اقدام مثبت، تعصب را تداوم می بخشد اقدام مثبت باعث تعصب علیه اقلیت ها در جامعه می شود.  وجود اقدام مثبت این فرض را بالفعل ایجاد می کند که هر یک از آن اقلیت خاص باید به جایی رسیده باشد که به شایستگی خودش نیست، بلکه صرفاً به این دلیل که آن اقلیت خاص است. این باعث می‌شود که مردم از گروه اقلیت به خاطر دریافت «رایگان» چیزی که مردم احساس می‌کنند باید برای آن سخت تلاش کنند، رنجیده شوند. مردم احساس می‌کنند که اقلیت در حال «سواری رایگان» هستند و ذاتاً ارزش کمتری برای آنچه به دست می‌آورند دارند.  این امر در سطح اجتماعی آسیب‌رسان است، زیرا تصور می‌شود اقلیت‌هایی که اقدامات مثبت را دریافت می‌کنند، کمتر از سایرین در جامعه واجد شرایط هستند و ارزش کمتری دارند، صرفاً به این دلیل که بسیاری از آنها توسط سیاست‌های اقدام مثبت یاری می‌شوند. این نه تنها کلیشه های مخرب ایجاد می کند، بلکه باعث خشم و واکنش دیگران در جامعه می شود که اقدام مثبت را صرفاً ناعادلانه می دانند.  این را به بهترین وجه با واکنش شدید آمریکا در اواسط دهه 1990 در مورد وجود سیاست‌های اقدام مثبت نشان داد [1].  [1] آکا، فیلیپ. \اقدام مثبت و تجربه سیاهان در آمریکا.\ انجمن وکلای آمریکا 36.4 (2009): چاپ.


شایسته سالاری تنها نظام عادلانه‌ای است که جامعه را باید بر اساس آن فرمان داد. هر نظامی که به افراد بر اساس شایستگی‌هایشان پاداش نمی‌دهد، نسبت به کسانی که در گروه «مرجح» نیستند و در نتیجه از آن سود می‌برند، ناعادلانه است.  شایسته سالاری تنها نظام عادلانه ای است که یک جامعه را بر اساس آن اداره می کند. هر نظامی که به افراد بر اساس مهارت و تلاش آنها پاداش ندهد، ناعادلانه است. استفاده از هر معیاری غیر از شایستگی برای انتخاب یا نفع یک فرد، خود تعریف تبعیض است. صرفاً قرار دادن کلمه \مثبت\ در مقابل آن، آن را به یک سیستم سودمند یا عادلانه تبدیل نمی کند. برای هر عمل تبعیض «مثبت» اعمال شده، یک عمل تبعیض «منفی» علیه فردی رخ می دهد که از موقعیت یا دستاوردی که به خاطر شایستگی خود برای فردی که پایان «مثبت» تبعیض را دریافت کرده بود، محروم شده است.  اقدام مثبت صرفاً برعکس کردن تبعیض در جامعه است، بنابراین بی عدالتی در جهت مخالف اعمال می شود. این یک سیستم توزیع عادلانه نیست. این به سادگی در برابر یک گروه دیگر ناعادلانه است. تنها سیستم واقعاً منصفانه برای استفاده، سیستمی است که معیاری جز شایستگی برای تعیین اینکه چه کسی چه چیزی را دریافت می کند، ندارد.


مالیات فارغ التحصیلان بودجه دانشگاه را پایدارتر می کند مالیات فارغ التحصیل به طور بالقوه بیش از آنچه که از بودجه سنتی دریافت می کند به دانشگاه ها می دهد، زیرا کمک مستقیماً به حقوق افراد بستگی دارد نه اینکه صرفاً کرایه ثابتی برای خدمات ارائه شده در مدت زمان کوتاه باشد. به عنوان مثال، شخصی که 40000 پوند درآمد دارد حدود 125 پوند در ماه پرداخت می کند. (Shepard, J. 2009) این بیش از 20 سال می تواند به 30000 پوند برسد که برای پوشش هزینه های تحصیل دانشگاهی به شیوه ای قابل مدیریت کافی است. مسلماً این مبلغ بر اساس یک شخص است که مانند موشک افزایش می یابد، اما همچنان به احتمالات مالیات و اینکه چگونه می تواند درآمد بیشتری نسبت به دانشگاه ها که هزینه های خود را افزایش می دهند، به ارمغان بیاورد، اشاره دارد. ثانیاً، با افزایش یا کاهش حقوق یک فرد در یک دوره بیست ساله تغییر می کند، پایدارتر می شود و احتمال بازیابی هزینه ها افزایش می یابد. ثالثاً، به جای دادن کارمزد مورد نیاز برای پرداخت، به فرد فرصتی برای پرداخت در یک دوره زمانی معین داده می‌شود و تأثیر مالی صورت‌حساب را کاهش می‌دهد.


ارائه بودجه از طریق مالیات فارغ التحصیلان بهترین راه برای تشویق دانشجویان بیشتر برای ورود به آموزش عالی است مالیات فارغ التحصیل بهترین راه برای افزایش دسترسی به آموزش عالی بدون تحمیل تعهدات مالی بی پایان به دولت است. این روشی برای دانشجویان فقیرتر نیست، زیرا طرح‌های مبتنی بر هزینه‌ها و وام‌ها هستند و به نظر می‌رسد که دسترسی را مسدود می‌کنند، اما همچنان سرمایه اضافی کافی برای تأمین بودجه افزایش دانشجویان ورودی به دانشگاه ارائه می‌کند. معرفی مالیات فارغ التحصیلان استرالیا به اندازه کافی موفقیت آمیز بوده است که اجازه می دهد مکان های دانشگاهی به سرعت پس از معرفی آن با مشارکت گروه های پردرآمد و کم درآمد تقریباً یک سوم افزایش یابد. (چپمن، بی. 1997). بنابراین، مالیات فارغ التحصیلان موانع گران برای ورود را که قبلاً گروه‌های کم درآمد را دور نگه می‌داشت، برطرف می‌کند، در حالی که گروه‌های پردرآمد را از تحصیلات عالی دلسرد نمی‌کند.


مالیات فارغ التحصیلان دسترسی به آموزش عالی را عادلانه تر و عادلانه تر می کند. مالیات فارغ التحصیلان برای همه افراد جامعه عادلانه تر خواهد بود. فارغ التحصیلان به طور قابل توجهی بیشتر از غیر فارغ التحصیلان درآمد دارند، به طور متوسط بیش از 100000 پوند بیشتر در طول زندگی (اخبار کانال 4، 2010.)، نرخ پایین بیکاری و امنیت شغلی بیشتر را تجربه می کنند، بنابراین آنها از تحصیلات عالی بهره زیادی می برند. بنابراین باید از آنها انتظار داشت که برای امتیاز تحصیلی که آنها را در آن موقعیت قرار داده است بپردازند، نه اینکه بقیه افراد جامعه در آنجا مدرک تحصیلی خود را تامین کنند، رفتن به دانشگاه باید یک افتخار باشد و نه یک امتیاز. در حالی که داشتن مدرک برای ادامه زندگی مفید نیست، اگر کسی بخواهد به دانشگاه برود باید بدون توجه به پیشینه خود این فرصت را داشته باشد، اما باید از او انتظار داشت که در آن تحصیل سهیم باشد، به همین دلیل است که مالیات فارغ التحصیلان به عنوان کار می کند. دانشجویان از همه طبقات اجتماعی می توانند به دانشگاه بپیوندند، بار بدهی نداشته باشند و در صورت امکان کمک مالی کنند.


روش‌های جایگزین و کارآمدتر برای تأمین مالی دانشگاه‌ها در دسترس است. تعدادی جایگزین مناسب برای مالیات فارغ‌التحصیلان به عنوان وسیله‌ای برای پرداخت هزینه‌های آموزش عالی وجود دارد: بودجه دولتی کامل در بسیاری از کشورهای اتحادیه اروپا به عنوان بخشی از یک دولت رفاه گسترده و پرطرفدار عمل می‌کند. برای خارج از مالیات عمومی؛ ارزشی که دولت به وضوح برای آموزش عالی قائل است، آن را به یک آرزوی مشترک در بین تمام طبقات اجتماعی تبدیل کرده است. کشورهای دیگر دانشجویان را مجبور می کنند تمام یا بیشتر هزینه تحصیل دانشگاهی خود را بپردازند، که به طور گسترده به عنوان سرمایه گذاری در افزایش پتانسیل درآمد در آینده تلقی می شود. در ایالات متحده این امر باعث ایجاد سطوح بسیار بالایی از ثبت نام و دسترسی گسترده به آموزش عالی شده است زیرا دانشجویان با انگیزه به راحتی کار می کنند تا راه خود را در کالج بپردازند. اکثر آنها وام های تجاری می گیرند که بعداً پس از اشتغال دانشجو پرداخت می شود. برخلاف مالیات فارغ التحصیلان، این بازپرداخت ها بی پایان نیستند و روزی تکمیل خواهند شد. هزینه تحصیل یک دانش آموز تا سطح مدرک به طور گسترده ای بین کشورها و در داخل کشورها متفاوت است و فضای روشنی را برای صرفه جویی در بهره وری نشان می دهد که در بسیاری از مؤسسات، شاید از طریق برخی تمرکز صرفاً بر تدریس به جای تحقیق، یا با تخصص دانشگاهی انجام شود.


فارغ التحصیلان ممکن است برای اجتناب از پرداخت مالیات به خارج از کشور مهاجرت کنند. از آنجایی که مالیات ها در سطح ملی جمع آوری می شود، دلیلی وجود ندارد که فارغ التحصیلان بریتانیایی نتوانند به سادگی پس از فارغ التحصیلی کشور را ترک کنند و از پرداخت مالیات تحصیل اجتناب کنند. اگر تعداد زیادی از مردم از این خلأ آشکار در سیستم سوء استفاده کنند، دولت می تواند به کسری شدید در بودجه آموزش و پرورش منجر شود که در نهایت می تواند منجر به کاهش سرمایه گذاری شود که تأثیر مخربی بر کیفیت آموزش ارائه شده دارد. بنابراین، سیستم پیشنهادی به سادگی عملی نیست زیرا این شکاف بزرگ و واضح برای دیدن در آن وجود دارد.


مالیات فارغ التحصیلان استقلال دانشگاه ها را کاهش می دهد اگر مالیات فارغ التحصیلان معرفی شود، پول به خزانه ملی می رود که منجر به رقابت دانشگاه ها برای همان پولی که کالج ها می شود، می شود. در حال حاضر پول حاصل از شهریه مستقیماً به جایی که باید برود می رود، مستقیماً به حساب های بانکی دانشگاه ها که آموزش را ارائه می دهند. بر اساس پیشنهادات مالیاتی فارغ التحصیلان اتحادیه ملی دانشجویان بریتانیا، درآمد حاصل از این مالیات به صندوق آموزش عالی متمرکز می رود که می تواند توسط دولت از طرق مختلف توزیع شود که می تواند منجر به دریافت سطوح ناعادلانه بودجه برای برخی از دانشگاه ها نسبت به هر دو شود. بدنه های دانشجویی و ایستاده (Barr, N. 2009) این برای دانشگاه ها برای برنامه ریزی سرمایه گذاری غیرعملی است زیرا آنها هرگز کاملاً مطمئن نخواهند بود که چه بودجه ای در اختیار خواهند داشت و علاوه بر این و برای بسیاری از آنها مسلما مهمتر از همه، دانشگاه ها در نهایت استقلال خود را از دولت از دست خواهند داد.


راه‌اندازی یک سیستم مالیاتی فارغ‌التحصیلان به‌طور مخربی گران تمام می‌شود. اجرای مالیات فارغ‌التحصیلان طرح بسیار گرانی خواهد بود، زیرا به سطوح بالایی از هزینه‌های دولت برای کمک‌های مالی دانشجویی نیاز دارد تا اولین فارغ‌التحصیلان شروع به بازپرداخت هر چیزی از طریق مالیات کنند. اگر همه درخواست‌های انگلیسی در سال 2011 برای دانشگاه با قیمت بالای 9000 پوند پذیرفته شوند، در سال اول چیزی بیش از 3 میلیون پوند برای دولت هزینه خواهد داشت، و این رقم تمام کمک‌های مالی دیگر را که دانشگاه‌ها دریافت می‌کنند در نظر نمی‌گیرد. با گذشت زمان و ورود سالهای بیشتر به سیستم، این رقم بسیار رشد خواهد کرد. (گاردین، 2011.) احتمالاً دو دهه سرمایه گذاری یا بیشتر طول می کشد تا اینکه سیستم به درستی هزینه خود را پرداخت کند. علاوه بر این، افزایش پرهزینه بوروکراسی دولتی به دلیل نیاز به پیگیری تعداد زیادی از فارغ التحصیلان و عوارضی که این سیستم به سیستم مالیاتی عمومی وارد می کند، ضروری است. با توجه به اتخاذ تدابیر ریاضتی بسیاری از دولت ها، راه اندازی یک سیستم بودجه جدید که نیازی به آن نیست، به سادگی غیرعملی است.


نظر علمی اغلب تغییر می کند. تکامل ممکن است در حال حاضر در جامعه علمی پذیرفته شده باشد، اما در آینده می توان آن را رد کرد.  نظر جامعه علمی با توجه به واقعیت ها و نظریه ها تمایل زیادی به تغییر با زمان دارد. زمانی دانشمندان قاطعانه ادعا کردند که زمین مسطح است. همچنین برای قرن‌ها معتقد بود که دو نوع خون در بدن انسان جریان دارد. علم خطاناپذیر نیست و نظریه رایج چیزی بیش از نظری نیست که در حال حاضر در میان دانشمندان رایج است. در پرتو شواهد جدید، نظریه ها می توانند در طول زمان تغییر کنند و جای خود را به توضیحات بهتر بدهند [1]. به همین دلیل، التزام جزمی تکامل گرایان به موقعیت خود، علیرغم شواهد خلاف ارائه شده توسط آفرینش گرایان، به سختی قابل درک است. با این حال، روشن می شود که چرا نهاد علمی چنین موضع تقابلی را در قبال آفرینش گرایی اتخاذ می کند، وقتی در نظر بگیریم که بسیاری از دانشمندان و محققان برجسته مشاغل خود را در چارچوب الگوی تکامل بنا کرده اند و تحقیقات آنها اغلب کاملاً به پذیرش آن بستگی دارد. این دانشمندان در پرتو یک تغییر پارادایم در درک علمی به دور از تکامل، موقعیت عالی خود را از دست خواهند داد. به همین دلیل است که دانشمندانی که به هنجارهای ثابت پایبند هستند، اغلب با چیزهایی مانند آفرینش گرایی مبارزه می کنند، حتی اگر در جایی که تکامل نمی تواند توضیح دهد. برای پیشرفت علم، باید با این انگیزه های محافظه کارانه مبارزه کرد، به همین دلیل ضروری است که وقتی علم تدریس می شود، همه نظریه های رایج در مورد شاخه های علوم، از جمله آفرینش گرایی، نیز چنین باشند.  [1] درک علم. 1390. هدف علم تبیین و درک است. دانشگاه کالیفرنیا برکلی.


جوامع باید در مورد آنچه در مدارس تدریس می شود نظر داشته باشند و بسیاری از جوامع می خواهند آفرینش گرایی را آموزش دهند.  جامعه متشکل از جوامعی است که دیدگاه‌های خود را در مورد سیاست، مذهب، آموزش و غیره دارند. هیئت‌های مدرسه باید بتوانند برنامه درسی را بر اساس خواسته‌های عموم تنظیم کنند، نه فقط بر اساس آنچه که نخبگان علمی به آنها دستور می‌دهند. کودکان سزاوار شنیدن این موضوع هستند که باورهای آنها و جامعه شان در کلاس درس مورد احترام است. به همین دلیل است که آفرینش گرایی، باوری که در بسیاری از کشورها به میزان های متفاوتی وجود دارد، باید در کلاس درس آموزش داده شود. این امر به ویژه در ایالات متحده صادق است، جایی که در چندین ایالت اکثریت مردم تکامل را نمی‌پذیرند، اما در عوض آفرینش‌گرایی را پذیرفته‌اند، و شواهدی را برای دومی قانع‌کننده‌تر می‌دانند. [1] در یک نظرسنجی در سال 2009 اکثریت (57٪) گفتند که خلقت گرایی باید در مدارس یا بدون تکامل یا در کنار آن آموزش داده شود. [2] آموزش آفرینش گرایی نباید به طور انحصاری تدریس شود، بلکه باید زمان خود را با سایر نظریه های رایج، به ویژه نظریه های تکامل و زیست زایی، به اشتراک بگذارد. علاوه بر این، آموزش تکامل منحصراً باورهای مذهبی را تهدید می کند و به کودکان می گوید که آنها حیوانی بیش نیستند و فاقد جرقه فیض خدا هستند. برای ثبات اجتماعی مهم است که مدارس اجازه داشته باشند آنچه را که جوامع معتقدند درست است آموزش دهند.  [1] گودشتاین، لوری. 2005. \آموزش آفرینش گرایی در نظرسنجی جدید تایید شده است\. نیویورک تایمز.  [2] HarrisInteractive. 2009. \بدون اجماع، و سردرگمی زیاد، در مورد تکامل و منشاء گونه ها.\ اخبار جهانی بی بی سی آمریکا/نظرسنجی هریس، 18 فوریه، 2009.


در مورد منشأ و توسعه زندگی یک بحث بسیار واقعی وجود دارد و کودکان شایسته شنیدن هر دو طرف هستند.  بسیاری از دانشمندان نتیجه گیری های تکامل گرایان را قبول ندارند. افرادی مانند دکتر مایکل بیه خود را وقف افشای نقص‌های تکامل کرده‌اند و نشان می‌دهند که در جامعه علمی اختلاف نظر بسیار واقعی وجود دارد. این مناقشه در بسیاری از پرونده های دادگاه، کتاب ها و مناظره های تلویزیونی که در کشورهای سراسر جهان رخ می دهد برجسته شده است. کودکان سزاوار این هستند که درباره این بحث و جدل بشنوند، و نه اینکه صرفاً با یک داستان که توسط اکثریت غالب جامعه علمی برای آنها تعریف شده تغذیه شوند، حتی اگر آن جامعه نتواند ادعای اجماع نزدیکی داشته باشد. تا زمانی که اجماع حاصل نشود و اثبات انکارناپذیر این یا آن نظریه ارائه نشود، باید هر دو طرف در مدارس تدریس شوند.  [1] لیندر، داگ، 2011. \جدال تکامل\. دانشکده حقوق دانشگاه میسوری-کانزاس سیتی.


بسیاری از پیچیدگی های زندگی را نمی توان با تکامل توضیح داد، اما کاملاً توسط آفرینش گرایی توضیح داده شده است.  طبیعت با طراحی واضح مشخص شده است. پیچیدگی بدن انسان، اکوسیستم ها و حتی باکتری ها، گواه وجود عامل خلاق است. غیرممکن است که چیزهایی مانند، به عنوان مثال، گونه های وابسته به یکدیگر بدون راهنمایی یک طراح وجود داشته باشند. به همین ترتیب، ارگانیسم‌های خاصی را می‌توان به‌طور غیرقابل کاهش پیچیده نشان داد، به این معنی که اگر کسی بخشی از آن را حذف کند، تمام عملکرد خود را از دست می‌دهد. این استدلال تدریجی تکامل را رد می کند، زیرا هیچ فشار انتخابی بر روی ارگانیسم برای تغییر در زمانی که فاقد عملکرد است وجود ندارد. به عنوان مثال، تاژک باکتریایی، «موتوری» که سلول های باکتریایی را نیرو می دهد، در صورت حذف یک جزء، تمام عملکرد خود را از دست می دهد. [1] علاوه بر طراحی، تنها توضیح توسعه آن شانس کور است که بی معنی است. آفرینش گرایی در خدمت توضیح اسرار مختلف زیست شناسی است که در حال حاضر در تصویر زیست شناسان تکاملی از جهان وجود ندارد. وجود پیچیدگی نظم موجود در جهان طبیعی بیش از آن است که بتوان منشایی غیر از طراحی پیچیده را تصور کرد.  [1] بیه، مایکل. 1996. جعبه سیاه داروین. گلنکو: مطبوعات آزاد.


آفرینش گرایی به اندازه نظریه های تکامل و زیست زایی یک نظریه علمی معتبر است و بنابراین باید در کلاس درس به آن زمان مساوی داده شود.  آفرینش‌گرایی را می‌توان به‌عنوان یک فرضیه علمی کاملاً معقول ترسیم کرد، و نظریه‌ای منسجم از منشأ و توسعه حیات را شکل می‌دهد که با نظریه‌های طبیعت‌گرای زیست‌زایی و تکامل مخالف است. Abiogenesis توسعه حیات از مواد غیر زنده را توصیف می کند و تکامل به دنبال توضیح توسعه و تنوع حیات از طریق یک فرآیند تدریجی جهش و انتخاب طبیعی است، با این حال هیچ کس هرگز هیچ یک از این فرآیندها را به اندازه کافی در آزمایشگاه نشان نداده است. در مورد ابیوژنز، همه آزمایش‌ها برای ایجاد محیطی مشابه سوپ پری بیوتیک فرضی که از آنجا برای اولین بار زندگی به وجود آمد، منجر به تشکیل حیات جدید نشده است. در مورد تکامل، تکامل گرایان پیوسته در نشان دادن توسعه گونه های جدید ارگانیسم ها شکست می خورند [1] . در حالی که شکی نیست که برخی تغییرات در گونه ها رخ می دهد، مانند پرورش گرگ ها به سگ، به نظر می رسد که فقط در محدوده های محدود خاصی اتفاق می افتد. مطمئناً هیچ آزمایش یا مطالعه ای نشان نداده است که تکامل بتواند چنین تنوع عظیمی را در جهان موجودات زنده توضیح دهد. از سوی دیگر آفرینش گرایی این توضیح را ارائه می دهد که زیست زایی و تکامل نمی توانند. تنوع حیات و منشأ آن به طور عقلانی به عنوان محصول عامل هوشمندانه قابل توضیح است. این بیانیه اعتقاد دینی نیست، بلکه مشاهده علمی است. با این حال، توصیف ماهیت طراح در مجموع سؤال دیگری است، سؤالی که برای پذیرش وجود چنین طراح نیازی به پاسخ ندارد.  [1] ولز، جاناتان. 2009. \چرا داروینیسم غلط است\. موسسه کشف.


آموزش باید در مورد حقیقت و حقایق باشد نه جزم و ایمان.  تحقیق علمی در هسته خود جستجوی حقیقت است [1]. این در مورد تابش نور در مکان های تاریک است. پایبندی جزمی به باورها، علیرغم شواهد، و حتی تلاش برای سرپوش گذاشتن بر حقایقی که با این باورها در تضاد است، از نظر آکادمیک ناصادقانه و از نظر فکری آسان است. تکامل یک واقعیت ثابت شده است، نظریه ای به قدری معتبر که سنگ بنای تمام زیست شناسی است. هیچ چیزی در زیست شناسی معنی ندارد مگر اینکه در چارچوب تکامل در نظر گرفته شود. مدارس باید این واقعیت را آموزش دهند، نه شبه علم عوام فریبی. این یک حمله اساسی به حقوق کودکان است که آنها را در معرض اطلاعات نادرست به خاطر حمایت از باورهای منسوخ و رد شده قرار دهیم. این حق همه مردم است که از آموزش با ارزش برخوردار باشند، زیرا برای اینکه بتوانیم در فرآیند دموکراتیک شرکت کنیم و بتوانیم آگاهانه تصمیم بگیریم، آموزش خوب لازم است. این حق زمانی به خطر می‌افتد که نظام آموزشی به آنها آموزش بی‌ارزشی در مورد نادرست‌ها بدهد، مانند آفرینش‌گرایی، زیرا تصمیم‌های آگاهانه باید مبتنی بر واقعیت باشد، و باید عینی باشد، همان‌طور که علم است، نه مملو از مضامین دینی، که دیدگاه افراد را نسبت به موضوع منحرف می‌کند. حقایق ارزش آموزش فقط به اندازه کاربرد آن است، چه به طور مستقیم و چه از طریق پرورش تفکر انتقادی. بنابراین، هنگامی که فرآیند سیاسی برای دور زدن برنامه درسی تعیین شده توسط معلمان و کارشناسان، که در واقع موضوعات مورد بحث را می دانند، و جایگزین کردن آنها با برنامه درسی تنظیم شده توسط یک نهاد سیاسی بی سواد علمی استفاده می شود، کودکان به عنوان کیفیت آنها آسیب می بینند. تحصیلات کاهش می یابد  [1] پاولینگ، لینوس. 1983. دیگر جنگی نیست! نیویورک: داد مید.


آفرینش گرایی تبیین دینی است نه علمی از واقعیت.  آفرینش گرایی، بنا به تعریف، علم نیست. بر اساس شواهد تجربی نیست. در عوض، آفرینش‌گرایان با یک پاسخ پیش‌فرض شروع می‌کنند و از آن بازمی‌گردند. آنها تصور می کنند یک طراح وجود دارد، بنابراین به دنبال حفره هایی در نظریه تکاملی می گردند و ادعا می کنند که فقط یک طراح می تواند شکاف ها را توضیح دهد. وقتی شواهد جدیدی به دست می‌آید که توضیحی طبیعی از پدیده مورد بحث ارائه می‌دهد، آفرینش‌گرایان به عقب برمی‌گردند و شروع به جستجوی حفره‌های جدید می‌کنند. هیچ مدرکی نمی تواند یک آفرینش گرا را متقاعد کند، زیرا اعتقاد او مبتنی بر شواهد نیست، بلکه بر اساس یک مخالفت معمولاً مذهبی با تکامل در سطح سیاسی و اعتقادی است. یک علم خود را از طریق آزمایش و ارائه تحقیقات برای بررسی همتایان ثابت می کند. آفرینش گرایی از بررسی دقیق دانشمندان واقعی هراس دارد. در عوض، حامیان خلق‌گرایی تلاش می‌کنند تا برنامه‌های آن را از طریق سیاست و دادگاه‌ها پیش ببرند، جایی که علم هدف اصلی نیست، بلکه محبوبیت است و تخصص در علم نیست، بلکه در قانون است (داوکینز، 2006). آفرینش گرایی خود را به زبان علم نشان می دهد و تمام تلاش خود را می کند تا در نظر عموم محترم به نظر برسد. برای مثال، در تغییر نام تجاری به عنوان طراحی هوشمند، آفرینش گرایان به دنبال این بودند که کمتر مذهبی به نظر برسند. این تلاش ها نامشروع بودن آفرینش گرایی را نشان می دهد. شبه علم آفرینش گرایی، به خاطر آموزش، باید از کلاس درس دور نگه داشته شود.


هیچ مدرک تجربی مبنی بر آفرینش گرایی وجود ندارد، در حالی که همه شواهد از زیست زایی و تکامل حمایت می کنند.  آفرینش گرایان هرگز برای ادعاهای خود مدرک مثبتی ارائه نکرده اند. هنگامی که به چالش کشیده می شوند، آنها با انتقادات شدید و اغلب عمداً نادرست از تکامل و زیست زایی پاسخ می دهند. آنها طوری رفتار می کنند که گویی مشروعیت زدایی از یک نظریه جایگزین لزوماً به نظریه آنها اعتبار می بخشد. متأسفانه برای آفرینش گرایی، علم اینگونه عمل نمی کند. ادعاهای مثبت نیاز به شواهد مثبت دارند. حتی اگر آفرینش‌گرایان بتوانند شواهدی ارائه دهند که در واقع تکامل را رد می‌کند، این نظریه را تایید نمی‌کند که عاملی هوشمند در پس وجود و توسعه حیات است. برای اینکه آفرینش گرایی حقیقت داشته باشد، باید موجودات زنده ای را نشان داد که بدون ابهام طراحی شده اند، نه محصول تکامل از طریق جهش و انتخاب طبیعی. طرفداران آفرینش گرایی پیوسته در انجام این کار شکست خورده اند. هنگامی که آنها به چیزهایی اشاره می کنند که ادعا می کنند به طور غیرقابل کاهشی پیچیده هستند، همیشه مجبور می شوند به محض اینکه دانشمندان برای آزمایش ادعاهای آنها در صحنه ظاهر می شوند، عقب نشینی کنند. [1] حقیقت این است که هیچ نمونه ای از موجودات زنده وجود ندارد که نتوانند تکامل یافته باشند. از سوی دیگر، ابیوژنز و تکامل با مشاهده و داده ها کاملاً اثبات شده است. [2] در مورد ابیوژنز، مولکول‌های خودآرایی مشاهده شده‌اند که شبیه به اولین حیات اولیه هستند، و امیدها هرگز بالاتر از این نبوده است که آنها بتوانند در شرایط آزمایشگاهی زندگی جدید کاملاً شکل‌یافته، توسعه را مشاهده کنند. . تکامل نیز به طور گسترده نشان داده شده است. گونه‌سازی، نقشه‌برداری فیلوژنتیک، رکورد فسیلی بیشتر و کامل‌تر، آتاویسم‌های ساختاری، DNA ناخواسته و جنین‌شناسی تنها برخی از شواهد تکامل را ارائه می‌کنند. [3] همه این شاگردان با تکامل موافق هستند. در واقع، فقط در پرتو تکامل، هر چیزی در زیست شناسی اصلاً معنا پیدا می کند. واضح است که آفرینش گرایی هیچ مبنایی در علم ندارد و در نتیجه جایی در کلاس درس ندارد.  [1] میلر، کنت. 2004. \The Flagellum Unspun: The Collapse of 'Reducable Complexity\ در Ruse، Michael and William Dembski (ویرایشگر). طراحی بحث: از داروین تا DNA کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج.  [2] لنسکی، ریچارد. 1390. «تکامل: واقعیت و نظریه». Action Bioscience.  [3] کولبی، کریس. 1997. \شواهد برای تکامل: یک بررسی التقاطی\. بایگانی TalkOrigins.


جامعه علمی در کل به طور قاطع آفرینش گرایی را رد می کند.  95% از کل دانشمندان تکامل را می پذیرند و تنها کسری از دانشمندانی که آفرینش گرایی را قبول ندارند. [1] این اعداد در میان زیست شناسان حتی کمتر است، افرادی که واجد شرایط بیشتری برای بحث در مورد شایستگی های نسبی آفرینش گرایی و تکامل هستند، زیرا مطالعه زندگی و فرآیندهای بیولوژیکی تخصص آنهاست. در واقع، اجماع بیشتری در زیست شناسی نسبت به هر رشته دیگری وجود دارد. تکامل اغلب یکی از کاملاً اثبات شده‌ترین نظریه‌ها نامیده می‌شود، حتی بیشتر از مواردی مانند قوانین قابل مشاهده فیزیک، که در سطح زیراتمی شکسته می‌شوند. تکامل ثابت است، به همین دلیل است که به عنوان یک نظریه برای 150 سال باقی مانده است. [2] جامعه علمی همواره با هر تلاشی برای ایجاد آفرینش گرایی در مدارس از طریق فرآیند سیاسی مبارزه می کند. [3] به همین دلیل است که وقتی پرونده های دادگاه در مورد آموزش آفرینش گرایی مطرح می شود، هیئت دانشمندان همیشه طرف تکامل هستند. تنها تعداد معدودی از افراد بی اعتبار از آفرینش گرایی حمایت می کنند، و آنها همواره تحت بازجویی متقابل زمانی که نمی توانند مدرک مثبتی برای ادعاهای خود ارائه دهند، از بین می روند. علاوه بر این، بسیاری از دانشمندان ایمان مذهبی دارند و تکامل را قبول دارند. آنها به سادگی دلیلی برای رد واقعیت قابل مشاهده فقط برای خدمت به ایمان نمی بینند [4] . خلقت‌گرایان سعی می‌کنند تکامل را مغایر با دین جلوه دهند که یکی از اصلی‌ترین صفحات مبارزات سیاسی آنها علیه آن است، اما چنین ادعاهایی نادرست است. علم و ایمان می توانند با هم سازگار باشند، تا زمانی که مردم مایل به پذیرش واقعیت قابل مشاهده و همچنین باور باشند. جامعه علمی خلقت گرایی را رد می کند، زیرا حقیقت ندارد و علم نیست.  [1] رابینسون، بی. 1995. \باورهای عمومی درباره آموزش و آفرینش\.  [2] لنسکی، ریچارد. 1390. «تکامل: واقعیت و نظریه». Action Bioscience.  [3] آیرونز، پیتر. 2007. \فاجعه در دوور: آزمایشات (و مصائب) طراحی هوشمند\. بررسی حقوق دانشگاه مونتانا 68(1).  [4] گولد، استفان. 1381. صخره های اعصار: علم و دین در کمال زندگی. نیویورک: کتاب های بالانتین.


بهبود کیفیت آموزش تحت مدیریت دولتی مدارس دولتی مانند مدارس خصوصی باید خدمات با کیفیت بالایی ارائه دهند تا والدین فرزندان خود را به جای دیگری نبرند. این امر به ویژه مدیریت سطح بالا را تشویق می کند، که اگر مدرسه شکست بخورد، با یک لکه در کارنامه خود بیکار می شوند.


برابری فرصت ها بین کودکان ثروتمندتر و فقیرتر آموزش دولتی در برخی مناطق بریتانیا، علیرغم افزایش سرمایه گذاری، همچنان با شکست مواجه است. این به آن دسته از دانش‌آموزانی که در حال حاضر در آموزش دولتی غیراستاندارد محبوس هستند، اجازه می‌دهد به مدارس خصوصی که همسالان ممتازتر از آنها لذت می‌برند (زیرا می‌توانید کوپن‌ها را در هر جایی خرج کنید) دسترسی داشته باشند. حتی اگر هزینه‌های مدارس خصوصی فقط توسط طرح کوپن قابل پرداخت باشد، بیشتر مدارس خصوصی سازمان‌های خیریه‌ای هستند که سودی ندارند، و بنابراین در اکثر موارد این کوپن مدارس خصوصی را در دسترس خانواده‌های فقیرتر قرار می‌دهد.


افزایش آزادی انتخاب والدین والدین مختلف ارزش ها و اولویت های متفاوتی دارند و برای آنها کاملاً مشروع است که بخواهند آنها را به فرزندان خود منتقل کنند. دولت بهتر از آنها نمی داند که با چه ارزش هایی می توان زندگی ایده آل را سپری کرد.  علاوه بر این، کودکان افرادی هستند که به شیوه های بسیار متفاوتی به سبک های مختلف تدریس پاسخ می دهند. والدین فرزندان خود را بهتر از دولت مرکزی می شناسند و بنابراین بهترین گزینه برای تصمیم گیری در مورد مدرسه ای هستند که فرزندشان باید برود. در حال حاضر، تدارکات دولتی بسیار کمی برای سبک‌های یادگیری غیرمعمول وجود دارد، در حالی که در بخش خصوصی انگیزه زیادی برای نوآوری آموزشی وجود دارد.


فقط خانواده های مرفه از آزادی انتخاب بیشتر بهره مند می شوند تحت سیستم فعلی، بسیاری از مدارسی که \شکست\ می خورند به دلیل عواملی مانند محرومیت در منطقه خود، یا سطح بالای کودکانی که انگلیسی برای آنها بومی نیست، با مشکل مواجه هستند. زبان  هیچ انگیزه‌ای برای شرکت‌ها برای راه‌اندازی مدارس در چنین مناطقی وجود نخواهد داشت: طرح کوپن حکم می‌کند که هر کودک به همان میزان بودجه دریافت کند، و بنابراین در مدارسی که امکانات اضافی زیادی دارند (مانند معلمان اضافی، معلمان زبان تخصصی و غیره). مورد نیاز است، سود بالقوه کمتر خواهد بود. از سوی دیگر، کودکان در مناطق مرفه طبقه متوسط سودآوری بالایی خواهند داشت (کار سختی نیست که فرزندانی که از حمایت والدین زیادی برخوردار هستند در امتحانات خود به خوبی شرکت کنند). بنابراین کودکان ثروتمند طیف وسیعی از مدارس یارانه ای خواهند داشت که از میان آنها می توانند انتخاب کنند، در حالی که فقیرترین افراد جامعه هنوز شکست خورده اند.


دولت کنترل مدارس را حفظ می‌کند - آزادی، در این زمینه، توهم‌آمیز است. دولت با استفاده از مالیات‌هایی که از همه افراد جامعه گرفته می‌شود، نه فقط از آن‌هایی که بچه دارند، بودجه آموزشی را تأمین می‌کند. بنابراین دولت موظف است هنگام تأمین بودجه آموزش و پرورش، به کل جامعه، نه فقط والدین و فرزندان، سود برساند. بنابراین برای دولت کاملاً مشروع است که از مدارس برای تحقق اهداف اجتماعی دیگر استفاده کند. یک مثال خوب برای این مسئله، مسئله آموزش شهروندی در مدارس است: لزوماً به کودکان کمک نمی کند تا امتحانات را قبول کنند، و بنابراین مدارس انگیزه قوی برای اطمینان از اینکه به کودکان آموزش داده می شود، ندارند. با این حال، اهداف دولت برای کمک به اطمینان از تبدیل شدن مردم به اعضای فعال دموکراسی ما را برآورده می کند.  هنگامی که مدارس خصوصی می شوند، اطمینان از اینکه چنین دستور کارها در مدارس دنبال می شوند، برای دولت دشوارتر می شود.


آسیب پذیرترین کودکان از این طرح عقب می مانند حتی اگر از طرح کوپن استفاده شود، والدین همچنان باید ورودی قابل توجهی داشته باشند تا فرزندانشان بتوانند به بهترین فرصت های آموزشی دسترسی داشته باشند. بنابراین، آن دسته از کودکانی که بیشتر آسیب پذیر هستند، یعنی آنهایی که ساختارهای حمایتی خانه نامناسبی دارند، متوجه خواهند شد که نمی توانند به بهترین مدارس دسترسی داشته باشند، زیرا والدین آنها ممکن است تمایل یا دانش لازم برای یافتن بهترین مدارس در منطقه خود را نداشته باشند.  علاوه بر این، این مشکل با کمبود بودجه بعدی در بدترین مدارس تشدید خواهد شد.


اکثر دانشگاه ها از بودجه عمومی برخوردار هستند، بنابراین باید با مطالب خود باز باشند.  سیستم دانشگاه ایالات متحده بسیار گران است و در نتیجه احتمالاً سیستمی در کشور توسعه یافته ای است که کمترین بودجه عمومی را دارد هنوز 346.8 میلیارد دلار، عمدتاً توسط ایالت ها، برای آموزش عالی در سال 2008-2009 هزینه شده است. [1] در اروپا تقریباً 85 درصد بودجه دانشگاه ها از منابع دولتی تأمین می شد. [2] با توجه به مبالغ هنگفتی که مالیات دهندگان برای دانشگاه ها خرج می کنند، آنها باید بتوانند تقاضای دسترسی به کارهای آکادمیک را که این مؤسسات تولید می کنند داشته باشند.  حتی در کشورهایی که شهریه هایی وجود دارد که بخشی از بودجه دانشگاه را تشکیل می دهد، درست است که عموم مردم باید به این مواد دسترسی داشته باشند زیرا شهریه ها برای زمان تدریس شخصی ارائه شده توسط اساتید و نه برای دانشگاهیان پرداخت می شود. ' انتشارات علاوه بر این، کسانی که برای یک دوره دانشگاه هزینه کرده‌اند، از موادی که پس از اتمام دانشگاه همچنان در دسترس هستند، سود می‌برند [1] کاپلان، بروان، «اصلاح: کل هزینه‌های دولت برای آموزش عالی»، کتابخانه اقتصاد و آزادی، 16 نوامبر. 2012، [2] Vught، F.، و همکاران، \تامین مالی آموزش عالی: دیدگاهی در سراسر اروپا\، مرکز Ben Jongbloed برای مطالعات سیاست آموزش عالی دانشگاه Twente، 2010.


آموزش را باز می کند آموزش عالی، مانند سایر سطوح آموزشی، باید برای همه باز باشد. دانشگاه ها به عنوان بالاترین شکل مؤسسه آموزشی موجود در سطح جهانی مورد احترام هستند و این یک امر اصلی است که همه باید به این سطح تحصیلی بالاتر دسترسی داشته باشند. متأسفانه همه در جهان معمولاً به این دلیل که توانایی پرداخت آن را ندارند، این دسترسی را ندارند، اما ممکن است به این دلیل باشد که تمایلی به تحصیل ندارند. با این حال، این بدان معنا نیست که درست است که آنها را از فرصت های تحصیلی عالی کوتاه کنیم. آیا کسانی که دانشگاه نمی روند نباید به همان منابعی که دانشگاه می روند دسترسی داشته باشند؟  این می تواند حتی در سطح جهانی تأثیر بیشتری نسبت به یک کشور داشته باشد. در حال حاضر 90 درصد از جمعیت جهان به آموزش عالی دسترسی ندارند. فراهم کردن دسترسی به تمام کارهای آکادمیک به آنها فرصت هایی می دهد که در کشورهای توسعه یافته از قبل برخوردار هستند. [1] [1] دانیل، سر جان، و کیلیون، دیوید، \آیا منابع آموزشی باز کلید رشد اقتصادی جهانی هستند؟\، گاردین حرفه ای، 4 ژوئیه 2012،


تحقیقات و اقتصاد مزایای باز بودن دسترسی آزاد می تواند برای تحقیق بسیار مفید باشد. سرعت دسترسی به نشریات را افزایش می دهد و تحقیقات را به روی مخاطبان بیشتری باز می کند. [1] برخی از مهمترین تحقیقات به دلیل دسترسی آزاد بسیار قابل دسترس تر شده اند. پروژه ژنوم انسانی در هر صورت موفقیت بزرگی بود، اما تردید وجود دارد که تأثیر اقتصادی 796 میلیارد دلاری آن بدون دسترسی آزاد محقق شود.  بقیه اقتصاد نیز سود می برند. تخمین زده شده است که تغییر به دسترسی آزاد 100 میلیون پوند فعالیت اقتصادی در بریتانیا ایجاد می کند که نتیجه آن کاهش هزینه های تحقیقاتی برای کسب و کار و توسعه کوتاه تر در نتیجه دسترسی به طیف وسیع تری از تحقیقات است. [2] [1] آنون.، \مزایای تحقیق دسترسی آزاد\، دانشگاه لستر، [2] کار، دیو، و کیلی، رابرت، \دسترسی باز به علم به همه ما کمک می کند\، نیو استیتسمن، 13 آوریل 2012.


دانشجویان می‌توانند از امکان استفاده از منابع در دانشگاه‌های دیگر بهره‌مند شوند. پس از پرداخت هزینه برای دسترسی به دانشگاه‌ها و موادی که برای پژوهشی فراهم می‌کنند، دانشجویان حق دارند انتظار داشته باشند که همه مواد لازم را در دسترس داشته باشند. متاسفانه همیشه اینطور نیست. کتابخانه های دانشگاهی قادر به پرداخت هزینه مجلات دانشگاهی نیستند که می خواهند به دوره های خود دسترسی داشته باشند یا به آنها نیاز دارند. بنابراین هر دانش آموزی که می خواهد به مناطقی برود که در دوره ای که در آن ثبت نام کرده اند پیش بینی نشده است، متوجه می شود که به مواد مورد نیاز خود دسترسی ندارند. آنها سپس با هزینه دسترسی فردی به یک مقاله مجله آنلاین مواجه می شوند که می تواند تا 42 دلار باشد، علیرغم اینکه هزینه نهایی برای ناشر تقریباً صفر است. [1] این حتی بر بزرگترین و بهترین کتابخانه‌های دانشگاهی تأثیر می‌گذارد. رابرت دارنتون، مدیر کتابخانه دانشگاه هاروارد که سالانه 3.5 میلیون دلار برای مقالات مجلات می پردازد، می گوید: «این سیستم پوچ است» و «از نظر آکادمیک محدودکننده» است، در عوض «پاسخ، انتشار مجلات با دسترسی آزاد خواهد بود». [2] [1] Sciverse، «Pay-per-View»، Elsevier، [2] Sample، Ian، «دانشگاه هاروارد می‌گوید که نمی‌تواند از عهده قیمت‌های ناشران مجلات برآید»، گاردین، 24 آوریل 2012.


رایگان کردن دسترسی به همه چیز به توانایی دانشگاه ها برای استفاده از بودجه خصوصی آسیب می زند. برای اکثر دانشگاه ها حتی اگر دولت در تامین بودجه سخاوتمندانه عمل کند، باز هم برای برخی از پروژه ها به بودجه خصوصی نیاز دارد. هنگام تأمین پول برای پروژه های تحقیقاتی، دولت اغلب به اشتراک هزینه ها نیاز دارد، بنابراین دانشگاه باید منابع مالی دیگری را بیابد. [1] با این حال، بعید است که اشخاص ثالث مایل به تأمین بودجه برای تحقیق باشند، اگر بدانند که همه نتایج آن تحقیق برای هر کسی و همه آزاد خواهد بود. این کسب‌وکارها تحقیقات خاصی را برای حل یک مشکل خاص با هدف سود بردن از نتیجه تأمین مالی می‌کنند. حتی اگر خود دانشگاه‌ها نخواهند از تحقیقاتشان سود ببرند، نمی‌توانند بودجه خصوصی را نادیده بگیرند، زیرا این بودجه به سرعت در حال رشد است، که در ایالات متحده از سال 1985 تا 2005 250 درصد افزایش یافته است، در حالی که حمایت دولت در حال کاهش است. [2] [1] آنون. (نوامبر 2010)، «تحقیق و amp; پروژه های حمایت شده، دانشگاه میشیگان.   [2] شیندلر، آدام، \تأمین مالی شرکت پولی تحقیقات دانشگاهی را دنبال کنید\، بررسی علمی برکلی، شماره 13.


چه کسی کار را می نویسد و ویرایش می کند؟  شما نمی توانید نتیجه نهایی را از سیستم خارج کنید و فرض کنید که بقیه آن طبق معمول ادامه خواهد داشت. مقالات مجلات خودشان نمی نویسند. همچنان هزینه هایی برای ویراستار، حروفچین، بررسی و غیره و همچنین زمان و هزینه نویسنده وجود خواهد داشت. میانگین هزینه چاپ مقاله حدود 4000 پوند است. [1] دو شکل پیشنهادی برای دسترسی آزاد \طلا\ وجود دارد که در آن نویسندگان هزینه های انتشار مقاله را به ناشران می پردازند و \سبز\ که بر اساس آن نویسنده مقالات خود را در مخازن با دسترسی آزاد بایگانی می کند. گزینه طلایی که بریتانیا قصد اجرای آن را دارد می تواند به این معنا باشد که دانشگاه ها باید سالانه 60 میلیون پوند اضافی پیدا کنند. [2] در هر صورت هزینه بر عهده نویسنده است.  این دقیقاً مشابه زمانی است که از دانشگاهیان می‌خواهید سخنرانی‌ها، یادداشت‌های سخنرانی، کتاب‌شناسی و غیره را به صورت آنلاین قرار دهند. از آن‌ها خواسته می‌شود که ساعت‌های بیشتری را صرف دست‌وپنجه نرم کردن با فناوری کنند، بدون اینکه برای آن پولی دریافت کنند.  [1] مقدم، گل نسا گالیانی، «چرا مجلات علمی حتی با انتشار الکترونیکی پرهزینه هستند؟»  p.9 [2] آیریس، پل، \چرا سوژه برای طلا ممکن است برای تحقیقات دسترسی آزاد مضر باشد\، Guardian Professional، 23 ژوئیه 2012.


انگیزه کمتر برای تحصیل در دانشگاه اگر همه چیزهایی که دانشگاه فراهم می کند برای همه آزاد باشد، انگیزه کمتری برای تحصیل در دانشگاه وجود دارد. هرکسی که به منظور یادگیری در مورد یک موضوع به جای کسب مدرک خاص تحصیل می کند، دیگر نیازی به حضور در دانشگاه برای تحقق هدف خود نخواهد داشت. فایده واقعی تحصیلات دانشگاهی در یادگیری محتوا به خودی خود کمتر از درگیر شدن با ایده های جدید انتقادی است، چیزی که اغلب در یک محیط آنلاین دشوارتر است.  علاوه بر این، اگر فقط برخی کشورها یا مؤسسات چنین دسترسی آزاد را اجرا کنند، برای دانشجویانی که قصد تحصیل در سطح بین المللی را دارند، منطقی تر است که به جای دیگری بروند زیرا آنها همچنان می توانند از منابع موجود توسط آن دانشگاه استفاده کنند. بنابراین، دسترسی آزاد اگر به صورت جهانی اجرا نشود، به تلاش دانشگاه ها برای جذب دانشجویان بین المللی پرسود که اغلب شهریه های بالایی می پردازند، آسیب می رساند.


دانشگاه ها مستحق سود بردن از کار خود هستند دانشگاه ها مانند تقریباً هر تجارت دیگری خدماتی را ارائه می دهند. آنها خدماتی را در زمینه آموزش دانش آموزانی که با آنها ثبت نام می کنند ارائه می دهند و ثانیاً در مورد طیف گسترده ای از موضوعات تحقیق می کنند. در هر دو مورد، دانشگاه مستحق کسب سود از کار خود است.  زمانی که دانشگاه‌ها به‌عنوان یک مربی در بازار آزاد آموزشی قرار دارند، حتی زمانی که هزینه آن توسط دولت تأمین می‌شود، این امر صادق است. هدف همه دانشگاه ها جذب هر چه بیشتر دانشجو و کسب درآمد هر چه بیشتر از شهریه است. اگر دانشگاه موفق باشد، می‌تواند هزینه بیشتری دریافت کند، زیرا دانشجویان را از مناطق دورتر جذب می‌کند.  در حالی که دانشگاه ها ممکن است از تحقیق یا حتی آموزش سود ببرند، این سود به نفع کل جامعه است، زیرا معمولاً این سود به سادگی در آموزش و زیرساخت دانشگاه سرمایه گذاری مجدد می شود. [1] [1] آنون. \پول برای چه چیزی خرج می شود؟\ دانشگاه شفیلد، 2013.


آزمون‌های استاندارد به نفع افراد ثروتمند آزمون‌های استاندارد شده ذاتاً به نفع دانش‌آموزان با درآمد بالا منحرف می‌شوند. تدریس خصوصی است و صنعت به خودی خود و افزایش نمرات حاصل از آن در میان دانش آموزان با درآمد بالا، مقیاس را نسبت به دانش آموزانی که خانواده آنها توانایی پرداخت آن را ندارند، منحرف می کند. در مقابل، حتی اگر پول در دسترس باشد، تأثیر تدریس خصوصی بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموز محدود است. معلم نمی تواند مقاله بنویسد یا برای آنها تست بگیرد و همچنین نمی تواند در کلاس به سؤالات پاسخ دهد یا در ورزش یا سایر فعالیت های فوق برنامه شرکت کند. در نتیجه، حذف آزمون‌های استاندارد شده که به راحتی تدریس می‌شوند، حتی به زمین بازی بین دانش‌آموزان ثروتمند و فقیرتر کمک می‌کند.


آزمون‌های استاندارد منجر به «تدریس آزمون» توسط معلمان می‌شود. نتیجه این است که بسیاری از معلمان، به جای القای مهارت های مفید یا ارائه یک برنامه درسی متعادل، در نهایت سعی می کنند روی چیزهایی تمرکز کنند که در آزمون های داده شده رخ می دهد. در حالی که این یک مشکل بزرگ با SAT نیست، اما در مورد آزمون‌های موضوعی مانند SAT 2s، AP Exams و British A-Levels یک مشکل جدی است. این امر باعث تضعیف آموزش در کشور می شود.


تست های استاندارد دلخواه هستند تست های استاندارد ذاتا دلخواه هستند. آنها کل دوره تحصیلی متقاضی را به یک جلسه یک روزه کاهش می دهند. نتیجه یک آزمایش ذاتاً غیرنماینده است که نمی تواند تصویر دقیقی را ترسیم کند. اگر یک دانش آموز روز بدی داشته باشد چه؟ اگر آنها در سؤالات آزمون خاص ضعیف عمل کنند چه؟ در SAT یک خطای اندازه گیری حدود 30 امتیاز از 800 وجود دارد، این تفاوت بالقوه بین مکان واقعی دانش آموز و نمره او در روز است. [1] در مقابل، نگاه کردن به کل سوابق تحصیلی آنها تضمین می کند که افسران پذیرش تصویر بسیار جامع تری از توانایی واقعی خود خواهند داشت. قانون میانگین ها به این معنی است که روزهای بد و آزمون ها با روزهای خوب متعادل می شوند و در نتیجه سوابق تحصیلی آنها، نتیجه سال ها کار، عملکرد واقعی آنها را منعکس می کند.  [1] ابر، جان، \چه چیزی در مورد تست جدید SAT خوب است\، تایم، 1 سپتامبر 2006،


آزمون‌های استاندارد شده علیه اقلیت‌ها تبعیض قائل می‌شوند. این آزمون با آزمون درک مطلب خود و به زبان انگلیسی انجام می‌شود، بدیهی است که علیه دانش‌آموزان خانواده‌هایی که زبان انگلیسی زبان غالب آن‌ها نیست، سوگیری دارد، زیرا احتمال اینکه سؤالات را درک کنند بسیار کمتر است.  حتی زمانی که مهارت های زبان انگلیسی مشکلی نیست، انتخاب سوال می تواند دارای یک سوگیری فرهنگی باشد. یک سوال قیاسی در SAT در سال 2003 از کلمه \رگاتا\ استفاده می کرد که بعید بود دانش آموزان اقلیت با آن آشنا باشند. داشتن این نوع سوگیری بدیهی است که غیرمنصفانه است و هرگز نمی‌توان آن را به طور کامل در کشور متنوعی مانند ایالات متحده آمریکا توضیح داد، جایی که کسانی که متن سوالات را تنظیم می‌کنند، هرگز از همه دیدگاه‌های ممکن آگاه نخواهند شد.


آزمون‌های استاندارد تفاوت‌های کوچک در عملکرد را اغراق‌آمیز می‌کنند. تعداد زیادی از دانش‌آموزانی که اکنون در آزمون‌هایی مانند SAT شرکت می‌کنند، منجر به وضعیتی می‌شود که در آن مقیاس نمره‌گذاری، تفاوت‌های کوچک در عملکرد را به تفاوت‌های بزرگ در نمرات بزرگ می‌کند. دو سوال اشتباه از 80 در بخش ریاضی آزمون SAT ممکن است نمره 760 را ایجاد کند در حالی که سه سوال اشتباه منجر به نمره 720 می شود. توانایی های دانش آموزان درگیر در واقع به طور متوسط برای 88٪ از متقاضیان نمره SAT آنها رتبه نهایی دانشگاه آنها را دقیق تر از یک جفت تاس پیش بینی نمی کند. [1] [1] الرت، گلن، «استعداد جمعیتی SAT؟»، 5 مه 1992،


عوامل جایگزینی که می توانند در SATهای فرآیند پذیرش در نظر گرفته شوند، ریاضی هستند و بنابراین امکان ارزیابی عینی آنها وجود دارد. به همین دلیل است که آنها بسیار محبوب هستند، آنها معیاری برای مقایسه در کل سیستم آموزشی ارائه می دهند، به گونه ای که هر ارزیابی غیر استاندارد هرگز نمی تواند انجام دهد. این نه تنها به نفع دانشگاه ها در ارائه یک معیار عینی برای مقایسه داوطلبان پذیرش است، بلکه به دولت آماری می دهد که با آن پیشرفت مدارس را اندازه گیری کند.  هر شکل دیگری از ارزیابی به معنای تغییر به عوامل ذهنی تر است. به طور سنتی چنین عواملی، مانند فعالیت های فوق برنامه، کار داوطلبانه، و حتی دسترسی به منابع، برای دانش آموزان با درآمد بالا آسان تر است. فرصت ها حتی ممکن است در مناطق فقیرتر مدارس ارائه نشوند. شکایت از اینکه دانش‌آموزان فقیرتر و اقلیت‌تر در SAT عملکرد کمتری دارند، این واقعیت را نادیده می‌گیرد که این آزمون یکی از بهترین فرصت‌ها را برای تحت تأثیر قرار دادن مقامات پذیرش فراهم می‌کند.


این تنها استاندارد واحدی است که همه در نهایت آن را انجام می‌دهند. تمام اقداماتی که در طول فرآیندهای پذیرش دانشگاه اعمال می‌شود تا حدی دلخواه هستند. نمرات به هوس های مربیان فردی، انتخاب های برنامه درسی و کیفیت مدرسه بستگی دارد. تک تک ایراداتی که گزاره برای آزمون‌های SAT یا سایر آزمون‌های استاندارد اعمال می‌شود، ممکن است درست باشد، اما واقعیت این است که برای همه کسانی که آن‌ها را انجام می‌دهند صادق است. آزمون های SAT تنها بخشی از درخواست برای یک دانشگاه است که احتمالاً تک تک متقاضیان پذیرفته شده اند، و بنابراین تنها جایی است که همه متقاضیان را می توان به طور عینی با هم مقایسه کرد.


وظیفه مراقبت از مدرسه فشار همسالان بیشتر مصرف مواد مخدر را در بین کودکان و نوجوانان هدایت می کند. [1] این واقعیت که دولت از همه کودکان می خواهد که در آموزش شرکت کنند به این معنی است که اکثر آنها در اکثر ساعات روز، پنج روز در هفته در گروه های بزرگ در مدارس جمع می شوند و اساساً شرایط لازم را برای فشار همسالان ایجاد می کند. جا و قدرتمند باش این امر زمانی اتفاق می‌افتد که برخی از کودکان در محیط اجتماعی با طرد شدن یا طرد شدن از همسالان خود مواجه می‌شوند که دولت آنها را مجبور می‌کند در صورت امتناع از مصرف داروهای غیرقانونی، در صورتی که مصرف مواد مخدر \سریع\ یا \محبوب\ تشخیص داده شود، در آن حضور داشته باشند.  به طور کلی، این دولتی است که سیستم آموزشی لیبرال دموکراسی غربی را اداره می کند. در شرایطی که کودکان تحت مراقبت دولت قرار می گیرند و در برابر فشار همسالان آسیب پذیر می شوند، دولت وظیفه دارد اطمینان حاصل کند که کودکان مجبور به استفاده از مواد مخدر نمی شوند. این به این معنی است که نگرانی‌های مربوط به «حریم خصوصی» نسبت به محافظت از انتخاب عدم مصرف مواد در درجه دوم اهمیت قرار دارند، زیرا اطمینان از «حریم خصوصی» همه دانش‌آموزان با نداشتن آزمایش‌های تصادفی مواد مخدر به برخی از دانش‌آموزان این قدرت را می‌دهد که از نظر اجتماعی دانش‌آموزان را مجبور به مصرف مواد کنند در حالی که در غیر این صورت این کار را نمی‌کردند. .  آزمایش‌های تصادفی مواد مخدر به جلوگیری از فرهنگ‌ها یا هنجارهای مصرف مواد کمک می‌کند (که به وسیله آن می‌توان به یک کار جالب تبدیل شود) با اطمینان از اینکه اکثر مصرف‌کنندگان مواد مخدر دستگیر می‌شوند و به ترک آن کمک می‌شود، بنابراین از انتخاب دیگران محافظت می‌کند تا تحت فشار قرار نگیرند. به مصرف مواد مخدر  [1] روزنباوم، مارشا. \اول ایمنی: رویکردی مبتنی بر واقعیت به نوجوانان و مواد مخدر\. اتحاد سیاست دارویی 1 ژانویه 2007


جلوگیری از مصرف مواد مخدر در بسیاری از کشورها مشکل واضح و فعلی در مورد مصرف مواد مخدر در بین کودکان و نوجوانان وجود دارد. بر اساس گزارش وزارت بهداشت بریتانیا، در سال‌های 2002 تا 2003، 38 درصد از افراد 15 ساله و 8 درصد از افراد 11 ساله از مواد مخدر استفاده کرده بودند. این واقعیت که همه این کودکان در سن 15 سالگی در مدارس بوده اند نشان می دهد که سیاست های فعلی برای هدف قرار دادن قطار عرضه مواد مخدر (به عنوان مثال با دستگیری فروشندگان مواد مخدر و رهگیری محموله های مواد مخدر) در حمایت از کودکان ناکام است. بنابراین، رویکرد مستقیم تری که در نقطه مصرف مداخله کند، ضروری است، به ویژه برای کودکان و نوجوانان، زیرا سال های تحصیل آنها هم برای رشد شخصی و هم برای تحقق پتانسیل تحصیلی و شغلی آینده آنها حیاتی است.  مصرف مواد مخدر در سنین پایین ممکن است منجر به مصرف مادام العمر و اعتیاد شود. آزمایش تصادفی مواد مخدر در مدارس امکان کشف مشکلات مواد مخدر کودکان آسیب پذیر را فراهم می کند و به دولت کمک می کند تا برای ترک مواد مخدر به آنها کمک کند. آزمایش تصادفی به ویژه در این سناریو ارزشمند است زیرا بسیاری از مصرف کنندگان مواد مخدر نوزادان و نوجوانان سعی می کنند مصرف مواد مخدر خود را از والدین و معلمان پنهان کنند و بنابراین از طریق اجتناب از سوء ظن، از کشف آن اجتناب می کنند، تاکتیکی که هیچ فایده ای را در برابر آزمایش های تصادفی مواد مخدر که احتمالاً بر آن تأثیر می گذارد، ثابت می کند. همه دانش آموزان در یک نقطه. همچنین باید بسیاری از دانش‌آموزان را از شروع مصرف مواد در وهله اول منصرف کند، زیرا احتمال دستگیری آنها بسیار بیشتر می‌شود، زیرا می‌دانند پنهان کردن مصرف مواد مخدر هیچ فایده‌ای نخواهد داشت.  [1] وزارت بهداشت. \آمار در مورد جوانان و سوء مصرف مواد مخدر: انگلستان، 2003\.


هیچ ضرری برای مصرف کنندگان غیرمخدر وجود ندارد آزمایش های تصادفی مواد مخدر برای دانش آموزانی که از مواد مخدر غیرقانونی استفاده نمی کنند آسیبی وارد نمی کند، زیرا آنها هیچ ترسی از تایید این واقعیت ندارند. در هر صورت، این امر به منزله اثبات قانون مداری و شخصیت خوب آنها است.  آزمایش‌های تصادفی مواد مخدر فقط کسانی را می‌گیرند که به طور فعال مواد مصرف می‌کنند، زیرا می‌توان از آزمایش‌هایی استفاده کرد که بعید است از مواجهه ثانویه، قرائت «مثبت» ایجاد کنند (مثلاً قرار گرفتن در نزدیکی فرد دیگری که حشیش می‌کشد).  کسانی که به طور فعال مواد مخدر مصرف می کنند، بسیار بیشتر از نیاز به حق خود برای «حریم خصوصی» برای ترک مواد به کمک نیاز دارند، زیرا اعتیاد در سنین پایین می تواند تأثیر منفی قابل توجهی بر باقیمانده زمان تحصیل آنها داشته باشد. بنابراین، مصرف کنندگان غیر مواد مخدر هیچ ترسی از آزمایش ندارند. در نتیجه بررسی های تصادفی به نفع مصرف کنندگان مواد مخدر است.


نگه داشتن نوجوانان در تحصیل مطالعات در میشیگان در ایالات متحده نشان داده است که آزمایشات تصادفی مواد مخدر در مدارس مانع از مصرف مواد مخدر نمی شود، زیرا مدارس با و بدون آزمون تصادفی دارای سطوح مشابهی از مصرف مواد مخدر در بین دانش آموزان خود هستند. [1] بعید به نظر می رسد که آزمایشات تصادفی مواد مخدر در واقع دانش آموزان را از مصرف مواد منصرف کند. با این حال، آنچه منجر به چنین آزمایش‌هایی می‌شود، تعداد بیشتری از محرومیت‌ها و اقدامات انضباطی ناشی از دستگیری دانش‌آموزان مصرف‌کننده مواد است، که همانطور که مطالعات نشان داده است هیچ تضمینی برای کاهش مصرف مواد مخدر به طور کلی ندارد.  بسیاری از نوجوانان مسن‌تر که به سنی می‌رسند که ممکن است مدرسه را ترک کنند، در مواجهه با وضعیتی هستند که به دلیل استفاده از مواد مخدر در مدرسه به دلیل آزمایش‌های تصادفی مواد مخدر گرفتار و توبیخ می‌شوند، ممکن است تعداد بیشتری این کار را انجام دهند. این ممکن است با تمایل نوجوان به طغیان و رد کردن اقتدار در زمانی که سعی می‌کند مانع از انجام آنچه می‌خواهند از سوی آنها شود، تشدید شود، و بنابراین تعداد بیشتری از دانش‌آموزان نوجوان ممکن است مدرسه را رها کنند تا به خود اجازه دهند آنچه را که بیشتر می‌خواهند ادامه دهند. به راحتی - یعنی مصرف مواد مخدر. ترک تحصیل در چنین سنی بدون هیچ دلیل دیگری جز دنبال کردن یک سبک زندگی مصرف کننده مواد مخدر تقریباً به طور قطع مضرتر از بدترین گزینه است، به موجب آن حداقل در تحصیل باقی می مانند حتی اگر به مصرف مواد غیرقانونی ادامه دهند و به طور نسبی آینده خود را بهبود می بخشند. انتخاب های شغلی و تحصیلی صرفاً بیرون راندن نوجوانان از تحصیل با آزمایشات تصادفی مواد مخدر برای هیچ کس سودی ندارد.  [1] گریم، رایان. \دود دمنده: چرا آزمایش تصادفی مواد مخدر مصرف مواد مخدر دانش آموزان را کاهش نمی دهد\. تخته سنگ. 21 مارس 2006.


حفاظت از رابطه معلم و دانش آموز آزمایشات تصادفی مواد مخدر رابطه دانش آموز و معلم را از اعتماد به رابطه سوء ظن تبدیل می کند، به موجب آن معلمان و مؤسسه مدرسه به بدنه ای تبدیل می شوند که بسیاری از دانش آموزان آن را برای دستگیری آنها و مشکوک به همه می دانند. . از بین رفتن این اعتماد، انتقال اطلاعات مفید در مورد مواد مخدر غیرقانونی و عواقب استفاده از آنها به دانش آموزان را برای معلمان بسیار دشوارتر می کند و دانش آموزان ممکن است کمتر تمایلی به جستجوی معلمان در این اطلاعات داشته باشند. این امر منجر به این می‌شود که دانش‌آموزان به‌طور فزاینده‌ای به همسالان خود و اینترنت برای کسب اطلاعات در مورد مواد مخدر غیرقانونی تکیه کنند، و این اطلاعات به احتمال زیاد دارای خط مشی مشکوک یا تحت تأثیر تصورات مصرف مواد مخدر به عنوان \سریع\ یا جذاب است. بنابراین پیام‌های ضد مواد مخدر مدارس ممکن است توسط آزمایش‌های تصادفی دارو آسیب ببینند.


حق حفظ حریم خصوصی حتی اگر حق حفظ حریم خصوصی (که از آزمایش تصادفی مواد مخدر بدون هیچ دلیلی برای سوء ظن جلوگیری می‌کند) در قانون در هر کشوری وجود نداشته باشد، بسیاری از دانش‌آموزانی که تحت تأثیر آزمایش‌های مواد مخدر قرار می‌گیرند، متوجه می‌شوند که حق خیالی حریم خصوصی که آنها معتقدند دارایی نقض می شود از آنجا که آنها این تخلف را به عنوان یک آسیب درک می کنند، نباید بدون دلیل موجه اعمال شود. این امر ماهیت آزمایش «تصادفی» را مشکل‌ساز می‌کند، که طبق تعریف به معنای اجبار کردن آزمایش‌های دارویی بر روی افرادی است که هیچ ظن منطقی به مصرف مواد در آنها وجود ندارد.  اولاً، اکثریت کسانی که مورد آزمایش قرار می گیرند به احتمال زیاد آزمایش منفی خواهند داشت (همانطور که آمار ذکر شده قبلاً نشان می دهد) و بنابراین اکثریت بدون تقصیر خودشان، بلکه در نتیجه جنایات دیگران آسیب خواهند دید. این ممکن است معادل جستجوی همه خانه‌های یک محله برای یافتن یک سلاح غیرقانونی به این ظن باشد که یکی از آنها آن را پنهان کرده است - اقدامی که تقریباً در هر لیبرال دموکراسی غربی غیرقانونی است.  به‌علاوه، حتی اگر دانش‌آموزان به مصرف غیرقانونی مواد مخدر دست بزنند، آزمایش‌های تصادفی مواد مخدر علاوه بر این، فقط کسانی را که قبلاً هیچ ظنّی نسبت به آن‌ها وجود نداشت، دستگیر می‌کند (زیرا دانش‌آموزانی که نشانه‌هایی از مصرف مواد را نشان می‌دهند معمولاً آزمایش می‌شوند). این دانش‌آموزان مصرف‌کننده مواد برای اینکه قبلاً مورد سوء ظن قرار نگیرند، باید در آموزش خود شرکت کنند، آموزش دیگران را مختل نکنند، و رفتارهای نامنظم یا مضر از خود نشان ندهند. از آنجایی که آنها به طور فعال به دیگران آسیب نمی رسانند، این دانش آموزان باید فقط تابع استانداردهای مشابه افراد در سایر بخش های جامعه باشند: فقط در صورتی که رفتار آنها به طور فعال آنها را مورد سوء ظن قرار دهد، با آزمایش مواد مخدر حریم خصوصی آنها نقض شود.


مدارس بهترین مکان‌ها برای اطمینان از تغذیه خوب هستند آموزش از 5 یا 6 تا 16 سالگی در اکثر کشورها جهانی است، 58 درصد از کودکان در سراسر جهان در دبیرستان تحصیل می‌کنند، [1] و حتی کشورهای فقیر برای همه افراد از 5 تا 12 سال آموزش ارائه می‌دهند. در نتیجه دادن صبحانه در مدرسه به این معنی است که همه کودکان بین این سنین آن را دریافت می کنند.  [1] یونیسف، \58: درصد کودکان در سن دبیرستان در سراسر جهان که به مدرسه راهنمایی می روند 58 سال است\، پایگاه های جهانی یونیسف، 2008،


صبحانه مدرسه به همه دانش‌آموزان شروعی برابر برای روز می‌دهد همه بچه‌ها باید فرصت‌های مساوی داشته باشند، صبحانه برای همه به این امر کمک می‌کند. با ارائه مدارس صبحانه برای همه، شروع روز برای همه یکسان خواهد بود. هیچ کس گرسنه یا تشنه مدرسه را شروع نمی کند. همه این فرصت را داشته اند که قبل از شروع درس هایشان از خواب بیدار شوند و به آنها این امکان را می دهد که تا حد امکان روز خود را خوب شروع کنند.


یک صبحانه سالم تمرکز دانش آموزان را بهبود می بخشد کودکان برای یادگیری در مدرسه هستند. برای انجام این کار آنها نیاز به تمرکز دارند. برای اینکه بتوانند تمرکز کنند، باید یک وعده غذایی متعادل – یک وعده بدون قند زیاد – داشته باشند که تضمین می کند تا زمان ناهار گرسنه نباشند. کودکی که گرسنه است، قرار نیست بر درس خواندن خود تمرکز کند. یک مطالعه توسط موسسه ملی تغذیه هند نشان داده است که یک صبحانه منظم علاوه بر سایر فواید سلامتی، باعث افزایش 2 درصدی نمرات آزمون می شود. [1] [1] Gajre، N.S.، Fernandez، S.، Balakrishna، N.، and Vazir، S.، 'عادت خوردن صبحانه و تأثیر آن بر توجه- تمرکز، حافظه فوری و پیشرفت مدرسه'، مؤسسه ملی تغذیه، 31 مارس 2008،


صبحانه در مورد سلامتی آموزش می دهد کودکان باید یاد بگیرند که چگونه تغذیه خوب آنها را سالم نگه می دارد. ارائه صبحانه مدرسه به این معنی است که این وعده غذایی می تواند یک تجربه آموزشی باشد و در کنار آن تدریس داشته باشد. این آموزش تضمین می‌کند که وقتی این کودکان بزرگ می‌شوند، به تغذیه سالم با فواید آینده برای سلامت کشور ادامه می‌دهند.


دولت باید بر نیازمندترین افراد تمرکز کند مسئولیت اصلی دولت کاهش نابرابری و اطمینان از برخورداری همه از استانداردهای اساسی زندگی است. یک استاندارد زندگی اولیه شامل غذا است. در نتیجه ارائه صبحانه باید برای کسانی باشد که بیشتر به کمک دولت نیاز دارند. کسانی که ثروتمندتر هستند و می توانند صبحانه خود را تهیه کنند، به این کمک نیاز ندارند، بنابراین هر یک از این سیاست های صبحانه باید فقط برای کسانی که به آن نیاز دارند، آزمایش شود. این مورد در مورد برنامه صبحانه مدرسه در ایالات متحده است.


آیا می توانیم مطمئن باشیم که یک وعده غذایی مدرسه سالم خواهد بود؟  حتی اگر مدارس صبحانه بدهند می‌توانیم مطمئن باشیم که سالم است و حتی اگر هم باشد آیا دانش‌آموزان آن را می‌خورند؟ بدون نظارت فردی که صرف صبحانه با والدین فراهم می کند، اطمینان از اینکه کودکان به جای دور ریختن لقمه هایی که دوست دارند، آنچه را که باید بخورند، دشوار است. در بریتانیا کمپینی علیه کیفیت پایین وعده های غذایی مدارس وجود دارد. [1] در ایالات متحده نگرانی در مورد مقدار میوه و سبزیجات تازه که از وسایل مدرسه دور ریخته می شود وجود داشته است. یک مطالعه توسط دانشگاه ورمونت نشان داد که ضایعات مواد غذایی 56 درصد افزایش یافته است. [2] [1] استاندارد عصرانه، \غذاهای ناسالم مدرسه در منوی بیش از یک میلیون کودک وجود دارد\، 12 ژانویه 2013، [2] ولش، اشلی، \میوه ها و سبزیجات ناهار مدرسه اغلب در سطل زباله انداخته می شود\، CBSnews ، 25 آگوست 2015،


یک صبحانه مدرسه برای همه هزینه بیشتری برای مدارس دارد. ارائه مدرسه رایگان برای همه صبحانه ها برای دولت هزینه مواد اولیه، کارکنان کافه تریا، مدیریت و حتی امکانات جدید را به همراه خواهد داشت. در ایالات متحده، برنامه صبحانه 3.3 میلیارد دلار برای ارائه صبحانه رایگان یا ارزان قیمت به 10.1 میلیون دانش آموز هزینه دارد. [1] مقدار کلی پول محدودی وجود دارد، بنابراین هزینه به این معنی است که کار دیگری وجود دارد که دولت قادر به انجام آن نیست. برای مثال، این پیشنهاد ممکن است به این معنا باشد که دولت نمی تواند معلمان بیشتری را برای کاهش تعداد کلاس ها استخدام کند.  [1] خدمات غذا و تغذیه، \برنامه صبحانه مدرسه\، سپتامبر 2013


تغذیه وظیفه والدین است والدین در قبال فرزندان خود مسئول هستند و این شامل مسئولیت وعده های غذایی آنها نیز می شود. والدین باید تا شروع مدرسه غذا تهیه کنند. آنها ترجیحات فرزندشان را می دانند و دلیل کمی برای تغییر آن وجود ندارد. تقسیم مسئولیت بین والدین و مدارس به این معنی است که بار مسئولیت دیگر به وضوح بر دوش نخواهد بود.


بمب‌های خوشه‌ای با قوانین بین‌المللی مغایرت دارند نظام حقوقی بین‌الملل به قوی و شفاف بودن وابسته است تا مورد احترام کشورها و کشورهایی باشد که آن را می‌پذیرند. امتناع ایالات متحده از ممنوعیت بمب‌های خوشه‌ای، جامعه بین‌الملل را از انجام همین کار در قوانین بین‌المللی باز می‌دارد، زیرا ایالات متحده از قدرت سیاسی کافی برخوردار است که اگر تصمیم بگیرد قانون را نادیده بگیرد، خود قانون نامربوط تلقی می‌شود.  با ناکامی در ممنوعیت بمب های خوشه ای، ایالات متحده ناهماهنگی را در قوانین بین المللی حفظ می کند. از آنجایی که بمب های خوشه ای به طور موثر به عنوان مین های زمینی برای همه اهداف و مقاصد عمل می کنند، به خوبی پنهان می شوند و آسیب های نامشخصی ایجاد می کنند، این واقعیت که منع نشده اند با ممنوعیت های موجود در مورد مین های زمینی همخوانی ندارد. این ناهماهنگی در حقوق بین‌الملل باعث می‌شود نظام حقوقی بین‌الملل به دلیل تناقضات و همچنین نشان دادن ضعف آن در برابر نفوذ ایالات متحده، اعتبار کمتری به نظر برسد و این امر اجرای قواعد نظام حقوقی بین‌الملل مانند جلوگیری از حقوق بشر را برای کشورها دشوارتر می‌کند. نقض حقوق، زیرا کشورهای کمتری قوانین بین‌المللی را مشروع می‌پذیرند و نمی‌پذیرند که خود را تحت این قوانین قرار دهند.


بمب‌های خوشه‌ای صدمات غیرقابل قبولی به غیرنظامیان وارد می‌کنند در سناریوی جنگ مدرن، اکثریت قریب به اتفاق جنگ در مناطق غیرنظامی مانند شهرها رخ می‌دهد. در حالی که بمب های خوشه ای آشکارا برای اهداف حفظ صلح مورد استفاده قرار نمی گیرند، اما در حملات اولیه به این مناطق، به ویژه بر علیه تشکیلات بزرگتر نیروهای دشمن استفاده می شوند. این به این معنی است که به دلیل ماهیت بی‌رویه بمب‌های خوشه‌ای، مانند مین‌های زمینی، اغلب اهداف نظامی و غیرنظامی در شعاع انفجار احاطه می‌شوند. این همان چیزی است که در زاگرب اتفاق افتاد، زیرا مارتیچ نیروهای کروات را هدف قرار می داد، اما این حمله به دلیل استفاده از سلاح های خوشه ای باعث کشته شدن غیرنظامیان نیز شد.  علاوه بر این، بمب‌های خوشه‌ای اغلب دارای چند بمب می‌باشند که گرد و غبار هستند و در برخورد اولیه قرار نمی‌گیرند. مشکلی که در مورد بمب‌ها وجود دارد این است که اغلب رنگ‌های روشن دارند و زمانی که در شهرها یا مناطق پرجمعیت استفاده می‌شوند، اغلب می‌توانند توجه کودکانی را به خود جلب کنند که بعید است بدانند مراقب اطراف خود باشند. این امر می تواند منجر به آسیب قابل توجهی به جمعیت غیرنظامی پس از انجام حمله شود.  علاوه بر این، به دلیل حجم انبوه موادی که بمب‌های خوشه‌ای پرتاب می‌کنند، تلاش برای مین‌روی بمب‌های خوشه‌ای فرآیندی فوق‌العاده خطرناک است که به خودی خود به قیمت جان انسان‌ها تمام می‌شود.


رد ممنوعیت بمب های خوشه ای به وجهه بین المللی ایالات متحده لطمه می زند ایالات متحده یکی از تنها دموکراسی های لیبرال غربی باقی مانده است که به ایالات متحده اجازه بمب های خوشه ای را می دهد. امتناع مستمر ایالات متحده از یدک کشیدن همان خطی که دموکراسی های لیبرال همکار هستند، باعث می شود در سطح بین المللی بد جلوه کند. به ویژه با توجه به این که یکی از محرک های اصلی ممنوعیت بمب های خوشه ای، بریتانیا است که به طور سنتی متحد بزرگ ایالات متحده از نظر سیاسی است.  ایالات متحده اغلب به عنوان بزرگترین نماینده لیبرال دموکراسی غربی شناخته می شود زیرا از نظر اقتصادی قدرتمندترین است. بخشی از این نفوذ سیاسی ناشی از همکاری مستمر سایر دموکراسی‌های لیبرال غربی با ایالات متحده در عدم امضای معاهده بمب‌های خوشه‌ای علیرغم فشارهای دیگر کشورها است، ایالات متحده در این ظرفیت شکست می‌خورد و حمایت کشورهایی را که در آن قرار دارند از دست می‌دهد. برای حفظ موقعیت سیاسی خود متکی است.  علاوه بر این، با توجه به اینکه ایالات متحده در حال حاضر به کار مین زدایی کمک نمی کند، این امر روابط با سایر کشورها را بیشتر بدتر می کند.


ممنوعیت غیرقابل اجرا است مشکل ممنوعیت بمب های خوشه ای این است که در جلوگیری از استفاده از بمب های خوشه ای در میدان جنگ غیرقابل اجرا است. بسیاری از کشورها به غیر از ایالات متحده به استفاده از تسلیحات ادامه خواهند داد و احتمالاً این کار را با مسئولیت کمتری انجام خواهند داد. هیچ راهی برای متقاعد کردن این کشورها برای کنار گذاشتن تسلیحات وجود ندارد. کشورهایی مانند چین و ایالات متحده از تهدیدهایی مبنی بر اینکه استفاده از آنها می تواند جنایت علیه بشریت باشد و ممکن است منجر به پیگرد کیفری بین المللی شود، نگران نیستند، زیرا آنها در دیوان بین المللی کیفری امضا نشده اند و اعضای شورای امنیت می توانند از تحقیقات خود یا مشتریان خود جلوگیری کنند.  ادامه تولید بمب‌های خوشه‌ای ایالات متحده و قدرت‌های غربی به آن‌ها اجازه می‌دهد تا با سایر کاربران بمب‌های خوشه‌ای در میدان نبرد درگیر شوند. بسیاری از کشورها سلاح‌هایی را از قدرت‌های غربی وارد می‌کنند و به همین دلیل، ادامه ساخت بمب‌های خوشه‌ای به قدرت‌های غربی اجازه می‌دهد تا استفاده از آن‌ها توسط سایر کشورها را کنترل کنند.  علاوه بر این، توانایی قدرت‌های غربی برای استفاده از بمب‌های خوشه‌ای به قدرت‌های غربی این امکان را می‌دهد تا از طریق تهدید به انتقام با همان تسلیحات، از استفاده خود در میدان نبرد جلوگیری کنند. به این ترتیب، ممنوعیت سلاح ها می تواند به قیمت جان سربازان در میدان جنگ تمام شود


این مجلس معتقد است که ایالات متحده باید استفاده از بمب های خوشه ای را ممنوع کند در حال حاضر ایالات متحده در حال کار بر روی بهبود قابلیت اطمینان بمب های خوشه ای است. ضعف بمب‌های خوشه‌ای، این که بمب‌ها اغلب منفجر نمی‌شوند، چیزی است که ارتش ایالات متحده مدت‌هاست آن را درک کرده است. برای ارتش ناکارآمد است که اجازه دهد این مشکل ادامه یابد. بنابراین، مقدار زیادی از بودجه نظامی صرف بهبود بمب های خوشه ای می شود.  ایالات متحده امیدوار است که بمب های خوشه ای را به دو صورت بهبود بخشد، اولی این است که اطمینان حاصل شود که وقتی بمب های خوشه ای مستقر می شوند، همه بمب ها در اثر برخورد منفجر شوند یا خیلی سریع پس از رگبار اولیه منفجر شوند. با این حال، ایالات متحده همچنین در حال کار بر روی فناوری است که به بمب‌ها اجازه می‌دهد پس از مدت کوتاهی خود را خلع سلاح کنند و از تخلیه‌های تصادفی در آینده جلوگیری کنند.  اگر این پیشرفت‌ها کارساز باشد، بمب‌های خوشه‌ای دیگر باعث آسیب غیرنظامیان نمی‌شوند و احتمالاً ابزاری فوق‌العاده مؤثر در جنگ خواهند بود. از این رو ممنوعیت آنها در زمانی که این فناوری در حال استقرار است، نابهنگام است.10


بمب‌های خوشه‌ای ارزش استراتژیک قابل توجهی دارند همانطور که قبلاً در استدلال مخالف مخالفان ذکر شد، بمب‌های خوشه‌ای در برخورد با تشکیلات بزرگ نیروها و خودروهای زرهی بسیار مؤثر هستند و می‌توانند در مدت زمان نسبتاً کمی آسیب قابل توجهی به نیروی مخالف وارد کنند. این طاقچه به این ارزانی یا به راحتی با سلاح های دیگری که می توانند از هواپیمای بمباران آزاد شوند پر نمی شود. از این رو، بمب‌های خوشه‌ای زمانی که در درگیری مورد استفاده قرار می‌گیرند، ارزش نظامی و استراتژیک قابل توجهی دارند.  در مواردی که بمب‌های خوشه‌ای ممنوع شده بودند، یافتن یک سلاح جایگزین مؤثر برای این سناریوها به سادگی به عهده ارتش خواهد بود و این احتمال وجود دارد که اگر نه بیشتر، اینها به همان اندازه مشکل ساز باشند.


یک رهبر قوی بیشتر از ضرر سود دارد پوتین رهبر قدرتمندی است که روسیه منتظرش بوده است. موفقیت انتخاباتی او و میزان محبوبیت مداوم او نشان می دهد که مردم روسیه آماده کسی هستند که بتواند جامعه آنها را از شر فساد فزاینده خلاص کند و حس آرامش و برابری را بازگرداند. توانایی او در حفظ سطح بالایی از حمایت علیرغم آنچه برخی تمایلات استبدادی خوانده اند نشان می دهد که مردم آماده اند تا درجه خاصی از آزادی را فدای وعده ثبات کنند. اشتیاق به پوتین در میان جوانان همچنین نشان می دهد که او فقط برای کسانی که به گذشته به گذشته نگاه می کنند جذاب نیست.


ثبات مهمتر از اصلاحات است از زمان سقوط کمونیسم، روسیه در یک رکود اقتصادی عمیق فرو رفته است. انجام اصلاحات بازار و خصوصی سازی منجر به افزایش سریع نابرابری ها و افزایش فساد شده است. هرج و مرج اصلاحات اقتصادی و سیاسی، همراه با هرج و مرج ناشی از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق، اکثریت مردم را ناامید و نسبت به دولت خود بی اعتماد کرده است. در دوره ای از چنین هرج و مرج، به نظر می رسد ثبات بسیار مهمتر از اصلاحات است. یک رهبر قوی تنها راه حل برای ایجاد چنین ثباتی، تعیین جهت روشن و کشاندن یک کشور در معرض خطر فروپاشی مجدد است. این همچنین از نظرسنجی‌های مختلف در میان جمعیت روسیه ثابت شده است - \... چشم نوازترین آمار اکثریت قریب به اتفاق پاسخ دهندگانی است که می گویند نظم برای روسیه مهمتر از دموکراسی است - 72 درصد و 16 درصد برعکس پاسخ دادند.\ (1)


یک رهبر قوی به نفع دولت کار می کند. سبک اقتدارگرایانه پوتین تهدیدی برای دموکراسی نیست، بلکه لازمه یک انتقال موفق و سریعتر است. داشتن کنترل پوتین بر رسانه ها احتمالا سالم تر از کنترل آن توسط عده معدودی فاسد است که به جای منافع دولت و در نتیجه منافع مردم، منافع شخصی خود را ترویج می کنند. دموکراسی یک هدف است و در حالی که برخی کشورها بر این باورند که به آن دست یافته اند، اما دائماً برای حفظ آن تلاش می کنند. روسیه به عنوان یک دموکراسی جوان، هنوز در حال تلاش برای تعریف نسخه خود از دموکراسی و یافتن بهترین کارایی در مورد آن است.


روسیه به عنوان یک دولت و روس ها به عنوان یک ملت به رهبری قوی نیاز دارند از نظر تاریخی، روسیه همیشه برای پیشرفت به رهبری متمرکز قوی نیاز داشته است. این امر هم در دوران امپراتوری تحت تزارهایی مانند پتر کبیر (که روسیه را یک قدرت اروپایی ساخت و سنت پترزبورگ را ساخت) و الکساندر دوم (که رعیت ها را آزاد کرد) و از سال 1917 در زمان لنین و استالین صادق بود. روسیه بسیار بزرگ، بسیار متنوع و بسیار کم جمعیت است که نمی‌توان آن‌ها را در سیستم‌های غربی دموکراسی نمایندگی به کار برد. از نظر فرهنگی، مردم آن از نظر خلق و خوی برای پیروی از رهبری قاطع یک حاکم قدرتمند که می تواند آنها را در مواجهه با چالش های بزرگ متحد کند، مناسب هستند. بدون چنین حاکمی، روسیه احتمالاً با قدرت‌های محلی که قدرت را در مناطق به دست می‌آورند، بنیادگرایی مذهبی بر بیشتر قفقاز و آسیای مرکزی و رکود اقتصادی تکه تکه می‌شود.


روسیه دموکراسی واقعی ندارد وضعیت موجود در روسیه بسیار بحث برانگیز است. از یک سو یک دموکراسی در نظر گرفته می شود - تمام ساختارها و هنجارهای یک دموکراسی را دارد. از سوی دیگر حملات و شواهد زیادی وجود دارد که حکومت روسیه به دور از دموکراتیک است: تیم ناظر مشترک شورای اروپا و سازمان امنیت و همکاری اروپا از انتخابات روسیه انتقاد کردند که \منصفانه نبود و نتوانست با بسیاری از آنها ملاقات کند. تعهدات و استانداردهای سازمان امنیت و همکاری اروپا و شورای اروپا برای انتخابات دموکراتیک، با \سوء استفاده از منابع اداری، پوشش رسانه ای به شدت به نفع حزب حاکم\. این نظرسنجی ها \در فضایی برگزار شد که رقابت سیاسی را به طور جدی محدود کرد\ به این معنی که \زمینه بازی سیاسی مساوی وجود نداشت\. انتخابات پارلمانی سال 2007 منجر به کسب 64.1 درصد آرا شد. (3) علاوه بر این، نه تنها آزادی انتخابات وجود ندارد، بلکه آزادی آکادمیک نیز وجود ندارد - «دانشگاه اروپایی در سنت پترزبورگ پس از اینکه مقامات ادعا کردند ساختمان های تاریخی آن در معرض خطر آتش سوزی هستند، مجبور به تعلیق تدریس شده است. این امر باعث شد تمام کارهای آکادمیک متوقف شود. دانشگاه برنامه ای را اجرا می کرد که به احزاب سیاسی روسیه توصیه می کرد، از جمله اینکه چگونه از تقلب در انتخابات اطمینان حاصل کنند. پروژه ای که آنها در آن مشارکت دارند به نام زنجیره های حمایت انتخاباتی بین منطقه ای توسعه و افزایش اثربخشی نظارت بر انتخابات در مناطق روسیه بود. دانشگاه همچنین به دلیل داشتن روابط نزدیک با غرب، به‌ویژه دانشگاه‌های ایالات متحده و بریتانیا مورد حمله قرار گرفته است.» (4) مواردی از قتل روزنامه‌نگاران وجود دارد که برای مقامات «مناسب» بودند. این همچنین این سوال را ایجاد می کند که آیا رهبری قوی برای مردم بهتر است؟  آزادی های اساسی برای جمعیت روسیه سلب شده است. در قرن 21 این به سادگی ناعادلانه است. بنابراین رهبری قوی بیشتر از اینکه خوب باشد، اشتباه ایجاد می کند.


فساد، یک موضوع اساسی در روسیه، به دلیل رهبری قوی است. بین سطوح بالای فساد و رهبری قوی رئیس جمهور روسیه و نخست وزیر روسیه ارتباط وجود دارد. – «برخی از برجسته‌ترین چهره‌های اپوزیسیون روسیه گزارشی تهیه کرده‌اند که در آن، ولادیمیر پوتین، نخست‌وزیر روسیه را به ریاست رونق فساد و غنی‌سازی حلقه درونی‌اش در دهه گذشته متهم کرده‌اند... پوتین و رئیس‌جمهور دیمیتری مدودف، خود ۲۶ «کاخ» و پنج قایق تفریحی دارند. بر اساس این گزارش که به نوبه خود نیازمند نگهداری پرهزینه ایالتی هستند.» (8) بسیاری استدلال می کنند که اگر قدرت نخست وزیر و رئیس جمهور سابق پوتین و همچنین قدرت و مدیریت قوی او نبود، فساد از مدت ها قبل به حداقل می رسید.


وضعیت موجود نشان می دهد که چندین فرد قدرتمند و بانفوذ مسئولیت کل کشور را بر عهده دارند آنچه اکنون در روسیه رخ می دهد به جای رهبری قوی به دیکتاتوری نزدیکتر است. بسیاری از مفسران صحنه سیاسی روسیه این عقیده را دارند که مدودف تنها یک مهره در دست رئیس جمهور سابق و نخست وزیر فعلی - پوتین است. «نقش رهبری هنوز به وضوح متعلق به پوتین است. یوگنی ولک، تحلیلگر سیاسی مستقل در مسکو گفت: این نشان دهنده توافق ناگفته ای است که بین پوتین و مدودف حاصل شد. (6) سیاست خارجی و داخلی روسیه پس از انتخابات 2008 تغییری نکرده است و همان مسیر را دنبال می‌کند، که این بحث دیگری است که پوتین همچنان به طناب کشی ادامه می‌دهد.  در واقع، سوال مهم‌تر این نیست که آیا مدودف یک پیاده است یا نه، بلکه این است که واقعاً چه کسی مسئول است – «ناظران کرملین می‌گویند که این سیستم از قبیله‌های درهم تنیده و رقیب که توسط پوتین مدیریت می‌شود، هسته اصلی نخبگان حاکم روسیه را تشکیل می‌دهد. بازیکنان کلیدی، افرادی که قدرت تصمیم گیری دارند، حدود سی نفر هستند. دایره داخلی، اکثراً موافق هستند، حدود دوازده نفر را شامل می شود... چیزی حدود یک دوجین نفر از تأثیرگذارترین افراد در حلقه اول و شاید دو دوجین نفر هستند که تأثیرگذاری کمتری در حلقه دوم دارند. اینها نه تنها مدیران، بلکه سهامدارانی هستند که چندان قابل مشاهده یا عمومی نیستند... نه تنها روسیه را مدیریت می کنند... بلکه به طور فعالانه خود را غنی می کنند.» (7) این موضوع باعث می شود که این بحث به نفع روسیه و مردم آن باشد یا دقیقا برعکس است.


کنترل و تعادل دموکراتیک مناسب تنها راه حل واقعی مشکلات است. مرز باریکی بین اختیار کافی برای مبارزه با فساد و اختیار کافی برای سرکوب یک جمعیت وجود دارد. بسیاری از رهبران فاسد و اقتدارگرا با وعده اصلاحات اجتماعی و از بین بردن کارتل های مواد مخدر و گانگسترها به قدرت رسیده اند. جامعه ای که در ترس زندگی می کند و معتقد است که همه مشکلات آنها توسط یک رهبر مقتدر حل می شود، هرگز نمی تواند بر مشکلات خود غلبه کند. توانمندسازی افراد و پذیرش ریسک در نهایت تنها راه حل واقعی برای چنین مشکلاتی است. حتی اگر پوتین کاملاً خالص بود، متمرکز کردن قدرت به طور کامل نفوذ زیادی به مشاوران و وزرای اطرافش می‌دهد و فساد در دولت را اجتناب‌ناپذیر می‌کند. تنها با ایجاد کنترل‌ها و توازن‌های دموکراتیک مناسب، از جمله انتقاد از رسانه‌های آزاد و نظام حقوقی، می‌توان پاسخگویی ایجاد کرد و با فساد یا بی‌کفایتی مقابله کرد.


بریتانیا توانایی بیشتری برای واکنش سریع خواهد داشت. در نتیجه نیاز به کمک 28 کشور، سیاست خارجی اتحادیه اروپا کند و متزلزل است. خروج بریتانیا آزادی بیشتری را برای ایجاد سیاست‌های خود و تنظیم مجدد آن‌ها در پاسخ به شرایط و چالش‌های در حال تغییر، قادر می‌سازد. بریتانیا دیگر نیازی به در نظر گرفتن نظرات هیچ کشور دیگری نخواهد داشت.


بریتانیا یک سیاست خارجی کاملا مستقل خواهد داشت. بریتانیا کاملاً در اتحادیه اروپا حاکم نیست، اتحادیه اروپا دارای یک سیاست خارجی و امنیتی مشترک است و همه مذاکرات اقتصادی زیر نظر کمیسر تجارت اتحادیه اروپا انجام می شود، این همان چیزی است که اتحادیه اروپا به آن اشاره می کند. به عنوان یک «قدرت انحصاری» به جای وزارت خارجه. [1] خروج این قدرت ها را به بریتانیا باز می گرداند. صرف نظر از نحوه استفاده از این قدرت ها، این بدان معناست که بریتانیا نفوذ و آزادی بیشتری برای مانور دارد، زیرا گزینه های بیشتری برای مذاکره با قدرت های دیگر خواهد داشت.  [1] \سیاست گذاری: سیاست تجاری چیست\، کمیسیون اروپا،


اولویت اقتصادی اتحادیه اروپا دیگر بریتانیا را مقید نخواهد کرد به عنوان یک اتحادیه گمرکی، اتحادیه اروپا دارای یک تعرفه خارجی مشترک است که در سطح اتحادیه اروپا تعیین شده است، به این معنی که بریتانیا نمی تواند سیاست تجارت خارجی خود را با نیازهای خود تنظیم کند. درعوض، بریتانیا آزاد خواهد بود تا با هر قدرتی که بخواهد، در مورد قراردادهای تجارت آزاد خود مذاکره کند. این ممکن است به صورت جداگانه یا پیوستن به گروه‌های تجاری بزرگ‌تر مانند قرارداد تجارت و سرمایه‌گذاری ترانس آتلانتیک بین ایالات متحده آمریکا، کانادا و اتحادیه اروپا که در حال مذاکره است. همچنین به این معنی است که بریتانیا آزاد است که چنین توافق‌نامه‌های مشترکی را رد کند، همان‌طور که بسیاری از گروه‌های مبارز با قرارداد تجارت و سرمایه‌گذاری ترانس آتلانتیک می‌خواهند. [1] کشورهایی که در بلوک‌های منطقه‌ای نیستند، در نتیجه آسیبی ندیده‌اند، کره جنوبی دارای 24 موافقت‌نامه تجارت آزاد است [2] و علیرغم اقتصادی که کمی بیش از نیمی از اقتصاد بریتانیا است، تجارت کالاهایی به ارزش 1098 دلار دارد. میلیارد دلار 1,190 میلیارد [3]، اما مهمتر از همه، باید با هر یک از آنها و شرایط و ضوابط خاص خود مذاکره کرد.  [1] رجوع کنید به #noTTIP، [2] «توافقنامه‌های تجارت آزاد»، مرکز ادغام منطقه‌ای آسیا، 2015، [3] افزودن صادرات و واردات کالا، «کره، جمهوری و بریتانیا»، سازمان تجارت جهانی،


بریتانیا از امور اتحادیه اروپا جدا خواهد شد خروج از اتحادیه اروپا به این معنی است که بریتانیا دیگر درگیر مسائل سیاست خارجی است که چندان مورد توجه او نیست و در عوض می‌تواند خود را وقف سایر موضوعات سازنده‌تر کند. دو بحران اصلی سیاست خارجی اتحادیه اروپا در حال حاضر اوکراین و مهاجرت هستند که هیچ کدام از آنها به بریتانیا مربوط نمی شود، وقتی عضو اتحادیه اروپا نیست. در حالی که اوکراین در نقطه مقابل اتحادیه اروپا قرار دارد، مهاجرت در کانال متوقف می شود. اتحادیه اروپا اساسا به یک حائل برای بریتانیا تبدیل خواهد شد.


جابجایی قدرت به سمت جغرافیای شرق تأثیر زیادی بر موقعیت ملت ها و سیاست خارجی آنها دارد. به عنوان مثال، وضعیت کشور جزیره ای بریتانیا دلیل اصلی عدم تعهد کامل این کشور به پروژه اروپایی است. توجه در سطح بین المللی اکنون به شرق آسیا معطوف شده است، جایی که قدرت های اصلی در حال ظهور هستند. چین و هند. این بدان معناست که موقعیت بریتانیا از نظر جغرافیایی اهمیت کمتری دارد، بنابراین برای جبران نیاز بریتانیا به اروپا. شی جین پینگ، رهبر چین در سفر رسمی خود به بریتانیا اظهار داشت که چین خواهان یک اتحادیه اروپای متحد است و امیدوار است که بریتانیا بتواند نقش مثبت و سازنده‌تری در پیشبرد توسعه عمیق روابط چین و اتحادیه اروپا ایفا کند. [1] ایالات متحده، متحد اصلی بریتانیا از زمان جنگ جهانی دوم، بسیار کمتر به اروپا علاقه مند است.  [1] شی جین پینگ به دیوید کامرون می‌گوید: «چین خواهان بریتانیا در اتحادیه اروپای متحد است»، ساوت چاینا مورنینگ پست، 23 اکتبر 2015،


خروج از اتحادیه اروپا به این معنی است که بریتانیا نفوذ منطقه‌ای کمتری خواهد داشت چه بخواهیم چه نخواهیم بریتانیا از نظر جغرافیایی بخشی از اروپا است و به این ترتیب کشورهایی که برای سیاست خارجی بریتانیا مهم‌ترین هستند نیز در اروپا هستند. خروج از اتحادیه اروپا به روابط با آن دسته از قدرت هایی که در حال حاضر بخشی از اتحادیه اروپا هستند و همچنین با قدرت هایی که عادت دارند با بریتانیا به عنوان بخشی از اتحادیه اروپا معامله کنند، آسیب می رساند. ایالات متحده اشاره کرده است که «از یک بریتانیای قوی که بخشی از اتحادیه اروپا است سود می برد» [1] تقریباً مانند انگلستان. اگر این دیدگاه قوی‌ترین متحد بریتانیا باشد، دیدگاه قدرت‌هایی که از آنها خارج می‌شوند به معنای طلاق چیست؟ بریتانیا خارج از گروه خواهد بود و سعی می کند بر آن تأثیر بگذارد تا در داخل. کشورهای اتحادیه اروپا دیگر نیازی به گوش دادن به سخنان بریتانیا در مورد طیف وسیعی از موضوعاتی که قبلاً یک صدای کلیدی بوده است، نخواهند داشت.  [1] ارنست، جاش، \توضیحات مطبوعاتی توسط جاش ارنست، وزیر مطبوعات\، کاخ سفید، 14 مارس 2016،


اتحادیه اروپا یک افزایش دهنده نیرو است بریتانیا به دلیل عضویت در اتحادیه اروپا سود بیشتری می برد. در نتیجه خدمات اقدام خارجی اروپا (معادل وزارت امور خارجه) در کشورهای بیشتری نمایندگی دارد و به این ترتیب نفوذ بریتانیا را به کشورهایی که در غیر این صورت نمایندگی نداشت، گسترش می دهد. برای مثال اتحادیه اروپا در جیبوتی [1] نمایندگی دارد در حالی که بریتانیا به صورت جداگانه از اتیوپی همسایه در آنجا نمایندگی دارد. [2] بریتانیا، همراه با فرانسه، و تا حدی آلمان، رهبری اتحادیه اروپا را در مسائل سیاست خارجی بر عهده دارند، همانطور که اولین نماینده عالی اتحادیه برای سیاست خارجی و سیاست امنیتی بریتانیایی، کاترین اشتون نشان داد. [3] این بدان معناست که انگلستان اساساً از حمایت 26 کشور عضو دیگر سود می برد که به بریتانیا صدای بسیار تأثیرگذارتری در سطح جهانی می دهد. به عنوان مثال، اتحادیه اروپا در «چهارگانه» خاورمیانه از اتحادیه اروپا، ایالات متحده آمریکا، روسیه و سازمان ملل [4] نقشی دارد که به بریتانیا در موضوع کلیدی اسرائیل فلسطین جایگاهی را در میز می‌دهد، در غیر این صورت هیچ جایگاهی نخواهد داشت.  [1] 'هیئت نمایندگی در جمهوری جیبوتی'، هیئت اتحادیه اروپا، [2] 'سفارت بریتانیا آدیس آبابا'، Gov.uk، [3] 'نماینده عالی اتحادیه برای امور خارجی و سیاست امنیتی'، اقدام خارجی اتحادیه اروپا، [4] \چهارگانه\، دفتر چهارجانبه،


بریتانیا باید بخشی از یک بلوک باشد تا مرتبط بماند. ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی از قدرت جهانی قبلی یعنی بریتانیا [1] کوتوله کردند و چین و هند دوباره بزرگتر به نظر می رسند. در دنیایی که قدرت‌های بزرگ به خودی خود مناطقی از جهان هستند، برای تأثیرگذار بودن مستلزم عضویت در گروه بزرگ‌تری است. اتحادیه اروپا در شرایط مساوی با چین، هند و ایالات متحده مذاکره می کند. بریتانیا به تنهایی یک قدرت درجه دوم خواهد بود.  [1] رجوع کنید به «ظهور و سقوط قدرت‌های بزرگ» اثر پل کندی، رندوم هاوس، 1987


سیستم فعلی تخصیص بودجه در کنگره کاملاً در معرض سوء استفاده قرار دارد. رهبران حزب در هر مجلس می توانند از پیشنهاد گوشت خوک یا تهدید به خودداری از آن برای اعمال انضباط حزبی استفاده کنند. \Logrolling\ اتفاق می‌افتد که به موجب آن در ازای حمایت از یک قانون غیرمرتبط، یک اختصاصی به دست می‌آید. همه اینها منجر به قانون‌گذارانی می‌شود که حزب را بالاتر از کشور قرار می‌دهند و برای دنبال کردن منافع خود به قانون بد رأی می‌دهند. آنها اساساً «دلارهای فدرال هستند که اعضای کنگره برای حمایت از جویندگان - اغلب اهداکنندگان کمپین - به کار می‌برند. در این فرآیند، قانون‌گذاران از شرکت‌ها حمایت می‌کنند و به آنها کمک می‌کنند تا سیستم معمولی ارزیابی و رقابت را دور بزنند.» 1 مجبور کردن گوشت خوک در فضای باز با رای دادن کنگره به دفاع از آن پس از وتوی آیتم ریاست‌جمهوری بهترین راه برای رفع مشکلات است. به طور کلی، رئیس جمهور نسبت به نمایندگان فردی به طور کلی نسبت به مردم پاسخگوتر است، و با اختیارات ملی خود، توانایی بیشتری برای مقابله با گروه های ذینفع قدرتمند دارد.  1 دیوید هیث و هال برنتون، 4.5 میلیون دلار برای قایق که هیچ کس نمی خواست، سیاتل تایمز، 15/10/07، دسترسی به 5/5/11


قانون اساسی نباید اصلاح شود ما باید همیشه مراقب تغییر قانون اساسی ایالات متحده باشیم. پس از تصویب یک اصلاحیه، لغو آن بسیار دشوار است، حتی اگر پیامدهای آن به وضوح منفی باشد (همانطور که تجربه ممنوعیت مشروبات الکلی طبق قانون اساسی باید روشن کند). هم سخت و هم غیر ضروری خواهد بود. اشکال در بیان و تفسیر وجود دارد. قانون 1996 شامل 22 صفحه بود و جزئیات زیادی را برای تعریف وسعت و حدود اختیارات ریاست جمهوری تحت قانون، از جمله معانی دقیق \تخصیص واحد\، \هزینه مستقیم\ و \مزایای مالیاتی محدود\ شامل شد. و همچنین ابزارهایی که کنگره می‌تواند از طریق آن تصمیمات او را نادیده بگیرد. 1 سخت است باور کنیم که یک اصلاحیه یک بند در قانون اساسی بتواند به چنین دقتی دست یابد و روند بودجه را در معرض سردرگمی، تغییر تفسیر و چالش قانونی دائمی قرار دهد. همچنین غیر ضروری است. آنتونین اسکالیا، قاضی دیوان عالی استدلال می‌کند: «موضوع کوتاه این است: اگر قانون وتوی اقلام ردیفی به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد «از خرج کردن» هر اقلامی از هزینه‌ها امتناع کند... کوچک‌ترین شکی وجود نداشت که این مجوز مطابق قانون اساسی بود… آنچه قانون وتو اقلام ردیفی انجام می دهد - به رئیس جمهور اجازه می دهد تا یک بند از هزینه ها را \لغو\ کند - از نظر فنی متفاوت است.\ این امر ماهیت توانایی «وتو» برای کاهش هزینه‌ها را تغییر نمی‌دهد.  1 صد و چهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا در جلسه دوم، \قانون وتوی آیتم خطی\، 1/3/1996، کتابخانه کنگره، دسترسی به 6/5/11 2 قاضی دیوان عالی کشور، اسکالیا به نقل از مایکل کرکلند، \در دادگاه عالی ایالات متحده: مانند جنوب، آیا وتوی آیتم های خطی دوباره افزایش خواهد یافت؟\، upi.com، 17/4/11 دسترسی به 6/5/11 بهبود این نقطه مقابل \من این موارد را در اصلاح قانون اساسی ساده نمی گیرم با این حال، من متقاعد شده‌ام که در این مورد، این تنها راه برای ارائه همان اختیارات به رئیس‌جمهور است که 44 فرماندار قبلاً باید بر هزینه‌ها تأثیر بگذارند.\ در سال 1996 تلاش کرد و مغایر با قانون اساسی شناخته شد. استیونز، قاضی دیوان عالی، در نظر اکثریت خود برای دیوان عالی استدلال کرد که لازم است اصلاحیه ای برای قانون اساسی وجود داشته باشد، «اگر قرار باشد رویه جدیدی وجود داشته باشد که در آن رئیس جمهور نقش متفاوتی در تعیین متن ایفا کند. از آنچه ممکن است «قانون شود»، چنین تغییری باید نه از طریق قانون، بلکه از طریق روش‌های اصلاحی مندرج در اصل پنجم قانون اساسی صورت گیرد. مجلس نمایندگان، 23/3/00، دسترسی به 5/5/11 2 کلینتون، رئیس جمهور ایالات متحده، و همکاران. v. City of New York et al. شماره 97-1374، دادگاه عالی ایالات متحده، 1998، دسترسی به 5/5/11 بهبود این ضمیمه


در گذشته تفاوت چندانی ایجاد نکرده است. سابقه قانون وتوی اقلام خطی در دوره پرزیدنت کلینتون باید نسبت به اصلاح قانون اساسی هشدار دهد. مبالغ پس‌انداز شده به طرز خنده‌آوری ناچیز بود، 355 میلیون دلار، در چارچوب کل بودجه فدرال، 1.7 تریلیون دلار، (0.02 درصد از هزینه‌ها)1، اما با این وجود اصطکاک قابل توجهی را بین نمایندگان منتخب و کاخ سفید برانگیخت. ناراحتی وجود داشت که اکثریت عمده کاهش بودجه وی مربوط به تخصیصی بود که توسط اعضای جمهوری خواه درخواست شده بود، و ادعایی مبنی بر اینکه دولت یکی از نمایندگان کنگره را تهدید کرده بود که یک مورد مورد علاقه آنها را وتو خواهد کرد، مگر اینکه آنها از یک قانون نامربوط حمایت کنند.  1Virginia A. McMurty، \تقویت اختیارات رئیس جمهور برای حذف هزینه های بیهوده و کاهش کسری بودجه\، کمیته فرعی مدیریت مالی فدرال، اطلاعات دولت، خدمات فدرال و امنیت بین الملل امنیت داخلی و امور دولتی سنا، جلسه استماع کمیته 15/3/2011، ص .9


یک رئیس‌جمهور می‌تواند از قدرتی که به آنها در اختیار وتوی یک ماده خطی داده می‌شود سوء استفاده کند و از آن برای نفوذ ناروا بر سایر عناصر فرآیند قانون‌گذاری استفاده کند. با تهدید به وتوی مواردی که برای نمایندگان خاص کنگره مهم است، آنها می توانند موافقت خود را با لوایح، معاهدات و انتصاباتی که در غیر این صورت انجام نمی شد، دریافت کنند. اثبات چنین ارعابی ظریف و دشوار است، اما کنترل‌های اجرایی را از بین می‌برد و اساساً توازن قوا را در قانون اساسی تغییر می‌دهد. این بدان معناست که بودجه ها حتی بیشتر از آنچه در حال حاضر است، سیاسی شده است. زمانی که وتو آیتم خطی قبلاً توسط جمهوری‌خواهان کلینتون استفاده می‌شد، مانند ریک سانتوروم، استدلال می‌کرد که هر تصمیمی «رنگ‌های سیاسی دارد، اما خوب است، با قلمرو می‌آید»، سناتور تد استیونز فراتر رفت: «ما با سوء استفاده خام از قدرت سیاسی توسط رئیس‌جمهوری که مجبور نیست دوباره نامزد شود». /11


سلاح‌های هسته‌ای به دولت‌ها قدرت با ارزشی برای تعیین دستور کار در صحنه بین‌المللی می‌دهد. موضوعات مورد بحث در مجامع بین‌المللی عمدتاً توسط قدرت‌های هسته‌ای تعیین می‌شود. به عنوان مثال، عضویت دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد تنها از قدرت های هسته ای تشکیل شده است، همان کشورهایی که در پایان جنگ جهانی دوم دارای سلاح هسته ای بودند. اگر همه کشورها تسلیحات هسته ای داشته باشند، عدم تعادل را با توجه به نفوذ بین المللی جبران می کنند، حداقل تا حدی که ظرفیت نظامی بر تعامل دولت ها با یکدیگر شکل می دهد. [1] علاوه بر این، نظم جهانی کنونی به شدت ناعادلانه است، بر اساس نابهنگاری تاریخی دوران پس از جنگ جهانی دوم. قدرت های هسته ای که می خواستند موقعیت سلطه خود را در پی هرج و مرج پس از جنگ حفظ کنند، به دنبال تثبیت موقعیت خود، متقاعد کردن کشورهای کوچکتر برای امضای توافقنامه های منع گسترش سلاح های هسته ای و تلاش برای حفظ انحصار باشگاه هسته ای بودند. از نظر انصاف، این درست است که دولت ها به خود اجازه ندهند که اسلحه خاصی در اختیار داشته باشند در حالی که این حق را از دیگران سلب می کنند. به همین ترتیب، ناعادلانه است زیرا دولت‌ها، به‌ویژه آن‌هایی که قادر به ساختن ارتش‌های متعارف بزرگ نیستند، توانایی دفاع از خود را رد می‌کند و آنها را به وضعیتی پست در صحنه جهانی تنزل می‌دهد. [2] برای اینکه نهایتاً زمین بازی بین‌المللی را یکسان کرده و اجازه رفتار برابر با همه اعضای کنگره ملت‌ها را بدهد، دولت‌ها باید حق توسعه سلاح‌های هسته‌ای را داشته باشند.  [1] Fearon، James D. 1994. \Signaling Versus the Balance of Power and Interests: An Empirical Test of a Crisis Gaining Model\. مجله حل تعارض 38 (2).  [2] Betts, Richard K. 1987. باج گیری هسته ای و تعادل هسته ای. واشنگتن، دی سی: موسسه بروکینگز.


اذعان عمومی به حق بازدارندگی هسته ای به طور کلی به نفع مقررات عمومی سلاح های هسته ای خواهد بود وقتی بازدارندگی هسته ای یک حق شناخته شده دولت ها باشد، آنها لزوما توانایی خود را کمتر پنهان می کنند، زیرا اثر بازدارندگی تنها به این دلیل کار می کند که قابل مشاهده و به طور گسترده شناخته شده است. . آگاهی از قابلیت هسته ای کشورها اجازه می دهد تا مقررات و همکاری بیشتر در توسعه برنامه های هسته ای کشورهای توسعه یافته با برنامه های هسته ای پیشرفته تر انجام شود. [1] کشورهای توسعه‌یافته می‌توانند به ساخت و نگهداری سلاح‌های هسته‌ای دیگر کشورها کمک کنند و به تضمین پروتکل‌های ایمنی برنامه‌های کشورها کمک کنند. این امر باعث کاهش برنامه‌های مخفیانه تسلیحات هسته‌ای می‌شود و احتمال افتادن مواد با درجه سلاح به دست تروریست‌ها را کاهش می‌دهد. بنابراین، باز بودن و آزادی بیشتر در توسعه تسلیحات هسته ای، امنیت ذخایر هسته ای را افزایش می دهد.  [1] ساگان، اسکات دی. 1993. محدودیت های ایمنی: سازمان ها، حوادث، و سلاح های هسته ای. پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون.


همه کشورها حق دارند با سلاح‌های هسته‌ای از خود دفاع کنند، حتی زمانی که فاقد ظرفیت سلاح‌های متعارف هستند. دولت ها به عنوان دارای حق دفاع از خود شناخته شده اند و این حق باید به در اختیار داشتن بازدارندگی هسته ای نیز گسترش یابد. اغلب دولت ها فاقد ظرفیت دفاع از خود با سلاح های متعارف هستند. این امر به ویژه در مورد کشورهای فقیر و کوچک صادق است. حتی کشورهای ثروتمند و کوچک نیز در معرض حملات خارجی هستند، زیرا ثروت آنها نمی تواند کمبود نیروی انسانی آنها را جبران کند. با یک بازدارنده هسته ای، همه کشورها از نظر توانایی آسیب رساندن به یکدیگر برابر می شوند. [1] اگر یک دولت بزرگ بخواهد یک همسایه کوچکتر را بترساند یا حتی به آن حمله کند، نمی تواند به طور مؤثری از آن استفاده کند، زیرا دولت کوچک این قدرت را خواهد داشت که مهاجم احتمالی را به شدت زخمی کند یا حتی آن را نابود کند. تعداد کمی از موشک‌های هسته‌ای با موقعیت مناسب [2] برای مثال، تهاجم روسیه به گرجستان در سال 2008 احتمالاً هرگز رخ نمی‌داد، زیرا روسیه برای از دست دادن احتمالی چندین شهر خود دو بار فکر می‌کرد که باید با یک قطعه کوچک از خاک گرجستان مبادله کند. واضح است که تسلیحات هسته‌ای از بسیاری جهات برای مساوی کردن کشورها صرف نظر از اندازه آنها عمل می‌کند و به آنها اجازه می‌دهد به طور مؤثرتری از خود دفاع کنند. علاوه بر این، کشورها تنها در صورت تهدید وجودی از سلاح های هسته ای استفاده خواهند کرد. به همین دلیل است که، برای مثال، کره شمالی از سلاح هسته ای استفاده نکرده است. برای آن، مانند همه دولت‌های دیگر، بقا امری عادی است و استفاده تهاجمی از سلاح‌های هسته‌ای به معنای نابودی قطعی آن است. کشورها در مورد استفاده از تسلیحات هسته ای رفتار منطقی خواهند داشت، همانطور که از زمان اختراع و تکثیر اولیه خود چنین کرده اند. بنابراین، سلاح هایی که در دست افراد بیشتری است، خطر بیشتری را برای استفاده از آنها به همراه نخواهد داشت.  [1] جرویس، رابرت. 2001. سلاح های بدون هدف؟ استراتژی هسته ای در دوران پس از جنگ سرد. امور خارجه  [2] میرشایمر، جان. 1993. \مورد یک بازدارنده هسته ای اوکراین\. امور خارجه


سلاح‌های هسته‌ای در خدمت خنثی کردن درگیری‌های بین‌المللی و ایجاد مصالحه هستند. کشورهای دارای سلاح هسته ای انگیزه ای برای درگیری نظامی آشکار با یکدیگر ندارند. همه می دانند که اگر راه جنگ را انتخاب کنند، نابود خواهند شد. [1] اگر کشورها تسلیحات هسته ای داشته باشند، جنگ به سادگی بسیار پرهزینه می شود. این به خنثی کردن درگیری ها و کاهش احتمال وقوع جنگ کمک می کند. به عنوان مثال، درگیری بین هند و پاکستان با دستیابی هر دو طرف به تسلیحات هسته ای خنثی شد. آنها قبل از اینکه به سلاح هسته ای دست یابند، در سه جنگ جنگیدند که جان میلیون ها نفر را گرفت. روابط بین دو کشور، اگرچه هنوز صمیمانه نیست، اما هرگز به جنگ علنی تبدیل نشده است. خنثی کردن تنش فوری جنگ، فرصت گفتگوی بالقوه را فراهم کرده است. [2] پویایی مشابهی در گذشته بارها انجام شده است، و تاکنون هرگز جنگی بین دو قدرت هسته‌ای رخ نداده است. وقتی دولت ها سلاح هسته ای دارند، نمی توانند بجنگند و جهان را به مکانی آرام تر تبدیل می کنند.  [1] والتز، کنت. 1981. \گسترش سلاح های هسته ای: بیشتر ممکن است بهتر\. مقالات آدلفی 171. لندن: موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک.  [2] نظامی، حیدر ک. 2000. ریشه های بلاغت: سیاست سلاح های هسته ای در هند و پاکستان. وست پورت: پراگر.


خطر افتادن سلاح‌های هسته‌ای به دست دولت‌های سرکش و تروریست‌ها با در اختیار داشتن کشورهای بیشتر افزایش می‌یابد. بسیاری از دیکتاتورها و ظالم خطرناکی وجود دارند که بسیاری از آن‌ها به داشتن سلاح‌های هسته‌ای نه تنها برای دفاع، بلکه برای دفاع نیز طمع می‌ورزند. ترساندن همسایگان خود [1] چنین رهبرانی نباید تسلیحات هسته ای داشته باشند، و هرگز نباید در دستیابی به آنها تسهیل شود. برای مثال، ایران سال‌ها تلاش کرده است تا یک برنامه مخفیانه تسلیحات هسته‌ای را دنبال کند که اگر به عنوان یک پیگیری مشروع شناخته می‌شد، می‌توان آن را در مقیاس افزایش داد و با سرعت بیشتری تکمیل کرد. نتیجه چنین دستاوردی به خوبی می تواند خاورمیانه را بی ثبات کند و تهدیدی بزرگ برای موجودیت تعدادی از دولت ها در منطقه به ویژه اسرائیل باشد. علاوه بر این، خطر افتادن سلاح‌های هسته‌ای یا حداقل مواد با درجه تسلیحات به دست مخالفان و تروریست‌ها، زمانی که تعداد آنها بیشتر باشد و تعداد بیشتری از کشورها آن‌ها را در اختیار داشته باشند، به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. علاوه بر این، بسیاری از کشورهای جهان در حال توسعه به دلیل فقدان فناوری، بی‌ثباتی ملی و فساد دولتی، فاقد ظرفیت لازم برای ایمن کردن تسلیحات در صورت داشتن آنها هستند. [2] به رسمیت شناختن حقوق این کشورها برای داشتن سلاح‌های هسته‌ای خطر از دست دادن یا سوء استفاده از آنها را به شدت افزایش می‌دهد.  [1] اسلانچف، برانیسلاو. 1384. «اجبار نظامی در بحرانهای بین دولتی». بررسی علوم سیاسی آمریکا 99(4).  [2] ساگان، اسکات دی. 1993. محدودیت های ایمنی: سازمان ها، حوادث، و سلاح های هسته ای. پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون.


تهدید یک کشور در حال توسعه تسلیحات هسته ای می تواند حملات پیشگیرانه را از سوی همسایگان و رقبای خود برای جلوگیری از دستیابی به چنین سلاح هایی تحریک کند. . تا زمانی که یک کشور ظرفیت هسته‌ای را ایجاد نکند که رقبای آن معتقدند نمی‌توانند در اولین حمله آن را نابود کنند، سلاح‌های هسته‌ای خطر جنگ را افزایش می‌دهند. به عنوان مثال، اسرائیل انگیزه بسیار واقعی برای حمله به ایران قبل از اینکه بتواند توسعه تسلیحات هسته‌ای خود را تکمیل کند، خواهد داشت تا مبادا به تهدیدی وجودی برای بقای اسرائیل تبدیل شود. ارتش ایالات متحده حتی قبل از داشتن قابلیت حمله دوم به تلاش برای نابودی توانایی اتحاد جماهیر شوروی فکر کرد. نزد مسیح رفت - فکر می‌کنم می‌توانم به او توضیح دهم که تمدن را نجات داده‌ام.» [1] بنابراین، توسعه سلاح‌های هسته‌ای می‌تواند مناطق را قبل از عملیاتی شدن بی‌ثبات کند، زیرا به نفع هیچ کشوری نیست که رقبای آن قادر به استفاده از نیروی هسته‌ای علیه آن شوند. بدیهی است که بهترین کار این است که چنین کشورهایی در وهله اول سلاح هسته ای تولید نکنند تا از چنین بی ثباتی و درگیری جلوگیری شود.  [1] استیونز، آستین «ژنرال به دلیل سخنرانی جنگی حذف شد»، نیویورک تایمز، 2 سپتامبر 1950، ص. اگر کشوری توسط همسایگان متخاصم احاطه شده باشد که احتمالاً قصد حمله پیشگیرانه به آن را دارند، سلاح های هسته ای بسیار مطلوب تر خواهند بود. با سلاح های هسته ای نمی توان یک کشور را توسط زورگویان منطقه ای تحت فشار قرار داد. کاملاً منصفانه به نظر می رسد که ایران به توانایی مقاومت در برابر قدرت اسرائیل در خاورمیانه و دفاع از خود در برابر تهاجم این رژیم یا ایالات متحده طمع داشته باشد.


داشتن تسلیحات هسته ای با منافع صلح آمیز دولت ها در تضاد خواهد بود. توسعه یک بازدارنده هسته ای در جامعه بین المللی به عنوان نشانه ای از جنگ طلبی و یک شخصیت جنگ طلب تلقی می شود. چنین تصویری برای اکثریت قریب به اتفاق کشورهایی که برای تمرکز بر دیپلماسی، تجارت و وابستگی متقابل اقتصادی مناسب تر هستند، مناسب نیست. [1] از دست دادن چنین روابط دیپلماتیک و اقتصادی به نفع زور می تواند آسیب جدی به شهروندان قدرت های هسته ای احتمالی وارد کند، همانطور که برای کره شمالی اتفاق افتاده است، که با تصمیم دولت خود برای تولید سلاح های هسته ای در روابط بین المللی منزوی شده اند. . اگر حق سلاح‌های هسته‌ای برای همه کشورها به رسمیت شناخته شود، تنها کشورهایی که در حال حاضر به دلایل استراتژیک آن را می‌خواهند، آن‌ها را توسعه می‌دهند و این کار را با گستاخی و سرعت بیشتری انجام خواهند داد. این کشورها ممکن است تلاش کنند تا آنها را توسعه دهند، حتی اگر گسترش سلاح های هسته ای غیرقانونی باشد، اما دادن مجوز به آنها، احتمال موفقیت آنها را افزایش می دهد. علاوه بر این، زمانی که کشورها تسلیحات هسته‌ای تولید می‌کنند، همسایگان آنها ممکن است احساس آسیب‌پذیری بیشتری داشته باشند و بنابراین به دلیل ضرورت مجبور به توسعه سلاح‌های خود شوند. این امر در برخی موارد منجر به مسابقات تسلیحاتی می شود و به طور کلی به دیپلماسی آسیب می رساند.  [1] سرتوری، آن. 2005. بازدارندگی با دیپلماسی. پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون.


مداخله بشردوستانه در کشورهایی که دارای تسلیحات هسته‌ای هستند غیرممکن می‌شود. اغلب ثابت شده است که سازمان ملل، ایالات متحده و ائتلاف‌های بین‌المللی مختلف مداخله‌های بشردوستانه را در کشورهایی که درگیر جنگ‌های داخلی، مرتکب نسل‌کشی یا سوء استفاده از حقوق بشر خود هستند، ضروری است. شهروندان [1] نمونه ای از چنین مداخله ای کمک های اخیر بسیاری از دولت ها به شورشیان در لیبی است. اگر همه کشورها مجاز به داشتن تسلیحات هسته ای بودند، چنین مداخلاتی تقریبا غیرممکن می شد. برای مثال، اگر کشورهایی تلاش کنند و به شورشیان لیبی کمک کنند، خود را هدف کلاهک‌های هسته‌ای لیبی خواهند دید. بنابراین هزینه مداخله برای تقریباً هر کشوری از نظر هزینه های انسانی و سیاسی بسیار زیاد است. اگر به ظالمان اجازه داده شود هر جنایتی را که صلاح می‌دانند علیه مردم خود مرتکب شوند، جهان بدتر خواهد بود، در حالی که جامعه بین‌المللی از ترس تلافی‌جویانه هسته‌ای نمی‌تواند کاری انجام دهد.  [1] اسلانچف، برانیسلاو. 1384. «اجبار نظامی در بحرانهای بین دولتی». بررسی علوم سیاسی آمریکا 99(4).


حق دفاع از خود باید مطابق با قوانین بین المللی اعمال شود.  هیچ حقی برای چنین سلاح های وحشتناک مخربی وجود ندارد. اختراع آنها یکی از تراژدی های بزرگ تاریخ است که به بشریت این قدرت را می دهد که خود را نابود کند. حتی در طول جنگ سرد، اکثر مردم سلاح‌های هسته‌ای را در بهترین حالت به‌عنوان یک دفاع ضروری در طول آن مبارزه بزرگ ایدئولوژیک، و در بدترین حالت، بلایی می‌دانستند که به تمام زندگی روی زمین پایان می‌دهد. جنگ هسته‌ای هرگز اتفاق نیفتاده است، اگرچه تقریباً در چندین موقعیت، مانند بحران موشکی کوبا، رخ داده است. و در سال 1983، یک بازی جنگی ناتو، تمرین Able Archer که رهایی کامل نیروهای هسته‌ای ناتو را شبیه‌سازی می‌کرد، توسط اتحاد جماهیر شوروی به عنوان مقدمه‌ای برای اولین حمله هسته‌ای عظیم تفسیر شد. اولگ گوردیفسکی، سرهنگ KGB که به غرب فرار کرده است، اظهار داشته است که در دوران Able Archer، بدون اینکه متوجه شود، جهان به طرز وحشتناکی به لبه پرتگاه هسته‌ای نزدیک شد، «بی‌تردید از هر زمان دیگری از زمان بحران موشکی کوبا به بعد. سال 1962. [1] نیروهای شوروی در حالت آماده باش فوری قرار گرفتند و تنها زمانی از تشدید تنش جلوگیری شد که کارکنان ناتو متوجه شدند چه اتفاقی در حال رخ دادن است و تمرین را کاهش دادند. [2] ممکن است در درگیری‌های آینده بین قدرت‌های هسته‌ای، سرهای خنک‌تر غالب نباشند. وقتی کشورهای دارای سلاح اتمی بیشتری وجود داشته باشند، خطر انجام یک کار احمقانه توسط کسی افزایش می یابد. به هر حال، تنها یک حادثه از این قبیل می‌تواند منجر به از دست رفتن میلیون‌ها نفر شود. [3] علاوه بر این، در سال‌های اخیر بالاخره گام‌های مثبتی بین دو کشور دارای بزرگترین زرادخانه‌های هسته‌ای، ایالات متحده و روسیه، در کاهش استراتژیک ذخایر هسته‌ای آغاز شده است. این کشورها که تا همین اواخر بزرگترین عاملان اشاعه تسلیحات هسته ای بودند، اکنون تعهداتی را نسبت به کاهش تدریجی تعداد تسلیحات تا زمانی که بخش کوچکی از کلاهک های فعال فعلی قابل استفاده باشد، پذیرفته اند. [4] همه کشورها، چه با سلاح هسته ای و چه بدون سلاح هسته ای، باید این درس را بپذیرند. آنها باید به عدم اشاعه کمک کنند و بدین ترتیب جهان را از خطر درگیری و تخریب هسته ای ایمن تر کنند. واضح است که تمرکز باید بر کاهش تسلیحات هسته ای باشد نه افزایش آنها.  [1] اندرو، کریستوفر و گوردیفسکی، اولگ. 1991. \KGB: داستان داخلی عملیات خارجی آن از لنین تا گورباچف\. نیویورک: انتشارات هارپر کالینز.  [2] راجرز، پل. 2007. “از امپراتوری شیطان تا محور شر”. گروه تحقیقاتی آکسفورد  [3] جرویس، رابرت. 1989. معنای انقلاب هسته ای: دولت داری و چشم انداز آرماگدون، مطالعات کرنل در امور امنیتی. ایتاکا: انتشارات دانشگاه کرنل.  [4] بیکر، پیتر. 2010. \پیچ و خم ها در راه پیمان تسلیحاتی با روسیه\. نیویورک تایمز.


مردم به سلامت رهبر خود علاقه مند هستند سلامت رهبر کشور موضوعی است که مردم و رسانه ها ناگزیر می خواهند بدانند. همیشه علاقه زیادی به آن وجود خواهد داشت. گاهاً دولت می تواند این را بازی کند، زیرا کیسینجر می گوید بیمار است و از زمان برای پرواز به پکن برای ترتیب دادن ملاقات نیکسون بدون توجه مطبوعات استفاده می کند. اما در بیشتر مواقع نگه داشتن مطالب از مطبوعات کاملاً منفی است. باعث ایجاد شایعات می شود  این مورد جان آتا میلز بود، مردم اجازه نداشتند از سلامتی او مطلع شوند. کارکنان ریاست جمهوری و اعضای ارتباطات دائماً در مورد سلامتی او دروغ می گفتند، اما دو گزارش وجود داشت که او فوت کرده است. میلز زمانی را در بیمارستانی در ایالات متحده گذراند، پس از بازگشت به غنا، مجبور شد در اطراف فرودگاه دویدن کند تا به رسانه ها نشان دهد که سالم است. 1 1 کمیته حمایت اجتماعی، \چه کسی و چه چیزی رئیس جمهور جان ایوانز آتا میلز را کشت؟\، غنا مدرن، 13 اوت 2012،


رئیس دولت/دولت باید در برابر مردم پاسخگو باشد. رازداری در رابطه با سلامت رهبر نشان دهنده بی اعتمادی یا بیزاری از رای دهندگان است. علنی نبودن در مورد مسائل بهداشتی تقریباً همیشه به این معنی است که دولت به کسانی که آنها را انتخاب کرده اند دروغ می گوید، کسانی که در برابر آنها پاسخگو هستند. چند روز قبل از مرگ جان آتا میلز، نی لانتی واندرپویه، یکی از نامزدهای حزب میلز گفت: «او [میلز] قوی‌تر و سالم‌تر از هر نامزد ریاست‌جمهوری است»، اطلاعاتی که در گذشته به وضوح نادرست بود. 1 1 Takyi-Boadu، چارلز، \Confusion Hits Mills\، غنا مدرن، 21 ژوئیه 2012،


شفافیت به شهروندان این امکان را می دهد که برای اطمینان از عملکرد مناسب، یک رهبر سالم انتخاب کنند. رای دهندگان سزاوار این هستند که بدانند آیا احتمال دارد دوره خود را به پایان برسانند یا خیر. هنگامی که شرایط بهداشتی از مردم پنهان است، ممکن است به اشتباه رهبری را انتخاب کنند که قادر به انجام یک دوره کامل نیست یا در مواقعی کنترل کشور را در دست ندارد. اگر به رای دهندگان گفته شود که آیا این یک مشکل است یا نه، رأی دادن به رهبری که اغلب واقعاً در راس کشور نخواهد بود، فایده ای ندارد. شفافیت از نظر اطلاعات واضح، دقیق و به روز برای قضاوت رای دهندگان در مورد شایستگی یک رهبر که پیش شرط لازم برای انتخاب است، ضروری است. در یک دموکراسی یک رهبر باید پاسخگو باشد، او تنها در صورتی می تواند پاسخگو باشد که رای دهندگان چنین اطلاعات حیاتی را بدانند.


فقدان شفافیت می‌تواند رهبر را به خطر بیندازد. در صورت دریافت سریع درمان و آگاهی پزشکان از هر گونه بیماری زمینه‌ای، احتمال زنده ماندن فرد در هنگام تصادف، حمله قلبی یا شرایط دیگر وجود دارد. اگر شفافیت بیشتری در مورد مرگ او وجود داشت، میلز ممکن بود زندگی می کرد، یا بیشتر عمر می کرد. هیچ هشدار قبلی مبنی بر احتمال انتقال سریع رئیس جمهور به بیمارستان علیرغم تماس پزشکان در روز قبل وجود نداشت. به همان دلیلی که افراد خارجی او در دسترس نبودند که منجر به عدم تصمیم گیری در مورد اعزام آمبولانس شد یا خیر. و در نهایت او ابتدا از بخش اورژانس دور شد زیرا آنها نمی دانستند این رئیس جمهور است که از آنها خواسته شده بود درمان کند. 1 شفافیت این امکان را فراهم می‌کند که رویه‌ها وجود داشته باشند و از قبل اطلاع رسانی شود که احتمالاً چند دقیقه به دست می‌آید و امکان بقا را فراهم می‌کند.  راهنمای روزانه 1، \چگونه میلز مرد: خواهر همه چیز را می گوید\، من شادی آنلاین، 31 اوت 2012،


رقبا می توانند از فرصت سوء استفاده کنند در حالی که رهبر از بیماری رنج می برد، رقبا می توانند از این فرصت استفاده کنند تا رهبر را کنار بگذارند. دوره بیماری دوره آسیب پذیری است که در آن دولت کمتر قادر به پاسخگویی به تهدیدات خارجی و داخلی است. نگفتن سلامتی رهبر در طول بیماری به مردم کمک می کند تا از چنین تلاش هایی جلوگیری شود. در مورد مرگ رهبر نیز چنین است. چند روز پنهان کاری امکان جانشینی آرام را فراهم می کند زیرا جانشین منصوب شده زمان دارد تا از وفاداری دولت، ارتش و سایر نهادهای حیاتی اطمینان حاصل کند. در سال 2008، زمانی که ژنرال لانسانا کونته از گینه درگذشت، قدرت باید با برگزاری انتخابات ظرف 90 روز به رئیس مجلس ملی ابوباکار سومپاره منتقل می شد. درعوض، گروهی از افسران نظامی کوچک از این اعلامیه سریع برای راه اندازی کودتا استفاده کردند. 1 1 یوسف، هما، «کودتای نظامی به دنبال مرگ رئیس جمهور گینه»، کریستین ساینس مانیتور، 23 دسامبر 2008،


صدمات دیپلماسی برای باز بودن بیش از حد دیپلماسی می تواند بسیار شخصی باشد. ابتکارات دیپلماتیک اغلب نتیجه یک فرد واحد است و رهبر فردی برای پایان دادن به مذاکرات ضروری است. بنابراین شفافیت در مورد سلامت یک رهبر ممکن است از انجام معاملات جلوگیری کند. نیکسون علیرغم وضعیت بد مائو به چین رفت، به این معنی که رهبر عالی چین کمک چندانی به تغییر تاریخی در روابط دیپلماتیک نکرد. آیا اگر مردم چین و آمریکا از وضعیت ناخوشایند مائو اطلاع داشتند، چنین تغییر مهمی در همسویی امکان پذیر بود؟ آمریکایی‌ها هر معامله‌ای را غیرقابل اعتماد می‌دانستند، زیرا نمی‌توانستند مطمئن باشند که این مائو بود که این تصمیم را گرفت، در حالی که مخالفان در چین می‌توانستند استدلال کنند که این مشاورانی مانند ژو انلای بودند که توافق را منعقد کردند نه خود مائو که به طور بالقوه آنها را قادر به انکار یا تضعیف می‌کرد. معامله  1 Macmillan, Margaret, Seize the Hour When Nixon meo Mao, John Murray, London, 2006, p.76


بازارهایی مانند ثبات، تجارت و بازارها ثبات سیاسی را ارزشمند می دانند. واضح است که وقتی رهبر یک کشور بیمار است، این ثبات آسیب می بیند، اما با شفافیت می توان این آسیب را کاهش داد. بازارها می خواهند بدانند رهبر چقدر بیمار است، و اینکه جانشینی امن است تا بدانند آینده چه خواهد شد. پنهان کاری و در نتیجه انتشار شایعات بدترین گزینه است، زیرا کسب و کارها نمی توانند تصوری از آینده داشته باشند، بنابراین نمی توانند تصمیماتی برای سرمایه گذاری بگیرند که تحت تأثیر محیط سیاسی باشد.  رهبران برای اقتصاد اهمیت دارند. آنها پارامترهای محیط کسب و کار، مالیات ها، یارانه ها، میزان بوروکراسی را تعیین می کنند. آنها همچنین بر سایر زمینه ها مانند قیمت انرژی، در دسترس بودن پیوندهای حمل و نقل و غیره تأثیر می گذارند. برآورد شده است که \تغییر یک انحراف استاندارد در کیفیت رهبر منجر به تغییر رشد 1.5 درصدی می شود\. 1 رهبري كه دنبال مي‌شود ممكن است از همان كيفيت باشد كه در اين صورت تفاوت كمي وجود خواهد داشت، اما به همان اندازه مي‌تواند به معناي تغيير بزرگ باشد.  1 جونز، بنجامین اف، و اولکن، بنجامین آ.، \آیا رهبران مهم هستند؟\ رهبری و رشد ملی از جنگ جهانی دوم، فصلنامه اقتصاد، فوریه 2005،


سلب حریم خصوصی برای رهبران رهبران ایالت ها دقیقاً به همان شکلی که دیگران سزاوار حفظ حریم خصوصی هستند. درست همانطور که رهبران شهروندان آنها می خواهند و سزاوار حریم خصوصی هستند و برای همه ناعادلانه است که در مورد سلامت آنها بدانند. رهبران ممکن است از بیماری هایی مانند ایدز/اچ آی وی یا بیماری های شرم آور رنج ببرند که می تواند به یک رهبر آسیب برساند.  مردم فقط نیاز دارند که مردم بدانند چه زمانی این بیماری به طور قابل توجهی به اداره دولت آسیب می زند. دولت می تواند به تنهایی و بدون رهبر خود برای چند روز فعالیت کند. فقط در صورتی که بیماری برای مدت طولانی رهبر را ناتوان کند، نیازی به گفتن به مردم وجود دارد. واضح است که اگر رئیس جمهور از روی تخت خود کار می کند، او همچنان کار را انجام می دهد و دولت او کار می کند. ویلیام پیت جوان، نخست وزیر بریتانیا، در حالی که به شدت بیمار بود، اما همچنان کشور را در اوج جنگ های ناپلئونی اداره می کرد، به عنوان \ناجی اروپا\ معرفی شد. 1 1 بلوی، مارجی، \ویلیام پیت جوان (1759-1806)\، وب ویکتوریا، 4 ژانویه 2006،


الزام قانون اساسی قانون اساسی ایالات متحده برای جلوگیری از تمرکز قدرت در یک مکان طراحی شده است و هر یک از سه قوه (مجری، مقننه و قضایی) یکدیگر را کنترل می کنند. همانطور که جیمز مدیسون نوشت: \در یک جمهوری نه تنها محافظت از جامعه در برابر ظلم حاکمان آن، بلکه محافظت از بخشی از جامعه در برابر بی عدالتی بخش دیگر اهمیت زیادی دارد.\ [1] این اصل تضمین می‌کند که قدرت تقسیم می‌شود و گفتگوی بیشتر بین شاخه‌ها و بین دو مجلس کنگره را تسهیل می‌کند که به دنبال سازش با یکدیگر برای ارائه بهترین بیان ممکن از اراده کنگره است.  چنین نیازی به سازش بین قوه‌ها باعث می‌شود که کنترل دو قوه منتخب بین دو حزب سرازیر شود و در مقابل کنترل تک حزبی هر دو مجلس، جایی که می‌توان مصالحه را برای تناسب با اهداف قوه مجریه از پیش تنظیم کرد، مصالحه را ضروری می‌سازد. بنابراین، دولت تقسیم شده یک الزام اضافی برای دولت است که تضمین می کند که قدرت ها به ضرر آمریکایی ها متمرکز نمی شوند.  [1] مدیسون، جیمز، «فدرالیست شماره 51 ساختار دولت باید بررسی‌ها و تعادل‌های مناسب بین بخش‌های مختلف را فراهم کند»، مجله مستقل، 6 فوریه 1788،


کنترل‌ها و تعادل‌ها با داشتن مسئولیت هر دو حزب در بخش‌های مختلف دولت، می‌توان درجات بیشتری از نظارت بر سیاست‌ها وجود داشت، زیرا حزب مخالف رئیس‌جمهور را مجبور می‌کند تا سیاست‌های خود را توجیه کند.  تحت حاکمیت تک حزبی، این خطر وجود دارد که رئیس جمهور بتواند برنامه خود را با نظارت اندک از سوی یک قوه مقننه که عمدتاً با این سیاست موافق است، پیش ببرد. فقط باید به دولت های استبدادی در سراسر جهان نگاه کرد تا دید که دولت هایی با قدرت بیش از حد ممکن است از این قدرت سوء استفاده کنند.  دولت تفرقه‌افتاده نظارتی بر قوه مجریه ایجاد می‌کند، از اجرای دستور کارها جلوگیری می‌کند، اجازه می‌دهد تا بین دو حزب اصلی مصالحه شود و تضمین کند که بهترین سیاست ممکن برای آمریکایی‌ها اجرا می‌شود. همانطور که بنجامین فرانکلین نوشت: «این کافی نیست که قوه مقننه شما زیاد باشد. همچنین باید تقسیم شود.» [1] [1] فرانکلین، بنجامین، نوشته ها، 'III. در شعبه قانونگذاری. 10:55 - 60، 1789،


کنگره چگونه کار می کند کنگره یک نهاد دو مجلسی است، با بخش های تشکیل دهنده آن، مجلس نمایندگان و سنا، که عمدتاً مستقل از یکدیگر برای ایجاد لوایح کار می کنند. با این حال لازم است مجلس و سنا قوانینی را به شکل یکسان تصویب کنند تا به قانون تبدیل شود. [1] معمولاً برای یافتن مصالحه بین دو نسخه مختلف از یک لایحه به منظور حفظ و بهبود آنچه در مورد اصلاحات پیشنهادی بهترین است و رفع نقص‌ها قبل از تبدیل شدن به قانون، یک دوره «آشتی» لازم است. [2] این استقلال بین دو مجلس، و آشتی یکی از معدود زمینه‌هایی است که این دو با یکدیگر ملاقات می‌کنند، می‌تواند امکان ایجاد اختلاف در کنگره بین دو حزب بزرگ را فراهم کند. در واقع این را می توان سودمند دانست، زیرا گسترده ترین دامنه ایدئولوژیک در هنگام ایجاد یک سیاست با تطبیق دو لایحه، حصول اطمینان از اجرای سیاست مرکزگرا و جلوگیری از نوسان ایدئولوژیک بر خلاف میل مردم در نظر گرفته می شود.  [1] گلدمن و همکاران، چالش دموکراسی، ویرایش مختصر، ویرایش چهارم، نیویورک 2001، ص 196 [2] سنای ایالات متحده، «فرایند آشتی»،


تأثیر بر ساختار احزاب سیاسی اصلی دولت تقسیم شده، ضرورت سازش را ایجاد می کند و احزاب را تشویق می کند تا برای بهترین نتایج با یکدیگر همکاری کنند. این می‌تواند به تضعیف جنبه‌های درونی‌تر بحث کمک کند، زیرا رقابت برای انتخابات به منظور تمرکز بر حکومت به نفع همه آمریکایی‌ها پشت سر گذاشته می‌شود. در نتیجه بزرگترین دستاوردهای آمریکا زمانی حاصل شده است که اجماع گسترده دو حزبی وجود داشته باشد. [1] همچنین یک ملاحظات حزبی برای جستجوی دولت تقسیم شده وجود دارد. رؤسای جمهور موفق تر دو دوره اخیر، رونالد ریگان و بیل کلینتون، با کنگره اداره می شدند که تا حدی یا به طور کامل توسط حزب مخالف کنترل می شد. [2] آنها توانستند با مخالفان همکاری کنند تا بهترین سیاست را دنبال کنند و به امیدهای خود برای انتخاب مجدد کمک کنند و خود را به عنوان خواستار سازش در راستای آرمان های رای دهندگان، که در مجموع حکومت تقسیم شده را به منظور ارتقاء ترجیح می دهند، یاری دهند. همکاری بالغ بین طرفین  [1] مک کارتی، نولان، «پیامدهای سیاست قطبی شدن حزبی در ایالات متحده»، bcep.haas.berkeley.edu/papers/McCarty.doc [2] «حکومت تقسیم شده» ویکی پدیا، دسترسی به 30/1/12


کنترل‌ها و توازن‌های موجود تاکنون نشان داده‌اند که دولت تک‌حزبی کنترل‌های کمی بر آن اعمال کرده است، و این امکان را برای حکومت ایدئولوژیک سلطه‌جو فراهم می‌کند. با این حال، این درست نیست، زیرا کنترل های خارجی زیادی بر روی یک دولت تک حزبی وجود دارد که می تواند از این امر جلوگیری کند.  اولاً، کنترل‌ها و موازنه‌های اعمال‌شده توسط قانون اساسی به این معناست که قوه مجریه نمی‌تواند بدون موافقت کنگره کار زیادی انجام دهد، به این معنی که رئیس‌جمهور برای انجام کاری که می‌خواهد به حمایت حزب خود در قوه مقننه نیاز دارد. در دولت می خواهد  در داخل کنگره، حزب حاکم همچنان با نظارت کمیته‌های وزارتخانه‌ای مواجه است که کار آن را بررسی می‌کنند و مگر اینکه حزب حاکم نتواند اکثریت 60 سناتور مجلس علیا را به دست آورد، در این صورت نیاز به درجه‌ای از مذاکره است.  در نهایت، دیوان عالی که اسماً غیرحزبی است، می‌تواند قوانینی را که ناقض شرایط قانون اساسی هستند، لغو کند. این نهادها با هم می توانند دولت تک حزبی را برای جلوگیری از سوء استفاده از قدرت خود محدود کنند.