Rezultaty posiedzenia Rady Europejskiej (Bruksela, 13-14 marca 2008 r.) (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest debata w sprawie sprawozdania z przebiegu Rady Europejskiej oraz oświadczenie Komisji - Rezultaty posiedzenia Rady Europejskiej (Bruksela, 13-14 marca 2008 r.)
Janez Janša
urzędujący przewodniczący. - (SL) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, szanowni państwo! Marcowe okresowe posiedzenie Rady Europejskiej rozpoczęło się od wystąpienia przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, pana Hansa-Gerta Pötteringa, którego przemówienie stanowiło dla nas dobrą podstawę debaty i podejmowania decyzji w najważniejszych sprawach. Były trzy takie kwestie: kontynuacja wzrostu gospodarczego i tworzenie nowych miejsc pracy, reakcja na zmiany klimatu oraz stabilizacja rynków finansowych.
Trzy decyzje podjęte w trakcie posiedzenia okresowego podsumowują jego osiągnięcia. Zainicjowaliśmy ambitny i bardziej nowoczesny trzyletni cykl strategii lizbońskiej, który lepiej równoważy z jednej strony troskę o obywateli i środowisko, a z drugiej - konkurencyjną gospodarkę rynkową opartą na wiedzy. Po drugie, potwierdziliśmy podstawowe zasady i harmonogram przyjmowania pakietu energetycznego i klimatycznego. Po trzecie, zatwierdziliśmy dalsze działania służące ustabilizowaniu rynków finansowych.
Nowy cykl strategii lizbońskiej podkreśla przede wszystkim kwestię realizacji reform. W ostatnim okresie spotykaliśmy się z mylnymi stwierdzeniami, że przyczyną wzrostu cen detalicznych i niestabilności rynków finansowych jest słaby fundament gospodarczy Unii Europejskiej. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie: to dzięki dość mocnym fundamentom gospodarki europejskiej niepewność na globalnych rynkach finansowych oraz cena ropy naftowej i innych dóbr powoduje mniejsze skutki dla Unii Europejskiej niż miałoby to miejsce, gdyby fundamenty gospodarcze Unii Europejskiej były słabe.
Rzućmy okiem na niektóre wskaźniki gospodarcze. Od 2005 r. deficyt finansów publicznych Unii Europejskiej spadł o ponad połowę. Dług publiczny spadł do poziomu poniżej 60%. W 2007 r. wzrost gospodarczy wyniósł niemal 3%. Rynek pracy oferuje o 6,5 miliona miejsc pracy więcej niż dwa lata temu. Te efekty zawdzięczamy w dużej mierze odnowionej strategii lizbońskiej. Są to powody do trzeźwej dumy i większej pewności siebie, ale nie do samozadowolenia. W okresie stale zwiększającej się nieprzewidywalności gospodarki światowej ogromnym błędem byłoby spoczęcie na laurach i zaniechanie reform.
Z chwilą rozpoczęcia drugiego cyklu strategii lizbońskiej lub drugiego cyklu lizbońskiego Rada Europejska podkreśliła, ze w latach 2008-2010 musimy skierować wszystkie nasze wysiłki przede wszystkim na stałą realizację reform. Mamy wsparcie stabilnych zintegrowanych wytycznych, które nie straciły na ważności, oraz przyjętych szczegółowych zaleceń, na podstawie których państwa członkowskie będą mogły odnowić i jeszcze szybciej wdrożyć swoje krajowe programy reform. Priorytety nie ulegną zmianie: wiedza i innowacja, stymulacja potencjału przedsiębiorczości, unowocześnienie rynku pracy oraz zmiany klimatu i energia.
W odniesieniu do każdej dziedziny określiliśmy konkretne działania opierające się na znanym stwierdzeniu Francisa Bacona sprzed 400 lat, że wiedza to potęga. W obecnej Wspólnocie Europejskiej znaczenie wiedzy jest równe bądź większe od znaczenia przypisywanemu w przeszłości węglowi. Jest ona katalizatorem wzrostu gospodarczego, dostosowań strukturalnych i integracji społecznej.
Z tego względu Rada Europejska ustanowiła "piątą swobodę” w dziedzinie wiedzy i innowacji. "Piąta swoboda” zlikwiduje bariery swobodnego przepływu wiedzy. Zapewni ona mobilność utalentowanym jednostkom oraz swobodny dostęp do wiedzy i innowacji, co powinno zachęcić jeszcze większą liczbę Europejczyków do udziału w kreatywnych procesach. Ustanowienie nowego Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii, potwierdzone dwa tygodnie temu przez Parlament Europejski, otwiera również nowe możliwości wykorzystania badań i potencjału rozwojowego Europy.
W celu wzmocnienia konkurencyjności przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, Unia Europejska planuje środki ułatwiające działanie i przyspieszające rozwój na jednolitym rynku. Ponieważ małe i średnie przedsiębiorstwa zatrudniają największą część pracowników i pełnią istotną rolę w badaniach i rozwoju, konieczne jest zapewnienie im odpowiednich przepisów prawnych, lepszego dostępu do źródeł finansowania i - przede wszystkim - bardziej intensywnej współpracy w dziedzinie innowacji.
Na tym posiedzeniu Rady Europejskiej silnie uwypuklono społeczny wymiar strategii lizbońskiej. Uważam, że jak dotąd było to największe wsparcie. Ponownie potwierdziliśmy znaczenie inwestycji w kapitał ludzki. Dzięki edukacji i szkoleniom możemy wyeliminować nierówność i ubóstwo, zmniejszyć bezrobocie wśród młodzieży, stworzyć nowe, lepsze miejsca pracy i ułatwić przejście do gospodarki opartej na wiedzy. Z tego względu wezwaliśmy Komisję do przygotowania przeglądu wymogów w zakresie wiedzy dla Unii Europejskiej do 2020 r.
Jednocześnie państwa członkowskie zobowiązały się do wdrożenia wspólnych zasad flexicurity, wzmocnienia integracji społecznej i ciągłego łączenia polityki gospodarczej, zatrudnienia i społecznej. Przyjęte konkluzje uwzględniają stanowiska Parlamentu Europejskiego i europejskich partnerów społecznych.
Wiedza ma również kluczowe znaczenie dla przeciwdziałania zmianom klimatu. Jedynie dzięki nowym technologiom będziemy w stanie zrealizować ambitne cele, które przyjęliśmy rok temu w trakcie wiosennego szczytu Rady Europejskiej. Strategiczny plan technologii energetycznych stanowi podstawę skoordynowanej polityki europejskiej w tej dziedzinie, która zapewni wsparcie przyjaznemu dla środowiska, zielonemu przemysłowi. Jak potwierdzili nasi partnerzy społeczni w trakcie szczytu trójstronnego, zorganizowanego w połączeniu z Radą Europejską, zmiany klimatu stanowią szansę dla wszystkich, czyli zarówno dla przedsiębiorstw, jak i dla pracowników. Sam przemysł ekologiczny notuje wzrost w wysokości 5% rocznie i zatrudnia obecnie 3,4 miliona osób.
W ramach pakietu energetycznego i klimatycznego udało się nam osiągnąć porozumienie w sprawie podstawowych zasad i harmonogramu. W ramach tego posiedzenia Rady Europejskiej jest to prawdopodobnie osiągnięcie o największym wydźwięku. Nasze ambicje w dziedzinie zmian klimatu i energii zostały potwierdzone. Istotne jest, że w okresie krótszym niż dwa miesiące po opublikowaniu pakietu, co miało miejsce 23 stycznia, udało się nam osiągnąć konsensus w sprawie dwóch kluczowych elementów rozszerzenia debaty w sprawie podstawowych zasad i harmonogramu.
Szefowie państw członkowskich zobowiązali się osiągnąć porozumienie przed końcem 2008 r., umożliwiając w ten sposób terminowe przyjęcie pakietu, a w każdym razie przed końcem obecnej kadencji Parlamentu Europejskiego. Szanowni państwo! Ten sukces zależy również od państwa. Tylko wtedy, jeżeli uda się nam terminowo przyjąć pakiet, sprostamy oczekiwaniom wszystkich obywateli europejskich i damy pozytywny sygnał naszym partnerom na całym świecie, w szczególności w świetle negocjacji ogólnego porozumienia dotyczącego okresu post- Kioto, które odbędą się w przyszłym roku w Kopenhadze. Chciałbym zwrócić szczególną uwagę na tę ostatnią kwestię.
Rada Europejska zatwierdziła trzy podstawowe zasady, którymi będziemy kierować się dzieląc zadania i cele między państwa członkowskie. Po pierwsze - efekty gospodarcze i efektywność kosztowa; po drugie - solidarność i sprawiedliwość; po trzecie - przejrzystość. Z zadowoleniem zauważyłem, że państwa członkowskie nie traktują już tego procesu jako dzielenia obciążeń, ale jako nową szansę rozwoju.
Mam również świadomość wyników Rady Europejskiej w zakresie uzgodnienia kształtu wspólnego europejskiego systemu redukcji emisji i handlu emisjami, a zatem wsparcia obecnego systemu limitów krajowych. Rada Europejska rozważała również taką możliwość, że w przypadku załamania się negocjacji międzynarodowych konieczne będzie wsparcie energochłonnych sektorów przemysłu Unii Europejskiej, ponieważ ich przeniesienie do krajów, w których obowiązują niższe standardy ochrony środowiska, wiązałoby się z ryzykiem utraty miejsc pracy w Unii Europejskiej i jednoczesnym wzrostem całkowitej emisji gazów cieplarnianych.
Istotną kwestią poruszoną w trakcie spotkania było zagadnienie liberalizacji wewnętrznego rynku energii. Nawet w chwili, kiedy Komisja opublikowała swój pierwszy projekt dyrektywy na początku lat 90., było jasne, że ustanowienie jednolitego rynku nie będzie proste, lecz będzie to długi proces. Wraz z wezwaniem Rady Europejskiej do przyjęcia porozumienia politycznego przed czerwcem tego roku, po siedemnastu latach zbliżamy się do tego celu. Również w tej kwestii kluczem do sukcesu będzie ściślejsza współpraca z Parlamentem Europejskim.
Topnienie lodowców, przedłużające się susze i zmiany w rozkładzie opadów mają bezpośredni wpływ na kwestie geostrategiczne i bezpieczeństwa. Sprawozdanie Wysokiego Przedstawiciela, pana Javiera Solany, i Komisji w sprawie aspektów bezpieczeństwa zmian klimatu w realistyczny sposób przedstawia sytuację i zagrożenia stojące przed Unią Europejską. To był pierwszy dokument tego typu, nad którym dyskutowaliśmy. Rada Europejska poparła to sprawozdanie jako podstawę dalszych działań.
Zagadnienia energii i zmian klimatu będą głównym tematem wszystkich zbliżających się szczytów między Unią Europejską a państwami i regionami trzecimi do końca czerwca 2008 r., w szczególności z Japonią, Ameryką Łacińską i Karaibami, Federacją Rosyjską oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Będziemy musieli zbliżyć nasze stanowiska, jeżeli mamy mówić i działać jednogłośnie.
A teraz kilka słów o rynkach finansowych. W reakcji na kryzys rynków finansowych, Rada Europejska jednogłośnie potwierdziła potrzebę podjęcia czterech działań: po pierwsze - zwiększenia przejrzystości; po drugie - poprawy standardów ewaluacji; po trzecie - wzmocnienia statusu kredytowego; i po czwarte - zwiększenia efektywności rynku i stworzenia zachęt strukturalnych.
Państwowe fundusze majątkowe odgrywają pozytywną rolę w zabezpieczaniu kapitału i płynności, nawet w tych niepewnych czasach. Jednakże pojawienie się nowych graczy, których strategie inwestycyjne nie są całkowicie przejrzyste, wywołuje wątpliwości dotyczące pewnych praktyk niegospodarności. Przywódcy państw członkowskich porozumieli się w sprawie inicjatywy dotyczącej stworzenia dobrowolnego kodeksu postępowania przez takie fundusze.
Rada Europejska poświęciła mnóstwo czasu na osiągnięcie porozumienia w sprawie wzmocnienia procesu barcelońskiego. Moim zdaniem istotnym osiągnięciem jest włączenie w ramy instytucjonalne debaty, która jak dotąd miała nieformalny i zamknięty charakter, lub ograniczony do zamkniętych środowisk i nieformalnych kanałów. Zgodnie z porozumieniem osiągniętym na ostatnim posiedzeniu Rady Europejskiej, wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej i inne państwa regionu śródziemnomorskiego będą uczestniczyć w procesie barcelońskim, czyli inaczej mówiąc - Unii Śródziemnomorskiej. Z uwagi na standardową praktykę w procesie barcelońskim jest całkowicie zrozumiałe, że Parlament Europejski, jako coraz ważniejszy podmiot w Euro-Śródziemnomorskim Zgromadzeniu Parlamentarnym, zostanie odpowiednio włączony w debatę w sprawie przyszłych działań.
Ponieważ prezydencja słoweńska dąży do zrównoważonego podejścia wobec wszystkich sąsiadów Unii Europejskiej, chcielibyśmy zwrócić uwagę na wschodni wymiar europejskiej polityki sąsiedztwa, który powinien być wzmocniony w taki sam sposób, jak wymiar śródziemnomorski. Oczekujemy, że w trakcie czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej odbędzie się szczegółowa dyskusja nad tymi zagadnieniami na podstawie projektu przedłożonego przez naszych polskich kolegów.
Szanowni państwo! Trójstronny szczyt społeczny i Rada Europejska zdają sobie sprawę, że żadne odosobnione działanie nie może być skuteczne, jeżeli nie zostanie właściwie powiązane z innymi działaniami. Jednocześnie działania zintegrowane, na przykład strategia lizbońska czy działania w zakresie energii i klimatu, nie są wystarczające, jeżeli nie będziemy absolutnie świadomi ich znaczenia i nie wesprzemy ich realizacji. W długim okresie te zagadnienia wymagają znacznie więcej, niż tylko bezosobowych działań; wymagają zasadniczej zmiany przyzwyczajeń, czyli zmiany naszego stylu życia.
Konfucjusz powiedział: "Jeśli planujesz na rok - zasadź nasionko, jeśli na dziesięć lat - drzewo, lecz jeśli na setki lat - nauczaj ludzi”. Wszyscy powinniśmy nauczyć się żyć bardziej kreatywnie. Musimy nauczyć się szybko wymieniać informację i przyjąć zwyczaje przyjazne dla środowiska. Najskuteczniejszą metodą nauki jest dobry przykład. Z tego względu rządy państw członkowskich uzgodniły na posiedzeniu Rady Europejskiej, że obniżą zużycie energii w swoich własnych budynkach i flotach samochodowych oraz zapewnią szybkie połączenie z Internetem dla wszystkich szkół do 2010 r.
Po marcowym posiedzeniu Rady Europejskiej możemy stwierdzić, że debata i wnioski odnosiły się do najistotniejszych obecnie zagadnień europejskich. Jednakże media nie uznały ich za bardzo interesujące, ponieważ - co uważam za sukces - udało się nam uniknąć pewnych dyskusji, które odwróciłyby naszą uwagę od najważniejszych kwestii rozwojowych bez znalezienia rozwiązania. To jeden z powodów, dla których udało się nam zrobić kilka kroków naprzód, ale wciąż jest ich wiele do zrobienia.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji Europejskiej. -Panie przewodniczący! W ostatnich kilku latach mieliśmy wiele okazji do wspólnego omawiania znaczenia partnerstwa. Że ambicją Unii Europejskiej jest zaangażowanie Europejczyków na każdym szczeblu. Że potrzebujemy wspólnej wizji dotyczącej tego, dokąd zmierzamy. Że instytucje Unii Europejskiej muszą działać wspólnie, aby sprostać oczekiwaniom naszych obywateli.
Po wiosennym szczycie Rady Europejskiej możemy wyraźnie zobaczyć zadania stojące przed nami do końca roku i później. Chciałbym pogratulować prezydencji słoweńskiej i panu premierowi Janšie za bardzo kompetentne przewodniczenie Radzie Europejskiej. Wierzę, że teraz możemy lepiej dostrzec, w jaki sposób partnerstwo pozwala nam osiągać postęp, mianowicie w postaci konkretnych rezultatów.
To musi być faktycznie decydujący rok dla naszych ambicji dotyczących "Europy z wynikami” - konkretnymi wynikami dla naszych obywateli. Musimy udowodnić, że Europa ma dostateczną siłę i koncentrację dla sprostania globalnej presji i globalnym wyzwaniom. I musimy udowodnić, że Unia Europejska jest odpowiednią metodą wprowadzenia potrzebnych zmian.
Wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej stanowił chwilę prawdy. Czy ambicje - te odnoszące się do nowej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia, ale również ambicje w zakresie naszej polityki przeciwdziałania zmianom klimatu i polityki energetycznej - czy te ambicje ustanowione w bardziej korzystnym klimacie gospodarczym utrzymają się, kiedy wypłyniemy na bardziej burzliwe wody? Przed posiedzeniem Rady Europejskiej wiele osób w to wątpiło. Ja sam wspominałem o potrzebie trzymania się przez Europę swoich zobowiązań, abyśmy byli wiarygodni. Po posiedzeniu Rady Europejskiej z zadowoleniem mogę stwierdzić, że odbyliśmy bardzo dobrą, rzeczową debatę, w trakcie której Rada Europejska nie tylko potwierdziła utrzymanie swojego zaangażowania na rzecz celów ustanowionych w dziedzinie energii i zmian klimatu, ale również wzmocniła je porozumieniem zawierającym konkretne terminy. A zatem Rada Europejska potwierdziła cele odnoszące się do odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia.
Proszę pozwolić mi bardziej szczegółowo omówić niektóre zagadnienia, w szczególności skupiając się na kwestii zamierzeń Komisji dotyczących dalszych prac.
Jak stało się już tradycją na wiosennych szczytach, Rada Europejska dokonała przeglądu sytuacji gospodarczej w Europie.
Wyłaniający się obraz jest niejednoznaczny: chociaż fundamenty gospodarcze Europy są zdrowe, światowa sytuacja gospodarcza pogarsza się w wyniku spowolnienia działalności gospodarczej w USA. A zatem naszą pewność, że jesteśmy w stanie stawić czoła przyszłości, należy połączyć z czujnością. Pewność i czujność.
Jest to również słuszne w kontekście ciągłego chaosu na międzynarodowych rynkach finansowych. Sygnał ze strony Rady Europejskiej jest jasny: wszystkie władze w Unii Europejskiej są gotowe do podjęcia działań regulacyjnych i nadzorczych, jeżeli okaże się to konieczne. Teraz zadaniem Rady ECOFIN jest szybkie i energiczne wdrożenie mapy drogowej uzgodnionej jesienią poprzedniego roku, wzmocnienie przejrzystości i funkcjonowania rynków finansowych. Unia Europejska musi być czujna - i być uważana za czujną - na rozwój sytuacji.
Cieszę się również, że Rada Europejska zaakceptowała dokument Komisji w sprawie państwowych funduszy majątkowych, zgadzając się z potrzebą wspólnego podejścia europejskiego oraz celem uzgodnienia na szczeblu międzynarodowym dobrowolnego kodeksu postępowania dla państwowych funduszy majątkowych i ustanowienia na poziomie międzynarodowym zasad wobec państw-odbiorców.
Rada Europejska potwierdziła również swoje zaangażowanie w odniesieniu do trwałych wysiłków na rzecz reform poprzez pełne wdrożenie odnowionej strategii lizbońskiej. Konsensus na posiedzeniu Rady Europejskiej w odniesieniu do tego priorytetu był faktycznie imponujący. Inicjując ambitny nowy cykl, nadaliśmy strategii lizbońskiej nowy impet.
Cieszę się, że Rada Europejska zgodziła się z naszą sugestią, aby położyć szczególny nacisk na inwestycje w kapitał ludzki, a w szczególności zmniejszyć liczbę młodzieży, która nie umie dobrze czytać, oraz liczbę osób wcześnie porzucających edukację.
Kluczem jest również flexicurity. Musimy oprzeć się na niedawnym bardzo pozytywnym porozumieniu między partnerami społecznymi i przekształcić te zasady na wyniki we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Innym przykładem jest cel "piątej swobody” - swobodnego przepływu wiedzy. Rada Europejska przyjęła kluczowe środki służące jej urzeczywistnieniu. Na przykład do 2010 r. wszystkim szkołom należy zapewnić dostęp do szerokopasmowego Internetu, a ambitne cele zostaną również ustanowione dla gospodarstw domowych.
Teraz musimy dążyć do zapewnienia, że skutki tych reform będą odczuwalne na wszystkich szczeblach. Cele, takie jak inwestycje w kapitał ludzki, uwolnienie potencjału przedsiębiorczości, usprawnienie działania rynku wewnętrznego, inwestycje w badania i innowacje, muszą uzyskać wsparcie w postaci rzeczywistej poprawy odczuwanej przez obywateli i przedsiębiorstwa. Ta kwestia była również podkreślana przez wielu z państwa w trakcie debaty, którą odbyliśmy w Parlamencie przed posiedzeniem Rady Europejskiej. Liczę na stałe wsparcie tej Izby dla zapewnienia, że działania podejmowane na szczeblach europejskim i krajowym doprowadzą do ustanowionych przez nas celów.
Rada Europejska przyjęła również jasną mapę drogową i nadała nowy impet trwającym pracom legislacyjnym.
Chciałbym szczególnie podkreślić, podobnie jak to właśnie uczynił pan premier Janša, dwa kluczowe ostateczne terminy, ustanowione przez Radę Europejską, dotyczące międzynarodowego rynku energii oraz pakietu klimatycznego i odnawialnych źródeł energii. Te terminy ostateczne nie są przejawem "czyszczenia biurka” przed zmianami instytucjonalnymi, jakie czekają nas w przyszłym roku. Mają one spowodować zasadnicze zmiany możliwie jak najszybciej, aby Unia Europejska mogła pozostać dla całego świata liderem w tych bardzo istotnych zagadnieniach.
W odniesieniu do pakietu w sprawie wewnętrznego rynku energii, musimy dojść do porozumienia, aby pokazać, że instytucje mogą działać na rzecz obywateli, konsumentów i przedsiębiorstw, a zatem dążymy do osiągnięcia porozumienia politycznego przed czerwcem 2008 r. Komisja podtrzymuje swoją opinię, że pełne rozdzielenie własności jest najlepszą metodą, ale nadal jasno stwierdzamy, że jesteśmy gotowi rozważyć alternatywne rozwiązania, które stanowią dla niego funkcjonalną alternatywę. Będziemy również nadal ściśle współpracować z tą Izbą i z Radą, aby pomóc załatać istniejące luki.
W odniesieniu do pakietu klimatycznego i odnawialnych źródeł energii, osiągnięcie porozumienia politycznego do końca tego roku będzie najwyraźniejszym możliwym sygnałem dla naszych międzynarodowych partnerów, że Europa poważnie podchodzi do swoich zobowiązań. Umożliwiłoby to przyjęcie projektu w trakcie kadencji legislacyjnej Parlamentu na początku 2009 r. To ma kluczowe znaczenie, ponieważ wychodzimy na ostatnią prostą ku międzynarodowemu porozumieniu w sprawie zmian klimatu w Kopenhadze w przyszłym roku.
Takie porozumienie międzynarodowe jest naszym głównym priorytetem i jedynym najlepszym rozwiązaniem, umożliwiającym jednocześnie redukcję emisji w skali globalnej i zapewnienie, że nasze energochłonne sektory przemysłu będą miały potrzebne im równe warunki konkurencji.
W międzyczasie dzięki ulepszonemu systemowi handlu emisjami musimy zaplanować działania na wypadek, gdyby pojawiły się jakieś problemy z sektorami i podsektorami zagrożonymi przenoszeniem produkcji wysokoemisyjnej do państw trzecich ("carbon leakage”), ponieważ nie będą w stanie zneutralizować kosztów. Komisja, wspólnie ze wszystkimi zainteresowanymi podmiotami, a w szczególności z partnerami społecznymi, podejmie prace służące zebraniu danych i znalezieniu niezbędnych rozwiązań, które mogłyby być zastosowane w przyszłości w takich przypadkach.
Wiem, że Parlament Europejski zwraca szczególną uwagę na te dwie sprawy. Mam nadzieję, że uda się państwu dotrzymać wspólnie z Radą terminów, aby uwiarygodnić naszą pozycję negocjacyjną na szczeblu światowym.
W wielu dziedzinach Rada Europejska oczekiwała od Komisji przedłożenia w najbliższych miesiącach szczegółowych projektów. Chciałbym wspomnieć państwu o tych dziedzinach, w których podejmiemy działania, aby przedstawić projekty przed latem.
Po pierwsze, odnowienie naszego programu społecznego. Naszym celem jest nakreślenie drogi dojścia do ogólnoeuropejskiego konsensusu w sprawie wizji społecznej XXI wieku:
wizji społecznej, która reaguje na nowe wyzwania, takie jak globalizacja i zmiany demograficzne;
wizji, która opiera się na zasadzie zapewnienia wszystkim "życiowych szans” dzięki możliwościom, dostępności i solidarności;
wizji uwzględniającej wyzwania społeczne jako całość, odnoszącej się do takich zagadnień, jak młodzież, edukacja, migracja, starzenie się społeczeństwa oraz dialog międzykulturowy;
wizji, która oczywiście lepiej uwzględnia problem ubóstwa, z którym wciąż mamy do czynienia w Europie.
Będziemy opierać się na trwających konsultacjach wynikających z analizy istniejącej sytuacji społecznej i przedstawimy konkretne projekty, dokładnie tak samo, jak miało to miejsce w przypadku przeglądu rynku wewnętrznego w listopadzie zeszłego roku. Organizowane przez nas w maju Forum Programu Społecznego stanowi dla nas dobrą okazję do wypróbowania tego podejścia.
Po drugie, nadchodzący projekt prawa małych przedsiębiorstw. Kluczem naszej idei jest potrzeba uwzględnienia całego cyklu życia MŚP. Wspieranie zakładania MŚP nie ma sensu, jeżeli potem blokuje się ich wzrost.
Środowisko przedsiębiorców wyraźnie pokazało nam, że małe przedsiębiorstwa nie potrzebują kolejnej deklaracji politycznej, lecz jakiegoś rzeczywistego działania. Oznacza to likwidację barier wzrostu, uproszczenie przepisów, wspieranie administracji elektronicznej, ułatwienie dostępu do zamówień publicznych i likwidację niepotrzebnych opóźnień: ogólnie mówiąc, redukcję biurokracji. Z niecierpliwością oczekuję możliwości przedyskutowania z Parlamentem, w jaki sposób zrealizować te pomysły.
Trzecim obszarem, w którym szybko przedstawimy propozycje, jest Unia Śródziemnomorska. Komisja zdecydowanie popiera starania o nadanie nowego impetu polityce śródziemnomorskiej.
Cieszę się, że osiągnęliśmy konsensus umożliwiający kontynuację projektu przez wszystkie 27 państw członkowskich, co stanowi kolejny krok w ramach procesu barcelońskiego. I jestem bardzo dumny z zaufania Rady Europejskiej do Komisji, które wyraziła przez zwrócenie się do nas o przedłożenie koniecznych propozycji w zakresie określenia zasad dla takiej Unii regionu śródziemnomorskiego. Rada Europejska uznała, że Komisja jest najlepszym miejscem zaprojektowania ram instytucjonalnych zgodnych z traktatem oraz paletą już istniejących działań i forów. Będziemy szybko pracować nad znalezieniem odpowiednich ram instytucjonalnych pozwalających na osiągnięcie nowego poziomu ambicji, co umożliwi nam szybki postęp w odniesieniu do wykonalnych projektów wraz z naszymi partnerami wokół Morza Śródziemnego.
Lecz nie możemy popełnić błędu: same instytucje i instrumenty nie przyniosą efektu. Aby przekształcić ambicje w działania najbardziej potrzebujemy woli politycznej - po obu stronach Morza Śródziemnego. Możemy przedstawić propozycje nowych ram instytucjonalnych, ale bez woli politycznej po obu stronach nie przyniesie to konkretnych wyników.
Wiem, że wielu szanownych posłów podziela tę obawę i oczywiście zostaną państwo w pełni zaangażowani w dalsze prace. Faktycznie w najbliższych dniach tego tygodnia będę miał w Atenach okazję wystąpienia przed Euro-Śródziemnomorskim Zgromadzeniem Parlamentarnym.
Uważam, że posiedzenie Rady Europejskiej naprawdę stanowiło istotny postęp. Teraz partnerstwo UE musi przynieść efekty, aby rok 2008 stał się rokiem przełomowym dla Europy.
Joseph Daul
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, szanowni państwo! Ostatnie posiedzenie Rady Europejskiej było w znacznej mierze poświęcone nakreśleniu nowego cyklu strategii lizbońskiej, a odbywało się w bardzo trudnej międzynarodowej sytuacji gospodarczej i finansowej. Jednakże wskaźniki wewnątrz Unii Europejskiej są dość zachęcające: więcej miejsc pracy, stopa wzrostu wynosząca 2,9% w 2007 r. i obniżające się deficyty budżetowe.
Oczywiście ten postęp jest przede wszystkim skutkiem wysiłków na rzecz restrukturyzacji przedsiębiorstw, ale po części wynika również z polityki realizacji reform i sprawnej administracji w większości państw członkowskich. Komisja wspierała te wysiłki i chciałbym pogratulować jej determinacji oraz stałej pracy w tej dziedzinie. Wiatr wiejący z drugiego brzegu Atlantyku nie rokuje dobrze, a prognozy wzrostu na 2008 r. są niższe niż te, na które mogliśmy mieć nadzieję.
W tej sytuacji bardzo kuszące jest zamknięcie się w sobie, zawieszenie reform i ochrona własnych granic w oczekiwaniu na lepsze czasy. Istnieje wielka pokusa, której zdecydowanie zbyt często ulegają nasi przeciwnicy polityczni, aby wydawać pieniądze, których nie mamy, aby społeczeństwo europejskie wierzyło, że wszystko może toczyć się jak dotąd. Nasza grupa parlamentarna zdecydowanie opowiada się za odpowiedzialną polityką, polityką postępu, reform i solidarności.
Chcielibyśmy zwrócić się do Komisji o przedłożenie nam możliwie jak najszybciej jej wytycznych w zakresie polityki gospodarczej oraz zatrudnienia, aby możliwe było ich jak najszybsze dostosowanie. Władze krajowe muszą w bardziej zrozumiały sposób wyjaśnić swoim obywatelom korzyści wynikające z reform zalecanych w ramach strategii lizbońskiej. Te reformy są często fałszywie interpretowane, lecz nie są w odpowiednim stopniu realizowane. Uwidocznienie ich nadal sprawia trudności. Mimo to nasza grupa będzie nadal ich bronić i przeciwstawiać się tym, którzy dla zadowolenia swojego elektoratu starają się je złagodzić lub odłożyć na czas nieokreślony.
Chcemy pójść jeszcze dalej i zdecydowanie przyspieszyć europejską politykę w zakresie wiedzy. Proponujemy wspieranie swobodnego przepływu badaczy, studentów i naukowców oraz przyjęcie jednolitego systemu ochrony praw autorskich. Wzywamy do usunięcia barier dla wzajemnego uznawania kwalifikacji oraz modernizacji uniwersytetów europejskich przy wsparciu finansowym ze strony UE.
Szanowni państwo! Drugim zadaniem Rady Europejskiej było wyjaśnienie warunków realizacji ambitnych celów w zakresie zmian klimatu, przyjętych w marcu 2007 r. Te szczegóły miały kluczowe znaczenie, aby wreszcie umożliwić zainteresowanym przedsiębiorstwom stworzenie planów na przyszłość. Znaczne wysiłki na rzecz "odwęglenia” gospodarki faktycznie nie muszą mieć wpływu na konkurencyjność energochłonnych gałęzi przemysłu.
Wreszcie z zadowoleniem przyjmuję porozumienie w sprawie Unii Śródziemnomorskiej, zaproponowane Radzie przez Francję, ponieważ proces barceloński nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Celem tej inicjatywy jest zacieśnienie stosunków euro-śródziemnomorskich. Wszyscy jesteśmy świadomi stopnia, w jakim wyzwania rozwoju, migracji i stabilności politycznej w tych krajach mają na nas bezpośredni wpływ. Z tego względu mamy nadzieję, że ten projekt okaże się punktem zwrotnym w naszych stosunkach z krajami regionu śródziemnomorskiego, które muszą stać się bardziej konkretne, skuteczne i - przede wszystkim - bardziej polityczne, aby osiągnąć rzeczywisty pokój na Bliskim Wschodzie.
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Sytuacja gospodarcza w Unii Europejskiej jest stabilna, lecz zagrożona. Taki wniosek wyciągnęła Rada Europejska. Chociaż wzrost jest stabilny, a liczba miejsc pracy zwiększa się, to są one zagrożone. Pojawia się następujące pytanie: co jest źródłem tego zagrożenia? Zagrożenie wynika ze spowolnienia gospodarczego w Stanach Zjednoczonych, co jest skutkiem kryzysu finansowego w największych w tym kraju bankach korporacyjnych, a inaczej mówiąc - bankach inwestycyjnych.
Panie przewodniczący Barroso, powiedział pan, że w jednym z wniosków Rada stwierdza, że w Unii Europejskiej musimy być przygotowani na podjęcie działań regulacyjnych i nadzorczych, o ile będzie to konieczne dla zareagowania na rozwój sytuacji na międzynarodowych rynkach finansowych. Proszę mi powiedzieć: kiedy takie działania mają być podjęte, jeżeli nie teraz? Teraz jest odpowiednia chwila do zbadania precyzyjnego mechanizmu, przez który kapitalizm "Dzikiego Zachodu” reprezentowany przez inwestorów na międzynarodowym rynku finansowym stwarza zagrożenie dla wzrostu w Europie. Moim zdaniem jednym z wniosków Rady Europejskiej powinno być bardziej szczegółowe określenie, których instrumentów należy użyć do przeprowadzenia tego badania.
(Oklaski)
Panie przewodniczący, zauważyliśmy, że Rada starała się w nieco bardziej szczegółowy sposób omówić społeczny wymiar Europy. Jednakże zamiast zaproponować spójną wizję, czyni to w sposób fragmentaryczny. Panie premierze Janša! Na przykład piąta swoboda jest częścią polityki społecznej. Ma pan rację, wiedza to potęga, to absolutna prawda. Jednakże wiedza tworzy również możliwości dostępu do rozwoju gospodarczego w świecie oraz do wzięcia udziału w coraz bardziej zróżnicowanym rynku pracy.
We wszystkich sektorach rynku pracy najlepszą sytuację ma pracownik, który ma dobre kwalifikacje, dostęp do wiedzy i szansę jej bieżącej aktualizacji. Z tego względu dostęp do wiedzy to również dostęp do sprawiedliwości społecznej. Mówiąc o społecznym wymiarze Europy mamy na myśli konieczność przyjęcia zintegrowanego podejścia. To nie oznacza wyłącznie dodania tu i ówdzie kilku uwag w sprawie polityki społecznej. Z tego względu z naszej perspektywy, perspektywy grupy socjalistycznej, Rada po raz kolejny nie spełniła naszych oczekiwań w odniesieniu do społecznego wymiaru Europy.
Właśnie dlatego z wielkim zainteresowaniem przysłuchiwaliśmy się pańskiemu stwierdzeniu, że Komisja planuje dokonać w lecie tego roku spójnej oceny bieżącej sytuacji społecznego wymiaru rynku wewnętrznego, społecznego wymiaru Unii Europejskiej i przedstawi nam jej wyniki w celu podjęcia dalszych działań. Wykorzystamy ją jako probierz dla zmierzenia państwa skuteczności. Dążą państwo do osiągnięcia postępu w tym zakresie, a my będziemy się przyglądać, aby ocenić, jak się to państwu uda. Jednakże będziemy oceniać państwa działania również przez inny pryzmat. Nie można zaakceptować ignorowania opinii Parlamentu Europejskiego przez Radę - a zwracam się do pana, panie premierze Janša oraz do pana, panie przewodniczący Komisji.
Mam przed sobą listę oficjalnych dokumentów przedłożonych Radzie. Obejmuje ona osiem różnych dokumentów przedłożonych przez różne organy Rady, opinię EKES w sprawie zatrudnienia grup priorytetowych (strategia lizbońska) oraz rezolucję Komitetu Regionów. Na tej liście nie ma żadnego dokumentu pochodzącego od Parlamentu Europejskiego, nawet sporządzonego przez nas dokumentu w sprawie strategii lizbońskiej. Zdaniem mojej grupy jest to sytuacja godna pożałowania, ponieważ pokazuje, że nie biorą państwo dostatecznie poważnie pod uwagę wymiaru społecznego, samego Parlamentu Europejskiego oraz opinii tej Izby.
(Oklaski)
Dokonano pewnego postępu: to powiedzieli moi koledzy, kiedy w trakcie naszej wewnątrzgrupowej debaty zapytaliśmy o ich opinię w sprawie polityki w dziedzinie zmian klimatu. Tak, to prawda, że zmiany klimatu są najważniejszym wyzwaniem stojącym przed nami, a na niniejszym posiedzeniu Rady udało się osiągnąć znaczący postęp, zachowując równowagę między potrzebami polityki klimatycznej z jednej strony a potrzebami przemysłu z drugiej. Osiągnięcie tej równowagi jest zadaniem wszystkich instytucji.
Aby zatem nie było nieporozumień: z pewnością niektórzy lobbyści na rzecz przemysłu zinterpretują to jako sygnał, że takie stwierdzenie Rady jest równoznaczne z niedostateczną kontrolą i niedostatecznym naciskiem na przemysł. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Jedynie wtedy uda się nam osiągnąć nasze cele w odniesieniu do klimatu, jeżeli przemysł odegra swoją rolę. Ale jednocześnie uda się nam zrealizować te cele jedynie w takim przypadku, jeżeli pozwolimy przemysłowi wziąć w tym udział. Obie kwestie mają kluczowe znaczenie. Jeżeli chcemy stawić czoła zmianom klimatu, musimy uczynić to w Europie, i dlatego porozumienia międzynarodowe słusznie dają przemysłowi europejskiemu szansę konkurowania na równych zasadach z przemysłem na całym świecie. Ten wniosek był słuszny i przyjmujemy go z dużym zadowoleniem.
Proszę pozwolić mi na ostatnią uwagę w sprawie Unii Śródziemnomorskiej, do której nawiązanie znajduje się na stronie 19 konkluzji, co samo w sobie stanowi kolejny sygnał wysyłany przez Radę. Cieszymy się, że istnieje obecnie jasność w tej kwestii i miał pan rację, mówiąc o polityce sąsiedztwa w regionie śródziemnomorskim. Pan premier Janša słusznie zwrócił uwagę, że nasza polityka partnerstwa w tej dziedzinie musi uwzględniać politykę partnerstwa w innych regionach. Za chwilę mój kolega, pan Hannes Swoboda, przedstawi w imieniu naszej grupy uwagę odnoszącą się szczególnie do wymiaru wschodniego, ponieważ przedłożymy własny zestaw propozycji w tej sprawie.
Proszę pozwolić mi na zakończenie dokonać oceny. To było posiedzenie Rady normalności. Nie spełniło oczekiwań w dziedzinie polityki społecznej: to niestety stało się normą w Unii Europejskiej, ale to da się zmienić. Było zwyczajne w odniesieniu do Unii Śródziemnomorskiej. Widzieliśmy tu zastosowanie "metody helikoptera”: "wzniecenie burzy piaskowej, a zanim piasek opadnie, helikopter znowu się wznosi”. Potrzebujemy czegoś bardziej konkretnego, ma pan rację. Jeżeli mamy osiągnąć takie konkretne rezultaty - a to ostatnie zdanie kieruję do pana, panie przewodniczący - to muszą być osiągnięte we współpracy z Parlamentem Europejskim. Faktem jest, że wszystkie decyzje podejmowane w ramach Unii Śródziemnomorskiej wymagają finansowania przez Parlament Europejski, i właśnie z tego względu ogromne znaczenie ma zawarcie w konkluzjach stwierdzenia, że Parlament Europejski będzie w pełni włączony w przyszłe struktury Unii Śródziemnomorskiej.
Bardzo dziękuję za uwagę. Chciałbym również podziękować moim niezmiennie optymistycznym kolegom z CSU, którzy okazali mi tyle cierpliwości.
(Oklaski)
Adina-Ioana Vălean
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Jedno jest pewne: bez presji wspólnych działań i odpowiedzialności, państwom członkowskim zabrakłoby determinacji do podjęcia działań w zakresie zmian klimatu, lecz niewygodną prawdą dla UE jest to, że konkluzje szczytów są często bardzo wymowne, lecz mało konkretne. Już teraz możemy dostrzec sygnały świadczące o tym, że państwa członkowskie szukają możliwości zmniejszenia obciążeń i kosztów wynikających ze zobowiązań politycznych podjętych w zeszłym roku, chociaż raport Sterna zawierał ostrzeżenie, że koszta obecnych działań będą o wiele niższe, niż przyszłe koszta zaniechań. Niektóre fragmenty ostatecznych konkluzji mogą świadczyć o zmniejszaniu się pilności i konieczności reakcji na zmiany klimatu. To byłoby katastrofą, zarówno dla klimatu, jak i dla naszej wiarygodności.
W tej debacie w jakiś sposób pominięto zagadnienie oszczędzania energii, najprostszej i najtańszej metody redukcji naszej całkowitej emisji. Wcześniejszy projekt konkluzji Rady zobowiązywał państwa członkowskie do zmniejszenia o 10% zużycia energii w budynkach rządowych i flocie samochodów, a teraz zawiera jedynie zapis o "znacznym postępie”. Byłby to mały, ale znaczący gest świadczący o dawaniu przykładu przez rządy. Rzeczywiście należy wykorzystać instrumenty finansowe zachęcające do zachowań bardziej przyjaznych dla środowiska. ETS dowiódł swojej wartości i został przyjęty jako światowy standard zapewniający zachęty ekonomiczne do redukcji emisji. Podobny skutek mogą mieć zielone podatki, na przykład obniżenie stawki VAT, poprzez stymulowanie popytu na energooszczędne pojazdy i urządzenia gospodarstwa domowego.
W odniesieniu do gospodarczych skutków szczytu, konkluzje wychwalają wciąż zdrowe podstawy gospodarki UE, ale ta sytuacja jest odmiennie oceniana przez wielu naszych obywateli, którzy są konfrontowani z wyższymi rachunkami i zwiększającym się zadłużeniem, co powinno stanowić dla nas ostrzeżenie przed nadmiernym optymizmem.
Warto przypomnieć o fundamentalnych zasadach strategii lizbońskiej: reformach strukturalnych, dyscyplinie budżetowej i ukierunkowanych inwestycjach w dziedzinach produkcji, które zapewnią przyszły wzrost. Państwa członkowskie UE, oprócz jednego czy dwóch chwalebnych wyjątków, są dalekie od dotrzymania swoich zobowiązań do wydawania 3% swojego PKB na badania i rozwój. Choć obecnie dyskutujemy o piątej swobodzie przepływu wiedzy i innowacji, to nie powinniśmy zapominać, że jak dotąd nie udało się nam całkowicie wdrożyć pierwotnych czterech swobód, szczególnie w dziedzinie swobodnego przepływu pracowników i usług w całej UE.
Wreszcie słusznie zauważa się, że wsparcie dla MŚP jest kluczem do wzrostu gospodarczego i innowacji. Musimy umożliwić im korzystanie w pełni z rynku wewnętrznego, a Rada mogłaby uczynić wiele dobrego dla konkurencyjności Europy poprzez uwieńczenie sukcesem długotrwałych dyskusji nad patentem europejskim i statutem przedsiębiorstwa prywatnego. Konkluzje Rady ostrożnie stwierdzają, że wyzwaniem jest realizacja. Ze swojej strony Parlament z pewnością wykona swoją pracę.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu i przewodniczącemu Komisji za ich dzisiejsze wystąpienia. To dość interesujące, że kiedy rozmawiamy o zagrożeniach dla wzrostu i gospodarki, wiele osób zamyka się w swoich ustalonych opiniach: jesteś za lub przeciwko kapitalizmowi. Nie dostrzegają, że istnieje stanowisko pośrednie, jak również zakres możliwości działania. Istnieje stare powiedzenie o platformie inwestycyjnej: "Kiedy krew leje się na ulicach, można zarobić pieniądze”.
W rzeczywistości realnym zagrożeniem dla tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego w Unii Europejskiej nie tyle jest kryzys rynku subprime w Stanach Zjednoczonych, co nasza niezdolność i niechęć do podejmowania ryzyka i innowacyjności w szukaniu szans w tych obszarach kryzysowych.
To interesujące, że spoglądając na ostatnie 100 lat na każdym etapie rozwoju przemysłowego i na każdym etapie rozwoju gospodarczego albo Stany Zjednoczone, albo Europa były centrum tworzenia nowego przemysłu, nowego ożywienia gospodarczego, ze względu na trudności dostrzegane w niektórych dziedzinach i rozwiązywane w innych.
Jednym z sukcesów osiągniętych na posiedzeniu Rady Europejskiej jest dostrzeżenie przez Radę, że istnieją obszary ryzyka i zagrożenia, na przykład zmiany klimatu, zwiększające się potrzeby innowacyjne i technologiczne czy obciążenie administracyjne MŚP, ale że również istnieją szanse. Podejmując działania teraz możemy skorzystać z perspektywy długoterminowej, jak powiedział pan premier wykorzystując analogię do Konfucjusza: sadząc drzewo, patrzymy 10 lat w przód.
To właśnie w ten sposób możemy osiągnąć faktyczny wzrost i rozwój w Unii Europejskiej w krótkim terminie, jak również ustanowić solidne podstawy na długi czas, nawet jeżeli niektóre czytane przez państwa nagłówki będą niosły złe wieści. Nagłówek w jednej z dzisiejszych gazet przywołuje przejęcie Jaguara i Land Rovera przez przedsiębiorstwo indyjskie jako przykład przesunięcia potęgi ekonomicznej z zachodu na wschód. W rzeczywistości prywatne i państwowe fundusze majątkowe inwestują w przemysł i przedsiębiorstwa. Musimy znaleźć metodę zapewnienia, że nie tylko przechwycimy ten majątek i te fundusze, ale również zagwarantujemy powrót ich dywidend do naszych gospodarek, co zwiększy wzrost gospodarczy i ilość nowych miejsc pracy.
Mówiąc o innowacjach i technologii należy pamiętać, że już teraz zatrudnionych jest 73% pracowników w Unii Europejskiej, którzy będą pracować w 2017 roku. Ale obecnie istnieje jedynie 10% technologii, którą będziemy wykorzystywać w 2017 roku. A zatem kluczowe znaczenie ma potrzeba dalszego inwestowania w kształcenie naszych obywateli, zwiększanie ich umiejętności, zapewnianie im nowych szkoleń i nowej wiedzy umożliwiających działanie w nowej gospodarce.
Ostatnia uwaga, którą chciałbym poczynić, a pan Schulz odniósł się do niej w bardzo istotny sposób, dotyczy tego, że sukces Unii Europejskiej w ostatnich 20 latach wynika z dwutorowego podejścia wzrostu gospodarczego oraz rozwoju i ochrony socjalnej. Nie można mieć jednego bez drugiego. Na wszystkich etapach naszego rozwoju gospodarczego musimy zapewnić nie tylko to, że bogaci stają się jeszcze bogatsi, co i tak się stanie, ale że będziemy mieć lepszą możliwość wykazania się hojnością wobec naszych obywateli i solidarnością z nimi - nie tylko na rynkach energetycznych, nie tylko na rynkach finansowych - aby zapewnić, że wszyscy możemy odnieść korzyści z uzyskanego wzrostu i tworzenia.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! W trakcie dyskusji miałam wrażenie, że mówimy o dwóch zupełnie odrębnych wydarzeniach. W imieniu mojej grupy obserwowałam posiedzenie Rady, ale w najmniejszym stopniu nie wywołało ono u mnie wrażenia, że jego celem jest stworzenie nowych, bardziej zaawansowanych i ambitnych wspólnych inicjatyw na przykład w dziedzinie polityki klimatycznej.
Jak państwo pamiętacie, tuż przed posiedzeniem Rady Javier Solana ujawnił swój scenariusz klimatyczny z punktu widzenia bezpieczeństwa. Gdyby Zieloni opublikowali coś takiego, pokazującego, w jaki sposób zmiany klimatu spowodują eskalację konfliktów na całym świecie, zwiększając presję w szczególności na państwa uprzemysłowione, prawdopodobnie wszyscy stwierdziliby: "Zieloni oszaleli, przedstawiając tak apokaliptyczne scenariusze”.
W rzeczywistości dokument pana Solany zawiera sporą dozę prawdy i jestem zdumiona, że żaden z zawartych w nim istotnych punktów nie został podjęty przez Radę. Faktycznie w dziedzinach, w których powinna być ona bardziej spójna z tym, co przedstawiono rok temu, dostrzegamy rosnącą niespójność. W szczególności nasza kanclerz, Angela Merkel, z której byłam tak dumna rok temu, była właśnie tą osobą, która walczyła o opóźnienia, spowolnienia i wyjątki. Nie dajmy się omamić: jeżeli ustanowimy odstępstwa od systemu handlu emisjami dla przemysłu europejskiego, na którym obecnie skupia się uwaga Rady, musimy z góry założyć, że propozycje przedłożone przez Komisję nie powiodą się. Wydaje mi się, że dyskusja o odstępstwach od systemu handlu emisjami w przyszłym dziesięcioleciu stanowi absolutnie negatywny sygnał dla reszty świata. W jaki sposób możemy w takiej sytuacji zrealizować ambitny cel zaangażowania reszty świata w trakcie spotkań w Poznaniu i Kopenhadze?
Moim zdaniem to, co się wydarzyło, to samospełniająca się przepowiednia. Proszę pozwolić mi powiedzieć to bardzo wyraźnie w imieniu mojej grupy. Chcemy odpowiedniego systemu handlu emisjami, nie odstępstw. Wolelibyśmy raczej chronić zrównoważony przemysł europejski na naszych zewnętrznych granicach, niż ulegać w tym kluczowym punkcie procesu klimatycznego naciskom ze strony przemysłu stalowego i samochodowego czy innych lobbystów, którzy - jak dowiadujemy się z niedawnego sprawozdania - już teraz mają bezpośredni i faktycznie nadmierny wpływ na decyzje podejmowane w Brukseli.
Moim zdaniem to nie był ambitny szczyt; był raczej anemiczny. Wynikało to nie tylko z nowej roli Angeli Merkel, która przestała być kanclerzem klimatu. Było to również skutkiem tego, że tak wiele państw w Europie podąża własną ścieżką. Niektóre państwa prowadzą odrębne negocjacje w sprawie porozumień wizowych. Inne omawiają wspólnie z Amerykanami własne podejście do obrony rakietowej. Nie ma jedności w odniesieniu do Kosowa czy zagadnienia bezpieczeństwa energetycznego: Niemcy prowadzą własne interesy z rosyjskim Gazpromem, a Włosi i Węgrzy także sami prowadzą swoje interesy. Unia Śródziemnomorska była w rzeczywistości jedynie pomysłem pana Sarkozy'ego na zagwarantowanie dostaw uranu do Francji w zamian za eksport broni i technologii nuklearnych. Moim zdaniem ogólne ramy tego szczytu były strasznie słabe, a na jego efekty negatywny wpływ miało samolubstwo i zdecydowany brak poczucia wspólnoty. Dla mnie ambitne podejście to jedno; anemia to drugie, a moim ogólnym odczuciem z tego szczytu jest anemiczność. To z pewnością niedobrze, ale jeszcze gorszy jest dzisiejszy brak szczerości w tej sprawie w Izbie.
Dimitrios Papadimoulis
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady! To w pewnym sensie zrozumiałe, że zjawiacie się tutaj i staracie wybielić efekty szczytu. Jednakże oczekiwałem od was więcej szczerości i skromności.
Zamiast zwykłych wzajemnych gratulacji i wzajemnego wychwalania oczekiwałbym również wspomnienia o niedociągnięciach waszej polityki i waszych błędach. Oczekiwałbym dyskusji na temat kwestii programu społecznego i słabości społecznych, których brak w dyskusjach w trakcie szczytu jest podejrzany: 70 milionów ubogich, z tego 20 milionów dzieci.
Zamiast mówić "stworzyliśmy nowe miejsca pracy”, powinniście wspomnieć, że te miejsca pracy są słabo opłacane, mają elastyczne warunki zatrudnienia, a 20 milionów pracowników w Unii Europejskiej cierpi ubóstwo. Powinien pan wspomnieć o okresowym przeglądzie pańskich celów lizbońskich, panie Barroso: z trzech filarów strategii lizbońskiej (konkurencyjności, środowiska, spójności) wyeliminowaliście spójność społeczną, regionalną i terytorialną oraz zmniejszyliście znaczenie kwestii ochrony środowiska.
Z odniesieniu do zmian klimatu, sam urzędujący przewodniczący stwierdził, że część państw członkowskich uczestniczących w posiedzeniu Rady od początku w imię konkurencyjności starało się zredukować pański zestaw propozycji, panie Barroso. Zamiast zastanawiać się, w jaki sposób uczynić swoje cele bardziej ambitnymi i wiążącymi przed spotkaniem w Kopenhadze, Komisja i Rada starają się objąć odstępstwami duże sektory przemysłowe i gospodarcze.
Na koniec chciałbym podkreślić, że w okresie, kiedy nawet najbardziej fanatyczni neoliberałowie odkrywają znaczenie interwencji państwa, w okresie spadających kursów akcji i kryzysu kredytowego, Rada i Komisja nawet teraz pozwalają dogmatycznie jednostronnemu, pozbawionemu kontroli bankowi centralnemu na zajmowanie się wyłącznie inflacją, zapominając o zagrożeniu dla gospodarki europejskiej stagnacją czy zerowym wzrostem.
(Oklaski)
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Na wiosennym szczycie w zeszłym roku Rada Europejska wyraziła chęć prowadzenia ambitnej polityki klimatycznej. W dniu 23 stycznia nabrała ona konkretnych kształtów dzięki projektom legislacyjnym, które Parlament przyjął z dużym zadowoleniem. Jestem przekonany, że jeżeli ma ona być skuteczna, musimy zapewnić osiągnięcie konstruktywnego porozumienia między Radą i Parlamentem przed spotkaniem w Poczdamie i w tym celu musimy unikać procedur, które uniemożliwiłyby osiągnięcie porozumienia w pierwszym czytaniu. Takie porozumienie wymaga elastyczności ze strony Parlamentu i z pewnością ze strony Rady.
Wysiłki Unii Europejskiej są cenne, ale byłyby jeszcze cenniejsze, gdyby cała wspólnota międzynarodowa zaangażowała się na rzecz środowiska i klimatu. Istotny postęp uczyniono na Bali. Cieszę się, że Rada będzie nadal zdecydowanie dążyła do osiągnięcia w Poczdamie porozumienia ze wszystkimi uczestnikami.
Strategia lizbońska jest energicznie realizowana dzięki wiosennemu szczytowi w zeszłym roku. To dobra wiadomość. Sugeruje ona, że szefowie państw i rządów widzą zapotrzebowanie na wymiar społeczny. Czy przewodniczący Rady, pan Janša, może nam powiedzieć o tym coś więcej? Czy możemy oczekiwać dalszych propozycji?
Wreszcie, swoboda wypowiedzi to dobra rzecz. Świadczy ona o dojrzałości, co jest bardzo mądre. W Holandii jeden z posłów tworzy kontrowersyjny film o islamie. Mam nadzieję, że Europa będzie mówić jednym głosem, gdyby wywołał on nieoczekiwane niepokoje.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej zawierają wszystkie zwyczajowe frazesy o wymiarze społecznym i MŚP, całkowicie pomijając najważniejsze problemy gospodarek europejskich, którymi jest nadmierne obciążenie Europy podatkami i regulacjami, co uniemożliwia im sprostanie wyzwaniom konkurencji globalnej. Chciałbym stwierdzić, że sprawozdanie było również wyjątkowe ze względu na to, co zostało pominięte. Usłyszeliśmy dużo o procesie lizbońskim, ale bardzo mało faktycznie o traktacie lizbońskim, który, jak wszyscy wiemy, jest w rzeczywistości nieudaną konstytucją.
Mimo wszystkich obietnic złożonych obywatelom europejskim, w większości państw członkowskich zdecydowaliśmy się ratyfikować ten traktat bez referendum. Podjęliśmy tę decyzję ponieważ wiemy, że obywatele nie wyraziliby zgody. Ankieta pocztowa przeprowadzona niedawno w moim regionie pokazała, że nieomal 90% obywateli jest przeciwnych traktatowi. To wbrew demokracji.
W późniejszych godzinach dzisiejszego dnia będziemy dyskutować o sprawie Tybetu, ale zanim wygłosimy zbyt mocną krytykę, być może powinniśmy bardzo dokładnie przyjrzeć się własnej historii demokratycznej odpowiedzialności. W międzyczasie faktycznie powinniśmy przyjrzeć się sprawie Tybetu i potępić Chiny za ich skandaliczne postępowanie i pozbawianie praw. Uważam, że najwyższy czas poważnie rozważyć, czy wolne narody powinny brać udział w ceremoniach olimpijskich w Pekinie w tym roku.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję konkluzje Rady i chciałbym skoncentrować moje uwagi na części zatytułowanej "Zmiany klimatu i energetyka”. Zdaniem wielu osób są to najważniejsze zagadnienia, z którymi mamy dziś w świecie do czynienia, i dobrze, że UE przejmuje przewodnictwo w zakresie zmian klimatu.
Jednakże udało się nam pobić rekord w przyjmowaniu bardzo ambitnych celów, które jak dotąd było trudno osiągnąć. A zatem z zadowoleniem przyjmuję nutę ostrożności, którą dostrzegłem w niektórych częściach tekstu. Wspieram wezwania, aby transformacja do gospodarki o niskim zużyciu węgla dokonała się w UE w sposób spójny ze zrównoważonym rozwojem, konkurencyjnością, bezpieczeństwem dostaw oraz zdrowymi i trwałymi finansami publicznymi, w szczególności w połączeniu z dostrzeżeniem zagrożenia przeniesieniem sektorów wysokoemisyjnych lub odpływem europejskich miejsc pracy oraz związanego z wezwaniem do elastyczności w osiąganiu krajowych celów udziału energetyki odnawialnej. Uważam, że w zbyt dużym stopniu skupiliśmy się na odnawialnych źródłach energii jako celu, a nie środku do osiągnięcia celu, ponieważ jestem absolutnie przekonany, że odnawialne źródła energii nie są jedynym rozwiązaniem. Wydaje mi się, że powinniśmy raczej pomyśleć o naszym realnym celu, którym, jak uważam, powinna być redukcja emisji CO2 o co najmniej 60% do 2050 roku, a następnie przyjrzeć się palecie opcji umożliwiających osiągnięcie go. Stwierdziliśmy już, poprzez zasadę podziału obciążeń, że różne państwa członkowskie mają bardzo zróżnicowaną sytuację energetyczną, a zatem dlaczego nie ograniczyć się do ustanowienia tego celu i nie pozwolić państwom członkowskim samodzielnie zadecydować, w jaki sposób go osiągnąć. W tym kontekście chciałbym pochwalić rząd brytyjski, co nie przychodzi mi łatwo, za jego stanowisko dotyczące przyszłości energetyki jądrowej.
Hannes Swoboda
Panie przewodniczący! Istnieje wiele dużo lepszych powodów dla wspierania rządu brytyjskiego, ale proszę pozwolić mi przejść do sedna.
(DE) Chciałbym poruszyć dwie kwestie, w odniesieniu do których w mojej opinii wyniki szczytu nie spełniły naszych oczekiwań, mianowicie zagraniczna polityka energetyczna i bezpieczeństwo energetyczne. Panie przewodniczący Komisji, w trakcie tworzenia pańskiej Komisji zwróciliśmy się do dwóch komisarzy odpowiedzialnych za politykę zagraniczną i energetykę o podjęcie bardzo proaktywnej roli w tej dziedzinie.
Również wkład Rady w tej dziedzinie był niewielki, a wszystko, co tu widzę, jest uogólnieniem. Jak sobie przypominam, w trakcie swojej wizyty w Parlamencie w Strasburgu Thomas Ilves zwrócił uwagę, że Rosja ma politykę sąsiedztwa i zagraniczną politykę energetyczną. Niestety my nie, co jest niekorzystne z punktu widzenia naszej konkurencyjności. Nadszedł czas, by zrezygnować z uogólnień i przyjąć praktyczne środki. Mam nadzieję, że do następnego szczytu, który odbędzie się w czerwcu, zostaną przedłożone rzeczywiste projekty bardziej zgodnych działań.
Druga uwaga, do której odniósł się już Martin Schulz, dotyczy kwestii Unii Śródziemnomorskiej i Unii Morza Czarnego. Jestem zaniepokojony brakiem równowagi między naszą współpracą z regionem śródziemnomorskim i czarnomorskim. Czy takie państwa, jak Ukraina, Republika Mołdowy, Gruzja i inne państwa, na przykład z regionu południowokaukaskiego, są rzeczywiście mniej istotne? Czy mają mniejsze prawa, są mniej uprawnione do ściślejszej współpracy, niż państwa śródziemnomorskie? Nie sądzę.
Wspólnie z Martinem Schulzem i resztą mojej grupy zdecydowanie popieramy Unię Śródziemnomorską jako "przymusową” unię barcelońską czy proces barceloński. Jednakże chciałbym, aby Komisja przedstawiła jakieś ukończone propozycje i z góry wyjaśniła, że unia między Unią Europejską a państwami śródziemnomorskimi musi i będzie funkcjonować, oraz że Unia Europejska jest w jej centrum, zarówno w kategoriach administracyjnych, jak i politycznych. Zalecamy stworzenie czegoś podobnego również dla regionu Morza Czarnego, ponieważ takie dziedziny, jak bezpieczeństwo energetyczne, migracje i ochrona środowiska mają wpływ nie tylko na region śródziemnomorski, ale w jednakowym stopniu również na region Morza Czarnego.
Z tego powodu, panie urzędujący przewodniczący, nasza grupa przedłoży panu nasze propozycje, podobnie jak panu, panie przewodniczący Komisji. Mamy nadzieję, że szczyt w czerwcu będzie stanowił okazję przywrócenia równowagi, ponieważ również dla pana, jako premiera swojego kraju i urzędującego przewodniczącego Rady, istotne jest wyjaśnienie raz na zawsze, że obie wspólnoty są ważne. Panie przewodniczący Komisji, byłem dosyć zaskoczony, że odniósł się pan wyłącznie do Unii Śródziemnomorskiej, a nie do Morza Czarnego. Uważamy, że obie sprawy są istotne. Opowiadamy się za ustanowieniem polityki sąsiedztwa na nowych podstawach jakościowych. Z tego względu nasza grupa przedstawi pakiet propozycji w odpowiedni sposób.
Lena Ek
Panie przewodniczący! Chciałabym pogratulować prezydencji wyników szczytu wiosennego i faktu, że szczegóły nowej dyskusji w sprawie Lizbony opierają się na faktycznie zrównoważonym wzroście gospodarczym, co moim zdaniem jest absolutnie konieczne.
Obecnie musimy stawić czoła trudnościom na rynkach finansowych. Musimy zmierzyć się z problemami zmian klimatu. Są one często opisywane jako "problem przemysłu europejskiego”; chciałabym jednak państwu przypomnieć, że nowoczesny, energooszczędny przemysł oparty na wiedzy to przemysł, który przetrwa. Z tego względu musimy przeznaczyć więcej środków na innowacje i badania i mam nadzieję, że będą państwo o tym pamiętać, kiedy przejdziemy do dyskusji w sprawie budżetu, i trzymać się bardziej ścieżki parlamentarnej w odniesieniu do finansowania innowacji i badań.
Chciałabym również państwu przypomnieć, czego jesteśmy świadkami: nowej rewolucji technicznej, podobnej do przejścia od silnika parowego do elektryczności. Gdzie Europa byłaby obecnie, gdyby siedziała z założonymi rękami i mówiła "cóż, nie zrobimy nic, póki Stany Zjednoczone nie zostaną zelektryfikowane”?
A więc nowoczesny, energooszczędny przemysł to taki, który przetrwa. Z tego względu musimy twardo trzymać się naszego stanowiska w sprawie zmian klimatu, ponieważ wspiera ono innowacje, nie tylko lepsze środowisko. Oczywiście również jednolity rynek energii jest nadzwyczaj efektywny.
Jednakże pojawia się problem, zarówno w odniesieniu do pakietu energetycznego, jak i pakietu klimatycznego w ich obecnym kształcie, który wiąże się z sytuacją MŚP. Ponieważ jeżeli przyjrzą się państwo z punktu widzenia MŚP, w szczególności pakietowi klimatycznemu, mamy wiele do zrobienia, aby uczynić go prostszym, uprościć przepisy i procedury, aby pogodzić zarówno klimat, jak i tolerancję, a nawet wsparcie, dla MŚP w Unii Europejskiej. Mam nadzieję, że na następnym szczycie uda nam się dostrzec efekty.
Nadzieja jest bardzo dobra na śniadanie, ale bardzo zła na kolację, więc oczekujemy rezultatów.
Przewodniczący
Pani Ek, odkrycie pani skarbnicy wiedzy w tej Izbie stanowi duże przeżycie.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Wśród 500 największych spółek akcyjnych na świecie przedsiębiorstwa europejskie wyróżniają się swoim zacofaniem, w przeciwieństwie do tych pochodzących z USA czy krajów rozwijających się. Uzyskanie łatwego finansowania nie jest możliwe, szczególnie dla MŚP, ponieważ tylko banki społeczne są gotowe udzielać pożyczek MŚP; należy je raczej wspierać, niż im przeszkadzać.
Ponadto w trakcie naszej dyskusji w tej Izbie, przewodniczący parlamentu tybetańskiego na uchodźstwie ogłasza - podkreśla - masakry przeprowadzane w tym czasie, kiedy my wygłaszamy nasze mowy w spokojnej Europie. Panie przewodniczący, w Tybecie, gdzie mordowani są ludzie, pańskie mądre słowa dotyczące uczestnictwa w igrzyskach olimpijskich zostaną odebrane jako cenne i odważne. Z drugiej strony pan Solana mówi nam, że pojedzie. Chciałbym wiedzieć, kogo będzie reprezentować: Europę banków, Europę przedsiębiorstw i handlu; lecz nie Europę obywateli.
My w Padanii łączymy się ze społeczeństwem Tybetu, które walczy o swoją wolność, swoje prawo do samostanowienia, prawo usankcjonowane w Karcie praw człowieka ONZ, jak również przez UE.
Ilda Figueiredo
(PT) Podczas gdy sytuacja społeczna w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej pogarsza się, Rada naciska na rozszerzenie stosowania neoliberalnej polityki strategii lizbońskiej oraz paktu stabilności i flexicurity, chociaż wie, że to jedynie zwiększy nierówności społeczne i terytorialne.
W efekcie zyski i korzyści grup gospodarczych i finansowych z pewnością utrzymają się na bardzo wysokim poziomie, podczas gdy niepewność zatrudnienia i kiepska płaca będą się rozszerzać. Ubóstwo i wykluczenie społeczne utrzymają się na wysokim poziomie, jak to już ma miejsce, wywierając wpływ w szczególności na dziesiątki milionów kobiet, dzieci i osób starszych. Jednakże jak widzieliśmy, Rada i Komisja nie są tym szczególnie zaniepokojone. W ich przekonaniu nieco retoryki wystarczy, przeciwko czemu chcieliśmy gwałtownie zaprotestować.
Tym, czego faktycznie potrzebujemy, jest zerwanie z taką polityką, aby umożliwić wsparcie państw o słabszej gospodarce oraz zwiększenie inwestycji publicznych w celu poprawy i rozszerzenia takich usług publicznych, które mają istotne znaczenie dla zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego. To pomogłoby również tworzyć miejsca pracy z zagwarantowanymi prawami oraz rozwijać mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa. Kryzys finansowy w Stanach Zjednoczonych oraz wysokie ceny paliw i niektórych produktów rolnych będą miały szczególnie poważne skutki w dziedzinie ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz będą odczuwalne w krajach o słabszej gospodarce. Z tego względu absolutnie konieczna jest zmiana tych polityk, aby zapobiec pojawieniu się ich skutków w Unii Europejskiej, co umożliwi uniknięcie pogorszenia sytuacji społecznej i zareagowanie na obawy obywateli.
W efekcie musimy zerwać z neoliberalną polityką strategii lizbońskiej, paktem stabilności, wysokimi stopami procentowymi Europejskiego Banku Centralnego i wspieraniem produkcji rolnej biopaliw w okresie, kiedy brakuje produktów żywnościowych. Musimy przyjąć alternatywną politykę.
Jens-Peter Bonde
Panie przewodniczący! To jedno z moich ostatnich wystąpień w Parlamencie Europejskim. Podjąłem decyzję o ustąpieniu z dniem 9 maja i odstąpieniu mandatu mojej następczyni, pani minister Hanne Dahl, wprowadzając zmianę płci i pokolenia w Duńskim Ruchu Czerwcowym. Mam zamiar kontynuować swoją działalność polityczną. Jako przewodniczący międzynarodowej partii EUDemokratów, nie mogę zaprzestać trwającej całe życie walki o przejrzystość, bliskość i demokrację.
Udało nam się wiele osiągnąć. Wewnętrzna książka telefoniczna Komisji nie jest już dokumentem tajnym. Terminarze i programy posiedzeń Komisji nie są już tajnymi dokumentami wyłącznie w języku francuskim. Teraz można je znaleźć w Internecie. Dzięki przewodniczącemu Komisji, panu Barroso, można zgrać 3000 tajnych grup roboczych Komisji, na przykład z mojej strony internetowej. Od przyszłego roku w Internecie będzie można również znaleźć nazwiska doradców. Od przyszłego roku będziemy mieć również pełną listę odbiorców subwencji rolnych. Lista zwycięstw na rzecz przejrzystości jest długa.
Rada wciąż jeszcze się tego nie nauczyła. 85% całego prawa europejskiego jest stanowione za zamkniętymi drzwiami w 300 tajnych grupach roboczych Rady. Wybrani posłowie do tego Parlamentu oraz parlamentów krajowych nie mogą śledzić procesów legislacyjnych w Radzie. Nieliczne obrady formalne i głosowania publiczne nie angażują opinii publicznej i mediów. Musimy pilnie dokonać przeglądu naszej procedury legislacyjnej. Żaden akt prawny UE nie powinien być przyjęty bez jawnego głosowania większościowego zarówno w tym Parlamencie, jak i w Radzie. Obywatele powinni mieć możliwość wyciągania konsekwencji wobec prawodawców. Powinni móc nagradzać lub karać nas w trakcie kolejnych wyborów.
Sednem demokracji jest możliwość przeprowadzania wyborów, uzyskania nowej większości, a następnie - ustanowienia nowego prawa. Ta podstawowa zasada demokracji jednoczy nas wszystkich. A zatem dlaczego zapominamy o niej dzieląc naszą suwerenność? Dlaczego nie zezwolić na pełną przejrzystość procedury legislacyjnej? Dlaczego w Komisji i Radzie wciąż ukrywa się większą część procesu legislacyjnego, nawet w ramach tak zwanego "współdecydowania”, co uniemożliwia właściwe poinformowanie nas o waszych obradach i podziałach między państwami członkowskimi? Będę kontynuował naszą wspólną batalię o przejrzystość z zewnątrz. Szanowni koledzy, mam nadzieję, że wy będziecie kontynuować tę walkę ze środka tego Parlamentu.
Irena Belohorská
(SK) Panie przewodniczący, dziękuję. Szanowni państwo! Z zadowoleniem przyjmuję wyniki wiosennego szczytu Rady Europejskiej, który skoncentrował się na postępie w zakresie realizacji strategii lizbońskiej oraz nowym cyklu odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia (2008-2010).
Ponieważ każdy z posłów wie, które element strategii ma kluczowe znaczenie dla jego państwa członkowskiego, ja również spośród przedstawionych konkluzji wybrałam taką, która w moim przekonaniu jest obecnie istotna dla Słowacji: inwestycje w wiedzę i innowacje.
To smutna prawda, że choć od 2004 roku jesteśmy pełnym członkiem Unii Europejskiej, gwarantującej swobodny przepływ osób, choć jesteśmy członkami strefy Schengen i, jak wierzę, wkrótce będziemy także członkami unii gospodarczo-walutowej, do chwili obecnej obywatele mojego kraju muszą radzić sobie z barierami i brakiem przejrzystości w odniesieniu do zatrudnienia, a często znajdują pracę, która nie odpowiada ich kwalifikacjom mimo poziomu wykształcenia lub pracują na znacznie gorszych warunkach finansowych, niż ich koledzy.
Kolejnym ignorowanym dotąd problemem są trudności w dostępie do opieki zdrowotnej: to istotny fakt wpływający na równość między pracownikami, studentami i naukowcami. Dlatego opowiadam się za ustanowieniem "piątej swobody”, opartej na zwiększeniu transgranicznej mobilności badaczy, jak również studentów, naukowców i kadry uniwersyteckiej. Uważam, że zwiększy to jakość i wiarygodność naszych uniwersytetów, a w ramach globalizacji Słowacja również przyczyni się do zwiększenia prestiżu Unii Europejskiej.
Usuwając nierówności między starymi a nowymi państwami członkowskimi osiągniemy to, co wyobrażali sobie założyciele Unii Europejskiej. Pamiętajmy, że łańcuch jest jedynie tak mocny, jak jego najsłabsze ogniwo.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Wydaje mi się, że część z nas zawsze oczekuje pewnego rodzaju sensacji. Biorąc pod uwagę początkową sytuację i kwestie wymagające omówienia, to był normalny szczyt; był on o wiele lepszy, niż mogliśmy się obawiać na podstawie innych szczytów. To był udany szczyt i z zadowoleniem przyjmuję jego rezultaty, ale to prawda, że obywatele domagają się działania, a kwestia wiarygodności również wymaga omówienia.
W dniu, w którym osiągnięto wyniki szczytu, pewna uczennica zapytała mnie, dlaczego mam zaufanie do tych rezultatów, skoro są one wypracowywane i przyjmowane przez tych samych ludzi, którym nie udaje się osiągnąć celów z Kioto i w pełni zrealizować celów strategii lizbońskiej. Właśnie z tego względu chciałbym podkreślić jedną szczególną kwestię: wiarygodność Unii Europejskiej w oczach obywateli zależy od tego, czy faktycznie uda nam się zrealizować to, co przyjęliśmy na papierze. Tym, czego obecnie potrzebujemy, jest wspólne i realne działanie w nakreślonych ramach czasowych, a nie krajowe sprzeczki.
Realizacja tych decyzji będzie wymagała olbrzymiej pracy. Jeżeli uda nam się ją odpowiednio wykonać, szczyt wzmocni innowacje i konkurencyjność oraz wesprze wzrost i zatrudnienie, co będzie najkorzystniejsze z punktu widzenia polityki społecznej. Uważamy wymiar społeczny za integralną część naszej polityki. Można to ocenić nie tylko po tym, jak wiele razy słowo "społeczny” pojawia się w dokumencie, panie Schulz, ale jaką dozę odpowiedzialności i zaangażowania społecznego zawiera.
Linda McAvan
Panie przewodniczący, chciałabym wygłosić kilka uwag w sprawie pakietu klimatycznego.
Grupa PSE popiera ogólnie konkluzje w sprawie zmian klimatu. Z dużym zadowoleniem przyjmujemy uznanie, że właśnie w tym roku należy osiągnąć efekty. Zobowiązania poczyniono rok temu, ale, jak zauważył przewodniczący Komisji, teraz cały świat przygląda się, czy Europa osiągnie to, co uzgodniła w marcu zeszłego roku. Przyjmujemy to z zadowoleniem. Podobnie jak pan mamy nadzieję, że uda się nam osiągnąć znaczący postęp do końca tej kadencji parlamentarnej - oczywiście o ile otrzymamy odpowiedni pakiet. Będziemy się uważnie przyglądać tej kwestii.
Chciałabym odnieść się do trzech szczególnych spraw. Pierwszy dotyczy wychwytywania i magazynowania węgla. Mają państwo rację podkreślając, że jest to niezwykle istotne. Ale nigdzie nie wspominają państwo, w jaki sposób planowane jest sfinansowanie projektów demonstracyjnych, które Europa będzie musiała wdrożyć za kilka lat. Mam nadzieję, że pan i Komisja faktycznie bardzo pilnie zwrócicie na to uwagę. Bez finansowania nie uda się dopracować i wdrożyć tej technologii.
Druga sprawa dotyczy biopaliw. Wydaje mi się, że istnieje powszechna akceptacja dla konieczności opracowania zrównoważonej strategii biopaliwowej, a jeżeli nie uda się jej opracować, będziemy musieli ponownie przeanalizować ustanowione cele.
Trzecia sprawa dotyczy systemu handlu emisjami. Zobowiązaliście się państwo przestrzegać dwu bardzo istotnych zasad: że istnieje wspólny europejski limit emisji oraz że emisje będą miały trend malejący. Bez tych dwu elementów nie powstanie funkcjonalny ETS. Wszystkie problemy w pierwszym okresie handlu pojawiły się, ponieważ ich nie mieliśmy, a zatem są one obecnie szczególnie mile widziane.
Dostrzegliście również problem przenoszenia produkcji wysokoemisyjnej. Wiemy, że to wywołuje prawdziwe obawy obywateli, związków zawodowych, pracodawców, więc musimy się nad tym zastanowić. Moja grupa przywiązuje duże znaczenie do zapewnienia, że Europa pozostanie konkurencyjna i utrzyma swoje miejsca pracy.
W ustępie 20 omawia się szczegółowo zagadnienie elastyczności. Wspomniał pan o nim trzykrotnie. Mam jednak nadzieję, że wszyscy mamy jasność, co rozumiemy pod pojęciem elastyczności, ponieważ nie możemy mylić elastyczności z jakimiś faktycznymi działaniami. Na zewnątrz czeka armia lobbystów, którzy chcą ustanowić szczególne przypadki dla swoich przemysłów. Istnieje tylko jeden szczególny przypadek i jest nim ta planeta. Wszyscy musimy o tym pamiętać. Każde przedsiębiorstwo, każdy kraj i każdy obywatel będzie musiał podjąć wysiłek. Musimy dyskutować o tym, jak podzielić te wysiłki, a nie - czy je w ogóle podejmować.
Diana Wallis
Panie przewodniczący, nasi obywatele są zaniepokojeni, zdenerwowani, niepewni w odniesieniu do zmian klimatu i bezpieczeństwa energetycznego - tak, oczywiście, i inni muszą sobie z tym poradzić - ale również w odniesieniu do swojego bezpieczeństwa finansowego. I jakiej odpowiedzi im udzielamy? Poczekajmy, zobaczymy.
W tych konkluzjach nie znajdziemy wiele na temat praw naszych obywateli jako inwestorów, emerytów, konsumentów. Zaufanie konsumentów i MŚP może wiele zdziałać. To może być klucz do lepszych wyników gospodarczych. "Tak” dla nowych idei, których wiele widzimy w tych konkluzjach, ale co z rozpoczętymi projektami, które mogą zwiększyć zaufanie wśród naszych konsumentów i MŚP? Co z patentem europejskim, który utknął w Radzie? Co z projektem prawa umownego, który utknął w Radzie? Co z mobilnością pacjentów, która utknęła w Radzie? Co z ideą statutu prywatnego przedsiębiorstwa europejskiego - czy Rada zdecyduje się zrealizować ją z nami do końca tej kadencji? To byłoby jakieś osiągnięcie.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Panie Przewodniczący! W tej debacie chcę zwrócić uwagę tylko na dwie kwestie związane z tzw. pakietem klimatycznym.
Po pierwsze, rozkładanie ciężarów będących konsekwencją zapobiegania zmianom klimatycznym w ramach Unii Europejskiej jest wysoce niesprawiedliwe. Limity emisji CO2 zostały rozdzielone na poszczególne kraje członkowskie bez dostatecznego uwzględnienia zapóźnień w poziomie ich rozwoju. W konsekwencji takiego podejścia takie kraje jak Polska otrzymały zaniżone limity, a tym samym polskie elektrownie już w tej chwili część limitów były zmuszone kupować na aukcjach. W rezultacie ceny energii elektrycznej wzrosły o kilkanaście procent. Jeżeli od 2013 r. całość limitów emisji elektrownie w Polsce miałyby kupować na aukcjach, to ceny energii elektrycznej wzrosną o kilkadziesiąt procent, co uczyni niekonkurencyjnymi wiele gałęzi polskiej gospodarki.
Po drugie, wprowadzenie pakietu klimatycznego według szacunków samej Komisji Europejskiej to koszt rzędu 50 mld euro rocznie, w sytuacji kiedy większość krajów świata, ze Stanami Zjednoczonym włącznie, nie zaprząta sobie głowy walką z ociepleniem klimatycznym. Może się okazać, że europejski przemysł przestanie być konkurencyjny na globalnym rynku, co stwarza konieczność wprowadzania przepisów chroniących europejską wytwórczość obarczoną tak wysokimi dodatkowymi kosztami.
Philip Claeys
(NL) Proszę pozwolić mi jeszcze raz wyrazić moje zdumienie, że w trakcie niedawnego szczytu europejskiego nie powiedziano nic w sprawie problemów w Turcji. Używanie chust na głowę na tureckich uniwersytetach spowodowało duży kryzys konstytucyjny, który był całkowicie do przewidzenia. Obecnie mamy sytuację, w której AKP, rządząca partia islamska, jest zagrożona delegalizacją, a zarówno premierowi, jak i prezydentowi Turcji grozi utrata praw politycznych. Nigdy nie mieliśmy do czynienia z taką sytuacją w państwie kandydującym do statusu państwa członkowskiego.
Komisarz Rehn twierdzi, że cały kryzys nie będzie miał wpływu na procedurę akcesyjną, co jest, mówiąc oględnie, stwierdzeniem nierozważnym. Jak może coś takiego twierdzić, skoro nie wie, z kim przyjdzie mu niedługo negocjować? Jakie jest stanowisko Rady w odniesieniu do tej kwestii? Wydaje się, że nikt już nie jest zainteresowany problemami w Turcji. Jednakże tak długo, jak wydaje się nam, że problem sam się rozwiąże, tak długo, jak nie zabieramy głosu, obawiam się, że musimy liczyć się z dużą liczbą nieprzyjemnych niespodzianek.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący! Czasami zagadnienia, które wydają się być dość odległe, okazują się być nierozerwalnie połączone. Mówiąc o zmianach klimatu mówimy o migracjach, a kiedy mówimy o migracjach, mówimy również o Unii Śródziemnomorskiej. Staje się oczywiste, że zagadnienia często są ze sobą ściśle powiązane, a zatem konieczne jest znalezienie odpowiednich rozwiązań. Jednakże oznacza to, pani Harms, że musimy znaleźć odpowiednią równowagę w każdej dziedzinie, ponieważ na przykład działania, które musimy podjąć w związku z zagadnieniem zmian klimatu, nie mogą powodować żadnych niepożądanych skutków mogących mieć konsekwencje społeczne. Właśnie z tego względu należy znaleźć równowagę również w przemyśle, aby rozwój mógł być kontynuowany w racjonalny sposób.
Moim zdaniem Unia Śródziemnomorska stanowi kluczowe zagadnienie i uważam, że trzeba zwrócić większą uwagę na to zagadnienie, dla zapewnienia bezpieczeństwa i rozwoju gospodarczego w tych regionach. Stworzenie skuteczniejszej i bardziej intensywnej polityki wobec regionu śródziemnomorskiego leży w naszym interesie. Jednakże podobnie powinniśmy wzmocnić naszą politykę sąsiedztwa, będącą przecież podstawą tych wszystkich polityk, wobec naszych sąsiadów ze wschodniej Europy. Musimy znaleźć sposób na umożliwienie tym krajom w regionie śródziemnomorskim i wschodnioeuropejskim - szczególnie jeżeli oferuje się im perspektywę przystąpienia do Unii Europejskiej, jak na przykład Ukrainie - zakończenia rozwoju wewnętrznego, który jest istotny dla tych krajów. Chciałbym nadmienić, że w interesie naszego bezpieczeństwa leży skorzystanie przez te kraje z lepszych warunków społecznych, większej demokracji i rządów prawa.
Jednakże ta polityka stanowi odpowiedzialność ciążącą na Unii Europejskiej jako całości. Tak jak Niemcy muszą wziąć odpowiedzialność za Maroko w regionie śródziemnomorskim, tak Hiszpania musi wziąć również odpowiedzialność za Ukrainę. Właśnie z tego względu nie możemy dopuścić do sytuacji, w której, jak początkowo zaproponowano, niektóre kraje biorą udział, a inne - nie. To polityka, którą musi realizować Unia Europejska jako całość. Panie przewodniczący Komisji, na szczęście wezwano pana do zajęcia się szczegółami czerwcowego szczytu. W tym zakresie Komisja jako całość musi przejąć odpowiedzialność. Także Parlament Europejski musi wziąć pełną odpowiedzialność, w przeciwnym razie grożą nam problemy budżetowe.
Musimy wysłać jasny sygnał, że Unia Europejska dąży do jednolitej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, a ja chciałbym ponownie zwrócić się do pana o zapewnienie, że prezydencja Rady faktycznie zawsze działa jako prezydencja Rady, a nie jedynie jako okresowo zmieniający się urząd jednego z państw członkowskich. Moim zdaniem jest to jedna z wad wciąż obciążających koncepcję i uważam, że należy dokonać jej przeglądu w celu osiągnięcia spójnego rozwiązania.
Udo Bullmann
(DE) Panie przewodniczący, chciałbym zwrócić się do pana Karasa i poprosić go o przekazanie pozdrowień uczennicy, o której wspomniał. Na podstawie tego, co pan nam powiedział o jej krytycznym myśleniu, wydaje mi się, że mogłaby zrobić karierę polityczną, ponieważ jej umysł z pewnością jeszcze nie został zamroczony przez niekończący się szereg jednakowych tekstów, które są nam przesyłane, a nie przynoszą efektów - żaden z nich - w postaci praktycznej realizacji polityki.
W odniesieniu do rezolucji Rady Europejskiej w sprawie głównych elementów strategii lizbońskiej, polityki gospodarczej i społecznej, zastanawiałem się, czy ten tekst może stanowić postęp, czy jego treść zmieni coś jutro w porównaniu z poprzednimi latami i czy stanowi on odpowiednią reakcję na zidentyfikowaną przez nas sytuację gospodarczą. Odpowiedź brzmi: nie! Przyglądając się sytuacji ze zwykłej perspektywy gospodarczej, w Stanach Zjednoczonych mamy recesję, a co najmniej stagnację. Mamy słabnący wzrost w Azji i nie mamy żadnego konkretnego podmiotu, który mógłby stać się siłą napędową. W Unii Europejskiej przeżyjemy trudny cios: już nie planowana przez nas stopa wzrostu w wysokości 3%, a nawet nie 2,9%, lecz 1,3%, 1,6%, być może 1,8%, jeżeli wszystko pójdzie dobrze. Przy prawdopodobnych trendach produktywności oznacza to, że w większości krajów ponownie wzrośnie bezrobocie.
Panie Barroso, patrząc na ten tekst, przygotowany przez służby Komisji w taki sposób, że w konkluzjach Rady nie pojawiają się żadne nowe elementy, chciałbym wiedzieć, jak wygląda alternatywa. Co jest siłą napędową naszej gospodarki? Czy uda się nam to zrobić w Europie? Czy możemy stworzyć dla siebie jakąś perspektywę? Odpowiedź brzmi "tak”, możemy, ponieważ mogą to zrobić europejscy pracownicy, przedsiębiorstwa, ponieważ MŚP czekają, aż politycy stworzą jakiś mechanizm "rozruchowy”. Jednakże brakuje przywództwa politycznego zdolnego tego dokonać. Brakuje mechanizmów dostosowawczych. Porządny pojazd ma silnik do napędzania go, ale to, co pan nam oferuje, to pusta komora silnikowa, nic oprócz pustej przestrzeni. Nie tworzy pan żadnego powiązania z inwestycjami publicznymi i podniesieniem poziomu inwestycji prywatnych i wydaje się, że brakuje panu powiązania z pracownikami i ich potrzebami, pracownikami, którzy przynajmniej w większości krajów europejskich, głównych krajów będących fundamentem wzrostu gospodarczego, cierpią z powodu braku marginesu dystrybucji. Nie ma słowa o minimalnych płacach i prawach społecznych będących integralną częścią każdej działalności w gospodarce rynkowej, co stanowiłoby krok ku dobrobytowi dla wszystkich. Uważam, że to zmarnowana szansa dla strategii lizbońskiej i mam nadzieję, że wspólnie uda się nam uzdrowić tę sytuację. Z pewnością nie jest przypadkiem, że - jak już wspomniał pan Schulz - żaden z dokumentów przygotowanych przez Parlament nie został przekazany Radzie Europejskiej.
Mojca Drčar Murko
(SL) Zgadzam się z konkluzjami Rady Europejskiej mówiącymi, że wynik bitwy z niebezpieczną rzeczywistością zmian klimatu jest uzależniony od redukcji emisji gazów cieplarnianych. Właśnie z tego względu najważniejsze jest wykorzystanie każdej szansy powstrzymania się od wykorzystywania zasobów naturalnych i ograniczenia emisji gazów zgodnie z Protokołem z Kioto.
Jedną z niewykorzystanych możliwości jest redukcja emisji gazów z odpadów komunalnych. W 2005 roku wyniosła ona 2% całkowitej emisji. Jeden z nich, metan, powstaje przede wszystkim na składowiskach, będących najgorszą opcją zagospodarowania odpadów. Niedawno Europejska Agencja Ochrony Środowiska obliczyła, że możliwe byłoby znaczne obniżenie emisji gdyby zagospodarowanie odpadów było ściślej powiązane z polityką łagodzenia skutków zmian klimatu.
Teraz mamy ku temu szansę, ponieważ obecnie prowadzimy przegląd mającej 20 lat dyrektywy odpadowej. Należy wykorzystać tę okazję do zwiększenia poziomu odzysku i spalania pozostałości do celów produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Obie działalności powinny spełniać najbardziej restrykcyjne normy ochrony środowiska.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Udało się państwu osiągnąć stały postęp, z pewnością w odniesieniu do dużych pakietów legislacyjnych w sprawie energetyki i klimatu. Całkowicie je popieram. Cieszę się z tego wyraźnego postępu i z tego względu wspieram państwa również jako członek delegacji holenderskiej, w zakresie rozłączenia, rozdzielenia polityki i wdrażania między sieciami energetycznymi i producentami.
Jako regionalny koordynator polityki cieszę się, że tekst programu lizbońskiego bardzo wyraźnie określa stanowisko regionów i miast. To tam, blisko obywateli, tworzą się innowacje i są wykorzystywane nasze środki finansowe, fundusze strukturalne i spójności, ale również fundusze na badania. Te priorytety, określone przez Parlament Europejski w jego rezolucji, a w sprawie których wypowiedział się również Komitet Regionów, zostały obecnie dobrze sformułowane.
Mam tylko jedną uwagę. Po raz pierwszy traktat lizboński uwzględnił spójność terytorialną. Jedynym brakującym elementem, do którego istnieje tylko jedno odniesienie, była wizja Rady i Komisji w tym zakresie. Początkowo przewidywano, że Rada osiągnie postęp również w tej sprawie; obecnie czeka na białą księgę, która ma pojawić się we wrześniu.
Chciałbym zgłosić jeszcze jedną uwagę w tej sprawie. Spójność, szczególnie jako reakcja na globalizację, oznacza, że z jednej strony mówią państwo "tak” koncentracji badań i rozwoju oraz istotnych działań w niektórych częściach swojego terytorium, na przykład przemysłu lotniczego i nanotechnologii, ale z drugiej strony muszą państwo mieć wizję dla reszty. To stanie się jeszcze ważniejsze, jeżeli globalizacja będzie postępować tak, jak oczekujemy. Mam nadzieję, że przed następnym posiedzeniem Rady uda się wypracować wizję, a decyzje podjęte w tej sprawie, również w Komisji, będą pozytywne.
Genowefa Grabowska
Chcę pogratulować prezydencji słoweńskiej tego, że generalnie potrafi skupić się na problemach ważnych dla państw i dla obywateli. Potwierdza to ostatni szczyt, gdzie poruszano tak wielkie sprawy jak strategia lizbońska, wzrost gospodarczy, zatrudnienie, jakość finansów publicznych czy walkę ze zmianami klimatycznymi.
Ale ja teraz chcę zapytać, co ten szczyt przyniósł zwykłemu obywatelowi Unii Europejskiej? Czy debatując nad tymi ważnymi kwestiami, wzięto pod uwagę ogromne zróżnicowanie społeczne i ekonomiczne w Europie? Czy także wzięto pod uwagę obecną tu ciągle dyskryminację albo fakt, że na początku XXI wieku mamy ciągle w Unii Europejskiej ogromną strefę autentycznego ubóstwa? Niestety na te pytania szczyt nie odpowiedział. W konkluzjach prezydencji polityka społeczna jest bardzo mało widoczna. Właściwie traktuje się ją jako co najwyżej produkt uboczny tej wielkiej dyskusji.
Wątpię, czy z takiego podejścia będą zadowoleni obywatele Unii Europejskiej, gdy na rok przed wyborami do Parlamentu Europejskiego mamy im do zaoferowania w tych konkluzjach tylko 3 punkty: pkt 14., gdzie Rada Europejska oczekuje odnowionej agendy społecznej, pkt 15., gdzie wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań i pkt 16., bardzo długi, gdzie proponuje rozwiązania i sugeruje bardzo stare, znane mechanizmy. Te sugestie nie trafią do obywateli Unii Europejskiej, ten język trzeba zmienić, nie należy sugerować, trzeba zacząć działać.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Panie przewodniczący, obywatele są zaniepokojeni zmianami klimatu i ich skutkami. Jednakże walka ze zmianami klimatu będzie znacznie tańsza, niż oczekiwano.
Analizy pokazują, że zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych w stopniu koniecznym do zapobieżenia najgorszym scenariuszom zmniejszy światowy wzrost gospodarczy o około 1%. Jeżeli nie podejmie się żadnych działań, straty we wzroście gospodarczym mogą wynieść nawet do dziesięciu razy więcej.
Przeciwdziałanie zmianom klimatu stworzy olbrzymi rynek dla technologii przyjaznych środowisku i wykorzystania tych technologii w ich zróżnicowanych formach. Tym, czego obecnie pilnie potrzebujemy w Unii Europejskiej, sa dodatkowe inwestycje w rozwój produktów i wprowadzenie ich na rynek, aby przedsiębiorstwa europejskie mogły zająć wyraźną pozycję lidera na światowym rynku technologii ochrony środowiska. Powolne działanie i proste wydanie żałosnych środków finansowych na rozwój produktów nie przyniesie nam korzyści, ponieważ rozwój technologiczny postępuje cały czas w niesamowitym tempie, co stanie się również w innych krajach, o ile UE nie podejmie działań.
Avril Doyle
Panie przewodniczący, podobnie jak inni z zadowoleniem przyjmuję możliwość poparcia konkluzji szczytu, w szczególności w odniesieniu do pakietu klimatycznego. Dostrzegam ambitny harmonogram i zapewniam pana, że zrobimy wszystko co się da z naszej strony tu, w Parlamencie, aby dotrzymać tego harmonogramu, ponieważ jesteśmy świadomi potrzeby, którą przyjmujemy z zadowoleniem, choć jest nam narzucana z zewnątrz, aby przed spotkaniem w Poznaniu i w szczególności w Kopenhadze wypracować bardzo jasne stanowisko UE w sprawie systemu handlu emisjami, jak go obecnie nazywamy. Spoczywa na mnie odpowiedzialność sprawozdawcy Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do tego najważniejszego elementu pakietu. Przyjmuję tę odpowiedzialność z zadowoleniem i mogę ją udźwignąć. Mam nadzieję, że uda mi się spełnić pokładane we mnie nadzieje i z niecierpliwością oczekuję możliwości nawiązania współpracy ze sprawozdawcami wszystkich grup politycznych, aby możliwie jak najszybciej wypracować wspólne stanowisko.
Chciałabym dziś podzielić się jedynie dwiema obawami. Po pierwsze, nieuznawanie sekwestracji węgla, w szczególności poprzez zalesianie (w odróżnieniu od powstrzymania się od wylesiania): leśnictwo i kredytowy węglowe - brak systemu akredytacji w tej dziedzinie. To olbrzymie niedopatrzenie. Chciałabym dowiedzieć się od przewodniczącego Komisji, za pośrednictwem przewodniczącego, czy uda się to nadrobić. Wiem, że trwają pewne dyskusje na ten temat gdzieś w Komisji, ale dowiedzenie się, kto co i gdzie robi jest jak szukanie igły w stogu siana. Wszyscy uciekają, kiedy zaczyna się mówić o sekwestracji węgla, w szczególności o zalesianiu lub powstrzymaniu wylesiania. Wiem, że to trudne, ale nie możemy tego pominąć.
Drugim punktem, na który chciałabym zwrócić uwagę, jest wywołanie przez Komisję dużej wrzawy ze strony prawdopodobnych energochłonnych sektorów przemysłu, domagających się przyśpieszenia i zwiększenia zakresu pewności prawnej, spowodowanej stwierdzeniem, że Komisja określi, które energochłonne sektory przemysłu otrzymają przynajmniej początkowo, wobec braku porozumienia międzynarodowego, darmowe wyłączenia, oraz tym, że Komisja do połowy 2010 roku zdecyduje, które sektory zostaną zakwalifikowane, a następnie w okresie kolejnego roku wypracuje odpowiedź na problem relokacji wysokoemisyjnych sektorów przemysłu. Nie chcemy żadnego opóźnienia w odniesieniu do tej decyzji, ponieważ spowoduje ona rezygnację z inwestycji w tych dziedzinach bądź ich zahamowanie i przeniesienie do innych regionów. Proszę o wczesne - natychmiastowe, o ile to możliwe - wypracowanie kierunku polityki w tej bardzo trudnej sprawie.
Péter Olajos
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Chciałbym odnieść się do dwóch zagadnień: zmian klimatu oraz badań i rozwoju. Na początku swojego wystąpienia pan Barroso stwierdził, że wiosenny szczyt był chwilą prawdy. Sugeruję, abyśmy kontynuowali z tym nastawieniem.
Cele, mapy drogowe i różne polityki wypracowane w tej sprawie przez instytucje Unii Europejskiej są, jak uważam, dobre i właściwe, a cele są odpowiednio ambitne. Przewidywany przeze mnie problem będzie raczej dotyczył ich realizacji. Wola realizacji tych celów jest w części państw członkowskich zmienna, a w wielu przypadkach jest żałośnie niewielka.
Chciałbym zwrócić państwa uwagę na niedawne sprawozdanie Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska mówiące, że emisje dwutlenku węgla w Europie od 2000 roku nie spadły, lecz zwiększyły się. Sugeruję, abyśmy byli szczerzy w tej sprawie. Niestety, nastawienie i zachowanie państw członkowskich jest dalekie od jednogłośnego, a tym bardziej pożądanego.
Praktycznie rzecz biorąc wschodnia połowa Europy nic nie robi. Funkcjonuje ona na tej podstawie, że jej przemysł upadł po 1990 roku, dzięki czemu ma ona wciąż znaczne rezerwy. Zachodnia połowa Europy zwiększyła emisje zamiast je redukować, mimo obietnic złożonych w Kioto. Tylko nieliczne kraje - Niemcy, Wielka Brytania i Szwecja - spełniły swoje zobowiązania z Kioto odnoszące się do redukcji emisji dwutlenku węgla. Musimy zauważyć: bycie elastycznym nie oznacza nie robienia niczego.
Sprawozdanie Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska pokazuje ponadto, że począwszy od tego roku państwa członkowskie Unii Europejskiej będą zmuszone zapłacić 2,9 miliarda euro za wykorzystanie mechanizmu czystego rozwoju - instrumentu protokołu z Kioto.
Europa pozostaje coraz bardziej w tyle również w dziedzinie badań i rozwoju. Cel wydatkowania 3% PKB na badania i rozwój nie jest już niczym innym, niż czczą fantazją. Stany Zjednoczone i Japonia posuwają się naprzód, podczas gdy wielu państwom członkowskim, w tym również mojemu krajowi, ledwie udaje się wydatkować 1% PKB. Pobudka! Ambitne plany już istnieją; teraz potrzebujemy ich ambitnej realizacji.
Jerzy Buzek
Panie przewodniczący! Drugi temat szczytu, pakiet energetyczno-klimatyczny, pozostaje w pewnej sprzeczności z pierwszym, strategią lizbońską lub konkurencyjnością UE. Limity emisji dla mniej rozwiniętych państw UE są bardzo niskie, nie biorąc pod uwagę prognoz wzrostu PKB tych krajów.
Jednakże zdecydowanie popieram ten pakiet. Popieram wiedząc, że jest to swego rodzaju hamulec ekonomiczny i będzie kosztował 60 miliardów euro rocznie. Jak zatem pomóc naszej ekonomii? Widzę tylko jedno rozwiązanie: tanie, wydajne i nowe technologie niskowęglowe. Nie możemy jednak osiągnąć tego w krótkim czasie bez wsparcia finansowego ze strony Unii Europejskiej. Wspólne fundusze europejskie dla nowych technologii oznaczają przede wszystkim partnerstwo. Wspominał pan o tym w swoim wystąpieniu, panie przewodniczący. Po drugie, wspominał pan również o piątej swobodzie i przepływie wiedzy. Po trzecie, europejską wartość dodaną dla innowacji, oznaczającą bardziej innowacyjną Europę. Po czwarte, silny, polityczny sygnał dla przemysłu europejskiego do rozpoczęcia dofinansowania takich technologii, by wziąć za to odpowiedzialność. Potrzebujemy takich technologii dla wydajności energetycznej, dla energii odnawialnej, zerowej emisji użytku węgla, energii jądrowej. Potrzebujemy co najmniej 2 miliardy euro rocznie. Oznacza to 10 miliardów euro od chwili obecnej do 2013 roku - w rzeczywistości z góry. Możemy w ten sposób zmniejszyć koszty pakietu klimatyczno - energetycznego dla naszej ekonomii. Dodatkowo, w przyszłości możemy oferować nowe technologie krajom trzecim, rozwijającym się gospodarkom i nie tylko teoretycznie, ale również praktycznie chronić naszą planetę.
Wierzę w nasze priorytety: energię, walkę ze zmianami klimatu, strategię lizbońską, ale potrzebujemy funduszy europejskich właśnie dla naszych priorytetów.
Zita Pleštinská
(SK) Panie przewodniczący, dziękuję za umożliwienie mi zabrania głosu w tej debacie. Robocza wizyta Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów w dniach 16-21 marca, w której uczestniczyłam, potwierdziła moje przekonanie, że nadeszła najwyższa pora, aby Europa rozpoczęła swój projekt Europy opartej na wiedzy i wspierała kreatywność i zdolności innowacyjne małych i średnich przedsiębiorstw, na rzecz przyszłego rozwoju gospodarki europejskiej.
Osobiście sprawdziłam, jak dobrze obecnie radzi sobie chińska gospodarka eksportowa dzięki inwestycjom w badania, innowacje i edukację, rozszerzanie podstawowych umiejętności technologicznych pracowników i infrastrukturę transportową. Rząd chiński udziela ogromnego wsparcia chińskim przedsiębiorstwom.
Z tego względu cieszę się, że tegoroczny wiosenny szczyt UE planuje stworzenie "piątej swobody” opartej na transgranicznej mobilności wiedzy, koncentrując się na potrzebie zwiększenia dostępności wiedzy i uznawaniu kwalifikacji i dyplomów. To jedyny sposób podniesienia jakości życia naszych obywateli i jedyna szansa na przekształcenie się w konkurencyjną gospodarkę opartą na wiedzy. Dziękuję.
Evelyne Gebhardt
(DE) Panie urzędujący przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie przewodniczący Parlamentu! Zgadzam się w jednej kwestii z panem Karasem, mianowicie że liczba powtórzeń słowa "społeczny” w tekście nie jest istotna, lecz wymowa samego tekstu. Mimo to nie mogę się z nim zgodzić. To właśnie tej wymowy brakuje w tekście, chociaż słowo "społeczny” przewija się w nim cały czas. Tym, czego domaga się grupa socjalistyczna w Parlamencie Europejskim, jest uwzględnienie wymiaru społecznego nie tylko w dokumentach, ale również w politykach, które pomagamy tworzyć. Nie możemy utrzymywać sytuacji, w której wymiar społeczny traktuje się jak piąte koło u wozu, jak wynika z dokumentu Rady; unia społeczna musi być siłą napędową polityk europejskich. Jedynie w takiej sytuacji uda nam się przekonać naszych obywateli, że robimy dla nich coś pożytecznego. Taki sygnał chcielibyśmy przekazać.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący, bardzo ważne, że udało się nam uniknąć zgniłego kompromisu w sprawie zmian klimatu. Chciałbym zwrócić uwagę pana Barroso na fakt, że obecnie opracowywana dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii, której ukończenie planowane jest na jesień 2008 roku, przyniesie efekty jedynie w takim przypadku, jeżeli w odpowiedni sposób uwzględni potrzebę podjęcia przez Europę wspólnych działań służących wypracowaniu metod i technologii, ponieważ energia ze źródeł odnawialnych wciąż jest zbyt droga, ponieważ w przeciwnym razie cel w wysokości 20% pozostanie iluzją.
Inną kwestią jest interoperacyjność i elastyczność. Proszę uwzględnić, że nowe państwa członkowskie likwidowały swój przemysł od 1990 roku, chcielibyśmy więc uwzględnić redukcję emisji w okresie 1990-2020, ponieważ byłoby to sprawiedliwe. Nie chcemy zredukować swoich emisji w mniejszym stopniu niż stare państwa członkowskie; chcemy dokonać takich samych redukcji, ale w tym przypadku nasza sytuacja była odmienna. Dziękuję za uwagę.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Panie przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, panie przewodniczący Parlamentu! Czapy lodowe topnieją, a dziś rano pan Pachauri, przewodniczący IPCC i laureat nagrody Nobla poinformował nas o swoich obawach. Wspomniał o możliwym gwałtownym podniesieniu się poziomu morza, a my jesteśmy świadomi ewentualnych konsekwencji takiej sytuacji. Oczywiście musimy działać szybko i skutecznie, a cel dla biopaliw w wysokości 10% będzie miał negatywne skutki, mimo że wierzymy w jak najlepsze. Szanowni państwo, musimy zapobiec podjęciu tej złej decyzji i zamiast tego przyjąć pozytywne podejście: zlikwidujmy cel w wysokości 10%.
Wreszcie, panie Barroso, chciałabym dowiedzieć się, dlaczego nie poinformował pan pana prezydenta Sarkozy'ego, że Unia Europejska ma już europejską politykę sąsiedztwa i wymyślanie nowej struktury było całkowicie zbędne: takiej, która w końcu okaże się być urzędem zatrudniającym 20 osób, starających się rozwiązać problemy regionu śródziemnomorskiego bez jakiejkolwiek konsultacji. Osobiście uważam, że jest to policzek dla naszych śródziemnomorskich partnerów, którzy nie byli pytani o zdanie w sprawie ustanowienia tego projektu Śródziemnomorskiej Unii - symbolicznego określenia dla nas, będących częścią Unii Europejskiej.
Ewa Tomaszewska
Panie Przewodniczący! Cieszę się, że jako jedną z konkretyzacji rozwoju poprzez wiedzę pan Barroso wymienił połączenie internetowe wszystkich szkół. Jest to ważne, bo jest to wyrównywanie szans rozwojowych dzieci i młodzieży. Rodzi się jednak pytanie, jak z tym zadaniem poradzą sobie państwa uboższe i jak Unia im w tym pomoże. Drugą kwestią jest powołanie Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii. Uważam, że warto przyjąć propozycję Wrocławia jako dobrego miejsca lokalizacji dla tego Instytutu.
Janez Janša
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Chciałbym podziękować wszystkim posłom do Parlamentu, którzy postanowili odnieść się do konkluzji z ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej. Muszę przyznać, że część z nich była bardzo rzeczowa. Jestem szczególnie wdzięczny panu Daulowi i innym osobom wspierającym kontynuację reform lizbońskich. Wydaje mi się, że błędem byłoby reagowanie na obecne wyzwania na rynku finansowym i ogólnie w gospodarce światowej poprzez stwierdzenie, że powinniśmy zrezygnować czy tymczasowo zawiesić reformy. Bardzo się cieszę z tego wsparcia dla drugiego cyklu strategii lizbońskiej.
W odniesieniu do polityki społecznej w konkluzjach Rady Europejskiej chciałbym stwierdzić, że jestem osobiście zaangażowany w prace Rady Europejskiej od czterech lat i nigdy wcześniej nie mówiliśmy tak dużo o społecznym wymiarze polityki lizbońskiej. Dotyczy to wszystkich konkluzji, nie tylko punktu 14. Polityka społeczna została włączona do wszystkich zagadnień, w odniesieniu do których było to konieczne.
Jednakże wciąż faktem pozostaje, że dla dobrobytu w Europie potrzebujemy rzeczywistego wzrostu gospodarczego. Odpowiednia polityka społeczna może być tworzona wyłącznie w oparciu o rzeczywisty wzrost gospodarczy, który uda się nam osiągnąć dzięki reformom lizbońskim. Wszystkie zobowiązania do tworzenia państwa dobrobytu są bezpodstawne, jeżeli nie występuje wzrost i nie ma środków na prowadzenie polityki społecznej, a zatem uważam, że ta kolejność jest prawidłowa.
Chciałbym również dodać, że polityka społeczna została włączona do szeregu innych projektów. W trakcie prezydencji słoweńskiej udało nam się bardzo zbliżyć do rozwiązania kilku problemów. Na przykład mam nadzieję, że niedługo uda się nam zakończyć prace nad dyrektywą o przenoszeniu uprawnień do dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych. Jesteśmy o krok od osiągnięcia konsensusu w tej kwestii. Mam nadzieję, że niedługo uda się nam zakończyć ten projekt.
Wspólnie z Parlamentem Europejskim pracujemy nad ogłoszeniem roku 2010 rokiem walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. To nadałoby większe znaczenie niektórym konkluzjom odnoszącym się do polityki społecznej, które udało się przyjąć na ostatnim posiedzeniu Rady Europejskiej.
W odniesieniu do zmian klimatu i niektórych sceptycznych komentarzy dotyczących konkluzji odnoszących się do tego zagadnienia, muszę stwierdzić, że w trakcie ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej nie dokonano zmiany żadnego ze zobowiązań przyjętych rok temu, a zatem nie można powiedzieć, że było ono mniej ambitne. Dokonaliśmy postępu uzgadniając harmonogram tego pakietu ochrony środowiska i energetyki oraz, oczywiście, uzgadniając główne zasady. Bez takiego porozumienia niemożliwe byłyby dalsze konkretne działania.
Chciałbym zwrócić państwa uwagę, że jedynie globalne przeciwdziałanie zmianom klimatu może być skuteczne. Wyraźnie pokazują to liczby: Stany Zjednoczone emitują do atmosfery 5,817 miliarda ton CO2, Unia Europejska 5,177 miliarda ton, Chiny 5,059 miliarda ton, Federacja Rosyjska 1.543 miliarda ton, a Indie - 1,147 miliarda ton. Nawet jeżeli Unia Europejska zlikwiduje wszystkie emisje gazów cieplarnianych, świat nadal będzie narażony na zagrożenia wynikające ze zmian klimatu. Z tego względu te proporcje są jasne, a najważniejszym celem nie jest wyłącznie zmniejszenie emisji z Unii Europejskiej, ale osiągnięcie globalnego porozumienia - bez którego niczego nie uda się nam osiągnąć.
Analizując emisje per capita CO2 widzimy, że Stany Zjednoczone emitują 20 milionów ton na głowę mieszkańca, Unia Europejska 10 milionów ton, Federacja Rosyjska 10 milionów ton, Chiny 3,2 miliona ton, a Indie 1,2 miliona ton. Te liczby mówią nam, że ci z nas, którzy przez znaczny okres emitowali więcej CO2 na głowę mieszkańca, muszą dokonać większych zmian. Unia Europejska zobowiązała się w zeszłym roku do dokonania takich zmian, a w tym roku zaplanowaliśmy sposób ich realizacji.
Uważam, że nieuzasadnione są obawy, iż wyrażając zaniepokojenie przenoszeniem energochłonnych sektorów przemysłu z Europy do obszarów o niższych normach ochrony środowiska uczyniliśmy krok wstecz. Przenoszenie energochłonnych sektorów przemysłu do regionów o niższych standardach ochrony środowiska oznacza coś więcej, niż tylko utratę miejsc pracy w Europie. Oznacza również, że nie przyczyniliśmy się w żaden sposób do zmniejszenia emisji, ponieważ te sektory przemysłowe będą emitować swoje gazy cieplarniane gdzieś indziej.
Dlatego bez względu na to, w jaki sposób analizujemy problem, widzimy, że możemy być skuteczni jedynie osiągając sukces na całej planecie. To właśnie w tej dziedzinie Unia Europejska dokonała znacznego postępu dzięki przyjętym w zeszłym roku zobowiązaniom, kiedy świat obserwował wiele zmian. Na przykład Australia przystąpiła do protokołu z Kioto. Możemy również dostrzec pozytywne tendencje w Stanach Zjednoczonych. Chiny, które niedługo prześcigną Europę w emisji gazów cieplarnianych, również wysłały w ostatnim okresie kilka pozytywnych sygnałów. Wszystko to w dużej mierze dzięki temu, że Europa wykonała pierwszy krok, a Unia Europejska musi nadal pełnić rolę lidera.
W odniesieniu do decyzji i konkluzji Rady Europejskiej i ich wpływu na obywateli Europy uważam, że niewiele konkluzji będzie miało równie olbrzymi i długoterminowy wpływ na jednostki, jak te. Jeżeli chcemy odnieść sukces, musimy zmienić nasze przyzwyczajenia i dostosować sposób życia. To bardzo wymagające, ale wymagają tego okoliczności. Z tego względu te konkluzje będą miały długoterminowy wpływ na każdego obywatela. Na podstawie zeszłorocznych debat dotyczących znaczenia przeciwdziałania zmianom klimatu uważam, że atmosfera w Unii Europejskiej pozwala nam na kontynuację takich działań.
Wreszcie chciałbym odnieść się do uwag w sprawie Unii Śródziemnomorskiej. To było stanowisko przyjęte przez Radę Europejską, nie konkluzja. Chciałbym przypomnieć wszystkim, którzy wysłuchali styczniowego stanowiska w sprawie priorytetów prezydencji słoweńskiej, że stanowisko, w sprawie którego Rada była jednogłośna, obejmowało wszystkie elementy uważane przez nas za kryteria dobrego projektu.
Obejmuje ono wszystkie państwa Unii Europejskiej; istniejące instytucje nie są powielane. Z tego względu nie jest to już Unia Europejska, a proces barceloński, inaczej mówiąc Unia Śródziemnomorska. Jest ona tworzona w oparciu o coś już istniejącego, co oznacza, że nie będziemy musieli powielać administracji i nie będzie ona niosła dodatkowych kosztów. Po trzecie Komisja Europejska jest zaangażowana w dalsze przygotowania, co oczywiście zapewnia, że cała Unia Europejska będzie zaangażowana praktycznie i operacyjnie. To, co niektórzy z państwa wskazywali jako problem, było również podkreślane na posiedzeniu Rady Europejskiej.
Wymiarowi wschodniemu, czyli wymiarowi czarnomorskiemu europejskiej polityki sąsiedztwa również poświęcono odpowiednią uwagę. Nasi polscy koledzy odnieśli się do tego projektu, lub dokładniej mówiąc, tej części przedstawiając swoje sugestie, a my zleciliśmy im zadanie przygotowania bardziej konkretnych propozycji. Na podstawie przeprowadzonych w międzyczasie przygotowań Unia Europejska przeprowadzi dyskusję na ten temat w czerwcu. Uważam, że Rada Europejska w pełni uwzględniła obawy i stanowiska wyrażane przez Parlament Europejski w odniesieniu do Unii Śródziemnomorskiej.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Myślę, że debata, ogólnie mówiąc, pokazała poparcie dla konkluzji Rady Europejskiej. Jednocześnie widoczne były wyraźne różnice pod względem poziomu ambicji. Pozwolę sobie szczerze powiedzieć, że nie powinniśmy nie doceniać wielokrotnie artykułowanych ambicji w odniesieniu do zmian klimatycznych i odnawialnych źródeł energii oraz, ogólnie mówiąc, naszej polityki energetycznej. Nie zapominajmy, że mówimy o wspólnej polityce dla 27 różnych państw członkowskich z różnymi elementami składowymi energetyki, różnymi priorytetami, czasami z różnymi obawami, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo dostaw, również - mówiąc bez ogródek - bardzo często z różnymi poziomami świadomości problemów zmian klimatycznych i zaangażowaniem w ochronę środowiska.
Tak więc, nie jest łatwym zadaniem wypracowanie dla Europy wspólnego podejścia do·wspólnej·polityki energetycznej oraz ambitnych celów w dziedzinie·zmian klimatycznych. Wyrządzamy sobie niedźwiedzią przysługę, nie doceniając tego, co zostało osiągnięte rok temu w czasie prezydencji niemieckiej w Radzie Europejskiej i co teraz zostało potwierdzone bardziej sprecyzowanymi celami przez Radę Europejską, za prezydencji słoweńskiej.
Rozumiem również obawy o wywiązanie się - sam je wyrażałem przed Radą Europejską. Czy wywiążemy się z tych zobowiązań? Istnieje poważna obawa. Jednakże, radzę dostojnym posłom niniejszej Izby nie popadać w pesymizm, gdyż wiele będzie zależało od was. Wiele będzie zależało od roli Parlamentu Europejskiego, ponieważ to tu trafiły wnioski i to państwo, razem z Radą Europejską, są prawodawcami. Więc zamiast sceptycyzmu wobec zakresu zmian, wywiążmy się z naszych zobowiązań i pokażmy ambicję w konkretnej pracy legislacyjnej. Z zadowoleniem przyjmuję uwagi od tych, którzy wspomnieli o zaangażowaniu i woli pracy na rzecz realizacji tego celu w należyty sposób, jak pani Avril Doyle i inni.
Aby odpowiedzieć na poszczególne pytania, rozpoczynając od pytania pani Avril Doyle, dotyczącego energochłonnych gałęzi przemysłu: z przyczyn nam wszystkim dobrze znanych, należy sobie wyraźnie powiedzieć, że celem pozostaje międzynarodowe porozumienie. To nie jest tylko europejskie ocieplenie, to jest globalne ocieplenie. Potrzebujemy globalnego porozumienia, by sprostać globalnemu wyzwaniu. Jednocześnie, gdy my pracujemy nad globalnym porozumieniem, dyrektywa powinna wyraźnie przedstawiać mechanizmy działające na rzecz energochłonnych gałęzi przemysłu, mające być w pełni lub częściowo aktywowane w przypadku niezadowalających nas wyników międzynarodowych negocjacji. Inaczej mówiąc, co dokładnie musi być aktywowane i od kogo będzie zależał wynik międzynarodowych negocjacji. Dlatego, nie możemy teraz, dzisiaj, dokładnie i ze szczegółami określić konkretnych mechanizmów dla tych specyficznych sektorów naszego przemysłu.
Ale to czego chcemy - i co już teraz zapewnimy - to jest pewność prawa. Rozumiem znaczenie: możemy i już dajemy pewność prawa tym zainteresowanym. Dlatego, dyrektywa, którą zaproponujemy, powinna zapewnić energochłonnym gałęziom przemysłu pełne bezpieczeństwo prawne, gdyż przedstawiciele tych branż będą wiedzieli, że albo dyrektywa, albo równorzędne międzynarodowe porozumienie będzie mieć do nich zastosowanie. Było to zawsze intencją Komisji.
Ja, razem z moimi kolegami z Komisji, konsultowaliśmy się z niektórymi liderami europejskiego przemysłu i, ogólnie mówiąc, akceptują oni ten punkt widzenia. Oni chcą mieć pewność, że w przypadku braku porozumienia, będą jakieś mechanizmy broniące ich pozycji w zakresie konkurencyjności. Myślę, że to jest uczciwe stanowisko, nie tylko wobec środowisk biznesu, ale również wobec partnerów społecznych. Rozmawialiśmy o tym również z Europejską Konfederacją Związków Zawodowych.
Jesteśmy bardzo zainteresowani tą sprawą i wierzymy, że jest ona możliwa do przeprowadzenia, ale nie w drodze obniżania teraz poziomu naszych aspiracji. Jeżeli obniżymy teraz poziom naszych aspiracji, to nie będziemy wiarygodni, gdy będziemy dyskutować z naszymi partnerami zewnętrznymi, z Amerykanami lub Chińczykami, Hindusami i innymi. Oni są bardzo zaangażowani i, nawiasem mówiąc, widać pewien postęp po drugiej stronie - niedostateczny, ale widać pewien postęp.
Bardzo ważna jest konkretna kwestia zalesiania. Jak wiecie, na Bali przedstawiliśmy nasze zaangażowanie w promocję zalesiania. W kwestii kredytów na zalesianie, nie jesteśmy przeciwko kredytom. Przeciwnie, zasadniczo jesteśmy za. Z powodu pewnych trudności metodologicznych, nie są one jeszcze zawarte w konkluzjach. Tak więc, przygotowujemy ten punkt i, oczywiście, jesteśmy gotowi przedyskutować wasz udział. Wkład innych również będzie mile widziany. Obecnie, przeprowadzamy proces konsultacji z zainteresowanymi stronami.
Inną sprawą, która została podniesiona przez niektórych z państwa, mianowicie pana Jerzego Buzka i innych, jest potrzeba większego inwestowania w technologie i innowacje. To prawda. Dlatego, na przykład, proponowaliśmy, że·pierwsza wspólnota wiedzy i innowacji w nowym Europejskim Instytucie Technologii, powinna być poświęcona zmianom klimatu, energii i gałęziom przemysłu przyjaznym środowisku naturalnemu, gdyż to jest naszą główną troską i teraz musimy zgrać w Unii Europejskiej niektóre nasze programy z budżetem i z dostępnymi środkami, w celu nadania większego priorytetu i położenia większego nacisku w tym obszarze.
Z pewnością, będzie to wymagało olbrzymiego wysiłku. Nigdy nie mówiliśmy, że to będzie łatwe zadanie. To będzie bardzo trudne zadanie. Mamy przed sobą bardzo wymagające i pełne wyzwań zadanie, ale wierzę, że przy prawdziwym zaangażowaniu - zaangażowaniu, które ten Parlament pokazał w przeszłości - możemy tego dokonać, z innowacją, przy większym nakładzie technologicznym i, oczywiście, działając z naszymi głównymi partnerami.
Odnosząc się do innego punktu strategii lizbońskiej, jak już zostało powiedziane przez premiera Janeza Janša, myślę, że obecnie występuje o wiele większa świadomość wymiaru społecznego. Zauważyłem również, co dzisiaj powiedział pan Martin Schulz, a·powiedział to z pewnością w przeszłości. Dlatego przygotowujemy bardzo ważny pakiet w rozumieniu dostępu, możliwości i solidarności, który będzie gotowy do lata. Chcielibyśmy z wami pracować w ten sposób, z wszystkimi siłami politycznymi w Parlamencie.
Chciałbym dać wam kilka słów przestrogi. Proszę, nie występujcie do instytucji europejskich o coś, czego nie mogą one dostarczyć. Są obszary odpowiedzialności, za które jesteśmy odpowiedzialni, ale są inne, będące głównie odpowiedzialnością państw członkowskich. Nikt nie wymaga umieszczenia na szczeblu europejskim odpowiedzialności związanej z zabezpieczeniem społecznym, zatrudnieniem i krajowymi usługami zdrowotnymi. To, co możemy zrobić, to usprawnić i - z pewnością - więcej inwestować w niektóre·instrumenty europejskie, w celu promowania celów społecznych, jak również, co robiliśmy za pomocą strategii lizbońskiej, wspierać zatrudnienie. Gdy mówimy o wzroście gospodarczym w Europie, mam na myśli oczywiście zrównoważony·wzrost. Oznacza to wzrost, który jest zrównoważony ze społecznego i środowiskowego punktu widzenia. Myślę, że jest to całkiem oczywiste.
Musimy zdawać sobie sprawę, że instrumenty dostępne na szczeblu europejskim są ograniczone. Pamiętacie, gdy Komisja zaproponowała "fundusz dostosowania do globalizacji”, nowy instrument, postawiono·przeciwko niemu zarzuty dotyczące pomocniczości oraz pytania, dlaczego coś, co powinno być zrobione, robione jest tylko na szczeblu Unii Europejskiej. W końcu, osiągnęliśmy porozumienie i jestem szczęśliwy, że instrument, nawet jeżeli skromny, teraz istnieje i jest konkretną oznaką naszego zaangażowania w pomoc tym, którzy nie wygrali na globalizacji.
Mówiąc do tych, którzy są rzeczywiście proeuropejscy i popierają europejski projekt, myślę, że powinniśmy być ostrożni, by Unia Europejska nie znalazła się w sytuacji, gdy nie będzie mogła wywiązać się z pewnych zobowiązań, z których Unia Europejska, jak taka, nie będzie mogła wywiązać się bez pomocy państw członkowskich i naszych rządów. Dużo jest do zrobienia na szczeblu krajowym. To dlatego, podczas gdy my możemy podkreślić nasze zaniepokojenie, a wy z pewnością możecie przedłożyć propozycje i wnioski legislacyjne do naszego pakietu w maju, ważne jest, by robić to ze zrozumieniem, za co są odpowiedzialne instytucje Unii Europejskiej, a za co rządy krajowe.
Na koniec, co do Unii Śródziemnomorskiej, myślę, że moglibyśmy uczynić ten projekt projektem dobrym dla Europy, przekładającym się na odnowione zaangażowanie w sprawy Morza Śródziemnego. To prawda, że powinniśmy robić więcej - jednocześnie, miejmy nadzieję, utrzymując Unię Europejską zjednoczoną, a nie podzieloną. Oczywiście, gdy mówię o Unii Europejskiej, mówię nie tylko o państwach członkowskich, ale również o europejskich instytucjach. Z pewnością, oczekujemy, że Parlament Europejski zachowa bardzo ważną rolę w Unii Śródziemnomorskiej. To jest sposób na uczynienie procesu barcelońskiego i naszej polityki sąsiedztwa bardziej ambitnymi.
(Oklaski)
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Jean-Pierre Audy
na piśmie. - (FR) Chciałbym rozpocząć od podziękowania urzędującemu przewodniczącemu Unii Europejskiej, wspaniałemu słoweńskiemu premierowi Janezowi Janšie, jego rządowi i administracji, za godną podziwu i trudną pracę, jaką wykonali. Co do wyników Rady Europejskiej w dniach 13 i 14 marca 2008 r., z zadowoleniem witam polityczny konsensus w sprawie zagadnienia Euro-Śródziemnomorskiego. Jestem również zadowolony z ruchu w kierunku ustanowienia wiedzy jako piątej swobody Wspólnoty. Biorąc pod uwagę obecne zakłócenia na rynkach finansowych, martwi mnie, że Rada Europejska, wysokiego szczebla organ polityczny w Unii, nie miała siły, mądrości i jasności myśli, by zaproponować politykę, która mogłaby pomóc uregulować rynki finansowe, przynajmniej w Europie, na przykład w drodze ustanowienia europejskich organów regulacyjnych w kluczowych sektorach rynku wewnętrznego (energia, usługi pocztowe, telekomunikacja, audyt, bankowość, ubezpieczenia, itd.). Na koniec, biorąc pod uwagę obecne zamieszanie na rynkach walutowych, nie rozumiem, dlaczego te problemy nie zostały zbadane w ogóle lub tylko w małym stopniu: staje się pilnym zinterpretowanie, co rozumie się przez stabilność cen, przewidzianą w mandacie Europejskiego Banku Centralnego, zamieszczoną w art. 105 Traktatu oraz wezwanie Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) do zaangażowania się w globalny dialog walutowy.
Titus Corlăţean
na piśmie. - (RO) Konkluzje z Rady Europejskiej w dniach 13/14 marca 2008 r. oraz debaty w Parlamencie Europejskim w dniu 26 marca 2008 r. podkreślają wagę polityki sąsiedztwa Unii Europejskiej i zatwierdzają zasadę Unii Śródziemnomorskiej, bardziej konkretnego mechanizmu współpracy pomiędzy państwami członkowskimi UE a państwami nie będącymi członkami Unii, położonymi w południowym jej sąsiedztwie.
Wierzę, że priorytety Unii Europejskiej powinny być również skoncentrowane na wschodnim zagadnieniu polityki sąsiedztwa: w tym celu, podkreślam konieczność bliższej współpracy z Republiką Mołdowy. Tak więc, popieram wniosek w sprawie nowego porozumienia o współpracy pomiędzy Unią Europejską i Republiką Mołdowy, z jasnymi i ścisłymi odniesieniami do mocno pożądanego postępu w Kiszyniowie w dziedzinie demokracji, państwa federalnego i przestrzegania praw człowieka.
Oczekiwania Unii Europejskiej powinny skupić się na zapewnieniu rzeczywistej wolności prasy w Kiszyniowie. Ostatnio, często były cytowane rażące przypadki pogwałcenia wolności prasy, takie jak przypadek dziennikarzy stacji radiowej "Głos Besarabii” lub pewnych telewizji, lub gazet w języku rumuńskim, prowadzących działalność albo publikowanych w Kiszyniowie. Takie raporty nie powinny spotykać się z obojętnością Rady Europejskiej i Komisji.
Mam szczerą nadzieję, że bardziej konsekwentna polityka Unii Europejskiej w jej wschodnim sąsiedztwie stanie się priorytetem w politycznych działaniach Rady Europejskiej i Komisji.
Bairbre de Brún
na piśmie. - Potrzebna jest skoordynowana, długoterminowa polityka, która ustanowi sposoby walki ze zmianą klimatu w ujęciu sektorowym. Pakiet przedłożony Parlamentowi przez przewodniczącego Barroso jest krokiem do przodu i zachęcające jest, że Rada uznaje, iż Unia Europejska musi uzgodnić zakres polityk przed końcem 2008 r.
Z zadowoleniem przyjmuję cel zwiększenia wykorzystania odnawialnej, zrównoważonej energii o 20% i powinien być także wyznaczony cel poprawy efektywności energetycznej.
Pakiet powinien zawierać cel obniżenia emisji związków węgla o 30% do roku 2020, potrzebne są również cele obniżenia emisji związków węgla w każdym roku na szczeblu państwa członkowskiego. Te cele muszą być nakreślone w prawodawstwie. Wygląda na to, że takie prawodawstwo jest jedyną drogą do zagwarantowania, iż właściwie walczymy z emisjami związków węgla w każdym aspekcie tworzenia polityki i podejmowania decyzji politycznych.
Musimy zachować ostrożność, by cel dla paliw silnikowych mających zawierać biopaliwo nie spowodował szkód.
Jeżeli walka ze zmianami klimatu nie zostanie podjęta na skalę ogólnoświatową, to nie unikniemy klęsk żywiołowych. Spowoduje to szkody dla naszego środowiska, naszej gospodarki i społeczeństwa.
Pedro Guerreiro
Śledząc decyzje Rady Europejskiej, mam tylko jedną, małą uwagę w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia w poszczególnych państwach członkowskich.
Rada Europejska potwierdziła (co nie jest zaskoczeniem) wytyczne mające na celu zakończenie kolejnego etapu liberalizacji rynków pracy oraz intensyfikację wykorzystania siły roboczej, z celem zwiększenia zysków kapitałowych.
Oto, jak należ interpretować te wytyczne, które pod podstępnym wcieleniem modelu flexicurity, mają na celu zwiększyć elastyczność rynków pracy, organizacji pracy i stosunków pracy, włączając bronione przez nie poprawki do prawa pracy, rewidujące, gdzie konieczne, warunki różnych umów oraz przepisy dotyczące czasu pracy. Skutkiem tego będą dłuższe godziny pracy, szybsze tempo pracy, utrata zarobków, mniej praw i pewności zatrudnienia dla pracowników, całkowicie w interesie pracodawców.
Wykorzystując tego konia trojańskiego do rzekomej modernizacji rynków pracy, mechanizmów ochrony zatrudnienia, systemów administracji publicznej i opieki społecznej, Unia Europejska potwierdza swoje cele demontażu i destrukcji ekonomicznych i socjalnych zdobyczy robotników.
Biorąc pod uwagę cele, jak można unikać referendów krajowych w sprawie proponowanego Traktatu?
Monica Maria Iacob-Ridzi
na piśmie. - (RO) Początek nowego, 3-letniego cyklu strategii lizbońskiej był głównym punktem niniejszego szczytu europejskiego. Spośród·wniosków Rady chciałabym wyróżnić wagę zasady swobodnego przepływu wiedzy w Unii Europejskiej.
Wprowadzenie tej swobody powinno być uzupełnione wnioskami legislacyjnymi Komisji, przedłożonymi w trakcie tego roku. Przypominam, że równoległy ze strategią lizbońską Proces Boloński w sprawie ustanowienia wspólnej przestrzeni edukacyjnej do roku 2010 również powinien być jak najszybciej wdrożony. Tak więc wzajemne uznawanie dyplomów uniwersyteckich i innych formalnych i nieformalnych kwalifikacji, przedłużenie i odpowiednie finansowanie europejskich programów wymiany, takich jak Erasmus, Comenius czy Leonardo, jak również wprowadzanie nowych generacji edukacyjnych programów nauczania i instytucji, wspólnie wypracowanych przez państwa członkowskie, mogłoby się przyczynić do wdrożenia swobodnego przepływu wiedzy.
W celu poprawy spójności tej nowej zasady prawa wspólnotowego, musimy również opracować program z właściwie określonymi terminami eliminacji wszystkich istniejących obecnie barier dla swobodnego przepływu wiedzy. Jestem przekonana, że zaangażowanie w przyjęcie Karty Praw Własności Intelektualnej przed końcem 2008 r. jest dobrym krokiem w tym kierunku.
Magda Kósáné Kovács
na piśmie. - (HU) Nauką płynącą z marcowego szczytu jest to, że światowe rynki finansowe oraz globalne przepływy towarów i kapitału znajdują się między Scyllą a Charybdą i tylko odpowiedzialne, strategiczne myślenie, oparte o politykę wspólnotową, może usunąć niepewność i szok w gospodarce Unii Europejskiej.
Jak wiemy, te niebezpieczeństwa są zagrożeniem nie tylko dla światowej gospodarki. W konkluzjach prezydencji z posiedzenia Rady, znaczny nacisk jest położony na wielopłaszczyznową interpretację spójności, która będzie mogła w znacznym stopniu polegać na środkach Wspólnoty, ale znajduje się tam również ostrzeżenie zawarte w wezwaniu krajowych polityk do przyspieszenia redukcji ich deficytów i długu oraz do przeznaczenia na ten cel wszelkich niespodziewanych nadwyżek dochodowych. Innymi słowy, dziura w budżecie nie jest tylko sprawą państw członkowskich, ale również przeszkodą we wdrażaniu polityki spójności Unii Europejskiej.
Po wszystkich pięknych oświadczeniach nadszedł czas na decyzje i wiążące przepisy, nawet, jeżeli czasami pociągają one za sobą zapowiedź bolesnych konsekwencji. Jeśli chodzi o mnie, pierwszym priorytetem jest, bez wątpienia, zwiększenie kapitału wiedzy młodych ludzi. Zwiększenie tego rodzaju wiedzy, która sięga również ludzi biednych, Romów i imigrantów. Zwiększenie tego rodzaju wiedzy, która jest europejska i bazująca na szerokich podstawach, rodzaj polityki spójności, która nie ograbia biedniejszych państw członkowskich z ich kapitału intelektualnego poprzez "drenaż mózgów”, ale znajduje drogę, dzięki solidarności, do pomnażania coraz bardziej globalnego i ciągłego przepływu kapitału wiedzy. W ten sposób, inwestowanie w ludzi będzie stanowić szczególną, wyższego stopnia zaletę·na globalnym rynku, a przepływ kapitału wiedzy nie będzie stanowić zagrożenia nowym rodzajem przenoszenia z dotychczasowej lokalizacji, ale raczej źródło zamożności na europejską skalę.
Rareş-Lucian Niculescu
na piśmie. - (RO) Chciałbym wyróżnić pięć tematów spośród konkluzji Rady, o których myślało tysiące Rumunów i może innych Europejczyków, dzisiejszego ranka przed wyjściem do pracy.
1. Zmniejszenie kosztów administracji na podstawie prawodawstwa Unii Europejskiej. Państwa członkowskie powinny wyciągnąć pewne wnioski, na przykład Rumunia, gdzie zmniejszenie kosztów biurokracji o 1% spowodowałoby oszczędności w wysokości jednego miliarda euro.
2. Przyjęcie Ustawy o drobnym biznesie - inicjatywy w sprawie małych i średnich przedsiębiorstw - i zasady postanowienia biorącego pod uwagę drobny biznes. Jest to dobry pomysł dla Rumunii, gdzie małe i średnie przedsiębiorstwa generują 70% PKB i 60% miejsc pracy dla zatrudnionych.
3. Stopa bezrobocia wśród młodych ludzi: Rumunia jest na drugim miejscu w Unii, ze stopą bezrobocia wśród młodych ludzi na poziomie 21%.
4. Zapewnienie jakości, przystępna infrastruktura opieki nad dziećmi. W dużych miastach rumuńskich przedszkola pokrywają mniej, niż 70% zapotrzebowania rodziców.
5. Poprawa efektywności energetycznej. Prostym sposobem na osiągnięcie tego celu jest poprawa właściwości termicznych budynków. W Rumunii jest ponad 80 000 bloków mieszkalnych, które są nieprzyjazne dla oszczędzania energii i kosztów. W ciągu ostatnich sześciu lat, w stolicy Rumunii rozpoczęto prace izolacyjne w dwu takich blokach mieszkalnych.
Daciana Octavia Sârbu
na piśmie. - (RO) Rada wyraziła intencję zakończenia prac nad pakietem dotyczącym zmian klimatycznych i energii przed końcem mandatu w 2009 r. i z tego powodu Unia Europejska musi dążyć do wypełnienia tego zobowiązania i pozostać liderem w walce z globalnym ociepleniem. Celem jest zawarcie, w Kopenhadze, w 2009 r., ambitnego porozumienia w sprawie zmian klimatycznych na okres po 2012 r., tak by Unia Europejska zachowała swoją wiarygodność na szczeblu międzynarodowym.
Innymi ważnymi elementami, dyskutowanymi przez Radę, było ryzyko przemieszczania emisji CO2, emitowanych przez energochłonne branże, które narażone są na międzynarodową konkurencję i będą migrować na mniej uregulowane rynki, z tańszą siłą roboczą. Unia Europejska jest zaangażowana w ochronę konkurencyjności europejskiego przemysłu i, domyślnie, tworzonych w ten sposób miejsc pracy i kwestia ta będzie zawarta w międzynarodowym porozumieniu w sprawie rozwiązania tego problemu.
Proponowany ambitny pakiet, przedstawiony przez Komisję, stanowi prawdziwe wyzwanie dla Unii Europejskiej i my, Parlament Europejski, będziemy dążyć do tego, by ten pakiet został sfinalizowany w 2009 r.
Richard Seeber
na piśmie. - (DE) W ubiegłym roku zaangażowaliśmy się w trudne i ambitne cele z zakresu ochrony środowiska i teraz nadszedł czas, by zmierzyć się z wyzwaniem ich realizacji. Tym niemniej, imperatywem dla Unii Europejskiej jest osiągnięcie celów z zakresu ochrony środowiska bez popełniania gospodarczego samobójstwa. Nie możemy wygrywać ekologii kosztem gospodarki. Dlatego, z zadowoleniem przyjmuję kompromis, który został wypracowany na ostatnim szczycie.
Oczywiście, walka ze zmianami klimatu kosztuje. Jednakże, koszt bezczynności w olbrzymim stopniu przekroczy koszt wymaganych środków ograniczenia. Niemniej jednak bardzo ważne jest zapewnienie, by koszty ograniczenia emisji CO2 zostały sprawiedliwie podzielone pomiędzy państwami członkowskimi i gałęziami przemysłu oraz także, moim zdaniem, zapewnienie, że nie będą poszkodowane te państwa członkowskie, które do tej pory zrobiły więcej, niż inni w walce ze zmianami klimatu.
Sektory energochłonne muszą również wnieść swój wkład w zmniejszenie emisji CO2. Musimy wymagać, by one również przestawiły swoje procesy produkcyjne na najnowsze, przyjazne dla środowiska technologie. Jednakże, w interesie konkurencyjności w gospodarce europejskiej, musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by zapobiegać przemieszczaniu sektorów o dużej emisji CO2 do krajów poza Unią Europejską. Jeżeli europejski ruch na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi mógłby zmotywować rozwijające się gospodarki, takie jak Chiny lub Indie, do wzięcia w tym udziału, to byłby to mile widziany krok.
Esko Seppänen
na piśmie. - (FI) Sugestia przedstawiciela kraju sprawującego prezydencję, że istnieje powiązanie pomiędzy korzystnym wzrostem gospodarczym w Unii Europejskiej a strategią lizbońską, nie jest wiarygodna. Strategia lizbońska nie spełnia żadnego z uzasadnionych kryteriów, powodujących zmniejszenie deficytów budżetowych i długu publicznego lub stworzenie 6,5 miliona nowych miejsc pracy. Zasługa w tym względzie należy się państwom członkowskim. To w ich gospodarkach uwidacznia się brak jakiegokolwiek wymiaru społecznego w strategii lizbońskiej.
Dzisiaj popularnym słowem jest "flexicurity”. Oznacza ono tworzenie bardziej elastycznych warunków pracy w zamian za pewność zatrudnienia. Jednakże lepszym określeniem dla ducha czasu byłoby "flexinsecurity”. Obywatele Unii Europejskiej są straszeni zwolnieniem z pracy, jeżeli nie zgodzą się na narzuconą elastyczność.
Silvia-Adriana Ţicău
na piśmie. - (RO) Unia Europejska musi stać się liderem w walce ze zmianą klimatu. Przyjęcie mniej zanieczyszczającej polityki poprawiłoby jakość życia 490 milionów obywateli europejskich.
Państwa członkowskie powinny opracować polityki i działania dla bezpieczeństwa energetycznego i walki ze zmianami klimatu, prowadzące do zrównoważonego rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.
Rada Europejska ustanowiła kilka wytycznych: inwestycje w badania i rozwój, wspieranie ekologicznego transportu, przegląd dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, zwiększenie efektywności energetycznej oraz, przede wszystkim, zapewnienie informacji i zaangażowania obywateli europejskich w walkę ze zmianami klimatu.
Na posiedzeniu w marcu 2008 r. Rada Europejska wskazała na wagę zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego Unii Europejskiej. Na posiedzeniu w 2007 r. Rada Europejska, ogłosiła projekt Nabucco projektem leżącym w interesie Europy, ze względu na zróżnicowanie źródeł energii i bezpieczeństwo energetyczne w Unii. Czekamy na przedstawienie w listopadzie 2008 r. poprawionej strategicznej polityki energetycznej, która będzie się koncentrować na bezpieczeństwie dostaw energii, wzajemnych połączeniach i zewnętrznej polityce Unii w dziedzinie energii.
Gratuluję Radzie Europejskiej wprowadzenia piątej swobody: "swobodnego przepływu wiedzy”. Jest to wielkie wyzwanie, na które Unia musi odpowiedzieć inwestując w zasoby ludzkie, w małe i średnie przedsiębiorstwa oraz w Europę socjalną.