث را راه اندازی می کنند، یا به دانش آموزان اجازه می دهند تا در مورد تکالیف یا چیزهایی که در کلاس درس متوجه نشده اند با آنها تماس بگیرند، این به معلمان اجازه می دهد تا هر زمان کمک بیشتری ارائه دهند. دانش آموز به آن نیاز دارد این امر دانش آموزان را علاقه مند نگه می دارد و با استفاده از ابزاری که قبلاً به آن علاقه داشتند یادگیری را سرگرم کننده می کند. موفقیت عظیم ابزارهایی مانند «آکادمی خان»، که از ویدیوهای یوتیوب برای ارائه سخنرانی به بچه‌ها استفاده می‌کند، گواه آن است [1]. همچنین به دانش‌آموزانی که خیلی خجالتی هستند و نمی‌توانند در کلاس صحبت کنند یا کمک بخواهند، اجازه می‌دهد تا شرکت کنند. ابزارهایی مانند فیس بوک و توییتر این مزیت را دارند که پلتفرم های آماده ای هستند که به خوبی می توانند بحث های کلاسی را از طریق گروه ها، صفحات، تصاویر و ویدئوها گسترش دهند. همه مدارس به بودجه برای راه اندازی چنین صفحاتی به طور جداگانه دسترسی ندارند و همه معلمان مهارت ایجاد آنها را ندارند. این اشتباه است که مدارس استفاده و ارزش آنها را نادیده بگیرند.  [1] خان، سلمان. \برعکس کردن کلاس درس.\ وال استریت ژورنال. 9 آوریل 2011.


سپر دفاع موشکی استراتژیک دفاعی موثر در برابر حملات موشکی بالستیک خواهد بود که ایالات متحده و متحدانش را هدف قرار می دهند. هنگامی که به طور کامل با موشک های ضد بالستیک در داخل خود ایالات متحده و کشورهای متحد در اروپا مسلح شود، سپر عملاً در برابر حمله موشکی خارجی غیرقابل نفوذ خواهد بود. این بدان معناست که احتمال موفقیت یک حمله هسته‌ای در برابر آن بسیار بعید خواهد بود، که نه تنها شانس یک جنگ هسته‌ای تمام عیار بین ایالات متحده و یک قدرت هسته‌ای دیگر را کاهش می‌دهد، بلکه در برابر موشک‌های شلیک شده توسط دولت‌های سرکش یا تروریست‌ها، که بزرگترین آنها هستند، می‌کاهد. تهدیدات از نظر استفاده واقعی از سلاح های هسته ای (اکونومیست، 2009). از نظر فناوری، موشک‌های ضد موشک‌های بالستیک در سال‌های اخیر با سرعت زیادی توسعه یافته‌اند. سیستم فعلی که توسط ایالات متحده راه اندازی می شود، سیستم رزمی Aegis است که برای استقرار در کشتی های نیروی دریایی ایالات متحده طراحی شده است. این پیشرفت جدید به دلیل زمان پاسخ آهسته موشک‌های زمینی و استقرار مداری هنوز غیرممکن، از مشکلات مرتبط با آرایه‌های دفاع موشکی زمینی و فضایی دور زد. علاوه بر این، آرایه پدافندی مبتنی بر دریا فاقد مشکل سیستم زمینی است، زیرا نیازی به استقرار آن در کشورهایی غیر از ایالات متحده برای مؤثر بودن (در نتیجه اجتناب از مشکلات سیاسی گذشته) نیست. فناوری و دیپلماسی به وضوح سیستم دفاع موشکی ملی را بسیار مطلوب کرده است.


به عنوان یک اصل، هر کشور، از جمله ایالات متحده، حق دارد از خود تا حد توان فنی و اقتصادی خود دفاع کند. معاهدات و سازمان های بین المللی (Mearsheimer, 1993). کشورها به عنوان دارای حق دفاع از خود شناخته می شوند و این حق باید به در اختیار داشتن یک سیستم دفاع موشکی ملی راهبردی گسترش یابد. ایالات متحده حق دارد چنین سیستمی را توسعه دهد، اگر اقدامات دفاعی بیشتری برای شهروندان و منافع خود ارائه دهد. فن آوری نظامی ایالات متحده پیشرفته ترین و فوق العاده ترین فناوری در جهان است، به همین دلیل است که به طور کلی این ایالات متحده است که در خط مقدم سیستم های دفاعی و جنگی جدید قرار دارد. برنامه دفاع موشکی ملی به سادگی جدیدترین ابزار در زرادخانه بزرگترین ارتش جهان است که هدف آن کاملاً دفاعی است. برای محافظت از خود در برابر حمله موشکی بالستیک بالقوه و حتی هسته ای، ایالات متحده حق دارد یک سپر موشکی برای دفاع از خود و متحدانش تحت حمایتش بسازد. هیچ توجیه اصولی برای کشوری وجود ندارد که ابتکارات دفاعی را که به نفع خودش است و بخواهد دنبال کند، دنبال نکند.


یک سپر دفاع موشکی قوی، حفاظتی را که قبلاً توسط دکترین تخریب متقابل ارائه می‌شد، فراهم می‌کند و به ایالات متحده اجازه می‌دهد تا بیشتر زرادخانه هسته‌ای خطرناک خود را از بین ببرد. به اهداف خود برسند. این بدان معناست که وسواس استراتژیک کشورها در مورد ظرفیت ضربه دوم، توانایی پاسخ دادن به آتش با سلاح های هسته ای در صورت حمله آنها (تخریب تضمین شده متقابل)، دیگر یک موضوع دیگر نخواهد بود، زیرا قرار است حملات اول قبل از بین برود. آنها به یک هدف برخورد کردند. این بدان معناست که کشورهای دارای سیستم دفاع موشکی می توانند بدون نیاز به حفظ زرادخانه های هسته ای عظیم احساس امنیت کنند. این امر فشار برای داشتن انبارهای کلاهک را کاهش می دهد و خلع سلاح را ترویج می کند. از آنجایی که اشاعه تسلیحات هسته ای برای کشورهایی با مفاهیم استراتژیک متفاوت رخ داده است، تخریب دو جانبه تضمین شده به یک استراتژی بسیار کمتر امن تبدیل شده است. این امر در ایالات متحده دیده شده است، که از زمان پذیرش کامل سیستم Aegis به طور فعال سیاست دستیابی به یک توافق جدید با روسیه در مورد کاهش تسلیحات هسته ای را دنبال کرده است. این امر در سال 2010 با امضای استارت جدید (پیمان کاهش تسلیحات استراتژیک)، توافقی برای کاهش تعداد پرتابگرهای موشک های استراتژیک هسته ای به نصف به اوج خود رسید (آسوشیتدپرس، 2011). این گام جدید به سمت خلع سلاح هسته ای نمی تواند از نظر سیاسی در ایالات متحده بدون دفاع جایگزین، که تنها یک سیستم دفاع موشکی ملی می تواند ارائه کند، امکان پذیر باشد.


فناوری دفاع موشکی استراتژیک نسبت به سلاح‌های هسته‌ای بسیار پیشرفته‌تر و تبعیض‌آمیزتر است و جنگ‌های بالقوه آینده را بالقوه ویران‌کننده‌تر می‌کند. وقتی کشوری بتواند تمام موشک های دشمن را ساقط کند، آن سلاح ها قدرت خود را از دست می دهند. آینده جنگ، زمانی که کشورها به فناوری ساخت سپر موشکی دسترسی پیدا کنند، دیگر با انگشتان روی دکمه قرمز ضرب المثل مشخص نخواهد شد. در عوض، انگیزه درگیری بین کشورهای مجهز به دفاع موشکی موثر، جستجوی راه حل های دیپلماتیک برای مشکلات خواهد بود. این فناوری احتمالاً خیلی زود در دست بسیاری از کشورها خواهد بود، زیرا ایالات متحده قبلاً این فناوری را در اختیار ژاپن و استرالیا قرار داده است و از سال 2015 در رومانی باتری های دفاعی می سازد (مک مایکل، 2009). علاوه بر این، حتی در صورت وقوع جنگ، آنها لزوماً مخرب بسیار کمتری خواهند بود، زیرا آنها قدرت تسطیح شهر را در موشک های هسته ای نشان نمی دهند. با دفاع موشکی، احتمال جنگ کمتر خواهد بود و در صورت وقوع، مخرب کمتری خواهد بود.


پیامدهای سیاسی این سیستم، جهان را ناامن می کند بسیاری از کشورها به برنامه دفاع موشکی ملی ایالات متحده به عنوان تهدیدی جدی برای امنیت خود نگاه می کنند. روسیه در خط مقدم این گروه قرار دارد و چندین سال است که به طور فعال با توسعه فناوری موشکی ضد بالستیک مخالفت کرده است. اگر این برنامه موفقیت آمیز باشد و تنها ایالات متحده و متحدان استراتژیک نزدیک آن توانایی توسعه چنین دفاعی را داشته باشند، از نظر توانایی جنگی برتری قابل توجهی نسبت به سایر کشورها خواهند داشت، زیرا ایالات متحده می تواند از آن استفاده کند. موشک های بالستیک خود را برای ترساندن و حمله به مخالفان خود در حالی که به طور موثر در برابر انتقام مصون است. ترس از توسعه این سیستم، روسیه را به اتخاذ موضع‌های بسیار تهدیدآمیز در مرزهای اروپایی خود سوق داده است. زمانی که ایالات متحده قصد داشت در سال 2008 یک باتری موشک رهگیر در لهستان مستقر کند، روسیه با افزایش تعداد نیروها در امتداد مرزهای اروپایی خود پاسخ داد و حتی تهدید کرد که باتری موشک های هسته ای کوتاه برد خود را در مرز مستقر خواهد کرد (هاردینگ، 2007). این نوع درگیری بسیار خطرناک است و احتمال افزایش درگیری بین المللی به جنگ را افزایش می دهد. چنین نتیجه ای بسیار نامطلوب است و قابلیت های دفاعی یک سپر موشکی برای تضمین چنین خطراتی کافی نیست. علاوه بر این، سازمان ملل متحد به دنبال پایان دادن به تحقیقات در زمینه فناوری موشک های ضد بالستیک بوده و در چندین نوبت از ایالات متحده خواسته است که آزمایش های خود را متوقف کند (رویترز، 1999). بیشتر جامعه بین‌المللی از بی‌ثباتی ناشی از فروپاشی نظم جهانی کنونی بازدارندگی هسته‌ای بین دولت‌ها می‌ترسد.


این سیستم یک سرمایه‌گذاری فوق‌العاده گران است که حتی ممکن است کار نکند. تحقیق و توسعه سیستم‌های دفاع استراتژیک مؤثر از زمان دولت ریگان ادامه داشته است، که سود پایدار کمی داشته است. دولت ایالات متحده در دو دهه گذشته صدها میلیارد دلار برای توسعه فناوری دفاع موشکی از جمله نزدیک به 60 میلیارد دلار در پنج سال گذشته هزینه کرده است، و هنوز ناقص است و کارایی آن مورد تردید است. بسیاری از دانشمندان به ناکارآمدی دفاع موشکی، آنگونه که در حال حاضر وجود دارد، گواهی داده اند. اصابت یک موشک پرنده با موشک دیگر بسیار دشوار است و آزمایش های این فناوری در بهترین حالت ناهموار بوده است (سسلر و همکاران، 2000). رویای یک سپر دفاع موشکی موثر که بتواند موشک های بالستیک قاره پیما دشمن را با موفقیت رهگیری کند، هنوز محقق نشده است. بهتر است از ریختن پول خوب پس از بد خودداری کنید و پروژه را به طور کامل تا کنید.


نابودی تضمین شده متقابل با معرفی سیستم‌های دفاع موشکی ملی خراب می‌شود و امنیت جهانی را بی‌ثبات می‌کند: سلاح‌های هسته‌ای ثبات ایجاد می‌کنند، همانطور که در دکترین تخریب تضمین شده متقابل (MAD) توضیح داده شده است. کشورهای دارای سلاح هسته ای انگیزه ای برای درگیری نظامی آشکار با یکدیگر ندارند. همه تشخیص می دهند که اگر راه جنگ را انتخاب کنند، نابود خواهند شد (والتز، 1981). اگر کشورها تسلیحات هسته ای داشته باشند، جنگ به سادگی بسیار پرهزینه می شود. این به خنثی کردن درگیری ها و کاهش احتمال وقوع جنگ کمک می کند. وقتی دولت ها سلاح هسته ای دارند، نمی توانند بجنگند و جهان را به مکانی آرام تر تبدیل می کنند. علاوه بر این، مسلح به یک بازدارنده هسته ای، همه دولت ها از نظر توانایی آسیب رساندن به یکدیگر برابر می شوند (جرویس، 2001). اگر یک دولت بزرگ بخواهد یک همسایه کوچکتر را بترساند یا به آن حمله کند، نمی تواند به طور مؤثر آن را تحت سلطه خود درآورد، زیرا دولت کوچک این قدرت را خواهد داشت که مهاجم بالقوه را با چند موقعیت خوب آسیب جدی برساند یا حتی نابود کند. موشک های هسته ای (Mearsheimer، 1993). زمانی که سیستم های دفاع موشکی ملی وارد معادله شوند، پویایی ایجاد شده توسط MAD کاملاً از بین می رود. موشک های ضد موشک بالستیک به طور موثر تضمین MAD را از بین می برد. این به یک قمار تبدیل می شود که آیا زرادخانه هسته ای فرد می تواند به سپر موشکی دشمن نفوذ کند یا خیر. این شانس یک جنگ هسته ای را افزایش می دهد، زیرا یک کشور متجاوز می تواند روی سپر موشکی خود برای منحرف کردن حمله دوم توسط حریف خود حساب کند. علاوه بر این، در صورتی که هر دو کشور در یک درگیری آرایه‌های دفاع موشکی داشته باشند، همانطور که احتمالاً با انتشار فناوری رخ می‌دهد، وقوع جنگ نیز محتمل‌تر است، زیرا هر یک سعی می‌کنند با دیگری رقابت کنند تا توانایی مقابله با یکدیگر را داشته باشند. موشک های تهاجمی و دفاعی واضح است که این فناوری تنها روابط جهانی را بی‌ثبات می‌کند، نه امنیت بیشتری را ارائه می‌کند.


پیش‌فرض حق نسخه‌برداری کل برای انتشار اطلاعات و تجربه مضر است قانون حق نسخه‌برداری کنونی حقوق بسیار زیادی را به‌طور خودکار به پدیدآورنده اختصاص می‌دهد. قانون به تولیدکننده یک اثر حفاظت کامل از حق نسخه‌برداری را می‌دهد که استفاده مجدد از آن اثر را بسیار محدود می‌کند، مگر اینکه در قراردادها و توافق‌ها کاملاً توافق شده باشد. استانداردسازی مجوزهای Creative Commons برای کارهایی که بودجه عمومی دارند، نیروی نرمال‌کننده قدرتمندی را در جهت تغییر کلی پیش‌فرض‌های افراد در مورد حمایت‌های حق نسخه‌برداری و پدیدآورندگان ایجاد می‌کند. مشاعات خلاق، انتساب به پدیدآورنده را تضمین می‌کند و آنها قدرت برقراری سایر معاملات انتفاعی را با توزیع‌کنندگان حفظ می‌کنند. [1] اساساً تنظیم پیش‌فرض داشتن کنترل مطلق به این معنی است که پدیدآورندگان کار اغلب حتی استفاده مجدد توسط دیگران در عوام را در نظر نمی‌گیرند. نتیجه آفرینش و سپس رکود است، زیرا دیگران وقت و انرژی خود را صرف گرفتن مجوزهای ویژه از خالق نمی کنند. الزام به انتشار هنر در همه اشکال آن تحت یک طرح مجوز خلاقانه مشترک به معنای دسترسی بیشتر به آثار بیشتر، برای غنی سازی همه است. این امر به ویژه در مورد «آثار یتیم»، آثاری که مالکیت نامعلوم دارند، صادق است. ترس از نقض حق چاپ باعث شده است که این آثار، که بر اساس برخی تخمین ها 40٪ از کل کتاب ها را تشکیل می دهند، منجر به کاهش حجم عظیمی از دانش و خروجی خلاقانه از دسترس هر کسی شده است. ترکیبی از سردرگمی در مورد مالکیت کپی رایت و عدم تمایل مالکان به انتشار آثار خود، اغلب به این دلیل که انجام این کار از نظر تجاری مقرون به صرفه نیست، به این معنی است که تنها 2٪ از همه آثاری که در حال حاضر توسط حق چاپ محافظت می شوند، به صورت تجاری در دسترس هستند. [2] انتشار این آثار تحت مجوزهای Creative Commons، سیل غنای دانش و خروجی خلاقانه را به بازار ایده ها سرازیر می کند. این یک پیشرفت مهم در دموکراتیزه کردن و جهانی شدن دانش مشابه اختراع ماشین چاپ است.  [1] Creative Commons. \درباره مجوزها\. 2010. [2] کیگان، V. \کپی رایت کوتاهتر خلاقیت را آزاد می کند\. نگهبان. 7 اکتبر 2009.


مالکیت معنوی یک داستان تخیلی قانونی است که در برخی موارد برای سهولت ایجاد شده است، اما حق نسخه‌برداری باید تحت این دکترین محافظت نمی‌شود. هنگامی که آنها ایده های خود را در جهان منتشر می کنند، آنها را در حوزه عمومی قرار می دهند و باید در اختیار همه قرار گیرند تا از آنها استفاده کنند. هنرمندان و پدیدآورندگان به طور کلی، نباید انتظار داشته باشند که نوعی مالکیت در ایده‌ای که دارند به وجود بیاید، زیرا چنین حق مالکیتی در واقعیت وجود ندارد. [1] هیچ کس نمی تواند صاحب ایده باشد. بنابراین تشخیص چیزی مانند حق مالکیت بر دارایی های نامشهود مغایر با عقل است، زیرا انجام این کار به افرادی قدرت انحصاری می دهد که ممکن است از اختراعات یا محصولات خود استفاده کارآمد یا عادلانه نکنند. اموال فیزیکی یک دارایی مشهود است و بنابراین می توان با پادمان های ملموس از آن محافظت کرد. ایده‌ها حتی در حال حاضر نیز دارای نظم مشابهی برای محافظت نیستند، زیرا آنها در نظمی متفاوت با واقعیت فیزیکی وجود دارند. با این حال، برخی از مالکیت های معنوی در تشویق سرمایه گذاری و اختراع مفید است و به مردم اجازه می دهد تا انگیزه های سود خود را برای بهبود جامعه به عنوان یک کل درگیر کنند. همچنین می‌توان تا حدی با این تصور همدردی کرد که سازندگان شایستگی کسب سود اضافی برای کار فرآیند خلاقیت را دارند، اما این امر می‌تواند از طریق مجوزهای غیرتجاری Creative Commons که حقوق تجاری را محفوظ می‌دارد، تامین کند. [2] این حمایت ها نباید به استفاده غیرتجاری از اشکال مختلف هنر گسترش یابد. دلیلش این است که هنر یک کالای اجتماعی از نظم منحصر به فرد است که هدف آن نه صرفاً کاربردی، بلکه خلاقانه است. این فقط در تجربه بودن ارزش دارد، و بنابراین انتشار این آثار از طریق مجوزهای خلاقانه مشترک اجازه می دهد تا روند تجربه هنری و به اشتراک گذاری عواید بدون مانع از مفاهیم منسوخ حق نسخه برداری باشد. حق درو کردن مقداری سود مالی همچنان برای هنرمندان باقی است، زیرا حقوق آنها همچنان بر تمام استفاده تجاری از آثارشان پابرجاست. به نظر می رسد این یک مصالحه منصفانه از حق هنرمند برای سود بردن از کار خود و حق جامعه برای تجربه و رشد از آن آثار است.  [1] فیتزجرالد، برایان و آن فیتزجرالد. مالکیت فکری: در اصل. ملبورن: شرکت Lawbook. 2004. [2] والش، ک.، \نتیجه پیشنهادی حقوق تجاری محفوظ است: بدون تغییر\، Creative Commons، 14 فوریه 2013،