Ramy kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie Mario Mantovaniego, w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie - C6-0294/2006 -
Peter Mandelson
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu Mantovaniemu i przekazać podziękowania Komisji dla niego i odpowiedzialnych komisji za ich aktywne zaangażowanie i wsparcie podczas negocjacji nad europejskimi ramami kwalifikacji (EQF) dla uczenia się przez całe życie.
To zalecenie wyraża istotę tego, czym jest UE: mobilność, współpraca między państwami, promowanie dobrobytu i pomoc poszczególnym obywatelom. Proponujemy europejskie ramy kwalifikacji ponieważ wy, Parlament Europejski i państwa członkowskie prosiły nas o znalezienie sposobów wspierania mobilności i uczenia się przez całe życie, bez których nie możemy osiągnąć celów lizbońskich. Europejskie ramy kwalifikacji zostały opracowane w ramach programu "Edukacja i szkolenie 2010” - wymiaru edukacyjnego agendy lizbońskiej.
Europejskie ramy kwalifikacji mają pokonać bariery stojące przed europejskimi pracownikami i osobami uczącymi się, kiedy chcą zmienić pracę lub przenieść się do innego kraju, aby tam pracować lub uczyć się. Nazbyt często Europejczycy mają trudności w wykorzystywaniu swoich kwalifikacji w innych państwach europejskich. Nawet w ich własnych państwach ich edukacja jest utrudniona przez słabą integrację różnych części systemu edukacyjnego.
Europejskie ramy kwalifikacji będą odniesieniem dla różnych krajowych systemów kwalifikacji, pełniąc rolę instrumentu przełożenia kwalifikacji. W ten sposób kwalifikacje osób z innych krajów staną się bardziej czytelne i będą one mogły przenieść się zagranicę, aby tam pracować lub uczyć się.
Na szczeblu krajowym będzie to stymulować - już tak się dzieje - rozwój krajowych ram kwalifikacji. Ramy kwalifikacji promują uczenie się przez całe życie poprzez na przykład ułatwianie przechodzenia pomiędzy różnymi rodzajami instytucji kształcenia i szkolenia, na przykład z kształcenia zawodowego do wyższego.
Powiedziałbym, że europejskie ramy kwalifikacji są technicznym, a nawet złożonym instrumentem. Będą używane głównie przez ekspertów i władze oświatowe, ale służą one dobru obywateli.
To, nad czym dzisiaj debatujemy, jest owocem wspólnej pracy Komisji, państw członkowskich, partnerów społecznych, stowarzyszeń kształcenia i szkolenia oraz innych zainteresowanych stron. Europejskie ramy kwalifikacji zostały w bardzo dużym stopniu zbudowane na konsensusie; staraliśmy się cały czas uwzględniać zainteresowane strony.
Europejskie ramy kwalifikacji zawierają zalecenie, aby państwa członkowskie stworzyły odniesienia dla swoich systemów kwalifikacji i EQF do 2010 r. i zapewniły możliwość odniesienia krajowych kwalifikacji do odpowiedniego poziomu EQF do 2012 r. Te terminy zostały zaproponowane przez Radę i Parlament.
Również z zadowoleniem wyraziliśmy zgodę na dodanie nowego zalecenia dotyczącego zapewnienia jakości zaproponowanego przez Parlament, które naszym zdaniem wzmacnia znaczenie tych zasad.
Zgadzamy się także na wniosek Parlamentu, aby uwzględnić odniesienie do systemów transferu i akumulacji punktów, który uznaje szybki rozwój i zastosowanie tych elementów ram kwalifikacji.
Uważamy, że Parlament i Rada rzeczywiście poprawiły ten tekst. Podejście przyjęte w negocjacjach przez Parlament, Radę i Komisję odzwierciedla ogólnoeuropejski konsensus, któremu zawdzięczamy europejskie ramy kwalifikacji.
Obecnie nabierają one rozmachu, znakomita większość państw uznaje ich potencjał dla mobilności i jako instrument uczenia się przez całe życie.
Znaczna większość państw rozwija obecnie krajowe ramy kwalifikacji powiązane z europejskimi ramami kwalifikacji, a więc ten wniosek ma już duży wpływ na europejskie systemy kształcenia i szkolenia.
Mam nadzieję, że zgodzą się państwo poprzeć ten wniosek w pierwszym czytaniu, tak aby Rada mogła go przyjąć w najbliższych tygodniach.
Mario Mantovani
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Myślę, że dzisiejszy dzień oznacza początek wielkiego projektu, na który Europa, państwa członkowskie oraz regiony i miasta Unii Europejskiej od dawna czekają, cel, na który zainteresowane strony w dziedzinie edukacji, zatrudnienia, handlu i gospodarki pracują od lat i coś, czego chce całe społeczeństwo.
Jutro, zgodnie z europejskimi ramami kwalifikacji, położymy fundamenty lepszego jutra, dając przyszłym pokoleniom punkt odniesienia dla działalności kulturalnej, edukacyjnej i zawodowej, jak również szkolenia i oczywiście zatrudnienia.
Zgodnie ze strategią lizbońską europejskie ramy kwalifikacji służą bezpośrednio poprawie związków pomiędzy szkołami, uniwersytetami i miejscami pracy oraz pomiędzy formalnym, nieformalnym i "pozaformalnym” uczeniem się przez całe życie, zapewniając przejrzystość w uznawaniu kwalifikacji i dyplomów, zarówno na szczeblu państw, jak i sektorów i zawsze w ramach europejskich. Wreszcie wzmocnią one współpracę między państwami członkowskimi we wrażliwym obszarze porównywania różnych systemów.
Jest to wciąż powracający temat, który skłonił nas, zgodnie ze strategią lizbońską, do podjęcia właściwej odpowiedzialności. Podjęliśmy wybór, co do którego jestem przekonany, że będzie sprzyjać wzrostowi, rozwojowi i konkurencyjności w Europie, która jest zmuszona uznać spójność społeczną za jeden ze swoich celów.
Jest to dalekosiężny projekt, który miał swoje początki w procesie bolońskim jako europejski system transferu i akumulacji punktów w szkolnictwie wyższym. Następnie na szczycie barcelońskim przedstawiono jego odpowiednik dla systemu kształcenia zawodowego. Został poprawiony w Bergen w 2004 r. i na Radzie w 2005 r., która potwierdziła potrzebę przyjęcia obecnych ram. Ten rys historyczny jasno pokazuje ambicję europejskich decydentów stworzenia nowego instrumentu, uważanego przez wielu za rewolucyjny, ale koniecznego dla procesu integracji europejskiej, który trwa już tyle lat.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem przekonany, że te ramy nie tylko będą sprzyjać mobilności transgranicznej, ale będą także siłą napędową wewnętrznej mobilności UE - myślę tu o studentach, pracownikach, naukowcach i wolontariuszach w ogólności i tych wszystkich, którzy muszą poruszać się bez przeszkód po Europie, nie powodując przez to paniki ani niepotrzebnych obaw. Zapewne pamiętają państwo, jak polscy hydraulicy przerazili Francuzów: był to jeden z głównych powodów, dla których Francja zagłosowała przeciw konstytucji europejskiej w referendum.
Tekst, który mamy teraz przed sobą, jest wynikiem wielomiesięcznej pracy, bliskiej współpracy z przedstawicielami Rady pod portugalską prezydencją, którzy natychmiast dostrzegli znaczenie tego ambitnego projektu.
Komisja, w osobie komisarza Figel'a, cały czas czujnie śledziła ten proces i dzięki temu duchowi partnerstwa byliśmy w stanie poprawić tekst, dodając kluczowe koncepcje ważne dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Jestem za to ogromnie wdzięczny moim kolegom, sprawozdawcom pomocniczym - widzę tu panią Castex, pana Kusstatschera, liberałów - jak również panu Mannowi i Kasoulidesowi oraz wszystkim, którzy wnieśli swój wkład. Dzięki ich szczeremu zaangażowaniu i współpracy mogliśmy uwzględnić następujące koncepcje: integrację społeczną, wymagania rynku pracy, rozwój osobisty poprzez różne ścieżki szkolenia, równość i włączenie osób znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji, równe szanse, poszanowanie zasady pomocniczości i stworzenie centrów koordynacyjnych w państwach członkowskich.
Upewniliśmy się także, że zalecenie nie jest wiążące, mimo że ma charakter legislacyjny. Oczywiście nie było to spowodowane słabością, ale bardziej poczuciem odpowiedzialności i realizmu. Celem było zachęcanie do stosowania tego instrumentu w tych krajach, które potrzebują więcej czasu. Krótko mówiąc, niewątpliwie można ten dokument poprawić, tak jak wszystko w życiu. Jednak jestem przekonany, że mamy przed sobą tekst z duszą i sumieniem.
Jestem przekonany, że zadaniem Parlamentu Europejskiego jest uchwalać prawodawstwo w rzeczywistych interesach obywateli. Cóż, właśnie to uczyniliśmy. Przyjęcie tekstu przy pierwszym czytaniu jest tego dowodem, częściowo dzięki panu Gaľa z Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, które wszystkie wniosły pozytywny wkład.
Pilar del Castillo Vera
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii. - (ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Na początku chciałabym pogratulować sprawozdawcy, ponieważ zajął się tematem, który wykracza poza to, co możemy sobie wyobrazić.
Rzeczywiście, w zglobalizowanym świecie Europa i różne kraje UE będą określane kwalifikacjami ich zasobów ludzkich. Gdybyśmy mieli powiedzieć najkrócej, co sprawia, że Europa i wszystkie kraje europejskie będą konkurencyjne w tym zglobalizowanym świecie, musimy powiedzieć, że są to kwalifikacje zasobów ludzkich, obywateli Europy.
Mając to na uwadze, widzimy, że jest absolutnie niezbędne, aby szkolenie i kształcenie ustawiczne było dostosowane do wymagań rynku pracy i wciąż na nie odpowiadało. Jeśli tak nie jest, konkurencja nie będzie możliwa.
Istnieje również następujący paradoks: ludzie się starzeją, ale starzejąc się stają się młodsi i potencjalnie aktywniejsi, jednak mają niewystarczające środki, aby być produkcyjnymi, dawać społeczeństwu i znajdować spełnienie w pracy zawodowej.
W tym sensie pierwszym aspektem jest to, że uczenie się przez całe życie, oparte zasadniczo o wymiar technologiczny, który daje wartość dodaną, powinno być podstawowym priorytetem. Istnieje jednak drugi aspekt, który dotyczy przyszłości Europy, a jest to integracja tych zasobów ludzkich na konkurencyjnym rynku wewnętrznym, na którym potrzebne są kwalifikacje uznawane przez wszystkie państwa członkowskie, co pozwoli obywatelom z różnych krajów konkurować ze sobą w oparciu o edukację uznawaną przez wszystkich.
Dlatego, ponieważ jest to konieczne dla rozwoju indywidualnego w tak konkurencyjnym świecie i ponieważ jest to konieczne dla rozwoju rynku wewnętrznego, jest to temat o wiele ważniejszy, niż wskazywałby na to fakt, że rozmawiamy o nim tak późno.
Przewodniczący
Dziękuję, pani del Castillo! Wieczorne debaty są jednak zawsze najbardziej interesujące.
Milan Gaľa
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji. - (SK) Po pierwsze, chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu Mantovaniemu, za jego pracę nad europejskimi ramami kwalifikacji. Debatujemy nad tym tematem w Parlamencie Europejskim od wiosny 2006 r. Jak wiemy, mandat dla europejskich ram kwalifikacji jest integralną częścią strategii lizbońskiej. Europejskie ramy kwalifikacji posłużą jako instrument przełożenia kwalifikacji i ich poziomów, a ich wdrożenie spowoduje zwiększenie przejrzystości, porównywalności i możliwości uznawania kwalifikacji obywateli w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto europejskie ramy kwalifikacji pomogą międzynarodowym organizacjom reprezentującym różne sektory poprawić spójność sektorowych systemów kwalifikacji z krajowymi systemami kwalifikacji, pomagając w ten sposób zwiększyć mobilność osób pracujących i studiujących.
Zgodnie z zasadą pomocniczości wyrażam poparcie dla niewiążącego charakteru europejskich ram kwalifikacji w państwach członkowskich i dla utworzenia krajowych systemów zgodnych z krajowym ustawodawstwem i praktyką. Jednak europejskie ramy kwalifikacji staną się skutecznym narzędziem uznawania i porównywalności kwalifikacji na skalę europejską tylko wtedy, gdy będą konsekwentnie wdrażane w państwach członkowskich UE jako część systemów uczenia się przez całe życie. Ponieważ europejskie ramy kwalifikacji są bezpośrednio związane z tym, w jaki sposób obywatele są obecni na rynku pracy oraz wpływają na jakość kształcenia zawodowego i szkolenia, można je także uznać za ważne narzędzie zwiększania konkurencyjności.
Thomas Mann
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący! Europejskie ramy kwalifikacji są sygnałem dla emancypacji kształcenia zawodowego na szczeblu UE, ponieważ pozwolą na uznawanie kwalifikacji zawodowych w całej Europie, podobnie jak kwalifikacji akademickich. Wymaga to czasu oraz chęci współpracy, koordynacji i zmiany sposobów myślenia. Osoby, które trzymają się tylko tego, co znają i stronią od nowych doświadczeń, nie powinny się dziwić, że brakuje im mobilności.
Potrzebna jest większa przejrzystość. Krajowe kwalifikacje szkoleń powinny być porównywalne, chociaż nie oznacza to, że muszą być ujednolicone. Wezwałem już do tego w zeszłym roku, w sprawozdaniu z własnej inicjatywy na temat europejskich ram kwalifikacji, które przygotowałem dla Parlamentu. Wiele się od tego czasu zdarzyło. Rozwiały się obawy, również w moim kraju, że państwa członkowskie utracą swoje uprawnienia. Uczenie się przez całe życie oraz europejskie ramy kwalifikacji były ważnymi osiągnięciami prezydencji niemieckiej, którą uznano za udaną. Obecnie pełną parą ruszyły działania na rzecz utworzenia krajowych ram kwalifikacji, co nie jest takie łatwe, biorąc pod uwagę federacyjną strukturę Niemiec i autonomię każdego landu.
Chciałbym w imieniu grupy PPE-DE podziękować Mario Mantovaniemu za jego nieustępliwość wobec Komisji i Rady i informowanie na bieżąco wszystkich posłów, którzy interesowali się europejskimi ramami kwalifikacji. Mam nadzieję, że sprawozdanie będzie przyjęte jutro w pierwszym czytaniu.
Od tej chwili przy omawianiu szczegółów potrzeba będzie szerokiej dyskusji pomiędzy personelem szkolącym, nauczycielami i instytucjami szkoleniowymi. Przekonałem się o tym wczoraj na spotkaniu z nauczycielami z pomaturalnej szkoły zawodowej w Hesji. Na przykład w hierarchii kwalifikacji niemiecki dyplom mistrza rzemiosła odpowiada przynajmniej trzeciemu lub czwartemu z ośmiu stopni. Inni w ogóle nie znają tej kwalifikacji. Siła podwójnego systemu niemieckiego nie jest oczywista dla tych, którzy sami jej nie doświadczyli.
Jeśli chodzi o praktyczne kształcenie i szkolenie w Europie, które jest oparte o zasadę pomocniczości, wymiary polityki zatrudnienia i kształcenia zawodowego zostaną w nim znacznie poszerzone. Razem musimy osiągnąć i osiągniemy ambitny cel: do 2010 r. wdrożyć normę jakości, europejskie ramy kwalifikacji i objąć nimi świadectwa i dyplomy.
Françoise Castex
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie przewodniczący! Najpierw chciałabym podziękować i pogratulować sprawozdawcy znakomitej konsultacji dotyczącej tego zalecenia w sprawie europejskich ram kwalifikacji. Chciałabym także podziękować Komisji i Radzie za to, że słuchały i były do dyspozycji wszystkich.
W europejskich ramach kwalifikacji znajdujemy narzędzie służące mobilności obywateli europejskich, bądź w ramach ścieżek kształcenia, bądź w ramach mobilności zawodowej. Swobodny przepływ osób, który jest wpisany w nasze Traktaty, jest wciąż zakłócany przez trudności z uznaniem kwalifikacji uzyskanych w kraju pochodzenia, jakich doświadczają obywatele. Te kwalifikacje, przyznawane przez każde z państw członkowskich według ich własnych procedur i systemów, pozostają w gestii każdego z państw członkowskich i jest to respektowane przez europejskie ramy kwalifikacji.
Jednak kwalifikacje w coraz większym stopniu muszą być uznawane poza krajem, w którym zostały przyznane, do czego pragniemy zachęcać z szacunku dla wartości, jaką dyplom lub inny dokument stanowi dla jego posiadacza. Dlatego potrzebujemy narzędzia pozwalającego na porównywanie, a zwłaszcza przekładanie kwalifikacji z różnych państw członkowskich. Jest to szczególnie potrzebne i delikatne zagadnienie, jeśli chodzi o kwalifikacje zawodowe. Dlatego Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zależało na uwzględnieniu kwalifikacji zawodowych w europejskich ramach kwalifikacji. Tak się stało i jesteśmy z tego zadowoleni.
Na europejskim rynku pracy pracownicy i firmy są coraz bardziej mobilni. Dlatego jednak pracownicy i pracodawcy potrzebują gwarancji, we wszystkich państwach członkowskich, dotyczących tego, co jest miarą kompetencji i wartości pracownika, mianowicie kwalifikacji zawodowych, bez względu na to, jak zostały zdobyte.
Panie komisarzu! Chciałabym jednak podkreślić co innego. W obecnej chwili europejskie ramy kwalifikacji są ładną, ale pustą skorupą. Aby właściwie funkcjonowały, dyplomy, kwalifikacje i świadectwa w każdym państwie członkowskim muszą być ujednolicone i zarejestrowane w ramach klasyfikacji EQF. Będzie to duże obciążenie dla wszystkich państw członkowskich i będzie wymagać dużo energii i wiedzy fachowej. Kluczowe będzie poparcie Komisji Europejskiej, jak również agencji europejskich - myślę w szczególności o Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop). Na wszystkich szczeblach będzie również istotny udział partnerów społecznych. Muszą oni być włączeni, zgodnie z zaleceniem, przez państwa członkowskie i Komitety Dialogu Sektorowego na szczeblu wspólnotowym.
Wreszcie aby europejskie ramy kwalifikacji były pełne i skuteczne, konieczne będzie, by partnerzy gospodarczy i stowarzyszenia zawodowe zrozumiały je i przyjęły. Nie tylko dlatego, że nadają kwalifikacje, które należy uwzględnić w EQF, ale ponieważ firmy potrzebują poziomów odniesienia dla klasyfikacji stanowisk pracy i dla rekrutacji. Europejskie ramy kwalifikacji muszą szybko stać się ich wspólnymi ramami odniesienia. Marzę o odpowiednim terminie, przed upływem którego EQF staną się wszędzie ramami odniesienia, nawet w układach zbiorowych pracy.
Ona Juknevičienė
w imieniu grupy ALDE. - (LT) Na początku muszę pochwalić pana Mantovaniego za przygotowanie tego ważnego dokumentu.
Głównym celem tego dokumentu jest znalezienie sposobu określania i porównywania różnych kwalifikacji w obrębie rynku pracy i systemu edukacji.
Bez wątpienia europejskie ramy kwalifikacji (EQF) będą miały korzystny wpływ na wydajność i elastyczność rynku pracy UE. Co ważniejsze, europejskie ramy kwalifikacji pomogłyby zmniejszyć dyskryminację w miejscu pracy zarówno wobec imigrantów, jak i obywateli UE.
Niestety zarówno Litwini, jak i obywatele innych państw UE mają trudności z wykorzystywaniem swoich kwalifikacji w innych państwach członkowskich. Bardzo często ich kwalifikacje nie są uznawane przez pracodawców lub instytucje.
Ludzie czują się dyskryminowani, ponieważ nie mają równych szans w konkurencji na rynku pracy. Często podejmują prace gorzej płatne, które są poniżej ich kwalifikacji. Na spotkaniu z obywatelami Litwy mieszkającymi i pracującymi w Londynie dowiedziałam się o dosyć licznych skargach w sprawie dyskryminacji w miejscu pracy i trudności w znalezieniu pracy, do której te osoby są wykwalifikowane.
Sprawia to, że czują się jak obywatele drugiej kategorii, chociaż kwalifikacjami i umiejętnościami często przewyższają obywateli tamtejszych państw wykonujących tę samą pracę. Nie mogą dostać pracy, o którą się starają lub odpowiedniego wynagrodzenia jedynie dlatego, że ich kwalifikacje nie są uznawane.
Podsumowując, ten dokument ma wielkie znaczenie dla większości ludzi. Niestety ani Komisja ani posłowie do Parlamentu Europejskiego nie potrafią rozwiązać tego problemu od 22 lat.
W 1985 r. Rada postanowiła wprowadzić system mający zharmonizować kwalifikacje zawodowe różnych państw. Nie przyniósł on żadnych rezultatów. Niestety znowu nam się nie spieszy i nie zamierzamy go wprowadzać przed 2012 r. Ponadto zostało to pozostawione w gestii państw członkowskich.
Szkoda, że jesteśmy tak nieskuteczni. Powinniśmy uczyć się z naszych doświadczeń.
Zdzisław Zbigniew Podkański
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Ustanowienie ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie ma istotne znaczenie dla współczesnej i przyszłej Europy. Od przygotowania do życia i pracy zależy bowiem spełnienie się człowieka w życiu osobistym i w społeczeństwie. Uwarunkowania historyczne i współczesne powodują potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na ludzi w wieku 50 lat i więcej oraz młodzież z rodzin przeżywających trudności ekonomiczne, zwłaszcza w nowych państwach członkowskich. Nie wszyscy bowiem mogą i powinni wyjechać w poszukiwaniu pracy. Ludziom trzeba tworzyć warunki do rozwoju w ich środowisku, w ich miejscu zamieszkania. Krajowe ramy kwalifikacji powinny oznaczać instrument służący klasyfikacji kwalifikacji zgodnie z kryteriami ustalonymi dla określonych, osiągalnych poziomów nauczania. Unia Europejska powinna wspierać wysiłki państw członkowskich zarówno prawnie, jak i ekonomicznie. Unia powinna zapewnić obywatelom nie tylko możliwość swobodnego przemieszczania się, ale również uznawania ich kwalifikacji zawodowych.
Sepp Kusstatscher
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący! Po pierwsze, bardzo dziękuję Mario Mantovaniemu, który w tej kwestii poszedł w ślady swojego sąsiada z ławy poselskiej.
Mamy przed sobą wynik, który będzie wymagał, aby władze oświatowe w państwach członkowskich korzystały z tych wspólnych ram jako instrumentu przełożenia kwalifikacji i punktu odniesienia. Istnieje wiele do zrobienia: należy wywierać większą presję w celu zagwarantowania większej przejrzystości oraz lepszej porównywalności i w ten sposób osiągnąć równość i uznanie różnych kwalifikacji w UE.
Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję fakt, że kształcenie zawodowe wymienia się obok kształcenia ogólnego i nadaje mu się równy status oraz że standardy obejmować będą nie tylko formalne dyplomy, ale również nieformalne umiejętności, które nabywa się w miejscu pracy lub domu.
Często podstępnie utrudnia się dostęp do rynku pracy. Nierzadko władze oświatowe, komisje i stowarzyszenia zawodowe próbują odpierać konkurencję z zewnątrz, odmawiając z przyczyn formalnych uznawania kwalifikacji kształcenia zawodowego i wyższego zdobytych gdzie indziej. W 2010 r. będzie to już przeszłość.
Derek Roland Clark
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! "Zachęcanie do uczenia się przez całe życie” ładnie brzmi, tak samo jak działania UE na rzecz dobra ludzi i zatrudnienia.
Nie dalej jak dziś rano pan Barroso powiedział, że nie lubi klauzul opt-out, ale że popiera kompromisy na rzecz różnorodności. To piękne słowa, ale stajemy tu wobec kolejnej próby wtłoczenia wspaniałej różnorodności we wspólne, zharmonizowane i bezbarwne ramy.
Ogólnie mówiąc, teraz kolej na edukację. Jednak edukacja nie wchodzi w zakres kompetencji UE! Może być jedynie objęta wnioskami, zgodnie z artykułami 149 i 150 Traktatu. Więc jest to także próba wprowadzenia kompetencji tylnymi drzwiami. Jeśli UE chce przejąć kontrolę nad edukacją, niech uczyni to uczciwie, na drodze zwyczajnych procedur i z poszanowaniem przejrzystości, o której tyle słyszymy.
Zgodnie z ramami z Bergen utworzenie suplementu Europass do dyplomu i świadectwa wraz z europejskim systemem transferu i akumulacji punktów będzie wymagać zharmonizowanego poziomu europejskich ram kwalifikacyjnych. Przyznawanie kwalifikacji na szczeblu sektorowym i regionalnym, jak również krajowym, zapewni UE niemal całkowitą kontrolę nad kwalifikacjami. Przyznawanie kwalifikacji umożliwi jej także obejście wyższych uczelni i rządów krajowych.
Rząd Wielkiej Brytanii jest za zharmonizowaniem kwalifikacji. Przygotowuje się do tego poprzez przekazanie kontroli nad uczelniami Tajnej Radzie Królewskiej, gotowej oddać je UE. Zdanie uczelni na ten temat wydaje się nieistotne.
Prawdziwe stanowisko rządu staje się jasne w świetle jego jedynego zastrzeżenia wobec tego planu. Nie chce, aby logo UE widniało na dyplomach. Dlatego, że nie chcą, aby ludzie wiedzieli, że edukacja została przekazana w ręce UE.
Proszę, aby mi państwo wyjaśnili: Dlaczego mój rząd przyjął taką strategię? Dlaczego popiera projekt UE, a jednocześnie chce to ukryć przed ludźmi? Czy inne rządy krajowe postępują tak samo? Nie zdziwiłbym się, gdyby tak było, ponieważ oni także mogą nie chcieć, aby społeczeństwo wiedziało, że tak postępuje się wobec uczelni.
Zapewne widzą państwo, że nie podoba mi się ten projekt, ale nie powodu narodowej dumy z brytyjskich uczelni. Nie. Dlatego, że jako nauczyciel cenię edukację i mam świadomość tego, że państwa europejskie mają uczelnie, z których są słusznie dumne - wielkie ośrodki nauki, których absolwenci od wieków wnosili wkład w sztukę, literaturę i naukę, ubogacając wszędzie ludzkie życie.
Mam również świadomość tego, że ten bodziec cywilizacyjny zawdzięczamy temu, że te ośrodki wiedzy ewoluowały osobno i niezależnie, a każdy z nich rozwinął własny charakter i tożsamość.
Czy to nie dziwne, że w czasach, w których zazdrośnie się strzeże osobistej tożsamości, a kradzież tożsamości uważa za przestępstwo, niektórzy bezmyślnie usiłują zniszczyć niepowtarzalną tożsamość instytucji, które ich stworzyły, pozbawiając innych edukacji, którą sami w nich zdobyli?
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie przewodniczący! Nie moglibyśmy debatować dzisiaj nad wnioskiem dotyczącym zalecenia europejskich ram kwalifikacji, gdyby pan poseł Mantovani nie wykorzystał dobrze doświadczeń poprzednich posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy pracowali nad tym tematem lub nie współpracował tak dobrze z Komisją i Radą. Możemy więc dzisiaj zająć się stworzeniem ośmiu poziomów kwalifikacji obejmujących kształcenie ogólne, kształcenie dorosłych, kształcenie i szkolenie zawodowe oraz trzech poziomów kwalifikacji obejmujących kształcenie wyższe.
W odpowiedzi mojemu przedmówcy podkreślamy, że artykuły 149 i 150 Traktatu są właściwą podstawą prawną dla proponowanego zalecenia, ponieważ uwzględniają uczenie się przez całe życie. W żadnym wypadku nie zgadzamy się z tym, że edukacja powinna wchodzić w zakres kompetencji UE: pozostaje ona w gestii władz krajowych. Jednak porównywanie kwalifikacji w europejskich ramach kwalifikacji nie bierze pod uwagę metod nauczania i rodzajów instytucji oświatowych. W rezultacie takie porównanie odnosi się tylko do wiedzy, zdolności rozumienia i praktycznego zastosowania wiedzy i umiejętności.
Grecji i wielu innym państwom szczególnie zależy na opcjonalnym charakterze europejskich ram kwalifikacji. Oficjalnie mówi się o tym, że promowanie kwalifikacyjnych rankingów nie ma nic wspólnego z kształtowaniem krajowego systemu edukacji lub uznawaniem dyplomów uczelni. Poza tym w przypadku edukacji "pozaformalnej” i nieformalnej, z powodu jej różnorodności i specjalnych warunków, w jakich się odbywa, możliwe jest jedynie odniesienie, ale nie automatyczna certyfikacja.
Trzeba również pamiętać, że ta sama osoba może posiadać kilka kwalifikacji na różnych poziomach.
Joel Hasse Ferreira
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Europejskie ramy kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie to ważny dokument umożliwiający porównywanie na szczeblu europejskim krajowych i sektorowych ram odniesienia kwalifikacji.
Certyfikacja zdobytych kwalifikacji jest niezbędna dla zintegrowania postępów uzyskanych poza formalnym systemem edukacji, zwłaszcza w życiu zawodowym, z postępami uzyskanymi w systemach formalnych. W ten sposób przyczynia się do większej demokratyzacji w UE, jeśli chodzi o zarządzanie osobistą karierą zawodową.
Ta dyrektywa, jak podkreśla jedna z poprawek zgłoszonych i przyjętych w Parlamencie, sprzyja potwierdzaniu tych kwalifikacji zgodnie z wnioskami Rady na temat wspólnych zasad europejskich dotyczących identyfikacji i potwierdzania uczenia się "pozaformalnego” i nieformalnego.
Panie przewodniczący! Pozwoli nam to na zbliżenie się do jednych europejskich ram prawnych, które mają być spójne i nie zmniejszać gwarancji, które w niektórych przypadkach już istnieją. Panie i panowie! Projekt dyrektywy, który obecnie omawiamy, będzie ważnym narzędziem służącym większej elastyczności na rynkach pracy, będzie lepiej chronić interesy pracowników i zwiększy możliwość świadczenia usług wysokiej jakości. W tym miejscu mogę jedynie z zadowoleniem przyjąć wysiłki prezydencji portugalskiej w dziedzinie edukacji mające na celu pewne i szybkie przyjęcie dokumentu przez Parlament w pierwszym czytaniu. Jest oczywiste, że w tych okolicznościach powinniśmy również podkreślić pracę wykonaną przez sprawozdawcę, pana Mantovaniego, i sprawozdawców pomocniczych, zwłaszcza panią Castex.
Aby być skuteczniejszymi i czerpać więcej korzyści z mobilności zawodowej i akademickiej w Europie, musimy pracować jeszcze efektywniej nad wdrożeniem europejskich ram kwalifikacji i włączeniem ich do europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów, a to sprawozdanie sprzyja istotnemu postępowi w tym kierunku. W ten sposób wniosek dotyczący dyrektywy sprzyja równym szansom w społeczeństwie wiedzy, w którym żyjemy, w celu lepszej integracji rynków pracy różnych państw członkowskich, uwzględniając bogatą różnorodność różnych systemów krajowych. Dlatego zasługuje na naszą pozytywną odpowiedź.
Ewa Tomaszewska
Panie Przewodniczący! Przejrzystość i porównywalność kwalifikacji nabytych w różnych okolicznościach, systemach i krajach ułatwia ocenę poziomu wiedzy zarówno pracownikom, jak i pracodawcom, zwiększając mobilność na rynku pracy. Dotyczy to zarówno zawodów regulowanych - lekarzy, pielęgniarek, innych zawodów medycznych, gdzie kwalifikacje te są wzajemnie uznawane przez kraje Unii Europejskiej, jak i innych zawodów. Wprowadzenie ram kwalifikacyjnych przyczyni się do większej spójności społecznej.
Odmiennie jednak winny być traktowane uczelnie i zawody artystyczne, gdzie talent i uzdolnienia nie powinny być krępowane rygorami, ani uśredniane, gdzie wykładowca nie jest zobiektywizowany, ale nadal pełni rolę mistrza.
Gratuluję sprawozdawcy.
Peter Mandelson
komisarz. - Panie przewodniczący! Myślę, że była to bardzo dobra debata, która wyznacza początek bardzo istotnego projektu, który moim zdaniem pojawia się w samą porę i, jak zauważyli inni, jest platformą dla tego pokolenia i przyszłych pokoleń.
Jest niezbędny dla funkcjonowania jednolitego rynku, jest niezbędny dla rozwoju społecznego Europy, jest niezbędny do tego, by obywatele Europy mogli sprostać szybko zmieniającemu się rynkowi i rynkowi pracy. Jest to paszport do rozwoju osobistego i integracji społecznej. Była to bardzo konstruktywna i harmonijna debata - pomijając, jak sądzę, wystąpienie mojego rodaka, które było przesadzone i wyolbrzymione, z domieszką ideologicznych uprzedzeń i zupełnie przeinaczało to, co jest planowane i proponowane.
Jest to zalecenie i dlatego jest dobrowolne. Europejskie ramy kwalifikacji nie będą przyznawać kwalifikacji: to pozostaje kompetencją państw, uczelni i innych instytucji, które pozostają autonomiczne. Na kwalifikacjach będzie umieszczany poziom odniesienia europejskich ram kwalifikacji, na przykład poziom 4, ale także poziom krajowy.
Tak więc cieszę się, że widzę w Parlamencie i Radzie ten konsensus - poza jedną osobą - w sprawie wniosku legislacyjnego i że jest on odzwierciedlony na szczeblu krajowym, gdzie nabiera potężnego rozmachu tworzenie krajowych ram kwalifikacji.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Na koniec tej debaty chciałbym przede wszystkim podziękować tłumaczom, którzy zdecydowali się zostać, mimo że nie byli do tego zobowiązani.
Głosowanie odbędzie się w środę o godz. 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Monica Maria Iacob-Ridzi
na piśmie. - (RO) Europejskie ramy odniesienia uproszczą system 27 dwustronnych relacji, dotyczący uznawania kwalifikacji akademickich i zawodowych. W ten sposób procesowi bolońskiemu, mającemu stworzyć do 2010 r. europejską przestrzeń edukacyjną, towarzyszy instrument pozwalający na uznawanie wszystkich kwalifikacji, które można zdobyć w państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Mimo że 9 na 10 obywateli Unii Europejskiej uważa, że edukacja ustawiczna jest ważnym instrumentem rozwoju zawodowego, brak środków finansowych skutkuje wielkimi niedostatkami w szkoleniu niezbędnym w obecnej gospodarce. Najnowszy Eurobarometr podaje, że jedynie 58% respondentów potrafi obsługiwać komputer, a zaledwie połowa z nich jest użytkownikami Internetu. Ponadto ponad 60% obywateli nie potrafi używać w pracy obcego języka. Budżety krajowe przeznaczane na edukację ustawiczną wahają się od 40% łącznej sumy przeznaczanej na edukację w krajach północnych do niecałych 10% w nowych państwach członkowskich.
Dlatego należy rozszerzyć inicjatywy dla młodych przedsiębiorców, takie jak Grundtvig lub Erasmus, i podwoić na nie nakłady, uzupełniając niedostateczne finanse krajowe. Ponadto europejskie ramy odniesienia powinny być uzupełnione programami ustanawiającymi rzeczywiste europejskie kwalifikacje, uznawane na całym terytorium Unii Europejskiej.
Rumiana Jeleva
na piśmie. - (BG) Trzeba stwierdzić, że nieformalny sektor edukacyjny jest niedostatecznie rozwinięty, raczej nieznany i często odizolowany od formalnego. Europejskie ramy kwalifikacji są kluczowym instrumentem służącym eliminacji tej rozbieżności i ponownej ocenie systemu orientacji i informacji zawodowej.
Rozwój europejskich ram kwalifikacji będzie sprzyjać mobilności siły roboczej w 31 państwach uczestniczących i udziałowi organizacji sektorowych i przemysłowych z nowych państw członkowskich UE w wykorzystywaniu środków z Europejskiego Funduszu Społecznego przyznawanych na zdobywanie nowych kwalifikacji lub podniesienie już posiadanych. Dla państw członkowskich, które są krócej w UE, na przykład Bułgarii, ważne jest, aby mieć okazję do wymiany dobrych praktyk i wdrożenia pilotażowych programów Wspólnoty.
Rozwój i wdrożenie europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów w kształceniu i szkoleniu zawodowym (ECVET) mającego na celu ułatwienie akumulacji, transferu i uznawania osiągnięć edukacyjnych bez względu na to, gdzie zostały zdobyte, ma wielkie znaczenie w odniesieniu do okresów przejściowych zastosowanych wobec Bułgarii i Rumunii. System punktów będzie sprzyjał swobodnemu przepływowi i zwiększeniu dostępu do rynku pracy dla większości zasobów ludzkich Wspólnoty, a zarazem dostarczy wiarygodnej podstawy do porównań.
Sądzę, że europejskie ramy kwalifikacji będą dodatkowym bodźcem do rozwoju tego procesu.
Katalin Lévai
na piśmie. - (HU) Uznawanie wiedzy, umiejętności i kompetencji obywateli jest niezbędne dla konkurencyjności Unii Europejskiej i spójności społecznej, jak również dla mobilności poszczególnych obywateli. Uczenie się przez całe życie i dostęp do niego dla wszystkich, w tym dla tych w niekorzystnej sytuacji, musi być popierane i udoskonalane zarówno na szczeblu krajowym, jak i wspólnotowym. Należy zachęcać młodzież, dorosłych, imigrantów i pracowników fizycznych z całej Europy, którzy zdobyli nieformalnie umiejętności, które nigdy nie zostały uznane, do uczestnictwa w programach uczenia się przez całe życie w celu uniknięcia wykluczenia tych grup ze społeczeństwa i rynku pracy.
W tym wszystkim ważną rolę mogą odegrać wspólne ramy odniesienia służące jako instrument przełożenia kwalifikacji pomiędzy różnymi systemami kwalifikacji i ich poziomami, czy to w przypadku kształcenia ogólnego i wyższego czy też kształcenia zawodowego i szkolenia. Zwiększy to przejrzystość, porównywalność i mobilność kwalifikacji obywateli w różnych państwach członkowskich.
Zadaniem ram odniesienia jest integracja i koordynacja krajowych systemów kwalifikacji, zapewnienie równości, zwiększenie dostępu do kwalifikacji i ich podnoszenia w odniesieniu do społeczeństwa obywatelskiego i rynku pracy.
W celu zakończenia istniejącej w edukacji segregacji popieram rozpoczęcie działań na rzecz dostarczania informacji i zaangażowania w dialog społeczny.
Myślę także, że ważne jest, aby uznawać nieformalną edukację pracowników w celu ułatwienia im łatwiejszej zmiany pracy.
Unia Europejska musi stać się społeczeństwem opartym na wiedzy, dobrze przygotowanym do podjęcia wyzwań globalizacji. W takim społeczeństwie obywatele każdego z państw członkowskich muszą przystosować się do potrzeb konkurencyjnego rynku pracy. Dlatego uczenie się będzie podstawowym wymogiem dla wszystkich grup wiekowych.
James Nicholson
na piśmie. - Europejskie ramy kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie (EQF) stanowią dobry przykład tego, że Unia Europejska czyni to, co powinna w celu promocji mobilności między państwami. Większość z nas zapewne występowało w imieniu obywateli własnych państw członkowskich, którzy przekonują się, że korzystając ze swobodnego przepływu, który umożliwia im Unia Europejska i przenosząc się do innego kraju, doświadczają dyskryminacji, ponieważ ich kwalifikacje nie są w wystarczającym stopniu uznawane w nowym kraju pobytu. Europejskie ramy kwalifikacji, jako instrument przełożenia kwalifikacji dla władz krajowych, niewątpliwie pomoże naszym wyborcom pokonać tę bezsensowną dyskryminację. Powinny również pomóc każdemu z państw członkowskich, do których przenosi się dana osoba, ponieważ umożliwią dokładną ocenę jej kwalifikacji.


Przyjęcie przez Słowację jednej waluty w dniu 1 stycznia 2009 r. (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem jest sprawozdanie pana posła Casa, w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej, w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia przez Słowację wspólnej waluty w dniu 1 stycznia 2009 r. - C6-0198/2008 -.
Panie i panowie! Pozwolę sobie pogratulować Słowacji i naszym słowackim kolegom - posłom do PE tego sukcesu ich państwa i strefy euro.
Vladimír Špidla
Pani przewodnicząca! W imieniu Komisji na początku chciałbym podziękować Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz sprawozdawcy, panu posłowi Casa, za wspaniałą pracę, jaką wykonali w zakresie oceny spełnienia przez Słowację kryteriów konwergencji do przyjęcia wspólnej waluty.
Po wejściu Słowacji do strefy euro będzie w niej szesnastu członków, w tym czterech z grupy państw, które weszły do Unii Europejskiej w 2004 r.
To piąte rozszerzenie strefy euro od wprowadzenia wspólnej waluty w 1999 r. To jasny dowód jego otwarcia dla wszystkich państw członkowskich, które spełniają warunki, ustanowione Traktatem.
Wejście Słowacji do strefy euro to ukoronowanie godnego uwagi postępu, jaki słowacka gospodarka osiągnęła w ostatnim dziesięcioleciu. Umożliwi temu krajowi korzystanie z istotnych korzyści, oferowanych przez Unię Gospodarczą i Monetarną, przedstawionych w sprawozdaniu, przyjętym przez Komisję w maju zeszłego roku w X rocznicę EGM.
Sprawozdanie wskazuje również, że aby w pełni wykorzystać korzyści z euro, konieczne jest realizowanie zdrowej polityki makroekonomicznej w celu ochrony konkurencyjności państwa po nieodwołalnym ustaleniu kurs wymiany, co obejmuje dyscyplinę fiskalną, odpowiedzialną politykę płac i reformy strukturalne, szczególnie w odniesieniu do funkcjonowania rynku pracy.
Bez jasnego zaangażowania w tym zakresie istnieje niebezpieczeństwo, że inflacja mogłaby stać się rzeczywistym i poważnym problemem. Ten punkt jest wyraźnie wymieniony w sprawozdaniu pana posła Casa i Komisja w całości się z nim zgadza.
Na posiedzeniu dnia 3 czerwca Rada Ecofin zatwierdziła sprawozdanie Komisji w sprawie spełnienia przez Słowację kryteriów konwergencji. Rada Europejska na posiedzeniu w Brukseli w czwartek i piątek winna, po otrzymaniu opinii Parlamentu, potwierdzić poparcie polityczne dla przyjęcia przez Słowację wspólnej waluty, co zostanie potwierdzone przez Radę Ecofin w lipcu.
W następnym tygodniu Komisja zaproponuje ostateczny kurs wymiany słowackiej korony na euro, który także zostanie formalnie przyjęty przez Radę Ecofin w lipcu.
W odniesieniu do tego chciałbym podziękować Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz panu posłowi Casa za prace, które rozpoczęli wiele miesięcy temu, aby umożliwić Parlamentowi wydanie opinii krótkim terminie, że zadaniem naszych trzech instytucji jest przeprowadzenie rzetelnej oceny spełnienia kryteriów przez przedmiotowe państwo członkowskie i udzielenie mu wystarczającego czasu na dopełnienie praktycznych ustaleń do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2009 r.
David Casa
Przed nami ważna chwila, ponieważ w tym Parlamencie ponownie omawiamy rozszerzenie strefy euro w celu włączenia byłego państwa komunistycznego, państwa, które - podobnie jak mój własny kraj, Malta, weszło do Unii Europejskiej w 2004 r., państwa, które musi zmienić swoją gospodarkę, aby zyskać możliwość spełnienia kryteriów, określonych w Traktacie. Nie było to łatwe do osiągnięcia. Od miesięcy dyskutowaliśmy z Komisją, Europejskim Bankiem Centralnym, słowackim rządem, jak też całym społeczeństwem obywatelskim Słowacji, aby zapewnić, że proces ten może rzeczywiście pomóc Słowacji w spełnieniu wszystkich kryteriów, określonych w Traktacie.
Po wydaniu przez Komisję jej sprawozdania, my, jako Parlament, przeprowadziliśmy proces dyskusji i konsultacji, co było naprawdę bardzo ważnym momentem, nawet dla mnie, ponieważ mogłem widzieć, co mówiła Komisja, a nie tylko to, co mówił Europejski Bank Centralny lub rząd Słowacji, jak też mogłem dowiedzieć się od Słowaków, jak postrzegają ten historyczny krok, który wykonają, jeśli Bóg pozwoli, w styczniu następnego roku.
Jak stwierdził komisarz tuż przede mną, dzisiaj Słowacja ponosi odpowiedzialność, ponieważ za nią stoją w kolejce państwa, których większość, podobnie jak Słowacja, zakończyło erę komunistyczną i pragnie wejść do tego obszaru, który jest tak ważny dla Unii Europejskiej. Tak więc państwo, o którym dziś rozmawiamy, ponosi odpowiedzialność za utrzymanie stałego charakteru konwergencji, szczególnie w odniesieniu do stopy inflacji, co było wielokrotnie dyskutowane, nawet w moim sprawozdaniu. Natomiast z danych statystycznych, które mamy dzisiaj przed sobą, jasno wynika, że problem występuje w całej strefie i nie możemy wyróżnić Słowacji, ponieważ dziś rozmawiamy o stopie inflacji, która faktycznie wzrosła w 21 państwach Unii Europejskiej. Dlatego nie tylko musimy zapewnić utrzymanie stałej stopy inflacji przez Słowację, ale również zastanowić się, w jaki sposób można by maksymalnie obniżyć stopę inflacji we wszystkich państwach, które już weszły do strefy euro. Znamy problemy, przed którymi obecnie stajemy, problemie ropy naftowej, który nie oddziałuje na nas w sposób pozytywny i dlatego musimy zastanowić się, w jaki sposób podejdziemy do tego bardzo ważnego zagadnienia.
Jak powiedziałem, Parlament odbył pierwszą wizytę na Słowację i apelowałbym, żeby delegacje z Parlamentu tej kadencji były wysyłane do każdego państwa, które zamierza wejść do strefy euro, ponieważ daje to możliwość wysłuchania i dowiedzenia się więcej o tym, jaki jest rzeczywisty stan gospodarki w danym kraju.
Co do Komisji, jestem trochę rozczarowany ponowną oceną, przeprowadzoną po oficjalnej publikacji sprawozdania dotyczącego konwergencji. Nie uważam, aby ten Parlament powinien być traktowany w sposób, w jaki potraktowała go Komisja, ponieważ przynajmniej powinna się z nami skonsultować. Rozumiem, że ponownej oceny nie można opublikować z dużym wyprzedzeniem z uwagi na możliwość spekulacji, jednak Parlament wymaga, że kiedy podobne środki zostają podjęte po sporządzeniu sprawozdania dotyczącego konwergencji, konsultacje z Parlamentem powinny być przeprowadzone, nawet jeżeli miałoby to się w ostatnich chwilach tej decyzji.
Kończąc, chciałbym podziękować wszystkim, którzy pomogli mi w przygotowaniu tego sprawozdania, w tym sprawozdawcom pomocniczym ze wszystkich grup politycznych, mojemu koordynatorowi i przewodniczącym komisji, którzy zawsze współpracowali w przygotowaniu tego sprawozdania. Wreszcie dziękuję Słowakom i życzę im powodzenia w tym historycznym kroku, który obecnie zamierzają zrobić. Powinniśmy głosować za tym ważnym krokiem nie tylko dla ich dobra, ale także dla dobra całej Unii Europejskiej.
Alexander Radwan
Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja także chciałbym podziękować sprawozdawcy. W ciągu ostatnich kilku dni miałem kilka dodatkowych przemyśleń dotyczących przystąpienia Słowacji do strefy euro.
Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejscy Demokraci będą głosować za tym sprawozdaniem. W świetle wydarzeń, towarzyszących zmianie korony na euro, ponownie przedkładamy odnośne zmiany i kompromisowe wnioski, ponieważ ta zmiana, która przekracza dopuszczalne 15% wahania, doprowadziła również do sporu w Parlamencie. Wszystko, co możemy zrobić, to zwrócić się do Komisji - i to nie tylko prosić, ale także naciskać - żeby pomogła w tej sprawie tak, aby przy przyszłych przyjęciach wspólnej waluty, czego kryteria, które już zostały określone w Traktacie, zostały skonkretyzowane.
Odkąd zostałem posłem do Parlamentu Europejskiego, zawsze byłem obecny, kiedy nowe państwo przyjmowało wspólną walutę. Za każdym razem przedstawiano nam nowe argumenty, w tym ten, że "ostatecznie poprzednie państwa także były w stanie to zrobić w ten sposób”, co stanie się niekończącą się opowieścią. Uważam za ważne, abyśmy postrzegali wejście do strefy euro mniej jako sprawę honoru narodowego, a bardziej jako cel większej obiektywizacji kryteriów, co jest korzystne dla przystępującego państwa.
Rewaluacja korony w górę o ponad 17% jest z pewnością uzasadniona z ekonomicznego punktu widzenia. Czy połączenie terminu rewaluacji z wejściem do obszaru Euro było słuszne, to inna sprawa. Dlatego powinniśmy zrobić wszystko, co jest możliwe, aby zapewnić, że euro i cała gospodarka osiągną coś dobrego zamiast ograniczać się do punktu widzenia sytuacji politycznej o ograniczonym czasie trwania, czy to europejskiej czy krajowej.
Pozwolę sobie krótko przypomnieć, co stało się w czwartek. Uważam, że wielokrotne ignorowanie tego aspektu przez Parlament Europejski jest nieprawidłowe, a jutrzejsza debata główna będzie właśnie no tym. Dzisiaj będziemy głosować, czy Słowacja powinna wejść do strefy euro, a ECOFIN zrobi to w lipcu. W czwartek zobaczyliśmy, jak jeden członek strefy euro oświadczył, że nie chce, aby Unia Europejska była taka, jaka jest. Poten wysocy przedstawiciele pana ojczystego kraju, panie komisarzu, wypowiadali się w podobnym duchu.
Euro nigdy nie było celem samym w sobie. Euro zawsze było wyznacznikiem drogi dalszego rozwój Unii Europejskiej. Teraz - chociaż nie ma tu Rady - każdy zadaje to samo pytanie: dokąd teraz Europo? Jakie mają być kolejne, konkretne kroki? Niektórzy mówią o rdzeniu Europy, inni o alternatywach, inni jeszcze mówią, że powinniśmy zakończyć rozszerzanie, natomiast inni zachowują się tak, jakby nic nie miało się zmienić. Dlatego ponownie spróbujemy z euro i jeszcze raz później.
Jednakże podejmując te decyzje, winniśmy pamiętać o realiach politycznych w Unii Europejskiej, tak więc głosując dzisiaj, mam bardzo mieszane uczucia, czy zwykłe zignorowanie głosowania - rzeczywistość w Europie - jest naprawdę słuszną rzeczą do zrobienia.
Dariusz Rosati
w imieniu grupy PSE. - Panie Przewodniczący! Chciałbym zacząć od podziękowania panu posłowi Davidowi Casie za przygotowanie znakomitego sprawozdania. Chcę powiedzieć, że grupa PSE będzie popierała to sprawozdanie.
Chcę również podkreślić, że po raz pierwszy mamy do czynienia z wejściem do obszaru euro kraju z obszaru Europy Środkowej, kraju postkomunistycznego z dawnego bloku sowieckiego. Traktuję to nie tylko w kategoriach symbolicznych, ale także jako ważny krok na drodze naprzód w postępie integracji europejskiej. Jest to sukces samej unii walutowej, bo w jej skład wejdzie gospodarka dynamiczna, konkurencyjna, nieobciążona długiem publicznym, co z pewnością przyczyni się do wzmocnienia strefy euro. Po drugie, jest to również sukces Słowacji, która pomyślnie wypełniła wszystkie kryteria członkowstwa i będzie mogła korzystać z dobrodziejstw wspólnej waluty. Sukces ten jest szczególnie ważny i potrzebny dziś, kiedy wyniki przegranego referendum w Irlandii zachwiały wiarą w przyszłość integracji europejskiej. Akcesja Słowacji do strefy euro pokazuje, że proces pogłębiania integracji europejskiej postępuje naprzód i wierzę, że nawet najwięksi eurosceptycy nie będą go w stanie zatrzymać.
Przyjęcie Słowacji do klubu państw posługujących się wspólną walutą jest potwierdzeniem tego, że konsekwentnie wdrażane reformy gospodarcze i strukturalne opłacają się i przynoszą pozytywne rezultaty. Słowacja jest dzisiaj jednym z najszybciej rozwijających się państw w Unii Europejskiej. Mówił o tym pan komisarz Špidla. Jednym ze źródeł tych sukcesów są właśnie reformy, i w tym miejscu należą się podziękowania i wyrazu uznania zarówno dla rządu Mikuláša Dzurindy, który wprowadził te trudne reformy, jak również dla obecnego rządu Roberta Fico, który te reformy kontynuuje.
Przyjęcie euro przez Słowację to także wielkie wyzwanie. W szczególności rząd słowacki powinien zapewnić, aby zmiana waluty nastąpiła w sposób zorganizowany, aby nie doszło do podwyżek cen i tak, aby poparcie Słowaków dla nowej waluty utrzymało się na przyszłość.
Gratulując moim słowackim kolegom tego sukcesu, chcę - jako poseł z Polski - również powiedzieć, że mam nadzieję, że mój kraj także dołączy do nich niedługo.
Wolf Klinz
Panie przewodniczący! Słowacja rzeczywiście ma zdumiewające osiągnięcia jak na kilka lat. Kto mógł wyobrazić sobie, że Słowacja będzie jednym z pierwszych, nowych państw członkowskich, które będą w stanie dołączyć do strefy euro? Ale ciężka praca nie skończyła się, w rzeczywistości dopiero się zaczyna. W swojej ocenie i analizach Komisja i Europejski Bank Centralny jasno stwierdziły, że kwestia możliwości utrzymania inflacji na pożądanym poziomie w dłuższym czasie, pozostaje otwarta. Słowacja jest świadoma tego problemu. Stąd bezprecedensowe posunięcie i rewaluacja waluty krajowej, korony, o ponad 17% do euro, nie ma sensu. Mogę jedynie apelować do Słowacji żeby nie dawała nam powodu do powtórki doświadczenia ze Słowenią, gdzie inflacja gwałtownie wzrosła niemal zaraz po przystąpieniu do strefy euro.
Posunięcie Słowacji, tj. rewaluacja korony, pokazuje, że kraj poważnie podchodzi do problemu kontroli inflacji. To prawda, że inflację z importu, zwłaszcza w przypadku produktów energetycznych, można częściowo kontrolować w ten sposób. Jednakże nie oznacza to, że środki w innych obszarach przestają być bardzo ważne; zawsze takie będą. Jak zauważył komisarz Špidla, restrykcyjna polityka fiskalna, wzrosty wynagrodzeń, które nadal koncentrują się na zwiększaniu produktywności, a nie życzeniach pracowników i mobilizacja rynku pracy - wszystkie są tego częścią. Wiemy, że uwarunkowania w poszczególnych regionach Słowacji są ogromnie zróżnicowane. W niektórych regionach bezrobocie przewyższa poziom średni, natomiast w innych brakuje wykwalifikowanych pracowników.
Pan poseł Radwan ma całkowitą rację. Przystąpienie do strefy euro to nie tylko krok gospodarczy, ale także polityczny. Dawniej zostało zaprojektowane jako wejście na etap, który uwieńczy znacznie szersza integracja. Mam nadzieję, że Słowacja, poprzez umiarkowaną, prawidłową, zorientowaną strukturalnie politykę wniesie swój wkład i będzie mogła odznaczyć to wejście jako sukces na koniec dnia.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Zabierając głos w tej debacie w imieniu grupy UEN chcę zwrócić uwagę na następujące kwestie. Po raz kolejny Komisja Europejska przypomina o konieczności spełnienia wszystkich kryteriów z Maastricht przed przystąpieniem do strefy euro w odniesieniu do nowych krajów członkowskich. Jednocześnie wymownie milczy o tym, że w momencie wprowadzania euro wiele starych krajów członkowskich tych kryteriów nie spełniało.
Po drugie, mimo zmian w pakcie na rzecz stabilności i wzrostu korzystnych dla takich krajów jak Niemcy czy Francja nie zmienił się swoisty, pobłażliwy stosunek Komisji do największych państw strefy euro w zakresie przestrzegania kryteriów z Maastricht. Komisja tolerowała w przeszłości, zdaje się tolerować nadal zarówno znaczące deficyty budżetowe, a zwłaszcza wysokość długu publicznego przekraczającego 60% PNB. Dług publiczny w krajach piętnastki wynosił w 2006 r. średnio 63% PNB i aż połowa krajów znajdujących się w strefie euro miała dług publiczny przekraczający 60%. W tej sytuacji osiągnięcia Słowacji w postaci deficytu wynoszącego 2,2% czy długu publicznego wynoszącego zaledwie 29%, inflacji 2,2%, zasługują na szczególne podkreślenie.
Wejście Słowacji do strefy euro będzie ważnym doświadczeniem dla nowych państw członkowskich. Wszystkie one mają bowiem stosunkowo niski poziom PNB na głowę mieszkańca, duże zróżnicowanie dochodowe obywateli, niski poziom zamożności czy stosunkowo niski ogólny poziom cen. Skutki wprowadzenia euro na Słowacji, szczególnie...
(Przewodniczący odebrał głos mówcy)
Hanne Dahl
w imieniu grupy IND/DEM. - (DA) Panie przewodniczący! Słowacja pragnie uczestniczyć w euro i nie winię jej za to, jednak pragnę wykorzystać tę okazję i zaapelować o zrównoważenie. Mimo wszystko można powiedzieć, że euro właśnie staje przed swoim pierwszym sprawdzianem. Obserwujemy wzrost cen, z różnych powodów, nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Wzrasta inflacja i kształtują się oczekiwania inflacyjne. Euro jako waluta nie stanęło wcześniej wobec takiego sprawdzianu. Europejski Bank Centralny funkcjonuje w oparciu o maksymalną stopę inflacji 2%. Nie ma innych środków egzekwowania tego pułapu niż podwyższanie stóp procentowych w celu ograniczenia stopnia aktywności gospodarczej przy próbie obniżenia inflacji. Jeżeli tak uczyni, jest to powód do obaw przed recesją. Pakt na rzecz stabilizacji i wzrostu koncentruje się wyłącznie na zapewnieniu, aby deficyt budżetowy nie przekroczył 3% PKB. To ograniczenie pobudzania gospodarki daje nam podstawy do obaw o dalszą recesję w Europie. Jeżeli byłabym na miejscu Słowacji, w każdym przypadku przekładałabym likwidację własnej waluty na rzecz euro, dopóki Euro nie przejdzie swego pierwszego testu w kryzysie gospodarczym.
Sergej Kozlík
(SK) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie komisarzu! Z historii możemy się wiele nauczyć. W latach 90-tych XX w. większość ówczesnych państw członków strefy euro nie była w stanie spełnić kryteriów konwergencji. Większość z tych państw miało problem z nadmiernym deficytem, finansami publicznymi i inflacją.
W roku odniesienia 1997 Niemcy miały problem ze spełnieniem kryterium dotyczącego poziomu długu publicznego i w efekcie nawet te państwa, które znacząco przekroczyły wartości kryterium, takie jak Belgia czy Włochy, były tolerowane. Niektóre państwa w rodzącej się strefie Euro wręcz posunęły się do tak zwanej "kreatywnej rachunkowości”, tj. procedur, dzięki którym ich wyniki gospodarcze wyglądały na lepsze, niż były w rzeczywistości. Potem, pomimo paru czkawek, większość państw strefy euro rozwiązała i kontynuuje rozwiązywanie tych problemów pod parasolem euro, silnej wspólnej waluty. Muszę zaznaczyć, że te państwa nie spełniły wszystkich kryteriów deficytu. Dlatego ci, którzy pokazują palcem na kandydatów do przystąpienia do strefy euro, powinni pamiętać, żeby to nie oni pierwsi rzucili kamieniem.
Republika Słowacji nie tylko spełniła kryteria konwergencji; spełniła je przed terminem. Rozwój parametrów Słowacji był przez długi czas monitorowany i był całkowicie przejrzysty. Obawy o przyszłą inflację, wyrażone przez Europejski Bank Centralny, można generalnie zastosować do wszystkich członków strefy euro, ponieważ gospodarka europejska nie rozwija się w próżni. Obecna globalna eksplozja cen jest tego dowodem.
W konsekwencji z zadowoleniem przyjmuję pozytywne stanowisko Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego, podkreślone w sprawozdaniu pana posła sprawozdawcy Casa w sprawie przyjęcia przez Słowację wspólnej waluty w dniu 1 stycznia 2009 r. To nie tylko stanowisko techniczne, ale także znaczący gest polityczny, który sygnalizuje innym kandydatom do przystąpienia do strefy euro, że ich wysiłki mogą prowadzić do namacalnych rezultatów.
Ján Hudacký
(SK) Chciałbym zacząć od wyrażenia podziękowań sprawozdawcy, panu David Casa, za jego wspaniałe i wyważone sprawozdanie oraz za pragmatyczne podejście przy ocenie poszczególnych poprawek.
Wejście Słowacji do strefy euro nie było przypadkowe. To naturalna kulminacja ogromnych wysiłków słowackich rządów, które stworzyły, szczególnie w latach 1998-2006, solidne podstawy gospodarcze poprzez radykalne reformy gospodarcze w obszarze finansów, podatków i spraw społecznych.
Reformy te, łącznie z bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi, umożliwiły Słowacji osiągnięcie stałego i wysokiego wzrostu gospodarczego. Nieprzerwane starania na rzecz osiągnięcia celu, jak też odpowiedzialne postępowanie słowackich rządów i banku narodowego, umożliwiły spełnienie wszystkich kryteriów z Maastricht, niezbędnych do przystąpienia do strefy euro, bez dodatkowych wpływów, takich jak ukryta inflacja lub sztuczne umocnienia słowackiej waluty, korony.
Niektórzy członkowie Komitetu ECON wyrazili swoje obawy odnośnie do trwałości tych kryteriów w długim terminie, w szczególności niskiej stopy inflacji. Jestem jednak przekonany, że Słowacja ma wszystko, czego trzeba do spełnienia tych kryteriów w horyzoncie długoterminowym, pod warunkiem, że będzie realizować przynajmniej standardową politykę fiskalną i dalsze reformy strukturalne będą prowadzone. Rozwój sytuacji w obszarze cen energii i żywności jest i pozostanie problemem globalnym. Słowacja zdecydowanie nie będzie państwem, które wykracza poza uzgodnione ramy.
Konkludując, szczególnie chciałbym podziękować narodowi Słowacji, który zaakceptował te fundamentalne, radykalne reformy i tym samym zasługuje na najwyższe pochwały za osiągniecie tego pozytywnego rezultatu.
Pervenche Berès
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Wierzę, ze dzięki naszemu sprawozdawcy, panu posłowi Casa, dysponujemy wyważonym sprawozdaniem jako podstawą pożądanej decyzji politycznej, którą zamierzamy podjąć: wejście Słowacji do strefy euro. To pierwsze z państw "wyszegradzkich”, które wchodzi do strefy i jestem przekonana o dużym znaczeniu tego zdarzenia z politycznego punktu widzenia, co należy podkreślić.
Dla Słowaków to koniec jednej przygody i początek następnej. To koniec przygotowań i osiągnięcie pozycji, która spełnia kryteria z Maastricht. Doświadczenie pokazało nam, że kiedy państwo przystąpiło do strefy euro, często najtrudniejsze ma dopiero przed sobą. W przypadku Słowacji możemy to zobaczyć z punktu widzenia kontroli inflacji i dążenia do równowagi, natomiast z punktu widzenia spójności społecznej i realizacji reform strukturalnych nadal pozostaje wiele do zrobienia. Aby to osiągnąć, wierzę, że omawiane przez nas mechanizmy, zmierzające do tego, aby w przyszłości Unia Gospodarcza i Walutowa miała większe możliwości wspierania i wspólnej pracy nad sposobem wykorzystania walut przez państwa członkowskie, będą pomocne.
Nie będziemy zmieniać szeroko dyskutowanych kryteriów z Maastricht. Nikt nie zwracał się o ich zmianę, natomiast powinny być interpretowane i badane w zmienionym kontekście. Obecnie Unia Gospodarcza i Walutowa ma 10 lat i wiemy, co nadal szwankuje pod względem zrównoważenia polityki gospodarczej, polityki walutowej, a nawet jej zewnętrznych oznak. Unia Gospodarcza i Walutowa, do której przystępuje Słowacja, to nie ta sama sytuacja, co 10 lat temu i wszyscy musimy wziąć to pod uwagę.
Olle Schmidt
(SV) Kto by pomyślał, kiedy Słowacją rządził Vladimir Mečiar, ten kraj nie tylko zostanie państwem członkowskim UE, ale również wprowadzi euro po 10 latach. To prawdziwy słowacki cud. Pan poseł sprawozdawca przedstawia korzyści, jakie przynosi euro, jak również ryzyka i problemy, jakie mogą wyniknąć. Dobrze, że Słowacja wzięła pod uwagę stanowisko EBC dotyczące ryzyka wzrostu inflacji po przyjęciu euro i uważam, że rewaluacja korony była konieczna, po konsultacjach. To posunięcie wskazuje zarówno na instynkt jak i przekonanie o dobrej polityce gospodarczej w przyszłości jako członka grupy euro.
Panie przewodniczący, mam nadzieję, że w najbliższej przyszłości mój własny kraj również zda sobie sprawę ze znaczenia, zarówno ekonomicznego, jak i politycznego, pełnego udziału w unijnej współpracy. Chociaż referenda nie są obecnie szczególnie popularne, mam nadzieję, że w latach 2010-2011 będziemy w stanie przeprowadzić referendum, w którym zagłosujemy za wprowadzeniem euro w Szwecji.
Kryzys finansowy pokazuje, co silna waluta europejska i skuteczny bank centralny znaczą dla ochrony wzrostu i gospodarki UE. Dzięki dalszemu stosowaniu surowych kryteriów wejścia i konstruktywnej pomocy, dostępnej wszystkim, którzy zostali członkami grupy euro, gospodarka UE będzie dodatkowo wzmocniona.
Zsolt László Becsey
(HU) Dziękuję za możliwość zabrania głosu. Nadszedł wielki moment, ponieważ Parlament, a następnie Rada w formalnym sensie prawnym, wkrótce zadecydują, czy pierwsze z państw byłej Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG) i Paktu Warszawskiego, zostanie dopuszczone do obszaru wspólnej waluty. Gratuluję panu posłowi Casa, sprawozdawcy, wykonania wspaniałej, wybitnej pracy.
Cieszy mnie, że Słowacja spełniła wszystkie kryteria ilościowe, określone w traktacie WE jako warunki przyjęcia do strefy euro. Osiągnięcie to jest wynikiem dziesięcioletniej pracy. Uważam, że ważne jest jedynie wyrażenie opinii, czy aplikujące państwo spełniło kryteria, ponieważ inaczej dyskryminujemy Państwa Członkowskie w oparciu o to, czy dołączyły do strefy Euro wcześniej, czy zrobią to w przyszłości. Luźno zdefiniowane kryteria zrównoważenia - zwłaszcza w odniesieniu do inflacji lub długu - lub rzeczywista konwergencja nie mogą być przedmiotem oddzielnych analiz ilościowych w sprawozdaniu, ponieważ wszystkim państwom członkowskim w strefie euro należy ufać jednakowo od chwili, z którą dołączyły do realizowania zrównoważenia. Właśnie taka sytuacja występuje, jeżeli poziom zadłużenia przedmiotowego państwa członkowskiego jest niski i spada w porównaniu do pozostałych członków klubu euro. Ta kwestia jest istotna dla przyszłego procesu rozszerzenia.
Rząd Słowacji bierze na siebie wielką odpowiedzialność. Zaraz po unieruchomieniu kursu wymiany, innymi słowy od lipca, musi pokazać, że nie skupia się wyłącznie na własnym członkostwie w strefie euro, ale także odpowiada za inne państwa w regionie. W świetle tego Słowacja musi użyć wszelkich sposobów, którymi dysponuje, aby utrzymać inflację pod kontrolą, innymi słowy w granicach limitu referencyjnego. Czyniąc to zademonstruje, że zrozumiałe i usprawiedliwione obawy, wyrażone przez kilku członków tej Izby oraz Europejski Bank Centralny (EBC) - mianowicie że po ogromnym przesunięciu centralnego kursu wymiany, Bratysława może nie być w stanie lub może zabraknąć jej woli zahamowania presji inflacyjnej, wynikające z cen importowych i zamknięcia luki cenowej - i zostaną pogłębione przez nieodpowiedzialną postawę.
Ponadto nie jest to czas, ani miejsce, by podnosić inne, nierozwiązane problemy związane z rozszerzeniem strefy euro. Takie problemy jak zapewnienie, aby kandydujące państwa złożyły wniosek w terminie, zdefiniowanie, co rozumiemy przez dyscyplinę odnośnie do ram czasowych pomiędzy sformułowaniem opinii przez Komisję a podjęciem decyzji, lub zdefiniowanie pojęcia rzeczywistej konwergencji, lub jak długo możemy realistycznie spodziewać się utrzymania stabilności kursu wymiany w przypadku aprecjacji, muszą być stawiane oddzielnie. Tych zagadnień nie należy podnosić tutaj, w sposób wybiórczy i dyskryminujący i z tego powodu dzisiaj wstrzymuję się od głosowania nad tymi zagadnieniami. Dziękuję, panie przewodniczący, za możliwość zabrania głosu.
Monika Beňová
(SK) W ostatnich latach Republika Słowacji przeprowadziła szereg trudnych reform, a obecny rząd w udany sposób zrekompensował to uboższym grupom społecznym, które ponoszą ich skutki. Od kiedy rząd podszedł, w sposób odpowiedzialny i sumienny, nie tylko do rekompensaty z tytułu reform, ale również zadania spełnienia obligatoryjnych kryteriów i zapewnienia sprawnego, ogólnego procesu, którego kulminacją jest przyjęcie Euro w dniu 1 stycznia 2009 r., dzisiaj Słowacja ma jedną z najlepszych gospodarek (nie tylko w Unii) i udało nam się także zwiększyć stopę zatrudnienia. Wszystkie te fakty sugerują, że nowe kryterium stałego zrównoważenia inflacji nie będzie dla Słowacji problemem nie do pokonania, również w przyszłości.
Szczerym życzeniem rządu Republiki Słowacji jest, by przyjęcie Euro w dniu 1 stycznia 2009 r. nie miało poważnego wpływu na uboższe grupy społeczne. W konsekwencji rząd już podjął kroki w celu ochrony tych osób i stworzenia im dogodnych warunków w okresie przygotowań do nowej waluty i jej późniejszego używania.
Niestety wkrótce rząd Słowacji będzie debatował nad moratorium w sprawie cen niektórych podstawowych środków spożywczych. Innym, podobnym krokiem jest próba rządu słowackiego osiągnięcia ogólnospołecznego consensusu w sprawie przejścia na euro. Rząd włączył do tego programu władze regionalne i lokalne, kręgi profesjonalne i społeczeństwo obywatelskie, jak też kościoły.
Panie i panowie, pozwolę sobie mi zakończyć stwierdzeniem, że to raczej współpraca i wzajemny szacunek niż bezpodstawna i często populistyczna krytyka, są jedyną droga do przyszłych sukcesów Unii, pod każdym względem.
Ivo Strejček
Panie przewodniczący! Dla nas to dość szczególny dzień. Kiedyś żyliśmy w tym samym państwie, Czechosłowacji, a teraz, dzisiaj, my, Czesi, możemy życzyć Słowakom wszystkiego najlepszego w związku z przyjęciem euro.
Parę tygodni temu Słowacja otrzymała zielone światło do wejścia do strefy euro. Rząd słowacki, jak też słowacki bank centralny doskonale wiedzą, że spełnienie decydujących kryteriów, nie w krótkim czasie, lecz w terminach średnim i długim, to wymagające zadanie.
Słowacka gospodarka jest w trakcie doganiania pozostałych członków Europejskiej Unii Walutowej. To może prowadzić do nacisku na ceny i inflację, ale jestem pewien, że Słowacy temu podołają. Ale nie o tym chcę teraz mówić.
Dziś chciałbym położyć nacisk na inną rzecz, którą osobiście nazywam słowacką historią - drogę do euro. Rzeczywistość, w której Słowacja dołączy do strefy Euro, jest oparta na solidnych podstawach i doskonałych wynikach słowackiej gospodarki. Słuszną rzeczą będzie podkreślenie pozytywnej roli byłego, centroprawicowego koalicyjnego rządu słowackiego, pod kierunkiem zdolnego premiera Mikuláš Dzurinda. Po przeprowadzeniu wszystkich ważnych reform strukturalnych, gospodarka słowacka spełniła wszystkie istotne kryteria: redukcji długu publicznego i utrzymania inflacji pod kontrolą; autorem tych reform był rząd i gabinet pana premiera Dzurinda. Życzę Słowakom wszystkiego najlepszego w strefie euro.
Vladimír Maňka
(SK) W ciągu ostatnich sześciu lat gospodarka słowacka rosła w średnim tempie powyżej 6,5% rocznie. W ostatnim roku wzrost nawet przekroczył 10%. Zgodnie z wszystkimi wskaźnikami, Słowacja spełniła kryteria z naddatkiem.
Władze Słowacji znają sytuację w zakresie rzeczywistej i nominalnej konwergencji słowackiej gospodarki oraz jej potencjalnego wpływu na przyszły rozwój gospodarki i inflacji. Ich zdaniem słowacka konsolidacja jest zgodna z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu. Zgodnie z przyjętym budżetem trzyletnim, głównym celem fiskalnym jest osiągnięcie deficytu na poziomie 0,8% do 2010 r., co oznacza realizację celu fiskalnego. Zgodnie z ustaloną datą, celem jest osiągnięcie równowagi budżetowej do 2011 r., co oznacza nadwyżkę budżetową rzędu 1,3%, bez drugiego filara.
Rząd słowacki podjął środki, zmierzające do utrzymania inflacji pod kontrolą. W czerwcu przyjął program modernizacji, przewidujący reformy strukturalne rynku pracy, konsolidację finansów publicznych i wsparcie edukacji, nauki i badań. Pozwolę sobie podkreślić, że przedstawiciele biznesu, przedsiębiorców, pracodawców, związków zawodowych, emerytów, słowackich miast i wsi oraz banki poparły przyjęcie euro na Słowacji. Partnerzy społeczni rządu podpisali deklarację, w której zobowiązują się utrzymać wzrost wynagrodzeń na poziomie wzrostu produkcji. To zobowiązanie wniesie znaczący wkład w zrównoważenie inflacji na Słowacji.
Chciałbym podziękować sprawozdawcy i sprawozdawcom pomocniczym za poprawne podejście, oparte na liczbach, faktach i analizach. Słowaccy urzędnicy i Słowacy pragną przyczyniać się do rozwoju gospodarki europejskiej, a tym samym stabilizacji i wiarygodności euro.
Zita Pleštinská
(SK) Ponieważ euro jest ważnym symbolem znoszenia barier i łączenia europejczyków, przyjęcie euro przez Słowację jest kolejnym, historycznym krokiem w procesie integracji europejskiej.
Przygotowania do przyjęcia euro przez Słowację zostały rozpoczęte jeszcze przed przystąpieniem Republiki Słowacji do Unii Europejskiej. Poprzedni słowacki rząd, kierowany przez premiera Mikuláš Dzurinda, przyjął strategię przyjęcia euro już w 2003 r. Przeprowadził ważne reformy, które uczyniły ze Słowacji kraj sukcesu gospodarczego i politycznego.
Z uwagi na wzrost inflacja w Słowenii po przyjęciu przez to państwo euro, problem zrównoważenia inflacji i deficytu publicznego budzi obawy na Słowacji. Jednakże nie zgadzam się z poglądami niektórych moich kolegów, że potrzebne są dodatkowe kryteria monitorowania stabilności gospodarczej Słowacji.
Słowacja spełnia wszystkie kryteria z Maastricht, które stanowią warunki przyjęcia euro. Jest za późno na debatę w sprawie ustalenia kryteriów z Maastricht dla gospodarek szybciej rozwijających się. W zamian chciałabym wspomnieć przyczynę zmiany centralnego parytetu, co niemieccy posłowie do PE przedstawili jako negatywne zjawisko. Przesunięcie centralnego parytetu było odzwierciedleniem, w dwóch przypadkach, rozwoju gospodarczego państwa, który opierał się przede wszystkim na wzroście produktywności.
Wzywam rząd Republiki Słowacji do intensyfikacji kampanii, skierowanej do obywateli, w szczególności informowania grup szczególnie wrażliwych. Myślę, że podawanie podwójnych cen powinno być obligatoryjne nie tylko przez sześć miesięcy przed wejściem do strefy euro, ale także przynajmniej przez rok po przyjęciu euro. To pomoże konsumentom przyzwyczaić się do cen w euro.
Jestem przekonana, że dobre, konkurencyjne otoczenie gospodarcze zapewni konsumentom większy wybór, co jest najlepszym lekarstwem na rosnące ceny. Wierzę, że Słowacja będzie też uczyć się z doświadczeń innych państw, które już przyjęły euro.
Konkludując, chciałabym pogratulować mojemu koledze, panu David Casa, za jego poparcie przyjęcia Słowacji do strefy euro. Wierzę, że jego imię zapisze się w historii Słowacji.
Elisa Ferreira
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Dziesięć lat po swoich narodzinach, euro jest niezaprzeczalnym sukcesem i dzisiaj stanowi jeden z filarów zaufania obywateli w projekt europejski. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję powiększenie strefy euro. W następstwie takich samych decyzji odnoszących się do innych państw, strefa ta powiększy się teraz o Słowację.
Jednak, wspominając dziesiątą rocznicę euro, nie możemy zapomnieć lekcji, której nauczyliśmy się po drodze, lekcji o zrównoważonym i trwałym charakterze procesu i o wpływie na rzeczywistą konwergencję, powiązanym ze wspólną walutą. Możliwe, że w pewnym zakresie dałoby się usprawnić stosowanie kryteriów przystąpienia i być może trzeba się zastanowić nad trwałością i solidnością procesu w odniesieniu do dotychczasowych i nowych członków. W przypadku Słowacji, 17% rewaloryzacja waluty, aczkolwiek zaplanowana i zgodna z kryteriami Traktatu, stanowi temat do namysłu.
Tak jak mówiłam, te kwestie zasługują na poważną debatę, w której aktywny udział musi mieć Parlament Europejski. Grupa Socjalistyczna pragnie, żeby euro przyczyniło się do czegoś więcej, niż tylko do zapewnienia stabilności finansowej. Euro musi być także instrumentem służącym do pobudzenia rzeczywistej konwergencji Unii, wzrostu zatrudnienia oraz postępu. Proponujemy dogłębniejszą kontynuację tej dyskusji podczas debaty EMU@10, to jest podczas obchodów dziesięciolecia euro.
Tymczasem, chciałabym pogratulować sprawozdawcom i sprawozdawcom pomocniczym, udzielić pochwały i wyrazić uznanie dla nadzwyczajnych starań podjętych przez Słowację, jej rząd i partnerów społecznych oraz dla sukcesu, który już osiągnęli. Mam nadzieję, że osiągną też sukces biorąc udział w przyszłym projekcie dotyczącym wprowadzenia wspólnej waluty i właśnie w związku z tym życzę im wszystkiego najlepszego.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! To bardzo dobrze że Słowacja ma możliwość wejścia do strefy euro. Proszę sobie tylko wyobrazić, jak przez ostatni rok wyglądałaby Europa bez euro. Waluty poszczególnych państw zostałyby wzięte na cel, tak jak za czasów Sorosa. Jednak, jak pokazał przykład Włochów, zbyt mocne przywiązanie do euro nie całkiem wychodzi na dobre. Jeśli byłaby możliwość udzielenia rady Słowacji, - która oczywiście musi podjąć decyzje samodzielnie - to poradziłbym rozważenie zastosowania klauzuli opt-out, szczególnie w obliczu tego, co dzieje się teraz na szczeblu europejskim. Istnieje ryzyko, że znaki czasu nie zostaną odpowiednio odczytane przez szczyt UE, że będzie on przebiegał jak gdyby nic nadzwyczajnego się nie działo. Dystans między obywatelami a elita europejską powiększa się w taki sposób, że cały projekt europejski jest narażony na ryzyko, podczas gdy każdy powinien pracować na rzecz prawdziwej demokracji.
Milan Gaľa
(SK) Chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu Davidowi Casa, za pracę nad sprawozdaniem. W ciągu ostatniej dekady, zwłaszcza za rządów pana Mikuláša Dzurindy, postkomunistyczna Słowacja wprowadziła reformy społeczno - ekonomiczne, które umożliwiły sprostanie gospodarczym kryteriom z Maastricht.
Przyjęcie przez Słowację euro spowoduje zmiany. Konieczne jest przygotowanie obywateli na te zmiany i przekonanie ich, że przystąpienie do strefy euro będzie dla nich korzystne. Trzeba stworzyć poczucie zaufania do nowej waluty i zapewnić wystarczającą ilość informacji. Kilka słowackich firm dobrowolnie zobowiązało się do przestrzegania tak zwanego biznesowego kodeksu etycznego podczas przejścia na euro. Zgodziły się one na zaoferowanie swoim klientom, wspólnikom i obywatelom wystarczającej ilości informacji i zobowiązały się do tego, że w żaden sposób nie nadużyją przelicznika walutowego dla celów osiągnięcia osobistych korzyści finansowych.
Uważam, że te kroki pomogą nam zaufać we wspólny projekt europejski. Wierzę także, że dzisiaj, Parlament Europejski zagłosuje za przyjęciem europejskiej waluty przez Słowacje.
Miloš Koterec
(SK) Nowa waluta jest punktem zwrotnym dla społeczeństwa i jego obywateli. Jak każda zmiana, pociąga za sobą pewne niepokoje, co do efektów. Znając sytuację na Słowacji, jestem pewien, że wszystko przebiegnie dobrze i wszelkie zmartwienia znikną w kilka miesięcy po rozpoczęciu 2009 roku.
Moja pewność opiera się na dwóch głównych przesłankach. Po pierwsze, wiadomym jest, że Słowacja w pełni sprostała kryteriom makroekonomicznym z Maastricht, co jest dowodem na formalną gotowość Słowacji do przyjęcia euro. Słowacja zapewni także trwałość utrzymania tych kryteriów. Co więcej, rząd, parlament, partnerzy społeczni i całe społeczeństwo poważnie planują praktyczne rozwiązania problemów, które mogą towarzyszyć zmianie waluty.
Wszędzie zostanie wprowadzone podawanie cen w dwóch walutach a mechanizm regularnego monitorowania jest już gotowy po to, żeby uniknąć nadużyć przy przejściu na euro. Dostępna jest także pewna liczba innych środków zapewniających obywatelom informacje i pomoc w codziennych trudnościach dotyczących posługiwania się euro. Wierzę, że od następnego roku, Słowacja będzie modelowym i stabilnym członkiem strefy euro; wolnym od problemów wzorcem dla Unii Europejskiej.
DanutBudreikait
(LT) Chciałabym pogratulować Komisji decyzji o udzieleniu Słowacji zielonego światła na przystąpienie do obszaru euro, do 1 stycznia przyszłego roku. Przyjęcie euro przez Słowację jest doskonałym przykładem dla innych państw, zachętą do zwiększenia wysiłków i poczynienia dodatkowych kroków prowadzących ku spełnieniu kryteriów konwergencji.
Słowacja ma przystąpić do strefy euro w czasie, gdy UE i świat doświadczają bardzo skomplikowanej sytuacji gospodarczej, z rosnącymi cenami paliwa i rosnącą inflacją. Dlatego, każde państwo, które stara się o członkowstwo w obszarze euro lub jest już jego członkiem powinno brać przykład ze Słowacji.
Chciałabym także zwrócić uwagę na fakt, że przy okazji przystąpienia Słowacji do strefy euro jako jej szesnasty członek, niezbędne staje się wyposażenie Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego w efektywną procedurę decyzyjną. Niestety, ostateczna decyzja na temat systemu rotacyjnego nie została jeszcze podjęta. Chciałabym podkreślić jak ważne znaczenie ma nieprzesuwanie wprowadzenia systemu rotacyjnego do momentu, kiedy liczba prezesów osiągnie 18 i zagwarantowanie wprowadzenia go tak szybko, jak to tylko możliwe, zarówno w świetle przygotowań, które Słowacja musi poczynić, aby wstąpić do strefy euro jak i dalszego poszerzania się tego obszaru.
Simon Busuttil
(MT) Chciałbym pogratulować mojemu koledze, panu Casa, który włożył mnóstwo pracy w przygotowanie tego sprawozdania i życzyć mu sukcesu. Chciałbym pogratulować Słowacji, która wkrótce ma przyjąć euro. Pochodzę z kraju, który przyjął euro w tym roku i mogę każdego zapewnić, że mimo trudności i poświęceń, z jakimi kraj musi się borykać w celu przystąpienia do obszaru euro, fakt ten stanowi dla takich krajów źródło satysfakcji i dumy.
Chciałbym powiedzieć, że w tej dyskusji oczywista staje się możliwość istnienia Europy "dwóch szybkości”. Mówię to, ponieważ w zeszłym tygodniu, odbyło się w Irlandii referendum. Każdy zna jego wynik. Sądzę, że bardzo ważne jest pokazanie, że Europa może działać ze zmienną prędkością i ważne jest też, abyśmy zaczęli rozważać tą możliwość uwzględniając przyszły postęp integracji europejskiej.
Margarita Starkevičiūt
(LT) Litwa jest państwem, które w swojej Umowie akcesyjnej zobowiązało się do przyjęcia euro. Za każdym razem - to jest cztery razy w ciągu naszej kadencji - kiedy podejmujemy decyzję dotyczącą udzielenia zielonego światła na przyjęcie euro przez taki czy inny kraj, staramy się uzupełniać kryteria z Maastricht lub uzasadniać je w inny sposób.
To wydaje się potwierdzać fakt, że wciąż mamy wątpliwości dotyczące wprowadzania w życie tych kryteriów. Na samym początku, my, jako reprezentanci Litwy oraz reprezentanci innych państw, zasugerowaliśmy, że te zagadnienia będą rozpatrzone w imieniu i na szczeblu Parlamentu Europejskiego oraz Rady. Jednakże, przez cały ten czas, sugestie te są odrzucane. Zamiast skupiać się na wyjaśnianiu niuansów i szczegółów technicznych wstrzymujących skuteczne rozszerzanie się obszaru euro, wolelibyśmy zająć się podejmowaniem odrębnych, mniej lub bardziej swobodnych decyzji dla każdego kraju.
Chciałabym zaznaczyć, że oczywiste jest wprowadzenie surowej polityki fiskalnej i że nie ma możliwości abyśmy zmienili nasz ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Zuzana Roithová
(CS) Panie przewodniczący! Powodem opóźnień europejskiego projektu zjednoczenia, towarzyszącemu ratyfikacji nowego Traktatu jest prawdopodobnie fakt, że dobrobyt zapewniony Europejczykom przez wspólny rynek wewnętrzny uznaje się za rzecz oczywistą. Szkoda, że nasze uznanie dla sukcesu Unii Celnej, która obchodzi swoją czterdziestą rocznicę, jest zbyt ciche. Dziesięć lat sukcesów i osiągnięć wspólnej waluty to także jest powód do uczczenia. Zmuszając rządy do utrzymania dyscypliny budżetowej, stworzono w strefie euro godną podziwu, stałą makroekonomię, odporną na wszystkie wstrząsy pomimo globalizacji. Jako czeska posłanka do tego Parlamentu, chcę pogratulować Słowacji przystąpienia to strefy euro. Lwia część tego sukcesu należy do pana Dzurindy i reform wprowadzonych pięć lat temu. Lewica może teraz świętować swój sukces, ponieważ kiedy weszła do rządu, uznała członkostwo w strefie euro za interes narodowy. Mam nadzieję, że nauczy to czegoś czeskich eurosceptyków i pewnego dnia, to Słowacy będą gratulować nam. Niestety, może to potrwać co najmniej następnych pięć lat albo i dłużej.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący! Słowacja przeżyła wzrost gospodarczy i po tej kontrowersyjnej debacie na temat wypełniania przez nią kryteriów, będziemy głosować czy powinna dołączyć do obszaru euro.
Chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu Casa, ponieważ w swoim sprawozdaniu wziął pod uwagę podniesione zastrzeżenia. Procesowi reform i towarzyszącym mu refleksjom nie ma końca, gdy państwo przystępuje do obszaru euro; to znaczy kiedy zaczyna się prawdziwe wyzwanie. Inflacja jest i będzie problemem na Słowacji. Nie bez powodu miały tam już miejsce dwie rewaloryzacje - ostatnia 17.65% - i z góry powiem, że przed ostatecznym ustaleniem kursu wymiany walutowej, nastąpi kolejna rewaloryzacja słowackiej korony. Dlatego wszyscy musimy dołożyć starań, aby zapewnić rzeczywistą konwergencję. Mam nadzieję, że Rada i Minister Finansów potraktują poważnie niepokój Parlamentu Europejskiego i że Komisja przeprowadzi otwartą dyskusję na temat tego procesu w przyszłości.
Vladimír Špidla
komisarz - (CS) Panie i panowie! Słowacja ma obecnie możliwość przystąpienia do strefy euro. Stało się tak, dzięki wynikom społeczno-gospodarczym Republiki Słowackiej. Zasługa za to osiągnięcie leży po stronie wszystkich kolejnych rządów Słowacji, które mocno skoncentrowały się na tym temacie. Myślę, że słowaccy przywódcy wykazali wolę i możliwości reagowania na konieczne zmiany. Możliwość ta jest także zasługą konsekwencji polityki Unii Europejskiej i rozpoczęcia projektu europejskiego, jako że Słowacja zaakceptowała wszystkie kryteria i sprostała ich wymogom. Ten fakt otworzył drzwi dla przyjęcia euro i żadnych dalszych wątpliwości nie wyrażono. Powiększenie strefy euro poprzez włączenie kolejnego państwa, Słowacji, zdecydowanie doprowadzi do głębszej integracji europejskiej. Nie tylko Republika Słowacka, ale także Unia Europejska jako całość, skorzysta z głębszej integracji kiedy ta pomyślna i szybko rozwijająca się gospodarka zostanie przyłączona.
W debacie zostały wspomniane obawy przed inflacją. Oczywiście, te obawy są w pewien sposób uzasadnione. Z drugiej strony, istnieją równie mocne argumenty, które dowodzą, że słowacki rząd jest konsekwentny w swoich reakcjach, za wszelką cenę, i nie leży to w interesie żadnego rządu, aby wywoływać inflację. Oczywiście, ryzyko inflacji istnieje i ta sprawa była przywoływana uwadze słowackiego rządu we wszystkich dokumentach i debatach. Odnośnie do tematu rewaloryzacji słowackiej waluty, musze powiedzieć, że zawsze mieściła się w przewidywanych granicach, w ramach elastyczności, na którą w tym procesie można pozwolić każdemu rządowi, każdemu państwu po to, żeby umożliwić jak najlepszą reakcję w tak nieoczekiwanej chwili, jaką jest przyjęcie euro. To nie jest codzienna sytuacja ani codzienna sprawa. To jest prawdziwie nadzwyczajna sytuacja i trzeba pozwolić państwom członkowskim na pewne pole do manewru. Mimo, że ostateczne ustalenie wartości będzie bardzo poważnym celem i zadaniem i mimo, że będzie to niezwykła operacja, to nie będzie się odbywać po raz pierwszy. Strefę euro powiększano już wcześniej a operacja ta, skomplikowana i fachowa, kończyła się sukcesem.
Panie i panowie! Pozwólcie, że pogratuluję Słowacji uczynienia wielkiego kroku i osiągnięcia tego ogromnego sukcesu. Chcę także podkreślić, że oczywiście jest to wynik pracy kolejnych rządów słowackich oraz zrozumienia i woli słowackiego narodu.
David Casa
Chciałbym podziękować moim kolegom posłom za dyskusję. Podzielam opinię, że w tym Parlamencie istnieje zgoda, jeśli chodzi o uznanie gotowości Słowacji do przystąpienia do obszaru euro. Istnieją pewne poprawki, które zabezpieczyły zgodę kilku grup politycznych.
Przed nami, jako mówcami - a dokładniej, przede mną -historyczny moment. Mamy także, jak powiedziało kilku posłów, klub, który przyjmuje nie tylko największe i najbardziej rozwinięte państwa, ale także każdego, kto jest przygotowany i gotowy do przyjęcia zasad Unii Europejskiej. Dlatego dzisiaj mamy obszar, który przyjmuje każdego, kto sprosta wszystkim kryteriom zawartym w Traktacie. Nie ma wątpliwości, jak słusznie zauważyli moi koledzy posłowie, że nie było łatwo Słowacji i nie będzie łatwo temu państwu w najbliższych miesiącach.
Zakończę moje przemówienie ponownie dziękując wszystkim tym, którzy pomogli mi dotrzeć do tego miejsca i mam szczerą nadzieję, że naród słowacki będzie w stanie budować dalej na sukcesie, jaki dotąd został osiągnięty. Mam nadzieję, że w nadchodzących miesiącach i latach taki sam sukces, jaki ich państwo odnosi w wielu sektorach, odniosą także ci ludzie, którzy ciężko pracowali, aby dotrzeć do tego bardzo ważnego etapu.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Teraz przejdziemy do głosowania.


19. Den gemensamma organisationen av marknaden för socker (omröstning)
- Betänkande: Batzeli
- Före omröstningen om ändringsförslag 1:
Katerina Batzeli
föredragande. - (EL) Herr talman! Jag ber att få hoppa över läsningen av ändringsförslagets tekniska ordalydelse - förutsatt naturligtvis att ni inte håller med om den politiska fråga som jag lägger fram för er.
Artikel 10.2 i förordning (EG) nr 318/2006 handlar om att eventuellt minska sockerkvoterna ytterligare efter 2010. Utskottet för jordbruk och landsbygdens utveckling lade fram ändringsförslaget i förväg, innan vi ens kunde veta resultatet av genomförandet av den nya gemensamma organisationen av marknaden i medlemsstaterna och på företagen. I ändringsförslaget föreslås en linjär minskning på 13,5 procent för perioden efter 2010. Om till exempel kommissionen föreslår en minskning på 10 procent för perioden efter 2010 kommer det att bli problem.
Avsikten med mitt muntliga ändringsförslag är helt enkelt att sända ett budskap och föreslå att det antas en grundläggande metod för en eventuell ytterligare minskning för perioden efter 2013. Ändringsförslaget innebär att hänsyn tas till företagens beteende, det vill säga i vilken utsträckning företagen har anpassat sig till status quo och medlemsstaternas situation.
(Det muntliga ändringsförslaget beaktades inte.)