صرف نظر از دیدگاه های بیان شده، آزادی بیان به این معناست که همه نظرات باید شنیده شود.  اجازه دادن به سیاستمداران برای تنظیم آنچه برای گفتن - یا فکر کردن قابل قبول است - چیزی نیست که تاریخ خوشی داشته باشد. این نتیجه یک ساختار صرفاً فکری نیست، بلکه نتیجه‌ای از منافع شخصی نوع دوستانه است. هنگامی که مردم شروع به ممنوع کردن ایده ها می کنند، تمایل دارند در یکی متوقف نشوند.  اظهار نظر ولتر که \من ممکن است با آنچه شما می گویید موافق نباشم، اما تا حد مرگ از حق شما برای گفتن آن دفاع می کنم\ بیانیه همان اصل است که خواهان برابری برای همه گروه های جامعه است.  دقیقاً همان طور که همه دیدگاه ها حداقل شایسته شنیدن هستند، همه سبک های زندگی نیز قابل قبول هستند. حبس کردن مردم به نام آزادی اصلا معنی ندارد. به همین ترتیب، ممنوعیت اظهارات مبنی بر توهین به برخی افراد، بهانه ای برای جلوگیری از تحولات اجتماعی و فرهنگی شده است، معمولاً روند توهین، جامعه و فرهنگ را برای آن قوی تر می کند. ما تمایل داریم از چیزی که پنهان یا ناگفته است می ترسیم یا متنفریم. رهایی و رهایی گروه‌های دیگر نشان می‌دهد که بحث آزاد پاسخی سازنده‌تر از تلاش برای ممنوع کردن عقاید و دیدگاه‌ها است.


کثرت گرایی و مداخله سیاسی حذف «نیزه» از گالری گودمن و سیتی پرس نیز به تهدیدی برای کثرت گرایی اشاره دارد، به ویژه وقتی که ماهیت سیاسی کمپین حذف چنین تصاویری را در نظر بگیریم.  در حالی که جیکوب زوما تلاش کرد تا این تصویر را در مقام شخصی ممنوع کند، مبارزات انتخاباتی فشرده ANC و کنگره اتحادیه های کارگری آفریقای جنوبی (COSATU) علیه گالری گودمن و سیتی پرس [1] به یک اقدام خطرناک سیاسی اشاره دارد. توسط کسانی که دسترسی نزدیک به قدرت بر دولت آفریقای جنوبی دارند.  این باید باعث نگرانی شود. فصل دوم قانون اساسی آفریقای جنوبی، که از سال 1997 به اجرا درآمد، از آزادی هایی مانند آزادی بیان و آزادی انجمن حمایت می کند. [2] ارعاب گالری‌های هنری و روزنامه‌ها، تبادل آزاد افکاری را که در این مناطق اتفاق می‌افتد، تهدید می‌کند و همچنین با حمایت‌های آن تصویری ضمنی ارسال می‌کند که انتقاد از دولت را نمی‌توان تحمل کرد.  اگر نه گالری و نه سیتی‌پرس تصویر «نیزه» را از دید عموم حذف نمی‌کردند، پیام روشنی ارسال می‌شد که اصول بیان آزاد، اجتماع آزاد و آزادی ارعاب مندرج در قانون اساسی اصلاً رعایت می‌شود. بارها، صرف نظر از اینکه چه کسی ممکن است از آنچه گفته می شود توهین کند. در زمینه آفریقای جنوبی محافظت از حق انتقاد از دولت و ابراز عقایدی که با آرمان های اکثریت متفاوت است، مهم است. این نگران‌کننده است که چه نوع پیامی از سوی نزدیکان به دولت آفریقای جنوبی ارسال می‌شود که به نظر می‌رسد ارعاب پاسخ مناسبی به انتقاداتی از این دست است نه اینکه بپرسند در وهله اول چرا چنین انتقادی وجود دارد.  [1] Mthembu، Jackson، \ANC از همه آفریقای جنوبی می خواهد خرید روزنامه سیتی پرس را تحریم کنند و به مسابقه اعتراضی به گالری گودمن بپیوندند\، کنگره ملی آفریقا، 24 مه 2012، [2] \قانون اساسی جمهوری جنوبی آفریقا، اساسنامه جمهوری آفریقای جنوبی، 4 فوریه 1997،


آزادی هنری یک اصل اساسی هنر این است که باید از هر گونه بازداری عاری باشد، زیرا اثر هنری خاص بیانگر دیدگاه ها و آرمان های خاص هنرمند است. موضوع در بسیاری از موارد انتخاب خودشان است. بنابراین آنها حق دارند آنچه را که می خواهند در مورد موضوع مورد نظر بیان کنند، بدون اینکه بدانند که تنها نظر آنها به تصویر کشیده شده است.  هنرمندی که «نیزه» را نقاشی کرد، برت موری، این قطعه را به عنوان بخشی از نمایشگاهی خلق کرد که نشان دهنده نارضایتی خود از عدم پیشرفت عمده از زمان قدرت گرفتن کنگره ملی آفریقا در آفریقای جنوبی پس از پایان آپارتاید در سال 1994 بود. موری از کار خود برای تبلیغ ایده‌ای استفاده کرد که به دیگران اجازه داد آثار هنری را خودشان ببینند و درباره رئیس‌جمهور زوما و کنگره ملی آفریقا تصمیم بگیرند. [1] گالری‌های هنری این حق را دارند که هر هنرمندی را که احساس می‌کنند بازدیدکنندگان را جذب می‌کند به نمایش بگذارند و همچنین اشکال هنری را که به نظر آنها مناسب است به نمایش بگذارند. گالری گودمن هیچ مشکلی با آثار موری ندید تا جایی که از نمایش آثار خاصی جلوگیری کرد. گالری گودمن از آنجایی که محل برگزاری آنها محل نمایش The Spear بود، این حق را داشت که مستقل از فشار خارجی تصمیم بگیرد. حذف این نمایشگاه سابقه خطرناکی را ایجاد می کند که به موجب آن دولت می تواند آثار هنری را بی دلیل سانسور کند، و اقدامات آزادانه هنرمندان و گالری هایی را که آثارشان را به نمایش می گذارند تهدید می کند و به نوبه خود بر گفتمان کثرت و دموکراتیک تأثیر می گذارد. [2] [1] Du Toit، «هنرمند برت موری توضیح می‌دهد که چرا «نیزه»، 2 Ocean’s Vibe، 2012، [2] رابینز را نقاشی کرده است. P، \ نیزه ای که ملت را تقسیم کرد \، آماندلا، 2012،


مخالفان نژادپرستانه برخی از منتقدان «نیزه» این اثر هنری را به این دلیل مورد انتقاد قرار داده اند که سیاه پوستان را به طور کلی [1] و رئیس جمهور زوما را به طور خاص «غیر انسانی» می کند و او را بر اساس زندگی شخصی اش به جای سیاست، با استفاده از ابزارهای مبتذل مورد انتقاد قرار می دهد. آن را این خط مخالف بخشی از یک تاکتیک سوت سگ است که کنگره ملی آفریقا در گذشته همواره علیه منتقدان سفیدپوست دولت خود از آن استفاده کرده است. [2] انتقادات ANC از منتقدان سفیدپوست خود، از جمله اپوزیسیون اتحاد دموکراتیک، اشاره محتاطانه ای به بی عدالتی های گذشته به عنوان ابزاری برای ایجاد بی اعتمادی در ذهن رای دهندگان فقیر و سیاهپوست داشته است که در نتیجه از حمایت ANC حمایت می کنند. برخی از سیاستمداران در کنگره ملی آفریقا، به ویژه رئیس سابق شاخه جوانان آن، جولیوس مالما، اظهارات تحریک آمیزی کرده اند که می توان آن را برانگیختن نفرت علیه سفیدپوستان دانست.  در مقابل این عقب ماندگی است که باید استانداردهای دوگانه در مورد انتقاد از موری را در نظر گرفت. موری، یک هنرمند سفیدپوست، به دلیل «نیزه» به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است، در حالی که هنرمندان سیاهپوست آثاری خلق کرده‌اند که می‌توان رئیس‌جمهور زوما را به شیوه‌ای مشابه «نیزه» تحقیر کرد. یک مثال قابل توجه «Ngcono ihlwempu kunesibhanxo sesityebi» (احمق بهتر از مزخرفات یک مرد ثروتمند) توسط آیاندا مابولو است، که تصویری بسیار گرافیکی از رئیس جمهور و دیگر سیاستمداران برجسته گذشته و حال را با زمزمه ای بلند نشان می داد. [3] با تعظیم در برابر فشار اعمال شده توسط ANC و پیروان آن، گالری گودمن و سیتی پرس در مقابل فشارها تعظیم کردند، انتقاد از دولت را انکار کردند و این دیدگاه ضمنی را پذیرفتند که سفیدپوستان آفریقای جنوبی قادر به انتقاد از دولت بدون تلاش نیستند. هر گونه برتری را که در دوران آپارتاید وجود داشت، مجدداً ابراز کنید. در حالی که ممکن است هنوز مشکلات اساسی فعالیت راست افراطی در آفریقای جنوبی وجود داشته باشد، لکه دار کردن هر کسی که بر اساس نژاد خود از دولت انتقاد می کند هیچ کمکی به خروج کشور از خودکامگی و نژادپرستی نهادینه نمی کند. گالری گودمن و سیتی پرس باید با نمایش تصویر به عنوان نظر برت موری، فارغ از ارعاب یا تهمت نژادی، ایستادگی می کردند.  [1] دانا، سیمفیوه، \سارا باارتمانیزاسیون\ بدن سیاه، Mail & گاردین، 12 ژوئن 2012، [2] Hlongwane، Sipho، \بهترین دوست ANC: Brett Murray & The Spear، Amandla، [3] Ndlovu، Andile، \Spear\ بحث داغ توییتر را جرقه زد، Times Live، 23 مه 2012،


شیرخوارگی و تعصب کسانی که واکنش به \نیزه\ را نادیده می گیرند، زمینه تاریخی را فراموش می کنند که ممکن است باعث ایجاد انواع واکنش هایی شود که به اثر هنری دیده می شود. [1] مشکلات گذشته آفریقای جنوبی را می‌توان ناشی از کاریکاتورهای شدید سیاه‌پوستان و مردان سیاه‌پوست به‌عنوان سخیف، آشکارا جنسی و تهدیدآمیز، بازی در روایت سیاه‌پوستان به‌عنوان «موجودات پست‌تر» و توجیه رفتار غیرانسانی با تعدادی از افراد دانست. قرن ها  به تصویر کشیدن رئیس جمهور در حالی که اندام تناسلی اش آشکار شده است، می تواند نظر منفی را در مورد چندهمسری او، که در فرهنگ زولو او مجاز است، به همراه داشته باشد. چنین اظهارنظری در مورد چیزی که می تواند جایگاه اجتماعی را تعیین کند نیز می تواند از نظر بسیاری توهین آمیز تلقی شود و چنین واکنش هایی را برانگیزد. [2] با در نظر گرفتن این موضوع، اقدام درست هم برای گالری گودمن و هم سیتی پرس حذف چنین هنر توهین آمیزی برای جلوگیری از هر گونه آسیب و سرکوب اعتراضی است که ناشی از توهین واقعی است، نه عظمت سیاسی. به نظر می رسد مخالفت دلالت بر آن دارد.  [1] هلونگوان، سیفو، «نیزه: به میلیون‌ها نفر توهین شد»، دیلی ماوریک، 28 مه 2012، [2] دانا، سیمفیوه، «سارا باارتمانیزاسیون بدن سیاه‌پوست»، Mail & گاردین، 12 ژوئن 2012،


مردانگی مشکل رها کردن نقاشی، نیزه، این است که برای بسیاری از مردان جوان، رئیس جمهور زوما نماد چیزی است که ثروت بیش از حد می تواند شما را «خرید». او چهره سر ملت، اوج سرمایه داری و مردانگی است که آلت تناسلی و جنسیت در این تصویر نقش اساسی دارند. با رها کردن نقاشی، مردانگی بیش از حد (که ذاتاً خشونت‌آمیز است) را تشویق می‌کند، [1] زیرا فرض می‌کند بین قدرت و آلت تناسلی یک پیوند ذاتی وجود دارد. این هم برای زنان و هم برای مردانی که سعی در برابری زندگی می کنند مفید نیست.  [1] شف، توماس جی.، «فوق مردانگی و خشونت به عنوان یک سیستم اجتماعی»، دانشگاه، جلد 2، شماره 2، پاییز 2006،


نجابت عمومی آزادی بیان چیزی است که ارزش زیادی قائل است، به ویژه در کشوری مانند آفریقای جنوبی، جایی که در بخش بزرگی از تاریخ خود با کمبود مواجه بود، اما مطمئناً برای اینکه چنین سخنانی ارزشمند باشد، باید بتواند پیامی را منتقل می کند که در واقع دامنه عمومی را غنی می کند. چنین پیام‌هایی می‌توانند انتقادی از دولت باشند، اما بهتر است این پیام‌ها باعث توهین گسترده در این روند نشود.  مشکل «نیزه» این است که با تصویر گرافیکی اندام تناسلی مردانه باعث توهین گسترده می شود. در نتیجه، پیام زیربنایی که برت موری سعی در انتقال آن دارد در تصویر توهین آمیز آلت تناسلی در معرض گم می شود و باعث بحث بی مورد در این روند می شود. [1] استفاده از آلت تناسلی آشکار در «نیزه» همه مفاهیم نجابت عمومی را زیر پا می گذارد، نه تنها باعث توهین در حوزه عمومی، بلکه همچنین توهین شخصی، با به تصویر کشیدن پرزیدنت زوما به گونه ای فحشا. به این ترتیب، درخواست حذف اثر هنری از نمایش عمومی برای جلوگیری از ایجاد توهین بیشتر، درست است.  [1] رابینز. P، \ نیزه ای که ملت را تقسیم کرد \، آماندلا، 2012،


افترا در حالی که قانون آفریقای جنوبی آزادی بیان را مجاز می‌داند، و قانون اساسی یکی از لیبرال‌ترین قانون اساسی در جهان برای حمایت از این آزادی‌ها است، باید با نیاز به مسئولیت در استفاده از چنین آزادی‌هایی برای جلوگیری از جرم سنجیده شود.  هر چه کسی در مورد \نیزه\ باور داشته باشد، واضح است که موری به رئیس جمهور زوما بر اساس زندگی شخصی او به جای هرگونه انتقاد از سیاست ها حمله کرد. تصویر رئیس جمهور در حالی که آلت تناسلی اش آشکار شده است، یادآور اتهامات تجاوز جنسی علیه او است که در سال 2007 تبرئه شد. یادآوری به کسانی که نقاشی این اتهام را مشاهده می کنند، اشاره به گناه زوما در این پرونده است. خلاف آن را در دادگاه ثابت کرد. این در واقع افترا است و به این ترتیب شخصیت زوما را بدنام می کند. به این ترتیب، زوما حق داشت که برای افترا شکایت کند و درست بود که اثر هنری حذف شود، همانطور که دلالت دارد و دروغی را در حوزه عمومی منتشر می کند که به زوما آسیب می رساند.


دولت‌ها همیشه با ایده تحقیقات مطبوعاتی و آزادی اطلاعات دست و پنجه نرم کرده‌اند و ادعا می‌کنند آسانژ یک روزنامه‌نگار نیست، فقط یک شیرین کاری است.  ما می دانیم که اکثر دولت ها با ایده عدم کنترل اطلاعات دست و پنجه نرم می کنند و به رسانه ها بدگمان هستند. در عصر قبل از اینترنت، کار با تعداد انگشت شماری از مالکان، کنترل اطلاعات را بسیار آسان تر می کرد.  از زمان ایجاد اینترنت، ایده کنترل رسانه ها سخت تر شده است، اکنون کسانی هستند که می توانند مستقیماً خود را پخش کنند. انبوهی از اطلاعات و عقاید که به حمایت ناشران یا حمایت سیاسی متکی نیست.  آسانژ به سادگی موضعی ژورنالیستی اتخاذ کرده است که برای عصر جدید رسانه ای منطقی است.  برخلاف جریان اصلی مطبوعات و بسیاری از وبلاگ ها، ویکی لیکس در واقع داستان های جدیدی را منتشر می کند [1]. رسانه‌های جدید به مهارت‌ها و نگرش‌های جدید روزنامه‌نگاران خود نیاز دارند، زیرا رابطه با خوانندگان آنها به‌طور چشمگیری تغییر کرده است، اما هسته اصلی نقش، یعنی بیان حقیقت به قدرت، ثابت مانده است. علاوه بر این، آنها این کار را به گونه ای انجام می دهند که به آنها اجازه می دهد مطالب منبع خود را منتشر کنند و به خود خواننده اجازه می دهند تا درباره اینکه آیا داستان آنها واقعاً آن مطالب را منعکس می کند یا خیر، قضاوت کند. این توانایی، که به طور موثر ظرفیت بی حد و حصری را برای ارائه اطلاعات متنی منعکس می کند، میل مکرر شنیده شده برای اخبار بدون چرخش را برآورده می کند - که معمولاً در تحقیقات در مورد دیدگاه های مردم در مورد مطبوعات نشان داده می شود. این ممکن است رویکرد جدیدی باشد، همانطور که آسانژ نوع جدیدی از روزنامه‌نگاران است اما همچنان یک روزنامه‌نگار است.  [1] جان پیلگر و جولیان آسانژ در اینجا درباره روزنامه نگاری شهروندی بحث می کنند.


برای پرداختن به واقعیت اشکال جدید ارتباطات جمعی، مفهوم روزنامه‌نگار چیست باید روشن شود. آسانژ اطلاعات را جمع آوری، جمع آوری و منتشر می کند، بنابراین او یک روزنامه نگار است.  تعداد کمی از صنایع با ظهور اینترنت به طور اساسی تغییر کرده اند تا روزنامه نگاری. نقش سنتی روزنامه‌نگاران، انتشار اطلاعاتی که دسترسی ویژه یا ممتازی به آن داشتند، غیرقابل تشخیص تغییر کرده است. اکنون خوانندگان و بینندگان مستقیماً به بسیاری از این اطلاعات دسترسی دارند و می توانند به راحتی و از طریق رسانه انتخابی خود به آن دسترسی داشته باشند. فروش روزنامه ها در حال سقوط آزاد است و بند انگشت شماری از صدا و سیما در دسترسی سیاسی برای همیشه از بین رفته است. هنوز هم روزنامه نگاران خارق العاده ای هستند که اخبار پیدا می کنند و واقعاً بر جامعه اطراف خود تأثیر می گذارند. با این حال، در بیشتر موارد، روزنامه‌نگاران به‌جای جمع‌آوری مستقیم اخبار، به طور فزاینده‌ای در مورد اخبار اظهار نظر می‌کنند. آسانژ از بسیاری جهات روزنامه نگاری را به اصول اولیه بازگردانده است - به دست آوردن اطلاعاتی که اکثر مردم به آنها دسترسی ندارند و عمومی کردن آنها. خود این واقعیت که قدرتمندان و صاحبان امتیاز از کاری که او انجام می‌دهد تا این حد بدشان می‌آید، می‌توان به این نتیجه رسید که او باید کاری را به‌عنوان یکی از نقش‌های حکومت چهارم به درستی انجام دهد، این است که به‌عنوان یک کنترل کننده بر دولت عمل کند. [1] در زمانی که به نظر می‌رسد بسیاری از رسانه‌های سنتی احساس خود را از نقش خود از دست داده‌اند، ویکی‌لیکس به‌موقع یادآوری می‌کند [2].  [1] هیوم، الن، «آزادی مطبوعات»، مسائل دموکراسی، دسامبر 2005، [2] گاردین. جولیان آسانژ برنده جایزه روزنامه نگاری مارتا گلهورن شد. جیسون دینز 2 ژوئن 2011.


بین روزنامه نگاران واقعی و کسانی که دوست دارند نامشان در روزنامه ها منتشر شود، تفاوت وجود دارد. آسانژ به مراتب بیشتر از بسیاری از آنها ادعای توصیف را دارد.  یکی از چیزهایی که تحقیق لوسون [1] بیش از حد آشکار کرده است این است که صرفاً کار کردن برای یک روزنامه یا پخش کننده، تعریف رضایت بخشی از روزنامه نگار نیست. از نظر حفظ اخلاق حرفه‌ای، تفاوت بین کسانی که تلفن‌ها را هک کردند - از جمله دختر مدرسه‌ای مقتول میلی داولر - و روزنامه‌نگارانی که داستان را افشا کردند، نیک دیویس و آملیا هیل [2] نمی‌توانست آشکارتر باشد. به همین ترتیب بسیاری از وبلاگ‌های محبوب که منحصراً بر نظرات یا حوزه‌های خبری تمرکز می‌کنند، بسیار تخصصی‌تر از آن چیزی است که به طور سنتی نقش رسانه‌های روزانه در نظر گرفته می‌شود.  به نظر می رسد یک تعریف مفیدتر بیشتر به اخلاق و اهداف فرد یا سازمان درگیر مربوط می شود. این مزیت این است که سازمان‌هایی را که به تبلیغات اختصاص داده شده‌اند (مانند مجلات فهرست‌بندی یا کانال‌های خرید) یا سازمان‌هایی که صرفاً روی سرگرمی متمرکز هستند را رد می‌کند.  بنابراین یک روزنامه نگار باید متعهد به افشای و انتشار اطلاعاتی باشد که در اختیار صاحبان قدرت برای کسانی است که این قدرت را بر آنها اعمال می کنند. این بدان معناست که روزنامه نگار از طریق منابع مختلف به اطلاعات دسترسی پیدا می کند و سپس آن اطلاعات را به عنوان یک داستان منتشر می کند. منابع ناشناس مانند منابع مورد استفاده آسانژ بخش کلیدی روزنامه نگاری هستند و بسیاری از بزرگترین داستان ها مانند واترگیت تنها به دلیل ناشناس بودن منتشر می شوند. [3] با چنین تعریفی، آسانژ به وضوح واجد شرایط [4] خواهد بود. نیویورک تایمز، گاردین، لوموند و دیگران که مطالب اصلی او را تجدید چاپ کردند و از آن نتیجه گرفتند، به وضوح احساس می کردند که این موضوع وجود دارد. برای چنین نشریاتی تعجب آور است که متوجه شوند روزنامه نگاران کار نمی کنند.  [1] برای پیوند به وب سایت استعلام، اینجا [2] The Guardian را کلیک کنید. «پست صوتی میلی داولر گم شده توسط News of the World هک شد». نیک دیویس و آملیا هیل. 5 جولای 2011. [3] مایرز، استیو، \مطالعه: استفاده از منابع ناشناس در دهه 1970 به اوج خود رسید، تا سال 2008 کاهش یافت\، Poynter.org، 9 اوت 2011، [4] تماشاچی. بله، جولیان آسانژ یک روزنامه نگار است. الکس ماسی. 2 نوامبر 2010.


این یک اصل اساسی روزنامه نگاری است که منابع باید توسط منبع مستقل دیگری بررسی و تأیید شوند.  ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه بریتانیا، خاطرنشان کرد که اقدامات ویکی لیکس جان بریتانیایی ها را به خطر می اندازد. [1] نماینده کنگره، پیتر کینگ، افشای گسترده اسناد را \بدتر از یک حمله فیزیکی\ به آمریکا و آسانژ به عنوان \جنگجوی دشمن\ توصیف کرد. [2] معاون رئیس جمهور جو بایدن از او به عنوان یک تروریست با فناوری پیشرفته یاد می کند. [3] او دولت‌ها را محکوم کرده، عملیات‌ها را به خطر انداخته و فعالیت‌های دیپلماتیک را تضعیف کرده است، همگی بدون اینکه هویت یا انگیزه‌های منابع خود را بدانند. همه ما می دانیم که این اطلاعات می تواند کاملاً نادرست باشد یا فقط تا حدی توسط شخصی منتشر شده است که تبر برای خرد کردن دارد. آن دسته از احزاب که توسط افشاگری ها لعنت شده اند، به سختی در موقعیتی هستند که بگویند، \نه این یکی از کابل های ما نیست و این یکی از کابل های ما نیست و اینجاست که آن را ثابت می کند.\ علاوه بر این، همانطور که خود سایت با افتخار اعلام می کند، هیچ راهی برای اثبات آن وجود ندارد. دانستن اینکه منبع کیست و بنابراین، هیچ راهی برای دانستن صحت اطلاعات منتشر شده فراتر از حدس و گمان های تحصیل کرده تحریریه آنها وجود ندارد [4] نمی توان گفت که تنها نام آسانژ با آن مرتبط است این یک تمرین جالب است - چند نفر از سردبیران دیگر را می توانید نام ببرید این یک اصل نسبتاً اساسی در روزنامه نگاری است که نه تنها باید بیش از یک نفر هویت منبع را بداند، بلکه باید برای اثبات اعتماد روزنامه نگار به منبع، امکان تایید آن وجود داشته باشد آماده هستند تا نام خود را بر آن بگذارند.  آسانژ نمی تواند بگوید که آیا به منابع اطمینان دارد یا خیر، زیرا او هیچ راهی برای گفتن اینکه آیا واقعاً شخصی است که به اطلاعات دسترسی دارد یا اینکه عامل قدرت غیردوستانه، یک کارمند ناراضی است یا به سادگی همه چیز را می سازد یا خیر، نمی تواند بگوید. 1] بی بی سی نیوز، «جولیان آسانژ آماده ملاقات با پلیس می گوید وکیلش»، 7 دسامبر 2010، [2] جیمز، فرانک، «ویکی لیکس یک لباس ترور است: نماینده پیتر کینگ»، NPR، 29 نوامبر 2010، [3] سیدنی مورنینگ هرالد، «جو بایدن جولیان آسانژ را «تروریست با فناوری پیشرفته» خطاب می‌کند، 20 دسامبر 2010، [4] اسلیت. پارادوکس ویکی لیکس: آیا شفافیت رادیکال با ناشناس بودن کامل سازگار است؟ فرهاد منجو. 28 ژوئیه 2010،


ویکی لیکس یک سازمان خبری نیست، منحصراً برای انتشار اطلاعات طبقه بندی شده وجود دارد، هیچ سازمان خبری واقعی چنین برنامه ای ندارد.  سازمان های خبری کارکردهای مختلفی از گزارش آب و هوا گرفته تا اخبار فوری را ارائه می دهند. حتی سخت‌ترین رسانه‌های تحقیقاتی خود را منحصراً به افشای اطلاعات طبقه‌بندی‌شده اختصاص نمی‌دهند. به نظر می رسد که علاقه ای به اینکه آن اطلاعات چیست یا اینکه افشای آن بیشتر ضرر دارد تا فایده ندارد، ندارد، تنها علاقه این است که طبقه بندی شود.  این روزنامه نگاری نیست، در بهترین حالت احتیاط و در بدترین حالت خود محوری است - «من چیزی را می دانم که شما نمی دانید». به نظر می رسد پیامدهای شغل، آزادی و ایمنی افراد برای دست اندرکاران جالب نیست.  بخش \درباره ما\ خود آنها به این نکته اشاره می کند که \ما منابع اطلاعاتی ناشناس را می پذیریم (اما درخواست نمی کنیم) [1] .\ جالب اینجاست که کل بقیه صفحه در مورد حفظ ناشناس ماندن خوانندگان و منابع و چیزهای دیگر صحبت می کند. این مجموعه‌ای از متن درباره خودشان، مطبوعات آزاد و اهمیت انتشار اطلاعات طبقه‌بندی شده را ارائه می‌کند. برای یک سازمان رسانه ای غیرمعمول است، هیچ جزئیاتی در مورد نحوه شکایت در صورتی که خواننده احساس می کند که او یا شخص دیگری به اشتباه معرفی شده است، وجود ندارد. این بدان معناست که ویکی لیکس با عدم دادن حق پاسخگویی و انتشار تصحیحات، آزادی بیان افراد را انکار می کند.  در عصری که حتی بدترین گزارش‌ها نیز چنین حقوقی را تضمین می‌کنند، می‌توان تصور کرد که چنین منادیان معتقد آزادی بیان آن را از سر دکل خود فریاد می‌زنند. در عوض، صفحه چت آنها عمدتاً مملو از هشدارهای وحشتناک است مبنی بر اینکه نیروهای امنیتی در حال تماشای هر ضربه کلید خواننده هستند. برای پسر کوچکی که می خواهد نام خود را پاک کند، به سختی تشویق می شود.  [1] پیوند به صفحه اینجا است.


آسانژ بیشتر به تبلیغ خود علاقه دارد، نه اینکه یک روزنامه نگار جدی باشد.  روزنامه نگاران به مراتب بیشتر از توانایی آنها در کسب و انتشار دانش یا اطلاعات مورد قضاوت قرار می گیرند. کیفیت نوشتار آنها، مهارت ها و تماس های ایجاد شده برای به دست آوردن آن، آموزش استفاده شده برای ورود به تجارت (که اتفاقاً شامل تفاوت بین استفاده مشروع از اطلاعات ممتاز و جاسوسی می شد) و بسیاری ویژگی های دیگر.  به نظر می رسد آسانژ علاقه ای به هیچ یک از اینها نداشته است. او هیچ آموزش رسمی ندید - او تحصیل کرد اما در رشته فیزیک فارغ التحصیل نشد - و قبل از تاسیس ویکی لیکس به عنوان برنامه نویس کامپیوتر و هکر کار می کرد. به نظر می‌رسد که علاقه او به داده‌ها بیشتر به جنبه‌های تکنولوژیکی فرآیند مربوط می‌شود تا ایده‌ها.  اگر یک چاپگر در موقعیت مشابهی قرار می گرفت تا از همان دفاع دفاع کند، نادیده گرفته می شد. آسانژ یک گیک غیرمسئول، هکری است که خود را معرفی می کند و کسی است که به وضوح علاقه ای به این مفهوم ندارد، یا درکی از این تصور ندارد که موقعیت هایی وجود دارد که یک روزنامه نگار مسئول اطلاعاتی را منتشر نمی کند، اغلب به دلیل نگرانی برای کسانی که ممکن است باعث زندگی آنها شود.  تمام سابقه او در زمینه هک بوده است، او در مقالاتی که قبل از راه اندازی ویکی لیکس توسط یا درباره او نوشته شده است، به عنوان یک رمزنگار توصیف شده است. این تعهد ناگهانی به روزنامه‌نگاری در صورت تهدید محاکمه بسیار راحت به نظر می‌رسد.


ادیان دیگر حق پوشیدن لباس های تجویز شده را دارند که در قوانین بریتانیا آمده است.  قانون باید سازگار باشد؛ در غیر این صورت، طبق تعریف، تبعیض آمیز است. [i] اگر به برخی از مذاهب اجازه داده شود که ایمان خود را در محل کار نشان دهند، آنگاه این امر باید در کل اعمال شود.  همانطور که توسط پادشاه که رئیس کلیسای انگلستان است نشان می دهد که مسیحیت بخشی ثابت از دولت است. بنابراین، پذیرفتن لباس‌هایی که نشان‌دهنده ادیان دیگر کارمندان است، اما لباس‌هایی را که به‌عنوان نماد مسیحیت جهانی شناخته می‌شود، رد کنند، انحرافی است.  خود این واقعیت که هر دو زن حاضر بودند شغل خود را به خطر بیاندازند یا از دست بدهند، نشان می دهد که آنها پوشیدن صلیب را بخش مهمی از ایمان خود می دانستند. این باید کافی باشد تا نشان دهد که این یک موضوع وجدان است. این کاملاً درست است که پوشیدن نمادهای مذهبی دیگر دشواری‌های زیادی ایجاد نمی‌کند، هم فرودگاه NHS و هم فرودگاه هیترو به سیک‌ها اجازه می‌دهند تا کرپان (خنجر کوچک) بپوشند. [ii] حق آنها برای انجام این کار محترم است زیرا برای افراد مربوطه مهم است. اینجا هم به وضوح صادق است.  یا قانون باید این تعهد را در همه مذاهب رعایت کند یا در هیچ یک از آن ها نباید این کار را انجام دهد.  [i] دیکشنری میراث آمریکایی زبان انگلیسی، ویرایش چهارم، شرکت هاتون میفلین، 2000، [ii] کیرپان، ارسالی به وزارت جوامع و دولت محلی (بریتانیا)، انجمن مشورتی سیک های بریتانیا، آوریل 2009، P12


اعلامیه ایمان بخش کلیدی مسیحیت است و باید به آن احترام گذاشت.  بریتانیا کشوری است که ادعا می کند با همه ادیان مدارا می کند و به اعتقادات مذهبی احترام می گذارد. اگر چنین است، باید پذیرفت که قانون باید به اعمال مطابق با آن باورها احترام بگذارد، تا جایی که به حقوق دیگران آسیبی وارد نمی‌کند یا به آنها تضییع می‌شود. نشان دادن تعهد به صلیب بخشی از این ایمان [i] است و بنابراین باید در جامعه‌ای که از نظر مذهبی متنوع و بردبار است احترام قائل شود.  ممکن است اشکال ستیزه جویانه تری از حرفه مذهبی وجود داشته باشد که در یک محل کار نامناسب باشد، اما پوشیدن یک قطعه جواهرات ساده باعث آسیب یا توهین به دیگران نمی شود.  هر دو زن اظهار داشته اند که احساس می کنند که پوشیدن صلیب بخش مهمی از ایمان آنها است [ii] و اگر قرار است ادعاهای جامعه در مورد تساهل و تنوع طلبی اعتبار داشته باشد، باید به آن اعتقادات احترام گذاشت.  مانند اثبات هر حقی، این واقعیت که ممکن است اعمال آن راحت نباشد، اعتبار آن را جایگزین نمی کند. در واقع تنها راه برای نشان دادن اینکه یک جامعه در واقع یک جامعه بردبار است، طبق تعریف، زمانی است که اعمال مشروعی را تحمل کند که ناخوشایند است.  [i] غلاطیان 6:14 در میان دیگران [ii] وب سایت خبری BBC. شرلی چاپلین و نادیا اویدا به اروپا می‌روند. 12 مارس 2012.


اعتراف به ایمان مذهبی بسیار مهمتر از قوانین نسبتاً کوچکی است که پوشیدن صلیب را ممنوع کرده است.  افراد با ایمان گواهی می دهند که این باورها ماهیت هویت و جایگاه آنها در جهان را تعیین می کند. حداقل در مورد نادیا اویدا، پرونده کارفرما بر این ایده استوار بود که پوشیدن نمادی از آن ایمان ممکن است لباس آنها را تقویت نکند. تفاوت بین اهمیت ادعاها نمی تواند بیشتر باشد.  در واقع، بریتیش ایرویز، کارفرمای اویدا، از آن زمان سیاست خود را تغییر داده است تا به کارکنان اجازه دهد از تصاویر مذهبی یا خیریه استفاده کنند [i] تا حد زیادی به دلیل پوچ بودن این موقعیت.  پرونده علیه چاپلین بر اساس قوانین ایمنی و بهداشت بود - اما نه به این دلیل که صلیب و زنجیر برای دیگران خطر ایجاد می کرد، بلکه برای خودش [ii] . خطری که او احتمالاً آماده پذیرش آن بود.  از یک سو افرادی وجود دارند که از اعتقادات صادقانه خود در عمیق ترین مسائل محافظت می کنند و از سوی دیگر، مدیرانی هستند که آنچه را اسقف اعظم کانتربری به عنوان \حماقت بوروکراتیک سر چوبی\ توصیف می کند، به کار می برند. [iii] هیچ پیشنهادی وجود ندارد که در اینجا آسیبی به دیگری وارد شده باشد و بنابراین دلیلی برای رعایت نکردن اعتقادات قلبی افراد درگیر وجود ندارد.  [i] وب سایت خبری بی بی سی. \کارمند خطوط هوایی مسیحی درخواست تجدید نظر ممنوعیت متقابل را از دست داد\. 12 فوریه 2010. [ii] دیلی میل. \این روز بسیار بدی برای مسیحیت است: حکم پرستار پس از حکم دادگاه که او نمی تواند در محل کار صلیب بپوشد\ [iii] تلگراف، \اسقف اعظم کانتربری در ممنوعیت متقابل ضربه می زند\، 4 آوریل 2010،


آزادی بیان، مانند هر حقی، نسبتاً بی معنی است، اگر فقط در مواقعی که راحت باشد، رعایت شود.  به رسمیت شناختن حقوق زمانی که هیچ ناراحتی برای کسی که در آن دخیل است وجود نداشته باشد، در مرز بی ربط است. این شاید به ویژه در مورد آزادی بیان صادق باشد. اگر من حق شما را برای بیان آزادانه خود به رسمیت می شناسم - تا زمانی که هرگز مجبور نباشم شما را ببینم، بشنوم یا از این کار آگاه باشم - به جای آن موضوع را از دست می دهم.  به همین ترتیب، اگر فرد فقط تا زمانی آزاد باشد که هیچ قانونی وجود نداشته باشد که بگوید نباید آزاد باشد، تا حدودی بر خلاف غله دفاع از آزادی است. در واقع، تاریخچه این ایده که مردم می‌توانند تمام آزادی‌هایی را که دوست دارند اعمال کنند، به شرطی که دور از چشم باشد، خارج از ذهن باشد و هیچ قانونی را زیر پا نگذارد، تاریخ اصیل نیست. در میان دیگر اشکال پوچ \آزادی\، از آن برای توجیه جداسازی و آپارتاید استفاده شد.  اگرچه تأثیر و میزان تعصب در اینجا به وضوح متفاوت است، اما منطق یکسان است: شما کاملاً آزاد هستید که هر کاری که من فکر می کنم باید انجام دهید.  داشتن حق ابراز آزادانه به معنای انجام این کار زمانی است که برای دیگران ناخوشایند، چالش برانگیز یا توهین آمیز باشد [i] . قوانینی که در اینجا نقض می‌شوند، همانطور که قبلاً ذکر شد، نسبتاً کوچک و تحریم‌ها نسبتاً جزئی بودند - اگرچه از دست دادن معیشت کسی نباید دست کم گرفته شود. این پرونده به دلیل سابقه ای که ایجاد می کند مهم است. اگر این دو زن نه تنها شغل خود بلکه آزادی خود را به خطر می انداختند چه؟  بریتانیا خود را کشوری بردبار می داند. تساهل یعنی پذیرفتن آن اعلانات و اظهاراتی که ناخوشایند است. اگر قانون قادر به دفاع از بیانیه ای به اندازه پوشیدن یک قطعه جواهر کوچک نیست، فکر کردن اینکه چگونه با چیزی صریح تر کنار می آید نگران کننده است.  [i] اعلامیه حقوق بشر سازمان ملل. مواد 18، 19 و 23.


هر دو کارفرما به دلیل توجه به منافع مشتریان خود عمل کردند، کارمندان باید به آن احترام بگذارند.  کارفرمایان قوانینی را به این دلیل معرفی نمی کنند که سرگرم کننده است، بلکه به این دلیل که هدفی را دنبال می کنند. خانم چاپلین در مورد هزینه های قانونی متحمل شده توسط NHS Trust که او را در مبارزه با اقدامی که خود آغاز کرده بود، ابراز نگرانی کرده است. قوانین ایمنی و بهداشت، تا حدی برای جلوگیری از امکان اقدام قانونی بعدی وجود دارد. با توجه به نگرانی او ممکن است منطقی باشد که از چنین قوانینی حمایت کند [i] .  به همین ترتیب، خطوط هوایی سیاست‌های یکسانی برای یکنواخت کردن خدمات خود دارند. این همان چیزی است که مشتریان آنها انتظار دارند. به همان شکلی که بسیاری از مسیحیان از دریافت عشا توسط یک زن یا یک همجنس گرا امتناع می ورزند، این امر به سادگی با کار پیش می رود.  برای عملکرد هر محل کار، سبک زندگی کارکنان باید با نیازهای مشتریان یا کاربران خدمات ارائه شده توسط کارفرما مطابقت داشته باشد. واضح است که درجاتی از تعادل وجود دارد و ارزشهای کارمند باید رعایت شود. با این حال، این مورد در مورد ارزش های کارمند نیست - آنها به دلیل مسیحی بودن اخراج نشدند - بلکه تصمیم گیری فعال در نحوه نشان دادن این ارزش ها بود. تصمیمی که توسط هم کیشان آنها گرفته نشد و به نظر می رسید بیشتر مدیون جنگ طلبی باشد تا اعتقاد.  [i] دیلی میل. \روز بسیار بدی برای مسیحیت است: حکم پرستار پس از حکم دادگاه که او نمی تواند در محل کار صلیب بپوشد\


اگر این در مورد پوشیدن یک نشان با شعار سیاسی یا چیزی مشابه بود، همه قبول می کردند که نامناسب است. همین اصل باید در مورد شمایل نگاری نیز اعمال شود.  اگر تصویری که آنها پوشیده بودند، یک نامزد سیاسی یا شرکت دیگری را تأیید می کرد، این موضوع هرگز به دادگاه نمی رسید. هیچ یک از شاکیان در سمتی که اعتقاد مذهبی آنها مرتبط با شغل باشد، استخدام نشده اند. اگر اوضاع برعکس می شد و در چنین شرایطی مجبور به اظهار عقیده دینی می شدند، به حق، فریاد می شد.  در هیچ یک از این شرایط، مصرف‌کننده خدمات ارائه‌شده انتظار ندارد با تأییدیه‌هایی مواجه شود که به کدام نامزد رای دهد یا کدام نوشابه را بنوشد.  سپس این سوال مطرح می شود که اگر برندسازی سیاسی و شرکتی وجود ندارد، چرا باید پیشنهاداتی در مورد اینکه کدام خدا دعا کنیم تا خوب باشد؟ خود این واقعیت که آنها مایل به پیگیری این عمل بودند نشان می دهد که تصاویر و نمادها معنایی فراتر از اظهارات صریح خود دارند. اگر این درست باشد، به همان اندازه درست است که دیگران ممکن است به چیزی که آن نماد نشان می دهد اعتراض کنند یا از آن آزرده شوند. افرادی که بلیط هواپیما خریداری کرده اند یا به مراقبت های بهداشتی نیاز دارند، نباید با تصاویری که ممکن است ناخوشایند به نظر برسند، مواجه شوند.


کارفرمایان قوانین مربوط به رفتار در محل کار را تحمیل می کنند، این یکی از مواردی است که همه در هنگام پذیرش و ادامه کار می پذیرند.  به زبان ساده، اگر قوانین را دوست ندارید، کار را انجام ندهید. این واقعیت که دنیای کار و زندگی ایمانی ممکن است با هم تضاد پیدا کنند، به سختی برای زنان مربوطه تعجب آور بود. از زمان های کتاب مقدس به بعد، این یک واقعیت بوده است.  با این حال، آنها این مشاغل خاص را انتخاب کردند و این انتخاب با عواقبی همراه بود. به نظر می رسد اقدامات آنها نشان می دهد که آنها برای ایمان خود ارزش بیشتری نسبت به شغل خود قائل هستند، راه حل نسبتاً ساده به نظر می رسد - یافتن شغل دیگری.  اعتقاد مذهبی نیز یک انتخاب است. هیچ کس این دو زن را به یک ایمان خاص وادار نمی کند و هیچ کس، از جمله کلیسا، آنها را مجبور به پوشیدن صلیب به عنوان نمایشی از آن تصمیم نمی کند.  به نظر می رسد که مشکل به این دلیل به وجود آمده است که یک کاری که آنها انتخاب کردند در تضاد با کار دیگری بود که آنها انتخاب کردند. به سختی می توان متوجه شد که این مسئولیت چه بر عهده کارفرما یا دادگاه است.


گسترش هیترو برای اقتصاد حیاتی است گسترش هیترو باعث تضمین بسیاری از مشاغل فعلی و همچنین ایجاد مشاغل جدید می شود. در حال حاضر، هیترو از حدود 250000 شغل پشتیبانی می کند. [1] علاوه بر این، صدها هزار مورد دیگر نیز وابسته به تجارت توریستی در لندن است که به پیوندهای حمل و نقل خوبی مانند هیترو متکی است. از دست دادن رقابت در مقابل سایر فرودگاه های اروپایی نه تنها می تواند به معنای از بین رفتن فرصت ایجاد مشاغل جدید باشد، بلکه برخی از مشاغل موجود را نیز از دست می دهد. توسعه هیترو همچنین می‌تواند بخش مهمی از زیرساخت‌ها را در زمانی که هزینه‌های زیرساختی بریتانیا در نتیجه رکود بسیار کم است، ایجاد کند و به تقویت رشد کمک کند. ارتباطات خوب پرواز برای جذب کسب و کار جدید و حفظ تجارت فعلی حیاتی است. زیرا زیرساخت های حمل و نقل هوایی برای شناسایی فرصت های تجاری جدید مهم است. آینده اقتصادی بریتانیا نه تنها به تجارت با مقاصد سنتی در اروپا و آمریکا، بلکه با شهرهای در حال گسترش چین و هند، شهرهایی مانند چونگ کینگ و چنگدو بستگی دارد. [2] مشاغل مستقر در این شهرها به احتمال زیاد با پروازهای مستقیم در بریتانیا سرمایه گذاری خواهند کرد. [3] [1] BBC News، «گروه جدید از گسترش هیترو حمایت می‌کند»، 21 ژوئیه 2003، [2] دانکن، ای.، «بیدار شو. ما به باند سوم نیاز داریم. تایمز، 2012، [3] سالومون، راجر، «زمان بالا بردن پیش‌رو در جاده‌ها و فرودگاه‌ها»، وبلاگ EEF، 2 آوریل 2013،


هیترو پر است. باید گسترش یابد به عبارت ساده هیترو در حد ظرفیت خود است بنابراین نیاز به گسترش وجود دارد. ظرفیت هیترو در حال حاضر 99 درصد است و کار کردن به حداکثر ظرفیت به این معنی است که هر مشکل جزئی می تواند منجر به تأخیر زیادی برای مسافران شود. رقبای اصلی لندن دارای چهار باند فرودگاه‌های پاریس، فرانکفورت، حتی مادرید هستند [1]، این بدان معناست که این شهرها ظرفیت بسیار بیشتری دارند زیرا می‌توانند تا 700000 پرواز در سال در مقایسه با 480000 پرواز هیترو انجام دهند. [2] بریتانیا نمی‌خواهد که در گرد و غبار فرو بریزد. بنابراین این فرودگاه ها به وضوح ظرفیت پروازهایی را دارند که در غیر این صورت به هیترو می رفتند. هیترو برای حفظ رقابت‌پذیری خود نیاز به گسترش دارد تا فرودگاه جایگاه خود را به عنوان محبوب‌ترین مکان برای توقف قبل از گرفتن یک پرواز ارتباطی حفظ کند. کالین متیوز، مدیر اجرایی هیترو (BAA سابق) استدلال کرده است که کمبود ظرفیت هاب هیترو در حال حاضر 14 میلیارد پوند برای بریتانیا هزینه دارد. [3] هیترو در خطر عقب افتادن از رقبای قاره ای در فرانکفورت و آمستردام است.  [1] Leunig، T.، \سومین باند؟ بله، و چهارمی هم، لطفا\ تایمز، 2012، [2] لوندگرن، کاری، \هیترو محدودیت هزینه ها در بریتانیا 14 میلیارد پوند، فرودگاه می گوید\، بلومبرگ، 15 نوامبر 2012، [3] تاپهام، گوین، هیترو گاردین، 15 نوامبر 2012، رئیس فرودگاه اعلام کرد که باید گسترش یا جایگزین شود،


هیترو در بهترین مکان برای لندن است پرواز برای تجارت بسیار مهم است. هیترو برای افرادی که لایحه بودجه گسترش آن را دریافت می کنند، موقعیت خوبی دارد. مردم باید بتوانند به راحتی از فرودگاه به خانه های خود بروند و کار کنند در غیر این صورت غیرعملی است. طبق گزارش سازمان هواپیمایی کشوری، 25 درصد از مسافران تجاری سفر خود را در 30 دقیقه از هیترو شروع می کنند، که بسیار بیشتر از هر فرودگاه دیگری است. [1] این نشان می دهد که تقاضا برای خدمات هیترو از ناحیه محلی واقعی و واضح است. هیترو نسبت به رقبای خود گاتویک و استنستد به لندن نزدیک‌تر است و از طریق خط پیکادیلی و هیترو اکسپرس، ارتباطات حمل و نقل بهتری دارد. یک فرودگاه جدید به طور بالقوه می‌تواند نزدیک‌تر باشد، اما یافتن فضایی در M25 برای یک فرودگاه بزرگ بدون جلب همان نوع مخالفت‌هایی که در حال گسترش هیترو است تقریباً غیرممکن است [1] Leunig، Tim، «یک هیترو بزرگ‌تر و ساکت‌تر جواب می‌دهد. به مشکل ظرفیت هوانوردی ما، تماشاگر، 5 اکتبر 2012،


گسترش هیترو به ضرر محیط زیست خواهد بود گسترش هیترو به طور مستقیم به تغییرات آب و هوایی کمک می کند و ماندن بریتانیا در محدوده قانونی اتحادیه اروپا را غیرممکن می کند. اتحادیه اروپا محدودیت هایی را برای سطوح آلودگی مضر ایجاد کرده است و بریتانیا تعهدی را امضا کرده است که تا سال 2050 گازهای گلخانه ای را تا 80 درصد کاهش دهد و همچنین در سال 2050 بیش از سال 2005 دی اکسید کربن منتشر نکند. با این حال، ساخت باند سوم می تواند امکان و تشویق تعداد بیشتری از پروازها که منجر به تبدیل شدن هیترو به بزرگترین تولید کننده دی اکسید کربن (CO2) در کشور می شود. [1] تلاش‌های دولت برای تضعیف قوانین آلودگی با لابی کردن بروکسل، باند سوم را قادر می‌سازد، اما با بهایی بسیار شوم، سلامت انسان، در حال حاضر پنجاه مرگ در سال به هیترو مرتبط است، اما با گسترش این تعداد به 150 نفر می‌رسد. [2] [1] استوارت، جان، \توضیحاتی در مورد هیترو از HACAN: ژوئن 2012\ [2] ویلکاکم دیوید، و هریسم دومینیک، \سومین باند فرودگاه هیترو \مرگ های ناشی از آلودگی را سه برابر می کند\، ایندیپندنت، 13 اکتبر 2012،


مورد اقتصادی برای توسعه جمع نمی شود مطالعه ای که توسط NEF انجام شد نشان داد که هزینه توسعه حداقل 5 میلیارد پوند از مزایای آن بیشتر خواهد بود. [1] لندن دارای شش فرودگاه و هفت باند است به این معنی که لندن در حال حاضر بهترین ارتباطات را در سطح جهان دارد. در مجموع، فرودگاه‌های لندن تعداد پروازهای بیشتری به مقاصد تجاری اصلی جهان نسبت به سایر شهرهای اروپایی دارند، علی‌رغم اینکه نسبت به فرودگاه‌های پاریس به مقاصد «تفریحی» کمتری ارائه می‌دهند. [2] راه حل برای کارآمد کردن سفرهای هوایی در افزایش اندازه هواپیماها و پر کردن آنها به جای انجام پروازهای نیمه خالی در هواپیماهای کوچک نهفته است، چیزی که به ویژه در پروازهای کوتاه مسافت رایج است. همچنین می‌توان پروازهای کوتاه‌مدت را به فرودگاه‌های جایگزین مانند گاتویک، فرودگاه سیتی، لوتون و استنستد هدایت کرد تا فضای بیشتری در هیترو آزاد شود.  مورد توسعه همچنین تعداد پروازهای روزافزونی را فرض می‌کند، اما تعداد مسافران برای اولین بار در پی رکود اقتصادی کاهش یافت، [3] و در نهایت فناوری ممکن است تقاضا برای سفرهای تجاری را کاهش دهد. علاوه بر ظرفیت باند، محدودیت‌های دیگری نیز وجود دارد که از پروازهای بیشتر جلوگیری می‌کند، برای مثال بریتانیا با چین توافق‌نامه‌ای دارد که بریتانیا را به ۶۲ پرواز در هفته به چین محدود می‌کند. [4] [1] بنیاد اقتصاد جدید، \رویکردی جدید برای ارزیابی مجدد باند 3\، 19 آوریل 2010، [2] استوارت، جان، \هیچ مورد اقتصادی برای توسعه\، نوامبر 2011، [3] رادرفورد، تام ، «آمار حمل و نقل هوایی»، کتابخانه مجلس عوام، 4 ژوئیه 2011، SN/SG/3760، صفحه 4 www.parliament.uk/briefing-papers/SN03760.pdf [4] HACAN، «BAA به دلیل این ادعا که کمبود ظرفیت باند فرودگاه هیترو است که پروازها را به چین محدود می کند، فرودگاه واچ، 14 نوامبر 2012،


باند سوم باعث ایجاد مشکلات صوتی و آلودگی می شود. افزایش ظرفیت در یک منطقه با تراکم جمعیت کمتر به جای تلاش برای انجام این کار در مکانی که توسط مناطق شهری مجاور محدود شده است منطقی است. گسترش فرودگاه هیترو به معنای افزایش مشکل سر و صدا برای حدود 700000 نفری است که در زیر مسیر پرواز زندگی می کنند. طبق گزارش HACAN، وزارت حمل و نقل تنها زمانی می پذیرد که بر اساس یک مطالعه دولتی در سال 1985، یک جامعه در طول یک سال در معرض بیش از 57 دسی بل سر و صدا باشد. در این صورت تنها بخش های ریچموند و هانسلو تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. با این حال، این با تجربیات لندنی‌ها ارتباطی ندارد. BAA می گوید که 258000 نفر در حال حاضر تحت تأثیر سطوح بالای سر و صدا قرار دارند، اما جامعه محلی معتقد است که تعداد واقعی بیش از 1 میلیون نفر است. [1] هر استدلالی که بیان کند سطح سر و صدا افزایش نخواهد یافت در بهترین حالت ناقص و در بدترین حالت کاملاً تقلبی است، واضح است که افزایش زیاد در تعداد پروازها باعث افزایش میزان نویز و احتمالاً اعداد تحت تأثیر خواهد شد.  [1] جانسون، تیم، «نویز رویکرد در هیترو: تمرکز مشکل»، HACAN، مارس 2010، ص12


قمار آنلاین خانواده ها را تحت تأثیر قرار می دهد والدینی که قمار می کنند می توانند به سرعت پولی را که خانواده برای غذا و اجاره به آن وابسته است از دست بدهند. این یکی از علل شایع از هم پاشیدگی خانواده و بی خانمانی است، بنابراین دولت ها باید برای محافظت از کودکان بی گناه از آسیب دیدن درگیر شوند [5]. هر قمارباز مشکلی بر 10 تا 15 نفر دیگر تأثیر می گذارد [6]. اینترنت شرط بندی مخفیانه و حتی بدون خروج از خانه را برای قماربازان آسان می کند، بنابراین افراد بدون اینکه خانواده هایشان تا دیر وقت متوجه شوند که چه اتفاقی در حال رخ دادن است، معتاد به قمار می شوند.


قمار برای شما بد است.  قماربازان ممکن است گهگاهی برنده شوند، اما در دراز مدت، مجلس همیشه برنده است. چرا دولت ها باید اجازه دهند فعالیتی که به شهروندانشان کمک می کند پولی را که برای به دست آوردن آن زحمت کشیده اند از دست بدهند؟ ضرر فقط از دست دادن پول و ورشکستگی احتمالی نیست. باعث افسردگی، بی خوابی و سایر اختلالات مرتبط با استرس می شود [4]. اینترنت انجام قمار را بسیار آسان‌تر کرده است و افراد جدید زیادی را به شرط‌بندی تشویق می‌کند که آسیب را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد.


قمار اعتیادآور است.  انسان‌ها از ریسک کردن سر و صدایی می‌گیرند و این امید که این بار بختشان نصیبشان شود، شبیه معتادان به مواد مخدر است [7]. هر چه افراد بیشتر شرط بندی کنند، بیشتر می خواهند شرط بندی کنند، بنابراین درگیر قمار می شوند که می تواند زندگی آن ها را خراب کند. قمار اینترنتی بدتر است زیرا یک فعالیت اجتماعی نیست. برخلاف یک کازینو یا پیست مسابقه، لازم نیست جایی برای انجام آن بروید، که می تواند فعالیت را ترمز کند. وب سایت ها هرگز بسته نمی شوند. افرادی در اطراف شما وجود نخواهند داشت که شما را از شرط بندی های مخاطره آمیز منصرف کنند. هیچ چیزی نمی تواند مانع از قمار پس انداز خود در حالت مستی شود.


قمار آنلاین جنایت را تشویق می کند قاچاق انسان، فحشا اجباری و مواد مخدر سالانه 2.1 میلیارد دلار برای مافیا فراهم می کند، اما آنها به راهی برای به گردش درآوردن این پول نیاز دارند. قمار آنلاین به همین شکل است. آنها پول کثیف را وارد می کنند و پول تمیز را پس می گیرند [8]. از آنجا که بسیار بین المللی و خارج از قوانین عادی است، ردیابی پول نقد جنایی را سخت می کند. مجموعه ای کامل از جرایم دیگر مرتبط با قمار آنلاین وجود دارد. هک، فیشینگ، اخاذی و کلاهبرداری هویت، که همگی می توانند در مقیاس بزرگ و بدون محدودیت توسط نزدیکی فیزیکی رخ دهند [9]. قمار آنلاین همچنین فساد در ورزش را تشویق می کند. با اجازه دادن مبالغ هنگفت پول برای شرط بندی بین المللی بر روی نتیجه یک بازی یا مسابقه، مجرمانی را جذب می کند که می توانند به ورزشکاران رشوه یا تهدید کنند.


نمی توانند ممنوعیت قمار آنلاین را اجرا کنند دولت ها در واقع نمی توانند کاری برای اجرای ممنوعیت در شبکه جهانی وب انجام دهند. قوانین داخلی تنها می تواند شرکت های اینترنتی را از استفاده از سرورها و دفاتر در کشور خود منع کند. آن‌ها نمی‌توانند مانع از آنلاین شدن شهروندان خود برای قمار با استفاده از سایت‌های مستقر در جاهای دیگر شوند. دولت‌ها می‌توانند سعی کنند سایت‌هایی را که آنها را تایید نمی‌کنند مسدود کنند، اما سایت‌های جدید همچنان به وجود می‌آیند و شهروندانشان راه‌هایی برای دور زدن این ممنوعیت پیدا می‌کنند. بنابراین عملا دولت نمی تواند برای جلوگیری از قمار آنلاین مردم انجام دهد. علیرغم غیرقانونی بودن آن، انجمن قمار آمریکا دریافته است که 4٪ از آمریکایی ها در حال حاضر در قمار آنلاین شرکت می کنند [11].


دولت فقط با قمار آنلاین مخالفت می کند زیرا آنها سودی ندارند. دولت ها در مورد قمار ریاکاری می کنند. آنها می گویند که آن را دوست ندارند اما اغلب از آن برای اهداف خود استفاده می کنند. گاهی اوقات آنها فقط اجازه قمار در مکان های خاص را می دهند تا اقتصاد محلی را تقویت کنند. گاهی اوقات آنها با راه اندازی تنها کسب و کار قانونی قمار، مانند قرعه کشی ملی [15] یا شرط بندی در زمین مسابقه عمومی، سود می برند. این برای مردمی که می خواهند قمار کنند بد است. شرکت‌های قمار آنلاین می‌توانند با ارائه شانس‌های بهتر و بازی‌های جذاب جدید، از کنترل دولت عبور کنند.


سایر اشکال قمار آنلاین تفاوت بین قمار و بازی در بازار سهام چیست؟ در هر مورد، مردم به امید یک نتیجه خاص، پول را در معرض خطر قرار می دهند. قمار در مسابقات اسب دوانی یا بازی شامل دانش و تخصص است که می تواند شانس موفقیت شما را افزایش دهد. به همین ترتیب، معامله در اوراق قرضه، سهام، ارز یا مشتقات شرطی است که درک شما از اقتصاد بهتر از سایر سرمایه گذاران باشد. چرا یک نوع ریسک پذیری آنلاین باید قانونی باشد و دیگری نه؟


فقط مقررات می‌تواند آسیب‌ها را کاهش دهد. این مکان‌هایی است که سایت‌ها فعالیت می‌کنند، نه جایی که آنها راه‌اندازی شده‌اند که برای مقررات مهم است. این به نفع سایت های قمار است که یک تجارت قابل اعتماد و مسئولیت پذیر را اداره کنند. کاربران اینترنت هر آنچه را که به صورت آنلاین دنبال می‌کنند، برندهای مورد اعتمادی را انتخاب می‌کنند که مدتی است در میان مردم بوده‌اند. اگر یک سایت قمار بد عمل کند، به عنوان مثال با تغییر ناعادلانه شانس خود، به زودی اخبار منتشر می شود و هیچ کس نمی خواهد از آن استفاده کند. مقررات به این معنی است که سایت ها باید سن کاربران خود را تأیید کنند و از دسترسی قماربازان مشکل به سایت خود جلوگیری کنند. هنگامی که مقرراتی وجود داشته باشد، مصرف کنندگان به سایت هایی مراجعه می کنند که توسط دولت آنها تأیید شده و خدمات قانونی و ایمن ارائه می دهند [13].


آزادی شخصی قمار یک فعالیت تفریحی است که میلیون ها نفر از آن لذت می برند. دولت ها نباید به مردم بگویند که با پول خود چه کاری می توانند انجام دهند. کسانی که قمار را دوست ندارند باید در خرید آگهی هایی که به مردم در مورد آن هشدار می دهد آزاد باشند، اما آنها نباید بتوانند از قانون برای تحمیل اعتقادات خود استفاده کنند. قمار آنلاین از شر قوانینی خلاص شده است که در گذشته قمار برای لذت را سخت می کرد و به افراد عادی بیشتری اجازه می داد هر از گاهی از شرط بندی لذت ببرند. این آزادی قمار را در هر زمان و مکان و با هر روشی که فرد ترجیح می دهد، فراهم می کند.


آنهایی که بدهی بیشتری به دولت دارند، افراد ثروتمندتر از آنهایی که به دو دلیل وضعیت بدتری دارند، بیشتر از دولت سود می برند. اول اینکه در غیاب دولت چیزهای بیشتری برای از دست دادن دارند. بدون حاکمیت قانون، مردم دیگر به هیچ قدرتی ملزم به احترام به حقوق مالکیت یکدیگر نخواهند بود. در صورت بازگشت به وضعیت طبیعی، یک فرد ثروتمند چیزهای بیشتری برای از دست دادن دارد. هیچ چیز او را از اوباش محافظت نمی کرد. به همین دلیل حفظ حاکمیت عادلانه قانون در دولت و حمایت از نهادهای آن به نفع ثروتمندان است. این کار را با تأمین مالی از طریق مالیات انجام می دهد و کسانی که چیزهای بیشتری برای از دست دادن دارند، علاقه بیشتری به پرداخت بیشتر برای اطمینان از تداوم آن دارند. دومین مزیتی که ثروتمندان دارند این است که از دولت بیشتر از افراد فقیر و کم برخوردار بوده اند. تنها در یک سیستم دولتی است که نظم را حفظ می کند و خدمات حیاتی را ارائه می دهد که بازارها می توانند شکل بگیرند و حفظ شوند. [1] برای مثال، وارن بافت استدلال کرده است که هرگز نمی‌توانست در جایی نزدیک به ثروتی که در کشوری بدون حاکمیت قانون، مانند بنگلادش، دارد، جمع کند. [2] صاحبان مشاغل و شرکت‌های ثروتمند اغلب بیشتر از افراد فقیرتر از خدمات دولتی استفاده می‌کنند، برای مثال زمانی که از جاده‌های عمومی برای جابه‌جایی ناوگان عظیم کامیون‌های خود استفاده می‌کنند، در حالی که افراد فقط با ماشین شخصی خود رانندگی می‌کنند. دولت حقوق مالکیت را تضمین می‌کند، که به بازارها اجازه می‌دهد تا شکل بگیرند و حمایت‌ها و خدماتی را برای کسب‌وکارهایی که به آن‌ها نیاز دارند، ارائه می‌کند. کسانی که از آن سود می برند، موظفند در حفظ آن سهیم باشند.  [1] لاکوف، جورج و بروس بودنر. \حقایق پنهان مالیات های مترقی\. موسسه آینده آمریکا 2007. موجود: [2] Terkel, Amanda. وارن بافت: «باید مالیات خیلی بیشتری بپردازم». هافینگتون پست. 2010. موجود:


یک طرح مالیاتی تصاعدی که به خوبی اجرا شده است به ارتقای رشد اقتصادی کمک می کند. مالیات پیش رونده می تواند به طور موثری برای افزایش رفاه اقتصادی و توسعه جوامع مفید باشد. این کار را به سه طریق انجام می دهد. اول، فقرا را با توزیع مجدد بار مالیاتی از آنها بر روی ثروتمندانی که توانایی بیشتری برای پرداخت دارند، از فقر خارج می کند و به آنها درآمد قابل تصرف بیشتری می دهد تا دوباره به اقتصاد برگردانند، که سرعت پول در سیستم را افزایش می دهد و افزایش می یابد. رشد [1] ثانیاً، کارگران به احتمال زیاد سخت‌تر کار خواهند کرد، زیرا آنها احساس می‌کنند که سیستم عادلانه‌تر است. درک انصاف برای افراد بسیار مهم است. مردم همچنان کار می‌کنند و پس‌انداز خواهند کرد، زیرا کالاها و خدماتی را که همیشه در حضور مالیات‌های تصاعدی انجام می‌دادند، می‌خواهند، و بنابراین آن‌طور که مخالفان نظام‌های مترقی پیشنهاد می‌کنند انگیزه کمتری نخواهند داشت. سوم، مالیات های تصاعدی به عنوان یک تثبیت کننده خودکار در صورت بروز رکود و رکود موقت در بازار عمل می کنند، به این معنا که از دست دادن دستمزد به دلیل بیکاری یا کاهش دستمزد، فرد را در گروه مالیاتی پایین تری قرار می دهد و ضربه اولیه را کاهش می دهد. از دست دادن درآمد اقتصاد آمریکا نمونه کاملی از این است که چگونه مالیات تصاعدی باعث رشد اقتصادی گسترده تر می شود. داده ها نشان می دهد که متوسط رشد سالانه از دهه 1950 پس از کاهش تدریجی در سیستم مالیاتی کاهش یافته است. در دهه 1950 رشد سالانه 4.1٪ بود، در حالی که در دهه 1980، زمانی که مالیات به طور فزاینده ای کاهش یافت، رشد تنها 3٪ بود. [2] واضح است که رژیم مالیاتی تصاعدی برای کارگران و اقتصاد به طور کلی بهترین است.  [1] باکس، تی ویلیام و گری کوئینلیوان. زمینه فرهنگی اقتصاد و سیاست. لانهام: انتشارات دانشگاه آمریکا. 1994. [2] باترا، راوی. فریب بزرگ آمریکایی: آنچه سیاستمداران درباره اقتصاد و آینده شما به شما نمی گویند. نیویورک: جان وایلی و پسران. 1996.


کسانی که قادر به پرداخت بیشتر هستند باید بیشتر به سیستم مالیاتی بپردازند. به همین دلیل، یک سیستم مترقی مالیات، بار مالیاتی را بر دوش ثروتمندانی که توانایی پرداخت را دارند، سنگین تر می کند. مالیات های مترقی همه را به طور یکسان قربانی می کند، زیرا برابری واقعی مالیات به معنای برابری قربانی است. [1] این مضحک است که انتظار داشته باشیم افراد فقیر و کمتر ثروتمند به اندازه ثروتمندان مالیات پرداخت کنند زیرا آنها باید بیشتر درآمد خود را صرف کالاهای اساسی مانند غذا و سرپناه کنند. به دست آوردن تمام درآمدهای دولت از مالیات های قهقرایی مانند مالیات بر ارزش افزوده ناعادلانه است، زیرا ثروتمندان دارای منابع اضافی هستند که می توانند بدون آنها کار کنند، در حالی که بر استاندارد زندگی آنها تأثیر زیادی نمی گذارد. [2] مالیات پیشرو برای کمک به فقرا و بدترین افراد در خدمت است، در حالی که ثروتمندان را بدتر نمی کند، زیرا آنها هنوز پول بیشتری دارند. بدیهی است که مالیات تصاعدی فقط از نظر بار بر دوش مالیات دهندگان فردی است.  [1] یانگ، اچ پیتون. 1990. \مالیات مترقی و ایثار مساوی\. The American Economic Review 80(1): 253-266.  [2] شاپیرو، رابرت. \اشتباه مسطح: طرح های مالیاتی جدید نمی توانند اشتباهات مترقی قدیمی را برطرف کنند\. واشنگتن پست 1996. موجود:


دولت باید توزیع کارآمد درآمد را به منظور به حداکثر رساندن مطلوبیت جامعه از منابع اقتصادی خود ترویج کند. همه کالاها از کاهش مطلوبیت حاشیه‌ای رنج می‌برند و این شامل پول نیز می‌شود. هر چه کسی پول بیشتری داشته باشد، از هر بار اضافه شدن متوالی ثروت پس از یک نقطه خاص، کمتر خوشحال می شود. ممکن است فردی بتواند با پول اضافی ماشین دوم یا خانه دومی بخرد، اما در نهایت چیزهایی که به خصوص می‌خواهد بخرد یا داشته باشد تمام می‌شود. [1] وقتی ثروت در جامعه به طور نابرابر توزیع می شود، ثروت جامعه به طور ناکارآمد توزیع می شود. هدف دولت باید تلاش برای به حداکثر رساندن مطلوبیت کل شهروندانش تا جایی که بتواند بدون آسیب رساندن به اقتصاد باشد. با مالیات تدریجی، ثروت به طور موثر به افراد فقیرتر تخصیص می یابد، که سود بیشتری نسبت به ثروتمندان از دست می دهند. دولت حق دارد این کار را انجام دهد نه تنها به این دلیل که توزیع مؤثرتری از درآمد را نسبت به بازار ایجاد می کند، بلکه به این دلیل که درآمد تا حدی یک کالای جمعی است. [2] حقوق مالکیت بر اموال و توانایی گسترش آنها فقط در چارچوب دولت امکان پذیر است. بنابراین دولت می‌تواند ادعای مالکیت اخلاقی برای برخی از محصولات خدماتی که ارائه می‌کند داشته باشد و این کار را از طریق مکانیسم مالیات تصاعدی به بهترین نحو انجام می‌دهد.  [1] تون، کنت. \کاهش سودمندی حاشیه ای ثروت\. فیلسوف مالی. 2008. موجود: [2] Weisbrod, Burton. قانون منافع عمومی: تحلیل اقتصادی و نهادی. برکلی: انتشارات دانشگاه کالیفرنیا. 1978.


مالیات مترقی جامعه ای برابرتر و هماهنگ تر را ترویج می کند. مالیات پیش رونده برابری واقعی فرصت ها را فراهم می کند و در خدمت هموار کردن زمین بازی است تا طبقات اجتماعی ثابت نباشند. همه سزاوار فرصتی برای بالا رفتن از نردبان اقتصادی هستند، اما بدون رژیم مالیات مترقی این تقریبا غیرممکن است. [1] اگر درآمدهای مالیاتی از طریق مالیات‌های ثابت یا پس‌رونده ایجاد شود، فقرا لزوماً باید بخش قابل توجهی از درآمد خود را به دولت کمک کنند و توانایی آنها برای مصرف و پس‌انداز را کاهش دهند. خدمات اجتماعی هنوز باید تامین مالی شوند و بهترین راه برای انجام آن از طریق یک رژیم مالیاتی تصاعدی است که باعث می شود آنهایی که بیشترین توانایی را دارند پرداخت بیشتری بپردازند. اگر بار بیشتری بر دوش فقرا و محرومان گذاشته شود، همانطور که در یک سیستم نرخ ثابت باید انجام شود، افراد کمتری می توانند از لایه های اجتماعی که در آن متولد شده اند خارج شوند. [2] بنابراین هر چه جامعه برابرتر توسط این مالیات ها ایجاد شود، عادلانه تر است، زیرا فرصت های بیشتری را برای مردم فراهم می کند. همچنین هماهنگ‌تر است، زیرا خدمات با بودجه مناسب مردم را از احساس ناامیدی و روی آوردن به چیزهایی مانند جنایت باز می‌دارد. اما برابری بیشتر خود نیز می‌تواند مفید باشد، زیرا تمایزات بین گروه‌های جامعه را کاهش می‌دهد و از طبقه‌بندی به طبقات اجتماعی بر اساس ثروت جلوگیری می‌کند. افرادی که بیشتر شبیه هم هستند می توانند با یکدیگر همدردی و همدلی بیشتری داشته باشند. بنابراین مالیات تدریجی پیام اجتماعی بسیار واقعی و قدرتمندی را ترویج می‌کند که می‌تواند تا حد زیادی برای انسجام اجتماعی مفید باشد.  [1] یانگ، اچ پیتون. 1990. \مالیات مترقی و ایثار مساوی\. The American Economic Review 80(1): 253-266.  [2] بنابو، رولاند. \تحرک اجتماعی و تقاضا برای بازتوزیع: فرضیه پوم\. فصلنامه اقتصاد. 2001. موجود:


مالیات های پیشرونده بار ناعادلانه و نامتناسبی را بر دوش ثروتمندان می گذارد. درآمدهایی که دولت از طریق مالیات به دست می آورد برای پرداخت خدمات و مزایای مختلف استفاده می شود. افراد کم درآمد این خدمات را به میزان نامتناسبی مصرف می کنند. این آنها هستند که در صورت نداشتن امکانات لازم برای تأمین نیازهای خود به مکمل های درآمدی و کمک هزینه فرزندان نیاز دارند و راحت تر از ثروتمندان از مواردی مانند مراقبت های بهداشتی عمومی و خدمات حمل و نقل استفاده می کنند. بنابراین به وضوح هیچ ارتباطی بین مبلغی که مردم به عنوان مالیات می پردازند و میزان مزایایی که از آنها دریافت می کنند وجود ندارد. [1] ثروتمندان کمتر از چنین خدماتی استفاده می کنند، اغلب ترجیح می دهند از خدمات خصوصی ارائه شده استفاده کنند، با این حال انتظار می رود که آنها نسبت بیشتری از ثروت خود را به خدمات عمومی که تحت سیستم مترقی مالیات استفاده نمی کنند، بپردازند. به عنوان یک موضوع انصاف، فقط این است که همه به طور مساوی در ارائه خدمات عمومی، مطابق با توانایی خود برای انجام این کار، مشارکت کنند. بنابراین افراد ثروتمندتر می توانند واحدهای ثروت بیشتری را نسبت به افراد فقیر به طور عادلانه به سیستم بپردازند، اما وقتی از آنها انتظار می رود که درصد نامتناسبی از ثروت را از طریق سیستمی که سهمیه ها را بر اساس مقیاس مترقی و نه نسبتی اخذ می کند پرداخت کنند، به طور ناعادلانه استفاده می شود. و محروم شدن از دارایی های قانونی خود برای استفاده دیگران.  [1] مایر، دیوید. آمریکایی‌های ثروتمند مستحق تخفیف مالیاتی واقعی هستند. در مورد اصل 7 (5). 1999. موجود:


هدف مالیات باید ایجاد برابری فرصت‌ها باشد، نه پیامدها. مالیات نباید تلاش برای مهندسی جامعه‌ای برابرتر باشد. هدف مالیات ها ارائه خدمات لازم برای مردم برای تبدیل شدن به عوامل آزاد رقابتی در اقتصاد است. مالیات های مترقی از برخی به ناحق گرفته می شود تا به دیگران به امید تقویت برابری اجتماعی داده شود. با این حال، چنین تلاش‌هایی فقط می‌تواند مضر باشد، زیرا باعث ایجاد رنجش از سوی ثروتمندان نسبت به فقرا به خاطر برداشت مقادیر نابه‌جا از دارایی‌شان برای مصرف، و احساس استحقاق از سوی فقرا می‌شود که احساس می‌کنند ثروتمندان پولی را که می‌پردازند به آنها مدیون هستند، و بنابراین احساس خوشحالی می‌کنند. مالیات های وحشتناک تری از آنها دریافت کنید. [1] جامعه با ترویج یک سیستم مالیاتی که برابری فرصت ها را تقویت می کند، با ارائه خدمات اساسی که هرکس مطابق با توانایی پرداخت خود در آن مشارکت می کند، به بهترین وجه خدمت می کند. این امر از طریق سیستم مالیات های ثابت، مانند روسیه که در آن مالیات ثابت 13% وجود دارد، بهتر انجام می شود. چند به بسیاری  [1] آزادیخواه مقتصد. «بی اخلاقی مالیات بر درآمد تصاعدی». نمودار نولان 2008. موجود: [2] ماردل، مارک، \مزایا و معایب طرح مالیات مسطح ریک پری\، اخبار بی بی سی، 26 اکتبر 2011،


سیستم‌های پیشرو همواره در اجرا بسیار پیچیده و ناکارآمد هستند و ناکارآمدی‌های فرار و اجتناب را ایجاد می‌کنند. سیستم مالیاتی مترقی مدرن، صنایعی از شرکت‌ها و متخصصان را ایجاد کرده است که به مردم کمک می‌کنند مالیات‌های خود را ثبت کنند و اطمینان حاصل کنند که سیستم به خوبی اجرا می‌شود. این کشور همچنین ارتشی از مقاماتی را پرورش داده است که بر مسائل مالیاتی نظارت و حسابرسی می کنند، به عنوان مثال بیش از 11 میلیارد دلار در سال برای اجرای سیستم های جمع آوری مالیات و تأیید مالیات برای ایالات متحده هزینه دارد. [1] افراد تحت سیستم مترقی مجبور می شوند ساعت ها را برای تکمیل بازده ها تلف کنند، رسیدها را جمع آوری کرده و غربال کنند تا دقیق باشند و تخفیف های خود را به حداکثر برسانند. بنابراین، از نظر زمان مردم، زیان زیادی در کارایی وجود دارد، زیرا آنها مجبور می شوند تلاش و منابع خود را به کار اغلب دشوار ثبت مالیات در یک سیستم پیچیده تر، برخاسته از یک رژیم مترقی، اختصاص دهند. پیچیدگی شدید این سیستم انگیزه های منفی بیشتری ایجاد کرده است و ثروتمندان را تشویق می کند تا راه هایی را در اطراف سیستم جستجو کنند تا از حفره های موجود در سیستم متورم برای منافع شخصی خود سوء استفاده کنند. [2] بنابراین افراد بسیار ثروتمند می توانند از طریق دستکاری کدهای مالیاتی پیچیده و خلاءها از تعهدات فرار کنند و حتی گاهی اوقات می توانند افراد کمتر دقیق را به پرداخت کمتر از افراد کمتر ثروتمند سوق دهند. از سوی دیگر، مالیات‌های مصرفی ثابت و پس‌رونده، مکانیسم ساده‌تری از مالیات را ارائه می‌دهند که درک آن آسان‌تر، رسیدگی به آن زمان کمتری دارد و دستکاری آن سخت‌تر است.  [1] وایت، جیمز. \سرویس درآمد داخلی: ارزیابی درخواست بودجه سال 2008 و به روز رسانی عملکرد سال 2007\. دفتر پاسخگویی دولت ایالات متحده موجود: [2] Wolk, Martin. \چرا سیستم مالیاتی پیچیده تر می شود\. MSNBC. 2006. موجود:


توانایی سازماندهی یک رژیم مالیاتی مترقی، قدرت ناروا و خطرناکی به دولت می دهد. قدرت مالیات دادن، قدرت تخریب است. دولتی که بر سیستم مالیاتی مترقی قدرت دارد، می‌تواند ثروتمندان را در معرض خطر قرار دهد و از آنها برای منافع خود استفاده کند. این امر با پدیده‌هایی مانند استبداد اکثریت تشدید می‌شود که می‌تواند اکثریت افراد کم‌ثروتمند و فاقدین را به تقاضای خدمات بیشتر و بیشتر و پرداخت هزینه‌های آنها با تحمیل مالیات‌های سنگین‌تر بر ثروتمندان و در عین حال کاهش بار خود، وادار کند. علاوه بر این، تا زمانی که بار مالیاتی به طور نامتناسبی بر دوش عده معدودی گذاشته شود، هیچ کس نمی تواند بزرگی دولت را ببیند. [1] با مالیات بر مصرف ثابت یا قهقرایی، همه می توانند رشد دولت را احساس کنند. آنها همچنین می‌توانند هزینه‌های مرتبط با آن را درک کنند، و آنها را به سمت ترجیحات واقع‌بینانه‌تر و درخواست‌های منطقی‌تر از دولت سوق می‌دهد تا اینکه با ثروتمندان به‌عنوان یک قلک دائمی رفتار کنند.  [1] دورن، جیمز. پایان دادن به سوسیالیسم مالیاتی موسسه کاتو 1996. موجود:


دارایی و درآمد افراد شاخصی از دستاوردهای شایسته و ارزشی است که در بازار به جامعه کمک می کند. سیستم مالیاتی مترقی اساساً فرض می کند که حقوق مالکیت فقرا مقدس تر از حقوق ثروتمندان است. به نوعی ثروتمندان حق مالکیت کمتری نسبت به افراد کم برخوردار دارند که صرفاً به واسطه ثروت بیشترشان انجام می شود. [1] این اوج بی عدالتی است. درآمد یک فرد با بازتاب توانایی او در تولید کالاها و خدماتی که مردم از نظر اجتماعی مطلوب می‌دانند و نشان دادن سطح شایستگی و مطلوبیت او توسط کارفرما، معیاری برای ارزش اجتماعی اوست. دولت نباید مردم را به خاطر این ارزش اجتماعی بیشتر با وضع مالیات نامتناسب با دیگران مجازات کند. وقتی این کار را انجام می دهد، از مردم انتظار دارد که به خاطر دیگران تا حدی کار کنند که منصفانه نیست، عملاً آنها را به نوعی کار اجباری سوق می دهد، که به وسیله آن بخش هایی از ثروتی که برای به دست آوردن آنها کار می کنند توسط دولت تا حدی تصاحب می شود. فراتر از آن حاضر است با دیگران انجام دهد. [2] چنین رژیمی آشکارا ناعادلانه است.  [1] سلیگمن، ادوین. \مالیات مترقی در تئوری و عمل\. انتشارات انجمن اقتصادی آمریکا 9(1): 7-222. 1894. [2] Nozick, R. Anarchy, State and Utopia. نیویورک: کتاب های پایه. 1974.


اثرات بیکاری بیکاری با چندین اثر بهداشتی و رفاهی مرتبط است. اولاً، تأثیر روانی بیکاری شامل طیف وسیعی از مسائل است - از اعتماد به نفس گرفته تا رفاه روانی. مسائل مربوط به مشکلات سلامت روان - مانند افسردگی، خودکشی، اضطراب و سوء مصرف مواد، در آفریقا نیاز به شناسایی دارند. تأثیر سلامت روان ممکن است نه تنها بر روی فرد باشد، بلکه در خانواده ها و بین نسل ها پراکنده باشد. ثانیاً، بیکاری ممکن است منجر به از دست دادن شبکه های اجتماعی و مهارت های شبکه شود. قدرت سرمایه اجتماعی یا شبکه ها در کاهش آسیب پذیری به طور گسترده مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین تشویق زنان به مشارکت در بازار کار تضمین می‌کند که شبکه‌های جدید از طریق مهارت‌های ارتباطی حیاتی مورد استفاده ساخته و حفظ می‌شوند. در نهایت. بیکاری ممکن است بر وضعیت سلامت جسمانی تأثیر بگذارد.  بیکاری ممکن است افراد را در یک مارپیچ نزولی قرار دهد و ورود مجدد به بازار کار را دشوارتر کند.


اهمیت شغل در معیشت - پول شغل ها توانمندسازی هستند. ایجاد معیشت پایدار، و مقابله با فقر در دراز مدت، مستلزم امکان دسترسی به دارایی های سرمایه ای است. یک دارایی کلیدی سرمایه مالی است. مشاغل و اشتغال وسیله ای برای دسترسی و ایجاد سرمایه مالی مورد نیاز، چه از طریق وام یا دستمزد، فراهم می کند. هنگامی که یک زن قادر به کار باشد، بنابراین می تواند کنترل زندگی خود را در دست بگیرد. علاوه بر این، او ممکن است دستمزد دوم را ارائه دهد به این معنی که بار فقر بر دوش خانوارها به طور تجمعی کاهش می یابد. داشتن شغل و امنیت مالی که به ارمغان می آورد به این معنی است که می توان از مزایای دیگری مانند سرمایه گذاری در مراقبت های بهداشتی و آموزش خوب استفاده کرد. [1].  زنانی که از خانه در کنیا کار می کنند و جواهرات طراحی می کنند، ارتباط بین اشتغال و کسب درآمد را نشان می دهد [2]. زنان برای بهبود شیوه زندگی خود توانمند شده اند.  [1] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: الیس و همکاران، 2010. [2] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: پتی، 2013.


مشارکت کارگری و حقوق مشارکت کارگری امکان آگاهی و کسب حقوق برابر جنسیتی را فراهم می کند. اولاً، مشارکت کارگری ایدئولوژی ها و هنجارهای فرهنگی چالش برانگیز است که مسئولیت زنان را محدود به حوزه تولید مثل می دانند. ورود به عرصه تولید، حقوق برابر کار و حق ورود به فضای عمومی را برای زنان به ارمغان می آورد. با چنین تغییری هنجارهای جنسیتی نان آور مرد به چالش کشیده می شود. ثانیاً، مشارکت زنان در نیروی کار منجر به ظهور وکلای اجتماعی و سازمان هایی برای نمایندگی آنها شده است. بیانیه شبکه کارگران خانگی منطقه ای آفریقا نمونه ای در این زمینه است. [1] با افزایش تعداد کارگران زن خانگی، شبکه در حال تلاش برای تغییر شرایط است - حمایت از کنفرانس ها، به اشتراک گذاری اطلاعات، و اقدام.  [1] ببینید


زنان برای توانمندسازی به جایگزین هایی نیاز دارند. توانمندسازی زنان از طریق اشتغال به دست نمی آید، جایگزین هایی لازم است. باید از همان ابتدا لنز جنسیتی در مسیر زندگی زنان اعمال شود. برای مقابله با علل تبعیض آمیز نابرابری جنسیتی، دسترسی زنان به حقوق سلامت جنسی و باروری ضروری است. دسترسی به چنین حقوقی تضمین می کند که زنان در آفریقا می توانند بدن خود را کنترل کنند، به مدرسه بروند و نوع شغلی را که می خواهند وارد کنند انتخاب کنند.  اهمیت فعال کردن حقوق جنسی و باروری برای زنان در دستور کار آفریقا قرار گرفته است [1]. کارهای زیادی فراتر از مشارکت نیروی کار وجود دارد - پایان دادن به خشونت علیه زنان، ترویج دسترسی برابر به منابع، فرصت ها و مشارکت. چنین ویژگی هایی مشارکت زنان در بازار کار را تقویت می کند، اما در مشاغلی که آنها می خواهند.  [1] به مطالب بیشتر مراجعه کنید: Chissano، 2013; پوری، 2013.


مردا کجان؟  آیا زنانه شدن نیروی کار با مردانگی زدایی از مشاغل در حال ظهور است؟ اگر چنین است، زنان چگونه در محیط کار کنار می آیند؟ آیا روش ها برای اطمینان از حفظ یک محیط کاری عادلانه یکپارچه شده اند؟  مطالعه اورا (2007) در مورد روابط جنسیتی در اقتصاد غیررسمی نشان می‌دهد که چگونه تنش‌ها با زنان و مردانی که مجبور به انجام مشاغل مشابه هستند، پدیدار می‌شوند. با ورود مردان به مشاغل زنانه، اقتصاد غیررسمی خرده فروشی در غنا در حال شلوغ شدن است. رقابت باعث کاهش بازده می شود و علاوه بر این، ناامیدی ها علیه دولت افزایش می یابد. بنابراین اگر زنان بیشتری وارد مشاغل مردانه شوند، چه واکنشی نشان می دهد؟


زنان چه کسانی هستند؟  زنان گروه متنوعی هستند و زنانه شدن نیروی کار طیفی از زنان را در سنین مختلف، نژاد، زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مختلف در خود جای داده است. تشخیص چنین تقاطع‌هایی مهم است، زیرا همه زنان توانمند نیستند و توانمندسازی برابر نیست.  به عنوان مثال، مطالعه آتینو (2006) نشان داد که مشارکت زنان در بازار کار تحت تأثیر تحصیلات است. سرمایه انسانی بر گذار به کار تأثیر گذاشت: چه کسی توانست به فرصت های کار دسترسی داشته باشد و چه فرصت هایی. بنابراین نابرابری در میان زنان تعیین کننده درجات و قابلیت های توانمندسازی است، بنابراین مشارکت نیروی کار نیست بلکه آموزش است.


بار مضاعف با وجود بازار کار زنانه، هیچ همگرایی یا برابری در کارهای خانگی و مراقبتی بدون مزد وجود ندارد. زنان هنوز نقش کلیدی در کار در حوزه تولید مثل و مراقبت از خانواده دارند. بنابراین مشارکت نیروی کار بار کلی که بر دوش زنان گذاشته می شود را افزایش می دهد. بار بر روی زمان، خواسته های جسمی و روحی قرار می گیرد.  ما باید اضطراب ها و بارهایی را که زنان برای نان آور بودن با آن روبرو هستند، بشناسیم، زیرا بقا در حال «زنانه شدن» است (ساسن، 2002). علاوه بر این، زنان همیشه سهم قابل توجهی از بازار کار را به خود اختصاص داده اند - اگرچه کار آنها به رسمیت شناخته نشده است. بنابراین تا چه حد می توان ادعا کرد که افزایش مشارکت نیروی کار زمانی که به تازگی به رسمیت شناخته شده است، توانمند است؟


چندجانبه گرایی بر دوجانبه گرایی ارجحیت دارد.  برای کشورهای آمریکای لاتین ترجیح داده می شود که هنگام مذاکره با ایالات متحده و کانادا در مورد قراردادهای تجاری با یکدیگر متحد شوند تا از منافع خود محافظت کنند. پس از شکست مذاکرات FTAA، ایالات متحده بر استراتژی‌های دوجانبه و معاملات تجاری متمرکز شد که در آن عدم تعادل قدرت به نفع ایالات متحده بسیار بیشتر بود و بنابراین می‌توانست راحت‌تر شرایط توافق را که به ضرر منافع کشور در حال توسعه است دیکته کند. به عنوان مثال، السالوادور که یکی از اعضای CAFTA (موافقتنامه تجارت آزاد آمریکای مرکزی) است، همراه با تنها پنج کشور دیگر آمریکای مرکزی، زمانی که از پایین آوردن استانداردهای زیست محیطی خود در معدن طلا امتناع کرد، تحت حملات قانونی سرمایه گذاران خارجی قرار گرفت. صنعت [1] . وجود یک قدرت جهانی نوظهور، مانند برزیل، بخشی از این توافق، تاثیر آمریکا را بر این شرایط متعادل خواهد کرد.  [1] گالاگر، کوین. شرکت های خصوصی را که از کشورهای فقیر استثمار می کنند متوقف کنید. نگهبان. 5 فوریه 2010.


تجارت آزاد برای توسعه و رشد مفید است.  تجارت آزاد اساساً موانعی را برای شرکت ها برای انجام تجارت در کشورها و مناطق برطرف می کند. این منجر به رقابت بین کشورها در آن مناطق و بین شرکت ها و صنایع در آن کشورها می شود. این امر منجر به اشتراک نوآوری می شود، هزینه تولید را کاهش می دهد و به کارگران اجازه می دهد آزادانه در جایی که نیروی کار و مهارت آنها مورد نیاز است حرکت کنند. این برای همه کسانی که درگیر معامله هستند خوب است. این برای شرکت‌ها خوب است، زیرا منابع و بازارهای بیشتری در اختیار دارند، برای مصرف‌کنندگان خوب است، زیرا رقابت بین شرکت‌ها قیمت‌ها را پایین می‌آورد و نوآوری را که محصولات را بهبود می‌بخشد، و برای کارگران خوب است، زیرا فرصت‌های بیشتری برای یافتن دارند. استخدام برای نیروی کار و مهارت های خود [1] .  [1] دان بن دیوید، هاکان نوردستروم، LAlanWinters. \تجارت، نابرابری درآمد و فقر\. سازمان تجارت جهانی 1999.


تجارت برای دموکراسی خوب است.  هوگو چاوز ونزوئلا با تورهای منطقه‌ای و سرمایه‌گذاری قابل توجه در اقتصادهای همسایه که توسط پول نفت ونزوئلا تقویت می‌شود، تلاش‌های مستمری برای تقویت نفوذ خود در آمریکای لاتین انجام داده است [1]. او شدیداً ضد آمریکایی و حامی ایران است. در همین حال، او آزادی بیان را در کشور خود محدود کرده است، محدودیت های دوره ریاست جمهوری را کنار گذاشته است و اساساً خود را به عنوان یک دیکتاتور دیگر آمریکای لاتین در حال شکل گیری ثابت کرده است. اگر ایالات متحده امیدوار است نفوذ خود را متعادل کند، باید از نظر اقتصادی بیشتر به آمریکای لاتین متصل شود. نشان دادن اینکه ایالات متحده مایل به تجارت عادلانه با آمریکای لاتین است پیام او را تضعیف خواهد کرد. این امر نه تنها در مورد ایالات متحده صدق می کند، زیرا به برزیل و سایر کشورهای موفق دموکراتیک آمریکای لاتین نیز اجازه می دهد تا نفوذ خود را افزایش دهند.  [1] کارول، روری. چاوز برای تقویت نفوذ آمریکای لاتین کیف پول خود را بازتر می کند. نگهبان. 9 آگوست 2007.


FTAA برای کشاورزی آمریکای جنوبی بد است.  در طول مذاکرات FTAA، ایالات متحده به طور مداوم از حذف یارانه برای کشاورزان آمریکایی خودداری کرده است [1]. به دلیل یارانه ها، مازاد کشاورزی زیادی تولید می شود که سپس در بازارهای در حال توسعه با قیمت های کمتر از هزینه تولید فروخته می شود. کشاورزان مناطقی مانند برزیل یا آرژانتین که در فرآیند تولید بسیار کارآمدتر هستند اما از یارانه بهره نمی برند، نمی توانند با این واردات ارزان قیمت، چه در داخل و چه در بازار آمریکا، رقابت کنند. کشاورزان به زودی از کار خارج می شدند.  [1] مارکیز، کریستوفر. پاناما میامی را به عنوان ستاد تجارت آزاد به چالش می کشد. نیویورک تایمز. 11 نوامبر 2003. www.nytimes.com/2003/11/11/world/panama-challenges-miami-as-free-trade-h...


FTAA برای نیروی کار در کشورهای توسعه یافته مضر است.  آزادسازی بازار کار در کل قاره آمریکا ضربه سختی به کارگران در ایالات متحده و کانادا خواهد بود. این امر آنها را در رقابت مستقیم با کارگران کشورهایی قرار می‌دهد که متوسط حقوق آنها بسیار کمتر از ایالات متحده است، که مایلند برای کسری از آنچه یک کارگر آمریکایی یا کانادایی در حال حاضر می‌پردازد کار کند. برای حفظ رقابت در چنین بازاری، آنها باید حقوق کمتر و کاهش مزایا را بپذیرند. این امر چندین دهه پیشرفت را در جهت حمایت بهتر از کارگران و حقوق کارگران معکوس می کند و همچنین منجر به سطوح بالاتر بیکاری در کشورهای توسعه یافته می شود [1]. این امر در نتیجه توافقنامه های تجارت آزاد قبلی در قاره آمریکا رخ داده است، به عنوان مثال منطقه تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA) پس از اجرای آن که منجر به جابجایی 682000 شغل در ایالات متحده شد [2] و سپس به کارفرمایان فرصتی برای کاهش شرایط کاری می دهد. چون نیروی کار مازاد وجود دارد.  [1] سوروویکی، جیمز. پارادوکس تجارت آزاد. نیویورکر. 26 مه 2008. [2] اسکات، رابرت ای.، \به سمت جنوب: تجارت ایالات متحده و مکزیک و جابجایی شغل پس از نفتا\، موسسه سیاست اقتصادی، 3 مه 2011،


FTAA برای محیط زیست مضر است.  تجارت آزاد \مسابقه ای به سمت پایین\ ایجاد می کند که به موجب آن کشورهای در حال توسعه استانداردهای کار و محیط زیست خود را در تلاش برای جذب سرمایه گذاری خارجی کاهش می دهند. کشورهای توسعه‌یافته که ممکن است استانداردهای بالاتری داشته باشند، مجبور می‌شوند آن‌ها را نیز پایین بیاورند تا مطمئن شوند که شرکت‌ها مشاغل خود را به خارج منتقل نمی‌کنند یا برون‌سپاری نمی‌کنند [1].  [1] حسون، نیکول. \تجارت آزاد و محیط زیست\. اخلاق محیطی، جلد. 31.


FTAA برای صنایع کشورهای در حال توسعه بد است.  این توافق کشاورزان و کارگران برخی از فقیرترین کشورهای جهان را در رقابت مستقیم با برخی از ثروتمندترین شرکت های جهان توسعه یافته قرار می دهد. FTAA صنایع کوچک و داخلی در کشورهایی مانند بولیوی یا هائیتی خواهد داشت که با شرکت‌های بزرگ آمریکایی رقابت می‌کنند و از کمک دولت‌هایشان به هر طریقی به آنها جلوگیری می‌کنند. در صورت وقوع چنین برخوردی، اختلاف قدرت و منابع آنقدر زیاد خواهد بود که به این معنی است که این صنایع کوچک به راحتی می توانند از بین بروند و هرگز به سطحی توسعه نخواهند داد که بتوانند اقتصاد ملی سالم را حفظ کنند و در برابر شرکت های غول پیکر چند ملیتی رقابت کنند. شرکت ها این برای توسعه و کاهش فقر در آمریکای جنوبی فاجعه بار خواهد بود [1].  [1] رابینسون، مری. \منطقه آزاد تجاری قاره آمریکا: آمریکای لاتین شایسته بهتر است.\ نیویورک تایمز. 18 نوامبر 2003. www.nytimes.com/2003/11/18/opinion/18iht-edrob_ed3_.html?scp=1&sq=


زنان بستری را برای توسعه اقتصادی فراهم می‌کنند در جایی که زنان در آفریقا بیشتر به عنوان برابر رفتار می‌شوند و قدرت سیاسی به آنها داده می‌شود، منافعی برای اقتصاد به همراه دارد. آفریقا در حال حاضر از نظر اقتصادی در حال افزایش است و 6 کشور از ده اقتصاد جهان در دهه گذشته بخشی از کشورهای جنوب صحرای آفریقا هستند [1].  در حالی که برخی از سریع ترین اقتصادهای در حال رشد صرفاً در نتیجه بهره برداری از منابع طبیعی هستند، برخی نیز کشورهایی هستند که نفوذ بسیار بیشتری به زنان داده اند. 56 درصد از نمایندگان پارلمان رواندا زن هستند. اقتصاد کشور در حال رشد است؛ نرخ فقر آن از 59 درصد به 45 درصد در سال 2011 کاهش یافته است و انتظار می‌رود رشد اقتصادی تا سال 2018 به 10 درصد برسد. جوامع [2] در لیبریا، از زمانی که الن جانسون سیرلیف در ژانویه 2006 بر کرسی ریاست جمهوری نشست، اصلاحات قابل توجهی در این کشور برای تقویت اقتصاد و با نتایج قابل مشاهده انجام شده است. تولید ناخالص داخلی لیبریا از 4.6 درصد در سال 2009 به 7.7 درصد در پایان سال 2013 رسیده است. از سوی دیگر مردان آفریقا اغلب کشورهای خود را به سمت جنگ، درگیری، اختلاف، و در نتیجه رشد اقتصادی کندتر سوق داده اند. مردان با پشت سر گذاشتن زنان برای رسیدگی به خانه و مراقبت از خانواده می جنگند. دادن صدای بیشتر به زنان به تشویق تفکر بلندمدت کمک می کند و از تعارض که یکی از دلایل اصلی وضعیت اسفناک آفریقا در نیمه دوم قرن بیستم است، جلوگیری می کند. استیون پینکر زنانه شدن سیاست را یکی از دلایل کاهش درگیری ها معرفی کرده است. [3] وقتی صلح باعث رشد اقتصادی شود، زنان سزاوار سهم بزرگی از این اعتبار خواهند بود.  [1] بائوباب، \رشد و چیزهای دیگر\، اکونومیست، 1 مه 2013 [2] ایزابیلیزا، ژان، \نقش زنان در بازسازی: تجربه رواندا\، یونسکو، [3] Pinker، S.، The Better فرشتگان طبیعت ما: چرا خشونت کاهش یافته است، 2011


زنان ستون فقرات کشاورزی آفریقا هستند. اقتصاد. اما این بخش به پتانسیل کامل خود نمی رسد. زنان بیشتر کار را انجام می دهند، اما هیچ سودی ندارند. آنها نمی توانند نوآوری کنند و تا 50 درصد کمتر از مردان حقوق دریافت کنند. این به این دلیل است که آنها نمی توانند زمین [1] داشته باشند، نمی توانند وام بگیرند و بنابراین نمی توانند برای افزایش سود سرمایه گذاری کنند. [2] بنابراین راه کلیدی کردن زنان در آینده آفریقا این است که حقوق آنها را در سرزمینشان فراهم کنیم. این به زنان دارایی می دهد که می توان از آن برای دریافت وام برای افزایش بهره وری استفاده کرد. سازمان غذا و کشاورزی استدلال می‌کند: «اگر زنان به اندازه مردان به منابع تولیدی دسترسی داشته باشند، می‌توانند بازده مزارع خود را 20 تا 30 درصد افزایش دهند. این می تواند کل تولیدات کشاورزی در کشورهای در حال توسعه را 2.5 تا 4 درصد افزایش دهد که به نوبه خود می تواند تعداد افراد گرسنه در جهان را 12 تا 17 درصد کاهش دهد. [3] نکته اصلی این است که زنان سخت کار می کنند اما کار آنها شناخته نمی شود و بالقوه آنها به کار نمی رود. آنچه در کشاورزی صادق است در بخش‌های دیگر که زنان اکثریت کارگران را تشکیل نمی‌دهند، که فقدان ساده کارگران زن نشان از هدر رفتن پتانسیل دارد، صادق‌تر است. استفاده ناکارآمد از منابع باعث کاهش رشد اقتصاد می شود.  [1] اوپونگ-آنسا، آلبرت، «گروه‌های پس‌انداز زنان کوچک غنا تأثیر بزرگی دارند»، سرویس مطبوعاتی اینتر، 28 فوریه 2014، [2] موکاول، ساکوینا، «نقش زنان روستایی در آفریقا»، سازمان جهانی کشاورزان، [ 3] فائو، «برابری جنسیتی و امنیت غذایی»، fao.org، 2013، صفحه 19


پتانسیل بیشتری برای زنان آفریقایی وجود دارد پتانسیل زیادی در آموزش زنان آفریقایی وجود دارد. از هر سه آفریقایی بی سواد دو نفر زن هستند. در سال 1996 کشورهایی با بالاترین نرخ بی سوادی در زنان عبارتند از بورکینافاسو با 91.1 درصد، سیرالئون با 88.7 درصد، گینه با 86.6 درصد و چاد با 82.1 درصد زنان بی سواد [1]. با این حال، وضعیت در حال بهبود است. زنان در حال شروع به دستیابی به پتانسیل تحصیلی خود هستند: تا سال 2011 نرخ بیسوادی در بین جوانان زن (24-15) به 52 درصد در سیرالئون، 22 درصد در گینه و 42 درصد در چاد کاهش یافته است. [2] زنان در آفریقا تحصیلات بسیار بهتری دارند. این بدان معناست که آنها به احتمال بسیار بیشتری می توانند به پتانسیل کامل خود در اقتصاد دست یابند. آموزش فرصت هایی را فراهم می کند زیرا زنان تحصیل کرده بهتر می توانند در بخش های تولیدی یا خدماتی کار کنند. آنها همچنین توانایی بسیار بیشتری در راه اندازی و اداره کسب و کار یا سازمان های خود خواهند داشت. از آنجایی که گروهی از زنان تحصیل‌کرده‌تر وارد نیروی کار می‌شوند، تأثیر بسیار بیشتری بر اقتصاد نسبت به زنان در گذشته خواهند داشت.  [1] «نقش زنان در آفریقای پسا مستقل»، فرهنگ زنان آفریقایی، 29 آوریل 2011، [2] مؤسسه آمار یونسکو، «نرخ باسوادی، زنان جوان (درصد زنان 15 تا 24 ساله)»، داده‌ها. worldbank.org، 2009-2013،


زنان آینده اقتصاد آفریقا نیستند در کوتاه مدت و میان مدت بعید است که زنان کلید آینده اقتصادی آفریقا باشند. حتی در اقتصادهای غربی، هنوز شکافی بین جنسیت ها در محل کار وجود دارد. زنان هنوز کمتر از مردان دستمزد می گیرند، تعداد مدیران عامل مردان بیشتر از زنان است و غیره. این امر احتمالاً پس از پذیرفتن کامل این موضوع که زنان باید به همان اندازه که در غرب اتفاق افتاده است، برای چندین دهه در آفریقا تکرار شود.  در برخی از مناطق آفریقا دلایل فرهنگی وجود دارد که باعث می شود زنان در آینده نزدیک نقشی کلیدی نداشته باشند. برای مثال در مصر، که 90 درصد جمعیت آن مسلمان هستند، زنان 24 درصد از نیروی کار را تشکیل می دهند، حتی اگر حق تحصیل داشته باشند. این در سراسر آفریقای شمالی صادق است، جایی که زنان کمتر از 25 درصد نیروی کار را تشکیل می دهند. [1] فقط به این دلیل که به وضوح مقدار زیادی از پتانسیل در اینجا هدر می رود به این معنی نیست که تغییر خواهد کرد. زنان اغلب حقوق سیاسی یا قانونی کمی دارند و بنابراین بعید است که بتوانند به عنوان یکسان کار کنند مگر در مشاغل بسیار کمی مانند پرستاری یا معلمی.  [1] سازمان بین المللی کار، \نیروی کار، زن (% از کل نیروی کار)\، data.worldbank.org، 2009-2013،


بزرگترین نیازهای آفریقا به زیرساخت ها و آموزش است بزرگترین نیازهای آفریقا برای توسعه زیرساخت ها و آموزش است. هیچ یک از این نیازها به این معنا نیست که زنان در شرف تبدیل شدن به کلید اقتصاد آفریقا هستند.  آفریقا از نظر زیرساخت به شدت کمبود دارد. کشورهای جنوب صحرای آفریقا به اندازه اسپانیا، کشوری با یک هفدهم جمعیت، برق تولید می کند. بانک جهانی پیشنهاد می‌کند: «اگر همه کشورهای آفریقایی در زیرساخت‌ها به موریس برسند، رشد اقتصادی سرانه در منطقه می‌تواند 2.2 درصد افزایش یابد. رسیدن به سطح کره، رشد اقتصادی سرانه را تا 2.6 درصد در سال افزایش می دهد. [1] پروژه های متعددی برای کاهش این کسری وجود دارد، مانند پروژه های عظیمی مانند سد بزرگ اینگا در جمهوری دموکراتیک کنگو که می تواند نه تنها کشور، بلکه همسایگانش را نیز نیرو دهد. [2] با این حال، اگر ساخت و ساز کلید آینده باشد، این بدان معناست که مردان همچنان تأثیر بیشتری خواهند داشت، زیرا صنعت ساخت و ساز به طور سنتی تحت سلطه مردان است.  آفریقا در زمینه آموزش برای زنان پیشرفت کرده است. با این حال هنوز یک شکاف وجود دارد. برای مثال، نرخ باسوادی زنان جوانان در آنگولا 66%، جمهوری آفریقای مرکزی 59%، غنا 83% و سیرالئون 52% همچنان پایین‌تر از نرخ باسوادی مردان جوانان یا 80%، 72%، 88% و 70% است. . [3] و این شکاف اغلب با آموزش بیشتر افزایش می یابد. به عنوان نمونه سنگال را در نظر بگیریم که در واقع تعداد دختران بیشتر از پسران در آموزش ابتدایی ثبت‌نام می‌شوند، این نسبت 1.06 است، اما برای متوسطه این میزان به 0.77 و برای تحصیلات عالی به 0.6 کاهش می‌یابد. در کشورهای دیگر نیز وضعیت به همین منوال است. موریتانی 1.06، 0.86، 0.42، موزامبیک، 0.95، 0.96، 0.63، و غنا 0.98، 0.92، 0.63. [4] از آنجایی که زنان به بالاترین سطح تحصیلی نرسند، بعید است که در آینده محرک اصلی اقتصاد باشند. نفوذ آنها ممکن است در نتیجه افزایش تحصیلات در سطوح پایین‌تر افزایش یابد، اما بدون برابری در بالاترین سطح، بعید به نظر می‌رسد که آنها کلیدی برای آینده اقتصادی کشورشان شوند، زیرا مشاغل با مهارت بالا و نقش هدایت اقتصاد همچنان در درجه اول توسط آنها انجام می‌شود. مردان  [1] 'فکت شیت: زیرساخت در آفریقای جنوب صحرا'، بانک جهانی، [2] نگاه کنید به بحث پایگاه داده 'این خانه سد بزرگ اینگا را می سازد' [3] موسسه آمار یونسکو، 'نرخ سواد، مردان جوان (% از مردان 15-24 ساله)، data.worldbank.org، 2009-2013، [4] شواب کلاوس و همکاران، گزارش شکاف جنسیتی جهانی 2013، مجمع جهانی اقتصاد، 2013، pp.328، 276، 288، 208 (به منظور ذکر، نمونه‌هایی که تقریباً به‌طور تصادفی گرفته شده‌اند – اگرچه یکی دو مورد وجود دارد که نسبت‌ها در واقع تغییر چندانی نمی‌کنند، مانند موریس، اما این برخلاف روند است)


منابع طبیعی کلیدی هستند آفریقا دارای مقدار بسیار قابل توجهی از منابع است که هنوز مورد بهره برداری قرار نگرفته و به خوبی مورد استفاده قرار نگرفته است. این قاره دارای 12 درصد از ذخایر نفت جهان، 40 درصد طلا و 80 تا 90 درصد کروم و پلاتین است. علاوه بر این، 60 درصد از زمین های قابل کشت کم استفاده جهان را در خود جای داده و دارای منابع چوبی وسیعی است. [1] با توجه به تغییرات اقتصادی، و رشد اقتصادی اخیر قاره، آفریقا اکنون فرصتی واقعی برای سرمایه گذاری از منابع خود و قیمت های بالای کالاهای بین المللی دارد. [2] نکته اصلی این است که منابع آفریقا به جهان سوخت می رساند. کالاهایی از لپ‌تاپ گرفته تا تلفن‌های همراه، اتومبیل یا هواپیما، همه از مواد معدنی آفریقایی ساخته می‌شوند. به عنوان مثال مبدل های کاتالیزوری به منظور کاهش آلودگی هوا در خودروها نصب می شوند. پلاتین و رودیوم اجزای کلیدی هستند که هر دو به وفور در آفریقا یافت می شوند. تلفن های همراه یا لپ تاپ ها از قطعات ساخته شده از تانتالیوم استفاده می کنند که از کشورهای آفریقایی مانند موزامبیک یا رواندا و غیره صادر می شود. [3] آفریقا نیز قاره است، به استثنای قطب جنوب، که کمتر اکتشاف شده است، بنابراین بیشترین رشد بالقوه در مواد خام را دارد. اکتشافات جدید ذخایر بسیار بزرگتری از آنچه قبلا شناخته شده بود نشان می دهد. اگر این منابع و ثروت به خوبی مدیریت شوند، به روشی کارآمد و عادلانه، می‌توان اقتصاد آفریقا را تقویت کرد، به همه گروه‌های مردم، از زنان گرفته تا کودکان، ارائه شغل و به طور کلی ارتقای سطح زندگی در این قاره کمک کرد.  [1] لوپس، کارلوس و تونی الوملو، «چگونه منابع طبیعی آفریقا می‌تواند انقلاب صنعتی را به پیش ببرد»، سی‌ان‌ان، 20 نوامبر 2013، [2] کمیسیون اقتصادی آفریقا، «استفاده حداکثری از کالاهای آفریقا: صنعتی‌سازی برای رشد، مشاغل و تحول اقتصادی، uneca.org، 2013، [3] تاتون، مارک، و میلنا وسلینوویچ، «چگونه منابع آفریقا به جهان سوخت می‌رساند»، CNN، 25 ژوئیه 2013،


هر انسانی حق مالکیت خصوصی دارد. حق مالکیت در وجود انسان نقش اساسی دارد زیرا استقلال بقای او را تضمین می کند. ابزاری برای حفظ خود بدون تکیه بر دیگران فراهم می کند، زیرا او بر یک دارایی کنترل دارد و می تواند از آن امرار معاش کند. اما برای به دست آوردن مال، شخص باید آن را از کار خود به دست آورد، اگر ثمره کار دیگری را بدون رضایت بگیرد، خفا آشکار است. با این حال، این تنها الزامی نیست که برای به دست آوردن دارایی باید برآورده شود: سناریویی را تصور کنید که در آن آب گوجه فرنگی را در اقیانوس می ریزم، کار خود را با طبیعت مخلوط کرده ام و خلقت \خود\ ساخته ام، اما آیا می تواند گفته شود که اقیانوس ملک من است؟ اکثر مردم مطمئناً نه می گویند و بنابراین یکی از دو شرط زیر نیز باید قبل از به دست آوردن مالکیت کامل رعایت شود: 1. بر شانس بقا/آسایش زندگی دیگران تأثیر نمی گذارد 2. دیگران را بهتر از قبل می کند. بیایید فرض کنیم که زمین بایری داریم که از آنجایی که کشت نشده است، محصول بسیار کمی تولید می کند. اگر من کمی از این زمین را خصوصی کنم و زراعت کنم، محصول بیشتری به بار می آورد، زیرا در آن زحمت کشیده ام. با فرض اینکه خصوصی‌سازی دیگران را بدتر از قبل نمی‌گذارد. زمین‌های بایر زیادی وجود دارد که می‌توانند به تنهایی کشت کنند و بنابراین به فرصت‌ها/فرصت‌های دیگران برای کشت زمین‌های خود آسیبی نمی‌زند، خصوصی‌سازی برای منافع فردی مجاز است. در غیر این صورت، دیگران اگر مهارت کشتن زمین را نداشته باشند و بتوانند نیروی کار خود را در زمین خصوصی شده من اجاره کنند بهتر هستند، در این معامله برنده خواهند شد زیرا دستمزدی که من به آنها می دهم بهتر از دستمزدی است که به دست می آورند. خودشون 1/2  1 Locke, J. (n.d.). فصل. V. از اموال. جامعه قانون اساسی. بازیابی شده در 7 ژوئن 2011 2 Nozick, R. (1974). دولت آنارشی و اتوپیا (ص 54-56، 137-42). کتاب های پایه


بازار باید قیمت محصولات و خدمات را تعیین کند. اگر بسیاری از مردم همان چیزی را بخواهند، تقاضا بیشتر می‌شود و عرضه آنها در بازار سودآور خواهد بود، زیرا به فروش می‌رسد، بنابراین مردم بر این امر مسلط هستند که از طریق خواسته‌های خود چه محصولاتی به آنها ارائه می‌شود. بنابراین، بازار بر اساس نیاز مردم تصمیم می گیرد و بنابراین هیچ محصول یا خدمات اضافی ارائه نمی شود، به عنوان مثال. اجازه دهید فرض کنیم که بسیاری از مردم می خواهند بسکتبال با کیفیت بالا ببینند، فردی مانند مایکل جردن که استعداد بسکتبال دارد و مهارت های بسکتبال خود را تقویت کرده است در این مورد بسیار مورد تقاضا خواهد بود. مردم آماده اند تا برای خدماتی که او ارائه می دهد (بسکتبال عالی) هزینه کنند و در نتیجه دستمزد بالای او موجه خواهد بود. از طرفی یک بسکتبالیست متوسط اصلاً دستمزد نمی گیرد، زیرا تقاضایی برای دیدن بسکتبال متوسط وجود ندارد، سرویس او جذابیتی در بازار ندارد و در نتیجه 1/2 حذف می شود. همه اینها بخشی از چیزی است که می‌توان آن را «سیستم سرمایه‌داری پویا» نامید که به فردیت (تقویت مهارت‌های بسکتبال)، توانایی پاداش (داشتن مهارت‌های بسکتبال) و ریسک‌پذیری (خطر موفقیت با آن) ارزش می‌دهد.  1 آدام اسمیت. (n.d.). دایره المعارف مختصر اقتصاد. بازیابی 20 ژوئن 2011 2 Nozick, R. (1974). دولت آنارشی و اتوپیا (ص 54-56، 137-42). کتاب های پایه


جامعه سرمایه داری آزادی شخصی را افزایش می دهد سیستم سرمایه داری دموکراتیک غربی از حقوق و آزادی های افراد از طریق رهایی از مداخله افراد دیگر محافظت می کند. اعتقاد بر این است که شهروندان بالغ بالغ ظرفیت انتخاب نوع زندگی را دارند و آینده خود را بدون اجبار پدرانه از سوی دولت خلق می کنند (برلین، 1958). ایده‌آل‌های جامعه سرمایه‌داری را شاید بتوان با رویای آمریکایی به بهترین نحو نشان داد که در آن همه فرصت‌های برابر اولیه برای دستیابی به پتانسیل کامل خود دارند و هر فردی مسیر خود را فارغ از اجبار بیرونی انتخاب می‌کند. جیمز تراسلو آدامز در سال 1931 رویای آمریکایی را چنین تعریف می‌کند: «زندگی باید برای همه بهتر، غنی‌تر و کامل‌تر باشد، با توجه به توانایی یا دستاورد برای هرکس فرصت داشته باشد». رئیس جمهور فعلی ایالات متحده، باراک اوباما، نمونه بارز فردی است که به رویای آمریکایی دست یافته است. باراک اوباما زندگی خود را با \شرایط خوش شانس\ سنتی که روسای جمهور قبلی از آن لذت می بردند (مثلا جورج بوش) آغاز نکرد. با این وجود او موفق شد از طبقه اجتماعی، نژاد خود و غیره فراتر رود و رئیس جمهور ایالات متحده شد. بنابراین سرمایه داری برای همه افراد فرصت مناسبی برای رسیدن به دستاوردهای بزرگ در زندگی خود در صورت استفاده از فرصت ها فراهم می کند.  1 مقالات جیمز تراسلو آدامز، 1918-1949. (n.d.). کتابخانه دانشگاه کلمبیا بازیابی شده در 7 ژوئن 2011 2 باراک اوباما رویای آمریکایی بزرگ نوشته شده است. (2008). آینه. بازبینی شده در 7 ژوئن 2011


انگیزه در قالب سود به نفع کل جامعه است. قوی ترین نیروی انگیزشی که انسان نسبت به کار می تواند احساس کند، پاداش بالقوه تلاش اوست، بنابراین کسانی که سخت کار می کنند و بیشترین سهم را در جامعه دارند، باید عادلانه بیشترین میزان را به شکل افزایش ثروت به دست آورند. (مثلاً دارایی خصوصی). وقتی کار از پاداش جدا می شود یا وقتی یک شبکه ایمنی مصنوعی استاندارد بالایی از زندگی را برای کسانی که کار نمی کنند فراهم می کند، جامعه به عنوان یک کل آسیب می بیند. اگر کسانی که کار می کنند به همان اندازه کسانی که کار نمی کنند سود ببرند، دلیلی برای کار کردن وجود نخواهد داشت و بهره وری کلی کاهش می یابد که برای جامعه بد است. بنابراین انگیزه‌ها ضروری هستند، زیرا استانداردهای کلی را برای کل جامعه در قالب ثروت مادی افزایش می‌دهد، این واقعیت که افراد به سمت موفقیت سوق داده می‌شوند و آنچه را که حقشان است به دست می‌آورند، بنابراین به نفع همه ماست. با بهره وری کلی بالاتر، حتی بدترین شرایط ممکن است بیشتر از آن چیزی که بهره وری پایین بود، سود ببرند. از طریق خیریه و غیره. 1/2/3/4 1 Rawls, J. (1999). نظریه عدالت (Rev.). آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد.  2 برادفورد، دبلیو (1856). تاریخچه مزرعه پلیموث. کوچولو، براون و شرکت.  3 Nozick, R. (1974). دولت آنارشی و اتوپیا (ص 54-56، 137-42). کتاب های پایه  4 پری، ام جی (1995). چرا سوسیالیسم شکست خورد دانشگاه میشیگان- فلینت، صفحه شخصی مارک جی پری.


سوسیالیسم راه پایدارتری برای زندگی فراهم می کند سرمایه داری همیشه بر اساس هزینه طبیعت و تعادل اکولوژیکی آن عمل می کند. با ضرورت گسترش دائمی سودآوری، اکوسیستم‌ها را در معرض آلاینده‌های بی‌ثبات‌کننده قرار می‌دهد، زیستگاه‌هایی را که در طول زمان برای شکوفایی ارگانیسم‌ها تکامل یافته‌اند، تکه تکه می‌کند، منابع را هدر می‌دهد و طبیعت را به قابلیت مبادله‌ای که برای انباشت سرمایه لازم است تقلیل می‌دهد. سوسیالیسم مستلزم تعیین سرنوشت، اجتماع و وجود معنادار است. سرمایه اکثریت مردم جهان را صرفاً به یک منبع نیروی کار تقلیل می دهد و در عین حال بسیاری از باقیمانده ها را بی فایده می داند. نظام سرمایه‌داری کنونی نمی‌تواند بحران‌هایی را که راه‌اندازی کرده است، تنظیم کند و حتی بر آن غلبه کند. نمی تواند بحران اکولوژیکی (مانند گرم شدن کره زمین) را حل کند، زیرا برای انجام این کار نیاز به تعیین محدودیت هایی برای تجمع دارد.


سوسیالیسم سیستم امن‌تری نسبت به بازار آزاد در سرمایه‌داری است. «حباب‌های اعتباری» و بحران‌های اعتباری ناشی از آن (بحران مالی) در سیستم سرمایه‌داری ذاتی هستند. هر زمان که بخش‌های اقتصادی مولد شروع به کاهش می‌کنند که منجر به کاهش سود می‌شود، اقتصاد دچار بحران می‌شود. بحران اخیر به دلیل این واقعیت است که سرمایه گذاری تورمی در املاک و مستغلات وجود دارد. با هدف حفظ سود که منجر به افزایش قیمت املاک می شود، در آن سرمایه گذاری شد. به دلیل افزایش قیمت ملک، بسیاری از مردم خانه خود را وام گرفتند و کالاهایی را برای اعتبار خریدند، زیرا فکر می کردند که می توانند به راحتی وام خود را پس دهند زیرا خانه آنها در فروش با ارزش تر است. با این حال، از آنجایی که افزایش قیمت ساختگی بود و با نیاز واقعی مطابقت نداشت (این یک حباب بود)، قیمت مسکن باید همیشه در مقطعی پایین می آمد. زمانی که قیمت‌ها در نهایت کاهش یافت، مردم دیگر نمی‌توانستند آنچه را که در خانه‌های وام داده شده خود خریداری کرده بودند، پس بدهند و پرداخت‌های نصب‌شده، عامل بحران مالی بود. شاید بتوان گفت که اقتصاد با پولی که وجود نداشت زنده می ماند (که نام آن «حباب اعتباری» است. نتیجه این بود که کالاهای بی‌شماری وجود داشت که هیچ‌کس نمی‌توانست آن‌ها را بخرد، زیرا هیچ‌کس توانایی پرداخت هزینه‌های آنها را نداشت، به نوبه خود منجر به رکود در اقتصاد و در نتیجه بحران شد. یک سیستم سوسیالیستی مصرف بیش از حد تولید نمی کند، زیرا هدف آن سود نیست، بلکه نیازهای انسانی است، دلیلی برای ساختن سرمایه ای برای حفظ سود نخواهد داشت و بنابراین باعث ایجاد بحران سرمایه داری نمی شود.  1 رابرتز، ام (2008). بحران اعتبار - یک سال بعد. در دفاع از مارکسیسم بازبینی شده در 7 ژوئن 2011


سوسیالیسم منجر به یک جامعه برابر انسانی تر می شود شکاف بین کشورهای فقیر و ثروتمند هرگز به اندازه امروز نبوده است، ثروت وارن بافت در سال 20081 تقریباً 62 میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شد، در حالی که از هر هفت نفر یک نفر زمین هر شب گرسنه به رختخواب می رود و سالانه 6.54 میلیون کودک بر اثر گرسنگی و سوء تغذیه جان خود را از دست می دهند. نابرابری پوچ بین دستمزد مردم به دلیل سیستم سرمایه داری است، زیرا تنها هدف سرمایه دار تولید سود است، دلیلی برای حفظ چیزی جز حداقل دستمزد برای کارگران وجود ندارد. در دنیای جهانی شده، کشورهای ثروتمند می توانند صنایع را به کشورهای فقیرتری برون سپاری کنند، جایی که کارگران انتظار دستمزد بالایی را ندارند. هر چه یک سرمایه دار بتواند به کارگران دستمزد کمتری بدهد، سود بیشتری می تواند ایجاد کند. یک سرمایه‌دار اهمیتی نمی‌دهد که استانداردهای زندگی کارگرانش خوب، قابل قبول یا بد باشد (اگرچه می‌خواهد سطحی را حفظ کند که کارگران نمرده یا شورش کنند)، تا زمانی که آنها کار را با کمترین دستمزد ممکن تحویل می‌دهند. بنابراین، یک مدیر عامل شرکت می‌تواند پول بی‌معنی به دست آورد، زیرا او تمام سود حاصل از تمام کارگران شرکت خود را درو می‌کند، در حالی که پایین‌ترین کارگر در سلسله مراتب فقط به اندازه کافی برای زنده ماندن درآمد کسب می‌کند. کارگر معمولی انتخاب آزادانه ای ندارد که بخواهد کار کند یا نه، زیرا در موقعیت چانه زنی فرودستی قرار دارد که برای زنده ماندن مجبور است پیشنهاد سرمایه دار را بپذیرد. از نظر سوسیالیسم این نابرابری وحشیانه است، به هیچ وجه نمی توان توجیه کرد که یک کارگر معمولی که به همان اندازه سخت یا سخت تر از یک مدیر عامل کار می کند، برای بقای خود تلاش کند در حالی که مدیر عامل در تجملات غیرقابل تصور زندگی می کند. در سوسیالیسم، تولید و دستمزد به نیازهای انسان هدایت می شود، در نتیجه نیازی به حداکثر کردن سود نیست و بنابراین این نابرابری فاحش یکسان می شود.4 1 میلیاردرهای جهان: #1 وارن بافت. (2008، مارس). فوربس.  2 گرسنگی (2011). برنامه جهانی غذا بازیابی شده در 7 ژوئن 2011 3 Engels, Frederick. (2005). اصول کمونیسم. آرشیو اینترنتی مارکسیست. بازیابی در 7 ژوئن 2011 4 Marx, K. (n.d.). نقد برنامه گوتا: I. آرشیو اینترنتی مارکسیستی.


این ممنوعیت هزینه های مراقبت های بهداشتی را کاهش می دهد.  مشکلات سلامتی که سیگاری ها تجربه می کنند برای مالیات دهندگان (جایی که مراقبت های بهداشتی توسط دولت ارائه می شود) یا فرد (برای مراقبت های بهداشتی خصوصی) هزینه زیادی را به همراه دارد. کاهش تعداد سیگاری ها – در نتیجه کاهش هم در «سیگاری های اجتماعی» (کسانی که هنگام بیرون رفتن با دوستان سیگار می کشند) و هم «سیگاری های غیرفعال» (کسانی که خودشان سیگار نمی کشند اما در معرض دود دست دوم دیگران قرار دارند. ) - منجر به کاهش این هزینه های مراقبت های بهداشتی خواهد شد. این مورد - برای مثال - در آریزونا گزارش شده است، جایی که یک مطالعه نشان داد که پذیرش در بیمارستان به دلیل تشخیص هایی که شواهدی برای علت سیگار کشیدن وجود دارد، از زمان ممنوعیت سیگار کشیدن در سراسر ایالت کاهش یافته است، و بنابراین هزینه ها کاهش یافته است [1].  [1] هرمان، پاتریشیا ام. و والش، میشل ای. «پذیرش در بیمارستان برای انفارکتوس حاد میوکارد، آنژین صدری، سکته مغزی و آسم پس از اجرای ممنوعیت سیگار کشیدن در سراسر ایالت آریزونا. مجله آمریکایی سلامت عمومی. 101 (3). مارس 2011.


قرار دادن افراد غیر سیگاری در معرض دود دست دوم بر خلاف حقوق آنهاست.  اعلامیه جهانی حقوق بشر (فهرستی از حقوقی که سازمان ملل متحد اعلام کرده است که همه انسانها باید از آن برخوردار باشند) بیان می کند که «هر کس حق دارد از سطح زندگی مناسب برای سلامتی و رفاه خود و دیگران برخوردار باشد. خانواده اش \1. بیش از 50 مطالعه انجام شده در سراسر جهان نشان داده است که افراد در صورت کار یا زندگی با فردی که سیگار می کشد، در معرض افزایش خطر ابتلا به سرطان ریه قرار دارند. با توجه به این خطرات بسیار جدی برای سلامتی، قرار گرفتن در معرض دود دست دوم در زمانی که آن دود دست دوم را تنفس نکرده اند، مغایر با حقوق بشر است. برای جلوگیری از این اتفاق، سیگار کشیدن باید در مکان های عمومی ممنوع شود تا افراد غیر سیگاری بتوانند مطمئن باشید که آنها مجبور به تنفس در دود دست دوم نخواهند بود.  1 اعلامیه جهانی حقوق بشر، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، 2، دود تنباکو و استعمال غیر ارادی، سازمان بهداشت جهانی، جلد 83، 24 ژوئیه 2002،


این ممنوعیت سیگاری ها را تشویق می کند که کمتر سیگار بکشند یا به طور کلی سیگار را ترک کنند.  عدم امکان سیگار کشیدن در ملاء عام باعث می شود که افراد سیگاری به سختی عادت خود را حفظ کنند. به عنوان مثال، اگر آنها دیگر قادر به کشیدن سیگار در میخانه نباشند، افراد سیگاری باید به بیرون بروند - احتمالاً در باران یا دیگر آب و هوای ناخوشایند - و هر بار که می‌خواهند سیگار بکشند، از دوستان غیرسیگاری خود دور باشند. بنابراین، ممنوعیت استعمال دخانیات، سیگاری‌ها را تشویق می‌کند که کمتر سیگار بکشند و شاید حتی آن را ترک کنند. این را می توان در کشورهایی مشاهده کرد که در حال حاضر سیگار کشیدن ممنوع است. به عنوان مثال، یک مطالعه در انگلستان نشان داد که در 9 ماه پس از اعمال ممنوعیت سیگار، 5.5 درصد کاهش در تعداد سیگاری ها در این کشور وجود داشت، در حالی که این کاهش بسیار کمتر از 1.6 درصد در 9 ماه قبل از آن بود. ممنوعیت [1] . این فقط می تواند چیز خوبی باشد، زیرا ترک سیگار خطر مرگ را کاهش می دهد، حتی برای کسانی که از سرطان ریه در مراحل اولیه رنج می برند [2].  [1] دیلی میل. ممنوعیت استعمال دخانیات 400000 نفر را به ترک این عادت ترغیب می کند. دیلی میل. 4 جولای 2008. [2] پارسونز، آ.، دیلی، ا.، بیگ، آر.، و آویارد، پی. -تحلیل.\ مجله پزشکی بریتانیا. 340. 21 ژانویه 2010.


معرفی این ممنوعیت آسان خواهد بود.  ممنوعیت در همه مکان‌های عمومی دشوارتر از ممنوعیت‌های موجود برای جلوگیری از سیگار کشیدن در برخی مکان‌های عمومی نیست. تا زمانی که به مردم اطلاع رسانی زیادی درباره تغییرات داده می شود، همانطور که در فرودگاه های عربستان سعودی انجام شد، و قوانین شفاف و به راحتی در دسترس هستند.  1 اسمیت، لوئیز. «سیگار کشیدن در مکان‌های عمومی: ممنوعیت در حال اجرا - یادداشت استاندارد کتابخانه مشترک». پارلمان 20 مه 2011.


سیگاری ها حق دارند از خود لذت ببرند.  در ماده 1 اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است: «همه افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و از نظر حیثیت و حقوق با هم برابرند و دارای عقل و وجدان هستند و باید نسبت به یکدیگر با روحیه برادری رفتار کنند». بنابراین، افراد سیگاری از حقوقی مشابه با افراد غیر سیگاری برخوردارند و نباید به دلیل نحوه زندگی خود مورد هدف قرار گیرند. در ماده 24 اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است: «هر کس حق استراحت و فراغت از جمله محدودیت معقول ساعات کار و تعطیلات دوره ای با حقوق دارد» 1. اگر برخی از افراد با سیگار کشیدن با دوستان خود در میخانه استراحت و اوقات فراغت خود را کسب کنند. ، به نظر می رسد که دولت ها باید حداقل با داشتن مناطق سیگاری در میخانه ها، رستوران ها و غیره این امکان را فراهم کنند. ممنوعیت استعمال دخانیات در همه مکان های عمومی به این معنی است که افراد سیگاری هرگز نمی توانند آنطور که می خواهند، حداقل از نظر قانونی لذت ببرند. گروه های زیادی وجود دارند که احساس می کنند حقوق افراد سیگاری نادیده گرفته می شود، به عنوان مثال. \جنگل\.  1 اعلامیه جهانی حقوق بشر، مجمع عمومی سازمان ملل متحد،


این ممنوعیت بسیاری از میخانه ها، کلوپ ها و غیره را از کار می اندازد.  اگر سیگاری ها اجازه سیگار کشیدن در میخانه ها را نداشته باشند، زمان زیادی را در آن نمی گذرانند و ترجیح می دهند در خانه بمانند تا بتوانند با دوستان خود سیگار بکشند. این کار بسیاری از میخانه ها را از کار می اندازد. در واقع، از زمانی که ممنوعیت استعمال دخانیات در بریتانیا معرفی شد، بسیاری از میخانه ها تعطیل شده اند و علت از دست دادن تجارت خود را ممنوعیت سیگار کشیدن می دانند. Save Our Pubs & کمپین باشگاه‌ها تخمین می‌زند که ممنوعیت استعمال دخانیات در بریتانیا باعث تعطیلی 20 بار در هفته می‌شود. این یک پیامد ناعادلانه برای بسیاری از صاحبان میخانه در سراسر جهان است.  1 \کارزار نمایندگان مجلس برای کاهش ممنوعیت سیگار کشیدن در میخانه ها\، بی بی سی نیوز، 29 ژوئن 2011، 2 \چرا از دولت می خواهیم که ممنوعیت سیگار کشیدن را اصلاح کند\، Save Our Pubs & باشگاه ها،


اجرای این ممنوعیت دشوار خواهد بود.  با توجه به محبوبیت استعمال دخانیات، اجرای ممنوعیت استعمال دخانیات در همه مکان‌های عمومی سرپوشیده دشوار خواهد بود و مستلزم هوشیاری مداوم بسیاری از افسران پلیس یا دوربین‌های امنیتی است. گزارش شده است که ممنوعیت استعمال دخانیات در یاکیما، واشنگتن 1، آتلانتیک سیتی2، برلین 3 و جاهای دیگر اجرا نمی شود. در شهر نیویورک، سرگرد گفته است که اداره پلیس نیویورک (NYPD) برای اجرای ممنوعیت استعمال دخانیات در پارک‌ها و سواحل خود بسیار شلوغ است و این کار به شهروندان واگذار خواهد شد.  1. Guenthner، Hayley، 'اجرای ممنوعیت سیگار کشیدن در یاکیما دشوار است'، تلویزیون KIMA، 1 آوریل 2011، 2. ساجور، استفانی، 'ممنوعیت سیگار در کازینوهای آتلانتیک سیتی اجرا نمی شود'، ThirdAge.com، 25 آوریل 2011، 3. خبرگزاری فرانسه، «ممنوعیت سیگار در بخش‌هایی از آلمان اجرا نمی‌شود»، اشپیگل آنلاین، 2 ژوئیه 2008، 4. «ممنوعیت سیگار کشیدن در نیویورک در پارک‌ها توسط NYPD اجرا نمی‌شود: شهردار»، هافینگتون پست، 2 نوامبر 2011،


نسبت به اعضای جدید اتحادیه اروپا غیرمنصفانه است نه تنها بزرگترین دریافت کنندگان کشورهای غربی CAP - فرانسه، اسپانیا و آلمان - همچنین پرداخت ها به ازای هر هکتار زمین های قابل کشت بین اعضای جدید و قدیمی اتحادیه اروپا به طور قابل توجهی متفاوت است. اعضای جدید اتحادیه اروپا با اقتصادهایشان که اغلب با مشکل مواجه هستند و بیشتر به کشاورزی وابسته هستند (مانند مورد لهستان، بلغارستان یا رومانی) به حمایت پولی بیشتری در مقایسه با همتایان غربی خود برای تولید مواد غذایی با کیفیت و رقابت در بازار اتحادیه اروپا نیاز دارند. با این حال، پرداخت برای هکتار زمین از 500 یورو در یونان تا کمتر از 100 یورو در لتونی متغیر است. [1] این شرایط متفاوت اخلاق اتحادیه اروپا مبنی بر انصاف و برابری کشورها را تضعیف می کند.  [1] EurActive، «کشورهای شرق اتحادیه اروپا خواستار اصلاحات «جسورانه‌تر و سریع‌تر» در مزارع هستند، 14 ژوئیه 2011،


CAP برای سایر صنایع پرهزینه و ناعادلانه است در حال حاضر CAP تقریباً برای اتحادیه اروپا هزینه دارد. 40 درصد از کل بودجه اش. با این حال، این پول برای ارائه یارانه برای صنایعی استفاده می شود که تنها کمتر از 5 درصد نیروی کار را استخدام می کند و کمتر از 2 درصد تولید ناخالص داخلی را ایجاد می کند. [1] ما به راحتی می‌توانیم فرض کنیم که تقریباً نیمی از بودجه اتحادیه اروپا می‌تواند به طور مؤثرتری مورد استفاده قرار گیرد و در عوض، می‌تواند برای حمایت از سایر صنایع بالقوه‌تر که می‌توانند رشد اقتصادی ضعیف فعلی را تقویت کنند، استفاده شود. علاوه بر این، یارانه برای کشاورزان اروپایی آنقدر بالا است که می تواند تا 90 درصد درآمد کشاورزان قبل از مالیات را تامین کند. [2] هیچ صنعت دیگری از چنین امتیازاتی برخوردار نیست - زمانی که صنعت زغال سنگ و آهن اروپا غیررقابتی شد و نیاز به کاهش یافتن داشت، اتحادیه اروپا تا این حد به این صنعت یارانه پرداخت نکرد، حتی اگر چنین اقدامی می توانست هزاران شغل را نجات دهد.  [1] شارلمانی، «دوشیدن بودجه»، اکونومیست، 22 نوامبر 2012، [2] اکونومیست، «حماقت‌های مزرعه اروپا»، 8 دسامبر 2005،


به اقتصاد کشورهای در حال توسعه آسیب می رساند مدل فعلی CAP منجر به عرضه بیش از حد عمده مواد غذایی و نوشیدنی می شود. در سال 2008 ذخایر غلات به 717810 تن افزایش یافت در حالی که مازاد شراب حدود 2.3 میلیون هکتار بود. [1] این مازاد عرضه اغلب به کشورهای در حال توسعه با قیمت های بسیار پایینی فروخته می شود که تولیدکنندگان محلی نمی توانند با آن کنار بیایند. قیمت پایین مواد غذایی اروپایی را می توان به دلیل بهره وری بالاتر تولید مواد غذایی به دلیل استفاده از فناوری های پیشرفته و همچنین CAP نسبت داد. کشاورزی بخش کوچکی از تولید ناخالص داخلی در اروپا را تشکیل می دهد، اما در کشورهای در حال توسعه آفریقا یا آسیا کاملاً متفاوت است و تعداد زیادی وابسته به قطعات بسیار کوچکتر زمین است. از این رو، پیامدهای CAP و تولید بالا در اتحادیه اروپا می تواند افزایش بیکاری و کاهش خودکفایی این کشورهای آسیب دیده باشد.  [1] قلعه، استفان، «کوه کره اتحادیه اروپا بازگشته است»، نیویورک تایمز، 2 فوریه 2009،


هدف خود را برآورده نمی کند (یارانه به کشاورزان بزرگتر) CAP همانطور که در ابتدا پیشنهاد شد با هدف حمایت از کشاورزان کوچک، محلی و خانوادگی بود که در حفظ تجارت خود در محیط رقابتی مشکل دارند. کنفرانسی در Stresa در سال 1958 که به تعیین اهداف CAP کمک کرد، بیان کرد: \با توجه به اهمیت ساختار خانواده در کشاورزی اروپا ... همه ابزارها باید به منظور تقویت ظرفیت اقتصادی و رقابتی شرکت خانوادگی انجام شود.\ [1] با این حال، مدل فعلی CAP به کشاورزان با توجه به مساحت مزارع آنها پرداخت های مستقیم می دهد. این بدان معناست که دریافت کنندگان عمده CAP در واقع بزرگترین بازیگران صنعت کشاورزی هستند. به گفته اکونومیست، 80 درصد یارانه ها به 20 درصد از ثروتمندترین کشاورزان تعلق می گیرد. [2] بنابراین، این پول برای حمایت از شرکت‌های بزرگ و صاحبان زمین‌های ثروتمند هزینه می‌شود که می‌توانند به راحتی در بازار اتحادیه اروپا رقابت کنند، حتی بدون چنین حمایت نفرت انگیزی از سوی مالیات دهندگان اتحادیه اروپا.  [1] نادسن، آن کریستینا، «رومانتیک کردن اروپا؟ تصاویر روستایی در سیاست های اتحادیه اروپا، کنتور، شماره 12، 2005، ص 52 [2] اکونومیست، «حماقت های مزرعه اروپا»، 8 دسامبر 2005،


از جوامع روستایی محافظت می‌کند. سود اغلب کم است، هزینه های شروع بالا و کار سخت است. درآمد یک کشاورز معمولاً حدود نیمی از متوسط دستمزد در یک کشور معین است و تعداد این کشاورزان در دهه گذشته 20 درصد کاهش یافته است. [1] ما با داشتن CAP انگیزه بیشتری برای ماندن مردم در روستاها داریم. پرداخت های مستقیم به مردم در راه اندازی کسب و کار کمک می کند، یارانه ها به آنها کمک می کند تا کالاهای خود را با قیمت مناسب بفروشند. روند شهرنشینی حداقل کند شده است و این به طور گسترده به حفظ فرهنگ سنتی چنین جوامعی و در نتیجه تنوع خود فرهنگ اروپایی کمک می کند.  [1] مورفی، کایتریونا، «تعداد مزارع اتحادیه اروپا 20 درصد کاهش یافت»، ایندیپندنت، 29 نوامبر 2011،


CAP از کیفیت غذا در اتحادیه اروپا محافظت می کند نقش CAP تولید مواد غذایی با قیمت های مقرون به صرفه و در عین حال حفظ کیفیت آن است. با داشتن سیاست هایی که به نفع کشاورزی در اروپا باشد، کنترل کیفیت غذا، حفظ آن و همچنین حمایت از تنوع غذایی تولید شده در اتحادیه اروپا آسان تر است. [1] کالاهای وارد شده از کشورهای در حال توسعه اغلب تحت نظارتی مانند کالاهای اتحادیه اروپا تولید نمی شوند. در اتحادیه اروپا استانداردهای کیفیت تولید یکی از بالاترین استانداردها هستند - بهداشت، مقدار مواد افزودنی در محصولات - همه اینها توسط اتحادیه اروپا تنظیم و کنترل می شود. نتیجه آن این است که شهروندان اروپایی غذای سالم و باکیفیت می خورند که هنوز هم مقرون به صرفه است – عمدتاً به دلیل یارانه ها و پرداخت های به دست آمده از طریق CAP.  [1] کمیسیون اروپا، \سیاست کشاورزی مشترک، مشارکت بین اروپا و کشاورزان\، 2012،


CAP امنیت غذایی اروپا را حفظ می کند یارانه های کشاورزی برای حفظ خودکفایی مهم است تا اروپا بتواند غذای شهروندان خود را تامین کند. در دنیای بازارهای نوسان، تغییرات آب و هوایی جهانی، بحران کالایی مانند سال 2008، مداخله دولت از اهمیت بیشتری برخوردار است زیرا این بدان معناست که کالاهای مورد نیاز می توانند در دسترس نباشند. بدون کمک اتحادیه اروپا، قیمت‌ها می‌توانند به شدت نوسان کنند، که می‌تواند عمدتاً برای بخش‌های فقیرتر اتحادیه اروپا نگران‌کننده باشد، جایی که بخش عمده‌ای از هزینه‌های خانوار همچنان غذا و نوشیدنی‌های غیرالکلی است. برای جلوگیری از این نوع موقعیت ها، تنها سیاست کل قاره می تواند اقدام موثری باشد. بازارهای سایر کشورها می توانند زیان دیگران را جبران کنند و بالعکس. نتیجه تامین مطمئن غذای مقرون به صرفه این بوده است که مقداری که یک خانواده متوسط اتحادیه اروپا به غذا اختصاص می دهد از سال 1960 به نصف کاهش یافته است. .europa.eu،


سابقه زیادی در قالب سایر مالیات‌های «گناه» وجود دارد. مالیات بر گناه، اصطلاحی است که اغلب برای هزینه‌هایی استفاده می‌شود که به رذیلت‌های رایجی مانند نوشیدن الکل، قمار و سیگار کشیدن پرداخت می‌شود. ریشه‌های آن به قرن شانزدهم واتیکان بازمی‌گردد، جایی که پاپ لئو دهم از روسپی‌های مجاز مالیات می‌گرفت. [1] اخیراً و با موفقیت بیشتر، نشان داده شد که مالیات فدرال سیگار ایالات متحده به ازای هر 10 درصد افزایش در قیمت سیگار، 4 درصد مصرف را کاهش داده است. [2] با توجه به موفقیتی که با ریشه کن کردن این رذیله اجتماعی به دست آمده است، که از بسیاری جهات شبیه غذای ناسالم است - هزینه های هنگفت بهداشتی مرتبط با انتخاب مصرف یک محصول - ما باید این استراتژی آزمایش شده و واقعی را برای مبارزه با اپیدمی چاقی.  در واقع، مطالعه‌ای که اخیراً در Archives of Internal Medicine منتشر شده است، 5000 نفر را به مدت 20 سال تحت بررسی قرار داده و میزان مصرف غذا و معیارهای مختلف بیولوژیکی را ردیابی کرده است. در این گزارش آمده است: «محققان دریافتند که افزایش روزافزون قیمت مواد غذایی ناسالم منجر به کاهش روزافزون مصرف شده است. به عبارت دیگر، وقتی غذای ناسالم هزینه بیشتری داشت، مردم کمتر آن را می‌خوردند.» [3] بنابراین با تکیه بر سنت موفق مالیات‌های «گناه» موجود و تحقیقاتی که به پتانسیل موفقیت راه‌حل مشابه در این عرصه اشاره می‌کند، باید نتیجه گرفت که مالیات چربی بخش مهمی از یک راه‌حل معقول و مؤثر است. به اپیدمی چاقی  [1] Altman, A., A Brief History Of: Sin Taxes, منتشر شده در 4/2/2009، مشاهده شده در 9/12/2011 [2] CDC، افزایش مستمر مالیات بر تنباکو ترویج ترک، منصرف از سیگار، منتشر شده در 27/5 /2009, , مشاهده شده در 14/9/2011 [3] O'Callaghan, T., Sin taxes, انتخاب های غذایی سالم تر را ترویج می کند, منتشر شده 3/10/2010, , مشاهده شده در 9/12/2011