مصونیت برای سیاستمداران به وجهه دفتر آنها لطمه می زند دور از بدترین روابط عمومی برای یک منصب که دارنده آن در حال محاکمه است، بدترین تصور عمومی ممکن از یک نهاد سیاسی این است که با فسادی که حتی از نظر تئوریک ممکن نیست. برای پاسخگویی اعضای خود محاکمه سیاستمداران روشن می کند که دفتر آنها لانه معافیت نیست و در پی یک رسوایی، اعتماد عمومی را به سیاستمداران آینده باز می گرداند. مردم از سیاستمداران خود می خواهند که پاسخگو باشند و اعطای مصونیت با انکار یک گزینه به پاسخگویی آسیب می زند.


مصونیت برای سیاستمداران یک استاندارد دوگانه ناعادلانه است. این ناعادلانه است که برخی مجرمان از قصاص اجتناب کنند و قربانیان خاصی صرفاً به دلیل عاملی خارج از ارتکاب جرم از حضور در دادگاه محروم شوند. حتی اگر جرم خارج از نقش سیاسی مجرم نباشد، اساس یک سیستم عدالت آزاد و عادلانه این است که با همه افراد بدون توجه به اهمیت درک شده یکسان رفتار شود. از این رو، یک نیکوکار ثروتمند صرفاً به این دلیل که ستونی از جامعه هستند، از تعقیب در امان نمی مانند. سیاستمداران نباید مهلت بیشتری دریافت کنند.


توانایی محاکمه سیاستمداران، محافظت نهایی در برابر سوء استفاده از قدرت است.  غیرممکن است که قدرتی را که تهدید پیگرد قانونی برای جلوگیری از تخطی از قوانین دولتی از دست هر کسی، از جمله یک سیاستمدار، دارد، اغراق کرد. در واقع، ما به پیگرد تهاجمی تر سیاستمداران نیاز داریم. حتی یک نفر به دلیل تایید شکنجه غیرقانونی یا استراق سمع تحت تعقیب قرار نگرفته است. اینها اقدامات غیرقانونی هستند که در واقع روی می دهند که مردم، تنها با ابزار صریح رای دادن به یک سیاستمدار در مجموع سیاست هایشان، نمی توانند به طور مؤثر بر آنها تأثیر بگذارند. هیچ عامل بازدارنده بزرگتری وجود ندارد که بتوان علیه سیاستمداران استفاده کرد.


کبک حق تعیین سرنوشت دارد.  همه مردم حق دارند شکل حکومت و نمایندگی خود را تعیین کنند و کبک به طور سیستماتیک از این حق محروم شده است.  کبک در طول تاریخ از حق تعیین شکل حکومتی خود به طور سیستماتیک محروم بوده است و بنابراین دولت کانادا حق ادعای مشروعیت کبک را ندارد و نمی تواند مانع خروج آن از فدراسیون شود.  قانون اساسی کانادا در سال 1982 در یک معامله پشتیبان معروف به پیمان میچ لیک [1] که در آن کبک صراحتاً از مذاکرات کنار گذاشته شد و مسائل آنها نادیده گرفته شد، به تصویب رسید. به طور خاص، کبک در تلاش بود تا به رسمیت شناختن وضعیت خاص و نیازهای خود به عنوان یک جامعه دور در داخل کانادا [2] و این رد شد. تا به امروز، کبک از امضای قانون اساسی کانادا امتناع کرده است زیرا احساس می کند به اندازه کافی منافع و نیازهای آن را نشان نمی دهد [3].  بنابراین، کبک حق استقلال دارد، زیرا حاکمیت آن به طور غیرقانونی از آن گرفته شده است و به طور سیستماتیک از نمایندگی کافی در سیاست کانادا محروم است.  [1] \توافق دریاچه میچ.\ صلح و درگیری. Historica، n. د وب 1 دسامبر 2011. <  .  [2] \توافق دریاچه میچ.\ صلح و درگیری. Historica، n. د وب 1 دسامبر 2011. <  .  [3] \پیمان دریاچه میچ.\ صلح و درگیری. Historica، n. د وب 1 دسامبر 2011. <  .


کبک برای حفظ زبان و فرهنگ متمایز خود باید مستقل باشد.  تنها راه برای اطمینان از حفظ فرهنگ متمایز کبکی ها، کسب استقلال به عنوان یک کشور و حذف خود از فدراسیون کانادا است.  یک مسئله بسیار بزرگ برای برخی از کبکی ها، تهدیدی است که یک کشور عمدتاً انگلیسی زبان بر روی جیب فرهنگ متمایز فرانسوی- کبکی خود دارد [1]. مهاجرت نامحدود کانادایی‌های انگلیسی‌زبان به کبک، فرهنگ کبکی‌ها را کمرنگ کرده و روند از دست دادن فرهنگی و از دست دادن زبان آنها را به شدت آغاز کرده است [2]. علاوه بر این، هر زمان که کبک تلاش کرده است مقرراتی را برای محافظت از فرهنگ و زبان خود وضع کند، مانند لایحه 101 [3]، کبک نژادپرست خوانده می شود و دادگاه های فدرال کانادا سعی می کنند قوانین آنها را نقض کنند تا از \تبعیض\ خود علیه انگلیسی جلوگیری کنند. زبان کانادایی در استان خود [4] .  تنها راهی که کبک می تواند از زبان و فرهنگ خود محافظت کند این است که بتواند جریان نامحدود مهاجرت انگلیسی زبان به قلمرو خود را متوقف کند و بر قانون و سیاست فرهنگی خود کنترل کامل داشته باشد. تنها راه برای این کار استقلال از کاناداست.  [1] \تنها استقلال کبک می تواند از زبان فرانسه محافظت کند: استراتژیست PQ.\ CBS News Canada 26 نوامبر 2007، n. صفحه وب 1 دسامبر 2011. <  .  [2] \تنها استقلال کبک می تواند از زبان فرانسه محافظت کند: استراتژیست PQ.\ CBS News Canada 26 نوامبر 2007، n. صفحه وب 1 دسامبر 2011. <  .  [3] \بیل 101.\ دایره المعارف کانادایی. وب 1 دسامبر 2011. <  .  [4] \بیل 101.\ دایره المعارف کانادایی. وب 1 دسامبر 2011. <  .


حقوق بین‌الملل اجباری می‌کند که به کبک اجازه داده شود.  حقوق بین الملل حق تعیین سرنوشت همه مردم را به رسمیت می شناسد. جامعه بین المللی تصمیم گرفته است که زندگی تحت حکومتی که به طور سیستماتیک قادر نیست یا نمی خواهد از آنها و منافعشان محافظت کند، برای افراد ظالمانه است. [1] کبکواها به طور سیستماتیک از داشتن نمایندگی کافی در دولت فدرال کانادا محروم شده اند. قوانین کبکوا از حقوق اساسی آنها برای حفظ زبان و فرهنگشان محافظت می کند، با تحقیر [2] و اقدامات قانونی توسط دولت و دادگاه های فدرال کانادا مواجه شده است. [3] این تنها یک نمونه از انکار بسیار واضح نمایندگی اساسی و خودمختاری است که بر کبکواها در کانادا مبتلا شده است.  بنابراین، کبک در حقوق بین الملل دارای حق قانونی تعیین سرنوشت و استقلال است.  [1] «Reference Re Secession of Quebec»، دیوان عالی کانادا، 1998، 2 S.C.R. 217، <  >  [2] \ماکسیم برنیر در مورد قانون کبک: \ما به لایحه 101 نیاز نداریم\، روزنامه کانادایی، 4 فوریه 2011، <  >  [3] Hudon, R., \Bill 101\, The Canadian Encyclopedia, <  >


این خواست مردم کبک نیست.  جدایی از کانادا نماینده عادلانه یا کافی از اراده مردم کبک نخواهد بود.  آخرین همه پرسی و همه داده های نظرسنجی فعلی نشان می دهد که اکثریت قریب به اتفاق مردم کبک مخالف استقلال کبک از کانادا هستند [1]. دولت کبک که چنین سیاستی را دنبال می کند تنها نماینده اقلیت بسیار کوچکی از مردم در کبک است و بنابراین ماهیت غیر دموکراتیک دارد. علاوه بر این، این سیاست صراحتاً در نظر گرفتن یا اعطای حق رای برای جمعیت بسیار بزرگ کبکی‌های انگلیسی زبان که مستحق نمایندگی هستند و منافعشان برای پیگیری این سیاست واحد از طرف فرانسوی‌ها در استانشان کاملاً نادیده گرفته می‌شود، رد می‌کند.  بنابراین، پیگیری جدایی هم کاملاً غیردموکراتیک است، بلکه به طور خاص بخش بسیار بزرگی از جمعیت را به طور کامل در یک معامله برای یک سیاست خاص که به شدت برای کسی فراتر از اقلیت بسیار کوچکی از شهروندان جذاب نیست، محروم می‌کند.  [1] چانگ، اندرو. نظرسنجی کبک نشان می دهد: \حاکمیت منسوخ شده است.\ ستاره 19 مه 2010، n. صفحه وب 1 دسامبر 2011. <  .


کبک نمی تواند به تنهایی از نظر اقتصادی مقرون به صرفه باشد.  استقلال کبک به سادگی کار نخواهد کرد زیرا کبک به عنوان یک اقتصاد مستقل از نظر مالی قابل دوام نخواهد بود.  کبک سال‌هاست که از نظر مالی به بقیه کانادا وابسته بوده است [1] به ویژه به استان‌های «دارا» مانند آلبرتا برای تقویت اقتصاد خود به عنوان استان‌های «نداشتن» از طریق پرداخت‌های برابری [2] وابسته است. علاوه بر این، همه شاخص‌های مالی حاکی از باقی ماندن یا بدتر شدن وضعیت بدون مشاهده نشانه‌هایی از بهبود در اقتصاد هستند [3].  اگر قرار بود کبک استقلال کسب کند، به سادگی نمی توانست خود را به عنوان یک کشور مستقل حفظ کند. کیفیت زندگی لزوماً برای همه کسانی که در کبک زندگی می کنند باید کاهش یابد و اقتصاد فقط بیشتر سقوط می کند زیرا وقتی اعتبار حمایت دولت و اقتصاد کانادا را از بین ببرید، اعتماد به آن کاهش می یابد.  بنابراین، کبک نباید از کانادا جدا شود زیرا فقط به اقتصاد آنها و معیشت مردمی که ظاهراً برای محافظت در آنجا هستند آسیب می رساند.  [1] ون پرات، نیکلاس. هیچ پیشرفتی در رونق کبک وجود ندارد: گزارش. پست مالی 30 اوت 2011، n. صفحه وب 1 دسامبر 2011. <  .  [2] ون پرات، نیکلاس. هیچ پیشرفتی در رونق کبک وجود ندارد: گزارش. پست مالی 30 اوت 2011، n. صفحه وب 1 دسامبر 2011. <  .  [3] ون پرات، نیکلاس. هیچ پیشرفتی در رونق کبک وجود ندارد: گزارش. پست مالی 30 اوت 2011، n. صفحه وب 1 دسامبر 2011. <  .


از هزینه ها و عدم قطعیت انتخابات جلوگیری می کند. به سختی می توان فهمید که انتخاباتی که هیچ چیز را تغییر نمی دهد چه فایده ای دارد، اما مطمئناً همه هزینه های مربوط به یک انتخابات عادی وجود دارد. انتخابات از نظر مالی می تواند پرهزینه باشد، انتخابات ایالات متحده چندین میلیارد دلار هزینه دارد، اما حتی انتخابات بسیار کوچکتر و کمتر اسراف کننده نیاز به تامین مالی دارد. انتخابات زیمبابوه در سال 2013، دولت را وادار کرد تا از همسایگان خود 85 میلیون دلار برای انجام رأی‌گیری بخواهد، زیرا کشوری که اساساً ورشکسته است، این پول زیادی است. [1] هزینه دیگر عدم قطعیت است. در انتخابات کاملاً دموکراتیک، عدم قطعیت این است که وقتی دولت تغییر کند، سیاست‌ها چگونه خواهد بود. با انتخابات ساختگی، عدم اطمینان این است که آیا انتخابات کانون خشونت خواهد بود یا خیر. گاهی اوقات این در جریان مبارزات انتخاباتی است، مانند زیمبابوه در سال 2008 که در آن تا 200 نفر کشته شدند. [2] در غیر این صورت خشونت زمانی رخ می دهد که این تصور وجود داشته باشد که یک انتخابات دزدیده شده است، بنابراین جنبش سبز در ایران به خیابان ها آمد و در سال 2009 با سرکوب خشونت آمیز مواجه شد. برای پوشش هزینه‌های انتخابات، صدای آمریکا، 10 ژوئیه 2013، [2] «زیمبابوه: عدالتی برای کشتارهای افسارگسیخته، شکنجه وجود ندارد»، دیده‌بان حقوق بشر، 8 مارس 2011، [3] خبرگزاری فرانسه، «اپوزیسیون ایران می‌گوید 72 نفر در رای‌گیری کشته شدند. اعتراضات، گوگل، 3 سپتامبر 2009،


برگزار نشدن انتخابات صادقانه است. برگزاری انتخابات ساختگی اساساً ناصادقانه است زیرا از مردم خواسته می شود تا حکومتی را انتخاب کنند و سپس انتخاب آنها را نادیده می گیرند. برگزار نکردن انتخابات حداقل صادقانه به مردم گفتن این است که در مورد اینکه چه کسی در قدرت است، حرفی برای گفتن ندارند. برگزاری یک انتخابات ساختگی ناگزیر به معنای دروغ گفتن به مردم در جایی از خط است. خواه در جلوگیری از ثبت نام افراد، یا رای دادن، یا دستکاری نتایج باشد. مردم معمولاً می‌دانند که نتیجه ساختگی است یا حداقل مشکوک هستند - در آخرین انتخابات زیمبابوه، تیتر روزنامه‌ها شامل «ZANU-PF از پیروزی می‌شمرد». [1] بدون یک انتخابات ساختگی، دولت حداقل می‌تواند با مردم خود صادق باشد تا سطحی از اعتماد یا حتی نوعی قرارداد بین آن دو برقرار شود – دولت و مردم هر کدام به دیگری اجازه می‌دهند با آن کار کنند. به عنوان مثال در چین اعتماد به دولت در سال 2012 76 درصد در مقابل میانگین جهانی 51 درصد بود. [2] [1] Chinaka، Cris، «آفریقا و غرب بر سر انتخابات مورد مناقشه زیمبابوه در تضاد هستند»، رویترز، 4 اوت 2013، [2] صدقی، آمی، و راجرز، سیمون، «آیا ما به دولت خود اعتماد داریم؟ ببینید کشور شما چگونه مقایسه می‌کند، TheGuardian.com، 24 ژانویه 2012،


به حاکم اجازه می دهد تا تصمیمات ضروری اما غیرمحبوب اتخاذ کند دموکراسی و انتخابات در مورد محبوبیت هستند، اما تصمیمات مردمی همیشه تصمیمات درستی نیستند. حتی دموکراسی‌های بالغ نیز گاهی شاهد استفاده دولت از اهرم‌های حکومتی برای افزایش شانس‌های انتخاباتی خود بوده‌اند. برای مثال، دولت مارگارت تاچر در رونق لاوسون در سال 1987 که اتفاقاً سال انتخابات بود، اقتصاد را تقویت کرد. [1] دولت‌های بدون انتخابات می‌توانند در برنامه‌ریزی بلندمدت شرکت کنند و بدون ترس از عواقب آن تصمیم‌های غیرمحبوب بگیرند. بنابراین، برای مثال، عربستان سعودی مایل است نفت کمتری تولید کند (و حداقل در کوتاه مدت پول کمتری به دست آورد) تا با داشتن ظرفیت مازاد کافی برای جلوگیری از افزایش قیمت، ثبات در بازار نفت ایجاد کند.  [1] Congdon, Tim, Keynes, the Keynesians and Monetarism, 2007, p.73


حاکم را وادار می کند تا راه دیگری برای آرام کردن مردم بیابد نداشتن هیچ انتخاباتی - یا فقط انتخابات برای یک مجلس مشورتی ناتوان - ممکن است در واقع منفعتی در سپردن مسئولیت مستقیم بر دوش حاکمان داشته باشد. تنها کشوری که نسبتاً خوب اداره می شود یا موفق است، می تواند بدون دریچه ایمنی دموکراتیک مدیریت کند. قابل توجه است که پادشاهی‌های مطلقه باقی‌مانده یا آن‌هایی که پادشاه در آن‌ها حکومت می‌کند و همچنین سلطنت می‌کند، عمدتاً دولت‌های نفتی بسیار ثروتمند هستند. بسیاری از رژیم‌های کمونیستی باقی‌مانده، چین و ویتنام، برای تثبیت مشروعیت خود همراه با شایسته‌سالاری در انتخاب رهبران، بر رشد اقتصادی سریع متکی هستند. در هر دو مورد، انگیزه ای برای حکمرانی خوب توسط صاحبان قدرت وجود دارد، زیرا آنها در بلندمدت هستند. رهبران می‌دانند که قرار نیست خارج از دفتر انتخاب شوند، بنابراین انگیزه کاهش فساد و ایجاد رشد بلندمدت از طریق سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها را دارند، زیرا این امر در آینده به نفع آنها خواهد بود. [1] [1] فلدمن، نوح، «فلدمن فساد و مشروعیت سیاسی در چین را بررسی می‌کند»، دانشکده حقوق هاروارد، 11 مارس 2013،


انتخابات از هر نوع حاکمان را مجبور می کند تا با مردم خود ملاقات کنند. صرف نظر از مشروعیت انتخابات نهایی، رهبری کشور بیرون خواهد رفت و با رای دهندگان دیدار خواهد کرد. در بسیاری از این رویدادها افراد نمی توانند نظرات خود را بیان کنند، اما احتمالاً اعتراضات و جلساتی نیز وجود دارد که در آن افراد می توانند نظرات خود را بیان کنند. این فرصتی را برای رهبر فراهم می کند تا با مردم در ارتباط بماند – که اغلب مشکل دیکتاتورهایی است که برای مدت طولانی در قدرت بوده اند.  دیکتاتورها مایلند و اغلب بر این باورند که حتی بدون توسل به تقلب نیز به احتمال زیاد پیروز خواهند شد، همانطور که مارکوس در سال 1985 انجام داد. انتخابات نسبت به زمانی که وجود نداشته باشد. بنابراین، برای مثال، موگابه در انتخابات اخیر، با وعده دادن سهم مستقیم در اقتصاد، برای رای جوانان تلاش کرد و برنده شد، [2] بنابراین به میل آنها برای شغل پاسخ داد. [3] [1] کلاین، ویلیام ای.، \سقوط مارکوس: مشکلی در سیاستگذاری خارجی ایالات متحده\، موسسه مطالعات دیپلماسی، 1992، ص. 10 [2] Agyemang، Roy، \چرا پیروزی رابرت موگابه برای زیمبابوه خوب است\، theguardian.com، 2 اوت 2013، [3] AFP، \جوانان و رای دهندگان روستایی ممکن است کلید انتخابات زیمبابوه باشند\، فاکس نیوز، 27 ژوئیه 2013،


انتخابات ساختگی به این معنا نیست که انتخابات تاثیر و تاثیری نداشته باشد.  برای یک استبداد، انتخابات برای پست ارشد باید از پیش تعیین شود، اما انتخابات دیگر اینطور نیست. این بدان معناست که انتخابات مجلس مقننه همچنان می تواند رقابتی باشد. کرسی‌ها تا حدودی تأثیر دارند، حمایت می‌کنند، و دارای موقعیت خاصی هستند، بنابراین افراد زیادی وجود دارند که می‌خواهند با آنها رقابت کنند. در جهان عرب، قبل از بهار عربی، کمتر از 25 درصد برای مجالس قانونگذاری وجود داشت. [1] برگزاری انتخاباتی که کنترل در مناطق محلی را تعیین می کند یا به مخالفان اجازه می دهد تا حدی کنترل در پارلمان را داشته باشند، نسبت به گزینه ای که دولت همه را منصوب می کند بسیار ارجحیت دارد. آنگ سان سوچی و اتحادیه ملی برای دموکراسی در برمه به عنوان مثال به پارلمان راه یافته اند و علیرغم اقلیت بودن تأثیر خود را داشته اند. این مورد به ویژه در سطح بین المللی بوده است. آنها به آزادسازی قانون جدید سرمایه گذاری خارجی کمک کرده اند و آزادی آزادتر مطبوعات و انجمن ها را تشویق کرده اند. [2] [1] شهوت، الن، «معنای چندگانه انتخابات در رژیم‌های غیر دموکراتیک: شکست، پاسخ و نتیجه در قیام‌های عرب»، دانشگاه ییل، ص.7.   [2] ترنل، شان، «میانمار شروع خوبی برای اصلاحات اقتصادی داشته است»، مجمع شرق آسیا، 27 مارس 2013،


حتی یک انتخابات ساختگی نشان می دهد که مردم چه می خواهند. حتی اگر دولت درگیر تقلب در رای یا ارعاب رای‌دهندگان باشد، باز هم می‌دانند که مردم چگونه رای داده‌اند یا می‌خواهند رای دهند (اگر برگه‌های رای را پر کرده باشند، می‌دانند چه تعداد رای اضافی اضافه کرده‌اند). مردم می خواهند اجرا شود اگر چندین احزاب مختلف در انتخابات رقابت کنند، می‌توان گفت که کدام پلتفرم‌های حزبی محبوب‌ترین هستند و بنابراین می‌توان از کدام ایده استفاده کرد.  اگر انتخابات برگزار شود، احزاب اپوزیسیون و نمایندگان مستقل مجلس وجود دارند که فضای بسیار بیشتری نسبت به آنها بدون انتخابات داده می شود. نماینده بودن به اپوزیسیون موقعیتی می بخشد و به آنها یک محیط کنترل شده برای انتقاد از دولت می دهد. این به اپوزیسیون فرصت می دهد تا صدای مردم را هدایت کند و حزب حاکم را به تغییر تشویق کند.


نوعی انتخابات بیشتر از عدم انتخابات منجر به دموکراسی واقعی می‌شود. پذیرش اکثر مستبدان مبنی بر لزوم برگزاری انتخابات نشان می‌دهد که این ایده که مشروعیت از مردم نشأت می‌گیرد عموماً پذیرفته شده است. به این معنی که این کشورها در حال حاضر بخشی از راه رسیدن به یک دموکراسی واقعی هستند. برگزاری انتخابات منظم، حتی اگر نتیجه از پیش تعیین شده باشد، به این معنی است که رای دهندگان به رای دادن و ایده رای دادن برای شنیدن صدای خود عادت می کنند. در چنین شرایطی در نهایت آنها می خواهند که رای آنها واقعاً حساب شود. اگر یک روند خزنده اصلاحات وجود داشته باشد، در نهایت منجر به انتخابات آزاد و عادلانه خواهد شد.  داشتن هر نوع انتخاباتی به این معنی است که افرادی هستند که به عنوان اپوزیسیون شناخته می شوند. این بدان معناست که یک آلترناتیو قابل دوام برای حزب حاکم وجود دارد که می تواند در یک بحران به سمت آن سوق داده شود، یا زمانی که رژیم در نهایت سرنگون شود می تواند نقش رهبری را به عهده بگیرد. برای مثال در فیلیپین اپوزیسیون توانست در سال 1984 یک حزب اپوزیسیون متحد ایجاد کند و در انتخابات زودهنگام سال 1985 در اطراف Corazon Aquino متحد شود. و پرواز مارکوس [2] [1] کلاین، ویلیام ای.، \سقوط مارکوس: مشکلی در سیاست گذاری خارجی ایالات متحده\، موسسه مطالعات دیپلماسی، 1992، ص 4، 10 [2] ریوز، جوزف ای. مارکوس فلیز، قوانین آکینو، شیکاگو تریبون، 26 فوریه 1986،


شهرداران نسبت به شورا پاسخگوتر خواهند بود. انتخاب شهرداران باعث بهبود پاسخگویی در دولت محلی می شود. یک شهردار دارای مأموریت بزرگ تری است که می تواند تا 500000 رای در مقایسه با 5000 رای برای اعضای شورای شهر باشد که آنها را مستقیماً در برابر رای دهندگان شهر پاسخگو خواهد بود. [1] آنها همچنین بیشتر قابل مشاهده هستند. 57 درصد از مردم می توانند زمانی که شهردار خود را داشتند نام ببرند، در حالی که تنها 8 درصد می توانند رئیس شورای خود را نام ببرند و بنابراین به احتمال زیاد برای سیاست های فردی خود مسئول شناخته می شوند. [2] در مقایسه در جایی که شهرداران وجود ندارند، مجموعه ای پیچیده و گیج کننده از کمیته ها در بیشتر زمینه ها تصمیم می گیرند، و این امر باعث می شود تا اعضای شورا یا احزاب به راحتی از مسئولیت تصمیمات نامطلوب یا سیاست های شکست خورده طفره بروند. بریستول نمونه خوبی از این با ائتلاف های متزلزل ناشی از معاملات پس زمینه و تغییر مداوم سیاست است. این شورا در ده سال منتهی به 2012 هفت بار تغییر اختیار داد. شهرداري كه در بهبود خدمات محلي ناكام باشد يا به روش هاي ديگري وعده هاي مبارزاتي خود را اجرا كند، شانس كمي براي انتخاب مجدد خواهد داشت.  [1] سیمز، سم، «انتخاب شهرداران برای شهرهای بیشتر انگلیسی، مسئولیت‌پذیری دموکراتیک محلی را افزایش می‌دهد و مشارکت سیاسی را گسترش می‌دهد. اما دولت باید به آنها قدرت و آزادی واقعی بدهد', blogs.lse.ac.uk, 7 اکتبر 2011. 3] اکونومیست، «چرا شهرداران منتخب اهمیت دارند»، 19 آوریل 2012.


انتخاب شهردار دموکراسی محلی را احیا می کند شهردار منتخب دموکراسی محلی را احیا می کند. در حال حاضر بسیاری از مردم نمی دانند که اعضای شورای محلی آنها چه کسانی هستند، یا چه کسی شورای آنها را رهبری می کند، شاید به این دلیل که تصمیم گیری جمعی عموماً هیجان انگیز نیست. پس تعجب آور نیست که مشارکت فقط حدود 30 درصد است و در برخی مناطق شهری در بریتانیا کمتر از 1 نفر از هر 4 بزرگسال برای رای دادن در انتخابات محلی زحمت می کشند - بدترین میزان مشارکت در اتحادیه اروپا. [1] یک شهردار منتخب به عنوان کانونی برای مردم محلی عمل می کند، هم به صورت نمادین و هم به عنوان فردی که قدرت واقعی برای بهبود زندگی آنها دارد. انتخابات محلی پوشش بیشتر و توجه بیشتر مردم را به خود جلب می کند، زیرا آنها به یک چهره شناخته شده رای می دهند تا تعدادی از اعضای شورا. این به نوبه خود باعث جلب توجه به دموکراسی محلی و افزایش مشارکت در انتخابات می شود.  [1] شکسپیر، تام، «برای اندازه گیری خوب که مسئولیت پذیری را برای عملکرد و ارزیابی به مناطق محلی واگذار می کند»، لوکالیس، 2010، ص17


شهرداران منتخب بهترین نامزدها را برای نامزدی جذب می کنند.  شهرداران منتخب به افراد بااستعداد اجازه می دهند تا بدون توجه به وابستگی حزبی خود، تغییر ایجاد کنند. سیستم فعلی به جای مدیران، متفکران و رهبران مبتکر، به هک‌های حزبی با سابقه و وفادار پاداش می‌دهد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که عموم مردم فکر می‌کنند که اعضای شورا، سیاست حزبی را بالاتر از نیازهای جامعه خود قرار می‌دهند. کسانی که بااستعدادترین انتخاب می شوند، صرفاً از شورا به عنوان پله ای برای نامزدی برای مناصب ملی استفاده می کنند. اگر شهرداران به طور مستقیم انتخاب می شدند، احزاب محلی باید نامزدهای پویا با توانایی اثبات شده برای حل مشکلات و مدیریت سازمان های بزرگ را پیدا می کردند، یا این که چنین نامزدهایی را به عنوان مستقل انتخاب و پیروز شوند. این مورد قبلاً نشان داده شده است که در لندن، جایی که کن لیوینگستون (که در ابتدا به عنوان شهردار مستقل شد) و بوریس جانسون، هر دو سیاستمداران شناخته شده و شناخته شده، برای شهردار شدن نامزد شدند، و در بیرمنگام که لام بیرن، رسماً شماره 2 بود. خزانه داری برای اجرا ابراز علاقه کرده است. [1] [1] BBC News، \لیام برن از حزب کارگر می خواهد برای شهرداری بیرمنگام نامزد شود\، 30 مارس 2012.


شهرداران وجهه شهری را که نمایندگی می کنند افزایش می دهند شهرداران منتخب به نمایندگی از جوامع خود صحبت می کنند و شهرت یا شهر خود را در سطح ملی و بین المللی بالا می برند. این امر می تواند به ویژه هنگام مذاکره با مشاغل، کمک به جذب سرمایه گذاری ارزشمند در منطقه آنها و غلبه بر موانع بوروکراتیک که معمولاً مانع توسعه می شوند، ارزشمند باشد. اتاق‌های بازرگانی در شهرهایی که همه‌پرسی برگزار می‌کنند معتقدند که یک چهره، نقطه کانونی برای روابط تجاری و یک نقطه تماس واحد است که منافع شهر را حمایت می‌کند. [1] علاوه بر این، شهرداران پس از سال ها تمرکز فزاینده توسط دولت ملی، به طور کلی به دولت محلی وجهه بالاتری می دهند. با اقدام جمعی، و از طریق تغییر نگرش‌هایی که نمایه رسانه‌ای بالاتر آنها ایجاد می‌شود، شهرداران می‌توانند بار دیگر قدرت را از مرکز دور کرده و آن را به مردم نزدیک‌تر کنند.  [1] کارتر، اندرو، «شهرداران و رشد اقتصادی»، در ویرایش‌های تام گش و سام سیمز، شهرداران منتخب چه می‌توانند برای شهرهای ما انجام دهند؟ مؤسسه دولت، 1391، صص37-42، ص41


شهرداران منتخب مستقیم فرصت هایی را برای پوپولیست ها فراهم می کنند.  موقعیت شهردار منتخب احتمالاً نامزدهای پوپولیست و مغرور را به خود جلب می کند، که به دنبال سرمایه گذاری بر عدم محبوبیت سیاست حزبی با «شعار دادن به یک موضوع، وعده های ناچیز و گرفتن تیتر» خواهند بود (کن واکر، رهبر حزب کارگر شورای میدلزبرو). [1] یک مثال خوب پل ماسی است، که در گذشته 25 محکومیت داشته است و در عین حال برای شهردار سالفورد نامزد شده است و حتی می تواند شانس برنده شدن داشته باشد. [2] این گونه نامزدها در مقام ریاست، احتمالاً شوراهای منتخب و سایر شرکای محلی مهم را از خود دور می‌کنند، رأی دهندگان را ناامید می‌کنند، زیرا وعده‌هایشان در تقابل با محدودیت‌های واقعی قدرتشان است، و بسیاری از جنبه‌های حکومت محلی را به نفع مسائل خانگی خود نادیده می‌گیرند. . این خطر حتی بیشتر می شود اگر یک نامزد راست افراطی از نگرانی های محلی در مورد مهاجرت و پناهجویان برای دامن زدن به تنش های نژادی سوء استفاده کند. مجدداً لطفور رحمان از تاور هملتز نمونه خوبی از این است که چگونه ممکن است این اتفاق بیفتد، او با یک گروه افراطی مسلمان ارتباط دارد و تنها به 23000 رای نیاز داشت، یعنی 13 درصد از رای دهندگان زیرا مشارکت بسیار پایینی داشت. [3] [1] هترینگتون، پیتر، \رای دادن به شهرداران سبک ایالات متحده، شکاف های عمیق کارگری را آشکار می کند\، گاردین، 20 اکتبر 2001. ، 22 آوریل 2012. [3] همان


شهرداران می توانند مناطق اقتصادی را تقسیم کنند ارزش یک شهردار به این بستگی دارد که شهردار منطقه ای متمایز از کنترل را داشته باشد. با این حال اغلب این منطقه بسیار کوچک تنظیم می شود. شهرها مرکز شهرها و حومه های همسایه و همچنین داخل شهر هستند. این می تواند منجر به تجزیه مناطق اقتصادی شود. بیرمنگام و کاونتری بسیار نزدیک به یکدیگر هستند، اما در آینده ممکن است شهرداران متفاوتی داشته باشند. در این صورت سردرگمی وجود خواهد داشت. چه کسی سیاست حمل و نقل منطقه ای را اجرا می کند یا پلیس میدلند غربی که هر دو شهر را تحت تأثیر قرار می دهد؟ [1] [1] مک کیب، استیو، \شهردار اجرایی - آیا ما می توانیم آن را بپردازیم؟\، بیرمنگام میل، 17 آوریل 2012.


شهرداران هزینه دارند داشتن شهردار پرهزینه است. اول از همه، همه پرسی و انتخاب شهردار است که شورای بریستول گفته است ممکن است تا 400000 پوند هزینه داشته باشد. [1] پس از آن هزینه اداری اضافی ایجاد شده توسط داشتن شهردار ایجاد می شود که البته باید معاونین، کارکنان، دفاتر، ماشین ها و بودجه تبلیغاتی داشته باشد، که می تواند به معنای سالانه 3 میلیون پوند باشد. [2] این پولی است که در زمانی که شوراها با کاهش بودجه مواجه هستند بهتر می‌توان برای حمایت از خدمات شوراها هزینه کرد.  [1] The Economist، «چرا شهرداران منتخب اهمیت دارند»، 19 آوریل 2012. [2] مک کیب، استیو، «شهردار اجرایی - آیا ما می توانیم آن را بپردازیم؟»، بیرمنگام میل، 17 آوریل 2012.


شهرداران منجر به تمرکز بیش از حد قدرت خواهند شد.  یک شهردار منتخب قدرت بیش از حدی خواهد داشت و چشم انداز سوء استفاده از آن را نگران کننده می کند. اگر شهردار این اختیار را داشته باشد که کابینه شوراهای خود را انتخاب کند، این کابینه می تواند به کوچکی سه عضو باشد که همگی می توانند به میل خود به دلیل مخالفت با خواست شهردار برکنار شوند. در صورتی که شهردار حق تفویض اختیارات را به اعضای کابینه خود داشته باشد، آنها نیز به طور مساوی این اختیار را دارند که تمامی اختیارات واقعی را به خود محفوظ نمایند. و اعضای شورای خارج از کابینه کاری جز نظارت بر چراغ های خراب خیابان و استاندارد جمع آوری زباله در بخش خود ندارند. چرا در این شرایط افراد مستعد و بلندپرواز به عضویت شورا در می آیند و نبود چنین افرادی برای نظارت شورا بر شهردار چه می کند؟


تحمیل دموکراسی می تواند راهی برای حمایت از افرادی باشد که قادر به مبارزه برای دموکراسی نیستند.  اگر مردم درون یک ملت خواهان دموکراسی هستند، اشتباه نیست - در واقع ممکن است حتی از نظر اخلاقی هم لازم باشد - که با تحمیل دموکراسی بر خلاف میل طبقه حاکم به آنها کمک کنیم. اغلب جنبش‌های داخلی فاقد منابع، سلاح یا سازماندهی هستند که مبارزه برای دموکراسی را بسیار دشوار می‌کند. وقتی افراد به دنبال دفاع از حقوق خود در برابر یک رژیم ستمگر هستند، کشورهای دیگر با اجازه دادن به شرارت به آنها بدی می کنند. بنابراین مداخله ناتو در لیبی در حمایت از شورشیان بود که اغلب به عنوان بخشی از موج دموکراسی‌سازی «بهار عربی» تلقی می‌شد، اما جنبش داخلی، حتی اگر از حمایت‌های زیادی برخوردار بود، سرکوب می‌شد و بدون مداخله خارجی نابود می‌شد.  1 تراب، جیمز. «گام نهادن»، سیاست خارجی


مداخلات با توجه به شرایط مناسب می توانند موفقیت آمیز باشند.  برخی عوامل ممکن است شانس موفقیت را افزایش دهند: برای مثال تحمیل دموکراسی بر ملتی که زمانی با آنها روابط استعماری وجود داشت، طول عمر مورد انتظار دموکراسی را افزایش می دهد. در صورتی که شرایط اقتصادی بهتر باشد، انتقال دموکراتیک به طور کلی موفقیت آمیزتر است. بدیهی است که ما طرفدار تحمیل دموکراسی بر هر کشوری نیستیم که آن را ندارد، اما اگر نهادها و شرایط به اندازه کافی قوی وجود داشته باشد، تحمیل می تواند کارساز باشد و موفقیت های گذشته مانند آلمان و ژاپن پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته است که ارزش تحمیل دموکراسی را نشان می دهد. .  1 Enterline, Andrew J. and Greig, J. Michael \در مقابل همه شانس ها؟ روندهای تاریخی در دموکراسی تحمیلی و آینده عراق و افغانستان.\  2 پرژورسکی و همکاران \چه چیزی دموکراسی ها را پایدار می کند؟\ مجله دموکراسی.


ترویج دموکراسی باعث ترویج صلح می شود.  طبق اکثر گزارشات، جنگی بین دو دموکراسی در 200 سال گذشته وجود نداشته است. امانوئل کانت در صلح دائمی (1795) استدلال می کند که الف) دولت های دموکراتیک بیشتر توسط مخالفت مردم خود با جنگ محدود می شوند و ب) فرهنگ دموکراتیک مذاکره، و همچنین کنترل ها و تعادل های ذاتی در چنین سیستمی، احتمال جنگ را کمتر می کند. . بنابراین با ترویج دموکراسی از طریق تحمیل آن، ما شانس جهانی صلح آمیز را افزایش می دهیم. علاوه بر این، تروریسم ممکن است کمتر در کشورهای دموکراتیک به وجود بیاید، جایی که مردم اجازه دارند نظرات خود را بیان کنند و هنجارهای حقوق بشر از احساس به حاشیه رانده شدن جلوگیری می کند. این برای حقوق بشر در سراسر جهان، از جمله حقوق و امنیت افراد در کشور ما خوب است. 1 1 \آیا دموکراسی ها با یکدیگر می جنگند؟\ بی بی سی


از آنجا که دموکراسی بهترین شکل حکومت است، اشتباه نیست - و در واقع ممکن است حتی وظیفه ما باشد - ارائه آن به کسانی که آن را ندارند.  رژیم‌های دموکراتیک بهترین شکل حکومت هستند و این وظیفه ماست که تلاش کنیم و آن را در اختیار دیگران قرار دهیم. دموکراسی تنها شکل حکومتی است که ارزش تعیین سرنوشت سیاسی را حفظ می کند: این که هر فردی حق دارد دولت خود را تشکیل دهد و دولت هایی را که دوست ندارد رای دهد. انکار این حق به معنای انکار ارزش و آزادی ذاتی فرد است. خودمختاری سیاسی تا آنجایی که به افراد اجازه می‌دهد دولت‌های متجاوز را که ممکن است به دنبال نقض سایر حقوق بشر باشند، بررسی کنند، ارزش ابزاری دارد. بنابراین مطمئناً اشتباه نیست - و حتی ممکن است وظیفه بشردوستانه ما باشد - آوردن دموکراسی به کسانی که آن را ندارند، درست همانطور که در موقعیت‌های دیگری که در آن حقوق جدی نقض می‌شود، مداخله می‌کنیم.  1 ماهی، استنلی. \چرا دموکراسی؟\ نیویورک تایمز.


اقدام یک جانبه سنگین و خطرناک است.  نکته این پیشنهاد نشان می‌دهد که یک دولت خاص در حال تحمیل دموکراسی است، اما در واقع بسیار بهتر است که سعی کنیم دموکراسی را به صورت چندجانبه تشویق کنیم. کمک های چندجانبه، مانند صندوق دموکراسی سازمان ملل که به دنبال تقویت صدای جامعه مدنی، ارتقای حقوق بشر و تشویق مشارکت همه گروه ها در روند دموکراتیک است، بهتر است، زیرا باعث می شود حمایت ها کمتر سیاسی و استعماری به نظر برسد. ، و صادقانه تر. با استفاده از جامعه بین‌المللی برای تشویق دموکراسی در یک کشور، شانس مردم آن کشور را افزایش می‌دهیم که به تلاش‌های ما احترام بگذارند و از آنها حمایت کنند، نه اینکه آنها را با سوءظن ببینند.  1 صندوق دموکراسی سازمان ملل متحد، «درباره UNDEF»، 2010، 2 دویل، مایکل. \ترویج دموکراسی تحمیل دموکراسی نیست.\ هافینگتون پست


تلاش برای تحمیل دموکراسی ممکن است درگیری را تشدید کند.  مداخله در یک کشور، و تلاش برای تحمیل یک دولت متفاوت، احتمالاً الف) منجر به واکنش منفی می شود و ب) با تخریب زیرساخت ها و اختلال در خدمات، کشور را بی ثبات می کند. هر دوی این موارد احتمال بروز درگیری های خشونت آمیز را چه بین کشور و تحمیل کنندگان و چه در داخل کشور بسیار بیشتر می کند، زیرا جناح های رقیب مجبور به رقابت برای منابع کمیاب و حمایت از حقوق می شوند. عراق نمونه بارز مداخله ای است که باعث جنگ داخلی می شود. جنگ قبلی خلیج فارس همراه با تحریم‌ها و هفته‌ها بمباران، زیرساخت‌های عراق را ویران کرد و منجر به آنچه ژنرال اودیرنو آن را «ویرانی اجتماعی» می‌نامید، و انحلال ارتش و بی‌عزت کردن، مدیران باتجربه‌ای را که کشور را از کار بیکار کردند، واداشت. اشتباهات عراق در لیبی را تکرار نکنید، 2011) نتیجه این بود که تلاش برای تحمیل دموکراسی خونین و تنها تا حدی موفقیت آمیز بود.  1 پریش، کارن، \اودیرنو، کراکر: آینده عراق هنوز به حمایت ایالات متحده بستگی دارد\، سرویس مطبوعاتی نیروهای آمریکایی، 15 نوامبر 2010، 2 کین، شان.، \اشتباهات عراق در لیبی را تکرار نکنید\، سیاست خارجی. com، 27 آوریل 2011،


تحمیل دموکراسی ناقض حاکمیت ملی است کشورها حق دارند شکل حکومتی را که می خواهند انتخاب کنند و ما حق نداریم با تحمیل شکل حکومتی که فکر می کنیم بهترین است، این حق را زیر پا بگذاریم. ملت ها ممکن است بخواهند برای مثال، قوانین مذهبی یا قبیله ای، یا یک سیستم کمونیستی که هدف آن حذف کامل دولت است، اداره شوند. اگر فکر کنیم بهتر است، می‌توانیم ملت‌ها را تشویق کنیم که دموکراسی را اتخاذ کنند، اما در نهایت ملت‌ها نهادهایی خودگردان هستند که فقط در موقعیت‌های شدید می‌توان مداخله کرد. سازمان ملل متحد کشورهایی را بدون توجه به دولتشان برابر است و فقط در صورت تجاوز به کشوری دیگر به زور مجوز می دهد.  1 سازمان ملل متحد، منشور سازمان ملل متحد، 1945،


میل و مبارزه برای دموکراسی باید از درون نشات بگیرد وگرنه حکومت دموکراتیک پایدار نخواهد بود.  تا زمانی که مردم داخل یک کشور خواهان دموکراسی نباشند، به آن احترام نمی گذارند. برخلاف دیکتاتوری‌های نظامی، دولت‌های دموکراتیک برای اجرای قانون صرفاً - یا حتی عمدتاً - به زور متکی نیستند. در عوض، اکثر مردم حداقل تا حدی از قانون اطاعت می کنند، زیرا معتقدند آن قوانین مشروع هستند، زیرا نتیجه انتخابات آزاد و منصفانه است. اگر شهروندان خواهان چنین سیستم انتخاباتی نباشند، دلیلی برای اطاعت از قانون، پرداخت مالیات و غیره وجود ندارد و دولت قادر به حفظ نظم نخواهد بود. در واقع، دموکراسی‌های تحمیلی خارجی اغلب به رژیم‌های استبدادی بازمی‌گردند، زیرا در می‌یابند که نمی‌توانند از قانون حمایت کنند (حداقل بدون حمایت خارجی). انترلاین و گریگ در یک مطالعه تجربی در سال 2007 دریافتند که نیمی از دموکراسی های تحمیلی ظرف 30 سال شکست می خورند و این شکست احتمال استقرار موفقیت آمیز دموکراسی در آینده را کاهش می دهد.  1 انترلاین، اندرو جی و گریگ، جی. مایکل. \برخلاف همه احتمالات؟ روندهای تاریخی در دموکراسی تحمیلی و آینده عراق و افغانستان.\  2 دویل، مایکل. \ترویج دموکراسی تحمیل دموکراسی نیست.\ هافینگتون پست


دموکراسی در ذات خود قابل تحمیل نیست.  حکومت دموکراتیک نه تنها حکومت برای مردم، بلکه حکومت توسط مردم و مردم است. حکومت تحمیلی خارجی، دولتی نیست که توسط مردمی که بر آن حکومت می‌کند، تأسیس شود، به این معنی که فاقد مشروعیت لازم برای ادعای موقعیت دموکراتیک است. تحمیل یک حکومت بر مردم اشتباه است و تحمیل کنندگان «دموکراسی» دقیقاً این کار را انجام می دهند. این امر با این واقعیت تشدید می‌شود که دموکراسی‌های تحمیلی خارجی اغلب برای اداره مستقل خود با مشکلات زیادی مواجه هستند (مانند دولت‌های عراق و افغانستان که هنوز هم بسیار متکی به ایالات متحده هستند)، در نتیجه مشروعیت‌زدایی از دولت حتی بیشتر می‌شود.  1 دویل، مایکل. \ترویج دموکراسی تحمیل دموکراسی نیست.\ هافینگتون پست


مجلس اعیان دارای اکثریت داخلی محافظه کار است.  منشأ سنتی مجلس اعیان به یک اکثریت داخلی محافظه‌کار ترجمه می‌شود. حتی همتایان به اصطلاح لیبرال و کارگر معمولاً در نظرات خود محافظه کار هستند. آنها نماینده یک نخبگان اجتماعی و اقتصادی هستند و به نظر می رسد نظارت بر تنوع را در خانه ای با تنها 181 همسال زن و 31 همسال از اقلیت های قومی به نمایش می گذارند. [1] این انحراف ناعادلانه به نفع محافظه کاران قدرت کاهش سرعت و بازنگری قوانین را دارد و یک سوءتعبیر فاحش از جمعیت بریتانیا است. مجلس اعیان باید اصلاح شود تا مردم بریتانیا را بهتر بازتاب دهد تا اقدامات و تصمیمات آنها به نفع کل جامعه باشد نه فقط خود آنها.  [1] اسمیت، بن، «اقلیت های قومی در سیاست، دولت و زندگی عمومی»، کتابخانه مجلس عوام (18 نوامبر 2008) و مشاهده شده در 1 ژوئن 2011


مجلس اعیان با رای دهندگان ارتباطی ندارد.  آبراهام لینکلن، رئیس جمهور ایالات متحده در قرن نوزدهم، اظهار داشت که دموکراسی باید «حکومت مردم، توسط مردم، برای مردم» باشد [1] بنابراین همسالانی که بر اساس حق تولد اصیل یا عضویتشان در کلیسای انگلستان در خانه می نشینند. که خود تا حد زیادی توسط مردم نادیده گرفته می شود، نماینده مردم بریتانیا نیستند.  [1] یک تعریف کوتاه از دموکراسی، Democracy-building.info، 2005، مشاهده شده در 1 ژوئن 2011


اصلاحات مجلس اعیان را تقویت می کند اصلاح مجلس اعیان مشروعیت مجلس را تقویت می کند و در نتیجه عملکرد آن را بهبود می بخشد. با انتخاب اتاق دوم، آنها مشروعیت را به دست می آورند که نه صرفاً لوایح را متوقف کنند، بلکه همه آنها را با هم رد کنند یا لایحه های خود را تهیه کنند، بنابراین دولت پویاتر را تسهیل می کند که بتواند تغییر کند. استفاده از یک روش انتخاباتی متفاوت، برای مثال نمایندگی تناسبی با اعضایی که برای دوره‌های طولانی‌تری می‌نشینند، به آن‌ها این امکان را می‌دهد که همچنان ترکیب متفاوتی نسبت به مجلس عوام داشته باشند و به محبوبیت سیاسی کوتاه‌مدت تغییر نکنند. انتخاب بخش‌های مختلف در زمان‌های مختلف نیز از یک نتیجه عجیب و غریب زمین لغزش که بر تعادل خانه تأثیر می‌گذارد محافظت می‌کند. با ایجاد یک اپوزیسیون شایسته برای مجلس عوام، همه موضوعات مورد بحث و تصمیم گیری عادلانه تر قرار می گیرد و دولت با دقت بیشتری نظارت می شود.


مجلس اعیان فعلی غیر دموکراتیک است مجلس اعیان غیر دموکراتیک است. در حال حاضر اعضای مجلس اعیان متشکل از همتایان ارثی، اعضای ارشد کلیسای انگلستان و کسانی هستند که توسط احزاب سیاسی منصوب می شوند. این که آیا سوء استفاده از قدرت یا نتیجه مجلس اعیان وجود داشته باشد یا خیر، موضوع مهمی نیست - وجود آن در وضعیت فعلی غیردموکراتیک است و به همین دلیل باید اصلاح شود. بیهوده به نظر می رسد که کشوری که اهمیت دموکراسی را تا سر حد جنگ به بقیه جهان سخنرانی می کند، چنین نارضایتی را در جامعه خود نادیده بگیرد.


اصلاحات مجلس اعیان را صرفاً آینه‌ای از مجلس عوام می‌سازد. یک مجلس منتخب، حتی یک مجلس که هر ده سال یکبار انتخاب می‌شود، همچنان به سیاست‌هایی فکر می‌کند که در کوتاه‌مدت محبوب هستند تا رفاه بلندمدت کشور، به نفع خود و کاهش نقش خود به عنوان تعادل به مجلس عوام نزدیک تر می شود. با قرار دادن مجلس دوم در معرض انتخابات، دو نتیجه به دنبال خواهد داشت: اگر مجلس اعیان در همان زمان انتخاب شود، به سادگی به آینه ای از مجلس عوام تبدیل می شود که آن را بی معنی می کند، اگر در میان دوره ای انتخاب شود، ترکیب مجلس عوام. لردها تمایل به عدم محبوبیت یک دولت در میان مدت را منعکس می کنند، بنابراین باعث ایجاد بن بست و غیرقابل اجرا شدن سیستم می شوند. اصلاح مجلس اعیان غیرعملی و نامطلوب است.


مردم نسبت به اصلاحات بی تفاوت هستند.  اینکه آیا اصلاح مجلس اعیان باید اولویت اصلی در شرایط اقتصادی کنونی باشد یا نه، قابل بحث است، چه رسد به اینکه آیا یک دولت ائتلافی می تواند چنین اقداماتی را آغاز کند یا نه. تلاش‌ها برای اصلاح مجلس اعیان بارها و بارها به تعویق افتاده است، و این نشان‌دهنده ملاحظات مجلس عوام در مورد تغییر است. [1] احساسی که بدون شک در افکار عمومی بریتانیا منعکس شده است - همانطور که در نتیجه اخیر رای آلترناتیو نشان داده شد - مردم یا مخالف ایده تغییر هستند یا نسبت به آن بی تفاوت هستند. [2] [1] سامرز، دبورا، \تلاش های کارگر برای اصلاح مجلس اعیان\، گاردین (27 ژانویه 2009)، مشاهده شده در 1 ژوئن 2011 [2] اخبار بی بی سی، \رای 2011: بریتانیا رای جایگزین را رد کرد، 7 مه 2011،


دموکراسی نباید نقطه پایانی آرزوی حکومت باشد.  نباید تصور کرد که فقدان دموکراسی کاملاً منفی است. آیا اکثریت مردم می دانند چه چیزی برای کشور بهتر است؟ یا کارشناسان صنعت؟ آیا مردم می توانند در مورد تصمیمات مهم حکومتی به اجماع برسند؟ دولت می‌تواند تصویر بزرگ‌تر را ببیند و نیازهای گروه‌های ذینفع مختلف را متعادل کند تا بهترین نتیجه را برای همه ایجاد کند: دموکراسی «واقعی» به سادگی غیرقابل اجرا است و می‌تواند به راحتی به «ظلم اکثریت» منجر شود، همانطور که فرید زکریا توصیف می‌کند. [1] شاید بهترین راه برای نشان دادن این نکته نگاهی به دو قهرمان دموکراسی باشد: فرانسه و آمریکا. فرانسه به نام آزادی، سلطنت و حکومت خود را سرنگون کرد، اما به سرعت به حکومت اوباش و خشونت فرو رفت. «دموکراسی» تولدی خونین داشت. [2] به طور مشابه، فقط باید به سطوح وحشتناک نابرابری در ایالات متحده آمریکا نگاه کرد تا ماهیت و ارزش «دموکراسی» را زیر سوال برد. [3] بنابراین، اگر ماهیت حکومت صرفاً تحقق مفاهیم «دموکراسی» نیست، بلکه تضمین حکمرانی خوب است، مجلس اعیان همچنان یک نهاد مهم است.  [1] زکریا، فرید، آینده آزادی: دموکراسی غیر لیبرال در خانه و خارج از کشور (نیویورک، 2003) [2] دویل، ویلیام، انقلاب فرانسه: مقدمه ای بسیار کوتاه (آکسفورد، 2001) [3] انجمن علوم سیاسی آمریکا کارگروه، «دموکراسی آمریکایی در عصر افزایش نابرابری»، دیدگاه‌هایی درباره سیاست، 2 (2004)


مجلس اعیان به تعدادی از کارشناسان اجازه می دهد تا بر سیاست های دولت تأثیر بگذارند.  در حالی که اعضای مجلس اعیان ممکن است بخش کوچکی از جامعه را نمایندگی کنند، آنها همچنین شامل همتایان متخصص از جمله وکلا، دانشمندان، تجار، دانشگاهیان، پزشکان و کارمندان دولت هستند که می توانند فرصت طلبی سیاسی گاها کوتاه مدت موجود در مجلس را متعادل کنند. مشترک انتخابات تضمین کننده این تخصص و دانش نیست، بنابراین داشتن اتاق دوم منصوب به جای انتخابی، کیفیت حکمرانی کشور را بهبود می بخشد.


شهروندان حق دارند بدانند که به نام آنها چه می شود. ملت برای شهروندانش خارج می شود. این به رضایت آنها برای حفظ نظم و تامین مالی بستگی دارد. هدف اصلی دولت قانون و نظم و دفاع ملی است که هر دو تحت پوشش امنیت هستند. به عنوان منطقه ای که برای نقش دولت بسیار مهم است، ضروری است که ذینفعان در آن دولت، شهروندان آن، بدانند که دولت به نام آنها برای امنیت آنها چه می کند.  به عنوان مثال، دولت اوباما از اعتراف به اجرای کمپینی با استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین خودداری می کند و در عین حال می گوید این تنها بازی در شهر از نظر مقابله و تلاش برای برهم زدن رهبری القاعده است. [1] اگر دولت ایالات متحده کشور دیگری را بمباران می کند، مردم ایالات متحده حق دارند با ابهام بسیار کمتری بدانند که دقیقاً چه کاری انجام می شود، چه کسی، چه زمانی و کجا ضربه می خورد. آنها همچنین باید از هرگونه عواقب احتمالی مطلع شوند.  [1] کافمن، برت، \در دادگاه امروز: مبارزه با ادعاهای محرمانه سیا در مورد هواپیماهای بدون سرنشین\، ACLU، 20 سپتامبر 2012


شفافیت از فجایع روابط عمومی جلوگیری می کند شفافیت برای جلوگیری از بلایای روابط عمومی ضروری است. به ویژه در کشورهایی که رسانه ها آزادی عمل برای تحقیق دارند. واضح است که بهترین سیاست برای ارتش این است که اطمینان حاصل کند که تمام اطلاعات همراه با دلایل اقدامات منتشر می شود به جای اینکه رسانه ها تکه هایی از یک کل را پیدا کنند و برای پر کردن شکاف ها گمانه زنی کنند.  یک مثال خوب می تواند یک برخورد در 16 ژانویه 1966 بین یک بمب افکن B-52 و یک تانکر KC-135 در حین تلاش برای سوخت گیری باشد که هر دو هواپیما را نابود کرد. حوادثی اتفاق می‌افتد و این حادثه به قیمت جان 11 نفر تمام شد، اما می‌توانست بسیار بدتر از این باشد زیرا B-52 دارای چهار بمب هسته‌ای بود که مسلح نبودند و منفجر نمی‌شدند. در این مورد، کمبود اطلاعات اولیه به سرعت به یک فاجعه روابط عمومی تبدیل شد که با صراحت بیشتر توسط ارتش و سفیر ایالات متحده در اسپانیا منتهی شد. انتشار اطلاعات فضا را برای مطبوعات کاهش می دهد تا با گمانه زنی های مضر شکاف ها را پر کنند. [1] در این مورد هرگز احتمال زیادی برای پیامدهای امنیت ملی یا گسست از اسپانیا وجود نداشت زیرا کشور توسط دیکتاتور فرانکو اداره می شد، کسی که به سختی به افکار عمومی توجه می کرد. اما در یک دموکراسی، واکنش آهسته و بسته می تواند به روابط آسیب جدی وارد کند.  [1] Stiles, David, 'A Fusion Bomb over Andalucia: U.S. Information Policy and the 1966 Palomares Incident', Journal of War Studies, Vol.8, No.1, Winter 2006, pp.49-67, p.65


شفافیت به خودی خود خوب است. ضروری ترین کالا در یک دولت اعتماد است. اعتماد در همه جنبه های زندگی ما ضروری است. ما اعتماد داریم که پول کاغذی که در اختیار داریم در واقع بیش از یک کاغذ پاره ارزش دارد، پزشکانی که عمل جراحی انجام می دهند می دانند که چه می کنند، در خیابان مورد حمله قرار نخواهیم گرفت، و دولت به دنبال منافع ما است. برای ایجاد این اعتماد باید شفافیت وجود داشته باشد تا بدانیم نهادهای ما قابل اعتماد هستند. این توانایی بررسی حقایق و پاسخگویی است که با شفافیت همراه است که اعتماد ایجاد می کند. و این به نوبه خود چیزی است که آنها را مشروع می کند. [1] نیاز به اعتماد به همان اندازه در مورد امنیت صدق می کند که هر جنبه دیگری از زندگی. شهروندان باید اعتماد کنند که خدمات امنیتی واقعاً آنها را ایمن نگه می دارند، پول مالیات دهندگان را عاقلانه خرج می کنند و به گونه ای عمل می کنند که اعتباری برای کشور است. متأسفانه اگر شفافیت وجود نداشته باشد، هیچ راهی برای دانستن این موضوع وجود ندارد و اغلب سرویس‌های اطلاعاتی مایه شرمساری هستند. همانطور که در مورد سیا و استفاده از شکنجه پس از 11 سپتامبر اتفاق افتاده است، که هنوز هم برای شفافیت اقدامات گذشته درخواست هایی وجود دارد. [2] [1] Ankersmit، Laurens، «طنز استثنای روابط بین‌الملل در مقررات شفافیت»، وبلاگ حقوق اروپا، 20 مارس 2013 [2] Traub، James، «Out With It»، سیاست خارجی، 10 مه 2013


شفافیت به کاهش تنش بین المللی کمک می کند شفافیت در روابط بین الملل ضروری است. کشورها باید بدانند که یکدیگر برای ارزیابی اقدامات خود چه می کنند. بدون هیچ شفافیتی، شکاف و تورم تهدید پر می شود که به راحتی می تواند به اشتباه محاسباتی و حتی جنگ منجر شود.  بحران موشکی کوبا نمونه بارزی است که در آن عدم شفافیت هر دو طرف در مورد آنچه که مایل به پذیرش بودند و آنچه انجام می‌دادند تقریباً منجر به جنگ هسته‌ای می‌شود. [1] قابل توجه است که یکی از پاسخ ها برای جلوگیری از بحران مشابه، نصب خط تلفن بین کاخ سفید و کرملین بود. گامی بسیار کوچک، اما حیاتی از نظر باز بودن.  امروز این هنوز یک مشکل است. چین در حال حاضر نگران \محور\ ایالات متحده به سمت آسیا است و شکایت دارد که \شبه زیادی در چین برانگیخته است.\ کسری عظیم اعتماد استراتژیک در انتهای همه مشکلات بین چین و ایالات متحده نهفته است. نتیجه یک مسابقه تسلیحاتی اجتناب ناپذیر و درگیری احتمالی خواهد بود. [2] [1] فروهوین، اشلی، «سفارت مسکو: دیدگاه دیپلماتیک بحران موشکی کوبا»، دانشکده خدمات خارجی دانشگاه جورج تاون، 7 مه 2013 [2] یافعی، او، «کسری اعتماد»، سیاست خارجی، 13 مه 2013


شفافیت از اشتباهات جلوگیری می کند یا آنها را تصحیح می کند. این امر به همان اندازه، اگر نه بیشتر، در مورد دستگاه های امنیتی نسبت به سایر اقشار جامعه صدق می کند. اشتباهات امنیتی در مقایسه با سایر جنبه های زندگی، احتمال مرگ و زندگی بسیار بیشتری دارند. آنها همچنین احتمالاً پرهزینه هستند. چیزی که دستگاه های نظامی و امنیت ملی به ویژه با آن شناخته شده اند. [1] حسابرسی پنتاگون در سال 2011 نشان داد که وزارت دفاع ایالات متحده 70 میلیارد دلار در طول دو سال هدر داده است. [2] این نوع ضایعات فقط در صورت اطلاع قابل اصلاح است و برای آن شفافیت لازم است.  [1] اشنایر، بروس، «شفافیت و مسئولیت‌پذیری به امنیت لطمه نمی‌زند – آنها برای آن حیاتی هستند»، آتلانتیک، 8 مه 2012 [2] شوایزر، پیتر، «سرمایه‌داری دوستانه به بودجه دفاعی وارد می‌شود»، روزنامه روزانه Beast، 22 مه 2012


اطلاعاتی را در اختیار رقبا قرار می دهد در جایی که رقابت بین المللی وجود دارد، اگر شفافیت در هر دو طرف وجود نداشته باشد، می تواند مشکل ساز شود، زیرا یک طرف اساساً به حریف خود برتری می دهد. در نهایت به همین دلیل است که کشورها اسرار امنیت ملی را حفظ می کنند. آنها در رقابت با سایر کشورها هستند و بهترین راه برای اطمینان از برتری نسبت به این کشورها مخفی نگه داشتن توانایی ها است. یک طرف اطلاعات دارد در حالی که طرف دیگر به بازیگری که دارای اطلاعات است اجازه نمی دهد در پاسخ به آن دانش متفاوت عمل کند. بنابراین مخفی نگه داشتن چیزها می تواند در هنگام تصمیم گیری مزیتی ایجاد کند، زیرا کسی که اطلاعات بیشتری را در اختیار دارد به احتمال زیاد بهترین واکنش را نشان می دهد. [1] در حال حاضر عدم تقارن اطلاعاتی بین ایالات متحده و چین وجود دارد تا جایی که برخی از تحلیلگران معتقدند که ایالات متحده اطلاعات معتبرتری نسبت به خود چین در مورد ارتش چین ارائه می دهد. [2] [1] انجمن امنیت ملی، هیچ راز دیگری، انجمن وکلای آمریکا، مارس 2011، صفحه 7 [2] اریکسون، اندرو اس.، \گزارش پنتاگون نشان می دهد که تحولات نظامی چین\، دیپلمات، 8 مه 2013


در امنیت، شفافیت بیش از حد جان انسان ها را به خطر می اندازد. شفافیت در مورد اینکه چقدر برای یک تانک، هواپیما یا خانه ژنرال های جدید هزینه می شود بسیار خوب است، اما در مورد عملیات بسیار متفاوت است. شفافیت در عملیات می تواند جان انسان ها را به خطر بیندازد. با سرویس های اطلاعاتی، شفافیت جان خبرچین ها را به خطر می اندازد. در مورد مترجمان نیروهای آمریکایی در عراق که پس از اینکه به آنها گفته شد نمی توانند ماسک بزنند، هدف قرار گرفتند، زیرا آنها خائن به حساب می آیند، مشابه است. [1] در عملیات نظامی، علنی بودن در مورد تقریباً هر چیزی می تواند برای مخالفان سودمند باشد. بدیهی است که مواردی مانند زمان و اعداد مربوط به عملیات باید مخفی نگه داشته شوند، اما همه انواع اطلاعات ممکن است به یک شکل آسیب رسان باشند. صرفاً به این دلیل که یک کشور درگیر یک جنگ تمام عیار نیست، به این معنی نیست که می تواند در این عملیات ها باز شود. به همین دلیل است که دریاسالار مایک مولن، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا در پاسخ به ویکی لیکس گفت: «آقای. آسانژ می‌تواند هرچه دوست دارد در مورد خیر بزرگ‌تری که فکر می‌کند او و منبعش انجام می‌دهند، بگوید... اما حقیقت این است که ممکن است خون یک سرباز جوان یا خون یک خانواده افغان در دست آنها باشد.» [2] [1] لندن، ارنستو، «ایالات متحده ممنوعیت استفاده از ماسک مترجمان عراقی را ناراحت می کند، واشنگتن پست، 17 نوامبر 2008 [2] جاف، گرگ، و پارتلو، جاشوا، «رئیس ستاد مشترک مولن: انتشار ویکی لیکس سربازان، افغان ها را به خطر می اندازد»، واشنگتن پست، 30 جولای 2010


شفافیت می‌تواند منجر به تضاد شود. این ایده که شفافیت خوب است، فرض می‌کند که افرادی که شفافیت دولت را تماشا می‌کنند، احتمالاً تأثیر تعدیل‌کننده‌ای بر سیاست‌ها دارند. همیشه اینطور نیست. در عوض، شفافیت می تواند منجر به درگیری بیشتر شود.  ابتدا یک جمعیت ناسیونالیست ممکن است دولت را مجبور به انجام اقداماتی بیشتر از آنچه می خواهد کند. یکی از راه های آشکار برای خاموش کردن چنین احساساتی این است که نشان دهیم کشور برای جنگ آماده نیست. چیزی که در صورت شفاف بودن ممکن نیست. در عوض، اگر آشکار باشد که ارتش می‌تواند پیروز شود، هیچ چیز نمی‌تواند جلوی راهپیمایی به سمت جنگ را بگیرد. سپس برای گروه‌های ذینفع متعدد ممکن می‌شود تا به ائتلاف‌هایی با دلایل مختلف برای مبادله درگیری با یکدیگر که منجر به کشش بیش از حد و درگیری می‌شود، تشکیل دهند. [1] ثانیاً هنگامی که توازن قدرت به سرعت در حال تغییر است، شفافیت برای قدرت در حال افزایش ممکن است چیز خوبی نباشد. در عوض همانطور که دنگ شیائوپینگ توصیه کرد، آنها باید \قدرت خود را پنهان کنید، وقت بگذارید\. [2] نشان دادن نحوه گسترش ارتش شما در فضای باز ممکن است به سادگی قدرت غالب فعلی را مجبور به اقدام کند. شفافیت، همراه با نگرانی رسانه های داخلی در مورد ساخت طرف مقابل، می تواند طرف مقابل را بیش از پیش تهدیدی جلوه دهد که باید قبل از قدرتمندتر شدن با آن مقابله کرد. این یک نظریه کاملاً رایج روابط بین‌الملل است که به هر طریقی قدرت نسبی و جستجوی هژمونی دلیل جنگ است، [3] شفافیت به سادگی این امر را تشویق می‌کند. ویلیام سی. وولفورث هنگام مطالعه علت جنگ جهانی اول اشاره می کند که درک قدرت نسبی است که اهمیت دارد. رهبران آلمان بر این باور بودند که به دلیل صنعتی شدن سریع روسیه باید قبل از آن حمله کند. [4] متأسفانه شفافیت توانایی دولت در مدیریت ادراک را کاهش می دهد.  [1] اسنایدر، جک، اسطوره‌های امپراتوری، انتشارات دانشگاه کورنل، 1991، ص17 [2] آلیسون، گراهام، و بلک‌ویل، رابرت دی. [3] کاپلان، رابرت دی.، «چرا جان جی. میرشایمر درست است (درباره برخی چیزها)»، آتلانتیک، 20 دسامبر 2011 [4] وولفورث، ویلیام سی، «ادراک قدرت: روسیه در دوران پیش از تراز 1914، سیاست جهانی، ج39، شماره 3، (آوریل 1987)، ص 353-381، ص362


وحشت نکنید!  نقش سرویس های امنیتی تا حدی مقابله با برخی ایده ها و رویدادهای بسیار خطرناک است. اما نکته این است که با آنها به گونه ای برخورد شود که باعث اختلال عمومی یا حتی وحشت نشود. واضح است که نمی‌خواهیم هر گزارشی که جزئیات تهدیدات خاص را نشان می‌دهد، عمومی شود، به‌ویژه اگر چیزی را گزارش می‌کند که می‌تواند ویران‌کننده باشد، اما احتمال وقوع آن کم است. اگر چنین اطلاعاتی به اشتباه گرفته شود، می تواند به طور بالقوه باعث وحشت شود، یا به دلیل هیچ، یا به گونه ای که به هرگونه واکنش احتمالی به بحران آسیب برساند. متأسفانه رسانه ها و مردم اغلب خطر را اشتباه درک می کنند. به عنوان مثال، پیشگیری از تروریسم به طور مرتب در نظرسنجی‌ها به عنوان هدف اصلی سیاست خارجی آمریکایی‌ها ذکر شده است و بیش از 80 درصد آن را در نظرسنجی‌های گالوپ برای بیش از یک دهه بسیار مهم می‌دانند [1] حتی زمانی که احتمال کشته شدن توسط تروریسم در کشورهای غربی وجود دارد. بسیار پایین اگر افکار عمومی خطر را به درستی درک نکنند، پاسخ بعید است متناسب باشد و می تواند شبیه به فریاد زدن آتش در یک تئاتر مملو از جمعیت باشد.  در حالی که (معمولا) یک مسئله امنیتی نیست، بلکه یک مسئله بهداشت عمومی است، همه گیری ها نمونه خوبی هستند. این سوال که چه مقدار اطلاعات باید منتشر شود فقط کمی متفاوت از امنیت است. مقامات می خواهند اطلاعات کافی را منتشر کنند که همه مطلع شوند، اما نه آنقدر که هر وقت مرگ غیرعادی رخ می دهد وحشت ایجاد شود. [2] در سال 2009 WHO آنفولانزای خوکی را یک بیماری همه گیر اعلام کرد، علیرغم اینکه یک ویروس نسبتاً خفیف است که باعث مرگ و میر زیادی نمی شود، بنابراین باعث ترس غیرضروری و ذخیره داروها می شود. [3] [1] جونز، جفری ام.، «آمریکایی‌ها می‌گویند پیشگیری از تروریسم هدف اصلی سیاست خارجی»، سیاست گالوپ، 20 فوریه 2013 [2] هانیگزبام، مارک، «معمای ویروس کرونا: چه زمانی دکمه وحشت را فشار دهید»، نگهبان .co.uk، 14 فوریه 2013 [3] چنگ، ماریا، \واکنش سازمان جهانی بهداشت به همه گیری آنفولانزای خوکی ناقص بود\، Phys.org، 10 مه 2011


شفافیت می‌تواند منجر به عادی‌سازی شود، در حالی که چیزی مخفی است، اما به وضوح بخشی از دولت عادی نیست، اما انکارناپذیر است و فرض بر این است که وقتی صحبت از آن به میان می‌آید، احتمالا مدت‌ها پیش از بین رفته است. با این حال، شفاف کردن چیزی بدون پایان دادن به آن می تواند چیز بدی باشد، زیرا آن را عادی می کند که در نهایت پایان دادن به یک سیاست بد را بسیار سخت تر می کند.  استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین توسط سیا ممکن است نمونه ای از این موضوع باشد. در حال حاضر تقریباً هیچ چیز در مورد هواپیماهای بدون سرنشین به ما گفته نشده است، حتی تعداد حملات یا کشته شدن آنها. با این حال، اخیراً پیشنهاداتی مبنی بر انتقال برنامه پهپادها به وزارت دفاع وجود دارد. این باعث می شود که کشتار هدفمندی که انجام می شود بخشی عادی از درگیری نظامی به نظر برسد، در حالی که به وضوح اینطور نیست. [1] و واکنش مردم به اقدامات پنهان و نظامی متفاوت است. در حال حاضر تعداد بیشتری از آمریکایی ها از هواپیماهای بدون سرنشین نظامی برای کشتار هدفمند حمایت می کنند (75%) نسبت به هواپیماهای سیا (65%). [2] [1] Waxman، Matthew، \Going Clear\، سیاست خارجی، 20 مارس 2013 [2] Zenko، Micah، \U.S. نظر عمومی در مورد حملات هواپیماهای بدون سرنشین، شورای روابط خارجی، 18 مارس 2013


این واقعیت که این اتحادیه یک نماینده است، این واقعیت را برجسته می کند که اتحادیه اروپا مبتنی بر مشورت و اجماع است و این یک چیز مثبت است.  در حالی که «نماینده عالی اتحادیه اروپا برای سیاست خارجی و امنیتی» جدید تنها اولین گام جسورانه به سمت صدای یکپارچه‌تر برای اتحادیه اروپا است، تصمیم‌ها در واقع همچنان بر اساس مکانیسم مشورتی دولت به دولت است - از این رو نماینده نامیده می‌شود. با این حال، نباید این را به عنوان یک تغییر کمتر مهم در نحوه رویکرد اتحادیه اروپا به سیاست خارجی خود کم اهمیت جلوه داد. جنبه مشاوره در واقع برای دستیابی به توافق ضروری است و اهمیت نه تنها ارائه یک جبهه واحد به سایر نقاط جهان (اتحادیه اروپا در سیاست تجاری و سیاست زیست محیطی نمونه است، اما در مورد ارائه یک صدای واحد در این زمینه کمتر اهمیت دارد. سیاست خارجی همانطور که مارک آیسکنز، وزیر امور خارجه بلژیک در سال 1991 بیان کرد: «اروپا یک غول اقتصادی، یک کوتوله سیاسی و یک کرم نظامی است» (1)، اما همچنین ایجاد یک جبهه متحد از طریق همکاری و مناظره را باید دید به معنای رسیدن به هدف است، بلکه به خودی خود مکانیزمی مهم است که به موجب آن هویت‌های جدید به آرامی همراه با احساس عمیق‌تری از ارزش‌های مشترک ایجاد می‌شوند اتحاد شکننده اروپایی ها را درهم می شکند،


اتحادیه اروپا قبلاً در چندین جبهه متحد شده است، این فقط یک گام در همان جهت است.  اتحادیه اروپا به آهستگی در حال ایجاد چارچوب نظامی مشترک خود است و بریتانیا و فرانسه در تلاش برای تجمیع ظرفیت نظامی اروپا هستند. علاوه بر این، اتحادیه اروپا نهادهای نهادی جدیدی مانند کمیته سیاسی و امنیتی، کمیته نظامی و کارکنان نظامی ایجاد کرده است. اتحادیه اروپا نمایندگان نظامی در مقدونیه و بوسنی و هرزگوین داشته است و خود را متعهد به ایجاد یک سیاست امنیتی و دفاعی مشترک با 3 تا 4000 سرباز در آماده باش دائمی در \گروه های نبرد\ چندجانبه آماده برای استقرار فوری کرده است (به مقاله راکول اشنابل که در زیر فهرست شده است مراجعه کنید. ) 1. اینها در حالی که افزایشی هستند، مراحلی هستند که نباید نادیده گرفته شوند. اتحادیه همچنین این ظرفیت نظامی را در چارچوب گسترده‌تر یک استراتژی امنیتی که برای ارتقای صلح، عدالت و توسعه بین‌المللی طراحی شده است، قرار داده است.  1. Schnabel, Rockwell A., 'U.S. دیدگاه‌ها در مورد سیاست خارجی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا»، مجله براون امور جهانی، جلد. IX شماره 2.، (زمستان/بهار 2003) مشاهده شده در 1/8/11


ایجاد پست یک نماینده عالی تغییر مهمی در اتحادیه اروپا بود.  ایجاد یک پست نماینده عالی و معاون رئیس کمیسیون (HRVP) تغییر مهمی در روند تصمیم گیری در سطح اتحادیه اروپا در رابطه با سیاست خارجی است. توافق بر سر این پست نشان‌دهنده تعهد آشکار به پیگیری سیاست خارجی مشترک اتحادیه اروپا و توسعه یک مدل همکاری منحصربه‌فرد برای تصمیم‌گیری سیاست خارجی و دفاعی است که فراتر از دولت ملی است. کشورهای عضو اکنون باید با جست‌وجوی هرچه بیشتر زمینه مشترک برای اطمینان از اینکه نقش نماینده عالی واقعاً قابل توجه است، به این تعهد عمل کنند. بنابراین، هدف یک سیاست خارجی و امنیتی مشترک نه تنها باید به عنوان مکانیزمی برای ساده کردن موقعیت و نقش اتحادیه اروپا در سیاست جهانی، بلکه برای تقویت مفاهیم همکاری و مشورت ضروری برای حفظ یک سیستم بین‌المللی باثبات، در راستای اهداف اعلام شده، مورد حمایت قرار گیرد. اهداف اتحادیه اروپا (12 ستاره در یک دایره به معنای نمادی از آرمان های اتحاد، همبستگی و هماهنگی در بین مردم اروپا است)1.  1 Europa.eu، 'Symbols'، دسترسی به 1/8/11


نماینده عالی کاتالیزور و تسهیل کننده تصمیم گیری خواهد بود.  نماينده عالي نه تنها به عنوان سخنگوي كشورهاي اتحاديه اروپا در هنگام توافق بر سر سياست هاي خارجي عمل خواهد كرد، بلكه به عنوان يك كاتاليزور عمل خواهد كرد كه سياست خارجي به طور فزاينده اي هماهنگ مي شود. با ریاست جلسات وزرای خارجه اتحادیه اروپا، او قادر خواهد بود دستور کار را شکل دهد و بر نتایج جلسات تأثیر بگذارد و کشورهای عضو را به طور فزاینده ای تشویق کند تا بر اساس مواضع مشترک سیاست خارجی فکر کنند. آنها از توانایی خود برای صحبت برای اتحادیه اروپا در شورای امنیت سازمان ملل اقتدار بیشتری خواهند داشت. نماینده عالی همچنین سرویس اقدام خارجی جدید اتحادیه اروپا را هدایت خواهد کرد که متخصصان سیاست را از شورا و کمیسیون به شیوه ای منحصر به فرد (از منطقه قطب شمال گرفته تا ایمنی هسته ای و گسترش) گرد هم می آورد. 1. اتحادیه اروپا با نمایندگانی در سراسر جهان یک سرویس خارجی ایجاد خواهد کرد که قادر به ایجاد و بیان مواضع سیاسی به شیوه ای باشد که تعداد کمی از دولت های ملی بتوانند با آن برابری کنند. با گذشت زمان، این امر تکامل یک سیاست خارجی و امنیتی واقعی اتحادیه اروپا را ارتقا خواهد داد و به افزایش آگاهی اروپایی در میان شهروندان اتحادیه اروپا و حرکت بیشتر به سمت وحدت سیاسی کمک خواهد کرد.  1. اقدام خارجی اتحادیه اروپا، سیاست ها، دسترسی به 1/8/11


ترتیب قبلی برای داشتن دو مرکز سیاست خارجی (در کمیسیون و شورا) مسلماً ناکارآمد بود، اما تجمیع این مراکز در یک مقام واحد، پیچیدگی بیشتری ایجاد کرده و هزینه‌های بسیار بیشتری را به همراه داشته است.  ایجاد جایگاه نماینده عالی اتحادیه اروپا به خودی خود قابل اعتراض نیست. پیش از این، اتحادیه اروپا در موقعیت مضحکی از داشتن دو سخنگوی امور خارجی، یکی از شورا و دیگری از کمیسیون قرار داشت. رقابت و تکرار تلاش‌ها، کارکنان و منابع نتیجه می‌دهد، و بنابراین تمرکز همه امور خارجی اتحادیه اروپا حول یک فرد، تا حدی منطقی است. معنی آن این نیست که نماینده عالی باید برای یک موضع قوی تر در سیاست خارجی مشترک رهبری کند. تنها زمانی که کشورهای عضو توافق کنند (که ممکن است اغلب نباشد) او نقشی خواهد داشت. در واقع، با تضعیف نقش سیاست خارجی در کمیسیون، این تحول ممکن است در واقع ادعاهای بروکسل را برای توسعه دستور کار خود و دیکته کردن سیاست خارجی به کشورهای عضو محدود کند.


آزمون هایی در مورد توانایی اتحادیه اروپا برای ایجاد یک سیاست خارجی مشترک انجام شده است که شکست خورده است.  جنگ در عراق، همراه با شکست‌های قابل‌توجه قبلی در مقابله با فروپاشی یوگسلاوی سابق، آزمون بسیار خوبی برای این بود که اتحادیه اروپا تا چه حد می‌تواند ادعا کند که رویکرد مشترکی به سیاست جهانی و به‌ویژه سیاست خارجی دارد. این به وضوح به طیف وسیعی از منافع ملی متنوع و اغلب مخالف، و مردم ملی که تمایلی به مصالحه در راستای خطوط تعهد اتحادیه اروپا نداشتند، اشاره کرده است. همچنین نشان داده است که قدرت اقتصادی اتحادیه اروپا برای تبدیل آن به یک بازیگر اصلی در صحنه بین المللی کافی نیست: فقدان قدرت نظامی و حضور خود گویای آن است. اتحادیه اروپا همچنان زیر چتر ناتو و قدرت نظامی ایالات متحده قرار دارد و تا زمانی که این وابستگی نظامی ادامه داشته باشد، اتحادیه اروپا نمی تواند صدای مستقل خود را در سیاست جهانی داشته باشد. 1 1. \>


پست یک نماینده عالی صرفاً سایه ای از آنچه باید می بود است و شکست آن نشان دهنده ناتوانی اتحادیه اروپا در تحکیم سیاست خارجی است.  در حالی که توافق کنونی در مورد معاهده اصلاحات اتحادیه اروپا، در حالی که به نظر پیشگامانه است، چیزی جز تلاشی بیهوده برای نجات یک ابتکار بسیار جسورتر نبود: قانون اساسی اتحادیه اروپا. رد قانون اساسی اتحادیه اروپا در همه پرسی هلند و فرانسه، و همچنین دشواری شدید در پذیرش حتی نسخه ضعیف آن، نشان می دهد که تا چه حد کشورهای عضو اتحادیه اروپا هنوز آمادگی تفکر و اقدام یکپارچه را ندارند. . نمایندگان بریتانیا با موفقیت اصرار داشتند که زبان معاهده اصلاحی به وضوح بیان می کند که تصمیمات عمده سیاست خارجی همچنان در سطح ایالت اتخاذ خواهد شد.


تفویض اختیار نشان داده است که اسکاتلندی ها توانایی اداره خود را نه تنها مانند وست مینستر، بلکه با مدنیت بیشتر، نه تنها برنامه سیاست در اسکاتلند، بلکه مدل سیاست نیز متفاوت بوده است. شاهد ظهور احزاب سیاسی جدید و بازنمایی بهتر تنوع در احزاب موجود بوده است.  ماهیت گفتمان سیاسی، اگرچه قوی و نه آنچنان که در ابتدا انتظار می‌رفت، متفق القول‌تر بود، هم در زمان مدیریت اقلیت SNP و هم در ائتلاف‌های قبلی تا سیاست در جنوب مرز. [i] تضاد بین دولت‌های ائتلافی در هالیرود، پارلمان اسکاتلند، جایی که حزب کارگر اسکاتلند و لیبرال دموکرات‌های اسکاتلند بین سال‌های 1999 تا 2007 متحد بودند، و جنگ داخلی که بین اعضای محافظه‌کار و لیبرال ائتلاف فعلی وست‌مینستر در جریان است، نمی‌توانست. واضح تر  [i] کرنی، پل، «ائتلاف و دولت اقلیت در اسکاتلند»، کنفرانس انجمن‌های مطالعات سیاسی، 1 آوریل 2010،


اسکاتلند تاریخ پرافتخاری دارد و از زمان واگذاری، منافع سیاسی متفاوتی را نشان داده است. این مبتنی بر سنت و تاریخی است که کاملاً متفاوت از جنوب مرز است و شامل سیستم های حقوقی و آموزشی است که همیشه از هم جدا بوده اند.  این امر از زمان واگذاری و زمینه‌هایی مانند مراقبت رایگان از سالمندان و لغو شهریه‌های دانشجویی، خود را در یک برنامه سیاست متمایز نشان داده است.  علی‌رغم نظرات قیامت‌کنندگان قبل از واگذاری، به‌عنوان یک موفقیت قابل توجه و تأیید گسترده در سراسر بریتانیا ثابت شده است و 70 درصد گفته‌اند که موفقیت‌آمیز بوده است. [i] [i] اسکاتلندی. نظرسنجی حاکی از آن است که 70 درصد بریتانیایی ها از واگذاری اختیارات به اسکاتلند حمایت می کنند. 8 مه 2009.


یک اسکاتلند مستقل دارای پتانسیل اقتصادی عظیمی برای پیوستن به سایر کشورهای کوچک اروپایی است، به ویژه به عنوان یک رهبر در فناوری و انرژی های تجدیدپذیر، بسیاری از مشکلات اسکاتلند به این دلیل است که پتانسیل آن به طور مداوم مهار شده است. از آنجایی که تمرکز بر توسعه اقتصادی از دیدگاه وست مینستر برای نسل‌ها بر نفت دریای شمال و میادین زغال‌سنگ لانارکشایر متمرکز شده است، فرصت‌های بزرگی از دست رفت و بهترین و باهوش‌ترین افراد برای یافتن شغل‌هایی که شایسته مهارت‌هایشان باشد به سمت جنوب کشیده شدند.  حتی با وجود اختیارات محدودی که توسط واگذاری یک بخش رو به رشد علوم زندگی مجاز است، بخش رو به رشد فناوری اطلاعات در سیلیکون گلن در حال افزودن به صنایع سنتی است. از سال 2003، اسکاتلند به طور کلی رشد اقتصادی سریع‌تری نسبت به بریتانیا با 13 درصد در دوره 2003-2007 در مقایسه با 11.4 درصد در بریتانیا داشته است. [i] استقلال مردم را بیشتر کش خواهد داد.  [i] مرکز CPPR برای سیاست عمومی برای مناطق، \الگوی تغییر رشد اقتصادی اسکاتلند از زمان واگذاری\، یادداشت توجیهی CPPR، ژوئن 2011،


این اتحادیه بیش از سیصد سال کار کرده است و اکثر مردم با هویت مشترک اسکاتلندی/بریتانیایی احساس راحتی می‌کنند برای بیش از سه قرن، این دو کشور به نفع متقابل خود همکاری زیادی داشته‌اند. اکثریت اسکاتلندی ها از بریتانیایی بودن خود راضی هستند.  از نظر فرهنگ و هنر، دو ملت سنت‌های متمایزی را حفظ کرده‌اند، اما سنت‌هایی که با تعامل آنها تقویت شده است. افراد زیادی وجود دارند که خویشاوندانی از اسکاتلند و یکی دیگر از کشورهای بومی دارند که انگلیسی ها برای آنها هویت آشکارتر است. [i] پس از قرن ها جنگ با یکدیگر، اتحادیه صلح و منافع متقابل را به ارمغان آورد.  [i] میچل، دیوید، \اگر اسکاتلند جدا شود، من در سوگ کشورم تنها نخواهم بود\، آبزرور، 15 مه 2011،


اسکاتلند به نیروی اقتصادی انگلیسی نیاز دارد زیرا از طریق فرمول بارنت انگلستان، به ویژه جنوب شرق به طور مؤثر به بقیه بریتانیا به طور کلی و اسکاتلند به طور خاص یارانه می دهد. بارنت مدلی را ایجاد کرد که بر اساس آن پول در مناطق و کشورهای بریتانیا تقسیم می شود. این فرمول تا حد زیادی به نفع اسکاتلند با جریان خالص بودجه به سمت شمال کار می کند.  مالیات دهندگان انگلیسی به اسکاتلندی ها سالانه 19 میلیارد پوند یارانه می دهد (10-2009). [i] بدون آن یارانه، دولت اسکاتلند نمی توانست مزایای بسیاری را که توسط مقامات واگذار شده ارائه شده است، از بین ببرد.  اسکاتلند از نظر مالی به حمایت انگلیسی نیاز دارد، همانطور که از نظر نمایندگی دیپلماتیک یا قدرت سیاسی نیاز دارد.  [i] مک لارن، جان و همکاران، «پیامدهای مالی ترتیبات مالی مختلف برای اسکاتلند»، مرکز CPPR برای سیاست عمومی برای مناطق، ژوئن 2011،


رویگردانی عمدی از نفوذ بین المللی که بریتانیا برای بازی در صحنه جهانی به ارمغان می آورد، به سادگی عجیب است. بریتانیا به عنوان یک بازیگر بزرگ در صحنه بین المللی عمل می کند که در بالای جدول اکثر موسسات بین المللی نشسته است. این که آیا بخش باقی مانده از بریتانیا به نشستن در شورای امنیت سازمان ملل ادامه خواهد داد یا خیر، جای سوال دارد. یک چیزی که مسلم است این است که اسکاتلند این کار را نخواهد کرد. به همین ترتیب، آنها تأثیر کمی بر نهادهای اروپایی خواهند داشت و به تأثیر آنها بر منافع کلیدی اسکاتلند مانند سیاست شیلات آسیب می رساند.  همچنین این مزیت را از دست می دهد که بسیاری از شرکت ها ادینبورگ را به عنوان یک پایگاه مناسب در بریتانیا می بینند، اما بعید است که به عنوان پایگاهی در اسکاتلند مستقل سود زیادی برای آن ببینند [i].  [i] دیوید سینکلر. مسائل مربوط به استقلال اسکاتلند. سپتامبر 1999. منتشر شده توسط واحد قانون اساسی، خانه تاویستوک.


آنها به رنگ‌گرایی در جامعه دامن می‌زنند. اجازه دادن به استفاده از رنگ‌های نژادی - این تصور که یک محصول فرد را به سمت «ایده‌آل سفید» می‌آورد، به چند دلیل مضر است. این می‌تواند باعث شود جوامع نوعی عقده حقارت را ایجاد کنند و به جای اینکه بخواهد آن را به حداقل برساند، تفاوت ساختاری را تقویت می‌کند. اگرچه ممکن است پوچ به نظر برسد، اما در ایالات متحده آفریقایی آمریکایی‌های با پوست تیره‌تر (و لاتین‌های پوست تیره‌تر) تحصیلات کمتری دارند و درآمد کمتری دارند [1]. در جاهای دیگر در نیمکره غربی، مانند برزیل، نژاد به عنوان یک موضوع رنگ و پس زمینه اجتماعی-اقتصادی دیده می شود، نه تبار که ارتباط بسیار واضح تری بین کرم های سفید کننده و نژادپرستی را برجسته می کند [2].  آیا نقش دولت این نیست که این تبعیض را کاهش دهد، نه دامن زدن به آن؟ ممنوعیت چنین کرم هایی با ناامید کردن این تصور که مردم باید پوست خود را روشن تر کنند، به جلوگیری از چنین اثرات مضر کمک می کند.  [1] هانتر، مارگارت ال.، \اگر سبک هستید، خوب هستید: رنگ پوست روشن به عنوان سرمایه اجتماعی برای زنان رنگین پوست\، جنسیت و جامعه، 2002، ص 35 [2] تلس، ادوارد، نژاد در آمریکای دیگری: اهمیت رنگ پوست در برزیل، 2004، فصل نمونه آنلاین،


این محصولات خطرناک هستند کرم های سفید کننده پوست اغلب حاوی طیف گسترده ای از مواد مضر هستند - در برخی موارد جیوه. اینها می توانند مشکلات سلامتی مختلفی ایجاد کنند. جیوه به طور خاص باعث آسیب کلیوی (کلیه)، مشکلات عمده پوستی و همچنین مشکلات سلامت روان می شود [1].  ایالت ها در سرتاسر جهان، محصولات مصرفی را ممنوع می کنند زیرا صرف نظر از اینکه این محصولات برای مصرف باشد یا برای لوازم آرایشی مضر هستند. این فقط مورد دیگری است که برای جلوگیری از آسیب به سلامتی که ممکن است رخ دهد مناسب است.  [1] سازمان بهداشت جهانی، \جیوه در محصولات روشن کننده پوست\، WHO.int، 2011،


استعمار پولی‌ساز سفید کردن پوست را می‌توان به عنوان تلاشی برای تطبیق با نوعی طرز فکر نواستعماری در نظر گرفت. نوعی امپریالیسم فرهنگی که توسط سرمایه داری هدایت می شود.  این محصولات که اغلب توسط شرکت‌های بزرگ بین‌المللی FMCG (کالاهای مصرفی متحرک سریع) فروخته می‌شوند، از یک ذهنیت استعماری نو تغذیه می‌کنند - یکی از عقده‌های فرودستی فرهنگی. این محصولات بخشی از فرآیند پیوند دادن مردم آفریقا به دنیای مصرف جهانی شده را تشکیل می دهند که در آن غیرغربی ها مجبور به خرید محصولات غربی هستند که به آنها نیاز ندارند. بنابراین آنها در یک موقعیت استعماری نگهداری می شوند که هم از نظر ذهنی و هم از نظر محصولاتی که می خرند به غرب وابسته هستند. این دلیل کافی برای کشورهایی است که قربانی استعمار شمال جهانی شده اند تا علیه آنها اقدام کنند.


ممنوعیت نتیجه معکوس دارد. تقریباً همه ایالت ها داروهای خاصی را ممنوع می کنند، اما این مانع استفاده از آنها نمی شود. [1] با وجود ممنوعیت در غنا، کرم‌های سفیدکننده پوست همچنان آشکارا در بیلبوردها تبلیغ می‌شوند [2].  لوازم آرایشی تقلبی از همه نوع در سرتاسر جهان وجود دارد [3]، آنها به دلایل مختلف غیرقانونی هستند، از جمله سوء استفاده از مالکیت معنوی: ممنوعیت کرم های روشن کننده پوست به سادگی فضای بیشتری را به تقلبی ها می دهد. این ممنوعیت می‌تواند کاربران را به سمت یک ماده خانگی یا قرص‌ها و تزریق‌هایی سوق دهد که در نتیجه فقدان مقررات تقریباً مطمئناً آسیب بیشتری خواهند داشت.  [1] به مناظره پایگاه دیبتاس مراجعه کنید «این مجلس از قانونی سازی مواد مخدر حمایت می کند» [2] الجزیره انگلیسی، «جریان: زیبایی منصفانه»، یوتیوب، 22 اوت 2013، تقریباً 18 دقیقه در [3] ریانووستی، «تقلبی» لوازم آرایشی: تبدیل زیبایی ها به جانوران، RT، 08 نوامبر 2010،


به جای آن کمپین های آموزشی اجرا کنید آموزش یک جایگزین است. کمپین هایی مانند #darkisbeautiful (تاریکی زیباست) در هند الگویی برای پیشبرد برابری و به حاشیه راندن رنگ گرایی در هند است. این کمپین با جذب ستاره ها، از جمله برخی از آنها مانند ویشاکا سینگ که برای مبارزه با تعصب نسبت به رنگ پوست تیره تر، مدل کرم های عادلانه را طراحی کرده اند، موفقیت هایی داشته است. [1] دست سنگین قانون ابزار درستی نیست - روش‌های دیگر از کمپین‌های رسانه‌های اجتماعی تا تغییر رویه‌ها در صنعت مد، زیبایی و رسانه (مانندی که در هفته مد داکار رخ داد [2]) تقاضای فرهنگی را کاهش می‌دهد.  [1] کروپا، لاکشمی، \تاریکی زیباست\، هندو، 8 سپتامبر 2013، [2] رویترز، \هفته مد داکار مدل هایی را که از کرم برق دهنده پوست استفاده می کنند ممنوع می کند\، ساوت چاینا مورنینگ پست، 01 ژوئیه 2013،


ممنوع کردن این محصولات به دلیل اینکه این محصولات از دید عموم پنهان می‌شوند، بسیار وسوسه‌انگیز است که تصور کنند ممنوعیت این محصولات می‌تواند مسائل مربوط به تبعیض رنگ پوست را برطرف کند.  طبقه و نژاد هر دو موضوعاتی تفرقه‌انگیز هستند و اغلب به طور جدایی ناپذیری به هم مرتبط هستند. افرادی که پوست روشن‌تری دارند، نسبت به افرادی که رنگ پوست تیره‌تری دارند، مزایایی خواهند داشت. ممنوعیت استفاده از سفید کننده ها به سادگی توانایی افراد را برای تغییر درک دیگران از آنها کاهش می دهد. همه می‌توانیم موافق باشیم که باید رنگ‌آمیزی کمتری وجود داشته باشد، اما این باید با کاهش تعصبات به دست آید. تنها آموزش گسترده تر در مورد موضوع تبعیض رنگ پوست می تواند به چنین تغییری دست یابد.


استقلال شخصی مانند بسیاری از بحث های دیگر، این به سادگی به استقلال شخصی خلاصه می شود. افراد باید آزاد باشند که دست به اقداماتی بزنند، حتی کارهایی که برای آنها مضر است، تا زمانی که به دیگران آسیب نرسانند، حداقل بدون دلیل موجه. بنابراین چیزهایی که تقریباً کاملاً مضر هستند مانند سیگار کشیدن مجاز هستند.  این یک موضوع انتخاب شخصی است - پیشنهاد می شود در غیر این صورت زنان غیرسفیدپوست ظرفیت این انتخاب را ندارند.


به مردم حق انتخاب بیش از حد داده می شود که باعث می شود کمتر خوشحال شوند.  تبلیغات منجر به این می شود که بسیاری از مردم تحت تأثیر نیاز بی پایان برای تصمیم گیری بین خواسته های رقابتی در مورد توجه خود قرار بگیرند - این به عنوان استبداد انتخاب یا اضافه بار انتخاب شناخته می شود. تحقیقات اخیر نشان می دهد که مردم به طور متوسط نسبت به 30 سال پیش کمتر شاد هستند - علیرغم اینکه وضعیت بهتری دارند و انتخاب های بسیار بیشتری برای خرج کردن پول خود دارند. ادعاهای تبلیغاتی مردم را ازدحام می کند، انتظارات را در مورد یک محصول افزایش می دهد و منجر به ناامیدی اجتناب ناپذیر پس از خرید آن می شود. تبلیغات اخیر برای آرایش در بریتانیا ممنوع شد، زیرا این شرکت محصول خود را موثرتر از آنچه بود معرفی می کرد. خریداران احساس می کنند که یک خرید ضعیف تقصیر آنهاست که عاقلانه تر انتخاب نکرده اند و از انتخاب نکردن چیز دیگری در عوض پشیمان هستند. برخی افراد آنقدر غرق شده اند که اصلا نمی توانند انتخاب کنند.  1Schwartz, The Tyranny of Choice, 2004. 2 Kekeh , Too Beautiful? یک نماینده بریتانیایی برای تبلیغات لوازم آرایشی و بهداشتی در شن و ماسه خط می کشد، 2011.


تبلیغات به بچه ها می گوید که باید هر چیزی را که می خواهند داشته باشند.  تبلیغات به خصوص به کودکان این حس را القا می کند که می توانند و باید هر آنچه را که می خواهند داشته باشند. این باعث می شود مردم بیش از حد به چیزهای مادی علاقه مند شوند. مردم بیشتر خودخواه و نسبت به دارایی های خود وسواس پیدا می کنند و ارزش های صبر، سخت کوشی، میانه روی و اهمیت چیزهای غیرمادی مانند خانواده و دوستان را از دست می دهند. این به روابط و رشد شخصی آنها آسیب می رساند که تأثیرات جدی برای کل جامعه دارد.


تبلیغات در زندگی روزمره بسیار زیاد است.  حجم عظیم تبلیغات در جامعه ما باورنکردنی است. شما نمی توانید تلویزیون تماشا کنید، سوار اتوبوس شوید یا حتی در خیابان راه بروید بدون اینکه کسی بخواهد چیزی به شما بفروشد یا چیزی به شما اطلاع دهد. تحقیقات اخیر نشان می دهد افرادی که امروزه در یک شهر زندگی می کنند روزانه 5000 آگهی می بینند. 50 درصد از افراد مورد بررسی گفتند که فکر می کنند \تبلیغات امروز خارج از کنترل است\1. مردم نباید مجبور باشند به زندگی خود ادامه دهند و ذهن خود را با چنین حجم وسیعی از اطلاعات اضافی و سودجویانه در بیشتر موارد اشباع کنند. آنها باید بتوانند بدون اجبار به تماشای، گوش دادن یا مشاهده یک تبلیغ، زندگی روزمره خود را با آرامش انجام دهند.  1 هر جایی که چشم بتواند ببیند، احتمالاً یک تبلیغ را می بیند. نیویورک تایمز.


تبلیغات تلاشی برای شستشوی مغزی مشتریان است.  مردم نمی توانند صرفاً تبلیغات را نادیده بگیرند، زیرا تبلیغ کنندگان از روش های پنهانی زیادی برای رساندن پیام خود استفاده می کنند. پوسترها دارای کلمات جلب توجه یا تصاویر تحریک کننده هستند. برخی از تبلیغات امروزه حتی در چیزهایی مانند آثار یا آثار هنری یا اطلاعات عمومی پنهان می شوند تا مردم متوجه نشوند که برای آنها بازاریابی می شود. معرفی صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد تا تبلیغات خود را برای پاسخ به رویدادهای خاص تغییر دهند و نه تنها در همه جا تبلیغاتی ایجاد کنند، بلکه به ظاهر همه چیز را دانا کنند. با هدف قرار دادن افکار ناخودآگاه مردم، تبلیغات نوعی شستشوی مغزی است که آزادی انتخاب افراد را سلب می کند.  1 هر جایی که چشم بتواند ببیند، احتمالاً یک تبلیغ را می بیند. نیویورک تایمز.


تبلیغات سعی می کنند مردم را از نداشتن محصول احساس بدی کنند. برخی سعی می کنند اگر محصول را نداشته باشند، یا اگر چیزی دارند که محصول تغییر می کند، احساس حقارت کنند. تصورات از زیبایی و مد به ویژه به طرز وحشتناکی تحریف شده است. بسیاری از جوانان اعتماد به نفس پایینی دارند و سبک زندگی ناسالمی دارند زیرا احساس می کنند باید لاغرتر و جذاب تر مانند مدل هایی که در تبلیغات می بینند باشند. این منجر به مشکلات جدی مانند اختلالات خوردن و آسیب رساندن به خود می شود. تحقیقاتی که این تأثیر را ثابت کرد همچنین به این نتیجه رسید که «رسانه‌ها می‌توانند عزت نفس (شادی از خود) را در جایی که نمونه‌هایی از انواع شکل‌های بدن ارائه می‌دهند، تقویت کنند. با این حال، اغلب تمایل دارد تعداد محدودی (کم) از اشکال بدن را به تصویر بکشد.  1 مدل های لاغر 'پیام ناسالم می فرستند'. نگهبان.


تبلیغات به ما کمک می کند بین کالاهای مختلف انتخاب کنیم.  تبلیغات نقش مثبتی در جامعه مدرن دارد و به ما کمک می کند بین کالاهای رقیب انتخاب کنیم. بسیاری از تبلیغات توجه ما را به محصولاتی با ویژگی‌های جدید جلب می‌کنند، برای مثال رایانه‌های قوی‌تر، تلفن‌هایی که دوربین‌ها و پخش‌کننده‌های موسیقی نیز هستند، یا غذاهایی با ویتامین‌های افزوده. سایر آگهی‌ها سعی می‌کنند در قیمت رقابت کنند و به ما کمک می‌کنند ارزان‌ترین یا بهترین محصولات را جستجو کنیم. در بیشتر موارد تبلیغات ما را وادار به خرید نمی کند – به هر حال قصد خرید غذا، لباس، هدایا و سرگرمی را داریم. کاری که تبلیغات انجام می دهد این است که با دادن اطلاعات بیشتر در مورد انتخاب های موجود به ما کمک می کند تا در مورد نحوه خرج کردن پول خود تصمیمات بهتری بگیریم.


تبلیغات فقط به همان اندازه که شما می خواهید آزار دهنده است.  هیچ کس مجبور نیست که در دارایی خود تبلیغات کند - برای بسیاری از شرکت ها این بخش مهمی از درآمد آنها است. تیم های فوتبال اگر حمایت مالی نمی شدند پول بسیار کمتری داشتند. قرارداد اسپانسرینگ پیراهن منچستریونایتد با آئون 80 میلیون پوند است. برای ناراحتی کوچک از داشتن یک آرم روی پیراهن، باشگاه فوتبال می تواند بازیکنان جدید بخرد و امیدوارم بازی های بیشتری را برد. و هیچ کس مجبور نیست به تبلیغات نگاه کند - می توانید تلویزیون را بین برنامه ها خاموش کنید یا فقط تبلیغات گذشته را در روزنامه ها تلنگر بزنید. اگر نمی خواهید تبلیغات را ببینید، آنها را نادیده بگیرید.


تبلیغات محصولات سالم و سبک زندگی را ترویج می کنند.  تبلیغات برای ترویج فعالیت‌ها، محصولات و شیوه‌های زندگی سالم استفاده می‌شود و برای اطمینان از عدم تبلیغ محصولات ناسالم نظارت بیشتری دارد. به عنوان مثال، School Food Trust در بریتانیا، در سال 20071 از افراد مشهور در تبلیغات برای ترویج تغذیه سالم استفاده کرد. علاوه بر این، تبلیغاتی که چیزهای بسیار ناسالم را تبلیغ می کنند بسیار نادر می شوند. تبلیغات سیگار کاملاً منقرض شده است و تبلیغات الکل محدودتر شده است. با تبلیغاتی مانند فست فود، می بینیم که شرکت ها پیام خود را برای تبلیغ گزینه های سالم تر تغییر می دهند. این به این دلیل است که برای کسب و کارها به عنوان آسیب رساندن به کودکان مضر است. فشار عمومی و مقررات موفقیت آمیز همیشه هرگونه مشکل تبلیغاتی را تحت کنترل در می آورد.  1 Schools Food Trust از افراد مشهور برای ترویج تغذیه سالم استفاده می کند. کمپین زنده.


کسب و کارهای کوچک برای معرفی محصولات خود به تبلیغات نیاز دارند.  اگر تبلیغات وجود نداشت، کسب و کارهای کوچک هیچ شانسی برای معرفی محصول خود نداشتند. تبلیغات در واقع می توانند زمین بازی را یکسان کنند - اگر یک محصول جدید خوب دارید و آن را به روشی هوشمندانه بازاریابی می کنید، مهم نیست شرکت شما چقدر کوچک است، همچنان می توانید مصرف کنندگان را علاقه مند کنید. هر چه بیشتر آزادی اطلاعات را محدود کنید، این امر به شرکت های بزرگی که همه از قبل درباره آنها می شناسند کمک بیشتری می کند.


ما وظیفه داریم از افراد در برابر بدترین واکنش ها نسبت به هنر محافظت کنیم. کسانی که اثر هنری را می بینند یا از آن می شنوند باید در نظر گرفته شوند. اغلب، انزجار اجتماعی ناشی از نقض آن دسته از ارزش‌هایی است که بیشترین اهمیت را برای یک فرد دارند.  حق یک فرد در مورد سوء استفاده یا مسخره نشدن اصلی‌ترین ارزش‌هایش مطمئناً مهم‌تر از میل یک هنرمند برای بی‌محدودیت در کارش است: آسیبی که به افراد از پذیرش مداوم جامعه (و متعاقب آن در معرض قرار گرفتن) آنها وارد می‌شود. هنری که آنها را منزجر کننده می دانند، می تواند عالی باشد و جامعه معقول مدرن چنین آسیب هایی را می شناسد و آنها را بی جهت تحمیل نمی کند.  به عنوان مثال، مورد استفاده مکرر برادران چپمن از تصاویر هیتلر و نازی ها: برای چپمن ها، وحشت جنگ جهانی دوم ممکن است دور و تاریخی باشد، و بنابراین برای آنها ممکن است زمان آن رسیده باشد که هیتلر به سادگی مورد تمسخر قرار گیرد. با این حال، برای دیگران این وحشت در مجموع جاری تر است. افراد دیگر ممکن است ارتباط بیشتری را احساس کنند، برای مثال، به دلیل تأثیر بر خانواده نزدیک خود، که نمی توان به سادگی نادیده گرفت. در موقعیتی مانند این، واضح است که تأثیر برای آن فردی که ضربه روحی اش در واقع برای مطالب کمیک قابل قبول است، بی نهایت منفی تر از سود مثبت برای چپمن ها است: اگر محدود شود، آنها به سادگی حرکت می کنند. در مورد موضوعات دیگر


فقط تاکتیک های شوک، به قیمت هنر بهتر گاهی اوقات هنرمندان در تلاش برای رساندن پیام خود زیاده روی می کنند. صرفاً گرفتن سرفصل ها با تاکتیک های شوک، هنری از آن نوع نیست که باید مورد حمایت یا توجه عمومی قرار گیرد. مهم است که بدانیم نمایش عمومی و تامین مالی هنر کالاهای محدودی هستند، بنابراین هر بار که یک اثر برای یک نمایشگاه انتخاب می‌شود یا به هنرمند پول می‌دهند، این به قیمت سایر آثار هنری ممکن تمام می‌شود. مطمئناً بهتر است از هنرمندانی حمایت کنیم که ایده‌ها و پیام‌های خود را به گونه‌ای بیان کنند که متکی به وحشت ساده جلب توجه نباشد: مطمئناً از نظر هنری شایسته‌تر است که اثری خلق کنیم که پیام خود را به گونه‌ای که پاداشی را منتقل کند. توجه دقیق و مطالعه دقیق، با لایه های معنا و تکنیک.


قدرت هنر تجسمی با توجه به بیان ایده ها با سایر اشکال رسانه ها متفاوت است. برخلاف سایر روش‌های انتقال ایده، هنر تأثیری درونی دارد که آنی است و تأثیری ماندگار دارد.  برای مثال، در یک بحث، اغلب سرنخ‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد ایده‌هایی که ممکن است باعث ایجاد احساس ناراحتی در افراد شود، در شرف ظهور هستند. بنابراین، افراد در موقعیت بهتری برای موافقت با انواع چالش‌هایی هستند که بحث و جدل در یک مکالمه ممکن است ایجاد کند (به طور مشابه، ما تمایل داریم به موضوعات تابویی که در یک زمینه مکالمه مطرح می‌شوند مثبت‌تر از زمانی که مثلاً در مورد آن‌ها فریاد می‌زنند نگاه کنیم. در خیابان).  در مورد هنر، به ویژه آنچه در فضاهای عمومی (مثل میادین، پارک‌ها و موزه‌ها) به نمایش گذاشته می‌شود، مردم نمی‌توانند به این شکل رضایت دهند، بلکه ممکن است ناگهان با چیزی ناپسند مواجه شوند، زیرا آنها را مجبور کرده است. برای مقابله با چیزی که به نظر آنها وحشتناک یا آسیب زا است، به شیوه ای که تأثیر زیادی دارد، و به دلیل قدرت بصری، فراموش کردن آن دشوار است.


آزادی بیان هنرمندان باید اجازه داشته باشند که خود را بیان کنند و جهانی را که می بینند، آنگونه که می بینند به نمایش بگذارند.  آزادی بیان جزء لاینفک دموکراسی مدرن تلقی می شود و دلیل خوبی هم دارد! آزادی بیان کمکی حیاتی به کثرت ایده ها می کند. تنها زمانی که تعداد زیادی از ایده‌ها بیان و به چالش کشیده می‌شوند، به گونه‌ای که باورهای مردم سیال باقی می‌ماند، و می‌توان آنها را شکل داد و اصلاح کرد، می‌توانیم به نقطه‌ای برسیم که احتمال پیشرفت ما وجود دارد. این «بازار ایده‌ها» مانع از رکود ما می‌شود. از ادامه اعمال و شیوه های فکری مضر صرفاً به این دلیل که سنتی هستند.  هرچه آزادی بیان محدودتر باشد، کمتر می توانیم به این کثرت ایده ها دسترسی پیدا کنیم، و بنابراین کمتر قادر به مقابله با عادات مضر هستیم.


محدودیت‌های مبتنی بر انزجار اجتماعی از شکوفایی ایده‌های لیبرال اجتماعی جلوگیری می‌کند. هنر قلمرویی است که در آن بیان یک هنرمند کمتر توسط ساختارهای اجتماعی محدود می‌شود (مثل لزوم خوشایند کردن جعبه شما؛ «از لحاظ تجاری بودن»). متعاقباً به راحتی و اغلب به عنوان وسیله ای برای تغییر افکار عمومی مورد استفاده قرار گرفته است.  برخی از این جنبش‌ها، برای مثال، شکستن کلیشه‌ها و هنجارهای پیرامون جنسیت (به‌ویژه جنسیت زنانه) و جنسیتی که سارا لوکاس، تریسی امین و دیگران در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ آزادانه به آن کمک کردند، باعث انزجار اجتماعی می‌شوند. در هر شرایطی که یک تابو مورد حمله قرار گیرد، این اتفاق خواهد افتاد. اما برعکس اینطور نیست: تحریک انزجار اجتماعی با حفظ وضعیت موجود تقریباً غیرممکن است.  در نتیجه، محدودیت هنری که انزجار اجتماعی را برمی انگیزد، به طور نامتناسبی به لیبرال های اجتماعی حمله می کند و در نتیجه به حفظ وضعیت موجود کمک می کند، صرف نظر از اینکه آیا شایسته چنین حمایتی است یا خیر.


انزجار اجتماعی می تواند در آثار هنری نقش اساسی داشته باشد برخی از اشکال هنر به شدت بر تحریک انزجار یا واکنش های شدید دیگر تکیه دارند. به عنوان مثال، هنرمندان مفهومی اغلب به شدت بر تحریک احساسات قوی در بیننده به عنوان راهی برای جلب توجه به مناطق مهم و تابو (مانند مرگ، مذهب و تمایلات جنسی) تکیه می کنند. اگر آنها از انجام این کار منع شوند، آنگاه ما یک شاخه از هنر را از دست می دهیم: در عوض با اشکال هنری باقی می مانند که ترجیح می دهند اصلاً با این حوزه ها درگیر نباشند.  به خصوص در مواردی که مردم می خواهند توجه خود را به آنچه به عنوان تابوهای غیر ضروری می بینند جلب کنند، شوک ضروری است. به عنوان مثال، کار سارا لوکاس تابوهای مربوط به جنسیت و جنسیت را مورد بررسی قرار داد: کار او توجه را به کلیشه‌سازی و تابو جلب کرد به گونه‌ای که (لزوما) بسیاری از مردم منزجر کننده بودند. علاوه بر این، ممکن است به طور انتقادی با آن انزجار درگیر شوید. این اشتباه است که فرض کنیم نقطه پایانی یک اثر هنری تحریک آمیز این است که \اوه، من تحریک شدم\. در عوض، این اولین واکنش احساسی تنها آغازی است که به تأمل در آن اثر می‌رسد. فکر کردن به دلایل انزجار شما، و زمینه آن، به ما امکان می دهد بینش بیشتری نسبت به اثر داشته باشیم، که اگر معتقدید ایده ها در قطعات هنری مرکزی هستند (که هنرمندان مفهومی انجام می دهند) بسیار حیاتی است.


پیش‌فرض حق نسخه‌برداری کل برای انتشار اطلاعات و تجربه مضر است قانون حق نسخه‌برداری کنونی حقوق بسیار زیادی را به‌طور خودکار به پدیدآورنده اختصاص می‌دهد. قانون به تولیدکننده یک اثر حفاظت کامل از حق نسخه‌برداری را می‌دهد که استفاده مجدد از آن اثر را بسیار محدود می‌کند، مگر اینکه در قراردادها و توافق‌ها کاملاً توافق شده باشد. استانداردسازی مجوزهای Creative Commons برای کارهایی که بودجه عمومی دارند، نیروی نرمال‌کننده قدرتمندی را در جهت تغییر کلی پیش‌فرض‌های افراد در مورد حمایت‌های حق نسخه‌برداری و پدیدآورندگان ایجاد می‌کند. مشاعات خلاق، انتساب به پدیدآورنده را تضمین می‌کند و آنها قدرت برقراری سایر معاملات انتفاعی را با توزیع‌کنندگان حفظ می‌کنند. [1] اساساً تنظیم پیش‌فرض داشتن کنترل مطلق به این معنی است که پدیدآورندگان کار اغلب حتی استفاده مجدد توسط دیگران در عوام را در نظر نمی‌گیرند. نتیجه آفرینش و سپس رکود است، زیرا دیگران وقت و انرژی خود را صرف گرفتن مجوزهای ویژه از خالق نمی کنند. الزام به انتشار هنر در همه اشکال آن تحت یک طرح مجوز خلاقانه مشترک به معنای دسترسی بیشتر به آثار بیشتر، برای غنی سازی همه است. این امر به ویژه در مورد «آثار یتیم»، آثاری که مالکیت نامعلوم دارند، صادق است. ترس از نقض حق چاپ باعث شده است که این آثار، که بر اساس برخی تخمین ها 40٪ از کل کتاب ها را تشکیل می دهند، منجر به کاهش حجم عظیمی از دانش و خروجی خلاقانه از دسترس هر کسی شده است. ترکیبی از سردرگمی در مورد مالکیت کپی رایت و عدم تمایل مالکان به انتشار آثار خود، اغلب به این دلیل که انجام این کار از نظر تجاری مقرون به صرفه نیست، به این معنی است که تنها 2٪ از همه آثاری که در حال حاضر توسط حق چاپ محافظت می شوند، به صورت تجاری در دسترس هستند. [2] انتشار این آثار تحت مجوزهای Creative Commons باعث می شود سیل دانش غنی و خروجی خلاقانه به بازار ایده ها سرازیر شود. این یک پیشرفت مهم در دموکراتیزه کردن و جهانی شدن دانش مشابه اختراع ماشین چاپ است.  [1] Creative Commons. \درباره مجوزها\. 2010. [2] کیگان، V. \کپی رایت کوتاهتر خلاقیت را آزاد می کند\. نگهبان. 7 اکتبر 2009.


مالکیت معنوی یک داستان تخیلی قانونی است که در برخی موارد برای سهولت ایجاد شده است، اما حق نسخه‌برداری باید تحت این دکترین محافظت نمی‌شود. هنگامی که آنها ایده های خود را در جهان منتشر می کنند، آنها را در حوزه عمومی قرار می دهند و باید در اختیار همه قرار گیرند تا از آنها استفاده کنند. هنرمندان و پدیدآورندگان به طور کلی، نباید انتظار داشته باشند که نوعی مالکیت در ایده‌ای که دارند به وجود بیاید، زیرا چنین حق مالکیتی در واقعیت وجود ندارد. [1] هیچ کس نمی تواند صاحب ایده باشد. بنابراین تشخیص چیزی مانند حق مالکیت بر دارایی های نامشهود مغایر با عقل است، زیرا انجام این کار به افرادی قدرت انحصاری می دهد که ممکن است از اختراعات یا محصولات خود استفاده کارآمد یا عادلانه نکنند. اموال فیزیکی یک دارایی مشهود است و بنابراین می توان با پادمان های ملموس از آن محافظت کرد. ایده‌ها حتی در حال حاضر نیز دارای نظم مشابهی برای محافظت نیستند، زیرا آنها در نظمی متفاوت با واقعیت فیزیکی وجود دارند. با این حال، برخی از مالکیت های معنوی در تشویق سرمایه گذاری و اختراع مفید است و به مردم اجازه می دهد تا انگیزه های سود خود را برای بهبود جامعه به عنوان یک کل درگیر کنند. همچنین می‌توان تا حدی با این تصور همدردی کرد که سازندگان شایستگی کسب سود اضافی برای کار فرآیند خلاقیت را دارند، اما این امر می‌تواند از طریق مجوزهای غیرتجاری Creative Commons که حقوق تجاری را محفوظ می‌دارد، تامین کند. [2] این حمایت ها نباید به استفاده غیرتجاری از اشکال مختلف هنر گسترش یابد. دلیلش این است که هنر یک کالای اجتماعی از نظم منحصر به فرد است که هدف آن نه صرفاً کاربردی، بلکه خلاقانه است. این فقط در تجربه بودن ارزش دارد، و بنابراین انتشار این آثار از طریق مجوزهای خلاقانه مشترک اجازه می دهد تا روند تجربه هنری و به اشتراک گذاری عواید بدون مانع از مفاهیم منسوخ حق نسخه برداری باشد. حق درو کردن مقداری سود مالی همچنان برای هنرمندان باقی است، زیرا حقوق آنها همچنان بر تمام استفاده تجاری از آثارشان پابرجاست. به نظر می رسد این یک مصالحه منصفانه از حق هنرمند برای سود بردن از کار خود و حق جامعه برای تجربه و رشد از آن آثار است.  [1] فیتزجرالد، برایان و آن فیتزجرالد. مالکیت فکری: در اصل. ملبورن: شرکت Lawbook. 2004. [2] والش، ک.، \نتیجه پیشنهادی حقوق تجاری محفوظ است: بدون تغییر\، Creative Commons، 14 فوریه 2013،


اشتراکات خلاق ابزار مؤثرتری برای هنرمندان برای ایجاد و گسترش دامنه و بازارهای خود نسبت به ترتیبات سنتی صدور مجوز کپی رایت است. ماهیت اینترنت و رسانه های جمعی در قرن بیست و یکم به گونه ای است که بسیاری از هنرمندان می توانند از آزادی و انعطاف پذیری مشترک خلاق بهره ببرند. مجوز به آنها داده شود. استفاده گسترده‌تر توسط سایر هنرمندان و افراد غیرمستقیم به طور یکسان به آثار هنری کمک می‌کند تا آثار هنری «ویروسی شوند» و تأثیرات عمده‌ای به دست آورند که به هنرمند اجازه می‌دهد نامی برای خود بیافریند و به سطوح درآمدی دست یابد. همسترینگ آنها یک نمونه اصلی از این گروه Nine Inch Nails است که در سال 2008 شروع به انتشار آلبوم های خود از طریق عوام خلاق کرد. [1] مجوزهای Creative Commons بسیار قابل توجه هستند زیرا می توانند توسط هنرمندان برای گسترش بازارهای خود و کسب سود بیشتر از شناخت بیشتر آنها به کار گرفته شوند. به هر حال، هنرمندان همچنان کنترل استفاده‌های تجاری از آثار خود را حفظ می‌کنند و تحت مقررات مجوز مشترک خلاقانه تضمین می‌شوند که توسط کاربران محتوایشان اعتبار داده شود. [2] اعطای کنترل هنری و توزیع ناروا به هنرمندان از طریق محدود کردن و منسوخ شدن حق چاپ ممکن است به معنای دسترسی و تأثیر کمتر اثر باشد. بنابراین، دولت باید با اجباری کردن توزیع هنر از هر نوع تحت مجوزهای مشترک خلاق، اشتراک گذاری را تسهیل کند.  [1] اندرسون، ن.، «آلبوم‌های رایگان نه اینچ نیلز برترین نمودارهای فروش آمازون MP3 2008»، arstechnica، 7 ژانویه 2009، [2] Creative Commons. \درباره مجوزها\. 2010.


هزینه های نظارت بر کپی رایت توسط ایالت ها، هنرمندان و وکلا بسیار بیشتر از مزایای آن است، و اغلب به سادگی بی اثر است. دولت متحمل هزینه های هنگفتی در نظارت بر نقض حق نسخه برداری، در دستگیری مظنونین مجرمین، در زندانی کردن کسانی می شود که مجرم شناخته می شوند، حتی اگر در واقعیت هیچ چیز وجود نداشته باشد. دزدیده شد اما ایده ای که پس از انتشار در اختیار آن، کم و بیش به مالکیت عمومی تعلق داشت. [1] علاوه بر این، اثر بازدارنده برای دزدی حق چاپ که توسط تمام تلاش‌های دولت و شرکت‌ها ایجاد شده است، به طور کلی ثابت شده است. در واقع، میزان دزدی اینترنتی کتاب، موسیقی و فیلم چندین سال است که سال به سال افزایش چشمگیری داشته است و تنها در سال 2011 30 درصد افزایش یافته است. [2] این به این دلیل است که در بسیاری از موارد قوانین کپی رایت تقریباً غیرقابل اجرا هستند، زیرا صنایع موسیقی و فیلم در سال‌های اخیر آزاردهنده خود شده‌اند، برای مثال نود درصد دی‌وی‌دی‌هایی که در چین فروخته می‌شوند، بی‌تأثیر هستند در حالی که حتی مصرف‌کنندگان غربی به طور فزاینده‌ای حق چاپ را دور می‌زنند. با استفاده از شبکه های همتا به همتا. [3] تنها بخش کوچکی از مجرمان تا به حال دستگیر می‌شوند، و اگرچه اغلب در تلاش برای جلوگیری از جنایت در آینده به شدت مجازات می‌شوند، اما این امر کمک چندانی به جلوگیری از وقوع آنها نکرده است. کپی رایت، در بسیاری از موارد، در عمل به سادگی و به سادگی کار نمی کند. انتشار آثار تحت یک طرح مجوز خلاق مشترک برای مقابله با این فشارها بسیار مفید است. در وهله اول، این یک رژیم کمتر ظالمانه است، بنابراین افراد تمایل بیشتری به خرید آن به عنوان یک ادعای مشروع از سوی هنرمندان دارند تا یک خفه کردن طاقت فرسا بر کار. این باعث افزایش انطباق با قانون ساده می شود. ثانیاً، انطباق به این معنی است که هنرمندان طبق قوانین مجوز، اعتبار صوتی دریافت می‌کنند که به آن‌ها در معرض دید عمومی بیشتری نسبت به کپی کردن مخفیانه می‌دهد. در نهایت این اقتباس از قانون حق چاپ فعلی به نفع هنرمند و مصرف کننده متقابل خواهد بود.  [1] سازمان جهانی مالکیت فکری. «مسائل نوظهور در مالکیت فکری». 2011 [2] Hartopo، A. \گذشته، حال و آینده دزدی اینترنتی\. جاکارتا گلوب. 26 جولای 2011. [3] کویرک، ام.، «دزدان دریایی فیلم»، آتلانتیک، 19 نوامبر 2009،


هنرمندان باید حق کنترل تعامل اثر خود با فضای عمومی را حفظ کنند، حتی اگر اثرشان از بودجه عمومی برخوردار باشد، هنر بیانگر احساس خالق آن از درک جهان است، و بنابراین این بیان همیشه برای او معنای خاصی خواهد داشت که هیچ مقدار تفسیر مجدد یا قدردانی خارجی می تواند نادیده گرفته شود. نحوه استفاده از یک اثر پس از انتشار در حوزه عمومی، چه بسط داده شود، چه تجدید نظر شود، چه پاسخ داده شود، یا صرفاً بدون رضایت مستقیم آنها نشان داده شود، بنابراین یک موضوع فعال برای هنرمند باقی می ماند، زیرا آن تجربیات جایگزین همگی استفاده از یک قطعه از هنرمند در تلاش های آن هنرمندان سزاوار این هستند که با آن قطعه از آنها به گونه ای رفتار شود که آنها منطقی می دانند. این یک مسئله ساده عدالت است که هنرمندان مجاز به حفظ سطح کنترل مورد نظر خود باشند، و این عدالتی است که به بهترین وجه از طریق مکانیسم مرسوم حق چاپ فراهم می شود که حداکثر حمایت از آثار را برای سازندگان آنها فراهم می کند و به آنها اجازه می دهد تا استفاده‌ها و حقوق مربوط به آن آثار را با شرایط خاص خود منعقد کنید. بسیاری از هنرمندان به میراث خود و آینده آثار هنری خود اهمیت می دهند و بنابراین باید این حمایت را توسط دولت از طریق حمایت از کپی رایت انجام دهند، نه اینکه توسط کاربران شسته نشده عوام خلاق کنار گذاشته شود. ساموئل بکت نمونه بزرگی از این نیاز است. بکت معیارهای دقیقی در مورد مدی داشت که در نمایشنامه هایش می توانست اجرا شود. [1] برای او معنای هنر مستلزم قدردانی از اجرای دقیق بدون تقلب در تفسیر مجدد بود. او تحت این سیاست فاقد آن قدرت خواهد بود، به این معنی که یا جهان به دلیل کمبود نمایشنامه‌هایش فقیر می‌شد، یا او به دلیل کمبود حقوقش برای آثارش فقیر می‌شد. این حقوق به بهترین وجه از طریق حمایت از حق نسخه‌برداری آنچنان که هست، متعادل می‌شوند، نه تحت مجوز رایگان برای همه از خلاقیت مشترک.  [1] Catron، L. \قوانین حق چاپ برای افراد تئاتر\. 2003.


هنرمندان اغلب برای حمایت مالی از خود و خانواده‌شان به حمایت از حق چاپ تکیه می‌کنند. هنرمندان، زیرا اغلب برای هیچ چیز دیگری پولی دریافت نمی‌کنند، ممکن است برای حمایت از خود به تولیدات خلاقانه خود متکی باشند. این مطمئناً جرم نیست و قوانین کپی رایت موجود این واقعیت را تأیید می کند. هنرمندان اغلب به طور کامل به توانایی خود برای فروش و کسب سود از آثار خود متکی هستند. این سیاست در خدمت آنهاست که آنها را از این درآمد بالقوه تخلیه کند، زیرا کار آنها به اشتراکات خلاقانه منتقل می شود و در دسترس همه است. هنرمندان اغلب خانواده‌هایی نیز دارند که باید حمایت کنند، و تحمیل بار مالی اضافی بر دوش آن‌ها که موجب سلب حق چاپ آنها می‌شود، تنها به افزایش این مشکلات کمک می‌کند. یک سیستم قوی کپی رایت محافظت بسیار بهتری از هنرمندان مبارز و موفقی است که مانند همه افراد با استعداد به دنبال رفع نیازهای مادی خود هستند. هنرمندان نمی توانند تنها با قدردانی زندگی کنند. با حق چاپ بسیار کمتر ایمن، بسیاری باید کار دیگری پیدا کنند.


فقدان کنترل و کسب سود از هنر به عنوان یک عامل بازدارنده جدی برای بازده هنری عمل خواهد کرد. بدون ضمانت مالکیت بر اثر هنری، انگیزه سرمایه گذاری در خلق آن قطعا کاهش می یابد. در یک سیستم قوی کپی رایت، افراد احساس آزادی می‌کنند که برای کارهایشان وقت بگذارند، زیرا می‌دانند که محصول نهایی کارشان برای لذت بردن از آن‌ها خواهد بود. [1] بدون حمایت از کپی رایت، موارد حاشیه‌ای، مانند افرادی که می‌ترسند برای ساختن یک اثر هنری اینستالیشن به جای ساعت‌های بیشتر در کارشان وقت بگذارند، تصمیم به ایجاد نمی‌کنند. اگر کار آنها فوراً کنترل آنها را ترک می کرد، مطمئناً تمایل کمتری به این کار داشتند. علاوه بر این، ناتوانی دیگران در تکثیر ساده آثار موجود به‌عنوان خود به این معنی است که آنها نیز به جای بازخوانی مجدد ایده‌های فعلی و انطباق آثار موجود با بازار، برای شکستن ایده‌های جدید گالوانیزه می‌شوند. هنر با جدید و بدیع بودن شکوفا می شود. حفاظت از حق نسخه‌برداری از تنبلی هنری محافظت می‌کند و تمایلات خلاقانه افرادی را که از نظر هنری تمایل دارند به سمت زمینه‌های جالب‌تر هدایت می‌کند.  [1] گرینبرگ، ام. \دلیل یا جنون: دفاع از دردهای رو به رشد حق چاپ\. بررسی جان مارشال در حقوق مالکیت فکری. 2007.


هنرمندان یک حق مالکیت اساسی بر محصول خلاق خود دارند هر محصول نهایی، خواه موسیقی، فیلم، مجسمه سازی یا نقاشی باشد، آثار هنری مخلوقات افراد هستند و حق مالکیت در درون آنها متعلق به خالقانشان است. یک ایده فقط یک ایده است تا زمانی که در ذهن کسی قفل شده باشد یا به عنوان طرحی ناتمام رها شود و غیره. اما وقتی اجازه داده می شود هنر به طور کامل شکوفا شود، فقط به خاطر هنرمند و هنرمند است. وسواس، زمان، استعداد خام مورد نیاز برای خلق واقعی هنر یک تجارت باورنکردنی است که نیاز به سرمایه گذاری عظیم در انرژی، زمان و تلاش دارد. این یک موضوع ابتدایی‌ترین و بدیهی‌ترین اصل است که می‌توان امیدوار بود فردی که برای ارائه یک اثر هنری فداکاری زیادی کرده است، باید تمام حقوق آن را حفظ کند و به‌ویژه حق بهره‌برداری از آن را داشته باشد. . [1] استدلال در غیر این صورت به معنای چشم پوشی از سرقت آشکار است. کار اثیری هنرمند به اندازه کار سخت یک ماشین واقعی است. اجباری کردن همه اشکال هنر تحت مجوز عوام خلاق یک سیلی مطلق به هنرمندان و کل تلاش هنری است. این نشان می‌دهد که اثر به نحوی کاملاً متعلق به هنرمند نیست، زیرا از آنجایی که هنری است آنقدر متفاوت است که بدون رضایت واقعی هنرمند شایسته است که به حوزه عمومی منتقل شود. این یک غارت فاحش از حق هنرمند بر اثر خودش است. اگر قرار است حقوق مالکیت معنایی داشته باشد، باید از حمایت جهانی برخوردار باشد. این سیاست نشان دهنده فرسایش اساسی حق مالکیت است و به بخشی از زندگی مولد حمله می کند که برای رنگ دادن به تجربه انسانی ضروری است. این سیاست فقط در خدمت کاهش ارزش آن سهم است.  [1] گرینبرگ، ام. \دلیل یا جنون: دفاع از دردهای رو به رشد حق چاپ\. بررسی جان مارشال در حقوق مالکیت فکری. 2007.


زنان حق دارند از کلیشه ها رهایی یابند.  حقوق زنان برای رهایی از کلیشه‌ها، تعصبات، تبعیض و عینیت‌سازی باید موضوعی عمیق باشد زیرا حقوق بشر مرتبط با جنسیت را نقض می‌کند. پیام های تبلیغاتی بر نسل های جوان تأثیر می گذارد و همچنین تصاویر کلیشه ای از مردان ارسال می کند. در نتیجه، عینی سازی و خشونت علیه زنان ادامه خواهد یافت. نابرابری جنسیتی و آزار و اذیت جنسی در محل کار احتمالاً کاهش نخواهد یافت.1 این بدان معناست که زنان همچنان از تبعیض بر اساس جنسیت خود رنج خواهند برد. 1 Newswise.com، \بررسی پیدا کردن افزایش در تصاویر جنسی زنان.\ 2010


تبلیغات جنسی برای جامعه به ویژه زنان مضر است.  تبلیغات جنسی از طریق عینیت بخشیدن و کاهش تصویر خود به زنان آسیب می رساند. کنوانسیون سازمان ملل متحد برای رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW) کلیشه‌های مربوط به زنان را به تعصب بر اساس جنسیت پیوند می‌دهد.1 از طریق پیام‌های بصری و شفاهی، زنان به‌عنوان تابع مردان به تصویر کشیده می‌شوند. زنان به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان ابژه‌های جنسی دیده می‌شوند و این تبلیغات خشونت علیه زنان را مشروعیت می‌بخشد.۲ تبلیغات جنسیتی همچنین با به تصویر کشیدن یک بدن آرمانی ایده‌آل به تصویر زنان آسیب می‌رساند.۳ پیام ضمنی این است که مصرف‌کنندگان باید به دنبال به‌دست آوردن این تصاویر باشند، حتی اگر مخالف با آن‌ها باشند. واقعیت انواع بدن و ویژگی ها اختلالات خوردن و مصرف وسواس گونه محصولات زیبایی به منظور دستیابی به تصاویر زیبایی ایده آل ارائه شده در رسانه ها نتیجه می دهد. 4 تبلیغات جنسیتی نیز از طریق تصاویر کلیشه ای از مردانگی به مردان آسیب می رساند.5 1 Object.Org. \زنان نه اشیاء جنسی.\ 2011/ 24 آگوست 2 Newswise.com. \بررسی پیدا کردن افزایش تصاویر جنسی زنان.\ 2011/08/10 3 Kilbourne, Jean. \زیبایی... و هیولای تبلیغات\


از آنجایی که تبلیغات در پیام های واسطه ای فراگیر است، قدرت تأثیرگذاری بر نگرش های اجتماعی را دارد.  تبلیغات بیش از هر زمان دیگری در تاریخ فضای عمومی را اشغال می کنند. به دلیل فناوری، فضای عمومی جهانی است و تبلیغات در سراسر جهان قابل مشاهده است، در سال 2009 بریتانیا به اولین اقتصاد بزرگ تبدیل شد که در آن تبلیغ‌کنندگان بیشتر برای تبلیغات اینترنتی خرج می‌کنند تا تبلیغات تلویزیونی. از طریق چنین سلطه ای، تبلیغات به نگرش ها و ارزش ها کمک می کند. به دلیل قدرت تأثیرگذاری بر نگرش در یک جامعه، باید به محتوای تبلیغات توجه جدی شود. 1 سونی، مارک، «اینترنت از تلویزیون پیشی گرفت و به بزرگترین بخش تبلیغات در بریتانیا تبدیل شد»، گاردین، 30 سپتامبر 2009


باید سیاست هایی ایجاد شود که ترویج نگرش های جنسیتی در تبلیغات را ممنوع کند.  نروژ و دانمارک در حال حاضر سیاست هایی را برای محدود کردن تبلیغات جنسی ایجاد کرده اند. در سال 2008، کمیته حذف تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد از دولت‌ها و به‌ویژه دولت بریتانیا برای رسیدگی به این موضوع می‌خواهد. موردی برای تبلیغات جنسیتی به عنوان مانعی برای برابری جنسیتی. در آن گزارش استانداردهایی ارائه شد و روش هایی برای مقابله با تبلیغات جنسیتی پیشنهاد شد. 3 در استرالیا یک هیئت مشاور دولتی فهرستی از اصول را برای هدایت تبلیغات و صنعت مد تهیه کرده است.4 1 Holmes, Stefanie. \شکاف اسکاندیناوی در تبلیغات جنسی\. اخبار بی بی سی 2008/25 آوریل بازدید 2011/08/25 2 Object.com. \زنان شیء جنسی نیستند.\ 3 مجمع پارلمانی 26 مه 2011، شورای اروپا. 4 کندی، ژان. \صنعت مد درخواست کرد تا کد تصویر بدن را اتخاذ کند.\ ای بی سی نیوز 2010/27 ژوئن


تبلیغات جنسیتی ذهنی است، بنابراین تدوین آن بسیار دشوار است.  تبلیغات موثر ارزش های اجتماعی، فرهنگی و شخصی مصرف کنندگان را جلب می کند. از طریق پیوند ارزش ها به محصولات، خدمات و ایده ها، تبلیغات می تواند به هدف خود که پذیرش است، دست یابد. ناکامی در ایجاد جذابیت های معنادار برای مخاطبان، نتایج بازاریابی را به طور جدی کاهش می دهد. از آنجایی که باورهای متفاوتی در مورد زیبایی، تیپ بدنی، تمایلات جنسی و نقش های جنسیتی در جوامع و فرهنگ ها وجود دارد، تعیین تعاریف جهانی از تبلیغات جنسی بسیار دشوار است. به عنوان مثال، تفاوت‌های بیولوژیکی بین زنان وجود دارد و آنچه ممکن است در یک جامعه بیش از حد لاغر تلقی شود، ممکن است در جامعه دیگر چنین نباشد. هر نوع سانسوری سوالاتی مانند اینکه چه کسی سانسور خواهد کرد و چگونه چنین سانسوری اعمال خواهد شد را به دنبال دارد. توسعه استانداردها می تواند به نفع امپریالیسم فرهنگی باشد. بنابراین، تدوین تبلیغات جنسیتی بسیار دشوار است.


افراد حق انتخاب و حق دارند به تبلیغات و معنای آنها پاسخ دهند.  مصرف کنندگان حق انتخاب دارند تا از طریق رفتار شخصی خود، خود را در معرض تبلیغات قرار دهند. تبلیغات می تواند توسط مصرف کننده نادیده گرفته شود و به میل خود حذف شود. تفسیر آگهی بستگی به نگرش گیرنده دارد. خرید و مصرف محصولات زیبایی انتخاب شخصی یک خریدار است. نحوه جذب و تأثیر تبلیغات توسط باورها و ارزش های فردی مخاطب تعیین می شود. برخی از فمینیست‌ها معتقدند که ساختارهای قدرت نهادی ذهنیت «قربانی» را در زنان ایجاد می‌کنند و با وابستگی به ساختارهای قدرت برای انتخاب زنان، آنها را توانمند نمی‌سازند. 1 اگر مصرف‌کنندگان مایل به پذیرش آرمان‌ها یا ارزش‌های نشان‌داده‌شده در تبلیغات هستند، باید این کار را انجام دهند. انتخاب آنها بنابراین حق تعیین رفتار مصرف کننده باید به خود فرد واگذار شود. 1 توماس، کریستین. \جنس گرایی جدید.\ سوسیالیسم امروز، شماره 77. 2003 / سپتامبر


هر گونه تغییر در تبلیغات باید از خود کسب و کارها ناشی شود نه از طریق ممنوعیت.  ممنوعیت نیازمند یک چارچوب قانونی و سازوکار اجرایی است. سازمان های خارجی در توانایی کسب و کار برای انجام تجارت تداخل دارند. اگر محیط فرهنگی اجتماعی تغییر کند، کسب‌وکارها احتمالاً به نگرش‌های مصرف‌کنندگان خود پاسخ خواهند داد. تغییر اخیر در وب سایت هیئت مدیره شیر کالیفرنیا به دلیل فشار عمومی رخ داده است. مسئولیت اجتماعی شرکتی امکان دیگری است که کسب و کار می تواند در صورت ایجاد تغییر نگرش های اجتماعی از آن استقبال کند. 2 ممنوعیت یک روش سرکوبگرانه است که با رقابت تداخل می کند. روش های خود تعیین باید به رقبا در بازار اقتصادی اجازه داده شود. بنابراین، هر گونه تغییر در تبلیغات باید از طریق جامعه تجاری انجام شود نه از طریق ممنوعیت. 1 کومار، شیلا. \تخته شیر کمپین تبلیغاتی با مضمون PMS جنسیتی را تغییر می دهد.\ هافینگتون پست 2011/ژوئیه 22. 2 Skibola، Nicole. \جنسیت و اخلاق در تبلیغات: CSR جدید.\ Forbes.com 2011/4 آگوست


تبلیغات جنسی سودآور است. سود حاصل از کسب و کار باعث رشد اقتصادی می شود که بدون آن تک تک دولت ها و اقتصاد جهان نمی توانند دوام بیاورند. رقابت بازار محصولات و ایده ها را هدایت می کند. و تبلیغات روش اولیه ای است که از طریق آن محصولات، خدمات و ایده ها به عموم مردم معرفی می شوند. هنگامی که ممنوعیت بر تبلیغات اعمال می شود، توانایی رقابت و بقا در بازار اقتصادی تهدید می شود. بنابراین، نیاز اجباری به کسب سود، نیاز به تبلیغات را مشروعیت می بخشد.


شکست حاکمیت قانون همانطور که سالی فالک مور، انسان‌شناس و وکیل می‌گوید، «قانون تنها مداخله‌ای جزئی از سوی دولت در زندگی جامعه است». [i] قوانین، در نهایت، هنجارهای اجتماعی هستند که توسط دولت آموزش، اجرا و داوری می شوند. ارزش این هنجارها به حدی است که بخشی حیاتی از هویت یک جامعه تلقی می شوند و حمایت از آنها به دولت سپرده می شود. با این حال، دستیابی به این ایده آل می تواند دشوار باشد. بحث در مورد اینکه دولت باید متولی کدام هنجارها باشد، ثابت است. در جایی که بین یک قانون و زندگی روزمره، آرزوها و مبارزات یک جامعه گسست وجود داشته باشد، رعایت آن قانون بعید می شود. به طور کلی، اگر یک دولت منعکس کننده ارزش های اکثریت یک جامعه نباشد، نمی تواند به یک اعلامیه قدرت قانون بدهد.  انطباق با قانون در جوامع بسیار متکثر می تواند حتی سخت تر باشد. حتی در جوامع متکثری که به طور مسالمت آمیز توسط یک دولت مرکزی مؤثر اداره می شوند (مانند هند)، تصورات جوامع از حقوق کودکان ممکن است به طور اساسی متفاوت از آنچه در قانون آمده است. قانون منع ازدواج کودکان هند از سال 1929 به اجرا در آمده است، اما این عمل تا به امروز در جنوب هند به صورت بومی باقی مانده است [ii]. دولت‌ها می‌توانند از طریق آموزش، مشوق‌ها یا بازدارندگی برای اجرای قانون تلاش کنند.  اگر دولتی که قصد دارد «مداخله ی مقطعی» را برای ممنوعیت استفاده از کودکان سرباز انجام دهد، ضعیف، فاسد یا وجود ندارد، چه؟ اگر دولتی نتواند مداخلات ساختاری از نوع توصیف شده در بالا را انجام دهد چه؟ هنجارهایی که می گوید سربازگیری کودکان به دلیل سنت یا نیاز قابل قبول است، غالب خواهد بود.  موقعیت هایی از این نوع در کشورهای توسعه نیافته و ایالت هایی که در آن درگیری ها چنان گسترده است که کودکان در جنگ شرکت می کنند، به جای استثنا قاعده خواهد بود. دیوان کیفری بین المللی صلاحیت تعقیب افراد دارای فرماندهی واحدهای نظامی را دارد که از کودکان به عنوان رزمنده استفاده می کنند [iii]، اما مفهوم «فرمانده» در این شرایط چگونه باید تعریف شود؟  برای اینکه اصول حقوقی زیربنای صلاحیت دیوان بین المللی کیفری به درستی عمل کند، لازم است تا حدی از قطعیت و دسترسی به قوانین اساسی که توسط یک دولت ابلاغ شده است وجود داشته باشد. در حالی که ناآگاهی از قانون دفاعی در برابر دیوان کیفری بین‌المللی نیست، نمی‌توان سیستم قانونی را منصفانه یا عادلانه خواند که توسط یک دولت باثبات یا پذیرفته شده نظارت نمی‌شود. اگر دولتی آنقدر فاسد باشد که اعتماد مردمش را جلب نکند، این امکان پذیر نیست. اگر دولتی آنقدر فقیر است که توان اجرای یک دادگاه باز، قابل اعتماد و شفاف و سیستم وکالت را نداشته باشد. اگر سرزمینی با مرزهای یک ایالت توسط یک متجاوز مسلح اشغال شود. اجرای مفاهیم غربی از حاکمیت قانون در چنین شرایطی تقریباً غیرممکن است. همه اینها سناریوهایی هستند که اغلب در آفریقا، و آسیای مرکزی و جنوبی با آن مواجه می شوند.  برخی از مناطق در کشورهای در حال توسعه به قدری از نفوذ دولت منزوی شده‌اند، یا در کشمکش‌های داخلی آنقدر مورد مناقشه قرار گرفته‌اند که نمی‌توان انتظار داشت که جوامع ساکن در آن‌ها بدانند که دولتی که اسماً مسئول آنهاست، کنوانسیون حقوق کودک را امضا کرده است. یا اساسنامه رم. همچنین دولت نمی تواند تلاش کند تا آنها را از این واقعیت آگاه کند. قوانین هنوز وجود دارند و در چنین جوامعی اجرا می شوند، اما اینها اشکال قانونی دولتی نیستند.  برای فردی که در جامعه ای از نوع توصیف شده در بالا زندگی می کند - فردی که در جمهوری دموکراتیک کنگو، در سودان جنوبی پیش از جدایی [iv] یا یک منطقه اقلیت قومی در مرز میانمار [v] زندگی می کند - سوال ساده است. آیا بی‌واسطه‌ترین منبع اقتدار و محافظت در جهان او - جامعه او - نقشی را که کودکان در درگیری‌های مسلحانه ایفا می‌کنند، تایید می‌کند؟ او نباید مسئول رعایت قوانین و هنجارهایی باشد که برای پر کردن خلأ ایجاد شده توسط یک دولت مرکزی ضعیف یا فاسد پدید آمده اند. امید کمی وجود دارد که او هرگز بتواند به نقطه مقابلی که آموزش و مشارکت تحت حمایت دولت می تواند ارائه دهد، دست یابد.  سربازان کودک و فرماندهان آنها به سادگی از قوی ترین، مؤثرترین و پایدارترین منبع قانون در محیط نزدیک خود اطاعت می کنند.  [i] \حقوق تطبیقی در زمینه جهانی: سیستم های حقوقی آسیا و آفریقا\، ورنر منسکی، انتشارات دانشگاه کمبریج، 2006 [ii] \وضعیت کودکان جهان 2009\، یونیسف، سازمان ملل متحد، 2008 [iii] \ عناصر جنایات»، دادگاه کیفری بین المللی، [iv] «سربازان کودک: گزارش جهانی 2008»، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص315، [v] «سربازان کودک: گزارش جهانی 2008»، ائتلاف برای توقف استفاده از کودکان سرباز، 2007، ص240،