Kosmetiska produkter (omarbetning) (debatt)
Talmannen
Nästa punkt är ett betänkande av Dagmar Roth-Behrendt, för utskottet för miljö, folkhälsa och livsmedelssäkerhet, om förslaget till Europaparlamentets och rådets förordning om kosmetiska produkter (omarbetning) - C6-0053/2008 -.
Dagmar Roth-Behrendt
Herr talman, mina damer och herrar! Jag kommer förmodligen inte behöva de fyra minuter som jag tilldelades i början av debatten, eftersom det är en mycket enkel och angenäm fråga vi diskuterar i dag. Vi diskuterar en ny version av kosmetikadirektivet, som nu är en förordning. Denna förordning kommer i själva verket att uppdateras och vi vill förbättra den och göra den mer aktuell och sammanhängande.
Vi har tre mindre förbättringar i åtanke. Å ena sidan innebär förordningen en garanti för att cancerframkallande ämnen i kosmetika verkligen förbjuds, men vi måste ha sinne för proportioner och se till att ämnen som tillåts användas i livsmedel inte förbjuds i kosmetika, till exempel A-vitamin och alkohol. Detta är något som kommissionen med rätta har erkänt och tagit hänsyn till i sitt förslag.
Kommissionen gjorde även rätt i att erkänna det faktum att ny teknik såsom nanoteknik kräver särskild uppmärksamhet, framför allt när vi hanterar mikroskopiska partiklar som kan ta sig igenom hudlager. Vi vill helt enkelt se till att de inte utgör någon fara. Även här är jag nöjd med att vi har nått en kompromiss som jag helhjärtat kan stödja.
Slutligen är det något annat vi måste ta upp, nämligen produktpåståenden. Vi borde även granska och uppdatera dem. Om vi var tvungna att stressa för att ta oss hit i dag och om reklamen för den deodorant vi använde i morse lovade att vi skulle förbli svettfria i 14 timmar, men vi trots detta är genomblöta av svett i kväll, kommer vi förmodligen att vara mycket överraskade och säga att det inte ligger någon som helst sanning i produktpåståendet. Produktpåståenden som infriar sina löften är en viktig del av en ärlig, trovärdig produkt. Vi har lagstiftning för att garantera säkra och samtidigt genuina och rena produkter.
Jag är mycket tacksam över det utmärkta samarbetet med det tjeckiska ordförandeskapet. Jag vill framför allt tacka Klára Popadičová, som inte kan vara här i dag, men som verkligen har gjort sitt bästa, vilket inte alltid varit lätt i rådet.
Jag vill även särskilt tacka kommissionen vars samarbete var ytterst konstruktivt och framgångsrikt. Inte heller detta är alltid fallet här i kammaren. Vidare vill jag tacka mina kolleger, närmare bestämt mina kvinnliga kolleger som arbetat med denna fråga under lång tid. Jag vill tacka Françoise Grossetête, Margret Auken, Hiltrud Breyer och även Fréderique Ries, som inte kan vara här i dag, för deras samarbete. Vi var inte alltid överens i frågor som exempelvis hur man ska hantera anmälan när det gäller nanoteknik och vad som bör göras i fråga om märkning, men vi lyckades nå en utmärkt kompromiss. Jag är mycket nöjd med detta.
Jag skulle vilja säga något om märkning. Jag anser att vissa delegationer, kanske till och med min egen delegation och min egen medlemsstat, måste beakta några faktorer. Märkning har ingenting med varningssignaler att göra. Märkning gör det möjligt för konsumenter att göra fria och välgrundade val. Konsumenterna har rätt att informeras om nanotekniken och att få veta om ett visst ämne innehåller särskilt små, till och med mikroskopiska partiklar. De har rätt att besluta huruvida de vill använda sollotion på sina barn. Konsumenterna har rätt att besluta. Jag själv skulle gärna göra det och gärna använda produkterna. Andra skulle inte göra det. Det är viktigt för oss att se till att alla människor har förutsättningar att göra dessa val.
Jag vet att ni, kommissionsledamot Verheugen, kommer att göra ett uttalande i dag angående frågan om att förhindra förfalskning av läkemedel. Jag är mycket tacksam och jag hoppas att ni även kommer att hantera frågan om det hot och de möjligheter som är kopplade till Internethandeln. Om ni gör det kommer morgondagen, när vi röstar om den kompromissversion som rådet röstade om redan i förra veckan, att vara en bättre dag för vissa av mina kolleger, som i stort sett stöder denna kompromiss, men som vill ha ytterligare garantier. Tack så mycket.
Günter Verheugen
kommissionens vice ordförande. - (DE) Herr talman, mina damer och herrar! Jag vill uttrycka min djupa tacksamhet gentemot föredraganden Dagmar Roth-Behrendt och hennes två skuggföredragande Fréderique Ries och Françoise Grossetête. Tack vare deras konstruktiva och intensiva samarbete kunde vi enas redan vid första behandlingen.
Detta är en förordning som har tre viktiga konsekvenser och som innebär tre viktiga steg framåt. Vi garanterar ökad trygghet och ökad öppenhet för konsumenterna och vi har uppnått en avsevärd förenkling av den befintliga lagstiftningen. Frågan om trygghet har varit särskilt central för vårt arbete.
Jag vill ta upp ett fåtal punkter. Vi håller nu för första gången på att verkligen skapa en mekanism som jag skulle vilja beskriva som en ”vakthund för kosmetika”, nämligen en ständig övervakning av kosmetiska produkter. Detta är något vi redan har när det gäller läkemedelsprodukter. Vi ökar medlemsstaternas marknadsövervakning och skapar ett system för att garantera obligatorisk spårbarhet för kosmetiska produkter. Allt detta gäller samtliga tillverkare, från amatörer till grossister och detaljhandlare, med andra ord alla intressenter i hela distributionskedjan.
Dagmar Roth-Behrendt har redan talat om nanoteknik. Vi har funnit en lösning som jag skulle vilja beskriva som en modell, eftersom samma lösning kommer att användas på nytt senare denna vecka när det gäller andra viktiga rättsakter. Genom de särskilda bestämmelserna för nanomaterial som används i kosmetika införs en mekanism för att tillhandahålla nödvändig information innan materialet blir offentligt tillgängligt på marknaden. På så sätt garanteras att viktiga uppgifter om säkerhet presenteras och att myndigheterna har tid att vidta de säkerhetsåtgärder som krävs.
Det har varit en lång, intensiv och givande debatt om huruvida material som klassificerats som cancerframkallande, mutagent eller reproduktionstoxiskt får användas i exceptionella fall. Jag är mycket glad över att rådet och parlamentet är överens med kommissionen om att vi bör behålla det allmänna förbudet mot dessa ämnen i kosmetiska produkter. De fåtal undantag som kommissionen föreslår är endast avsedda att undvika avvikelser jämfört med lagstiftningen om livsmedel eftersom det inte är uppenbart att man får dricka alkohol men inte använda det i kosmetiska produkter.
Förutom att produktsäkerheten garanteras innebär förslaget även att informationsnivån gentemot konsumenterna förbättras. Ett exempel är tillägget till förteckningen över ingredienser i form av information om vilka ämnen som förekommer i nanoform. I lagstiftningen fastställs vidare en särskild granskning av den information som tillverkarna tillhandahåller. Jag är glad över att kunna bekräfta att medlemsstaterna och kommissionen genom sitt nära samarbete i denna fråga försöker förhindra att konsumenterna vilseleds.
Som jag nämnde är denna förordning även en del av vårt förenklingsprogram. På så sätt kommer tvetydigheter och motsägelser att försvinna från ett direktiv som hunnit bli 33 år gammalt och som under denna tid har ändrats 55 gånger. Det är förmodligen få människor som verkligen förstår det. Därför har vi skapat en avsevärd förenkling av EU-lagstiftningen.
Jag vill även påpeka att inrättandet av ett centralt system för att anmäla kosmetiska produkter innan de släpps ut på EU:s marknad kommer att leda till besparingar för industrin.
Jag har redan nämnt att Europaparlamentet, rådet och kommissionen haft ett nära och konstruktivt samarbete med varandra. På kommissionens vägnar kan jag godkänna alla ändringsförslag som föredraganden Dagmar Roth-Behrendt har lagt fram.
Kommissionen har lämnat de förklaringar som parlamentet bad om när det gäller frågan om att rättsakten är en förordning och inte ett direktiv och om Internetförsäljning, förfalskade produkter, övergångsbestämmelser och tidsramen för förordningens ikraftträdande samt när det gäller definitionen av nanomaterial. För att spara tid vill jag be er att samtycka till att alla förklaringar överlämnas till sammanträdestjänsten eftersom innehållet redan är känt för parlamentet.
Uttalande från kommissionen
Kommissionen noterar medlemsstaternas synpunkter om omarbetning av direktiv till förordningar.
Kommissionen anser att redan befintliga direktivbestämmelser som är tillräckligt tydliga, precisa och detaljerade kan göras om till direkt tillämpliga förordningsbestämmelser genom omarbetning. Detta gäller framför tekniska bestämmelser som redan har införlivats fullt ut i nationell rätt i alla medlemsstater.
Mot bakgrund av de olika åsikter som kommit till uttryck accepterar kommissionen att det specifika fallet med kosmetikaförordningen inte kommer att användas som prejudikat för tolkningen av det interinstitutionella avtalet på denna punkt.
Kommissionen förbinder sig att klargöra situationen i fråga om internetförsäljning av kosmetiska produkter innan förordningen börjar tillämpas.
I likhet med Europaparlamentet är kommissionen bekymrad över att kosmetikasektorn riskerar att drabbas av förfalskningar som kan öka riskerna för människors hälsa. Därför kommer kommissionen att vidta åtgärder för att förbättra samarbetet mellan behöriga nationella myndigheter i kampen mot förfalskningar.
Kommissionen kommer att utarbeta en förklaring till förordningens övergångsbestämmelser och tillämpningsdatum (särskilt med hänsyn till artiklarna 7, 8, 10 och 12a).
Vidare noterar kommissionen att arbetet med en gemensam definition av nanomaterial stadigt går framåt. Kommissionen konstaterar därför att framsteg med den gemensamma definitionen bör beaktas i framtida gemenskapslagstiftning och att de kommittéförfaranden som ingår i detta förslag även möjliggör en uppdatering av förslagets definition.
Françoise Grossetête
för PPE-DE-gruppen. - (FR) Herr talman! Låt mig först av allt gratulera inte bara rådet utan naturligtvis även föredraganden Dagmar Roth-Behrendt, kommissionen, de andra skuggföredragandena och framför allt Frédérique Ries, för det arbete som vi har utfört. Ibland har vi haft skarpa meningsutbyten, men i slutändan har vi nått ett resultat som är mycket tillfredsställande och som både bidrar till att stärka de kosmetiska produkternas säkerhet, vilket gynnar konsumenterna, och till att minska den administrativa börda som blivit meningslös för EU:s industri.
Denna förordning var nödvändig eftersom det krävdes att tydligheten i lagstiftningen, som ändrats nästan 50 gånger under de senaste 30 åren, återställdes. Införlivandet av direktivet orsakade problem i de 27 medlemsstaterna. Det rådde en viss rättslig osäkerhet och texten hade blivit mycket tung och alldeles för dyr att genomföra för våra företag. Jag erinrar mig också att kosmetikaföretagen i Europeiska unionen är världsledande i denna sektor som har fler än 3000 kosmetikatillverkare. Det är en mycket innovativ industri vars marknad omsätter 65 miljarder euro och som direkt eller indirekt ger fler än 350 000 arbetstillfällen. Därför är det viktigt att intressera sig för kosmetika.
Genom denna nya förordning stärks säkerheten, vilket jag redan nämnt, och tillverkarens ansvar genom marknadsövervakning samtidigt som byråkratin minskar. Vidare garanteras bättre spårbarhet för kosmetiska produkter, fastställande av ansvarig person samt upprättande av en informationsfil med en beskrivning av den kosmetiska produkten och tillverkningsmetoden.
Faktum är att vi har haft många diskussioner om nanomaterial som används i kosmetika, framför allt i solskyddsprodukter, och som måste vara föremål för mycket stränga säkerhetskrav, men utan att innovationen hindras. Den ansvariga personen ska därför anmäla produkter som innehåller nanomaterial, inte nanomaterialet som sådant.
Sammanfattningsvis vill jag uppmärksamma er på att vi verkligen måste bekämpa förfalskning av kosmetiska produkter eftersom detta är en verklig fara. Det återstår fortfarande mycket att uträtta för oss på detta område.
Daciana Octavia Sârbu
Säkra kosmetiska produkter är särskilt viktiga för EU-konsumenterna och därför måste vi ägna dem tillbörlig uppmärksamhet.
Jag anser att initiativet att se över direktivet och dess ersättning i form av ett förslag till förordning från kommissionen sker vid rätt tidpunkt. Genom översynen kommer felaktigheter och inkonsekvenser av rättslig karaktär att undanröjas och avvikelser mellan införlivandet i nationell lagstiftning undvikas.
Vid situationer där erfarenheterna på EU-nivå visar att strategin som innebär att varje ingrediens anges för sig vare sig är genomförbar eller tillfredsställande bör vi enligt min mening prioritera ett ökat ansvar för tillverkarna och en sträng kontroll på den inre marknaden.
Användningen av nanomaterial är en lovande möjlighet, men vetenskapliga kommittén för konsumentprodukter måste granska materialet och intyga att det är säkert samtidigt som användningen av alternativa metoder är ett initiativ som måste fortsätta att stödjas.
Jag anser att engagemanget hos den kommitté jag nämnde är avgörande när det gäller användningen av ämnen som har klassificerats som cancerframkallande, mutagena eller toxiska för att kontrollera tillverkningen av kosmetiska produkter.
För att kunna genomföra denna förordning på ett effektivt sätt anser jag att medlemsstaterna måste utföra lämpliga kontroller och vid bristande efterlevnad regelbundet lämna in en rapport till kommissionen.
Chris Davies
för ALDE-gruppen. - (EN) Herr talman! Parlamentet närmar sig slutet av valperioden och några av oss har börjat förbereda oss inför valet. Åtminstone i Storbritannien upplever jag att vi möts av ett hav av EU_skeptiker och eurofober som vill kritisera allt vi gör så snart tillfälle ges. Och historiken bakom denna lagstiftning kommer att förse dem med ammunition: 55 viktiga ändringsförslag under de senaste 30 åren, vilket gjort den mer ohanterlig och förvirrande och knappast till hjälp för vare sig industrin eller konsumenterna.
Trots detta upplever jag att kritikerna ofta tenderar att komma till korta. De tenderar att bortse från vad Europeiska unionen faktiskt försöker åstadkomma när det gäller att förbättra den befintliga situationen och omsätta fördelarna i praktiken. De förutsätter att vi alltid är statiska. Här har vi alltså en rättsakt där vi i praktiken garanterar att de befintliga åtgärderna förenklas, att byråkratin minskar och att lagstiftningen tydliggörs för alla. Och vi har ett direktiv som har omarbetats till en förordning. I mitt hemland är detta något hemskt - något som kräver ett visst manöverutrymme för medlemsstaterna - men sanningen är att vi på samma sätt som i fallet med Reach nu även i detta fall ser att industrin inte vill ha 27 olika tolkningar av EU:s lagstiftning, utan möjligheten att veta exakt var den står på denna marknad som är den största i sitt slag i världen.
Kommer kritikerna att resa sig upp och säga ”Vi hade fel som insisterade på att cancerframkallande, mutagena och reproduktionstoxiska ämnen skulle förbjudas”? Kommer de att resa sig upp och säga ”Vi hade fel”? Kommer de att säga att vi borde tillåta produkter i kosmetika som vi inte skulle tillåta i livsmedel, trots det faktum att vi applicerar en del av denna kosmetika på huden, ögonen och till och med i munnen? Kommer de att motsätta sig riktiga bedömningar av kosmetika eller den centrala informationstjänst som kommissionsledamoten med rätta har påpekat i själva verket kommer att bidra till att industrin sparar pengar? Jag tror inte att de kommer att göra något av detta.
Min kollega Frédérique Ries, som inte kan vara här med oss i kväll, ville se till att åtgärder vidtas för att försöka undvika försäljning av förfalskade produkter, stärka spårbarheten för produkter och skärpa restriktionerna vid falska produktpåståenden om de positiva effekterna av dessa produkter. Hon ville stödja en tydlig märkning av produkterna i fråga om halten av nanomaterial. Vi har gjort framsteg på alla dessa områden. Så på hennes vägnar vill jag tacka föredraganden, skuggföredragandena och kommissionsledamot Günter Verheugen. Jag anser att det är en bra rättsakt och jag för min del kommer när jag inleder valprocessen gärna framhålla den som ett exempel på det som EU är bra på.
Roberta Angelilli
för UEN-gruppen. - (IT) Herr talman, mina damer och herrar! Kosmetikabranschen i EU är en mycket viktig sektor när det gäller ekonomi och sysselsättning. Som har nämnts står den för en omsättning på mer än 35 miljarder euro och mer än 350 000 arbetstillfällen inom försäljning, distribution och transporter. Det är en höginnovativ sektor, men även jag vill betona att man måste garantera bra skydd för människors hälsa och bra konsumentinformation.
Det är exakt av dessa skäl som jag gratulerar föredraganden till hennes utmärkta arbete, och jag vill belysa vissa punkter som jag anser vara särskilt viktiga. Det är rätt att låta produkter gå igenom en säkerhetsbedömning som även ger distributörerna ett ansvar för att utföra de nödvändiga kontrollerna innan produkterna släpps på marknaden. Den nya förordningens förbud mot över 1 000 ämnen som används i kosmetika, vilka har klassificerats som carcinogena eller giftiga, är också bra.
Ytterligare en viktig aspekt är förteckningen över tillåtna färgämnen, konserveringsmedel och solfilter, och ökad tydlighet vid märkningen avseende produktens funktion, hållbarhet, särskilda varningar i samband med användningen och en förteckning över ingredienserna i viktordning är också viktiga punkter.
Det kommer därför att bli nödvändigt att garantera produktspårbarheten, inte minst på grund av att vi måste stoppa den bekymmersamma förfalskningen av kosmetikaprodukter och s.k. parallellimport. Jag avslutar med att påpeka att kosmetiska produkter till ett värde av 120 miljoner euro bara i Italien kommer från den parallella marknaden, vilket kan innebära allvarliga hälsokonsekvenser.
Hiltrud Breyer
för Verts/ALE-gruppen. - (DE) Herr talman! Att skydda människors hälsa är också det främsta målet när det handlar om kosmetikaprodukter. Vi skapar historia i och med denna omröstning. Detta är första gången som man har utarbetat särskilda förordningar för användning av nanomaterial i kosmetikaprodukter, och vi träder in på ny mark. Jag är naturligtvis särskilt nöjd över att kunna säga att det var ett initiativ från Verts/ALE-gruppen som resulterade i denna banbrytande händelse. Vi gröna var den drivande kraften, vi satte upp frågan på dagordningen, och jag vill av hela mitt hjärta tacka föredraganden, Dagmar Roth-Behrendt, för hennes tydliga och osvikliga stöd. Det gläder mig även att kunna berömma kommissionen för att den ändrade sig. Fram till nu hade den ständigt betonat att den befintliga lagstiftningen var tillräcklig för att garantera nanomaterialens säkerhet. Nu har den tydligt förklarat att vi faktiskt behöver särskilda förordningar.
Detta gäller inte bara kosmetikaförordningen, utan även den förordning som vi ska diskutera senare i veckan om nya livsmedel, eftersom nanotekniken hittills har varit en slags svart fläck. Den infördes på marknaden utan tillräckliga förklaringar om riskerna. Detta är därför en bra dag för hälso- och konsumentskyddet, även om jag tycker att det är beklagligt att definitionen av nanomaterial inte har gjorts tillräckligt omfattande, utan bara har begränsats till olösliga och biopersistenta material. Det är dock viktigt och, för oss, nödvändigt att man har antagit förordningar om nanomaterial.
Jag hoppas också - och vill redan be om ert stöd i denna sak - att förordningen om nya livsmedel blir framgångsrik i veckan, eftersom den inte har lika brett stöd från kommissionen. Vi behöver konsekvens - inte bara när det gäller frågan om alkohol - för både kosmetika och livsmedel. Samma sak gäller rent allmänt på området för nanoteknik. Vi behöver även där konsekvens mellan kosmetika och livsmedel. Jag hoppas också uppriktigt att vi till sist kommer att ha en öppen debatt om nanoteknikens syfte och användning. Det gläder mig även att vi inte har urvattnat förbudet mot CMR-ämnen från 2008, som föreslogs av de Gröna.
Eva-Britt Svensson
för GUE/NGL-gruppen. - Herr talman! Jag och min grupp välkomnar den kompromiss som rådet och parlamentet har lyckats uppnå i denna omarbetning av kosmetikadirektivet.
Under förhandlingarna med rådet är det just nanomaterial som har varit den främsta stötestenen. Det handlar alltså om att med hjälp av ytterst små strukturer göra nya material som just på grund av att partiklarna är så små får helt nya egenskaper eller funktioner. Materialet kan exempelvis bli hårdare, fastare, tunnare, vattenavstötande, värmebevarande osv. Än så länge vet vi faktiskt inte särskilt mycket om det. En del smink och krämer innehåller nanopartiklar, och kanske kan dessa partiklar tränga in i sårig hud och leta sig in i kroppen där de absolut inte ska vara.
Ska vi då helt utan någon som helst kontroll låta det vara en aktiv substans i kosmetika? Svaret på den frågan är förstås nej. Mer kunskap och information måste tas fram om nanomaterial. Därför är jag glad över denna överenskommelse som vi ska rösta om i morgon. Det är ett steg i rätt riktning.
Överenskommelsen innebär ett bättre skydd för EU:s konsumenter då nanomaterial används i hårfärgningsmedel, UV-filter osv. Det kommer att genomgå en säkerhetsbedömning innan produkterna tillåts att placeras på marknaden och kosmetikaindustrin kommer även att behöva anmäla användning av nanomaterial i sina övriga produkter till kommissionen som i sin tur kan rådfråga kommittén för konsumentskydd om det finns misstankar om att nanomaterial utgör en hälsorisk.
Stort tack till ansvarig föredragande och till kommissionen för en bra omarbetning!
Irena Belohorská
- (SK) Jag vill tacka föredraganden. Bravo, Dagmar, för ditt arbete med förslaget till Europaparlamentets och rådets förordning som lades fram av kommissionen. Det är ett mycket viktigt dokument på konsumentskyddsområdet. Ingen av oss tvekar att använda kosmetiska produkter, eftersom dessa inte bara inbegriper skönhetsprodukter utan även s.k. kosmetika för vardaglig användning, t.ex. tandkräm, deodorant, schampo, hår- och nagelprodukter, läppstift osv.
Det har nu gått 33 år sedan det förra direktivet och det är tillräckligt lång tid, trots ändringarna. Det är ju faktiskt så att utvecklingen inom kemin och på själva kosmetikaområdet har medfört enorma och grundläggande förändringar. Jag syftar på användningen av nanomaterial, som så ofta nämns här. Dessa kan ha både positiva och negativa effekter på människors hälsa. Jag instämmer därför i uppfattningen att alla material som används i kosmetiska produkter som har en carcinogen effekt bör förbjudas. Vi bör också vara mycket försiktiga med att använda material vars mutagena och toxiska effekter inte kan uteslutas.
Konsumenterna köper ofta kosmetiska produkter på grundval av vilseledande reklam eller ofullständig information, så vi måste genom våra EU-organ - däribland Europeiska kemikaliemyndigheten och Europeiska myndigheten för livsmedelssäkerhet - försöka att utarbeta direktiv och riktlinjer för övervakning. Vi får inte glömma bort att kosmetiska produkter är de produkter som oftast förfalskas och att detta bara ökar sannolikheten att de innehåller skadliga ämnen. Förutom dessa varningar måste vi försöka att informera konsumenterna om de möjliga hälsorisker som även kan finnas vid användning av produkter från välkända företag.
Horst Schnellhardt
(DE) Herr talman, mina damer och herrar! Jag anser att det viktigaste i det aktuella betänkandet är ändringen av rättslig grund. Även om EU:s medlemsstater har utvecklats i olika takt och det fortfarande finns stora skillnader mellan dem i utvecklingen kan vi bara åstadkomma större rättssäkerhet om vi väljer förordningen som främsta metod nu och i framtiden.
Det finns direktiv som har orsakat större skada för konkurrensen och större orättvisor än tidigare till följd av att de har genomförts på olika sätt i medlemsstaterna. Det är därför rätt, i detta betänkande, att direktivet och det nationella genomförandet har koncentrerats i en heltäckande förordning. På detta sätt ökar naturligtvis rättssäkerheten, som är ytterst viktig särskilt för företag i denna sektor som också sysslar med forskning. Kommissionens åtagande att minska den obligatoriska registreringen med 25 procent är också mycket välkommet. Vi har tagit det första steget i och med denna förordning. Gratulerar, herr kommissionsledamot!
I det aktuella betänkandet klargörs också hur snabbt nya produkter kan dyka upp på marknaden och tvinga de lagstiftande myndigheterna att agera. Vi tog upp frågan om att ändra kosmetikadirektivet så sent som för några år sedan. Användningen av nanomaterial har tvingat oss att ta upp frågan igen. Inom ramen för förebyggande konsumentskydd är besluten avseende märkningen välkomna, samtidigt som möjligheten till tillfällig acceptans, med hänsyn till vetenskapliga upptäckter, också är godtagbar. Jag vill varna för att skapa panik på detta stadium, vilket har skett vid tidigare tillfällen, och rekommenderar i stället en vetenskaplig granskning av hela frågan.
I och med de krav som vi har fått igenom, dvs. att reklampåståenden och märkning endast ska spegla faktiska produktegenskaper, agerar vi i konsumenternas intresse. Exemplet med deodoranter som Dagmar Roth-Behrendt nämnde är emellertid en annan fråga. Den fungerar på en person, men inte på en annan. Ibland fungerar ett ämne på mig en dag, men inte nästa dag. Vi bör därför inte ta frågan på så stort allvar.
Jag hoppas bara att det rättsliga innehållet inte försvagas av kommissionen som ett resultat av för många åtgärder inom kommittéförfarandet. Jag ber er därför att inte dra ut på förfarandet för länge.
Margrete Auken
(DA) Herr talman! Vi använder allihop kosmetiska produkter. De är inte lyxprodukter som bara är intressanta för ett visst kön eller bara för vuxna. Tvål, schampo, tandkräm, krämer, deodoranter, solkrämer - de finns överallt och påverkar oss alla. Det är viktigt att de är säkra och att alla länder har bra och tydliga bestämmelser, och det är just detta som vi har åstadkommit i och med detta förslag. Jag vill också ta tillfället i akt och tacka Dagmar Roth-Behrendt för hennes utmärkta arbete.
Vi är glada att vårt förbud mot CMR-ämnen har behållits, men formulerats på ett lämpligare sätt. Om etanol hade förbjudits i kosmetiska produkter skulle det förmodligen ha skapat problem och samtidigt ha verkat lite underligt eftersom vi dricker det i ganska stora mängder. Det är emellertid bra att rådet inte lyckades att försvaga bestämmelserna. Undantag från förbudet ska nu begränsas till ämnen som är godkända i livsmedel och som hittills inte har visat sig skapa problem och som sårbara grupper, t.ex. små barn och gravida kvinnor, inte är känsliga mot. Det viktigaste är emellertid att nanomaterial äntligen ingår. Detta har varit en hård kamp. Det är som om branschen har försökt att kväva diskussionen om nanomaterialens säkerhet. Den skulle vara mycket nöjd om vi bara accepterade dessa ämnen som oproblematiska och underbara. Man har t.ex. inte nämnt allmänhetens oro över att det kan finnas genmodifierade organismer i sammanhanget.
Vi i Verts/ALE-gruppen är stolta över att man nu har inbegripit nanomaterial. De ska testas, märkas och, när det gäller en rad produkter - t.ex. UV-filter och hårfärgningsmedel - är det nu tillverkaren som ska garantera säkerheten, samtidigt som kommissionen ska tillhandahålla detaljerad information och övervaka resten. Vi har till sist också lyckats att inbegripa märkning så att konsumenterna kan se vad det är de köper och applicerar på huden. Vi har också tagit med en bestämmelse angående översyn, enligt vilken kommissionen måste se till att både definitionen av nanomaterial och säkerhetsförfarandena är tillfredsställande. Det är också bra att det ska bli förbjudet med reklam om produktegenskaper som inte överensstämmer med verkligheten. Det ska bli intressant att se hur all kräm mot rynkor som vi smörjer in i ansiktet, och som uppenbarligen inte fungerar, kommer att säljas i framtiden.
Péter Olajos
(HU) I kosmetikabranschen, precis som i många andra sektorer, pågår just nu en revolution. För några år sedan började nanotekniken även att göra sig gällande i denna bransch och som ett resultat av detta har det nu skapats aldrig tidigare skådade möjligheter och utsikter. Nanotekniken är dessutom inte någon särskilt ny uppfinning: människan har använt tekniken i 4 000 år, även om det bara är under de senaste 20 åren som vi har blivit medvetna om detta.
Samtidigt är det viktigt att vi hanterar denna fråga med försiktighet; utan att försena nya upptäckter och deras tillämpning, samtidigt som vi uppmärksammar hälsoriskerna. Vi måste skydda våra medborgare från dessa potentiella faror, främst genom en differentierad, riskbaserad metod.
Det finns nanotillämpningar och nanoprodukter som är direkt avsedda att användas av konsumenter, t.ex. kläder och livsmedel, däribland kosmetiska produkter, för vilka en alltför försiktig metod skulle kunna resultera i att folk drabbas, bokstavligen personligen, av de potentiellt skadliga konsekvenserna.
Det är just av detta skäl som det är viktigt att folk vet vilka slags medel de använder. Det är därför nödvändigt med en lämplig och detaljerad märkning, och det är även nödvändigt att tillverkaren bär ansvaret för denna. Det handlar om en gigantisk och ständigt växande sektor; kosmetikabranschen i EU genererar årliga intäkter på 65 miljarder euro. Ett av de största europeiska kosmetikaföretagen - det finns 3 000 - använder 450 miljoner euro per år bara för forskning och utveckling och sysselsätter ca 3 000 forskare.
Enligt kommissionens beräkning innehöll 5 procent av kosmetikan nanomaterial 2006, en siffra som nu kan vara dubbelt så stor. För att kunna klara av vissa av de globala problem som vi har skapat behöver vi nanoteknik, så jag kommer med gott samvete att rösta för denna lagstiftningsresolution, men vi får inte glömma att alla mynt har två sidor.
Jag gratulerar Dagmar Roth-Behrendt, Françoise Grossetête och Diana Wallis, vilka har lagt fram resolutionsförslaget - de har gjort ett utmärkt arbete.
Zuzana Roithová
- (CS) Herr talman! Införandet av minimistandarder för att skapa säkra kosmetikaprodukter är ett viktigt steg för att garantera en avsevärt högre säkerhet för EU:s konsumenter. Genom denna moderna förordning minskas samtidigt den administrativa bördan för tillverkarna i EU, vilka har över 350 000 anställda. Den omfattande diskussionen i parlamentet har främst handlat om märkning eftersom den ofta är vilseledande för konsumenterna, och jag välkomnar därför varmt att man måste dokumentera nya påståenden om produkternas effekter. Diskussionen har också varit mycket livlig här - och inte bara här - när det har handlat om licensiering av nanomaterial och naturligtvis om avlägsnande av carcinogent material från kosmetiska produkter. Jag håller inte med om att meddelanden om innehållet av nanomaterial i produkter bör utformas som varningar. Det är viktigt för oss att ha en förteckning över licensierade nanomaterial som inte är skadliga, utan i stället förbättrar kvaliteten hos en produkt. Det är naturligtvis ingen mening att skrämma konsumenterna. Minimistandarder bör garantera säkerheten för konsumenterna. Förfalskning är verkligen ett allvarligt problem och jag vill också göra er uppmärksamma på de nationella tillsynsorganens begränsade kapacitet när det gäller att faktiskt övervaka allt.
Det gläder mig att texten innefattar en enhetlig definition av nanomaterial och jag välkomnar också att vi kan ändra den så att den håller jämna steg med den senaste vetenskapliga utvecklingen. Jag välkomnar också att direktivet faktiskt kommer att bli en förordning och därmed få en starkare rättslig tyngd. Jag välkomnar därför detta arbete och gratulerar alla föredragandena för att de har lyckats nå samförstånd i en fråga som är så pass känslig som införandet av kosmetiska produkter på den inre marknaden, grundat på den vetenskapliga utvecklingen.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Herr talman! De kompromisser som nåddes vid första behandlingen under föregående lagstiftningsår har mycket snabbt blivit vardagsmat tack vare tidsbristen. Det passar dessutom de små grupperna eftersom de avtal som har slutits vid förhandlingsborden gör dem ”mäktigare” än vad som borde vara fallet med tanke på deras storlek. Om denna praxis sprider sig kommer det emellertid att tära på den parlamentariska demokratins trovärdighet i parlamentet.
Denna gång vann emellertid demokratin, eftersom de största grupperna hittade en gemensam grund och det uppnådda resultatet har ett genuint stöd av majoriteten.
Det var uppenbart att kosmetikadirektivet behövde omarbetas. Man behövde förtydliga och uppdatera bestämmelserna och direktivet med riktlinjer behövde bli en förordning, varken mer eller mindre, för att man skulle kunna garantera ett fullgott skydd för människors hälsa i EU såväl som den inre marknadens funktionssätt. Dessa principer följer logiskt av det arbete som inleddes när vi började diskutera Reach.
Obsolet lagstiftning i kosmetikabranschen utgör ett särskilt hot mot hälsan och graden av rättssäkerhet. Påståenden om nanopartiklar och kosmetiska produkter är ett bra exempel på detta. Samtidigt som nanomaterialens positiva egenskaper är mer eller mindre kända, är riskerna i stort sett outredda. På samma sätt har de kosmetiska produkternas särskilda egenskaper, som direkt påverkar beslutet att köpa dem, varit omöjliga att bekräfta med säkerhet.
Det var därför det var viktigt att de tre största politiska grupperna enades om en gemensam politisk inriktning, för att därmed kunna ta hänsyn till hälsoaspekter, miljö, handel och samhälle och fullfölja avtalet med rådet. Jag vill följaktligen berömma Françoise Grossetêtes arbete som skuggföredragande. I samarbete med parlamentets föredragande, Dagmar Roth-Behrendt, och sina liberala kolleger, säkrade hon majoriteten i kammaren, vilket möjliggjorde slutresultatet. I en verklig demokrati lyssnar man till alla, men speglar majoritetens åsikt.
Talmannen
Ingen vill ha ordet. Innan jag sålunda ger det till föredraganden vill jag informera er om att 14 ledamöter har talat hittills, av vilka 11 var kvinnor.
Günter Verheugen
kommissionens vice ordförande. - (DE) Herr talman! Jag tänkte kort kommentera er senaste anmärkning, men beslutade mig för att inte göra det. Även män är intresserade av kosmetika - i allt högre grad faktiskt. De är i vilket fall som helst intresserade av att man kan garantera att produkterna är säkra.
Endast en sak återstår för mig att göra nu. Jag vill uppriktigt tacka er för ert samförstånd och stöd. Som Chris Davies sa, så har vi verkligen gett ett bra exempel på vad EU-lagstiftningen kan åstadkomma.
Herr Davies! Om jag personligen får ge er ett råd, så lyder det så här: i ert hemland är det kanske också värt att notera att vi i EU har förordningar om kosmetika som inte finns någon annanstans, dvs. förbudet mot test av kosmetika på djur. Det är inte tillåtet i EU. För några dagar sedan trädde dessutom en förordning i kraft i vilken anges att produkter som har testats på djur inte får säljas på den inre marknaden. Med tanke på att britterna är kända för att älska djur, är detta kanske ett argument som ni kan använda.
Dagmar Roth-Behrendt
Herr talman! Tack så mycket, herr kommissionsledamot, och tack, mina damer och herrar. Jag är särskilt tacksam mot kommissionsledamot Günter Verheugen för att han återigen satt strålkastarljuset på totalförbudet mot djurförsök, vilket har påmint mig om att detta nu är den tredje översynen av lagstiftningen om kosmetiska produkter som jag haft förmånen att få delta i, nämligen den sjätte och den sjunde ändringen och nu förändringen till en förordning.
Vi har verkligen lyckats totalförbjuda djurförsök. Vi har exempelvis sett till att konsumenterna informeras om en produkts hållbarhet med hjälp av en liten ask med ett nummer som anger hur länge en produkt kan användas. Jag vänder mig i detta sammanhang också till vissa kolleger, bland annat Zuzana Roithová, som tyvärr inte kunde vara här när debatten inleddes. Etiketter har aldrig någonsin varit varningstexter. Om en produkt inte är säker ska den inte komma ut på marknaden och ska inte saluföras. Samtliga produkter på EU-marknaden måste vara säkra och ofarliga. Märkningen innebär emellertid att konsumenterna kan välja. Det är detta som kallas demokrati, och det är detta som kallas valfrihet.
Vi har en utmärkt lagstiftning. Jag har försökt skapa stor insyn och öppenhet i processen. Jag har, som Françoise Grossetête konstaterat, försökt sammanställa olika synpunkter. Jag ville nämligen försäkra mig om att vi utarbetar en lagstiftning som gagnar alla, såväl konsumenterna inom EU som den industri som kommer att tvingas arbeta med lagstiftningen och slutligen alla som drar nytta av den.
Jag vill endast upprepa för Horst Schnellhardt att visst, deodoranter verkar på olika sätt på olika människor, men man påstår ändå att de ”håller dig fri från svett”. Därför är det viktigt att påståendena om att jag har mörka ringar under ögonen efter en vecka i Strasbourg i någon mån är sanna och tillförlitliga.
Jag vill återigen tacka kommissionsledamoten, framför allt för de förklaringar han har gett, liksom mina kolleger och medarbetare som har gjort större delen av arbetet. Tack så mycket.
Talmannen
Detta var en synnerligen givande och intressant debatt.
Debatten är härmed avslutad.
Omröstningen kommer att äga rum i morgon, tisdagen den 24 mars 2009.


Gebruik van passagiersgegevens (PNR) (debat)
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over het gebruik van passagiersgegevens (PNR).
Paula Lehtomäki
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de onderhandelingen over het verstrekken van passagiersgegevens aan de Verenigde Staten werden vorige week afgerond. Dankzij het bereikte onderhandelingsresultaat konden wij voorkomen dat er een situatie ontstond waarin er geen overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten zou zijn gesloten, en dat is zeer belangrijk.
Het voorzitterschap heeft een gisteren gedateerde brief ontvangen van Sophia in 't Veld, rapporteur van het Parlement van het PNR-verslag, en wij zullen zo snel mogelijk schriftelijk en meer in detail terugkomen op de daarin gestelde vragen.
In de onderhandelingen hebben wij een interim-overeenkomst over PNR gesloten. Het doel ervan is de eerdere overeenkomst uit 2004 te vervangen, die het Europees Hof van Justitie in een arrest van afgelopen mei nietig heeft verklaard. Het waren lastige onderhandelingen, want door de nietigverklaring van de eerdere overeenkomst dreigden de Europese Unie en de Verenigde Staten in een situatie zonder overeenkomst verzeild te raken. Ondanks de moeilijkheden hield men zich aan het onderhandelingsmandaat dat de Raad in juni 2006 had gegeven. De nieuwe regeling waarborgt zowel het niveau van bescherming van de voorgaande overeenkomst als de voortzetting van het transatlantisch luchtverkeer. De regeling maakt het dus mogelijk om in de toekomst passagiersgegevens aan de Amerikaanse autoriteiten door te geven en tegelijkertijd een toereikend beschermingsniveau te waarborgen bij de verwerking van de gegevens. Dit gebeurt in overeenstemming met de toezeggingen die de US Customs and Border Protection heeft gedaan.
Het Comité van Permanente Vertegenwoordigers heeft de voortgang van de onderhandelingen op de voet gevolgd en op 6 oktober het onderhandelingsresultaat en de inhoud ervan behandeld. Het Coreper heeft zijn steun gegeven aan de ondertekening van de tekst van de onderhandelingen. Het onderhandelingsresultaat werd voorgelegd aan de ministers van Justitie in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken, die direct na het Coreper bijeen is gekomen.
De interim-overeenkomst, die het resultaat is van de onderhandelingen, is van toepassing zodra ze is ondertekend. Het Coreper behandelt morgen de ondertekening van de overeenkomst namens de Europese Unie en het is de bedoeling dat de Raad zo snel mogelijk de bevoegdheid verleent om te ondertekenen.
De interim-overeenkomst is geldig tot eind juli 2007. Deze tijd moeten de partijen gebruiken om afspraken maken over een meer permanente regeling voor het verstrekken van persoonsgegevens van passagiers. Het is de bedoeling deze onderhandelingen zo snel mogelijk te beginnen.
Er waren stevige onderhandelingen nodig om tot een akkoord te komen. De Verenigde Staten wilden de oude regeling zodanig wijzigen dat het beter overeen zou komen met de gewijzigde praktijk. De grootste uitdaging in de onderhandelingen was ervoor te zorgen dat een antwoord werd gevonden op de na 2004 aangebrachte wijzigingen in de Amerikaanse wetgeving en de administratieve organisatie, maar tegelijkertijd de principes met betrekking tot het niveau van gegevensbescherming voor Europeanen werden gehandhaafd.
Naast de eigenlijke tekst van de overeenkomst werd in de onderhandelingen ook een brief behandeld die de Amerikaanse onderhandelaars aan de Commissie en het voorzitterschap hadden geschreven en waarin de interpretatie van de toezeggingen ten aanzien van het gebruik van persoonsgegevens van passagiers werd behandeld. De Europese Unie zal de brief in overweging nemen, maar deze zal geen deel uitmaken van de overeenkomst.
Het onderhandelingsresultaat is in veel opzichten geslaagd. Ten eerste heeft de tijdelijke regeling tot doel de veiligheid van luchtpassagiers te waarborgen. Dit is van cruciaal belang.
Ten tweede wil ik benadrukken dat de toezeggingen met betrekking tot het gebruik van persoonsgegevens van passagiers, die de Amerikaanse regering eerder heeft gedaan, blijven gelden. Het doel is hetzelfde niveau van bescherming van persoonsgegevens van passagiers te waarborgen als in het vorige systeem. De overeenkomst bevat een bepaling die stelt dat de Amerikaanse binnenlandse veiligheidsdienst DHS voldoende bescherming waarborgt voor de persoonsgegevens van passagiers die door de Europese Unie worden verstrekt. Dit is vooral gebaseerd op het feit dat de DHS zich zal blijven houden aan de toezeggingen die in 2004 werden gedaan. Vanwege de organisatorische wijzigingen in de Amerikaanse administratie is volgens de nieuwe overeenkomst het aantal autoriteiten met elektronische toegang tot persoonsgegevens van passagiers groter dan voorheen. Deze autoriteiten zijn echter in de overeenkomst gespecificeerd.
Ten derde ben ik blij dat de verstrekking van persoonsgegevens van passagiers zich ook in de nieuwe overeenkomst richt op dezelfde 34 soorten gegevens als in de vorige overeenkomst.
Ten vierde waarborgt de nieuwe overeenkomst de rechtszekerheid van de burgers en de voortzetting van de transatlantische vluchten. Tegelijkertijd waarborgt zij dat luchtvaartmaatschappijen goed kunnen blijven functioneren.
Wij hebben ook andere goede berichten voor luchtvaartmaatschappijen. Tijdens de onderhandelingen beloofden de Verenigde Staten dat er nog dit jaar kan worden begonnen met het testen van systemen waarmee luchtvaartmaatschappijen zelf persoonsgegevens van passagiers in de databanken van de Amerikaanse autoriteiten kunnen opslaan. Dit is voor ons altijd een belangrijk doel geweest.
Binnenkort wordt begonnen met de onderhandelingen over een nieuw, meer permanent PNR-systeem dat deze interim-overeenkomst in juli 2007 moet vervangen. Wij hebben ook afgesproken dat de kwesties met betrekking tot het opslaan en vernietigen van gegevens pas worden opgelost als deze onderhandelingen over het PNR-systeem zijn begonnen. Daarom zullen wij hier snel op terugkomen.
Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik hier niet kan blijven voor dit debat, want ik moet om 18.20 uur vertrekken, zoals eerder met het Europees Parlement is afgesproken, en helaas zal het vliegtuig geen minuut langer wachten.
Franco Frattini
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats kan volledig instemmen met de positieve opmerkingen van het voorzitterschap over de geldigheid van deze overeenkomst. Deze overeenkomst is weliswaar in de tijd beperkt - en verstrijkt eind juli 2007 - maar zij heeft in eerste instantie het voordeel dat er nu rechtscontinuïteit wordt gegarandeerd op zo'n extreem gevoelig gebied en de luchtvaartmaatschappijen de mogelijkheid hebben om, zonder enige onderbreking van het luchtverkeer van en naar de Verenigde Staten, een adequate behandeling te waarborgen van de persoonlijke gegevens van reizigers naar de Verenigde Staten van Amerika.
Deze overeenkomst maakt deel uit van een meer algemeen streven. Ik kan u zonder meer zeggen dat tijdens de uitermate ingewikkelde onderhandelingen die hebben plaatsgevonden, zowel de Europese instellingen - het voorzitterschap en de Commissie - als de Verenigde Staten hebben bevestigd onmiddellijk samen aan de slag te willen gaan en te willen streven naar een zo breed mogelijk toepassingsgebied. Dit betekent dat de Europese Unie en de Verenigde Staten gemeenschappelijk hun wil bevestigd hebben om samen te werken met het oog op de sluiting van een definitieve overeenkomst - die deze interim-overeenkomst moet vervangen en van kracht moet worden in augustus 2007 - en daarbij een zo breed mogelijk terrein van samenwerking in de strijd tegen het terrorisme, samen met de bescherming van de individuele rechten van de personen, te zullen bestrijken.
Het politiek perspectief is nu veel ruimer, en ik heb reeds herhaaldelijk de gelegenheid gehad om duidelijk te maken dat het volgens mij noodzakelijk is het Europees Parlement hierbij te betrekken, ofschoon na het arrest van het Hof van Justitie de relevante procedures niet anders dan onder de zogenaamde derde pijler kunnen vallen.
Het is wel duidelijk dat de inhoud van deze overeenkomst diepgaander behandeld moet worden. Ik weet dat veel afgevaardigden deze reeds aandachtig hebben bestudeerd. Ik wil hier enkele korte opmerkingen over maken. Ten eerste staat deze overeenkomst niet toe meer gegevens uit te wisselen. Zij staat wel toe gegevens door te geven aan ook andere agentschappen dan de autoriteit voor de bescherming van de grenzen en de autoriteit voor de douane, waarbij evenwel vergelijkbare regels voor de bescherming van persoonlijke gegevens in acht moeten worden genomen.
Dit resultaat is niet toe te schrijven aan een wijziging van de overeenkomst omdat, zoals u heel goed weet, wij de betekenis van de undertakings hebben verduidelijkt. Na 2004 is door de interne Amerikaanse wetgeving de structuur van de agentschappen veranderd. Tot begin 2004 was er alleen de United States Customs and Border Protection. Nu is er een nieuwe gesprekspartner, te weten het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, die wij, tenminste bij de interpretatie van de undertakings, wel in ogenschouw moesten nemen. Onder dit ministerie valt ook het reeds eerder genoemde agentschap, en dus moesten wij daarnaar wel verwijzen.
Waardoor wordt deze interpretatie gekenmerkt? Enerzijds wordt daarin nota genomen van het bestaan van diverse agentschappen, en anderzijds wordt vastgesteld dat het agentschap voor douane en voor de bescherming van de grenzen dezelfde taken behoudt. Dit is absoluut het enige agentschap waar gegevens rechtstreeks naar toe gaan. De andere agentschappen kunnen bij dit eerste agentschap, op grond van een gevalsgewijze beoordeling, de benodigde gegevens opvragen. Dus is er ten eerste geen sprake van rechtstreekse toegang tot gegevens voor andere agentschappen, maar van overdracht van gegevens aan andere agentschappen op aanvraag.
Welke aanvraag zou doorgifte van gegevens rechtvaardigen? Zoals reeds gezegd, moet er per geval een aanvraag worden gedaan. Wij hebben gespecificeerd dat het begrip 'per geval' betekent dat er ofwel een concrete dreiging wordt aangegeven, of dat een vlucht, een specifieke vlucht of een vliegroute wordt aangegeven waarvoor een indicatie bestaat die de aanvraag van gegevens zou rechtvaardigen. Die gegevensaanvraag is, zoals ook eerder al het geval was - en ook wat dat betreft is er niets veranderd - enkel en alleen gerechtvaardigd in het kader van het antiterrorismeonderzoek. Wij hebben dus gespecificeerd dat Amerikaanse agentschappen die andere onderzoeksactiviteiten verrichten dan antiterrorismeonderzoek geen toegang mogen hebben, zelfs niet als daarom indirect wordt gevraagd.
Het andere mijns inziens belangrijke feit is dat enerzijds rechtstreekse toegang onmogelijk is en anderzijds de modaliteiten voor toegang tot gegevens zijn veranderd. Veel afgevaardigden hebben in het verleden gewezen op de slechte werking of de gebrekkige waarborgen in het zogenaamde 'pull'-systeem. Dit systeem biedt de mogelijkheid om gegevens rechtstreeks uit de gegevensbanken te halen. In aansluiting daarop hebben wij gevraagd - en ook verkregen - dat het systeem werd veranderd en vervangen door het zogenaamde 'push'-systeem, waar vooraanstaande Parlementsleden bij verschillende gelegenheden uitdrukkelijk op hebben aangedrongen.
Zoals het woord al zegt, betekent het 'push'-systeem dat de gegevens niet uit de gegevensbank worden gehaald maar op aanvraag worden verschaft. Er is afgesproken dat het nieuwe mechanisme - zoals wij ook in de begeleidende brief aan de Verenigde Staten hebben vermeld - uiterlijk per 1 december van dit jaar in werking moet treden, dat wil zeggen uiterlijk over anderhalve maand. Het mechanisme zal eerst worden uitgetest om na te gaan of het werkt, maar - nogmaals - het zal eind dit jaar in gebruik zijn.
Er is bovendien een specifieke verplichting bevestigd, namelijk de verplichting om, overeenkomstig artikel 6, lid 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie staat, eenieders grondrecht met betrekking tot de behandeling van persoonlijke gegevens te eerbiedigen. Wij hebben een verwijzing opgenomen juist naar artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, omdat het Hof van Justitie had bepaald dat de betrokken richtlijn niet rechtstreeks van toepassing is op veiligheidsgebied. Op die manier zou dus een belangrijke Europese wetgevingsreferentie ontbreken. Wij hebben die vervangen met een meer algemene verwijzing - die mijns inziens een nog sterkere verplichting inhoudt - naar artikel 6 van het EU-Verdrag, waarin de grondrechten van de persoon worden genoemd.
Tot slot hebben de Amerikaanse autoriteiten toegezegd te zullen blijven instaan - en dit geldt ook voor het ministerie van interne veiligheid - voor een adequaat niveau van bescherming van de verwerkte gegevens en dus voor de mogelijkheid van herziening van de toepassing van die overeenkomst, zoals trouwens ook in de eerdere overeenkomst stond.
Het laatste aspect betreft de bevestiging van de periode van gegevensbewaring. Dat vraagstuk is nog niet behandeld. Inderdaad was een verzoek gedaan om de gegevens langer te mogen bewaren dan op grond van de vigerende overeenkomst mogelijk was. Aan dit verzoek is geen gevolg gegeven, enerzijds omdat de overeenkomst hoe dan ook in juli 2007 zou verstrijken, en anderzijds omdat volgens ons een zo gevoelig vraagstuk als de periode van gegevensbewaring eventueel onderwerp zal moeten zijn van de volgende onderhandelingen. Ik kan u verzekeren dat de Commissie van plan is om de onderhandelingen in januari 2007 te beginnen, zodat eind juli 2007 de onderhandelingen ver genoeg gevorderd zullen zijn om tot een definitieve overeenkomst te komen.
Ewa Klamt
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, nog maar kort geleden gaven verschillende afgevaardigden in het Parlement uiting aan hun vreugde over het arrest van het Hof van Justitie, waarmee de overeenkomst tussen de EU en de Verenigde Staten over de toegang van de Verenigde Staten tot passagiersgegevens op formele gronden nietig werd verklaard. De nu gesloten interim-overeenkomst bevat echter nauwelijks wijzigingen met betrekking tot de aard en omvang van de gegevens. Wel is het zo dat de Verenigde Staten niet meer automatisch toegang hebben tot de gegevens. In plaats daarvan moeten ze die nu bij de luchtvaartmaatschappijen opvragen. Met dat onderhandelingsresultaat wil ik commissaris Frattini dan ook uitdrukkelijk feliciteren.
In de door het Hof van Justitie nietig verklaarde overeenkomst was echter duidelijk geregeld dat douane- en grensbewakingsdiensten deze gegevens slechts in uitzonderlijke gevallen mochten doorgeven. Nu mogen de passagiersgegevens op verzoek worden doorgegeven aan alle Amerikaanse instanties die verantwoordelijk zijn voor terrorismebestrijding. Passagiers zullen waarschijnlijk niet het idee hebben dat daardoor hun veiligheid minder is geworden; het tegenovergestelde zal eerder het geval zijn. De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft echter wel degelijk het idee dat bepaalde afgevaardigden van het Parlement ons met hun beroep bij het Hof van Justitie geen goede dienst hebben bewezen. We moeten vandaag immers vaststellen dat de nieuwe overeenkomst geen betere gegevensbescherming garandeert dan de oude overeenkomst.
Daarom pleit ik ervoor dat wij op de bres blijven staan voor de hoge normen die Europa aan de bescherming van persoonsgegevens stelt, ook wanneer het gaat om de doorgifte van passagiersgegevens. Het Europees Parlement en de Commissie dienen daartoe invloed uit te oefenen op de toekomstige onderhandelingen. We moeten echter ook erkennen dat een soeverein land als de Verenigde Staten zich ook in de toekomst het recht zal voorbehouden in regels vast te leggen, wie onder welke voorwaarden het land mag binnenkomen.
Martine Roure
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zou allereerst graag namens mijn fractie willen zeggen dat het de hoogste tijd was voor een nieuwe overeenkomst met de Verenigde Staten. We konden de luchtvaartmaatschappijen inderdaad niet langer in het juridische niemandsland laten waar ze zich sinds 30 september in bevonden, onder dreiging van ernstige sancties als ze de vereiste gegevens niet overdroegen. We moeten absoluut met alle lidstaten van de Unie samen tot een nieuwe overeenkomst komen om voor allemaal een gelijk beschermingsniveau te verzekeren.
Het vergemakkelijken van de overdracht van deze gegevens baart ons evenwel ernstige zorgen. De latere overdracht van gegevens aan andere agentschappen die zich bezighouden met antiterrorisme is problematisch als we niet voor de nodige garanties zorgen. Wij willen absoluut dat Europese burgers het recht hebben om daadwerkelijk naar de rechter te gaan om beroep aan te tekenen tegen misbruik van deze gegevens. We verwachten van de Amerikaanse autoriteiten dat zij de beschermingsgaranties toepassen die wij van hen vragen en die in de intentieverklaringen zijn opgenomen.
We achten het noodzakelijk om ook de nationale parlementen hierbij te betrekken. In artikel 24 van het Verdrag staat dat de Europese Unie de contracterende partij is. Maar dit wil nog niet zeggen dat de lidstaten geen parlementaire ratificatieprocedure kunnen volgen. Bij de ondertekening van deze juridische samenwerkingsovereenkomsten met de Verenigde Staten hebben de lidstaten, op twee na, een verklaring afgelegd dat zij pas aan deze overeenkomsten gebonden zullen zijn zodra deze door hun parlementen zijn geratificeerd. Kunt u bevestigen dat hetzelfde geldt voor de overeenkomst over PNR-gegevens en zo ja, kunt u ons dan vertellen wanneer deze ratificaties zullen plaatsvinden? Dat is een heel concrete vraag waarop wij graag een antwoord zouden krijgen.
Tot slot moeten de onderhandelingen over de nieuwe overeenkomst van 2007 worden toegespitst op de vaststelling van een algemeen kader dat de veiligheid en de bescherming van de grondrechten van de burgers waarborgt. Laten we niet bang zijn te herhalen dat het Europees Parlement en de nationale parlementen erbij betrokken moeten worden. Bovendien is het noodzakelijk dat we ons in het algemeen beraden op de bescherming van gegevens van Europese burgers in het kader van de transatlantische betrekkingen. Bij een recente hoorzitting over het bedrijf SWIFT zijn mogelijke conflicten tussen het Europees recht en het Amerikaans recht aan het licht gekomen. Wij moeten deze conflicten oplossen; dat is onze verantwoordelijkheid.
Sophia in 't Veld
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb het gevoel dat ik in het verkeerde toneelstuk ben terechtgekomen en het verkeerde script voor me heb. De fungerend voorzitter en de commissaris hadden het over de overeenkomst, maar hebben helemaal niets gezegd over de begeleidende brief van het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid. Daarin wordt een interpretatie van de overeenkomst gegeven die volkomen haaks staat op wat u zojuist zei. Ik vrees dan ook dat ik de vreugde die het voorzitterschap en de Commissie zojuist toonden, niet kan delen.
Ik heb een brief gestuurd met een aantal vragen - de fungerend voorzitter verwees daar zojuist naar. Ik wil heel graag antwoord op die vragen, bij voorkeur tijdens deze vergadering, of anders schriftelijk. U zei bijvoorbeeld dat er in het aantal en de aard van de gegevens niets is veranderd en dat ook het beschermingsniveau niet is gewijzigd, maar hoe verklaart u dan het gedeelte in de begeleidende brief van de Amerikanen waarin staat dat wij gegevens verzamelen met het oog op niet alleen de terrorismebestrijding en de daarmee samenhangende criminaliteit, maar ook de bestrijding van besmettelijke ziekten en andere risico's? Ik noem dat een aanzienlijke uitbreiding van het toepassingsgebied. De gegevens worden doorgegeven aan meer instanties, die niet allemaal met name worden genoemd. De Amerikanen zeggen nu dat zij de overeengekomen bewaartermijnen voor persoonsgegevens wellicht niet zullen toepassen, zelfs niet op de gegevens die volgens de oude overeenkomst zijn verzameld.
U zei dat afgesproken is om op een 'push-systeem' over te gaan. Het spijt mij, maar dat is niet wat ik lees. Ik lees dat de Amerikanen op het 'push-systeem' zullen overgaan zodra dat technisch mogelijk is. Nou, gefeliciteerd! Zo stond het ook in de oude overeenkomst. Het 'push-systeem' is al meer dan een jaar technisch mogelijk en de Amerikanen hebben domweg geweigerd het in te voeren. Hoe kunt u het op een persconferentie dan zo presenteren?
Ik wil ook graag een antwoord op mijn vraag over het effect op andere terreinen, het precedent dat deze overeenkomst schept, bijvoorbeeld voor de bankrekeninggegevens in het geval van SWIFT en voor de telecomgegevens, waartoe de Amerikanen ook toegang hebben. Kan iemand mij daar alstublieft antwoord op geven?
Ik denk dat wij naar de toekomst moeten kijken, want helaas hebben wij deze overeenkomst nodig. Het enige alternatief zou geweest zijn geen overeenkomst te sluiten. In dat geval zouden de lidstaten niet solidair met elkaar zijn en gedwongen zijn om bilaterale overeenkomsten met de Amerikanen te sluiten. Ik denk dat wij voor de toekomst een krachtig en helder mandaat nodig hebben. Om een dergelijk mandaat democratische legitimiteit te geven, is de goedkeuring van het Europees Parlement nodig. Dat is de enige basis waarop een nieuwe overeenkomst kan worden gesloten. Ik hoop dan ook dat de passerelle-clausule zo snel mogelijk zal worden goedgekeurd. Ik weet dat u op dat punt in elk geval onze bondgenoot bent.
(Applaus)
Johannes Voggenhuber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw in 't Veld is niet in het verkeerde toneelstuk terechtgekomen. Het gaat om de bescherming van de rechten van onze burgers en om de rol van het Parlement. Alleen de enscenering, mevrouw in 't Veld, is wat mat en de rolbezetting is niet geweldig.
Tot aan het arrest van het Hof van Justitie was er sprake van het doorgeven van de meest persoonlijke gegevens van onze burgers aan een vreemde mogendheid. Sinds het arrest weten we dat dit doorgeven van gegevens illegaal was, en niet alleen op formele gronden, mevrouw Klamt. We hebben gegevens van onze burgers doorgegeven zonder dat daarvoor een rechtsgrondslag bestond. Een ander woord daarvoor is "illegaal”. Dat is een ernstige inbreuk op de grondrechten zonder dat daarvoor een wettelijke basis aanwezig is. Daar is niets formeels aan en dat moet te denken geven.
Waarover hebben wij het vandaag? We hebben het over een overeenkomst binnen de derde pijler - dus intergouvernementele samenwerking zonder Parlement, zonder publiek debat, buiten de bevoegdheid van het Hof van Justitie, zelfs zonder nationale parlementen, zonder ratificatie - waardoor deze illegale doorgifte met juridische spitsvondigheden wordt voortgezet. Wanneer u meent dat de Amerikanen het recht hebben om te bepalen wie ze onder welke voorwaarden in hun land toelaten, dan zou ik toch willen zeggen dat we het er tot nu toe over eens waren dat de menselijke waardigheid, het internationaal recht en de mensenrechten daaraan bepaalde grenzen stellen.
De haren rijzen mij te berge bij het argument dat de Commissie hiervoor gebruikt: we geven de gegevens door, maar de bescherming van de grondrechten van onze burgers blijft gewaarborgd, want de Amerikanen hebben ons beloofd dezelfde gegevensbescherming te garanderen die wij in Europa kennen. Maken wij inmiddels samen met de Amerikanen deel uit van een superstaat? Verbieden de grondrechten ons soms niet gegevens van onze burgers aan vreemde mogendheden door te geven, ongeacht de vraag welke regeling zij op het gebied van gegevensbescherming kennen? Is het niet zo dat de grondrechten zelfs verbieden dat luchtvaartmaatschappijen gegevens aan onze eigen autoriteiten doorgeven, indien dat in strijd is met de grondrechten?
Persoonlijk vind ik dat het toneelstuk over de bescherming van de grondrechten van de Europese burgers op zichzelf wel goed is, maar dat de bezetting en de enscenering miserabel zijn.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, mevrouw in 't Veld heeft gelijk. De vorige week gesloten PNR-overeenkomst biedt bepaald geen reden tot vreugde. Het feit dat er weer een overeenkomst is, voorkomt weliswaar rechtsonzekerheid, maar inhoudelijk is er totaal niets bereikt. Met de nieuwe overeenkomst zijn we misschien zelfs nog verder van huis dan met de vorige.
De Europese Unie is weer eens diep door de knieën gegaan voor Washington. Hoe moet men anders verklaren dat passagiersgegevens direct worden doorgegeven aan het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid? Het eigenlijke schandaal is dat deze almachtige overheidsinstelling de gegevens van Europese luchtreizigers straks routinematig kan doorgeven aan allerlei Amerikaanse instanties die zich bezighouden met terrorismebestrijding, dus ook aan de CIA. De CIA is nu niet bepaald een onbeschreven blad. Ik hoef alleen maar in herinnering te roepen dat dit Parlement een speciale commissie heeft ingesteld, omdat de CIA zich in het kader van de zogenaamde strijd tegen het terrorisme bezighield met het ontvoeren en martelen van Europeanen, onder wie de Duitse staatsburger Khaled el-Masri. Moeten we tegen die achtergrond geloven dat deze beruchte geheime dienst niet zal doen wat hij wil met de passagiersgegevens van onze burgers?
In weerwil van de aanbevelingen van het Parlement hebben EU-burgers ook volgens de nieuwe overeenkomst niet dezelfde rechtsmiddelen als Amerikaanse luchtreizigers. Ze zullen niet over vergelijkbare mogelijkheden beschikken om bezwaar of beroep aan te tekenen tegen het verwerken van onjuiste gegevens of tegen misbruik van hun gegevens. Waarom was het niet mogelijk om de regels die voor inwoners van de Verenigde Staten gelden, ook toe te passen voor burgers van de EU, zoals bijvoorbeeld in de overeenkomst tussen de EG en Canada is geregeld? Door de PNR-overeenkomst wordt het recht van EU-burgers op bescherming van persoonsgegevens onvoldoende beschermd en dat is voor mijn fractie onaanvaardbaar.
Het enige lichtpuntje is misschien de geplande overgang van het pull-systeem naar het push-systeem, maar ook dat is betrekkelijk. Ondanks bestaande verplichtingen van de Verenigde Staten wordt het push-systeem namelijk niet per omgaande ingevoerd, maar wordt er eerst proefgedraaid. Met Canada wordt het push-systeem echter al toegepast en technisch gezien is het prima uitvoerbaar. Wat heeft de EU ervan weerhouden erop te staan dat de Verenigde Staten onmiddellijk de verplichtingen nakomen die ze al een tijd geleden zijn aangegaan?
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ondanks de beperkte tijd die ik tot mijn beschikking heb, zijn er drie punten die ik wil noemen.
Ten eerste, welke garanties hebben de Amerikaanse autoriteiten gegeven ten aanzien van het gebruik van de gegevens? Ik weet dat we het 'push-systeem' en het 'pull-systeem' hebben en dergelijke, maar welke criteria zijn er vastgelegd voor het gebruik van de gegevens?
Ten tweede, als we per geval horen of er dreiging bestaat, of dat er op een vlucht dreiging bestaat, hoeveel tijd hebben we dan om te reageren op dat verzoek om informatie, en hoe moeilijk wordt het om toegang tot die gegevens te krijgen? En dat bedoel ik zowel vanuit een Europees als vanuit een Amerikaans perspectief.
Ten derde, en dit is waarschijnlijk het belangrijkste punt, als we erachter komen dat er misbruik is gemaakt van bepaalde gegevens, welke verhaalsmogelijkheden hebben wij dan? Welke mechanismen zijn er om te waarborgen dat een individu of een groep individuen wier gegevens zijn misbruikt, hiertegen in beroep kunnen gaan bij de Amerikaanse autoriteiten?
Dit zijn vragen waarop alle Europese burgers denk ik een antwoord willen krijgen. Ik ben het eens met de overeenkomst. Ik denk dat het over het algemeen een goede overeenkomst is, beter dan de vorige, maar er is nog wel een aantal punten waarover meer duidelijkheid nodig is.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik heb met grote aandacht geluisterd naar de woorden van de minister en van commissaris Frattini. Beiden hebben toegegeven dat de bereikte overeenkomst positieve elementen bevat voor Europa.
Mijn visie is dat de Amerikaanse standpunten doorwegen in deze overeenkomst. Ik heb drie specifieke opmerkingen over deze interim-overeenkomst. Ten eerste staat erin - en dat heeft de heer Frattini ook gezegd - dat het aantal overgedragen gegevens ongewijzigd blijft, maar dat wel de mogelijkheid wordt opengelaten om nieuwe gegevens op te nemen over frequent flyers. Ik vind dat die verwijzing voor verschillende interpretaties vatbaar is. Misschien kan de commissaris ons uitleggen wat deze bepaling precies inhoudt?
Ten tweede is afgesproken over te stappen van het pull-systeem naar het push-systeem, wat betekent dat de luchtvaartmaatschappijen hun eigen systemen gaan bijstellen. Kan de commissaris ons vertellen wie de kosten zal betalen voor de overstap naar het nieuwe systeem? Ik vrees dat de kosten zullen worden afgewenteld op de passagiers en de tickets.
Ten derde heb ik een probleem met het behoud van de term adequaat, die wordt gebruikt om het niveau van gegevensbescherming te omschrijven. Wie bepaalt eigenlijk of dat niveau adequaat is? Volstaan de garanties die de Amerikanen bieden? Kan de commissaris ons vertellen over welke garanties we beschikken voor een daadwerkelijke gegevensbescherming?
Tot slot vind ik dat dit allemaal aan bod moet komen in de nieuwe onderhandelingsronde die in januari begint. De nieuwe overeenkomst moet evenwichtiger worden dan deze.
Stavros Lambrinidis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in de interim-overeenkomst over PNR-gegevens met de Verenigde Staten zijn de unilaterale undertakings van de VS met betrekking tot het juiste gebruik en de bescherming van persoonlijke gegevens opgenomen in een protocol. Deze worden nog steeds als niet-bindend beschouwd. Waarom? En hoe is het mogelijk dat de Europese Raad in dit geval een overeenkomst heeft gesloten die ten aanzien van de verplichtingen van de VS zelfs nog flexibeler is dan de overeenkomst die een zuiver particulier bedrijf, SWIFT, kennelijk na onderhandelingen met de Amerikaanse autoriteiten heeft weten te sluiten over de onaanvaardbare overdracht van bankgegevens? SWIFT heeft bijvoorbeeld bedongen dat de aanvraag van gegevens door de VS onmiddellijk stopgezet kan worden als de VS de voor overdracht overeengekomen redenen schendt.
Die twee zaken, PNR en SWIFT, hebben een gevaarlijk politiek en juridisch zwart gat in de bescherming van onze grondrechten aan het daglicht gebracht. Een derde land kan door enkel en alleen een beroep te doen op zijn nationale veiligheid, Europa en zelfs particuliere bedrijven rechtstreeks zijn wil opleggen in verband met het niveau van toegang van dat land tot bepaalde gegevens, het gebruik daarvan en de mate van bescherming. Dat is natuurlijk onaanvaardbaar, en ofschoon de hele pijlerstructuur van de Europese Unie de facto is ingestort in deze twee gevallen, blijft de Raad het Parlement de rol van gelijkwaardige partner onthouden in de strijd tegen het terrorisme en bij de bescherming van de grondrechten. Wat we nu nodig hebben is een allesomvattende en democratische Europese visie op de samenwerking met al onze mondiale partners om deze vraagstukken in de toekomst te kunnen aanpakken.
Jean-Marie Cavada
(FR) Mijnheer de Voorzitter, gezien het zeer grote aantal sprekers en aanwezigen bij dit debat, zal ik proberen u niet nog verder te vermoeien. Ik ben het eens met veel van wat gezegd is, over een werkelijk heel ernstig onderwerp. Ik wil de heer Frattini publiekelijk bedanken voor de moeite die hij zich heeft getroost om onze commissie van informatie te voorzien, en ik doe dat in de hoedanigheid van voorzitter van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, aangezien mijn fractie al bij monde van mevrouw Sophia in 't Veld aan het woord is geweest.
Ik wil twee opmerkingen maken, waarvan de eerste het politieke klimaat betreft. Ik denk dat we bij toekomstige onderhandelingen meer aandacht moeten besteden aan het begrip wederkerigheid. Ik bedoel daarmee de wederkerigheid van de gegevens waarvoor wij overdracht aan de Amerikaanse diensten hebben toegestaan: welke tegenprestatie kunnen wij hopen daarvoor te ontvangen? Ik heb gegronde redenen om me dat af te vragen. Inderdaad moeten wij Europeanen in de Verenigde Staten kunnen landen, vooral voor zaken, maar we mogen het bestaan van eenzelfde behoefte bij de Amerikaanse maatschappijen niet onderschatten, want er worden veel zaken gedaan in Europa. We bevinden ons dus in een betrekkelijk evenwichtige positie.
De tweede opmerking gaat over de toekomst. Deze interim-overeenkomst loopt tot juli 2007, en dus zullen we wellicht tegen het einde van komende winter moeten beginnen met de voorbereiding van het vervolg daarop. Lijkt het u, mijnheer de vice-voorzitter, gezien de vele vragen die nog bestaan door de grijze zones in deze overeenkomst, en met name - en daar ben ik niet helemaal gerust op - door de interpretatieve brief waar Sophia in 't Veld zojuist naar verwees, onredelijk om te hopen dat er een soort compromis tot stand komt voor de komende top tussen de Verenigde Staten en Europa, dat wil zeggen voor april 2007? Is er enige hoop dat er een soort transatlantisch Schengen tot stand komt, op basis waarvan de Verenigde Staten enerzijds en de Europese Unie anderzijds een kader zouden kunnen vaststellen waarmee het probleem van de veiligheidseisen en dat van de bescherming van de burgers kunnen worden opgelost? We hebben recht op een nieuwe politieke structuur, aangezien we over een paar maanden de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst zullen ingaan.
Giusto Catania
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het meest eerlijke standpunt dat wij hier tot uitdrukking kunnen brengen is mijns inziens zeggen dat wij ons hebben laten chanteren. Helaas heeft Europa zich bij dit vraagstuk door de Verenigde Staten laten chanteren. De VS waren immers al aan het onderhandelen met afzonderlijke lidstaten en met afzonderlijke luchtvaartmaatschappijen, en wij waren dus wel gedwongen om een overeenkomst te sluiten. Nogmaals, dat zou politiek gezien het meest correcte standpunt zijn, en dat moet het Parlement tot uiting brengen.
Nu lijkt het wel of wij een overeenkomst moeten verdedigen die de Europese burgers schaadt. Inderdaad is er niets veranderd, maar reeds de overeenkomst die het Hof van Justitie nietig heeft verklaard, was belabberd. Wij worden geacht de Amerikaanse autoriteiten 34 persoonlijke gegevens te verstrekken waarvan er, naar zeggen van de Verenigde Staten zelf, normaliter slechts 7 à 8 worden gebruikt. Als dat zo is begrijp ik niet waarom wij al deze inlichtingen moeten verschaffen, en dan nota bene nog aan de Amerikaanse geheime diensten - dat is nieuw in de overeenkomst -, tenzij natuurlijk iemand wil beweren dat wij van de CIA op aan kunnen.
Ik geloof niet dat ik op persoonlijke titel spreek, maar ben veeleer van mening dat dit Parlement goede redenen heeft om de CIA niet te vertrouwen. Iedereen heeft kunnen zien wat er in Europa is gebeurd. Het Europees Parlement heeft zelfs een speciale commissie ingesteld met betrekking tot de activiteiten van de CIA in Europa, en er is gesproken over de SWIFT-zaak, waarbij werd ontdekt dat onze bankrekeningen door de Amerikanen worden gecontroleerd. Daarom blijf ik bezwaren hebben en geloven dat wij geen vertrouwen kunnen hebben in de activiteiten van de Amerikaanse geheime diensten.
Mijns inziens is over de onderhavige overeenkomst niet in naam van de Europese burgers onderhandeld. Zeker is in ieder geval dat hierover niet in naam van dit Parlement is onderhandeld. Het Parlement is geheel genegeerd in de discussie, zoals zojuist ook collega in 't Veld zei. Het is volgens mij echter juist noodzakelijk om het Europees Parlement hierbij te betrekken, net zoals het noodzakelijk is om de nationale parlementen hierbij te betrekken, opdat met de sluiting van een dergelijke overeenkomst in eerste instantie de rechten van de Europese burgers worden verdedigd en vooral wordt vermeden dat onze persoonlijke gegevens in de handen worden gelegd van mensen die daar zeker geen goed gebruik van zullen maken.
Michael Cashman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris feliciteren. Het is geen perfecte overeenkomst. Als er compromissen moeten worden gesloten, zijn overeenkomsten nooit perfect, maar zoals mevrouw in 't Veld al zei was de keuze: of een overeenkomst of geen overeenkomst. Als er geen overeenkomst was gesloten, was er anarchie ontstaan rond deze gegevens en dan hadden we zeker geen bescherming van onze burgers op EU-niveau gehad. Ik wil mij volledig aansluiten bij de opmerkingen van de heer Cavada, die naar mijn mening voor een echt constructieve opstelling heeft gekozen.
We moeten kijken naar wat er met de PNR-gegevens gebeurt, en we moeten kijken naar wat er met SWIFT gebeurt - overigens is het memorandum of understanding dat SWIFT uit de onderhandelingen heeft weten te slepen een goede basis voor toekomstige onderhandelingen. Wij kunnen het echter ook zien als een kans om die zogeheten transatlantische Schengen-ruimte te creëren, omdat we steeds weer opnieuw tegen deze problemen zullen aanlopen.
Ik wil echter wel tegen dit Parlement zeggen dat er ons niets wordt opgelegd. Het is onze eigen keuze. Als we naar de Verenigde Staten willen reizen, zullen we ons moeten houden aan de voorwaarden die de Verenigde Staten stellen. Als we een onderneming willen starten in de Verenigde Staten, geldt precies hetzelfde.
We moeten onderhandelingen voeren om onze gemeenschappelijke belangen te dienen, en deze interim-overeenkomst is een stap in die richting. Gefeliciteerd, commissaris! Het is heel makkelijk om iets af te kraken; veel moeilijker is het om iets te steunen. Goed gedaan.
Alexander Alvaro
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik moet eerlijk zeggen dat ik het voor een deel toch anders zie als de vorige spreker. De heer Cashman en ik verschillen echter altijd op een prettige manier van mening en dat werkt eigenlijk heel goed.
Desalniettemin vind ik het erg jammer dat de Raad hier niet meer vertegenwoordigd is, want uit de bijdrage namens de Raad bleek duidelijk dat de Raad niet bij de onderhandelingen aanwezig was en ook niet weet wat er in de overeenkomst staat. Men kan moeilijk beweren dat de bescherming van persoonsgegevens beter is gewaarborgd, als er hiervoor hetzelfde is afgesproken als voorheen, namelijk niets, en twee keer niets blijft niets. We weten nog steeds niet waar de gegevens die worden opgevraagd, uiteindelijk terechtkomen. We weten niet welke instantie in de Verenigde Staten toegang heeft tot die gegevens en waar die gegevens dus uiteindelijk worden opgeslagen, laat staan dat we weten, aan wie de gegevens worden doorgegeven. We weten niet wanneer ze worden gewist. Europese burgers hebben geen recht om te vragen waar de gegevens zich bevinden, en evenmin het recht om gegevens te corrigeren. Daarom is het niet waar dat we uiteindelijk meer hebben bereikt.
Ik verwijt het u niet persoonlijk, commissaris, want ik weet hoeveel druk de Verenigde Staten hebben uitgeoefend. Ik had echter liever gezien dat er aan die druk meer weerstand was geboden en dat we bijvoorbeeld de suggestie van de heer Cavada hadden opgevolgd door te zeggen: als de Verenigde Staten onze gegevens willen, laten zij hun gegevens dan aan ons geven.
Wie zegt dat er geen situaties kunnen ontstaan waarin de Europese Unie dreiging vanuit de Verenigde Staten te vrezen heeft? Wie zegt dat niet ook wij het recht hebben te horen wie de Europese Unie binnenkomen? We moeten de Verenigde Staten in dit geval met gelijke munt kunnen terugbetalen in plaats van gewoon maar aan de druk toe te geven.
Sarah Ludford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het voorzitterschap heeft gezegd dat het uiteindelijke resultaat een succes was, maar ik zeg dat het een uitverkoop was. Ons werd gezegd dat de gegevensbescherming zal voldoen aan de van toepassing zijnde Europese normen, maar ik lees in paragraaf 3 dat de Amerikanen de passagiersgegevens zullen verwerken overeenkomstig de toepasselijke wetgeving van de Verenigde Staten, en in paragraaf 1 dat de gegevens zullen worden overgedragen aan het ministerie van Binnenlandse Veiligheid.
Dan hebben we nog de side letter van de Verenigde Staten, waarin wordt gezegd dat ze de overeenkomst zullen interpreteren aan de hand van de uitvoerende decreten van president Bush over het delen van gegevens en de toegang voor andere overheidsinstellingen. Dat is een volledige aanvaarding van de Amerikaanse jurisdictie, en daarom wil ik commissaris Fratini vragen of hij deze side letter van de Verenigde Staten accepteert als een vast bestanddeel van de overeenkomst.
In paragraaf 6 van de overeenkomst wordt gesteld dat het ministerie van Binnenlandse Veiligheid wordt "geacht” een adequaat niveau van gegevensbescherming te waarborgen. Wat betekent in vredesnaam "wordt geacht”? In paragraaf 1 wordt gezegd dat we erop vertrouwen dat de Verenigde Staten de juridische undertakings zullen blijven uitvoeren, uitgaande van de interpretatie in het licht van de verdere gebeurtenissen. Dus we zijn overgeleverd aan de gebeurtenissen. Die zullen bepalen of de Verenigde Staten zich aan de undertakings zullen houden! Dus de bewering van het voorzitterschap dat de eerdere undertakings van toepassing blijven, slaat nergens op.
De Commissie en de Raad zeggen dat de overeenkomst de burgers van de EU rechtszekerheid biedt. Ik ben het hier maar in één opzicht mee eens: zij hebben nu de zekerheid dat hun wettelijke rechten zijn verkwanseld, dat ze zijn verpatst. Het gaat hier niet om een theoretische exercitie. We hebben het hele jaar in de Tijdelijke Commissie die zich buigt over het verondersteld gebruik door de CIA van Europese landen voor het vervoer en illegaal vasthouden van gevangenen, gehoord hoe zachte informatie over mensen is overgedragen aan de Verenigde Staten en vervolgens harde informatie werd, waarna mensen overgebracht werden naar landen als Syrië en maanden- of jarenlang gemarteld werden of opgesloten werden in Guantanamo Bay. Het gaat hier niet om een theoretische exercitie.
De Voorzitter
Mevrouw Lehtomäki is - zonder gegevens - teruggekeerd naar Finland, omdat morgen de India-Top wordt gehouden. Er komt dus geen reactie van de Raad in dit debat.
Franco Frattini
Mijnheer de Voorzitter, ik denk wel dat er in de komende maanden een discussie zal plaatsvinden met het Parlement. Ik kan u namelijk bevestigen dat de Commissie en ik persoonlijk een politieke dialoog met het Parlement willen blijven voeren, ook in de openingsfase van de onderhandelingen met de Verenigde Staten van Amerika. Die onderhandelingen vereisen mijns inziens dat er sprake is van een gemeenschappelijke wil om elkaar te begrijpen, van een wil die voortvloeit uit de kennis van hetgeen in de onderhavige teksten staat.
Ik heb enkele afgevaardigden horen spreken over de overdracht van persoonlijke gegevens aan de CIA. Dat is gewoon niet waar! U moet, geachte afgevaardigden, de teksten lezen. Uit de teksten blijkt namelijk dat noch de CIA noch andere geheime diensten van de Verenigde Staten toegang zullen hebben tot deze gegevens. Dat is gewaarborgd met officiële documenten; die hebben wij gecontroleerd. Zeggen dat wij de betreffende gegevens overhandigen aan geheime diensten zonder enige controle uit te oefenen, is onwaar! Ik ben natuurlijk bereid om een dialoog te voeren, mits dit gebeurt aan de hand van gedeelde gegevens. Het klopt evenmin dat de gegevens die aan het ministerie van Binnenlandse Veiligheid zijn overgedragen dan worden doorgegeven aan andere agentschappen. Dat is absoluut niet waar!
Wij dragen de gegevens alleen over aan de agentschappen die de institutionele taak hebben om, ten eerste, onderzoek te verrichten en, ten tweede, onderzoek te verrichten naar terrorisme. Dat zijn twee voorwaarden waardoor het aantal ontvangers van de gegevens wordt beperkt, en de aanvraag tot persoonlijke gegevens moet geval voor geval worden gedaan. In de undertakings wordt toegelicht wat moet worden verstaan onder 'geval voor geval'. Vanuit die optiek bekeken wijkt de ondertekende - maar nog niet geratificeerde - overeenkomst in geen enkel opzicht af van de vorige. Of u dit nu leuk vindt of niet, deze overeenkomst is noch gewijzigd noch verslechterd.
Er zijn opmerkingen gemaakt over de inwerkingtreding van de overeenkomst. Mevrouw Roure heeft bijvoorbeeld verwezen naar artikel 24. U weet heel goed, mevrouw Roure, dat de nationale parlementen het recht hebben - en soms zelfs de plicht - om te ratificeren. U weet echter net zo goed dat over deze interim-overeenkomst is onderhandeld omdat het urgent en absoluut noodzakelijk was de chaos waar de heer Cashman naar verwees te voorkomen. Chaos betekent géén regels, géén bescherming en de mogelijkheid voor elke willekeurige maatschappij om een overeenkomst te sluiten. Het is dus wel duidelijk dat wij artikel 24 van de overeenkomst, met inbegrip van het gedeelte waarin sprake is van een onmiddellijke inwerkingtreding, zullen toepassen. Als wij moesten wachten op alle ratificaties, zou deze overeenkomst pas na juli 2007 van kracht worden, en dan zou zich de chaos voordoen die wij nu juist wilden vermijden. Dit zijn in de Verdragen neergelegde regels en geen interpretaties van onze kant.
"Er wordt een adequaat niveau van gegevensbescherming gegarandeerd”: dat hebben wij herhaald. Dit is een formule die voordien als bestond. Men heeft mij een serieuze vraag gesteld: hoe gaan wij de burger of de Europese Unie beschermen, als dit adequate niveau niet wordt gehandhaafd? Geachte afgevaardigden, u weet dat de undertakings en de overeenkomst voorzien in de mogelijkheid om de overeenkomst op te zeggen en eventueel op te schorten, als zou blijken dat het "adequaat beschermingsniveau” niet wordt gehandhaafd. Wij hebben dus de geëigende instrumenten, maar als men juridische wegen gaat bewandelen zal het zeker niet aan mij zijn om te bepalen in welk geval een rechter zijn jurisdictie kan inroepen.
Men heeft mij voorgeworpen dat er een begeleidingsbrief bestaat waarin wordt gezegd dat alleen een bepaalde jurisdictie, bijvoorbeeld alleen de Amerikaanse jurisdictie, van toepassing is. U weet echter heel goed dat die brief een eenzijdige daad was en geen deel uitmaakt van de overeenkomst. De Commissie heeft geen instemming betuigd met jurisdictiebepalingen uit een eenzijdige brief van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS. Het is dus absoluut niet waar dat wij het jurisdictierecht onderuit halen. Het zal de taak van de rechters zijn om vast te stellen wie wel en wie niet kan handelen. Dat wordt zeer zeker niet vastgelegd in de onderhavige overeenkomst.
Mijns inziens is er een ander belangrijk thema: het "pull-push”-aspect. Mevrouw in 't Veld heeft in totaal 17, heel ingewikkelde vragen gesteld waar wij absoluut schriftelijk op zullen antwoorden. Dit zijn uiterst technische maar niettemin heel belangrijke vragen. Ik kan echter niet nalaten nu reeds op een aantal punten te antwoorden. Het is gewoon niet waar dat op grond van de overeenkomst het nieuwe "push”-systeem, dat dit Parlement wilde, in werking zal treden wanneer de Amerikanen dat willen. Integendeel, hierin staat dat "uiterlijk in december het systeem operationeel” zal zijn. Er wordt dus verwezen naar een heel duidelijke, nakende datum, naar iets dat over anderhalve maand ingaat, en zoals u heel goed weet is er een netwerk van internationale luchtvaartmaatschappijen, die deel uitmaken van de Amadeus-keten, dat morgen al het "push”-systeem kan toepassen. De technische mogelijkheden bestaan al, en er is nu ook een rechtsgrondslag, die er in de vorige overeenkomst niet was. Dit is ongetwijfeld een verbetering: het "push”-systeem kan morgen in werking treden.
Wat de afbakening van het terrein betreft, hebben enkele afgevaardigden - en onder meer ook mevrouw in 't Veld, dacht ik - gezegd dat de strijd tegen het terrorisme niet meer de enige motivatie is voor de overdracht van gegevens, maar er ook andere doelstellingen worden beoogd. De punten 3 en 34 van de undertakings - die ongewijzigd zijn gebleven - zeiden, en zeggen, dat indien er sprake is van een vitaal belang, ook persoonlijke gegevens kunnen worden opgevraagd in andere gevallen dan specifiek antiterrorismeonderzoek. Dat is niets nieuws.
Dan nog een laatste opmerking, mijnheer de Voorzitter, en neemt u mij niet kwalijk dat ik zo lang van stof ben. Ik ben het roerend eens met de collega's Cavada en Cashman: wij kunnen dit ook een "transatlantisch Schengen” noemen - die naam bevalt mij - maar zeker is dat wij met de Verenigde Staten op brede leest geschoeide, politieke onderhandelingen moeten voeren. Wij - en ook het Parlement - moeten eens en voor altijd antwoorden op de vraag: zijn de Verenigde Staten de belangrijkste bondgenoten van Europa in de strijd tegen het terrorisme of zijn ze een probleem? Ik ben van mening dat zij onze belangrijkste bondgenoten zijn in de strijd tegen het terrorisme en als dat zo is, dan moeten wij - net zoals wij Europeanen de Schengen-ruimte hebben opgebouwd waarin de rechten veilig en gewaarborgd zijn - hetzelfde op stapel zetten met de Verenigde Staten van Amerika. Anders lopen wij het risico te vergeten dat niet de VS maar het terrorisme het probleem is.
De Voorzitter
Ik bedank de commissaris en alle collega's die hebben deelgenomen aan dit belangrijke debat.
Het debat is gesloten.


Déclaration de la Présidence
Le Président
Étant donné la tragédie qui a frappé la région de Murcie et, en particulier, la ville de Lorca, je tiens à exprimer, au nom de la présidence, notre solidarité envers cette communauté et avec toutes les victimes, dont plusieurs ont perdu la vie. Le président enverra, au nom du Parlement, un message de solidarité et de condoléance aux victimes et à la communauté affectée.


Pirmininko pareiškimas
Pirmininkas
Ponios ir ponai, Pirmininkų sueiga priėmvieningą sprendimą, apie kurį aš jums pranešu, susijusį su manimi ir ypač su Taryba.
Svarstant dėl Komisijos pasiūlymo iš dalies pakeisti reglamentą dėl Europos politinių partijų finansavimo, Reguliavimo dėl Europos politinių partijų finansavimo, Nuolatinių atstovų komitetas vakar nusprendKomisijos pasiūlymą padalyti į dvi dalis ir priimti būtinus Finansinio reglamento pakeitimus atskiroje teisėkūros priemonėje, kuri turi būti sukurta remiantis Finansiniam reglamentui taikomu teisiniu pagrindu.
Tai reikštų, kad pagrindiniai šio teisėkūros proceso elementai bus pašalinti iš bendros Parlamento sprendimo srities ir kad Komisija, prieštaraudama savo įsitikinimams, turėtų pristatyti naują pasiūlymą, ir bus būtina, ar bent jau patartina, kad konsultuotis su Audito Rūmais.
Europos Parlamentas ragina Tarybą iš naujo persvarstyti savo sprendimą. Komisijos pasiūlyti Politinių partijų reglamento pakeitimai yra būtini, siekiant išvengti jo taikymo metu atsiradusių praktinių sunkumų. Jie taip pat leis toliau remti Europos politinių pagrindų vystymąsi, kuris atlieka svarbų vaidmenį pradedant viešo tikrinimo politinį procesą. Todėl būtina, kad pasiūlytas reglamentas greitai įsigaliotų.
Spalio 22 d. Konstitucinių reikalų komitetas priėmpranešimą, kuriame išreiškiamas noras siekti kompromiso su Taryba ieškant būdo, kaip greitai priimti pasiūlytą reglamentą.
Kadangi Nuolatiniai atstovai nepasinaudojo šia priemone, tai sutrukdšioms pastangoms. Tai yra teisiškai nereikalinga, kenkia Komisijos iniciatyvos teisei, mažina Parlamento teises ir, tikėtina, bus didelių vėlavimų priežastis.
Pirmininkų sueigos vardu aš raginu Tarybą, ministerijų lygmeniu pakeisti parlamentų atstovų sprendimą.
Manęs buvo paprašyta baigti kalbėti, tačiau po to diskusijų nebebus.
Jo Leinen
Konstitucinių reikalų komiteto pirmininkas. - (DE) Gerb. pirmininke, esu ypač dėkingas už šį pareiškimą jums ir Pirmininkų sueigai. Yra labai rimta, kai Europos Parlamentas - Europos žmonėms atstovaujantys rūmai - yra pašalinti iš įstatymų leidybos proceso, susijusio su Europos politinių partijų reglamentavimu. Tai tikrai kelia susirūpinimą visiems čia esantiems, nesvarbu, kokiai partijai priklausome. Neįtikima, kad dėl šios svarstomos problemos turi spręsti kai kurių finansų ministerijų biurokratai ir jų vyriausybės, o ne žmonėms atstovaujanti Europos Sąjungos asamblėja. Mes tam nepritarsime! Dėl 2008 m. biudžeto leiskite pasakyti, kad nacionalinės vyriausybės turi norų, kurių negali įgyvendinti kartu su mumis. Kalbant 2008 m. biudžetą, šis Parlamentas turėtų prisiminti, kad vakar Taryba priėmsprendimą dėl šio Europos politinių partijų reglamento. Ačiū jums už pranešimą. Mes nepamatėme šio klausimo pabaigos.
Margot Wallström
Komisijos Pirmininko pavaduotoja. - Gerb. pirmininke, kadangi šie Rūmai suprato, ką jūs pasakėte, Koreperas nusprendKomisijos pasiūlymą padalyti į dvi dalis: viena - reglamentas pagal 199 straipsnį, kuriam taikomas bendras sprendimas dėl politinių pagrindų ir kampanijų rengimo, kuris reiškia paprastą konsultavimąsi su Parlamentu ir Audito Rūmais, siekiant apimti su finansais susijusias leidžiančias nukrypti nuostatas.
Tokiam pasiūlymo padalijimui Komisija paprieštaravo ne tik dėl rimtų teisinių priežasčių, bet ir dėl politinių priežasčių. Sprendimas kelia abejonių dėl laiko parinkimo, kadangi mes norime, kad pasiūlymas įsigaliotų iki šių metų pabaigos, iki 2009 m. pagrindai galėtų būti visiškai funkcionalūs. Tai buvo visa pasiūlymo mintis. Mes taip pat manome, kad visas pasiūlymas turėtų būti patvirtintas bendru sprendimu, remiantis Sutarties 199 straipsniu. Todėl mes apgailestaujame, kad prieš Komisijos valią Koreperas nusprendsumažinti Parlamento vaidmenį sprendžiant klausimą, kuris yra artimai susijęs su Parlamento reikalais, tai yra su politinių partijų finansavimu.
Praėjus vos 36 valandoms po to, kai Konstitucinių reikalų komitetas labai didele balsų dauguma pritarKomisijos pasiūlymui, Koreperas nusprendeiti keliu, kuris visiškai skiriasi nuo to, kurį pasirinko Komisija ir Parlamentas.
Tačiau mūsų tikslas, tikiuosi, lieka tas pats: iki šių metų pabaigos patvirtinti mūsų pasiūlymo esminius punktus.
(Plojimai)


Tervetulotoivotukset
Puhemies
(PL) Haluaisin toivottaa tervetulleeksi täysistuntosaliin Maria Romana de Gasperin, joka on suuren italialaisen valtiomiehen ja yhden Euroopan yhteisön perustajista, Alcide de Gasperin, tytär.
(Suosionosoituksia)