گیاهخواری به محیط زیست کمک می کند گیاهخوار شدن کاری دوستدار محیط زیست است. کشاورزی مدرن یکی از منابع اصلی آلودگی در رودخانه های ما است. پرورش گوشت گاو یکی از دلایل اصلی جنگل زدایی است و تا زمانی که مردم به خرید فست فودهای میلیاردی خود ادامه دهند، انگیزه مالی برای ادامه قطع درختان برای ایجاد فضا برای گاو وجود خواهد داشت. به دلیل تمایل ما به خوردن ماهی، رودخانه ها و دریاهای ما در حال خالی شدن از ماهی هستند و بسیاری از گونه ها در معرض انقراض هستند. منابع انرژی در پرورش گوشت بسیار بیشتر از غلات، حبوبات و غیره کشاورزی من مصرف می شود. خوردن گوشت و ماهی نه تنها باعث ظلم به حیوانات می شود، بلکه آسیب جدی به محیط زیست و تنوع زیستی وارد می کند. به عنوان مثال آلودگی و جنگل زدایی مرتبط با تولید گوشت را در نظر بگیرید در نمایشگاه زمستانی رویال کشاورزی تورنتو در سال 1992، کشاورزی کانادا دو آمار متضاد را نشان داد: «برای تغذیه هر کانادایی به چهار زمین فوتبال (حدود 1.6 هکتار) نیاز است» و «یک درخت سیب میوه کافی تولید می کند. برای درست کردن 320 عدد پای. در مورد آن فکر کنید - چند درخت سیب و چند ردیف گندم در کسری از یک هکتار می تواند غذای کافی برای یک نفر تولید کند! [1] گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) در سال 2006 به این نتیجه رسید که دامداری در سراسر جهان 18 درصد از گازهای گلخانه ای کره زمین را تولید می کند - در مقایسه، تمام اتومبیل ها، قطارها، هواپیماها و قایق های جهان مجموعاً 13 درصد از گازهای گلخانه ای را تشکیل می دهند. انتشار گاز [2] در نتیجه نکته فوق تولید گوشت به محیط زیست آسیب می رساند. تقاضا برای گوشت باعث جنگل زدایی می شود. دانیل سزار آولینو از دفتر دادستانی فدرال برزیل می‌گوید: «ما می‌دانیم که بزرگترین عامل جنگل‌زدایی در آمازون گاو است.» تخمین زده می شود که این پاکسازی جنگل های بارانی استوایی مانند آمازون برای کشاورزی 17 درصد از گازهای گلخانه ای جهان را تولید می کند. [3] نه تنها این، بلکه تولید گوشت انرژی بسیار بیشتری نسبت به آنچه در نهایت به ما می‌دهد مصرف می‌کند. تولید گاو گوشتی نیاز به نسبت انرژی ورودی به تولید پروتئین 54:1 دارد.  همین امر در مورد مصرف آب نیز صدق می کند به دلیل همین پدیده گوشت ناکارآمد برای تولید از نظر مقدار دانه مورد نیاز برای تولید همان وزن گوشت، تولید به آب زیادی نیاز دارد. آب یکی دیگر از منابع کمیاب است که به زودی در مناطق مختلف کره زمین از آن به اندازه کافی نخواهیم داشت. تولید گوشت گاو تغذیه شده با غلات به ازای هر کیلوگرم غذا 100000 لیتر آب مصرف می کند. پرورش جوجه های گوشتی برای تهیه یک کیلوگرم گوشت به 3500 لیتر آب نیاز دارد. در مقایسه، تولید سویا 2000 لیتر برای کیلوگرم غذای تولید شده مصرف می کند. برنج 1912; گندم 900; و سیب زمینی 500 لیتر. [4] این در حالی است که مناطقی از کره زمین با کمبود شدید آب مواجه هستند. در کشاورزی تا 70 برابر بیشتر از آب مصرفی برای مصارف خانگی استفاده می شود: پخت و پز و شستشو. یک سوم جمعیت جهان در حال حاضر از کمبود آب رنج می برند. [5] سطح آب های زیرزمینی در سراسر جهان در حال کاهش است و رودخانه ها شروع به خشک شدن می کنند. در حال حاضر برخی از بزرگترین رودخانه ها مانند رودخانه زرد چین به دریا نمی رسند. [6] با افزایش جمعیت، گیاهخوار شدن تنها راه مسئول برای غذا خوردن است.  [1] استفان لکی، \چگونه الگوهای خوردن گوشت محور بر امنیت غذایی و محیط تاثیر می گذارد\، مرکز تحقیقات توسعه بین المللی [2] برایان والش، گوشت: بدتر کردن گرمایش جهانی، مجله تایم، 10 سپتامبر 2008.  [3] دیوید آدام، تامین کنندگان سوپرمارکت \کمک به نابودی جنگل های بارانی آمازون\، گاردین، 21 ژوئن 2009. [4] راجر سگلکن، ایالات متحده می تواند 800 میلیون نفر را با غلاتی که دام می خورند تغذیه کند، اخبار علمی کورنل، 7 آگوست 1997. 5] فیونا هاروی، کمبود آب یک نفر از هر سه را تحت تاثیر قرار می دهد، FT.com، 21 آگوست 2003 [6] روپرت وینگفیلد-هیز، رودخانه زرد در حال خشک شدن، اخبار بی بی سی، 29 ژوئیه 2004


کشتن حیوانات غیراخلاقی است به عنوان انسان های تکامل یافته، وظیفه اخلاقی ما این است که تا حد امکان کمترین درد را برای بقای خود تحمیل کنیم. پس اگر برای زنده ماندن نیازی به آزار دادن به حیوانات نداریم، نباید این کار را انجام دهیم. حیوانات مزرعه مانند مرغ، خوک، گوسفند و گاو موجودات زنده باهوشی مانند ما هستند - آنها پسرعموهای تکاملی ما هستند و مانند ما می توانند لذت و درد را احساس کنند. جرمی بنتام، فیلسوف سودگرای قرن هجدهم حتی معتقد بود که رنج حیوانات به اندازه رنج انسان جدی است و ایده برتری انسان را به نژادپرستی تشبیه کرد. پرورش و کشتن این حیوانات برای غذا در حالی که نیازی به این کار نداریم اشتباه است. روش‌های پرورش و کشتار این حیوانات اغلب وحشیانه و بی‌رحمانه است - حتی در مزارع به ظاهر آزاد. [1] طبق اعلام PETA، سالانه ده میلیارد حیوان برای مصرف انسان ذبح می‌شوند. و بر خلاف مزارع مدت‌ها پیش که حیوانات آزادانه در آن‌ها پرسه می‌زدند، امروزه، بیشتر حیوانات در کارخانه‌ها پرورش داده می‌شوند: در قفس‌هایی که به سختی می‌توانند حرکت کنند و با رژیم غذایی تقلبی با آفت‌کش‌ها و آنتی‌بیوتیک‌ها تغذیه می‌شوند. این حیوانات تمام زندگی خود را در \سلول های زندانی\ خود به قدری کوچک می گذرانند که حتی نمی توانند بچرخند. بسیاری از آنها از مشکلات جدی سلامتی و حتی مرگ رنج می برند زیرا به طور انتخابی برای رشد یا تولید شیر یا تخم مرغ با سرعتی بسیار بیشتر از توانایی بدنشان پرورش داده می شوند. در کشتارگاه، میلیون ها نفر دیگر بودند که هر سال برای غذا کشته می شوند.  در ادامه تام ریگان توضیح می دهد که همه وظایف در مورد حیوانات از دیدگاه فلسفی وظایف غیر مستقیم نسبت به یکدیگر هستند. او آن را با قیاسی در مورد کودکان توضیح می دهد: «به عنوان مثال، کودکان قادر به امضای قرارداد نیستند و فاقد حقوق هستند. اما با وجود این، به دلیل منافع عاطفی دیگران، توسط قرارداد اخلاقی محافظت می شوند. بنابراین، ما وظایفی در رابطه با این کودکان داریم، وظایفی در قبال آنها، اما هیچ وظیفه ای در قبال آنها نداریم. وظایف ما در مورد آنها، وظایف غیرمستقیم نسبت به سایر انسانها، معمولاً والدین آنهاست.» [2] با این کار او از این نظریه حمایت می کند که حیوانات باید از رنج محافظت شوند، زیرا حفاظت از هر موجود زنده در برابر رنج اخلاقی است، نه به این دلیل که ما با آنها قرارداد اخلاقی داریم، بلکه عمدتاً به دلیل احترام به زندگی و تشخیص رنج است. خود  [1] کلر سودات، تاریخچه مختصری از وگانیسم، تایم، 30 اکتبر 2008 [2] تام ریگان، پرونده حقوق حیوانات، 1989


گیاهخواری سالم تر است «گیاه خواری» فواید سلامتی قابل توجهی دارد. رژیم گیاهخواری حاوی مقادیر زیادی فیبر، ویتامین ها و مواد معدنی است و چربی کمی دارد. (رژیم غذایی وگان حتی بهتر است زیرا تخم مرغ و محصولات لبنی کلسترول بالایی دارند.) خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان با خوردن گوشت افزایش می یابد: در سال 1996 انجمن سرطان آمریکا توصیه کرد که گوشت قرمز باید به طور کامل از رژیم غذایی حذف شود. خوردن گوشت خطر ابتلا به بیماری های قلبی را نیز افزایش می دهد - سبزیجات فاقد کلسترول هستند، که می تواند باعث انسداد عروق در گوشت خواران شود. یک مطالعه آمریکایی نشان داد که: «مردانی که در بالاترین پنجک گوشت قرمز مصرف می‌کنند – کسانی که حدود 5 اونس می‌خورند. گوشت قرمز در روز، تقریباً معادل یک استیک کوچک، در یک دوره 10 ساله 31 درصد بیشتر از مردان در پنجک کم مصرف که کمتر از 1 اونس می خوردند، خطر مرگ را داشتند. گوشت قرمز در روز یا تقریباً سه تکه گوشت ذرت.» [1] رژیم گیاهخواری به دلیل محتوای چربی/کلسترول کم، خطر ابتلا به بیماری های مزمن دژنراتیو مانند چاقی، فشار خون بالا، دیابت و انواع سرطان از جمله سرطان روده بزرگ، سینه، معده و ریه را کاهش می دهد. منابع گیاهی پروتئین زیادی مانند لوبیا و کشک لوبیا وجود دارد. و اسفناج یکی از بهترین منابع آهن است.  [1] تیفانی شارپلز، «پرونده رو به رشد علیه گوشت قرمز»، تایم، 23 مارس 2009


گیاهخواری خطر مسمومیت غذایی را کاهش می دهد تقریباً همه انواع خطرناک مسمومیت غذایی از طریق گوشت یا تخم مرغ منتقل می شوند. بنابراین باکتری کمپیلوباکتر، شایع ترین علت مسمومیت غذایی در انگلستان، معمولا در گوشت خام و مرغ، شیر پاستوریزه نشده و آب تصفیه نشده یافت می شود. سالمونلا از گوشت خام، طیور و محصولات لبنی به دست می آید و بیشتر موارد مسمومیت غذایی با اشریشیا کلی (E-Coli) پس از خوردن گوشت گاو نیم پز یا نوشیدن شیر غیر پاستوریزه رخ می دهد. [1] تماس نزدیک بین انسان و حیوانات همچنین منجر به بیماری مشترک انسان و دام می شود - بیماری هایی مانند آنفولانزای پرندگان که می تواند از حیوانات به انسان منتقل شود. استفاده از مغز حیوانات در خوراک فرآوری شده برای دام منجر به BSE در گاو و CJD در انسان هایی شد که گوشت گاو گاوهای آلوده مصرف می کردند.  [1] علل مسمومیت غذایی، nhs.co.uk، 23 ژوئن 2009


گیاهخواری مشکلاتی دارد رژیم گیاهخواری یا گیاهخواری ممکن است باعث شود که فرد آهن کافی دریافت نکند. این به این دلیل است که اگرچه می توانید آهن را از غذاهایی مانند حبوبات، سبزیجات برگ سبز و آجیل دریافت کنید، اما آهن موجود در این غذاها به این راحتی جذب نمی شود. علائم این احساس تنگی نفس پس از ورزش اندک، احساس خستگی و تمرکز کوتاه و تمرکز ضعیف است. [1] این علائم می تواند بر مهارت در مدرسه و توانایی عملکرد خوب در کار تأثیر منفی بگذارد و در نهایت منجر به از دست دادن بهره وری شود که هم اثرات شخصی و هم تأثیرات گسترده تری برای اقتصاد دارد. سایر شرایط شامل بیمار شدن مکرر، افسردگی مکرر و سوءتغذیه است.  [1] تیم اطلاعات بهداشتی بوپا، \کم خونی ناشی از فقر آهن\، bupa.co.uk، مارس 2010،


بقای بهترین ها برای انسان طبیعی است که سایر گونه ها را کشاورزی کند، بکشد و بخورد. همانطور که در کتاب داروین در مورد منشاء گونه ها نشان داده شده است، در حیات وحش یک مبارزه بی رحمانه برای هستی وجود دارد. [1] این واقعیت که ما انسان ها با بهره برداری از محیط طبیعی خود در آن مبارزه موفق بوده ایم به این معنی است که ما حق طبیعی بر گونه های پایین تر داریم. مفهوم بقای بهترین ها ممکن است منسوخ به نظر برسد، اما هنوز هم نظم تعیین کننده طبیعت است. در واقع پرورش حیوانات بسیار کمتر از درد و مشقتی است که حیوانات به طور طبیعی در طبیعت بر یکدیگر تحمیل می کنند.  [1] داروین، چارلز، در مورد منشأ گونه ها با استفاده از انتخاب طبیعی، یا حفظ نژادهای مورد علاقه در مبارزه برای زندگی.، Literature.org


انسان ها می توانند برنامه غذایی خود را انتخاب کنند انسان ها همه چیزخوار هستند – قرار است هم گوشت بخوریم و هم گیاهان. مانند اجداد اولیه‌مان، دندان‌های نیش تیز برای پاره کردن گوشت حیوانات و سیستم گوارشی داریم که برای خوردن گوشت و ماهی و همچنین سبزیجات سازگار است. معده ما نیز برای خوردن گوشت و مواد گیاهی سازگار است. همه اینها به این معنی است که خوردن گوشت بخشی از انسان بودن است. فقط در چند کشور غربی مردم آنقدر خودپسند هستند که طبیعت خود را انکار کنند و از رژیم غذایی عادی انسان ناراحت شوند. ما مجبور شدیم هم گوشت و هم سبزیجات بخوریم - حذف نیمی از این رژیم ناگزیر به معنای از دست دادن تعادل طبیعی است. خوردن گوشت کاملا طبیعی است. مانند بسیاری از گونه های دیگر، انسان ها زمانی شکارچی بوده اند. در حیات وحش حیوانات می کشند و کشته می شوند، اغلب بسیار وحشیانه و بدون هیچ ایده ای از \حقوق\. همانطور که بشر در طول هزاران سال پیشرفت کرده است، ما تا حد زیادی شکار حیوانات وحشی را متوقف کرده ایم. در عوض، ما راه‌های مهربان‌تر و کم‌هزینه‌تری برای وارد کردن گوشت در رژیم غذایی خود از طریق اهلی کردن پیدا کرده‌ایم. حیوانات مزرعه امروزی از نسل حیواناتی هستند که زمانی در طبیعت شکار می کردیم.


تحقیقات حیوانی باعث آسیب شدید به حیوانات درگیر می شود نکته تحقیقات حیوانی این است که حیوانات آسیب می بینند. حتی اگر در آزمایش رنج نبرند، تقریباً همه پس از آن کشته می‌شوند. با استفاده از 115 میلیون حیوان در سال، این یک مشکل بزرگ است. رها کردن حیوانات تحقیقاتی پزشکی در طبیعت برای آنها خطرناک است و به عنوان حیوان خانگی قابل استفاده نیستند. [4]. تنها راه حل این است که آنها از بدو تولد وحشی هستند.  بدیهی است که کشتن یا آسیب رساندن به حیوانات به نفع حیوانات نیست. تحقیقات باید ممنوع شود تا از مرگ میلیون ها حیوان جلوگیری شود.


این پیام ثابتی را ارسال می کند که اکثر کشورها قوانین رفاه حیوانات را برای جلوگیری از ظلم به حیوانات دارند، اما قوانینی مانند قانون حیوانات (رویه های علمی) بریتانیا در سال 1986، [10] دارند که از جرم بودن آزمایش حیوانات جلوگیری می کند. این به این معنی است که برخی از افراد می توانند کارهایی را با حیوانات انجام دهند، اما دیگران نه. اگر دولت در مورد حیوان آزاری جدی است، چرا به کسی اجازه انجام آن را می دهد؟


حیوانات نباید آسیب ببینند تفاوت بین ما و حیوانات دیگر به جای نوع [2] یک موضوع درجه است. بدن آنها شبیه بدن ما است، همانطور که روش های آنها برای انتقال معنی شبیه است. آنها از درد عقب می نشینند، به نظر می رسد ترس از یک شکنجه گر را ابراز می کنند، و به نظر می رسد که از فعالیت ها لذت می برند. نکته ای واضح برای هر کسی که سگ خانگی را با شنیدن کلمه \راه رفتن\ مشاهده کرده است.  ما معتقدیم دیگران احساساتی مانند ما را تجربه می کنند، زیرا آنها در ظاهر و رفتار شبیه ما هستند. حیوانی که خصوصیات آناتومیکی، فیزیولوژیکی و رفتاری ما را به اشتراک می گذارد، مطمئناً احساساتی مانند ما دارد.  اگر مردم حق دارند که آسیب نبینند، باید از خود بپرسیم که چه چیزی حیوانات را متفاوت می کند؟ اگر حیوانات همان چیزی را که ما احساس می کنیم، احساس می کنند و مانند ما رنج می برند، محکوم کردن آنها به آزمایش به دلیل اینکه آنها از گونه های مختلف هستند، شبیه نژادپرستی یا تبعیض جنسی است.[3]


لازم نیست ما نمی دانیم چگونه می توانیم داروهای جدیدی را بدون آزمایش حیوانی تولید کنیم تا زمانی که به آن پایان دهیم. ما اکنون می دانیم که بیشتر مواد شیمیایی چگونه کار می کنند، و شبیه سازی کامپیوتری مواد شیمیایی بسیار خوب است.[6] آزمایش بر روی بافت می تواند نشان دهد که داروها چگونه کار می کنند، بدون نیاز به حیوانات واقعی. حتی پوست باقی مانده از جراحی را می توان آزمایش کرد و انسان بودن مفیدتر است.  این واقعیت که در گذشته تحقیقات حیوانی مورد نیاز بود، دیگر بهانه خوبی نیست. ما هنوز تمام پیشرفت‌های آزمایش‌های حیوانی در گذشته را داریم، اما دیگر به آن نیازی نیست. [7]


بیشتر حیوانات ممکن است بیشتر از برخی افراد رنج ببرند می‌توان به افرادی فکر کرد که نمی‌توانند رنج ببرند، مانند آنهایی که در حالت نباتی پایدار هستند یا دارای ناتوانی‌های ذهنی قابل توجهی هستند.  ما می توانیم یکی از سه گزینه را انتخاب کنیم. یا می‌توانیم روی حیوانات آزمایش کنیم، اما نه چنین افرادی، که از نظر اخلاقی سازگار نیست. ما می‌توانیم هر دو را مجاز کنیم، اما آیا می‌خواهیم تحقیقات پزشکی دردناکی را روی معلولان انجام دهیم؟ یا، ما نتوانستیم هیچ کدام را انجام دهیم.[9]


اگر آزمایش حیوانی انجام ندهیم، مردم خواهند مرد هر سال، 23 داروی جدید تنها در بریتانیا معرفی می شود. تقریباً همه روی حیوانات آزمایش خواهند شد. یک داروی جدید برای مدت طولانی استفاده خواهد شد. به تمام افرادی که با استفاده از پنی سیلین نجات یافته اند فکر کنید. اگر هزینه آزمایش داروها بیشتر باشد، به این معنی است که شرکت های دارویی کمتر توسعه خواهند یافت. این بدان معناست که افراد بیشتری رنج می برند و می میرند


حیوانات تحقیقاتی به خوبی رفتار می کنند حیواناتی که در تحقیقات استفاده می شوند معمولاً رنج نمی برند. در حالی که ممکن است درد داشته باشند، به طور کلی به آنها مسکن داده می شود، و زمانی که آنها را زمین بگذارند، این کار به صورت انسانی انجام می شود. [16] از آنها مراقبت می شود، زیرا حیوانات سالم به معنای نتایج آزمایشی بهتر هستند. این حیوانات بهتر از زندگی وحشی زندگی می کنند.  تا زمانی که با حیوانات خوب رفتار می شود، نباید ایراد اخلاقی با تحقیقات حیوانی داشت. این دقیقاً مشابه با پرورش حیواناتی است که برای گوشت استفاده می شود.


تحقیقات حیوانی تنها زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که مورد نیاز باشد کشورهای عضو اتحادیه اروپا و ایالات متحده قوانینی برای جلوگیری از استفاده از حیوانات برای تحقیقات در صورت وجود جایگزین دارند. اصول 3Rs معمولا استفاده می شود. آزمایش بر روی حیوانات برای نتایج بهتر و رنج کمتر، جایگزین شده و از نظر تعداد حیوانات مورد استفاده کاهش یافته است. این بدان معنی است که حیوانات کمتری باید رنج بکشند و تحقیق بهتر است.


آزمایش برای داروهای واقعاً جدید مورد نیاز است. مزیت واقعی آزمایش بر روی حیوانات، ساخت داروهای کاملاً جدید است که حدود یک چهارم آنها است. پس از آزمایش های غیر حیوانی و سپس حیوانی، روی انسان آزمایش می شود. دلیل اینکه این خطر برای این داوطلبان شجاع کم است (اما وجود ندارد) آزمایشات حیوانی است.  این مواد شیمیایی جدید به احتمال زیاد باعث بهبود زندگی مردم می شوند، زیرا جدید هستند. شما نمی توانید بدون آزمایش حیوانی یا قرار دادن انسان در معرض خطر بسیار بالاتر، روی این داروهای جدید تحقیق کنید.


حیوانات حقوق بشر ندارند انسان ها مغز بزرگی دارند، گروه های اجتماعی تشکیل می دهند، ارتباط برقرار می کنند و به طور کلی شایسته توجه اخلاقی هستند. ما همچنین از خود و ماهیت مرگ آگاه هستیم. برخی از حیوانات برخی از این ویژگی ها را دارند اما همه آنها نباید از حقوق یکسانی برخوردار باشند. در آسیب رساندن به حیوانات به نفع انسان ها، ما وارد یک مبادله اخلاقی خوب برای ایجاد یک خیر بزرگتر می شویم. [11]


شکار غیرقانونی در حال پیشرفته تر شدن است، زیرا شکار غیرقانونی بسیار پیشرفته تر می شود، یک رویکرد نظامی قوی تر و نظامی مورد نیاز است. شکارچیان متخلف اکنون با تفنگ های کالیبر بالا، دوربین های دید در شب، صدا خفه کن و هلیکوپتر برای شکار طعمه خود کار می کنند. [1] این روش‌ها به‌ویژه در برابر کرگدن‌ها در آفریقای جنوبی استفاده می‌شوند، که شاخ‌های آن‌ها به دلیل خواص پزشکی فرضی‌شان در بازار آسیا بسیار ارزشمند شده است. [2] در پاسخ به این، به محیط بانان آفریقای جنوبی آموزش های تخصصی داده می شود و از نظارت هوایی خود برای ردیابی شکارچیان غیرقانونی با موفقیت استفاده می کنند، [3] از استدلال برای یک واکنش نظامی برای محافظت از حیوانات در حال انقراض حمایت می کند.  [1] WWF، «بحران شکار غیرقانونی کرگدن آفریقایی» [2] Zapwing، «بحران شکار غیرقانونی کرگدن» [3] همانجا


سیستم قضایی در حال حاضر کار نمی کند یکی از ناکامی های عمده در عملیات فعلی مبارزه با شکار غیرقانونی این است که شکارچیان به ندرت تحت پیگرد قانونی قرار می گیرند. سیستم‌های حقوقی آفریقا به ندرت شکار غیرقانونی را به عنوان یک جرم جدی در اولویت قرار می‌دهند و مجرمان معمولاً جریمه‌های ناچیز دریافت می‌کنند. یکی از دلایل اصلی انقراض کرگدن سیاه غربی در سال 2011 عدم صدور حکم کامل برای هر یک از شکارچیانی بود که دستگیر شدند. [1] این سیستم همچنین به دلیل روش‌های ضعیف تحقیقاتی قادر به تعقیب مغزهای پشت بسیاری از عملیات‌ها نیست. این تصور را در ذهن شکارچیان ایجاد می کند که می توانند بدون مجازات فعالیت کنند. [2] [1] ماتور، ا. منقرض اعلام شده، تلاش‌های سست ضد شکار غیرقانونی مسئول است.


زیستگاه های طبیعی نابود می شوند رویکرد سختگیرانه تری برای حفاظت از حیوانات برای جلوگیری از تخریب زیستگاه های طبیعی آنها توسط مردم محلی مورد نیاز است. همانطور که انسان ها فعالیت های کشاورزی خود را در آفریقا گسترش می دهند، محیط های حیوانات در حال انقراض را از بین می برند و دیگران را به سمت در معرض انقراض سوق می دهند. با توجه به افزایش مزارع پنبه در مقیاس بزرگ و محصولات غذایی، شیر آفریقای غربی کاهش قابل توجهی در جمعیت داشته است. تعداد کمتر از 400 در اوایل سال 2014 [1] . حفاظت سخت‌تر، مانند حصار کردن مناطق از فعالیت‌های انسانی، پیشنهاد شده است و در آفریقای جنوبی موفقیت‌آمیز بوده است [2].  [1] بی بی سی، «شیرها در غرب آفریقا با انقراض روبرو هستند» [2] مورل، آر. حصار کردن شیرهای وحشی از انسان \می تواند آنها را نجات دهد\


حیوانات در معرض انقراض منبع غرور کشورهای آفریقایی هستند حیوانات در خطر انقراض درجه حفاظت شدیدتری را در آفریقا تضمین می کنند زیرا اهمیت فرهنگی قابل توجهی دارند. برخی از گروه‌ها معتقدند که فیل‌های آفریقایی قدرت‌های عرفانی دارند و قرن‌ها به آنها طمع داشتند. [1] شیرهای آفریقایی بر روی نشان دولت ها و نهادها چه در گذشته و چه در حال حاضر به تصویر کشیده شده است. [2] آنها به طور ذاتی با گذشته آفریقا و هویت آن مرتبط هستند. از این رو انقراض این حیوانات تاثیرات فرهنگی منفی خواهد داشت و باید از آن جلوگیری کرد.  [1] دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، \فیل: حیوان و عاج آن در فرهنگ آفریقا\ [2] کلمن، Q. \اهمیت شیرهای آفریقایی\


شکار غیرقانونی با تروریسم مرتبط است برای کاهش بودجه برای گروه های تروریستی باید حمایت قوی از حیوانات اجرا شود. برخی از سازمان های تروریستی از تجارت غیرقانونی عاج و شاخ به عنوان بودجه برای عملیات خود استفاده می کنند. الشباب، ارتش مقاومت خداوند (LRA) و جنجاوید سودانی همگی از تجارت غیرقانونی به عنوان منبع درآمد استفاده می کنند و اولی 40 درصد از هزینه های خود را از این تجارت استفاده می کند. [1] این آنها را قادر می سازد تا حملاتی مانند محاصره Westgate در کنیا در سال 2013 را انجام دهند. [2] حفاظت شدیدتر از حیوانات در خطر انقراض، توانایی این گروه‌ها را برای تأمین مالی خود کاهش می‌دهد. به نوبه خود، این امر توانایی عملیاتی آنها را کاهش می دهد و ثبات را در آفریقا افزایش می دهد.  [1] استوارت، سی. «تجارت غیرقانونی عاج از حملات تروریستی الشباب حمایت مالی می کند» [2] تاکت، سی. \چگونه شکار غیرقانونی فیل به تامین مالی حمله تروریستی کنیا کمک کرد\


مرگ و میر کمتر انسان کمتر جانوران بزرگ منجر به مرگ و میر کمتر در آفریقا خواهد شد. برخی از حیوانات در معرض خطر تهاجمی هستند و به انسان حمله می کنند. اسب‌های آبی سالانه بیش از سیصد انسان را در آفریقا می‌کشند و حیوانات دیگری مانند فیل و شیر نیز باعث مرگ و میر بسیاری می‌شوند. [1] فیلم منتشر شده در اوایل سال 2014 از حمله یک فیل گاو نر به ماشین یک گردشگر در پارک ملی کروگر، آفریقای جنوبی، تهدید مداوم این حیوانات را نشان داد. [2] حفاظت شدیدتر منجر به تعداد بیشتری از این حیوانات می شود که خطر زندگی انسان را افزایش می دهد.  [1] خطر حیوانات «خطرناک‌ترین حیوانات» [2] وینال، الف.


رویکردهای سنگین انگیزه های شکار غیرقانونی را حل نمی کند ایجاد واکنش های سخت تر به شکار غیرقانونی شکارچیان را منصرف نمی کند زیرا آنها انگیزه های شکار غیرقانونی را تشخیص نمی دهند. بسیاری از شکارچیان، به ویژه آنهایی که بومی آفریقا نیستند، در شکار غیرقانونی شرکت می کنند زیرا وضعیت غیرقانونی هیجان انگیز است. [1] تماس‌های نزدیک، چالش‌ها و احساس استقلال همگی با افزایش حفاظت از ذخیره‌های بازی چند برابر می‌شوند.  سپس کسانی هستند که از روی ناچاری شرکت می کنند. شکارچیان غیرقانونی اغلب قادر خواهند بود برای هر کیلوگرم شاخ کرگدن 50 تا 100 دلار درآمد داشته باشند [2] و گوشت بوته از کشتارها می تواند منبع ضروری تغذیه باشد. [3] شکار غیرقانونی فرصت هایی را برای آفریقایی ها ایجاد می کند که معمولاً در کارهای قانونی در دسترس نیستند. حمایت شدیدتر از حیوانات نمی تواند یک معیشت جایگزین برای این شکارچیان غیرقانونی فراهم کند.  [1] Forsyth, C. & Marckese, T. 'هیجان ها و مهارت ها: تجزیه و تحلیل جامعه شناختی شکار غیرقانونی' صفحه 162 [2] استوارت، سی. ”


قانونی کردن تجارت شاخ، عاج، خز و پوست موثرتر است. قانونی کردن شکارچیان برای کشتن این حیوانات در خطر انقراض، به جای محافظت از آنها، می تواند از انقراض جلوگیری کند. وضعیت حفاظت شده حیوانات در خطر انقراض، پوست، شاخ و عاج آنها را گرانتر کرده است زیرا به دست آوردن آنها دشوارتر است. [1] غیرقانونی بودن فعلی تجارت شاخ کرگدن، عرضه را در مقایسه با تقاضا در آسیا محدود کرده است. این باعث شده است که قیمت بوق به حدود 84000 پوند برسد. از نظر تئوری، حفاظت نرم برای حیوانات در حال انقراض می تواند قیمت را تا حدی کاهش دهد که دیگر شکار این حیوانات در معرض انقراض سودی نداشته باشد. [2] این امر به طور بالقوه با آزاد کردن موارد تصرف شده توسط دولت ها که در حال حاضر نابود شده است، عرضه را افزایش می دهد و می تواند به طور بالقوه شامل کشاورزی شود همانطور که آفریقای جنوبی در حال بررسی شاخ کرگدن است. [3] [1] Welz، A. «جنگ علیه شکار غیرقانونی آفریقا: آیا نظامی‌سازی سرنوشت شکست دارد؟» [2] Player, I. & Fourie, A. 'چگونه در جنگ علیه شکارچیان پیروز شویم' [3] Molewa, E., 'Statement on Rhino Poaching Media'


کشورهای آفریقایی پول کمی برای صرفه جویی در اختیار دارند آفریقا دارای برخی از کشورهای کمتر توسعه یافته در جهان است که حفاظت گسترده از حیوانات در حال انقراض را غیرقابل تحمل می کند. بسیاری از کشورهای آفریقایی تحت فشار مسائل مبرم‌تر جنگ داخلی، بدهی‌های بزرگ، فقر و توسعه نیافتگی اقتصادی هستند. [1] این عوامل در حال حاضر مقادیر قابل توجهی پول از بودجه های محدود به دست می آورند. به عنوان مثال، تانزانیا دارای درآمد 5.571 میلیارد دلار و هزینه 6.706 میلیارد دلار است. [2] افزایش هزینه‌ها در پروژه‌های حمایت از حیوانات تنها به تشدید این کسری بودجه کمک می‌کند.  [1] سیمنسن، جی. «آفریقا: علل توسعه نیافتگی و چالش‌های جهانی‌سازی» [2] کتاب حقایق جهانی «تانزانیا»


ذخیره سازی زیرزمینی هسته ای ایمن است ذخیره سازی زباله های هسته ای زیرزمینی به این معنی است که زباله های هسته ای حداقل 300 متر زیر زمین ذخیره می شوند. [I1] آسیب نشت 300 متری زیر زمین به طور قابل توجهی محدود است، اگر منطقه به درستی انتخاب شده باشد، نباید هیچ منبع آبی در نزدیکی وجود داشته باشد که آلوده شود. اگر چنین باشد، آسیب نشت محدود به لایه‌های رسوبی در مجاورت خواهد بود که تحت تأثیر تشعشع قرار نمی‌گیرند. در مقایسه، نشت بیرون ممکن است منجر به آلودگی حیوانات اطراف شود. اگر مثلاً هنگام وقوع نشت باران شدید باشد، ممکن است زباله‌های هسته‌ای بیشتری به منابع آب برسند.  علاوه بر این، سایر گزینه‌های موجود، مانند ذخیره‌سازی روی زمین، خطر بالقوه بیشتری را در صورت بروز مشکل ایجاد می‌کنند. این به این دلیل است که نشت تشعشعات به هوا برای زباله های هسته ای بسیار آسان تر است. این مشکل ساز است زیرا حتی یک اشاره تشعشع ممکن است باعث وحشت مردم به دلیل پیامدهای مخرب و تبلیغاتی شدید بحران های قبلی ایمنی هسته ای شود. به این ترتیب، ذخیره سازی زیرزمینی به طور مستقیم و غیرمستقیم ایمن تر است. [1] علاوه بر این، ذخیره‌سازی زیرزمینی از رسیدن زباله‌های هسته‌ای یا تشعشعات هسته‌ای به کشورهای دیگر جلوگیری می‌کند و به این ترتیب، امنیت بیشتری را در سراسر مرزها به همراه دارد. [2] علاوه بر این، ذخیره سازی تمام زباله های هسته ای در زیر زمین به این معنی است که کشورها می توانند تلاش های تحقیقاتی و آموزشی خود را بر روی پاسخ به خرابی های مهار زیرزمینی متمرکز کنند. تمرکز و تخصص در این نوع به احتمال زیاد از انتشار جدی مواد هسته‌ای از یک تاسیسات زیرزمینی جلوگیری می‌کند تا رویکرد کلی و کلی که توسط راه‌حل‌های مختلف و متمایز ذخیره‌سازی روی زمین تقویت می‌شود.  [1] \اروپا به مخازن زیرزمینی زباله های هسته ای نگاه می کند.\ Infowars ایرلند. 20/02/2010 [2] «اتحادیه اروپا درباره ذخیره سازی دائمی زباله های هسته ای بحث می کند». 04/11/2010 درباره MyPlanet.   [I1] من مطمئن نیستم که چگونه این بخش را جایگزین کنم. \نشت\ مواد رادیواکتیو به هوا یک خطر حداقلی است. ممکن است اشاره کننده به بیرون ریختن گرد و غبار تابیده شده و ذرات دیگر باشد که زمانی رخ می‌دهد که نیروگاه‌های هسته‌ای دچار خرابی مهار انفجاری شده‌اند، اما این با انواع خرابی‌های مهاری که ممکن است در تأسیساتی که برای ذخیره‌سازی میله‌های سوخت هسته‌ای مصرف‌شده اتفاق می‌افتد قابل مقایسه نیست. و زباله های پزشکی  یکی از خطرات قابل توجهی که توسط ذخیره سازی زیرزمینی ایجاد می شود، انتشار مواد هسته ای در منبع آب است.


ذخیره سازی زیرزمینی هسته ای ضروری است حتی کشورهایی که برنامه زباله های هسته ای ندارند نیز تمایل به تولید زباله های رادیواکتیو دارند. به عنوان مثال، تحقیقات و پزشکی هر دو از مواد هسته ای و فناوری هسته ای استفاده می کنند. فناوری هایی مانند تجهیزات تصویربرداری پزشکی به استفاده از عناصر رادیواکتیو وابسته هستند. این بدان معناست که همه کشورها سطوحی از زباله های هسته ای تولید می کنند که باید با آنها برخورد شود.  علاوه بر این، بسیاری از کشورهای غیرهسته‌ای در حال تسریع برنامه‌های تحقیقاتی و سرمایه‌گذاری خود در فناوری‌های هسته‌ای هستند. به استثنای آلمان، اجماع فزاینده‌ای در میان کشورهای توسعه‌یافته وجود دارد که انرژی هسته‌ای تنها روش مناسب برای برآوردن تقاضای فزاینده داخلی برای انرژی در غیاب اشکال قابل اعتماد و کارآمد تولید انرژی تجدیدپذیر است.  جایگزین‌های قرار دادن زباله‌های هسته‌ای در ذخیره‌سازی زیرزمینی بر اساس استفاده مجدد از زباله‌های هسته‌ای در نیروگاه‌های هسته‌ای است. در حالی که این در برخی زمینه ها قابل اجرا است، در کشورهایی که فاقد فناوری لازم برای انجام این کار هستند و در کشورهایی که نیازی به تکیه بر انرژی هسته ای ندارند، این گزینه نامربوط می شود. علاوه بر این، حتی این فرآیند منجر به ایجاد مقداری پسماند هسته‌ای می‌شود، بنابراین در کشورهایی که فناوری اجرای چنین راه‌حلی را دارند، دفع زباله‌های هسته‌ای باقی‌مانده همچنان یک مسئله است.  به این ترتیب، ذخیره سازی زیرزمینی هسته ای یک روش ضروری است که باید برای دفع زباله های هسته ای مورد استفاده قرار گیرد. [1] [1] \طرح ذخیره سازی عمیق زیرزمینی اتحادیه اروپا.\ 03/11/2010. اخبار هسته ای جهان


جایگزین های بهتری برای ذخیره سازی زباله های هسته ای زیرزمینی وجود دارد فرانسه بزرگترین تولید کننده انرژی هسته ای در جهان است. این کشور 80 درصد برق خود را از انرژی هسته ای تولید می کند. [1] توجه به این نکته بسیار مهم است که به ذخیره سازی زباله های هسته ای زیرزمینی متکی نیست. درعوض، به ذخیره سازی در بالای زمین و در محل متکی است. این نوع ذخیره سازی همراه با بازفرآوری سنگین و بازیافت زباله های هسته ای، ذخیره سازی زیرزمینی را غیر ضروری می کند. [2] به این ترتیب منطقی به نظر می رسد که در اکثر دموکراسی های لیبرال غربی که می توانند به همان سطح پیشرفت تکنولوژیکی فرانسه برسند، ذخیره زباله های هسته ای در بالای زمین منطقی تر است. در بالای زمین، می‌توان کنترل‌ها و تعادل‌هایی را ایجاد کرد که امکان نظارت دقیق‌تر بر نگهداری این تأسیسات ذخیره‌سازی هسته‌ای را فراهم می‌کند. علاوه بر این، بازفرآوری و بازیافت منجر به اتلاف کمتر اورانیوم در کل می شود. این مهم است، زیرا اورانیوم، در حالی که در زمین فراوان است، استخراج و آسیاب کردن آن اغلب دشوار است. به این ترتیب، صرفه جویی در اینجا اغلب به طور قابل توجهی به نفع چیزهایی مانند محیط زیست است و هزینه اقتصادی کل عملیات را کاهش می دهد.  [1] بی بی سی نیوز، «تامین مالی انرژی هسته ای فرانسه 1 میلیارد یورو افزایش می یابد»، 27 ژوئن 2011، [2] پالفرمن، جان. چرا فرانسوی ها انرژی هسته ای را دوست دارند؟ PBS.


زباله های هسته ای باید برای تولید برق بیشتر مورد استفاده مجدد قرار گیرند.  انواع جدیدی از راکتورهای هسته ای مانند \راکتورهای سریع یکپارچه\ وجود دارند که می توانند از زباله های راکتورهای هسته ای معمولی (یا اورانیوم مانند هر رآکتور هسته ای دیگر) انرژی بگیرند. این بدان معنی است که زباله های دیگر راکتورها یا سلاح های هسته ای برچیده شده می توانند برای تامین انرژی این راکتورهای جدید استفاده شوند. راکتور سریع یکپارچه توانایی تولید انرژی را تقریباً 100 افزایش می دهد. بنابراین این یک منبع انرژی بسیار طولانی مدت خواهد بود. [1] ضایعات در پایان فرآیند تقریباً به اندازه راکتورهای فعلی مشکل ساز نیست. از آنجایی که IFR زباله ها را صدها بار بازیافت می کند، زباله بسیار کمتری باقی می ماند و آنچه وجود دارد نیمه عمر بسیار کوتاه تری دارد، فقط ده ها سال به جای هزاران. این باعث می شود که ذخیره سازی برای بقیه بسیار امکان پذیرتر باشد، زیرا فضای بسیار کمتری مورد نیاز خواهد بود. [2] [1] تایل، چارلز، «واکنش هسته‌ای چرا آمریکایی‌ها از انرژی هسته‌ای می‌ترسند»، PBS، [2] مونبیوت، جورج، «ما باید در مورد سلافیلد و یک راه‌حل هسته‌ای صحبت کنیم که همه جعبه‌های ما را مشخص کند». .co.uk، 5 دسامبر 2011،


ذخیره سازی هسته ای زیرزمینی گران است.  ذخیره سازی زیرزمینی هسته ای گران است. این به این دلیل است که ساخت مخازن زمین شناسی عمیق مورد نیاز برای مقابله با چنین زباله هایی دشوار است. دلیل این امر این است که مخازن مذکور باید 300 متر زیرزمین باشند و همچنین به سیستم‌های ایمن نیاز دارند تا در صورت وجود نشتی بتوان آنها را مسدود کرد. برای کشورهای کوچکتر، اجرای این ایده تقریباً کاملاً غیرممکن است.  علاوه بر این، نگهداری از تاسیسات نیز مستلزم سرمایه‌گذاری بلندمدت زیادی است، زیرا یکپارچگی ساختاری تاسیسات باید به‌طور مستمر پایش و حفظ شود تا در صورت وجود نشتی، سریع و کارآمد به مقامات مربوطه اطلاع‌رسانی شود.  این در مورد سایت مخزن زباله کوه یوکا دیده می شود که از دهه 1990 میلیاردها دلار هزینه داشته است و در نهایت به دلیل ترس عمومی در مورد ایمنی هسته ای متوقف شد. [1] [1] دیده بان امنیتی ISN. \مشکلات ذخیره سازی زباله های هسته ای اروپا.\ Oilprice.com 01/06/2010


جهان در حال توسعه کشورهای در حال توسعه مانند چین و هند به سرعت در حال رشد هستند و از طریق استفاده از سوخت های فسیلی و جنگل زدایی باعث افزایش گسترده انتشار گازهای گلخانه ای در جهان می شوند. کشورهای توسعه یافته 100 سال طول کشید تا استانداردهای زندگی را به اندازه کافی برای توسعه یک جنبش زیست محیطی ایجاد کنند. این احتمال وجود دارد که کشورهای در حال توسعه برای چندین دهه به افزایش انتشار سالانه خود ادامه دهند و هر گونه کاهش احتمالی در جهان توسعه یافته را تا حد زیادی تحت الشعاع قرار دهند. به گفته جوزف روم، دستیار سابق وزیر آمریکا در امور بهره وری انرژی و انرژی های تجدیدپذیر، \رشد انتشار گازهای گلخانه ای چین می تواند تمام تلاش های کشورهای دیگر برای تثبیت دمای جهان را از بین ببرد.\ تغییر دهید.  1. روم، جوزف، «چگونه کپنهاگ می تواند در جایی که کیوتو شکست خورد، موفق شود»، فارین پالیسی، 18 ژوئن 2009.


450 PPM در گزارش چهارم ارزیابی IPCC مشخص شد که انتشار گازهای گلخانه ای اتمسفر باید در 450ppm تثبیت شود تا از افزایش دما بیش از 2-2.4 درجه سانتیگراد جلوگیری شود. پی پی ام جو در حال حاضر 393 است و با سرعتی حدود 2 پی پی ام در سال در حال افزایش است. به منظور تثبیت در ppm 450، جهان توسعه یافته باید انتشارات خود را تا سال 2020 به میزان 25 تا 40 درصد و تا سال 2050 به میزان 80 تا 90 درصد کاهش دهد، همراه با کاهش قابل توجه نرخ رشد انتشار در کشورهای در حال توسعه. 1. تنها تعداد کمی از کشورها (همه آنها در اروپا) علیرغم وعده های داده شده برای انجام این کار به پروتکل 1997 کیوتو، به هر گونه کاهش در انتشار سالانه GHG دست یافته اند. .  1. IPCC (2007). \گزارش چهارم ارزیابی IPCC: تغییرات آب و هوایی 2007 (AR4)\. کمبریج، بریتانیا و نیویورک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا: انتشارات دانشگاه کمبریج.  2 گاردین، داده های انتشار دی اکسید کربن جهان بر اساس کشور: چین از بقیه سرعت می گیرد. (31/1/11).


ناکامی در دستیابی به توافق جهانی پروتکل کیوتو نتوانست انتشار گازهای گلخانه ای جهانی را کاهش دهد و در بحبوحه یک بحران اقتصادی، رهبران جهان حتی قادر به موافقت با معاهده جایگزینی پس از انقضای آن نبودند. هیچ معاهده جهانی کاهش انتشار گازهای گلخانه ای معناداری برای تصویب وجود ندارد و هیچ دلیلی برای خوشبین بودن به آینده وجود ندارد. کشورهای در حال توسعه بر این باورند که حق قانونی برای توسعه اقتصادی بدون محدودیت انتشار دارند زیرا جهان ثروتمند مسئول اکثریت قریب به اتفاق انتشار گازهای گلخانه ای در 200 سال گذشته است و انتشار سرانه در کشورهای در حال توسعه هنوز به مراتب کمتر از کشورهای توسعه یافته است. به این ترتیب، کشورهای در حال توسعه تنها با یک توافق جهانی موافقت خواهند کرد که هزینه کاهش/کاهش انتشار گازهای گلخانه ای آنها را بپردازد. با این حال، جهان توسعه یافته تمایلی به انتقال ثروت در ازای حق انتشار ندارد، به ویژه در زمانی که بسیاری از آنها کسری بودجه زیادی دارند. ایالات متحده) بر این باورند که هر معاهده ای که شامل کشورهای در حال توسعه (به ویژه چین) نباشد بی نتیجه خواهد بود.  1. اکونومیست، «جو بد برای توسعه»، 17 سپتامبر 2009.


پیامدهای افزایش گازهای گلخانه ای افزایش گازهای گلخانه ای در اتمسفر پیامدهای مهم متعددی دارد: - یخچال ها، صفحات یخی و یخبندان دائمی به ذوب شدن ادامه خواهند داد. این باعث افزایش سطح آب، آزاد شدن بیشتر گازهای گلخانه ای (متان که بیست برابر بیشتر از CO2 و CO2 به عنوان گاز گلخانه ای است) آزاد می کند و گرمای کمتری را به اتمسفر بازتاب می دهد و تغییرات آب و هوایی را تشدید می کند.  - اقیانوس ها (که یک مخزن کربن طبیعی هستند) به طور فزاینده ای اسیدی می شوند که به طور قابل توجهی به اکوسیستم هایی مانند صخره های مرجانی آسیب می رساند. علاوه بر این، تغییرات در شیمی اقیانوس می تواند بر میزان CO2 که می تواند سالانه جذب و پردازش کند، تأثیر بگذارد.  - حوادث فزاینده ای از آب و هوای شدید مانند طوفان، سیل، و دمای بالا/پایین ثبت خواهد شد. آب و هوای شدید می تواند اکوسیستم هایی را که CO2 جذب می کنند مانند جنگل ها و باتلاق های ذغال سنگ نارس که منجر به جذب طبیعی CO2 کمتری می شود، از بین ببرد.  این رویدادها تغییرات اقلیمی را تسریع می‌کنند و کاهش ppm GHG را برای انسان دشوارتر می‌کنند. هنگامی که میانگین دما به بالای 2.5 درجه سانتیگراد برسد، رویدادهایی رخ می دهد که برگشت ناپذیر خواهند بود و 1000 سال طول می کشد تا انتشار گازهای گلخانه ای کمتری داشته باشد تا زمین به حالت عادی بازگردد. 1. کانر، استیو، \انحصاری: بمب ساعتی متان\. ، ایندیپندنت، 23 سپتامبر 2008، 2. ویکی پدیا، \بازخورد تغییرات آب و هوا\. بازیابی شده در 2011-08-08.


انعطاف‌پذیری زمین همه نتیجه‌گیری‌ها در مورد اثرات افزایش گازهای گلخانه‌ای اتمسفر بر اساس مدل‌های آب و هوایی کامپیوتری است. حتی آنهایی که این مدل ها را توسعه داده و استفاده می کنند اذعان می کنند که مدل ها به اندازه کافی پیچیده نیستند که 100٪ دقیق باشند. علم آب و هوا بسیار پیچیده است و مدل های مختلف گاهی اوقات نتایج بسیار متفاوتی را ایجاد می کنند. 1. افزایش دی اکسید کربن باعث افزایش حیات گیاهی می شود که ممکن است سایر آسیب های تغییرات آب و هوایی را کاهش دهد و از گونه هایی که در حال حاضر توسط تغییرات آب و هوایی در معرض خطر هستند محافظت کند. بنابراین، خیلی زود است که نتیجه گیری کنیم که بشریت در حال نابودی است. آب و هوای زمین، با یا بدون اثرات انسانی، پیوسته در حال تغییر است و زندگی همیشه راهی برای ادامه پیدا کرده است.  1. لمونیک، مایکل دی، «چقدر می‌توانیم واقعاً به مدل‌های اقلیمی اعتماد کنیم تا در مورد آینده به ما بگویند؟»، 18 ژانویه 2011.


فناوری جدید بشریت بارها و بارها از طریق اختراعات عظیمی مانند کشاورزی، فولاد، آنتی بیوتیک ها و ریزتراشه ها جهان را متحول کرده است. و همانطور که فناوری پیشرفت کرده است، سرعت پیشرفت فناوری نیز افزایش یافته است. پیش‌بینی می‌شود که بین سال‌های 2000 و 2050 32 برابر بیشتر از تغییرات بین سال‌های 1950 و 2000 رخ دهد. بنابراین، حتی اگر شدیدترین پیش‌بینی‌های اقلیمی محقق شود، غیرقابل تصور است که بشریت راهی برای مداخله پیدا نکند. حتی تغییرات کوچک تفاوت ایجاد خواهد کرد - نیروگاه‌های زغال‌سنگ کارآمدتر می‌توانند یک سوم کمتر از نیروگاه‌های کم‌بازده منتشر کنند. آسیب. 1 1. برادشر، کیث. «چین در کارخانه‌های پاک‌تر زغال‌سنگ از آمریکا پیشی می‌گیرد.»، نیویورک تایمز منتشر شده: 10 مه 2009.


طرح‌های تجارت کربن اتحادیه اروپا ETS نمونه‌ای از بازار کربن بادوام است که سی کشور از اتحادیه اروپا و همچنین ایسلند، لیختن اشتاین و نروژ را پوشش می‌دهد. کشورهای عضو ETS از مکانیسم‌های بازار استفاده می‌کنند تا گازهای گلخانه‌ای داخلی را وادار کنند تا سقف‌های ملی را برآورده کنند، زیرا میزان سهمیه‌ها در طول زمان کاهش می‌یابد. در سال 2020 بر اساس ETS، انتشار گازهای گلخانه ای 21 درصد کمتر از سال 2005 خواهد بود. تشویق کنند. بخشی از دلیل موفقیت ETS این است که با اعمال (کم و بیش) قوانین خود به طور مساوی در سراسر مرزها و صنایع، زمینه بازی یکنواخت بین کشورها را تضمین می کند. \سیستم تجارت آلاینده ها\


رونق چشمگیر برای اقتصاد جمهوری دموکراتیک کنگو سد گرند اینگا یک تقویت چشمگیر برای اقتصاد جمهوری دموکراتیک کنگو خواهد بود. این بدان معناست که حجم عظیمی از سرمایه گذاری وارد کشور می شود، زیرا تقریباً تمام هزینه ساخت و ساز 80 میلیارد دلاری از خارج از کشور تأمین می شود که به این معنی است که هزاران کارگر در DRC مشغول به کار شده و پول خرج می کنند و همچنین تأمین کنندگان محلی را تقویت می کند. پس از تکمیل این پروژه، سد برق ارزان قیمت را تامین می‌کند تا صنعت رقابتی‌تر شود و برق خانه‌ها تامین شود. حتی مراحل اولیه از طریق Inga III انتظار می‌رود که برق ۲۵۰۰۰ خانوار در کینشاسا را تامین کند. [1] [1] \جنبش در پروژه برق آبی بزرگ اینگا\، ujuh، 20 نوامبر 2013،


این سد انرژی آفریقا را تامین می کند تنها 29 درصد از جمعیت جنوب صحرای آفریقا به برق دسترسی دارند. [1] این امر نه تنها برای اقتصاد، زیرا تولید و سرمایه گذاری محدود است، بلکه برای جامعه نیز پیامدهای بسیار زیادی دارد. بانک جهانی می‌گوید کمبود برق بر حقوق بشر تأثیر می‌گذارد: «مردم نمی‌توانند بدون برق به خدمات بیمارستانی مدرن دسترسی داشته باشند یا از گرمای شدید آسوده شوند. غذا را نمی توان در یخچال نگهداری کرد و مشاغل نمی توانند کار کنند. بچه ها نمی توانند به مدرسه بروند... لیست محرومیت ها ادامه دارد.» [2] به راحتی پیشنهاد می‌شود که «بنابراین گراند اینگا بیش از نیمی از قاره را با انرژی تجدیدپذیر با قیمت پایین تأمین می‌کند»، [3] برق را برای نیم میلیارد نفر تأمین می‌کند، بنابراین بخش زیادی از این شکاف برق را از بین می‌برد. [4] [1] انرژی بانک جهانی، «بررسی شکاف دسترسی به برق»، بانک جهانی، ژوئن 2010، صفحه 89 [2] بانک جهانی، «انرژی – حقایق»، worldbank.org، 2013، [3] خبرنگار SAinfo، \پیمان SA-DRC راه را برای گراند اینگا هموار می کند\، SouthAfrica.info، 20 مه 2013، [4] پیرس، فرد، \آیا پروژه های عظیم آبی جدید قدرت را برای مردم آفریقا به ارمغان خواهند آورد؟\، محیط زیست Yale 360، 30 مه 2013،


امکان بازسازی DRC DR کنگو یکی از جنگ زده ترین کشورهای جهان در دو دهه اخیر بوده است. گراند اینگا پروژه ای را ارائه می دهد که به طور بالقوه می تواند با ارائه برق ارزان و رونق اقتصادی برای همه در کشور مفید باشد. همچنین درآمدهای صادراتی زیادی را به همراه خواهد داشت. برای مثال محلی نسبتاً محلی، اتیوپی با صادرات 60 مگاوات به جیبوتی با 7 سنت در هر کیلووات ساعت [1] قابل مقایسه با قیمت های آفریقای جنوبی [2]، 1.5 میلیون دلار در ماه درآمد دارد، بنابراین اگر کنگو قرار بود 500 برابر آن (با 30000 مگاوات فقط 3/3) صادر کند. 4م ظرفیت) 9 میلیارد دلار در سال درآمد خواهد داشت. پس از آن پول بیشتری برای سرمایه گذاری و بهبود مشکلات فراهم می کند. بنابراین، این پروژه می‌تواند پروژه‌ای برای ملت برای کمک به ایجاد و حفظ ثبات پس از تسلیم شدن گروه شورشی M23 در اکتبر 2013 باشد. org، 29 ژانویه 2013، [2] Burkhardt، Paul، \Eskom برای افزایش قیمت برق در آفریقا 8٪ سالانه برای 5 سال\، بلومبرگ، 28 فوریه 2013،


یک سد می تواند کنگو را قابل استفاده تر کند در حالی که کنگو عمدتا قابل کشتیرانی است، اما فقط در داخل قابل استفاده است. تندبادها، کنگوی میانی را از دریا جدا کردند. ساختمان سدها را می‌توان با کانال‌بندی و قفل‌ها ترکیب کرد تا کالاهای بین‌المللی را به راحتی به داخل و از داخل منتقل کند. این امر به ادغام اقتصادی آفریقای مرکزی در اقتصاد جهانی کمک می کند و این منطقه را برای سرمایه گذاری بسیار جذاب تر می کند.


سد به محیط زیست آسیب می رساند سدها به دلیل تولید برق تجدیدپذیر معمولاً دوستدار محیط زیست هستند اما چنین پروژه های بزرگ به ندرت بدون عواقب هستند. گراند اینگا محتوای اکسیژن مسیر پایینی رودخانه را کاهش می دهد که به معنای از بین رفتن گونه ها است. این نه تنها بر رودخانه تأثیر می گذارد، زیرا دلتای کنگو یک منطقه غوطه ور به وسعت 300000 کیلومتر مربع در خارج از اقیانوس اطلس است. این سیستم هنوز درک نشده است، اما این توده رسوبات و مواد آلی را به اقیانوس اطلس منتقل می کند و پلانکتون را در فراساحل تشویق می کند و به توانایی اقیانوس اطلس برای تبدیل شدن به یک مخزن کربن کمک می کند. [1] [1] دوش، کیت، «آیا سد مگا آفریقا تأثیرات بزرگی خواهد داشت؟»، رودخانه های بین المللی، 5 مارس 2012،


هزینه بسیار زیاد است گراند اینگا «پای در آسمان» است زیرا هزینه آن بسیار زیاد است. با بیش از 50 تا 100 میلیارد دلار، بیش از دو برابر تولید ناخالص داخلی کل کشور است. [1] حتی پروژه بسیار کوچکتر Inga III نیز با مشکلات مالی ناشی از خروج وستکور از پروژه در سال 2009 مواجه شده است. سرمایه گذاری از هر کسی به جز آفریقای جنوبی. [3] اگر شرکت‌های خصوصی ریسک پروژه‌های بسیار کوچک‌تر را نپذیرند، در گراند اینگا نیز ریسک نخواهند کرد.  [1] آژانس اطلاعات مرکزی، \کنگو، جمهوری دموکراتیک\، کتاب حقایق جهانی، 12 نوامبر 2013، [2] \وستکور پروژه بزرگ اینگا III را رها می کند\، انرژی جایگزین آفریقا، 14 اوت 2009، [3] \کنا هنوز هم به دنبال بودجه Inga III، ESI-Africa.com، 13 سپتامبر 2013،


سدها جوامع را جابجا می کنند سدها منجر به پر شدن یک مخزن بزرگ در پشت سد می شود زیرا سطح آب را در مورد گراند اینگا افزایش داده است و باعث ایجاد مخزنی به طول 15 کیلومتر می شود. این به ویژه بزرگ نیست، اما ساخت و ساز همچنین جوامع را جابجا می کند. سدهای قبلی اینگا نیز مردم را آواره کرد. اینگا I و II 30 و 40 سال پیش ساخته شدند، با این حال آوارگان هنوز در یک شهر پیش ساخته کهنه به نام کمپ کینشاسا هستند و منتظر غرامت هستند. [1] آیا احتمال دارد این بار بهتر عمل کنند؟  [1] سانیانگا، روتو، «آیا کنگو از سد گرند اینگا سود خواهد برد»، خلاصه سیاست بین‌المللی، 29 ژوئن 2013،


چنین پروژه بزرگی فراتر از ظرفیت جمهوری دموکراتیک کنگو است. پروژه سد گرند اینگا عظیم است در حالی که به معنای مزایای بالقوه عظیمی است که مدیریت آن را برای کشور دشوارتر می کند. سازمان شفافیت بین‌الملل از نظر فساد در رتبه ۱۶۰ از ۱۷۶ قرار دارد، بنابراین جای تعجب نیست که پروژه‌ها در این کشور گرفتار آن شوند. [2] چنین پروژه بزرگی ناگزیر به معنای از بین رفتن میلیاردها دلار است. حتی اگر ساخته شود آیا جمهوری دموکراتیک کنگو می تواند آن را حفظ کند؟ این بعید به نظر می رسد. سدهای Inga I و II به دلیل گل و لای شدن و عدم نگهداری تنها با نصف پتانسیل خود کار می کنند. [3] [1] «شاخص ادراک فساد 2012»، شفافیت بین‌الملل، 2012، [2] بوشارد، پیتر، «گرند اینگا -- آخرین گلوله نقره‌ای بانک جهانی برای آفریقا»، هافینگتون پست، 21 آوریل 2013، [3] واساگار، جیوان، \آیا برنامه ای 50 میلیارد دلاری برای مهار این رودخانه قدرتمند می تواند برق را به تمام آفریقا بیاورد؟\، گاردین، 25 فوریه 2005،


اولویت دادن به اهداکنندگان انگیزه ای برای کمک کننده شدن ایجاد می کند. بزرگترین استدلال برای این سیاست نیز ساده ترین است: هزاران، شاید میلیون ها نفر را نجات دهد. یک سیاست اولویت‌بندی پیوند برای اهداکنندگان، نسبت اهداکنندگان را از وضعیت موجود (در بهترین حالت) کمی بیش از 30 درصد { اهداکنندگان عضو تایید شده} افزایش می‌دهد. با توجه به تعداد افرادی که در شرایطی جان خود را از دست می دهند که بسیاری از اعضای بدن آنها را بی فایده می کند، میزان ثبت اهداکنندگان باید تا حد امکان بالا باشد. انگيزه بسيار زيادي كه اين سياست براي ثبت ايجاد مي‌كند، ممكن است كمبود اعضاي خاص را به كلي از بين ببرد. یک مزیت اضافی این بدان معناست که برای اندام هایی که کمبود آنها از بین رفته است، این سیاست حتی نیازی به جبران تهدید خود مبنی بر محروم کردن اعضای بدن برای غیر اهداکنندگان ندارد (و حتی اگر این اتفاق برای هر عضوی رخ دهد و در نتیجه انگیزه را کاهش دهد. برای ثبت نام به‌عنوان اهداکننده، تعداد اهداکنندگان تنها می‌توانست تا زمانی کاهش یابد که دوباره کمبودی وجود داشته باشد، بنابراین انگیزه اهدا تا زمانی که میزان اهدا به تعادل با تقاضا برسد، احیا می‌شود.)


یک راه حل عملی مکانیسم های زیادی وجود دارد که توسط آنها می توان این سیاست را اجرا کرد. یک موضوع مشترک این است که آنهایی که امیدوارند عضو دریافت کنند به دو دسته اهداکنندگان ثبت نام شده و غیر اهداکننده تقسیم می شوند. دریافت کنندگان بالقوه ای که غیر اهداکننده هستند تنها در صورتی عضو دریافت می کنند که تمام درخواست های اهداکنندگان برای چنین عضوی تکمیل شود. به عنوان مثال، اگر کمبود کلیه های اهدایی با سروتیپ B وجود داشته باشد، اهداکنندگان عضوی که نیاز به کلیه B دارند، قبل از دریافت کلیه های غیر اهدایی، کلیه ها را دریافت می کنند. معیارهای موجود برای تصمیم‌گیری اولویت در بین گیرندگان همچنان می‌تواند در این فهرست‌ها اعمال شود - در بین اهداکنندگان و غیر اهداکنندگان، افراد می‌توانند بر اساس افرادی که برای مدت طولانی‌تری در لیست انتظار بوده‌اند یا افرادی که اولویت بیشتری دارند، اولین عضو را دریافت می‌کنند رتبه‌بندی کنند. بر اساس امید به زندگی؛ این سیاست به سادگی این اخطار را اضافه می کند که غیر اهداکنندگان تنها زمانی به اندام ها دسترسی پیدا می کنند که همه اهداکنندگان اندام خاص خود راضی باشند. آنچه که یک \اهداکننده\ را تعریف می کند می تواند متفاوت باشد. ممکن است آن‌ها باید برای چند سال اهداکننده بوده باشند، یا قبل از نیاز به پیوند، اهداکننده بوده باشند، یا حتی قول داده باشند که از این پس اهداکننده باشند (و در واقع، حتی اگر بیمار لاعلاج باشند. و به دلایل دیگر بهبود نمی یابند، برخی از اندام های آنها ممکن است هنوز قابل استفاده باشد). در نهایت این سیاست نیازی به جلوگیری از اهداهای خصوصی یا مبادله اعضای بدن ندارد و در عوض می‌تواند به سادگی در سیستم عمومی اعمال شود.


اهداکنندگان عضو سزاوارتر اندام‌ها را دارند. رفتار متقابل یک اصل اخلاقی اساسی است: به دیگران رفتار خوبی را بدهید که خودتان دوست دارید دریافت کنید. در بیشتر موارد، این یک فرضیه است. شخص باید خود را در جایگاه دیگری قرار دهد، حتی اگر در واقع هرگز در جای او نباشد. با این حال، نحوه برخورد با اهداکنندگان و غیر اهداکنندگان در زمانی که خود نیازمند هستند، وضعیتی است که در آن عمل متقابل به یک واقعیت عملی تبدیل می‌شود. این اصل متقابل نشان می دهد که افرادی که مایل به اهدای اعضای خود هستند، سزاوارتر هستند که در مواقع نیاز اعضای بدن خود را دریافت کنند. و دلیل خوبی برای اعتقاد به عمل متقابل وجود دارد. کسانی که این اصل را به رخ می کشند اساساً بیان می کنند که از افراد دیگر انتظاری دارند که خودشان مایل به انجام آن نیستند. این موقعیتی است که یا نامنسجم است، یا مبتنی بر این پیش‌فرض غیرقابل توجیه است که فرد از نظر عینی ارزش بیشتری نسبت به افراد دیگر دارد. مفهوم کویر در جامعه ما نقش اساسی دارد. به عنوان مثال، افراد بی گناه سزاوار این هستند که زندانی نشوند، حتی اگر برای فرونشاندن یک دوره ناآرامی مدنی، الگوبرداری و نمونه سازی از یک فرد بی گناه مفید باشد.


مردم باید به هر حال اعضای بدن خود را اهدا کنند اهدای عضو، در همه اشکال آن، جان انسان ها را نجات می دهد. بیشتر به این نکته، این عمل تقریباً بدون هیچ ضرری برای اهداکننده، جان انسان ها را نجات می دهد. بدیهی است که فرد پس از مرگ هیچ نیاز مادی به اعضای بدن خود ندارد، و بنابراین به طور معناداری مانع از یکپارچگی بدنی نمی شود که افراد را تشویق کند تا اعضای خود را در این زمان رها کنند. اگر فردی به‌عنوان اهداکننده عضو ثبت‌نام کرده باشد، همچنان تمام تلاش‌ها برای نجات جان او انجام می‌شود {سؤالات متداول اهدای عضو}. اگر هزینه برای شهروندان حداقل باشد، دولت همیشه توجیه بیشتری برای مطالبه اقدامات سودمند از شهروندان دارد. به همین دلیل است که دولت می‌تواند از مردم بخواهد که کمربند ایمنی ببندند، اما نمی‌تواند شهروندان را برای استفاده به عنوان سوژه‌های تحقیقاتی استخدام کند. از آنجایی که هیچ دلیل موجهی برای عدم اهدای عضو وجود ندارد، دولت باید تمام تلاش خود را انجام دهد تا مردم این کار را انجام دهند.


این سیستم افراد را به خاطر تصمیم‌های قبلی که اکنون نمی‌توانند لغو کنند مجازات می‌کند. اکثر فرمول‌بندی‌های این سیاست شامل ارزیابی وضعیت اهداکننده بر اساس این است که آیا بیمار قبل از نیاز به عضو، اهداکننده عضو ثبت‌شده بوده است یا خیر. بنابراین، یک فرد بیمار ممکن است خود را در موقعیت پر پیچ و خمی بیابد که صمیمانه از تصمیم گذشته خود برای عدم اهدا پشیمان شود، اما هیچ وسیله ای برای جبران عمل گذشته خود نداشته باشد. بازدید از چنین وضعیتی از شهروندان نه تنها به طور معناداری آنها را از ابزار ادامه زندگی محروم می کند، بلکه آنها را در معرض پریشانی روانی شدید قرار می دهد. در واقع، آنها نه تنها می دانند که تصمیم منفعلانه گذشته آنها برای ثبت نام نکردن به عنوان اهدا کننده آنها را محکوم کرده است، بلکه دائماً توسط دولت به آنها می گویند که این خوب و عادلانه است.


افراد ممکن است دلایل مذهبی معتبری برای عدم اهدای اعضای بدن داشته باشند بسیاری از ادیان اصلی، مانند برخی از اشکال یهودیت ارتدکس {مسئله هاردیم}، به طور خاص ترک بدن را پس از مرگ دست نخورده اجباری می کنند. ایجاد سیستمی که هدف آن تحت فشار قرار دادن شدید مردم، با تهدید کاهش اولویت درمان نجات دهنده، برای نقض باورهای مذهبی آنها، نقض آزادی مذهبی است. این سیاست افراد و خانواده ها را در موقعیت غیرقابل دفاعی قرار می دهد که مجبورند بین تخطی از دستورات خدای خود و از دست دادن جان خود یا یکی از عزیزان خود یکی را انتخاب کنند. در حالی که می‌توان گفت که هر مذهبی که اهدای عضو را ممنوع می‌کند، احتمالاً دریافت اعضای بدن را به عنوان پیوند ممنوع می‌کند، اما در واقع چنین نیست. برخی از پیروان مذهب شینتوئیسم و روم، برداشتن اعضای بدن را ممنوع می کنند، اما پیوند به بدن را مجاز می دانند.


محروم کردن اعضای بدن به افراد غیر اهداکننده بی جهت اجباری است.  اجباری کردن اهدای عضو توسط دولت به درستی فراتر از آنچه جامعه تحمل می کند تلقی می شود. این به این دلیل است که حق یکپارچگی بدن شخص، از جمله کارهایی که پس از مرگ با اجزای تشکیل دهنده آن انجام می شود، باید با بالاترین احترام رعایت شود {UNDHR - ماده 3 در مورد امنیت شخص}. بدن انسان اساسی ترین دارایی فرد است. ایجاد سیستمی که به طور مؤثر برای هر کسی که از اهدای بخشی از بدن خود امتناع می‌کند تهدید به مرگ کند، با اجباری کردن کامل آن تفاوت جزئی دارد. هدف دولت در واقع یکسان است: مجبور کردن شهروندان به دست کشیدن از اعضای بدن خود برای هدفی که دولت آن را از نظر اجتماعی ارزشمند می‌داند. این نقض فاحش حقوق بدن است.


حق دسترسی به مراقبت های بهداشتی مطلق است مراقبت های بهداشتی وسیله اولیه ای است که از طریق آن افراد حق خود را برای محافظت در برابر مرگ نابهنگام واقعی می کنند. توانایی دسترسی به مراقبت های بهداشتی و عدم مداخله فعالانه دولت در برابر دریافت کننده آن، برای داشتن زندگی طولانی و ارزشمند از اهمیت اساسی برخوردار است و از این رو در قوانین اساسی بسیاری از دموکراسی های لیبرال و بسیاری از ادبیات حقوق بشر بین المللی جا افتاده است. - بهداشت و حقوق بشر}. در حالی که تقریباً در همه جوامع می توان برخی از حقوق مانند حق تحرک را از بین برد، حقوق کاملاً اساسی، مانند حق محاکمه عادلانه، در واقع غیرقابل انکار است و هرگز نباید نقض شوند. این در عمل به این معنی است که دسترسی فرد به مراقبت های بهداشتی نباید قاره ای باشد. دولت نباید هیچ استانداردی برای اینکه چه کسی مستحق درمان نجات بخش است و چه کسی نه، تعیین کند. انجام این کار به معنای واگذاری قدرت خطرناک زندگی و مرگ بر دولت است.


اگر شخصیت در بدو تولد ایجاد شود، سقط جنین پس از القای تولد اشتباه است، اگر تولد خط جدایی بسیار مهمی است که ما برای تصمیم گیری در مورد زمان شروع شخصیت حقوقی استفاده می کنیم، پس نباید اجازه داشته باشیم که جنین را در طول این فرآیند القا کنیم و سپس عمدا جنین را بکشیم. با سقط زودرس که در آن زایمان القا می شود و جنین به طور طبیعی می میرد متفاوت است. سقط جنین با تولد جزئی قتل است، حتی با درک طرفدار شخصیت.


جنین احساس درد می کند سقط جنین با زایمان جزئی منزجر کننده است. مانند تمام سقط ها، این شامل کشتن یک کودک متولد نشده است، اما برخلاف سقط های سه ماهه اول، شکی نیست که جنین تا سه ماهه سوم می تواند احساس درد کند. [1] این روش شامل چسباندن یک جفت قیچی به مغز نوزاد، بزرگ کردن سوراخ، مکیدن مغز با کاتتر و سپس خرد کردن جمجمه است. انجام این کار با یک انسان زنده کاملا غیر قابل قبول است. آسیب روانی به مادر در نتیجه تجاوز جنسی یا حاملگی نوجوانی یا افسردگی در نهایت کمتر از آسیب جسمی - مرگ - وارد شده به کودک است.  [1] لی، سوزان جی، و همکاران، \درد جنین، یک مرور سیستماتیک چند رشته ای شواهد\، مجله انجمن پزشکی آمریکا، جلد 294 (8)، 2005،


سقط جنین به خودی خود اشتباه است، زمانی که جایگزین هایی مانند فرزندخواندگی وجود داشته باشد. به طور غم انگیز، برخی از نوزادان ناخواسته هستند، اما این بدان معنا نیست که ما باید آنها را بکشیم. گزینه های زیادی وجود دارد، به ویژه پذیرش. در هر صورت، مورد فرزندخواندگی در سه ماهه سوم قانع‌کننده‌تر است، زیرا بارداری به پایان طبیعی خود نزدیک‌تر است و زمان کمتری، فقط حدود ده هفته، وجود دارد تا مادر مجبور به تحمل آن شود. [1] حاملگی و فرزندخواندگی ناخواسته ممکن است از نظر روانی مضر باشد، اما در بسیاری از موارد سقط جنین نیز مضر است، به خصوص در مراحل پایانی بارداری که مادر می‌تواند ببیند که جنین مرده به طور قابل تشخیصی یک نوزاد است - احساس گناه مرتبط با احساس اینکه جنین مرده است. مسئول قتل یک کودک می تواند غیر قابل تحمل باشد.  [1] بوپا، \مراحل بارداری\، آوریل 2010،


ممنوعیت سقط جنین ناقص مطابق با معیارهای اخلاقی رایج و پذیرفته شده است. نظرسنجی‌ها افزایش مداوم حمایت از ممنوعیت را نشان می‌دهد: 70 درصد موافق در مقابل 25 درصد مخالف در ژانویه 2003. ، به نفع ممنوعیت. برای پرزیدنت کلینتون وتو کردن آن غیردموکراتیک بود. [2] اگر پرزیدنت بوش قبول نکند، به معنای زیر پا گذاشتن یک وعده تبلیغاتی بود.  [1] گالوپ، «سقط جنین»، 30 نوامبر 2011، [2] کریگ، لری ای.، «ادعاهای کلینتون در مورد سقط جنین جزئی هنوز درست نیست -- حتی از نظر قانونی دقیق نیست»، کمیته سیاست جمهوری خواهان سنای ایالات متحده، 15 سپتامبر 1998،


مخالفت با سقط جنین جزئی بخشی از یک استراتژی است که قصد دارد سقط جنین را به طور کلی ممنوع کند سقط جنین با تولد جزئی نسبت کمی از تمام سقط جنین ها را تشکیل می دهد، اما از نقطه نظر پزشکی و روانشناختی باید کمترین بحث را داشته باشد. دلیل این تمرکز این است که سقط‌های دیررس بدیهی‌ترین موارد ناپسند هستند، زیرا جنین‌های دیررس بیشتر شبیه جنین هستند تا جنین یا جنین در مراحل اولیه رشد. بنابراین سقط جنین‌های دیررس بهترین مطالب تبلیغاتی حامی زندگی است. با تلاش برای متمرکز کردن بحث در اینجا، هدف مبارزان این است که همه سقط جنین ها را با سقط جنین های دیررس ادغام کنند و مخالفت با همه سقط جنین ها را بر این اساس افزایش دهند.


سقط جنین ناقص از هر جایگزین موجود ایمن تر است. روش سقط جنین D&X حداقل خطر را برای مادر ایجاد می کند. ممنوع کردن آن به این معنی است که تنها گزینه‌ها القای زایمان زودرس است که میزان مرگ و میر آن 2.5 برابر بیشتر است و از نظر احساسی بسیار دشوار است به دلیل طولانی‌مدت زمانی که طول می‌کشد [1] (همچنین به احتمال زیاد برای این گزاره غیرقابل قبول است) و هیستروتومی ( که منجر به برداشتن رحم می شود). در نهایت، از آنجایی که کسانی که سقط جنین‌های جزئی دیرهنگام انجام می‌دهند احتمالاً خودکشی می‌کنند، یا حداقل مصمم به رهایی از فرزندشان هستند، به احتمال زیاد به روش‌هایی متوسل می‌شوند که به خودشان آسیب می‌زند.  [1] بخش سلامت جمعیت و خانواده هریت و رابرت هایلبرون، \سقط جنین\،


مفهوم \حقوق جنین\ حمله ای به استقلال زنان است فرهنگ حقوق جنین نشان دهنده یک روند دعوای خطرناک در جامعه آمریکا است و بر این نکته دلالت دارد که زنان باردار چیزی بیش از ماشین های حمل نوزاد نیستند که استقلال و استقلال آنها باید باشد. محدود شود و انگیزه‌های آن‌ها باید در هر لحظه مورد سؤال قرار گیرد. اگر این پیامدهایی برای بحث سقط جنین داشته باشد، پس این پیامدها به طور کلی برای زنان بسیار مضر است. در هر صورت، مادر یک نوزاد تحت تعقیب مسئولیت های کاملاً متفاوتی در قبال جنین متولد نشده با مادر یک نوزاد ناخواسته دارد - به همین دلیل است که جامعه ما هم اجازه سقط جنین و هم کلاس های قبل از زایمان را می دهد.


این به نفع کارکنان است این به نفع کارمند HIV مثبت است. در حال حاضر، اگرچه در بسیاری از کشورها اخراج فردی به دلیل ابتلا به اچ آی وی [1] غیرقانونی است، کارفرمایان متعصب می توانند ادعا کنند که هنگام اخراج کارفرمایشان نمی دانسته اند HIV دارد، بنابراین باید به دلایل دیگری عمل کرده باشند. سپس کارمند باید تلاش کند و ثابت کند که می دانسته است، که می تواند بسیار سخت باشد. علاوه بر این، زمانی که کارفرما مطلع شد، می توان انتظار داشت که حداقل سطح درک و شفقت را به کارمند نشان دهد.  [1] بخش حقوق مدنی، پرسش‌ها و پاسخ‌ها: قانون آمریکایی‌های دارای معلولیت و افراد مبتلا به HIV/AIDS، وزارت دادگستری ایالات متحده،


این به نفع کارفرمایان است به نفع کارفرمایان است. شرایط طولانی، صعب العلاج و ناتوان کننده یکی از کارمندان آنها را گرفتار کرده است. آنها باید برای پوشش بیماری احتمالی و کارگران جایگزین، به طور بالقوه برای هزینه های پزشکی و/یا بازنشستگی، پیش بینی کنند. اچ‌آی‌وی می‌تواند افراد را خسته کند و می‌تواند منجر به بیمار شدن بیشتر شود، زیرا به این معنی است که سیستم ایمنی نمی‌تواند به خوبی با عفونت‌ها مقابله کند. [1] بهره وری کارکنان ممکن است تا جایی کاهش یابد که ادامه کار آنها دیگر قابل دوام نباشد. اگر کار برای کارفرمایان مبتلا به اچ‌آی‌وی مثبت کار سخت شود، در آینده کمتر احتمال دارد افرادی را که (مشکوک هستند) به HIV مثبت استخدام کنند. در این بحث باید به کارفرمایان گوش داد - در بسیاری از کشورهای مبتلا به HIV، آنها آخرین چیزی هستند که بین یک جامعه نیمه کارآمد و فروپاشی کامل اقتصادی و اجتماعی قرار دارد. ایده‌های حقوق سنتی مانند نگرانی در مورد حفظ حریم خصوصی سوابق پزشکی اهمیت کمتری نسبت به منافع جامعه برای مقابله مؤثرتر با مشکل منحصر به فرد HIV دارند.  [1] دیکنز، کارول، \نشانه های HIV، علائم ایدز\، علائم ایدز،


این به نفع همکاران است به نفع سایر کارگران است. امکان انتقال، اگرچه بسیار بعید است، اما واقعی است و حق دارند از آن اطلاع داشته باشند تا بتوانند از آن محافظت کنند. در حالی که بیشتر اوقات مشکلی نخواهد بود زیرا انتقال نیاز به انتقال مایعات بدن دارد، این ممکن است گاهی اوقات در محل کار اتفاق بیفتد. [1] این امر به ویژه در مورد کارکنان بهداشتی (مانند پزشکان، پرستاران، دندانپزشکان، ماماها، پیراپزشکان و غیره) صادق است که باید هم تعهد اخلاقی و هم قانونی برای افشای HIV مثبت داشته باشند. حتی خارج از حوزه پزشکی، حوادث صنعتی ممکن است کارکنان را در معرض خطر قرار دهد. کارفرمایان موظفند از نیروی کار خود محافظت کنند.  [1] مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، \انتقال HIV\، وزارت بهداشت و خدمات انسانی،


مقابله با اچ آی وی مستلزم موضع گیری مسئولانه و فعال همه است. موضوع قرار نیست از بین برود برنامه‌های موفقی که برای کمک به کارکنان HIV مثبت طراحی شده‌اند تا زمانی که می‌خواهند در محل کار باقی بمانند، باید توسعه یابند. رویه هایی برای رفتار عادلانه و متین با پرسنل باید در نظر گرفته شود. باید با ترس ها و تعصبات احتمالی سایر کارکنان مبارزه کرد. شروع این فرآیند اطمینان از آگاهی آنها از مشکل و مهمتر از همه، مقیاس آن است. بدون اطلاع از اعداد و ارقام مربوطه، کارفرمایان ممکن است ترتیبات پزشکی و مستمری ناکافی را ایجاد کنند که در نهایت ناکافی خواهد بود.


خطرات ناآگاهی و تعصب بسیار زیاد است. این اقدام می تواند برای کارگران HIV مثبت به طور فعال خطرناک باشد. ناآگاهی باعث رفتار بسیار بد نسبت به مبتلایان به ایدز و مردان و زنان HIV مثبت می شود. یک پنجم مردان در بریتانیا که وضعیت HIV مثبت خود را در محل کار فاش می کنند، تبعیض HIV را تجربه می کنند. [1] این پیشنهاد به دنبال نهادینه کردن و گسترش دوری جستن و بدرفتاری با کارگران اچ‌آی‌وی مثبت است که از قبل زمانی اتفاق می‌افتد که مردم از وضعیت آنها مطلع شوند. حتی اگر با تعصب انگیزه نداشته باشند، همکاران اغلب اقدامات احتیاطی بیش از حدی را انجام می دهند که از نظر پزشکی غیرضروری است و باعث ایجاد ترس های غیرقابل اثبات از انتقال تصادفی می شود.  علاوه بر این، بسیاری از افرادی که HIV مثبت هستند، از ترس واکنش های خشونت آمیز خانواده خود و سایر افراد جامعه، وضعیت خود را فاش نمی کنند. اگر افشای اطلاعات برای یک کارفرما اجباری باشد، آنگاه این خبر به ناچار به جامعه گسترده تر درز می کند. در واقع، آنها هر گونه حق حریم خصوصی را به طور کامل از دست خواهند داد.  [1] Pebody، 2009


انجام آزمایش در وهله اول بازدارنده است. الزام به افشای وضعیت آنها در صورت اطلاع، در وهله اول بازدارنده ای برای آزمایش خواهد بود. این امر به ویژه در مورد بسیاری از مردم در مناطقی مانند جنوب صحرای آفریقا صادق است، اما در جاهای دیگر نیز به طور گسترده اعمال می شود. شغل آنها آنقدر برای آنها مهم است (از آنجایی که در صورت از دست دادن آن هیچ شبکه ایمنی برای صحبت وجود ندارد) که ترجیح می دهند در ناآگاهی از وضعیت HIV خود بروند تا اینکه بدانند و خطر اخراج شدن به خاطر آن را داشته باشند. پیامدهای پزشکی آن آشکار است.


کارفرمایان حق دریافت اطلاعات پزشکی خصوصی ندارند کارفرمایان حق ندارند بدانند. این عرصه ای است که دولت حق ندارد در آن نفوذ کند یا دیگران را وادار به نفوذ کند. کارفرمایان می دانند که آیا کار کارمندشان رضایت بخش است یا رضایت بخش - چه چیزی بیشتر از این باید بدانند؟ اگر کارفرمایان متوجه شوند، ممکن است کارگران را اخراج کنند - دقیقاً به همین دلیل است که بسیاری از کارمندان نمی خواهند به آنها بگویند.  اگر کارگران مجبور به افشای این واقعیت شوند که HIV دارند، اصل شایستگی از پنجره بیرون خواهد رفت. حتی اگر اخراج نشوند، چشم انداز آنها برای ترفیع از بین خواهد رفت - به دلیل تعصب یا این تصور که شغل آنها به هر معنای معناداری به دلیل شرایط آنها \تمام\ شده است (که اغلب اینطور نیست زیرا مبتلایان می توانند کار کنند و زندگی کاملی داشته باشند. پس از تشخیص، امید به زندگی پس از تشخیص در ایالات متحده 22.5 سال در سال 2005 بود [1].  حتی اگر اخراج نشوند و پیشرفت شغلی آسیب نبیند، احتمال تعصب از سوی همکاران وجود دارد. از آزار و اذیت گرفته تا عدم تمایل به معاشرت یا تعامل با کارمند، این چیزی است که کارمند می داند ممکن است با آن مواجه شود. او این حق را دارد که خودش تصمیم بگیرد که آیا خود را به آن باز کند یا نه. مدیران ممکن است قول بدهند، یا متعهد شوند که چنین اطلاعاتی را برای سایر کارگران فاش نکنند - اما اجرای چنین تعهدی چقدر محتمل است؟ به این دلایل، حتی مشکلات مربوط به مشکلات بزرگ HIV مانند آفریقای جنوبی نیز این سیاست را اتخاذ نکرده است.  [1] هریسون، کاتلین ام و همکاران، \امید به زندگی پس از تشخیص HIV بر اساس داده های نظارت ملی HIV از 25 ایالات متحده، ایالات متحده\، مجله سندرم های نقص ایمنی اکتسابی، جلد 53، شماره 1، ژانویه 2010،


پس انداز را می توان در بخش های دیگر مراقبت های پزشکی استفاده کرد. کاهش هزینه های دارویی به کشورهای آفریقایی اجازه می دهد تا بر جنبه های دیگر طرح های پزشکی تمرکز کنند. داروها تنها جنبه درمان نیستند، باید کارکنان، تجهیزات پزشکی و زیرساخت کافی وجود داشته باشد [1]. این الزامات هزینه ای دارد که صرفه جویی در مصرف داروها فراهم می شود. در اروپا، 50 درصد داروهای تجویز شده ژنریک هستند، اما تنها 18 درصد از هزینه های دارویی را هزینه می کنند، با مدل مشابهی برای آفریقای جنوبی پیش بینی شده است. این به دولت اجازه می دهد تا بر جنبه های دیگر طرح های پزشکی تمرکز کند [2].  [1] Ibid [2] Health24، \آفریقای جنوبی از داروهای عمومی استقبال می کنند\


داروهای ارزان قیمت به معنای دسترسی بیشتر است. در حالی که رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) قابل توجهی در آفریقا وجود داشته است، توزیع واقعی ثروت نسبتاً نابرابر است. طبق آمار Afrobarometer، 53 درصد از آفریقایی ها هنوز احساس می کنند که وضعیت اقتصادی آنها ضعیف است [1]. این امر توانایی آنها را برای خرید داروهای پرهزینه محدود می کند. داروهای ژنریک قیمت این داروها را کاهش می دهد و آنها را برای شهروندان عادی مقرون به صرفه می کند. داروی ثبت اختراع Glivec که برای درمان سرطان استفاده می‌شود، برای 400 میلی‌گرم در آفریقای جنوبی 48.62 پوند قیمت دارد در حالی که معادل عمومی آن (تولید شده در هند) 4.82 پوند است [2]. افزایش دسترسی منجر به سطوح بالاتر درمان می شود که به نوبه خود میزان مرگ و میر ناشی از بیماری های قابل پیشگیری در آفریقا را کاهش می دهد.  [1] هافمیر، جان، «آفریقا در حال ظهور؟ نارضایتی عمومی از مدیریت اقتصادی علیرغم یک دهه رشد [2] Op Cit


کاهش برجستگی داروهای بد و تقلبی افزایش در دسترس بودن داروهای ژنریک با کیفیت بالا باعث کاهش تعداد داروهای بد و تقلبی در بازارها می شود. هزینه داروهای ثبت شده بسیاری را مجبور به جستجوی گزینه های دیگر کرده است. این توسط تجارت جهانی داروهای تقلبی میلیارد دلاری مورد بهره برداری قرار می گیرد [1]. داروهای تقلبی عامل مرگ حدود 100000 نفر در آفریقا سالانه است. داروهای بد، که غیر استاندارد هستند، به آفریقا نیز راه پیدا کرده اند. از هر شش قرص سل یکی بی کیفیت است [2]. معرفی گسترده داروهای ارزان قیمت و با کیفیت بالا امیدواریم که اطمینان حاصل شود که مصرف کنندگان به فروشندگان در بازار مراجعه نمی کنند.  [1] سامبیرا، جی. \داروهای تقلبی دمای آفریقا را افزایش می دهند\ [2] Ibid


ناعادلانه است که قوانین ثبت اختراع یکسان به صورت جهانی اعمال شود. انتظار اینکه کشورهای فقیرتر، مانند کشورهای آفریقایی، بهایی مشابه بازارهای توسعه یافته جهان را بپردازند، غیرواقعی است. قوانین فعلی ثبت اختراع برای بسیاری از کشورها حکم می کند که قیمت های خرید داروهای دارای اختراع باید به طور جهانی یکسان باشد. این امر خرید داروها را به قیمت بازار کشورهای توسعه یافته برای کشورهای آفریقایی دشوار می کند. در ایالات متحده نه داروی ثبت شده وجود دارد که قیمت آنها بیش از 200000 دلار است [1]. انتظار اینکه کشورهای در حال توسعه آفریقایی از عهده این قیمت برآیند ناعادلانه است و رابطه استثماری بین کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را تقویت می کند. داروهای ژنریک به دلیل قیمت پایین جهانی از این مشکل فرار می کنند.  [1] هرپر، ام. گران‌ترین داروهای جهان


داروهای ارزان‌تر مورد اعتماد مصرف‌کنندگان نیستند، تفاوت‌های قیمت بین داروهای ژنریک و داروهای ثبت شده می‌تواند برای کسانی که مایل به خرید دارو هستند نگران‌کننده باشد. مانند سایر محصولات، منطق به طور کلی از این قانون پیروی می کند که گزینه گران تر موثرترین است. گزارش هایی از ایالات متحده وجود دارد که داروهای ژنریک باعث تمایل به خودکشی می شوند [1]. این عوامل، همراه با سطوح پایین غربالگری برای مواد مخدر در آفریقا، به این معنی است که داروهای ارزان‌تر عموماً بی‌اعتماد هستند [2].  [1] Childs، D. \داروهای ژنریک: تفاوت های خطرناک؟\ [2] مرکوریو، بی. حل بحران بهداشت عمومی در جهان در حال توسعه: مشکلات و موانع دسترسی به داروهای ضروری


بسیاری از داروهای حیاتی در حال حاضر عمومی هستند بسیاری از داروهایی که در درمان HIV، مالاریا و سرطان استفاده می‌شوند، داروهای ژنریک هستند که میلیون‌ها نفر تولید می‌شوند [1]. این امر ضرورت ارائه داروهای ژنریک بیشتر با کیفیت بالا را از بین می برد، زیرا در حال حاضر یک منبع دارویی به راحتی در دسترس است. درمان‌های مؤثر برای مالاریا، همراه با روش‌های پیشگیری، منجر به کاهش 33 درصدی مرگ و میر آفریقایی‌ها در اثر این بیماری از سال 2000 شده است [2]. داروهای مسئول این امر به آسانی در دسترس آفریقا بوده و نشان دهنده عدم نیاز بیشتر به تولید دارو برای این قاره است.  [1] تیلور، دی. \راه حل\ دارویی ژنریک برای آفریقا مورد نیاز نیست\ [2] سازمان بهداشت جهانی \10 واقعیت در مورد مالاریا\، مارس 2013


تسلط داروهای ژنریک باعث کاهش سرمایه گذاری مجدد و نوآوری در کشورهای اهداکننده می شود. تولید داروهای ژنریک با کیفیت بالا، پیشرفت دارویی را به خطر می اندازد. به منظور صادرات داروهای ژنریک با کیفیت بالا، برخی از کشورها پیشنهاد داده اند که تولید کنندگان داروهای ژنریک به داروهای دارای اختراع دسترسی داشته باشند. در کانادا، اصلاحات مربوط به رژیم دسترسی کانادا به دارو (CAMR) شرکت‌های تحقیقاتی دارویی را مجبور می‌کند که از حق ثبت اختراع خود صرف نظر کنند [1]. با این حال، این مشکل ساز است زیرا شرکت های مبتنی بر تحقیق بخش بزرگی از سود خود را در صنعت سرمایه گذاری می کنند. الزامات پیشنهادی برای برخی از کشورهای غربی برای مقادیر اجباری داروهای ژنریک که باید به آفریقا داده شود به حذف هرگونه انگیزه برای سرمایه گذاری در تحقیقات برای مبارزه با بیماری متهم شده است [2].  [1] تیلور، دی. «راه حل» دارویی ژنریک برای آفریقا مورد نیاز نیست» [2] همان


کاهش استعمال دخانیات ممنوعیت سیگار کشیدن در مکان‌های عمومی به کاهش میزان سیگار کشیدن افراد کمک می‌کند، زیرا این امر از نظر اجتماعی غیرعادی به نظر می‌رسد. این امر به ویژه در آفریقا که در مراحل اولیه اپیدمی دخانیات است و می توان از عادی شدن آن جلوگیری کرد بسیار مهم است.  این ممنوعیت هم از طریق مانع جدید و هم از طریق تغییر هنجارها می تواند نرخ سیگار را کاهش دهد. در انگلستان، نه ماه پس از چنین ممنوعیتی، کاهش نرخ سیگار (مانند بسیاری از مناطق شمالی جهانی) شتاب گرفت 1 - تا 400000 نفر ادعا کرده اند.  1 گزارشگر دیلی میل، \ممنوعیت سیگار باعث ترغیب 400000 نفر به ترک این عادت می شود\، دیلی میل، 4 ژوئیه 2008،


حل مشکل در جوانه نرخ سیگار کشیدن در آفریقا نسبتا پایین است. محدوده ای بین 8 تا 27 درصد با میانگین تنها 18 درصد از جمعیت سیگاری 1 (یا اپیدمی دخانیات در مراحل اولیه است 2). این خوب است، اما چالش این است که آن را حفظ کنید و آن را کاهش دهید.  ممنوعیت استعمال دخانیات در مکان‌های عمومی در این مرحله مانع از آن می‌شود که تنباکو از مقبولیت اجتماعی گسترده‌ای برخوردار شود که باعث شد در قرن بیستم در شمال جهانی سه برابر شود. راه حل این است که راه حل ها را در حال حاضر دریافت کنید، نه بعدا.  1 کالوکو، مصطفا، \تاثیر مصرف دخانیات بر سلامت و توسعه اجتماعی-اقتصادی در آفریقا\، کمیسیون اتحادیه آفریقا، 2013، صفحه 4 2 بنیاد بیل و ملیندا گیتس، \آنچه ما انجام می دهیم: مروری بر استراتژی کنترل تنباکو\. بیل & بنیاد ملیندا گیتس، بدون تاریخ،


هزینه های کمتر مراقبت های بهداشتی بیماری های ناشی از سیگار باعث هزینه های زیادی برای سیستم های مراقبت های بهداشتی می شود، چیزی که به ویژه در کشورهایی که سیستم های مراقبت های بهداشتی توسعه یافته غنی در جهان توسعه یافته ندارند، سنگین است. در انگلستان سرطان ریه، یکی از بیماری های ناشی از سیگار کشیدن، برای هر نفر 90 پوند یا برای هر بیمار 9071 پوند هزینه دارد. 1 حتی هزینه سرانه جمعیت بالاتر از کل بودجه مراقبت های بهداشتی غنا 83.4 دلار (حدود 50 پوند) برای هر نفر است. 2 کاهش سیگار، که با ممنوعیت ایجاد می شود، منجر به کاهش بیماری های مرتبط با سیگار می شود. مطالعه ای در ایالت آریزونا ایالات متحده نشان داد که پذیرش در بیمارستان برای بیماری های مرتبط با سیگار پس از ممنوعیت سیگار کشیدن در مکان های عمومی کاهش یافته است.  این اجازه می دهد تا منابع بر روی قاتلان بزرگ به غیر از دخانیات - از جمله ایدز HIV متمرکز شوند.  1 مؤسسه ملی تحقیقات سرطان، \قیمت سرطان ریه انگلستان هزینه هر سرطان دیگری را تحت الشعاع قرار می دهد\، تحقیقات سرطان انگلستان، 7 نوامبر 2012، 2 با فرض هزینه های بهداشتی غنا 5.2٪ از تولید ناخالص داخلی که 40.71 میلیارد دلار است بین جمعیت 25.37 تقسیم شده است. میلیون نفر از بانک جهانی بانک اطلاعات 3 Herman, Patricia M., and Walsh, Michele E. “پذیرش در بیمارستان برای انفارکتوس حاد میوکارد، آنژین صدری، سکته مغزی و آسم پس از اجرای ممنوعیت سیگار کشیدن در سراسر ایالت آریزونا”، مجله سلامت عمومی آمریکا، مارس 2011 ،


معرفی آسان ممنوعیت استعمال دخانیات در مکان‌های عمومی اجرای آن ساده است - این یک فعالیت آشکار است و به هیچ شکلی از تجهیزات پیچیده یا سایر تکنیک‌های خاص نیاز ندارد. این تا حد زیادی توسط سایر کاربران مکان های عمومی و کسانی که در آنجا کار می کنند اجرا می شود. اگر به اندازه کافی نگرش ها را تغییر دهد، می تواند تا حد زیادی خود اجباری باشد - با تغییر نگرش ها و ایجاد فشار همسالان 1 .  1 رجوع کنید به هارتوکلیس، آنمونا، \چرا شهروندان (نفس) پلیس سیگاری هستند)، نیویورک تایمز، 16 سپتامبر 2010،


رشد دخانیات را کاهش می دهد سیگار کشیدن کمتر مردم به معنای خرید کمتر تنباکو است – چیزی که به کاهش صنعت دخانیات کمک می کند. این صنعت به‌خاطر شیوه‌های کار استثمارگرانه‌اش، از کار کودکان (۸۰۰۰۰ کودک در مالاوی در کشاورزی تنباکو کار می‌کنند، می‌تواند منجر به مسمومیت با نیکوتین شود - ۹۰٪ از آنچه که رشد می‌کند به آمریکایی Big Tobacco 1 فروخته می‌شود) تا وام‌های اخاذی معروف است. 2 کاهش اندازه چنین صنعتی فقط می تواند چیز خوبی باشد.  1 پالیتزا، کریستین، \کار کودک: تفنگ سیگار کشیدن تنباکو\، گاردین، 14 سپتامبر 2011، 2 اقدام در مورد سیگار کشیدن و سلامت، ص3


غیرقابل اجرا ممنوعیت سیگار اغلب در کشورهای با درآمد بالاتر غیرقابل اجرا است. این به این دلیل است که آنها به نیروی انسانی یا دوربین مدار بسته گران قیمت نیاز دارند تا جلوی کسانی را بگیرند که از این ممنوعیت سرپیچی می کنند، با منابع کمیاب، نیروی پلیس تقریباً همیشه جرایم مهم دیگری برای رسیدگی به آنها خواهد داشت. اگر برلین 1 و شهر نیویورک 2 نتوانند آنها را اجرا کنند، اکثر شهرهای آفریقا نیز قادر به اجرای آنها نخواهند بود.  ممنوعیت تبلیغات غنا در گذشته نادیده گرفته شده است. وقتی در یک نظرسنجی در مورد تبلیغات پرسیده شد، 35٪ از مردم غنا به یاد می آورند که با وجود ممنوع بودن چنین تبلیغاتی، تبلیغ تنباکو را در رادیو یا تلویزیون شنیده اند. 3 1 AFP، \ممنوعیت سیگار در بخش هایی از آلمان اجرا نمی شود\، اشپیگل آنلاین، 2 ژوئیه 2008، 2 هاف پست نیویورک، \ممنوعیت سیگار کشیدن در پارک ها توسط NYPD اجرا نمی شود: شهردار\، هافینگتون پست، 2 نوامبر 2011 ، 3 کالوکو، مصطفی، 1392، ص18


بسته بندی برچسب یا مالیات جایگزین بهتری است اگر قابل اجرا نیست، باید به جای آن از راه حل های اجرایی استفاده شود. اجرای الزامات برچسب‌گذاری و برندسازی بسته‌ها، از هشدارهای بهداشتی بزرگ‌تر و واضح‌تر گرفته تا بسته‌های بدون برند، آسان‌تر خواهد بود. البته، همانطور که در نیجریه 1 پیشنهاد شد، می توان به طرح دعوی حقوقی به سبک آمریکایی توسط دولت ها علیه تولیدکنندگان تنباکو رسیدگی کرد.  1 IRIN، \نیجریه: دولت با دعوای حقوقی عظیم به شرکت های دخانیات ضربه می زند\، irinnews.org، 9 نوامبر 2007،


ممنوعیت به اقتصاد گسترده‌تر آسیب می‌رساند یک ممنوعیت می‌تواند به اقتصاد گسترده‌تر آسیب برساند - از کافه‌ها گرفته تا کلوپ‌ها، اگر سیگاری‌ها نتوانند در داخل سیگار بکشند، ممکن است دور بمانند. به گفته برخی از منتقدان، این منجر به بسته شدن کافه‌ها در بریتانیا با اعمال چنین ممنوعیتی شد. تحقیقات در ایالات متحده کاهش اشتغال در کافه ها را بین 4 تا 16 درصد نشان داده است. 2 1 اخبار بی بی سی، \مجلس نمایندگان مجلس برای کاهش ممنوعیت سیگار کشیدن در میخانه ها\، بی بی سی نیوز، 2011، 2 پاککو، مایکل آر.، \پاک کردن مه؟ شواهد جدید در مورد تأثیر اقتصادی ممنوعیت سیگار، اقتصاد منطقه ای، ژانویه 2008،


استقلال شخصی پدرانه باید کلید این بحث باشد. اگر مردم بخواهند سیگار بکشند - و صاحب مکان عمومی با آن مشکلی ندارد - این وظیفه دولت نیست که وارد عمل شود. در حالی که سیگار کشیدن خطرناک است، مردم باید در جامعه آزاد باشند تا خطرات خود را بپذیرند و با تصمیمات آنها زندگی کنند تنها چیزی که لازم است این است که اطمینان حاصل شود که سیگاری ها در مورد خطرات آموزش داده شده اند تا بتوانند تصمیمی آگاهانه بگیرند.


مدارس بهترین مکان برای ایجاد تغییرات پایدار در سبک زندگی هستند.  مدارس به طور فزاینده ای نقش سازنده ای ایفا می کنند، به این معنا که وظیفه آنها نه تنها انتقال دانش، بلکه ایجاد رفتارها و تأکید بر آموزش دانش آموزان برای به کارگیری دانش خود است. [1] با توجه به این دستور گسترش یافته، مدارس نه تنها موظفند انتخاب هایی را ارائه دهند که همراه با رفتار سالم تر باشد، بلکه نقطه فشار عالی برای قانون گذاران برای معرفی سبک زندگی سالم تر است.  دلیل ساده این است که بچه های ما به طور فزاینده ای به دنبال مشاوره در مورد چگونگی زندگی کردنشان نه به والدین خود، بلکه به مدارس و محیط هایی که آنها در اختیارشان می گذارند، می گردند. آنها همچنین محیط های سنتی برای جوانان هستند که به طور مداوم خود را اختراع و اختراع می کنند و بنابراین پتانسیل بسیار زیادی برای اصلاح رفتار دارند.  [1] فیتزجرالد، ای.، \برخی بینش در مورد نقش جدید مدارس\، نیویورک تایمز، 21 ژانویه 2011، مشاهده شده در 9/11/2011


مدارس باید آنچه را که موعظه می‌کنند عمل کنند. تحت فشار افزایش پوشش رسانه‌ای و ابتکارات جامعه مدنی، از مدارس خواسته می‌شود تا با ایجاد کلاس‌های تغذیه‌ای و تربیت بدنی بیشتر و همچنین تغییر وعده‌های غذایی، علیه چاقی کودکان «اسلحه به دست بگیرند» آنها در کافه تریاهای خود عرضه می کنند. [1] پیش از این هرگز مدرسه تا این اندازه برای آموزش فردی و اجتماعی کودک اهمیت نداشته است. طبق مطالعه ای که توسط دانشگاه میشیگان انجام شد، کودکان و نوجوانان آمریکایی حدود 32.5 ساعت در هفته در هفته در مدرسه صرف تکالیف خود می کنند که 7.5 ساعت بیشتر از 20 سال پیش است. برنامه‌های درسی مدارس در حال حاضر موضوعاتی مانند امور مالی شخصی، جنسیت و روابط و شهروندی را پوشش می‌دهند. سابقه ای برای آموزش به دانش آموزان در مورد خوب زیستن و زندگی مسئولانه قبلا ایجاد شده است. برخی از مدارس، تحت برنامه‌های بهداشت ملی، شیر و میوه رایگان می‌دهند تا از دریافت کلسیم و ویتامین‌های کافی در کودکان مطمئن شوند، در صورتی که به اندازه کافی در خانه دریافت نمی‌کنند [3].  در حالی که ما شاهد رشد برنامه‌های درسی مختلف تغذیه‌ای و غذایی هستیم [4]، تغییر ناهار مدرسه یک کار چالش‌برانگیزتر است. سانچز-وازناو، محقق دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو، می‌گوید: «منابع محدود و کاهش بودجه مدارس را از ارائه جایگزین‌های سالم و خوش طعم و برنامه‌های تربیت بدنی باز می‌دارد. [5] با توجه به اینکه گروه های متخصص مانند جامعه چاقی از سیاست گذاران می خواهند تا ماهیت پیچیده اپیدمی چاقی را در نظر بگیرند [6]، به ویژه تأثیر متقابل عوامل بیولوژیکی و اجتماعی که منجر به ابتلای افراد به این بیماری می شود، زمان آن فرا رسیده است که دولت‌ها از مدارس بخواهند که آموزش‌های خود را عملی کنند و به دانش‌آموزان محیطی بدهند که به آن‌ها اجازه دهد تا انتخاب‌های سالمی را که در کلاس یاد می‌گیرند انجام دهند.  [1] Stolberg, S. G., 'Michelle Obama Leads Campaign Against Obesity', New York Times, 9 فوریه 2010, , مشاهده شده در 9/11/2011 [2] University of Michigan, 'U.S. کودکان و نوجوانان زمان بیشتری را صرف دانشگاهیان می کنند، 17 نوامبر 2004، مشاهده شده در 09/08/2011 [3] شورای شهرستان کنت، استانداردهای تغذیه، منتشر شده در سپتامبر 2007، مشاهده شده در 09/08/2011 [4] Veggiecation، 'The Veggiecation Program به عنوان اولین شریک آموزشی ائتلاف نیویورک برای غذای سالم مدارس اعلام شد، 18 مه 2011، مشاهده شده در 9/11/2011 [5] ScienceDaily، \حذف غذاهای ناسالم در مدارس ممکن است به جلوگیری از چاقی کودکان کمک کند\، 7 مارس 2010، دسترسی 9/11/2011 [6] کوشنر، R. F.، و همکاران، \راه حل ها: ریشه کن کردن اپیدمی چاقی آمریکا\، واشنگتن تایمز، 16 اوت 2009، مشاهده شده در 9/11/2011


تغذیه بهتر منجر به دانش آموزان بهتر می شود.  شواهد رو به رشدی وجود دارد که یک سبک زندگی سالم را که شامل تغذیه کافی و ورزش بدنی، با بهبود حافظه، تمرکز و عملکرد تحصیلی عمومی است، مرتبط می‌کند. [1] یک مطالعه نشان داده است که وقتی دانش‌آموزان دبستانی سه یا بیشتر وعده‌های غذایی ناسالم در هفته مصرف می‌کنند، نمرات سواد و حساب تا 16 درصد در مقایسه با میانگین کاهش می‌یابد. [2] این انگیزه آشکاری برای دولت‌ها است که به دو دلیل برای وعده‌های غذایی سالم‌تر در مدارس تلاش کنند. اولین مزیت آشکار برای دانش آموزی است که نمرات بهتر او باعث افزایش تحرک رو به بالا برای او می شود - به ویژه برای گروه های قومی که بدترین وضعیت را به دلیل اپیدمی چاقی و وضعیت متوسط اجتماعی-اقتصادی پایین گیر کرده اند.  مزیت دوم برای مدارسی است که از نمرات آزمون استاندارد و کاهش غیبت و همچنین کاهش زمان و توجه کارکنان به دانش آموزان با عملکرد تحصیلی پایین یا مشکلات رفتاری و سایر هزینه های پنهان تمرکز و عملکرد پایین دانش آموزان بهره مند می شوند. [3] [1] CDC، 'Student Health and Academic Achievement'، 19 اکتبر 2010، مشاهده شده در 9/11/2011 [2] Paton، Graeme، 'فست فود زیاد به نمرات آزمون کودکان آسیب می رساند'، تلگراف، 22 مه 2009، دسترسی به 20 سپتامبر 2011 [3] انجمن پیشرفت آموزش، \دانش آموزان دارای اضافه وزن هزینه زیادی برای مدارس دارند\، دسامبر 2004، 9/11/2011


هدف قرار دادن مدارس راهبردی ناکارآمد خواهد بود.  مدارس ممکن است مکانی عالی برای ایجاد تغییر رفتار در جوانان به نظر برسد، زیرا 95٪ از جوانان در مدارس ثبت نام می کنند. [1] اما آنچه محققان دریافته‌اند این است که تغییر انتخاب‌هایی که در دسترس داریم لزوماً منجر به تغییر رفتاری نمی‌شود. پنی گوردون لارسن، یکی از محققان، نوشت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که هیچ رویکرد واحدی، مانند دسترسی به میوه‌ها و سبزیجات تازه، ممکن است در تغییر نحوه غذا خوردن افراد مؤثر نباشد. ما واقعاً باید به راه‌های متعددی نگاه کنیم. تغییر رفتارهای غذایی احتمالاً راه‌های مؤثرتری برای تأثیرگذاری بر آنچه مردم می‌خورند وجود دارد. [2] در مورد کودکان مدرسه ای، این نکته به ویژه برجسته به نظر می رسد، با توجه به اینکه دانش آموزان دبیرستانی در ایالات متحده به طور متوسط تنها 6 ساعت در مدرسه هستند [3] و در دسترس بودن گسترده انواع سریع و سایر اشکال \غذای ناسالم\، می توانیم. به سختی انتظار داریم که تأثیرگذاری بر این محیط واحد منجر به تغییرات رفتاری پایدار شود رفتار کودکان در مدارس را تغییر می دهد، هنوز موضوع 10 ساعت وجود دارد (ATUS به بچه ها پیشنهاد می کند به طور متوسط 8 ساعت در روز بخوابند) آنها در خارج از مدرسه می گذرانند، جایی که انتخاب های غذایی آنها به اندازه کافی سفارشی و محدود نخواهد بود. 1] وکسلر، اچ، و همکاران، «نقش مدارس در پیشگیری از چاقی کودکان»، انجمن ملی هیئت‌های آموزشی دولتی، دسامبر 2004، دسترسی به 9/11/2011 [2] Nordqvist, C., 'No رویکرد واحد اپیدمی چاقی آمریکا را حل خواهد کرد، اخبار پزشکی امروز، 11 ژوئن 2011، مشاهده شده در 2011/11/9


دانش آموزان غذای ناسالم را با خود به مدارس می آورند.  اغلب، ممنوعیت، غذا، الکل یا اشکال رسانه ای، فقط برای ایجاد علاقه به چیزهایی است که ممنوع شده است. هنگامی که ممنوعیت چیزی را تحت تأثیر قرار می دهد که بخشی آشنا از زندگی روزمره است که عموماً خوش خیم تلقی می شود، این خطر وجود دارد که افراد ممکن است سعی کنند چیز ممنوعه را از راه های دیگر به دست آورند.  با توجه به اینکه دیدگاهشان در مورد غذاهای ناسالم تا حدی با تبلیغات جذاب و بسیار متقاعدکننده تعریف شده است، احتمالاً در مورد هر تلاشی برای محدود کردن انتخاب های غذایی خود دیدگاهی دوسوگرا اتخاذ می کنند. تضاد شدید بین محبوبیت سابق ماشین‌های فروش خودکار در مدارس و رویکرد سختگیرانه مورد نیاز سیاست‌های جدید، ممکن است تلاش‌های مدارس برای متقاعد کردن دانش‌آموزان به ضرورت و عقلانیت تصمیم‌شان را مختل کند.  حتی با وجود اینکه ممکن است مدارس بتوانند دانش‌آموزان خود را وادار و مجبور به رعایت تدابیر انضباطی کنند، نمی‌توانند کودکان را از خرید شیرینی خارج از ساعات مدرسه منع کنند.  وقتی قوانین مدرسه ای در اورنج کانتی تغییر کرد و کافه تریا از شر شیرینی هایش خلاص شد، تقاضا همچنان بالا بود، به طوری که مدرسه باید راهی برای رفع این وضعیت پیدا می کرد. آنها یک \چرخه آب نبات\ ایجاد کردند - که اکنون برای آنها درآمد برای تجهیزات ورزشی یا سایر ملزومات به ارمغان می آورد. یکی از دانش آموزان، ادگار کوکر (18 ساله) توضیح داد که: \اگر نمی توانستم آن را اینجا بخرم، آن را از خانه می آوردم.\ [1] تنظیم مصرف مواد غذایی ناسالم از طریق اقدامات غیر پیچیده مانند ممنوعیت دشوار است. ممنوعیت من تلاش‌ها برای تغییر ذهنیت دانش‌آموزان و دیدگاه آنها در مورد بازاریابی مواد غذایی و رژیم غذایی خود را تضعیف می‌کند.  [1] هریس جی.، \تلاش فدرال برای بیرون راندن غذای ناسالم از مدرسه\، نیویورک تایمز، 2 اوت 2010، مشاهده شده در 2011/09/10


فروش \غذاهای ناسالم\ منبع مهمی از بودجه برای مدارس است.  موضوع مهمی که باید در این مبحث مورد توجه قرار گیرد، مجموعه انگیزه هایی است که در واقع ما را به جایی رساند که امروز در آن هستیم.  با محیطی که برای ایجاد انگیزه برای بهبود عملکرد مدارس در آزمون‌های استاندارد طراحی شده است، مطلقاً هیچ انگیزه‌ای وجود ندارد که آنها را تشویق کند که منابع بسیار محدود خود را در برنامه‌ها یا موضوعات غیر اصلی، مانند ورزش، ورزش و سایر فعالیت‌ها سرمایه‌گذاری کنند. [1] از قضا، مدارس به منظور افزایش بودجه اختیاری خود به شرکت های فروش نوشابه و تنقلات روی آوردند. نمونه ای که در این مقاله ذکر شده است، یک دبیرستان در بلتسویل، MD است که در سال تحصیلی 1999-2000 از طریق قرارداد با یک شرکت نوشابه، 72438.53 دلار و از طریق قرارداد با یک شرکت فروش تنقلات، 26،227.49 دلار دیگر به دست آورد. تقریباً 100000 دلار به‌دست‌آمده برای فعالیت‌های مختلف، از جمله استفاده‌های آموزشی مانند خرید رایانه، و همچنین استفاده‌های غیردرسی مانند سالنامه، باشگاه‌ها و سفرهای علمی مورد استفاده قرار گرفت.  بنابراین مشخص می‌شود که ممنوعیت پیشنهادی نه تنها بی‌اثر است، بلکه به‌طور آشکاری برای مدارس و در نتیجه دانش‌آموزان آن‌ها مضر است.  [1] اندرسون، P. M.، \خواندن، نوشتن و کشمش: آیا بودجه مدرسه در چاقی کودکان نقش دارد؟\، دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، مارس 2005، مشاهده شده در 9/11/2011


مدارس باید در مورد انتخاب های سالم آموزش دهند، نه اینکه آنها را از جانب دانش آموزان انجام دهند.  اگرچه ممکن است برای دولت بسیار وسوسه انگیز باشد که با تلاش برای تغییر، در اصل، تصمیماتی را که فرزندان ما می توانند انجام دهند، به مشکل چاقی کودکان حمله کند، اما این روش اشتباهی برای انجام آن است.  هدف مدارس آموزش است - پیدایش اعضای فعال و مفید جامعه. بخش بزرگی از کارهایی که مدارس انجام می دهند، نشان دادن ایده هایی است که جامعه برای آنها ارزش قائل است. در اکثر کشورهای غربی این ایده ها عبارتند از انصاف، دموکراسی، آزادی بیان و غیره. روی دیگر سکه انتقال دانش، دانش ریاضیات، تاریخ و همچنین زیست شناسی، بهداشت و تغذیه است.  بنابراین می بینیم که ممنوعیت پیشنهادی در مورد انتخاب های خاصی که فرد در مدرسه انجام می دهد، چه انتخاب های مربوط به غذا یا انتخاب های مربوط به لباس پوشیدن، ایده هایی که بیان می کند و غیره، واقعاً در مفهوم موجود آموزش بی معنی است.  آنچه مدارس باید انجام دهند تاکید بیشتر بر انتقال پیام اهمیت سبک زندگی سالم است. باید به بچه‌های ما یاد داد که این سبک زندگی فراتر از این است که آیا ما برای ناهار همبرگر و سیب زمینی سرخ کرده می‌خوریم یا نه. به طور خلاصه، این ممنوعیت از آموزش واقعی کودکان در مورد اهمیت فعالیت بدنی، وعده های غذایی متعادل و رعایت اعتدال کوتاهی می کند.  آنها همچنین باید بر اهمیت انتخاب تمرکز کنند، زیرا در مورد چاقی دوران کودکی، انتخاب صحیح تغذیه و سبک زندگی از اهمیت بالایی برخوردار است. اما آنها همچنین باید بر اهمیت انتخاب برای یک جامعه تمرکز کنند و اینکه چگونه همه باید مسئولیت انتخاب های خود را در چنین جامعه ای بپذیرند.


احساس گناه ممکن است بار سنگینی برای خویشاوندی باشد که می‌توانست جانی را نجات دهد. منصفانه نیست که از والدین بخواهیم با گناهی که توانسته‌اند فرزندشان را نجات دهند و این کار را انجام نداده‌اند زندگی کنند. اعتقاد به اینکه آنها مقصر مرگ فرزندشان هستند می تواند باعث سندرم استرس پس از سانحه شود که به نوبه خود یکی از دلایل اصلی خودکشی است. [1] [1] Monforte-Royo, C., et al. \آرزوی تسریع مرگ: مروری بر مطالعات بالینی.\ روان انکولوژی 20.8 (2011): 795-804.


آگاهی بیشتر باعث افزایش اهداها می شود در سراسر جهان نیاز آشکاری به اهداکنندگان بیشتر اعضا وجود دارد. در انگلستان حدود 4000 پیوند در سال وجود دارد، اما همیشه انتظار بیشتری وجود دارد، در نوامبر 2012، 7593 نفر در انتظار بودند، بنابراین به طور متوسط هر یک تقریباً دو سال در انتظار خواهند بود. [1] در آلمان بیش از 12000 نفر در انتظار هستند اما تنها 2777 اهدا در سال 2012. [2] فداکاری اقوام فردی که با میل و میل مرگ را برای نجات عزیزان خود انتخاب می کنند، نیاز به کمک های مالی را مورد توجه قرار می دهد. رسانه‌ها احتمالاً داستان‌های دلخراشی درباره عشق ورزیدن به مردمی ارائه می‌کنند که فداکاری نهایی را انجام داده‌اند. در نتیجه، افراد بیشتری از این موضوع آگاه خواهند شد و مایلند کارت های اهدایی را پر کنند تا بتوانند در صورت فوت خود تعداد اهدای داوطلبانه را به حداقل برسانند. بنابراین اعضای اهدایی طبیعی بیشتری در دسترس خواهند بود و جان افراد بیشتری نجات خواهند یافت.  [1] انتخاب NHS، \مقدمه\، 19 اکتبر 2012، [2] لوتیکه، مارکوس، \آلمان در اهدای عضو عقب است\، دویچه وله، 4 ژانویه 2013،


این یک کار طبیعی است که ما از نظر بیولوژیکی برنامه ریزی شده ایم که بخواهیم گونه خود را حفظ کنیم. به این ترتیب، فرزندان ما اغلب برای خودمان مهمتر از افراد خودمان خواهند بود. بسیاری از پزشکان از والدین می شنوند که به آنها می گویند که چگونه آرزو می کنند که بتوانند بیماری لاعلاج فرزندشان را \تسلط\ کنند نه اینکه کودک رنج بکشد. [1] بنابراین طبیعی و درست است که نسل قدیمی تا جایی که ممکن است برای نجات نسل جوان خود را فدا کند. هرچقدر هم که این امر خشن به نظر برسد، از نظر آماری احتمال بیشتری دارد که در هر صورت زودتر از فرزندان خود بمیرند و کمتر ضرر کنند. آنها این شانس را داشته اند که بیشتر از فرزندشان زندگی را تجربه کنند. علاوه بر این، آنها عامل وجود کودک هستند و به هر قیمتی که شده باید از کودک محافظت کنند.  [1] مونفورته رویو، سی و ام.و. روکه. \فرایند اهدای عضو: دیدگاه انسان گرایانه مبتنی بر تجربه مراقبت های پرستاری.\ فلسفه پرستاری 13.4 (2012): 295-301.


حق تعیین سرنوشت فردی یک حق اساسی انسان است و برابر با حق خود زندگی است. این یک اصل اساسی انسان این است که هر انسانی مستقل به دنیا می آید. بنابراین، ما معتقدیم که هر فرد حقی نسبت به بدن خود دارد و بنابراین صلاحیت تصمیم گیری در مورد آن را دارد. این به این دلیل است که ما می دانیم که هر تصمیمی که ممکن است در مورد بدن خود بگیریم، ناشی از دانشی است که در مورد ترجیحات خودمان داریم. هیچ کس نمی تواند به ما بگوید که چگونه برای کالاهای مختلف ارزش قائل شویم و بنابراین آنچه برای یک فرد مهم است ممکن است برای دیگری اهمیت کمتری داشته باشد. اگر بخواهیم این حق را تضعیف کنیم، هیچ کس نمی تواند زندگی خود را به بهترین شکل انجام دهد، همانطور که زندگی خود را به طور کامل زندگی می کند. گسترش این حق به این صورت است که اگر شخصی برای زندگی شخص دیگری ارزش قائل است، تصمیم آگاهانه اوست که خود را فدای آن شخص کند. تصمیم گیری در اختیار دیگران و به ویژه دولت نیست.


ما باید فردی با کیفیت زندگی بالاتر را حفظ کنیم. باید بتوانیم کیفیت زندگی را به طور نسبی اندازه گیری کنیم. ممکن است موارد زیادی وجود داشته باشد که یکی از بستگان بیمار لاعلاج باشد، اما هنوز نمرده است. این فرد، با چشم انداز زنده ماندن شاید نیم سال رنج و دارو، ممکن است اندامی کاملاً عملکردی داشته باشد. [1] بسیار منطقی است، هم برای این فرد و هم برای کل جامعه که به او اجازه دهند در مراحل اولیه اتانازی برای نجات فرد مقابل انجام دهد. [2] علاوه بر این، ممکن است یک فرد جان خود را فدا کند تا عضوی را برای یک فرد خاص فراهم کند، با این حال اعضای دیگر او هنوز هم می‌توانند برای نجات دیگرانی که اهداکننده از آنها آگاه نبوده است، استفاده شود. غم انگیز است که یک نفر باید بمیرد، اما چون این تنها گزینه است [3]، این خوب است که وقتی یکی جان خود را فدا می کند چندین نفر زنده بمانند.  [1] مونفورته رویو، سی و ام.و. روکه. \فرایند اهدای عضو: دیدگاه انسان گرایانه مبتنی بر تجربه مراقبت های پرستاری.\ فلسفه پرستاری 13.4 (2012): 295-301.  [2] ویلکینسون، دومینک و جولیان ساوالسکو. «آیا ما باید به اوتانازی اهدای عضو اجازه دهیم؟ جایگزین هایی برای به حداکثر رساندن تعداد و کیفیت اندام ها برای پیوند. اخلاق زیستی 26.1 (2012): 32-48.  [3] همانجا


گیرنده مجبور به دریافت قربانی دیگری می شود در بسیاری از موارد، گیرنده در موقعیتی نیست که با اهدا رضایت دهد. بنابراین، حتی اگر زندگی او را نجات دهد، با دخل و تصرفی در تمامیت اخلاقی او همراه است که ممکن است برای او ارزشی بالاتر از بقا داشته باشد. اگر قرار است چنین فداکاری شدیدی را از کسی که دوستش داریم دریافت کنیم - مطمئناً باید حق وتوی آن را داشته باشیم؟ [1] این بدان معنی است که برای فعال کردن انتخاب اهداکننده، انتخاب گیرنده نادیده گرفته شده است، به نظر می رسد دلیل کمی وجود دارد که به سادگی آن دو موقعیت را همانطور که پیشنهاد می شود تغییر دهیم.  [1] Monforte-Royo, C., et al. \آرزوی تسریع مرگ: مروری بر مطالعات بالینی.\ روان انکولوژی 20.8 (2011): 795-804.


نباید از پزشکان خواسته شود که بار اخلاقی افرادی را که می‌خواهند خودکشی کنند، بر دوش بکشند. منصفانه نیست که از پزشکانی که جان خود را وقف حفظ سلامتی کرده‌اند بخواهیم به عنوان ابزاری برای کشتن یک فرد عمل کنند. سپس پزشک باید با این شک زندگی کند که آیا عمل کمک به اهدا عادلانه بوده است یا خیر. به عبارت دیگر، اگر شخصی که می‌خواست برای دیگری بمیرد، این کار را داوطلبانه انجام نداد، عمل کشتن او از نظر اخلاقی نادرست است و پزشک شریک جرم می‌شود. برای اجرای این طرح، استقلال اخلاقی فردی پزشکان نقض خواهد شد. [1] [1] ترمبلی، جو. \اتانازی اهدای عضو: یک اپیدمی رو به رشد.\ خبرگزاری کاتولیک، (2013).


نقش جامعه نجات جان افراد است نه کمک به خودکشی هدف جامعه، بخش بهداشت و به طور خاص پزشکان حفظ سلامتی است، نه آسیب رساندن به سلامت یا حتی کمک به پایان زندگی حتی اگر داوطلبانه. به عنوان بخشی از این، گاهی اوقات مرگ چیزی است که باید تحت تأثیر قرار گیرد. با این حال، کشتن یک فرد سالم با هدف متخصصان پزشکی همخوانی ندارد. راه حل این است که تمام تلاش ممکن را معطوف به درمان فرد بیمار کنیم، اما جامعه نمی تواند در کشتن یک فرد سالم شریک جرم باشد [1].  [1] ترمبلی، جو. \اتانازی اهدای عضو: یک اپیدمی رو به رشد.\ خبرگزاری کاتولیک، (2013).


این امر اجبار برخی را تشویق می‌کند که برای نجات دیگران بمیرند. این امکان وجود دارد که مردم بترسند یا مجبور شوند جان خود را برای دیگران فدا کنند. در حالی که جامعه تمام تلاش خود را برای بیماران انجام می دهد، نمی تواند برای زمانی که به طور فعال جان شهروندانش را می گیرد، مرزها را جابجا کند.  حتی زمانی که هیچ اجباری وجود ندارد، ما حتی نمی توانیم بفهمیم که چه زمانی یک فرد فراتر از همه امید است. حتی در بدترین شرایط، موارد استثنایی وجود دارد که افراد بهبود می یابند. با این حال، اگر اعضای حیاتی یک فرد را بگیریم، این روند غیرقابل برگشت است. بنابراین، کشتن نابهنگام شخص دیگری، در حالی که گیرنده آن هنوز زنده است و در قلمرو شانس و معجزه است، همیشه اشتباه است. در وضعیت موجود، اهداکننده در حال حاضر مرده است و مبادله مشکلی نیست، اما نمی توان آن را به افراد زنده تعمیم داد.


حفظ نفس، وظیفه اخلاقی اولیه ماست بسیاری از مردم، به ویژه کسانی که به گروه های مذهبی تعلق دارند، معتقدند که ما وظیفه داریم جان خود را حفظ کنیم. آنها استدلال می کنند که خودکشی هرگز موجه نیست، حتی اگر دلایل آن خوب به نظر برسد. غیرممکن است که زندگی خود را فدای دیگران کنید، زیرا نمی توانید بدانید که زندگی شما در رابطه با اهمیت زندگی دیگران چقدر برای دیگران مهم است. یا زندگی ارزشمند است و بنابراین غیرممکن است که یک زندگی را بالاتر از دیگران ارزش گذاری کنیم، یا می توان برای آن ارزش قائل شد، اما برای ما غیر ممکن است که ارزش زندگی خود را در رابطه با دیگران ارزیابی کنیم. بنابراین، در حالی که ما قبول داریم که برخی ممکن است بمیرند، این وظیفه فرد نیست که امور را به دست خود بگیرد و روند را تسریع بخشد، زیرا ممکن است این تصمیم بر اساس دلایل اشتباه گرفته شود، اما قابل برگشت نیست.


اجازه تولید داروهای ژنریک باعث نجات جان افراد می شود، به ویژه در کشورهای در حال توسعه بسیاری از کشورهای در حال توسعه مملو از بیماری های وحشتناک هستند. بسیاری از آفریقا و آسیا توسط مالاریا ویران شده اند، و در بسیاری از مناطق آفریقا ایدز یک بلای وحشتناک است که درصد زیادی از جمعیت بسیاری از کشورها را آلوده می کند. به عنوان مثال، در سوازیلند، 26٪ از جمعیت بزرگسال به ویروس 1 آلوده هستند. با توجه به این نرخ‌های بسیار بالای عفونت، دولت‌های آفریقایی به دنبال یافتن ابزاری برای به دست آوردن داروهای کافی برای درمان جمعیت بیمار خود هستند. تولیدکنندگان داروهای اصلی ایدز مقادیر قابل توجهی از داروها را به کشورهای آسیب دیده اهدا می کنند، اما در عین حال قیمت های بسیار بالایی را برای آنچه می فروشند اعمال می کنند، که منجر به کمبود جدی در کشورهایی می شود که توانایی خرید آنها را ندارند. انکار حق تولید یا دستیابی به داروهای ژنریک عملاً حکم اعدام برای مردم این کشورهاست. از آنجایی که داروهای ژنریک به صورت آزاد در بازار موجود است، دسترسی به این داروها بسیار آسان تر و ارزان تر می شود. قیمت ها به سطح بازار کاهش می یابد و دولت های آفریقایی می توانند فرصتی برای ارائه مراقبت های لازم به مردم خود داشته باشند. تحت سیستم کنونی، تلاش‌های دولت‌ها برای دسترسی به داروهای ژنریک می‌تواند با محرومیت از درمان‌های رایگان که منجر به رنج‌های بیشتر شود، برآورده شود. هیچ توجیه اخلاقی وجود ندارد که به شرکت‌های داروسازی اجازه دهد قیمت‌های مصنوعی بالایی برای داروهایی که جان انسان‌ها را نجات می‌دهند، دریافت کنند. علاوه بر این، بسیاری از شرکت‌هایی که داروها را توسعه می‌دهند و ثبت اختراع می‌کنند، آنها را به اشتراک نمی‌گذارند، و به دلیل بی‌سودبودن آنها، خودشان روی آنها عمل نمی‌کنند. این مورد در مورد درمان‌های مختلف مالاریا بوده است، که تقریباً به طور انحصاری بر کشورهای در حال توسعه تأثیر می‌گذارد، بنابراین بازار را به مشتریانی محدود می‌کند که پول کمی برای پرداخت داروها دارند. نتیجه این است که پتنت‌ها و درمان‌های قابل قبولی که روی قفسه‌ها قرار می‌گیرند، به طور موثر گرد و غبار را در سوابق شرکت جمع‌آوری می‌کنند، زمانی که می‌توان از آنها برای نجات جان انسان‌ها استفاده کرد. اما وقتی سود نباشد تولیدی هم وجود ندارد. اجازه دادن به تولید داروهای ژنریک اجازه اجرای عدالت در کشورهای در حال توسعه، نجات جانها و پایان دادن به رنج بشر را می دهد.  1 سازمان ملل متحد 2006. \طرح کلی برنامه کشور برای سوازیلند، 2006-2010\. برنامه توسعه سازمان ملل متحد موجود: 2 مرسر، ایلانا. 2001. \اشتباهات ثبت اختراع\. میزس روزانه. موجود: 3 Boseley, Sarah. 2006. \کشورهای ثروتمند \مسدود داروهای ارزان قیمت برای کشورهای در حال توسعه\\. نگهبان. موجود:


شما نمی توانید صاحب یک ایده باشید، و بنابراین نمی توانید حق ثبت اختراع داشته باشید، به ویژه برای داروهای حیاتی، ایده یک فرد، تا زمانی که صرفاً در ذهن او باشد یا به طور ایمن مخفی بماند، متعلق به او است. هنگامی که او آن را به همه منتشر می کند و آن را عمومی می کند، بخشی از مالکیت عمومی می شود و متعلق به هر کسی است که می تواند از آن استفاده کند. اگر افراد یا شرکت‌ها می‌خواهند چیزی مانند روش تولید را مخفی نگه دارند، باید آن را برای خود نگه دارند و مراقب نحوه انتشار محصول خود باشند. با این حال، نباید انتظار داشت که نوعی مالکیت در یک ایده وجود داشته باشد، زیرا چنین حق مالکیتی وجود ندارد. هیچ کس نمی تواند صاحب ایده باشد. بنابراین تشخیص چیزی مانند حق مالکیت بر چیزی مانند فرمول دارویی مغایر با عقل است، زیرا انجام این کار به افرادی قدرت انحصاری می دهد که ممکن است از دارایی خود استفاده مؤثر یا عادلانه نکنند. اموال فیزیکی یک دارایی مشهود است و بنابراین می توان با پادمان های ملموس از آن محافظت کرد. ایده ها در این حق حمایت مشترک نیستند، زیرا یک ایده، پس از بیان، وارد حوزه عمومی می شود و متعلق به همه است. این امر باید بیشتر در مورد داروهای حیاتی که اساساً با بهبود سلامت برای منافع عمومی هستند اعمال شود.  1فیتزجرالد، برایان و آن فیتزجرالد. 1383. مالکیت فکری: در اصل. ملبورن: شرکت Lawbook.


سیستم ثبت اختراع فعلی ناعادلانه است و انگیزه های نادرستی ایجاد می کند که به ضرر شهروندان عادی به نفع شرکت های بزرگ دارویی است. این به این دلیل است که بیشتر قوانین مربوط به پتنت دارو توسط لابی‌گران نوشته شده و سیاستمداران در پرداخت حقوق آن شرکت‌ها به آن رأی داده‌اند. صنعت داروسازی به سادگی عظیم است و یکی از قدرتمندترین لابی ها را در اکثر کشورهای دموکراتیک، به ویژه ایالات متحده، دارد. قوانین به گونه‌ای تنظیم شده‌اند که حفره‌های ویژه‌ای را دربر داشته باشند، که این شرکت‌ها می‌توانند از آنها برای به حداکثر رساندن سود به هزینه مالیات‌دهنده و عدالت استفاده کنند. برای مثال، از طریق فرآیندی به نام \همیشه سبز کردن\، شرکت‌های دارویی اساساً داروهایی را که به انقضای آنها نزدیک می‌شود، با ثبت اختراع برخی از ترکیبات یا انواع دارو، مجدداً ثبت می‌کنند. این می تواند عمر برخی از پتنت ها را به طور نامحدود افزایش دهد و اطمینان حاصل کند که شرکت ها می توانند مشتریان را با قیمت های انحصاری تا مدت ها پس از جبران هر گونه هزینه های احتمالی تحقیق یا کشف، شیر دهند. آسیبی که از این امر ناشی می‌شود، تأثیر انرژی‌بخشی است که پتنت‌ها می‌توانند در شرکت‌ها ایجاد کنند. وقتی انگیزه این باشد که به سادگی روی پتنت های خود تکیه کنید و قبل از انجام هر کار دیگری منتظر بمانید تا آنها منقضی شوند، پیشرفت اجتماعی کند می شود. در غیاب چنین پتنت‌هایی، شرکت‌ها لزوماً مجبور هستند که به نوآوری ادامه دهند تا همچنان به دنبال محصولات و ایده‌های سودآور باشند. جریان آزاد ایده هایی که با لغو پتنت های دارویی ایجاد می شود، پویایی اقتصادی را تقویت خواهد کرد.  1 فانس، توماس. 2004. \حقیقت وحشتناک درباره همیشه سبز\. عصر. موجود:


تولید داروهای ژنریک هزینه های پزشکی را با امکان افزایش تولید و توسعه روش های تولید برتر کاهش می دهد و کارایی بازار را افزایش می دهد فروش داروهای ژنریک همیشه هزینه های مصرف کنندگان را کاهش می دهد. این به دو دلیل است. ممکن است یک فرد یا شرکتی که دارای حق اختراع است، که اساساً یک حق انحصاری برای تولید چیزی است، ممکن است توانایی پاسخگویی مؤثر به تقاضای آن را نداشته باشد. اختراعات انتشار روش های تولید را کند یا حتی متوقف می کنند، به ویژه زمانی که دارنده اختراع مایل به دادن مجوز تولید به دیگران نیست. چنین نتیجه ای برای جامعه مضر است، زیرا بدون هیچ محدودیتی در تولید دارو، یک تولیدکننده یا تولیدکنندگان کارآمد برای پاسخگویی به نیازهای مردم، تولید مقداری دارو متناسب با تقاضا و در نتیجه متعادل کردن قیمت بازار با آن تقاضا پدید می آید. این تعادل بازار تحت قوانین ثبت اختراع مرسوم غیرممکن است، زیرا به نفع شرکت ها است که از تولید خودداری کنند و در رانت جویی انحصاری از مصرف کنندگان شرکت کنند. این امر باعث می‌شود که شرکت‌ها عمداً کم‌تولید کنند، که در بسیاری از موارد نشان داده شده است که این کار را انجام می‌دهند، به‌عنوان مثال مورد داروی Miacalcic، دارویی که برای درمان بیماری پاژه استفاده می‌شود، که در آن تولیدکننده آن عمداً تولید را پایین نگه داشته تا قیمت‌ها را بالا نگه دارد. . وقتی به یک شرکت قدرت انحصاری روی یک دارو داده می شود، توانایی سوء استفاده از آن را دارد و تاریخ نشان می دهد که این چیزی است که آنها عادت دارند انجام دهند. با اجازه دادن به تولید داروهای ژنریک، این قدرت انحصاری شکسته می‌شود و مردم می‌توانند داروهای مورد نیاز خود را با هزینه‌هایی تهیه کنند که خیلی بالاتر از ارزش بازار آزاد آنها نیست.  1 کینزلا، استفان. 2010. \اختراعات می کشند: مجوزهای اجباری و داروی نجات دهنده زندگی Genzyme\. موسسه میزس موجود: 2Stim، Rishand. 2006. سود از ایده شما: نحوه تصمیم گیری هوشمندانه برای صدور مجوز. برکلی: نولو. 3 لی، تیموتی. 1386. «اجاره جویی ثبت اختراع». کاتو در آزادی. موجود: 4 فلاندر امروز. 2010. \بیگ فارما کمبود استراتژیک را انکار می کند\. فلاندر امروز


وقتی داروهای ژنریک قانونی می شوند، شرکت ها و افراد دیگر انگیزه ای برای تخصیص نادرست منابع به مسابقه برای ثبت اختراع داروهای جدید و نظارت بر پتنت های موجود، یا صرف منابع برای سرقت از یکدیگر ندارند، رژیم های ثبت اختراع باعث می شود شرکت ها منابع را به طور ناکارآمد تخصیص دهند. یکی از این ناکارآمدی‌ها ناشی از تلاش مضاعف شرکت‌هایی است که به دنبال تولید داروهای مشابه یا بسیار مشابه هستند، اگرچه تنها اولین کسانی که این کار را انجام می‌دهند به دلیل سیستم ثبت اختراع برنده همه چیز را می‌برد. این منجر به رقابت‌های بی‌رحمانه و مصرف بیش از حد منابع می‌شود تا حداقل برای مدتی تولید را در انحصار خود درآورد. بنابراین، این رقابت‌ها می‌تواند منجر به تلاش‌های شرکت‌ها برای سرقت تحقیقات از یکدیگر شود، در نتیجه منجر به اتلاف بیشتر منابع در تعامل و تلاش برای جلوگیری از جاسوسی شرکت‌ها می‌شود. یکی دیگر از ناکارآمدی های جدی در تولید محصولات مشابه با محصولات موجود، به دنبال دور زدن پتنت های موجود است. سال‌هاست که در صنعت داروسازی چنین بوده است، که مثلاً ده‌ها بار در درمان اختلال نعوظ موفق بوده است. تاکید بیش از حد بر چنین تولید محصولات مشابه نتیجه ناکارآمدی ثبت اختراع است. برای تخلف، و در پیگرد قانونی متخلفان، که همگی هزینه‌های هنگفت و بازدهی کم یا بدون بازدهی را به همراه دارند. بدیهی است که در غیاب حمایت از پتنت برای داروها، بازارها و شرکت ها کارآمدتر رفتار خواهند کرد. این را معرفی داروهای ضد رتروویروسی ژنریک برای درمان ایدز نشان می دهد که در آن معرفی داروهای ژنریک قیمت داروهای مارکدار را از 10439 دلار به 931 دلار در سپتامبر/اکتبر 2000 کاهش داد. 1 Gabb, Sean. 2005. \شکست بازار و صنعت داروسازی: پیشنهادی برای اصلاح\. فدراسیون ملی بهداشت موجود: 2 سازمان جهانی مالکیت فکری. 1390. «مسائل نوظهور در مالکیت فکری». موجود: 3 Avert.org، \ایدز، قیمت داروها و داروهای ژنریک\،


حقوق ثبت اختراع به شرکت ها این امکان را می دهد که محصولات و روش های خود را با سهولت بیشتری در اختیار عموم قرار دهند، به ویژه از طریق صدور مجوز بدون حمایت از پتنت، شرکت های مبتکر و مبتکر فاقد ظرفیت بازاریابی موفق یا کارآمد داروهای جدید ممکن است داروهای جدید تولید کنند و هرگز آنها را منتشر نکنند. به سادگی باعث می شود که دیگران از تلاش آنها سود ببرند. به هر حال، هیچ کس دوست ندارد ببیند دیگران از کار سختشان سود می برند و چیزی برای آنها باقی نمی گذارند. این مساوی است با بردگی. حمایت از ثبت اختراع، انتشار ایده‌ها و محصولات جدید برای عموم را تشویق می‌کند، که به نفع جامعه به طور کلی است. مکانیسم اصلی برای این سیستم صدور مجوز است که بوسیله آن صنوبرها می توانند حق مالکیت خود را بر یک دارو حفظ کنند در حالی که اساساً توانایی تولید آن را به شرکت هایی با ظرفیت های تولیدی اجاره می دهند که بهتر از محصول جدید سرمایه گذاری کنند. علاوه بر این، افشای ایده‌ها برای عموم به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا با «اختراع» طرح اولیه یا با بهره‌برداری از آن پس از انقضای مدت حق اختراع، سعی کنند محصول را بهتر کنند. اگر فرمول دارو هرگز وارد جامعه نشود، ممکن است هرگز این کار را انجام ندهد و جامعه را از یک دارایی بالقوه با ارزش بی نیاز کند.  1 راکول، للولین. 2011. «مورد Google Pharm». میزس روزانه. موجود: 2 خط تجاری. 2007. \اختراعات اختراع آزادی اختراع در اطراف\. خط تجارت هندو موجود:


قوانین قوی ثبت اختراع دارو، سرمایه گذاری در زمان و پول را برای توسعه محصولات جدید تشویق می کند هنگامی که شانس واقعی سود در توسعه یک محصول یا داروی جدید وجود دارد، افراد و شرکت ها برای توسعه و ایجاد آنها تلاش می کنند. انگیزه کسب سود بخش زیادی از تلاش های فکری مردم را هدایت می کند. به عنوان مثال، تحقیق و توسعه بخش عمده ای از سرمایه گذاری صنایع را تشکیل می دهد، زیرا آنها به دنبال ایجاد محصولات و اختراعات جدید هستند که به نفع مصرف کنندگان و در نتیجه جامعه به عنوان یک کل باشد. با این حال، تحقیق و توسعه بسیار پرهزینه است. صنعت داروسازی ایالات متحده به تنهایی سالانه ده ها میلیارد دلار برای تحقیق در مورد داروهای جدید هزینه می کند. ترس از سرقت یا عدم سود ناشی از چنین تحقیقاتی، به عنوان یک عامل بازدارنده قوی برای سرمایه گذاری عمل می کند. بدون حمایت از حق ثبت اختراع، داروهای جدید ارزش خود را از دست می‌دهند، زیرا یک فرد دوم که وارد میدان می‌شود، می‌تواند به سادگی فرمول را بگیرد و همان محصول را بدون هزینه‌های سنگین تحقیق توسعه دهد، و وضعیت شرکت نوآور را بدتر از رقیب کپی‌کننده‌اش بگذارد. . این امر منجر به نوآوری بسیار کمتری خواهد شد و شرکت هایی را که در حال حاضر به سمت محصولات نوآورانه و پیشرو گرایش دارند، با مشکل مواجه خواهد کرد. حفاظت از حق ثبت اختراع به ویژه برای شرکت هایی با هزینه های ثابت بالا و هزینه های حاشیه ای کم مانند شرکت های داروسازی مهم است. بدون ضمانت مالکیت بر محصولات فکری، انگیزه سرمایه‌گذاری در توسعه آنها کاهش می‌یابد، زیرا بازپرداخت هزینه‌های تحقیقاتی آنها تضمین نمی‌شود، زیرا یک رقیب می‌تواند به سادگی محصول را از آنها حذف کند. در یک سیستم قوی ثبت اختراع، شرکت‌ها برای تولید بهترین محصول برای ثبت اختراع و صدور مجوز رقابت می‌کنند که سهم بیشتری از بازار را به آن‌ها می‌دهد و به آنها اجازه می‌دهد تا سود بالایی به دست آورند. این مشوق‌ها شرکت‌ها را به سمت «اختراع» پتنت‌های یکدیگر سوق می‌دهد که منجر به بهبود تدریجی داروها و درمان‌ها می‌شود که به نفع همه مصرف‌کنندگان است. بدون ثبت اختراع، شرکت‌های داروسازی در یک نوع دوراهی زندانیان گرفتار شده‌اند که در آن هر دو به صورت جداگانه با امتناع از نوآوری در وضعیت بهتری قرار می‌گیرند، اما اگر هیچ‌کدام نوآوری نکنند، هر دو متضرر می‌شوند. اختراعات راه حلی برای این موضوع هستند: اگر یک شرکت نوآوری کند، به تنهایی می تواند پاداش اختراع جدید را درو کند. در غیاب حمایت از حق ثبت اختراع، انگیزه ای برای تولید داروهای جدید وجود ندارد، به این معنی که در درازمدت افراد بیشتری از بیماری ها و بیماری هایی رنج می برند که اگر سرمایه گذاری در توسعه آنها سودآور بود، ممکن بود درمان شوند. واضح است که حفاظت از پتنت برای یک صنعت داروسازی پویا و پیشرو ضروری است.  1 دفتر بودجه کنگره. 2006. تحقیق و توسعه در صنعت داروسازی\. کنگره ایالات متحده. موجود: 2 نیکول، دیان و جین نیلسن. 2003. \اختراعات و بیوتکنولوژی پزشکی: تجزیه و تحلیل تجربی مسائل پیش روی صنعت استرالیا\. مرکز حقوق و مقاله گاه به گاه ژنتیک 6. موجود: 3 قانون ییل و فناوری 2011، \اختراعات: ضروری، در صورت نقص\.